Πρόκειται για την πνευματική διαθήκη ενός μυημένου, ο οποίος, έχοντας διαβεί την οδό της κάθαρσης, της φιλοσοφίας και της θεουργικής ενώσεως με Τους Θεούς, στρέφεται προς αυτούς και εκφράζει το ύψιστο αίτημα της ανθρώπινης ψυχής.
Η ευχή:
Εὔχομαι δὴ οὖν τὸ λοιπὸν τοῖς θεοῖς, τῶν ἀληθῶν νοημάτων ἐμοί τε καὶ σοὶ παρέχειν τὴν φυλακὴν ἀμετάπτωτον, εἴτε τὸν αἴδιον αἰῶνα τῶν αἰωνίων ἀληθειῶν ἐντιθέναι, καὶ τελειοτέρων νοήσεων περὶ θεῶν χορηγεῖν μετουσίαν, ἐν αἷς καὶ τὸ μακαριστὸν τέλος τῶν ἀγαθῶν ἡμῖν πρόκειται καὶ αὐτὸ τὸ κύρος τῆς ὁμονοητικῆς φιλίας τῆς πρὸς ἀλλήλους.
Απόδοση στη νεοελληνική.
«Εύχομαι λοιπόν στο εξής οι Θεοί να χαρίζουν σε εμένα και σε εσένα τη σταθερή και αμετάβλητη διαφύλαξη των αληθινών νοημάτων, να εμφυτεύουν μέσα μας τις αιώνιες αλήθειες και να μας αξιώνουν να μετέχουμε ολοένα και περισσότερο στις τελειότερες γνώσεις για τους Θεούς. Μέσα σε αυτές βρίσκεται τόσο ο μακάριος τελικός σκοπός όλων των αγαθών όσο και η ισχυρή ομόνοη φιλία που ενώνει τους ανθρώπους μεταξύ τους.»
Η προσευχή αυτή αποτελεί μία από τις ωραιότερες εκφράσεις της ελληνικής θεοσέβειας.
Ο Ιάμβλιχος δεν ζητά από Τους Θεούς πλούτο, εξουσία, νίκες ή πρόσκαιρες απολαύσεις.
Ζητά μόνο ό,τι έχει πραγματικά αιώνια αξία: να διατηρήσει μέσα του άσβεστο το φως της θείας γνώσης.
Η πρώτη του παράκληση είναι να παραμείνει αμετάπτωτη η φύλαξη των αληθινών νοημάτων.
Η μύηση δεν ολοκληρώνεται όταν ο άνθρωπος ακούσει τις ιερές διδασκαλίες· ολοκληρώνεται όταν οι αλήθειες αυτές ριζώσουν μέσα στην ψυχή του και γίνουν τρόπος ζωής.
Η ψυχή που διαφυλάσσει πιστά τα θεία νοήματα μετατρέπεται σε ζωντανό Ναό Των Θεών και σε φορέα της Ιερής Παραδόσεως.
Ο Jean Mallinger επισημαίνει εύστοχα ότι δυστυχισμένος είναι ο μαθητής που λησμονεί τις θείες αλήθειες που του αποκαλύφθηκαν, όπως ένα διάτρητο αγγείο χάνει το πολύτιμο περιεχόμενό του. Αντίθετα, ευτυχισμένος είναι εκείνος που γίνεται ευλαβής φύλακας της Παράδοσης.
Οι θείες αλήθειες δεν αποτελούν απλές διανοητικές γνώσεις· γίνονται ζωντανό φως που φωτίζει τον νου, γαληνεύει την ψυχή και οδηγεί τον άνθρωπο στην εσωτερική ευδαιμονία.
Η δεύτερη παράκληση της προσευχής είναι ακόμη βαθύτερη.
Ο Ιάμβλιχος δεν αρκείται στη διατήρηση όσων ήδη γνωρίζει, αλλά παρακαλεί Τους Θεούς να τον αξιώσουν να μετέχει διαρκώς σε τελειότερες γνώσεις περί αυτών.
Στη νεοπλατωνική θεολογία, η αληθινή γνώση Των Θεών δεν είναι θεωρητική πληροφορία ούτε αποτέλεσμα διαλεκτικής.
Είναι θεία δωρεά, καρπός της κάθαρσης, της ευσέβειας και της θεουργικής ζωής.
Όσο περισσότερο γνωρίζει κανείς Τους Θεούς, τόσο περισσότερο τους ομοιάζει.
Η γνώση γίνεται μέθεξη και η μέθεξη γίνεται θέωση.
Η προσευχή αποκαλύπτει ακόμη τον αληθινό σκοπό της ανθρώπινης υπάρξεως.
Ο άνθρωπος δεν γεννιέται απλώς για να ζήσει λίγες δεκαετίες μέσα στον κόσμο της ύλης.
Ενσαρκώνεται για να γνωρίσει την Αλήθεια, να τελειοποιήσει την ψυχή του και να επανέλθει συνειδητά προς το Θείο. Η επίγεια ζωή αποτελεί στάδιο πνευματικής άσκησης, ενώ κάθε λατρευτική πράξη, κάθε θυσία, κάθε ύμνος και κάθε προσευχή οδηγούν τον άνθρωπο πλησιέστερα στους αθανάτους Θεούς.
Γι' αυτό ο Ιάμβλιχος ζητά να φωτιστεί ήδη από την παρούσα ζωή όσο περισσότερο είναι δυνατό. Η θεία γνώση ελευθερώνει την ψυχή από την άγνοια, θεραπεύει τα πάθη και την προετοιμάζει για την ανώτερη πνευματική της πορεία.
Η προσευχή κορυφώνεται με μία συγκλονιστική διακήρυξη: μέσα στη γνώση Των Θεών βρίσκονται το μακάριο τέλος όλων των αγαθών και η ομόνοη φιλία μεταξύ των ανθρώπων.
Η αληθινή θεογνωσία δεν απομονώνει τον άνθρωπο ούτε τον οδηγεί στον εγωισμό.
Αντίθετα, γεννά την ομόνοια, τη φιλία και την αδελφότητα, επειδή όλοι όσοι μετέχουν Του θείου Φωτός αναγνωρίζουν ότι αποτελούν μέλη της ίδιας κοσμικής τάξεως που κυβερνάται από Τους αθανάτους Θεούς.
Έτσι, η αγάπη και η φιλία δεν παρουσιάζονται ως απλές ηθικές αρετές, αλλά ως ιερές δυνάμεις που απορρέουν από την ίδια τη θεία τάξη του Σύμπαντος. Όποιος γνωρίζει πραγματικά Τους Θεούς δεν μπορεί παρά να αγαπά τη δημιουργία τους και να τιμά κάθε άνθρωπο που πορεύεται προς την ίδια θεία Αλήθεια.
Ο αληθινά μυημένος γίνεται φορέας της θείας αγαθότητας. Αγαπά, ευεργετεί, παρηγορεί, ενθαρρύνει, ευλογεί και ακτινοβολεί φως γύρω του. Γίνεται ένας μικρός ήλιος μέσα στον κόσμο, αντανακλώντας το κάλλος, την αρμονία και την αγαθότητα Των Θεών μας .
Η τελευταία αυτή προσευχή του Ιάμβλιχου συνοψίζει ολόκληρο το πνευματικό ιδεώδες του ελληνικού πολυθεϊσμού και της νεοπλατωνικής θεολογίας: τη διαφύλαξη της θείας Αλήθειας, την αδιάκοπη άνοδο προς τη γνώση Των Θεών, τη μέθεξη στο θείο Φως και την οικοδόμηση μιας κοινότητας ανθρώπων ενωμένων με την ομόνοια, τη φιλία και την ευσέβεια.
Ας αποτελεί και για εμάς τους σύγχρονους Έλληνες Πολυθεϊστές καθημερινή προσευχή και διαρκή υπενθύμιση ότι ο ύψιστος πλούτος του ανθρώπου δεν βρίσκεται στα φθαρτά αγαθά, αλλά στη γνώση Των αθανάτων Θεών, στη διατήρηση της Ιερής Παραδόσεως και στην αδιάκοπη πορεία της ψυχής προς Τους Θεούς μας
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου