Ποια είναι τα συχνότερα γυναικολογικά προβλήματα της εφηβείας;

Από τις.. ''πάνες'' τους ακόμη φαίνεται ότι ταλαιπωρούνται από διάφορα γυναικολογικά προβλήματα τα κορίτσια και οι έφηβες. Υπολογίζεται ότι το 40% των νεαρών κοριτσιών που προσέρχονται στο γυναικολόγο ή τον παιδίατρο εμφανίζουν αιδοιοκολπίτιδα, ένα ποσοστό που αγγίζει το 54% των εφήβων είναι θετικές σε κάποιον τύπο του ιού HPV, ενώ το 4% υποβάλλονται σε παρατεταμένες και επώδυνες θεραπείες για κονδυλώματα.

Ποια είναι τα συχνότερα γυναικολογικά προβλήματα της εφηβείας και πως αντιμετωπίζονται;

Τα γυναικολογικά προβλήματα κατά την παιδική και εφηβική ηλικία είναι αρκετά συχνά. Το 40% των νεαρών κοριτσιών που προσέρχονται στο γυναικολόγο ή τον παιδίατρο εμφανίζουν αιδοιοκολπίτιδα, με τη μορφή ερεθισμού, υγρών ή κνησμού στα έξω γεννητικά όργανα.

Διαταταραχές της έμμηνης ρύσης αποτελούν την πιο συχνή (40%) αιτία προσέλευσης στο γιατρό κατά την εφηβική ηλικία.

Έχει υπολογιστεί ότι το 54% των εφήβων κοριτσιών 13,5 – 19 ετών είναι θετικές σε κάποιον τύπο του ιού HPV, ενώ το 4% των νέων κοριτσιών υποβάλλονται σε παρατεταμένες και επώδυνες θεραπείες για κονδυλώματα και ένα μικρότερο ποσοστό εμφανίζει βλάβες στον τράχηλο της μήτρας.
Οι έφηβες κοπέλες, συχνά, δεν καταφεύγουν στους γονείς τους ή στους ειδικούς και έχουν ελλιπή πληροφόρηση για θέματα σχετικά με τις αλλαγές που φέρνει στο σώμα τους η ωρίμανση, την αντισύλληψη, τα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα και τον προληπτικό εμβολιασμό εναντίον του ιού των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV).

Οι διαταραχές περιόδου το συχνότερο γυναικολογικό πρόβλημα στις έφηβες

Οι διαταραχές της έμμηνης ρύσης που αποτελούν την πιο συχνή γυναικολογική αιτία προσέλευσης στο γιατρό κατά την εφηβική ηλικία εκδηλώνονται είτε ως ελάττωση (< 21 ημέρες) ή αύξηση (> 35 ημέρες) της διάρκειας του κύκλου, είτε ως παρατεταμένη αιμορραγία, που συμβαίνει τα πρώτα έτη μετά την έναρξη της περιόδου και μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή αναιμία. Τις περισσότερες φορές οφείλονται σε ανωριμότητα της κυκλικής έκκρισης των ορμονών και σπανιότερα σε διαταραχές στην πήξη του αίματος.

Μερικές φορές, η εμφάνιση της έμμηνης ρύσης (εμμηναρχή) μπορεί να καθυστερήσει (> 14 ετών στα κορίτσια, που δεν εμφανίζουν κανένα άλλο σημείο εφηβείας, και > 16 ετών, όταν έχουν αναπτυχθεί οι μαστοί και η τρίχωση). Η κατάσταση αυτή μπορεί να είναι φυσιολογική ή να οφείλεται σε ανωμαλίες των χρωματοσωμάτων, απλασία της μήτρας, άλλες συγγενείς ανωμαλίες του γεννητικού συστήματος, ορμονικές διαταραχές, υποσιτισμό, διαταραχές της διατροφής (νευρογενής ανορεξία) και έντονη αθλητική δραστηριότητα.

Διαταραχές στην περιόδο προξενεί και το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, νόσημα που επιβαρύνεται με την εμφάνιση παχυσαρκίας κατά την εφηβεία.

Η εμφάνιση της έμμηνης ρύσης (εμμηναρχή) πριν την ηλικία των 10 ετών ή η αύξηση των μαστών (θηλαρχή) πριν τα 8 έτη αποτελεί, συνήθως, φυσιολογικό φαινόμενο. Ωστόσο, σε μερικές περιπτώσεις, μπορεί να οφείλονται σε όγκους της υπόφυσης ή των ωοθηκών, υποθυρειδισμό ή κύστεις της ωοθήκης.Οποτε αν υπαρχει πρόωρη εμμηναρχή θα πρέπει να διερευνηθεί. Η εμφάνιση αρρενοποίησης μπορεί να οφείλεται σε σύνδρομα, όπως η συγγενής υπερπλασία των επινεφριδίων.

Άλλο συχνό πρόβλημα (5%) αποτελεί ο πόνος στην κοιλιά, που μπορεί να οφείλεται στην έμμηνο ρύση (δυσμηνόρροια), σε φλεγμονές των γεννητικών οργάνων από σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, όπως τα χλαμύδια και ο γονόκοκκος ή σε κύστεις ή όγκους των ωοθηκών.

Το 40% των κοριτσιών εμφανίζει αιδοιοκολπίτιδα

Το γεγονός ότι το 40% των κοριτσιών που προσέρχονται στο γυναικολόγο ή τον παιδίατρο εμφανίζουν αιδοιοκολπίτιδα, οφείλεται στο ότι τα παιδιά εκτίθενται σε μικρόβια, όταν λερώνονται με χώματα στο παιχνίδι, δεν πλένουν τα χέρια τους και ακουμπούν την περιοχή.

Συχνά, η περιοχή των έξω γεννητικών οργάνων μολύνεται από παθογόνους οργανισμούς του αναπνευστικού συστήματος, κατά τη διάρκεια κρυολογήματος. Η φυσική άμυνα της περιοχής είναι ελαττωμένη στα παιδιά, καθώς δεν έχουν αναπτυχθεί πλήρως τα μεγάλα χείλη του αιδοίου, η τρίχωση και το όξινο περιβάλλον του κόλπου. Εκτός από μικροβιακές, αιτίες ερεθισμού στην περιοχή αποτελούν δερματολογικές παθήσεις, αλλεργία ή τραυματισμοί.

Από 15-19 ξεκινά τις σεξουαλικές σχέσεις το 47% των κοριτσιών στην Ελλάδα
“Στην Ελλάδα, το 47% των εφήβων ηλικίας 15 – 19 ετών έχουν ξεκινήσει τις σεξουαλικές σχέσεις. Η σωστή ενημέρωση για τις μεθόδους αντισύλληψης είναι πολύ καλύτερη από την άγνοια ή τις αόριστες συμβουλές για αποχή. Το αντισυλληπτικό δισκίο αποτελεί ασφαλή και αποτελεσματική μέθοδο. Ο αντισυλληπτικός κολπικός δακτύλιος και τα ενέσιμα σκευάσματα μακράς διαρκείας είναι πρακτικά, καθώς δεν απαιτούν καθημερινή λήψη. Η ορμονική αντισύλληψη πρέπει συνδυάζεται με τη χρήση προφυλακτικού, σε όλες τις περιπτώσεις”

Θετικό στον ιό των ανθρωπίνων θηλωμάτων το 54% των εφήβων κοριτσιών

Ο ιός των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV) εμφανίζεται συχνά κατά την εφηβεία και σύμφωνα με τους υπολογισμούς των ειδικών το 54% των εφήβων κοριτσιών 13,5 – 19 ετών είναι θετικές σε κάποιον τύπο του ιού HPV. Το 4% των νέων κοριτσιών υποβάλλονται σε παρατεταμένες και επώδυνες θεραπείες για κονδυλώματα και ένα μικρότερο ποσοστό εμφανίζει βλάβες στον τράχηλο της μήτρας, οι οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις, υποχωρούν. Ωστόσο, σε μερικές περιπτώσεις, μπορούν να οδηγήσουν, αργότερα, σε καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.

Ο εμβολιασμός κατά την ηλικία των 12-15 ετών φαίνεται να είναι απόλυτα ασφαλής και προστατεύει ολοκληρωτικά από την εμφάνιση και τις επιπτώσεις της λοίμωξης από HPV. Στις χώρες όπου τα κορίτσια και τα αγόρια εμβολιάζονται συστηματικά κατά τη σχολική ηλικία, τα νοσήματα που σχετίζονται με τον ιό έχουν ελαττωθεί σημαντικά.

Οι άνδρες παρερμηνεύουν τα μηνύματα των γυναικών

...Προσδίδοντάς τους σεξουαλικό νόημα

Το έργο το έχουμε δει αλλεπάλληλες φορές: η γυναίκα χαμογελάει και ο άνδρας πιστεύει ότι της αρέσει και προσπαθεί να την προσεγγίσει. Η γυναίκα, πάλι, μεταφράζει τις κινήσεις του ως φιλικές και η παρερμηνεία πάει λέγοντας.
Νορβηγοί επιστήμονες αποφάσισαν να μελετήσουν τις συμπεριφορές των δύο φύλων, με σκοπό να καταλήξουν στη ρίζα του προβλήματος. Βάσει των ευρημάτων τους, όλα ξεκινούν από τη δικτύωση του ανδρικού εγκεφάλου ο οποίος είναι φτιαγμένος για να λαμβάνει τα λάθος μηνύματα.

Ενα χαμόγελο και ένα αστείο από την πλευρά των γυναικών δεν αποτελούν δείγμα ερωτικού ενδιαφέροντος, υποστηρίζουν οι επιστήμονες

Εξελικτική η σεξουαλική «ερμηνεία»
Σύμφωνα με τους ειδικούς του Νορβηγικού Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας (NTNU) στο Τροντχάιμ, από εξελικτική άποψη και με στόχο τη διαιώνιση του είδους τα αρσενικά αναζητούν ευκαιρίες σεξουαλικής συνεύρεσης. Προκειμένου να προσελκύσει μια γυναίκα, ο σύγχρονος άνδρας καλείται να επενδύσει χρόνο και χρήμα, γεγονός που μπορεί να μην οδηγήσει στο… κρεβάτι. Το κόστος όμως σε περίπτωση που δεν προσπαθήσει να «κυνηγήσει» μια γυναίκα είναι ακόμη μεγαλύτερο, κατά τους ειδικούς, καθώς σε αυτή την περίπτωση δεν θα καταφέρει ποτέ να φτάσει στην πολυπόθητη αναπαραγωγή.

«Το αναπαραγωγικό «fitness» ενός άνδρα, δηλαδή το πόσους απογόνους θα αποκτήσει, εξαρτάται από τον αριθμό των γυναικών με τις οποίες θα καταφέρει να τεκνοποιήσει. Ωστόσο η συγκεκριμένη συνταγή δεν είναι αποτελεσματική στην περίπτωση των γυναικών» λέει ο ερευνητής δρ Μονς Μπεντίξεν. Αυτό, όπως εξηγεί ο ίδιος, συμβαίνει ακριβώς επειδή η γυναίκα-μητέρα, εξελικτικά, έχει θέσει τον πήχη πολύ ψηλά για την εξεύρεση του ιδανικού συντρόφου και πατέρα των παιδιών της. Κάτι τέτοιο μεταφράζεται στο ότι οι γυναίκες έχουν αναπτύξει ένα σύστημα επικοινωνίας όπου τα σεξουαλικά μηνύματα είναι ξεκάθαρα.

«Παρά το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες διεργασίες λαμβάνουν χώρα ασυνείδητα, είμαστε σε θέση να μετρήσουμε τα αποτελέσματα από εμπειρική άποψη» αναφέρει ο ειδικός.

Φίλοι με… προνόμια;
Στο πλαίσιο της μελέτης των νορβηγών επιστημόνων, έλαβαν μέρος συνολικά 308 ετεροφυλόφιλοι εθελοντές ηλικίας 18-30 ετών. Οι ερευνητές ζήτησαν από τις γυναίκες (που άγγιζαν το 59% των εθελοντών) να αναφερθούν σε αντίστοιχες εμπειρίες που είχαν κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους.

Οι μεμονωμένες εμπειρίες όπου η φιλική συμπεριφορά απέναντι σε έναν άνδρα είχε παρερμηνευθεί ως σεξουαλικό ενδιαφέρον άγγιζαν τις 3,5 ανά εθελόντρια. Στην περίπτωση των ανδρών πάλι, οι αντίστοιχες περιορίζονταν σημαντικά αριθμητικά.

«Τα αποτελέσματα της μελέτης είναι απόλυτα φυσιολογικά από εξελικτική πλευρά» υπογραμμίζει ο δρ Μπεντίξεν. «Αυτό που είναι πραγματικά εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι τα αποτελέσματα της μελέτης μας είναι πανομοιότυπα με εκείνα μιας αμερικανικής μελέτης του 2003 – αν αναλογιστεί κανείς ότι η Νορβηγία είναι μια από τις χώρες με τη μεγαλύτερη ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα».

«Το γεγονός ότι η υπόθεση της εξελικτικής ψυχολογίας προκύπτει ακόμη και όταν μια τέτοια μελέτη πραγματοποιείται σε μια κοινωνία με ισχυρή ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα αποδυναμώνει την πεποίθηση πως οι κοινωνικοί ρόλοι ανδρών και γυναικών καθορίζουν την ψυχολογία τους σε τέτοιες καταστάσεις» ξεκαθαρίζει ο ίδιος.

Σε επόμενη φάση, οι ερευνητές σκοπεύουν να συλλέξουν δεδομένα από μαθητές και φοιτητές ηλικίας 16-19 ετών, για να δουν κατά πόσο τα ευρήματά τους ισχύουν και στην περίπτωση της συγκεκριμένης ηλικιακής κατηγορίας ή κατά πόσο οποιεσδήποτε διαφοροποιήσεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κρούσματα σεξουαλικής παρενόχλησης.

«Αν και η εξελικτική ψυχολογία και τα ευρήματά μας αποκαλύπτουν ότι η ανάρμοστη συμπεριφορά των ανδρών είναι υπαρκτή, αυτό δεν σημαίνει πως οι επιστήμονες του κλάδου επευφημούν κάτι τέτοιο. Μπορούν να ληφθούν πολύτιμα μέτρα κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης. Θα βοηθούσε αν διδάσκαμε τους άνδρες ότι μια γυναίκα που γελάει, αστειεύεται, στέκεται κοντά ή ακουμπάει έναν άνδρα στο μπράτσο δεν σημαίνει πως εκφράζει σεξουαλικό ενδιαφέρον» καταλήγει ο δρ Μπεντίξεν.

Καλέ μου ταξιδιώτη, εσύ είσαι το ταξίδι, η εκκίνηση και ο προορισμός.

Κουρασμένε μου ταξιδιώτη σε χαιρετώ!

Ήρθες σε αυτό το ταξίδι θεωρώντας ότι ίσως δεν είσαι κατάλληλα εξοπλισμένος!

Η αλήθεια είναι, ότι με την πρώτη ματιά, δίκιο έχεις!

Αλλά να σου πω κάτι.

Αυτό συμβαίνει γιατί το ταξίδι σου δεν ήταν ποτέ προκαθορισμένο!

Κάθε στιγμή, σε κάθε σου αναπνοή, με κάθε σου απόφαση και με κάθε σου καινούργιο βήμα, χαράσσεις νέους δρόμους και διαβαίνεις σε νέους κόσμους!

Επειδή σε αυτό το ταξίδι, κάθε που δοκιμάζεις κάτι, επιλέγεις αν σου κάνει και το κρατάς ή αν δεν αισθάνεσαι καλά με αυτό που βιώνεις και έχεις το περιθώριο να το αλλάξεις.

Για να πάρεις αυτές τις αποφάσεις, είσαι απόλυτα εξοπλισμένος.

Έχεις τη συναισθηματική σου καθοδήγηση για πυξίδα.

Έχεις το θάρρος, το πείσμα και την επιμονή, για να ντύνεσαι στην κάθε περίπτωση.

Σου έχει δοθεί πίστη για τη διαδρομή.

Έχεις πόδια, έτσι ώστε να μην μένεις σε τόπους και με ανθρώπους που δεν λειτουργείς.

Έχεις καρδιά, για να αγαπάς το ταξίδι σου.

Έχεις ψυχή, για να την κορυφώνεις με κάθε σου βήμα.

Καλέ μου ταξιδιώτη, εσύ είσαι το ταξίδι, η εκκίνηση και ο προορισμός.

Τα υπόλοιπα, πάντα εκεί ήταν, είναι και θα είναι.

Για το καλό μας…

Στην μακρινή μας Ινδία διηγούνται ένα παραμύθι, απ’ αυτά που σου αφήνουν κάποιο χαμόγελο, γιατί έχουν ένα αναπάντεχα διδακτικό τέλος.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας αυτοκράτορας , που είχε διαλέξει σαν προσωπικό του σύμβουλο ένα πολύ σοφό γέροντα που όμως είχε ένα μεγάλο ελάττωμα, συνεχώς επαναλάμβανε, «ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου…ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου»…

Ο αυτοκράτορας όμως παρόλο που το «ελάττωμα» του σοφού τον εκνεύριζε, τον κρατούσε κοντά του γιατί οι συμβουλές και η σοφία του, τού ήταν πολύ χρήσιμα και γι΄ αυτό το λόγο, τον έπαιρνε πάντα μαζί του, ειδικά όταν απομακρυνόταν από το παλάτι.

Μια βροχερή μέρα, ο αυτοκράτορας αποφάσισε να καλλωπιστεί και αφού τον έπλυναν οι γυναίκες της αυλής, ζήτησε από τον κουρέα να τον ξυρίσει και να του κάνει μανικιούρ. Την ώρα όμως που ο κουρέας του έκοβε τα νύχια, ακούστηκε ένας κεραυνός τόσο δυνατός που ο αυτοκράτορας και ο κουρέας τρόμαξαν τόσο πολύ που ο κουρέας έκοψε το μικρό δαχτυλάκι του αυτοκράτορα…

Κραυγές, πόνου και θυμού κυρίευσαν τον αυτοκράτορα που έπεσε πάνω στον κουρέα με μεγάλη οργή : «Γρήγορα στην φυλακή, ανάξιε, έκοψες το δάχτυλο του αυτοκράτορα, θα σαπίσεις μέσα στην φυλακή για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής σου!»

Τότε επενέβη ο σοφός γέρος και άρχισε πάλι να επαναλαμβάνει :«ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου…, ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου»…

Ο αυτοκράτορας γεμάτος οργή, φώναξε: «Φτάνει πια, με αυτές τις ανοησίες, σε βαρέθηκα όλα αυτά τα χρόνια και εσύ στην φυλακή, έτσι θα μπορείς ν’ ακούς μόνος σου τις βλακείες σου μέχρι το τέλος της ζωής σου!»

Την επόμενη μέρα ο αυτοκράτορας, για να ξεθυμώσει και να χαλαρώσει, αποφάσισε να πάει κυνήγι στο δάσος, βέβαια μόνος του, μια και είχε φυλακίσει τον γέροντα σοφό που συνήθως τον ακολουθούσε παντού.

Ενώ βρισκόταν στο δάσος , ξαφνικά τον περικύκλωσαν οι πολεμιστές-αιρετικοί της θεάς Κάλι, τον συνέλαβαν και ήταν πολύ ευτυχισμένοι που βρήκαν ένα θύμα για να το θυσιάσουν στην θεά τους.

Ο αυτοκράτορας, φώναξε, ούρλιαξε, παρακάλεσε, αλλά τίποτα. Εκείνοι είχαν αποφασίσει να τον θυσιάσουν στη θεά Κάλι που ήταν η θεά του κακού και γιόρταζε εκείνη τη μέρα. Τον έντυσαν λοιπόν με το ειδικό ράσο, τον άλειψαν με το ιερό τους λάδι, τον έδεσαν στον βωμό και ενώ ο αρχηγός ήταν έτοιμος να του μπήξει το μαχαίρι στην καρδιά, είδε, με τρόμο, πως από το θύμα έλλειπε ένα μέλος- το μικρό του δαχτυλάκι, βρίζοντας και φτύνοντας τον έλυσε, γιατί δεν επιτρεπόταν να θυσιάσουν κάποιον που δεν ήταν αρτιμελής και έτσι τον άφησαν να φύγει…

Ακόμα ζαλισμένος, ο αυτοκράτορας γρήγορα έτρεξε στο παλάτι του και στο δρόμο κατάλαβε τι είχε γίνει, ο σοφός γέροντας είχε δίκιο και ευτυχώς που σε εκείνο το ατύχημα τού έκοψε ο κουρέας το δάχτυλο και έτσι σώθηκε η ζωή του. Τι σημασία είχε ένα δαχτυλάκι λιγότερο μπροστά στον κίνδυνο που είχε διατρέξει;
Καλύτερα ζωντανός και με ένα δάχτυλο λιγότερο παρά νεκρός!

Φτάνοντας στο παλάτι ο αυτοκράτορας, πήγε αμέσως στις φυλακές και ελευθέρωσε τον κουρέα και μετά πήγε στον σοφό γέροντα, μπήκε στο κελί τον αγκάλιασε και του είπε: «Φίλε μου, συγχώρεσε με, για το κακό που σου έκανα, τι τυφλός που ήμουνα. Με συνέλαβαν οι αιρετικοί της θεάς Κάλι και ενώ ήταν έτοιμοι να με θυσιάσουν, είδαν πως μου έλειπε το μικρό μου δαχτυλάκι και με άφησαν να φύγω, είχες δίκιο φίλε μου,
«ότι μας συμβαίνει είναι για το καλό μας!»

Συγχώρεσε με φίλε μου, θα είσαι πάντοτε κοντά μου και όλο το βασίλειο σου ανήκει…
Αλλά τώρα πες μου σε παρακαλώ πολύ, εσύ, που σε έβαλα φυλακή, «που είναι το καλό που συνέβηκε σε σένα;»

Με ηρεμία ο γέροντας κοίταξε τον αυτοκράτορα και του απάντησε :
«Βλέπετε εξοχότατε, εάν δεν με είχατε φυλακίσει θα σας είχα συνοδέψει, όπως πάντα, στο κυνήγι σας στο δάσος και σε εμένα δεν λείπει κανένα δάχτυλο…!
«Ότι μας συμβαίνει είναι για το καλό μας».

Γιατί Άλλαξες!

Εκεί που οι λέξεις έχουν χάσει την αξία τους.
Εκεί που η ανθρωπιά κάνει σπάνιες εμφανίσεις.
Εκεί που κάθε ελπίδα μοιάζει να χάνεται.
Κάτι κινείται μέσα σου, κάτι σου φωνάζει
να μην πέσεις στην παγίδα της εποχής.

Σιωπή.
Για λίγο μόνο.
Μέχρι να ξαναγεννηθούν τα όνειρά σου.
Να ανακαλύψεις ποιος επιτέλους είσαι τώρα πια.

Και τότε θα μιλήσουν οι πράξεις σου.
Αλλαγή πλεύσης.
Τα δάκρυα ξεπλένουν την ψυχή σου,
καθαρίζουν την οπτική σου.

Κάθε αλλαγή πονάει.
Μα σε αποζημιώνει.
Το χαμόγελό σου σύμμαχος.
Και οι λέξεις θ'αποκτήσουν ξανά σημασία,
εκείνη που εσύ θα τους δώσεις.
Και η ανθρωπιά θα εμφανιστεί ξανά,
θα έχει τη μορφή σου.

Γιατί Άλλαξες!

Κρίνε για να σε κρίνουν

Τι σημαίνει να είσαι δύσπιστος; Είναι τόσο άρρωστο να σχολιάζεις ή να κρίνεις άλλους, ώστε να σε καταδικάζουν ολοκληρωτικά;

Η κριτική των πράξεων άλλων ανθρώπων δεν μπορεί παρά να έχει ένα και μοναδικό αντικείμενο: Να επισημάνει τα κακώς κείμενα, την "ανάρμοστη" συμπεριφορά, ώστε να υπάρξει βελτίωση και αληθινή πρόοδος. Να αλλάξουν οι άνθρωποι, να γίνουν περισσότερο επικοινωνιακοί, να αποβάλλουν τον φόβο και την προκατάληψη απέναντι στους άλλους και την ίδια τη ζωή. Να επικοινωνήσουν και να ξαναβρούν το νόημα της συλλογικότητας και της ανταλλαγής.

Η μικρότητα, οι εμπάθειες, η εμμονή, η δογματική και εγωιστική μας άποψη "δεν επιτρέπω σε κανέναν να με κρίνει", προσπαθεί επιμελώς να κρύψει την αδυναμία μας να δούμε κατάματα τα λάθη, τις αδυναμίες, τους ψυχαναγκασμούς μας.

Το "έτσι είμαι εγώ δεν αλλάζω", ή "στην ηλικία του είναι αδύνατον να αλλάξει" αποτελούν υπεκφυγές ή παραποίηση της αλήθειας πως είναι πολύ δύσκολο να τα βάλει κάποιος με τον εαυτό του.

Διαβάζω Νίτσε: "Έχω την τόλμη και τη βούληση να αποδεσμευτώ από την άνεση του κοπαδιού και να έρθω αντιμέτωπος με δυνατές και αμαρτωλές ροπές. Η έρευνα και η επιστήμη ξεκινούν από τη δυσπιστία. Όμως η δυσπιστία προκαλεί από τη φύση της ψυχική πίεση! Μόνο οι δυνατοί την αντέχουν. Ξέρετε ποιο είναι το αληθινό ερώτημα για έναν διανοητή; Το αληθινό ερώτημα είναι: πόση αλήθεια μπορώ να αντέξω; Μια τέτοια απασχόληση είναι ακατάλληλη για τους ασθενείς που επιθυμούν να αποβάλλουν τις πιέσεις, να ζήσουν μια ήσυχη ζωή".Όταν κρίνεις, το κάνεις βασισμένος σε ορισμένες αρχές- αξίες και σε ορισμένες διαπιστώσεις. Πώς μπορείς να υιοθετείς τον γενικό κανόνα, τη γενική συμπεριφορά και να (νομίσεις) λες πως είσαι ιδιαίτερος άνθρωπος ή να απαντάς εγωιστικά σε κάθε απόπειρα κριτικής που σου γίνεται, νιώθοντας πως υπάρχει βίαιη εισβολή στον προσωπικό σου κόσμο;

Μήπως θα πρέπει, στον δρόμο της αυτοεκπλήρωσης, να βρούμε τι ακριβώς μας συνδέει με τη μαζικότητα, με τις κοινές γενικές αντιλήψεις του κοινού;

Η διαφοροποίηση είναι δύσκολη και επώδυνη αλλά μοναδικός τρόπος να ξεπεράσουμε το ψέμα που μας κατακλύζει.

AΡΕΙΟΣ ΠΟΤΗΡ (ΧΑΡΗ ΠΟΤΕΡ)

Η επιστροφή στην αρχαία σκέψη είναι για να ξανακερδίσουμε χάρη σ αυτήν, την ελευθερία της σκέψης μας …
(Ε.Schrodiger,βραβείο Νόμπελ )

Η J.K. ROWLING ,η συγγραφέας του διασημότερου παιδικού λογοτεχνήματος των τελευταίων χρόνων ζήτησε να μεταφραστεί στα αρχαία ελληνικά διότι η ελληνική γλώσσα είναι μια πραγματική πολεμική μηχανή απέναντι στο μοντέλο του κέρδους της καταναλωτικής κοινωνίας !
Γιατί η ελληνική γλώσσα;  Γιατί η ελληνική παιδεία ; ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ;

Απλή γλώσσα , απλή σκέψη γράφει ο Οργουελ .

Σήμερα είναι γνωστό ότι κάθε λέξη που έρχεται σε συγκεκριμένα σημεία του εγκεφάλου δημιουργεί μια ηλεκτρική και κατόπιν μια βιοχημική αντίδραση. Αυτή η βιοχημική αντίδραση επικολλάται σε μια πρωτεϊνη (μεταφορικό μέσο), πηγαίνει στο νευρονικό κέντρο του λόγου, στο κέντρο της μνήμης κάνει τις διακλαδώσεις της με το οπτικό ακουστικό σύστημα και την χρησιμοποιούμε ανάλογα και την βελτιώνουμε.

Όσο πιο πολλές λέξεις τόσο πιο πολλές διακλαδώσεις (νευροσυνάψεις)
Άρα γ λ ω σ σ ι κ ή συρρίκνωση σημαίνει ν ο η τι κ ή συρρίκνωση !

Είναι η πλουσιότερη γλώσσα σε αφηρημένες έννοιες , η πρώτη σε λογοτεχνική και ιστορική επιρροή, είναι η πιο ζωντανή γλώσσα του κόσμου , είναι η ταυτότητα μας .
Αναξαγόρας , Πλάτων , Σωκράτης , Ιππίας , Γοργίας , Αισχύλος , Σοφοκλής , Ευριπίδης, Αριστοφάνης, Πρωταγόρας , Εμπεδοκλής , Θαλής , Δημοσθένης, Αριστοτέλης δεν ήταν σοφοί αλλά φίλοι της γνώσης , φ ι λ ό σ ο φ οι !

Η απουσία δογμάτων, το άνοιγμα σε νέες ιδέες , ο θαυμασμός και η αμφιβολία αποτέλεσαν την βάση για την γένεση της φιλοσοφίας. Η φιλοσοφία δεν είναι γνώση που έρχεται άνωθεν αλλά συγκροτείται μέσα από τον προβληματισμό και τον διάλογο. Οι φιλόσοφοι διδάχτηκαν και δίδαξαν την αμφισβήτηση, αναθεώρησαν κάθε κατεστημένο χωρίς να φοβούνται να εκτεθούν στο κενό.

Ενάντια σ’ εκείνους που πίστευαν ότι κατείχαν την θεόπνευστη αλήθεια και είχαν την φιλοδοξία να την επιβάλλουν με το ζόρι , η ελληνική φιλοσοφία πρόταξε μια ταπεινόφρονα στάση , την αναζήτηση της γνώσης μέσα από την ελευθερία ( Αν είχε επικρατήσει η ελληνική σκέψη ο μεσαίωνας δεν θα είχε υπάρξει ποτέ . Κάηκαν 6.000.000 γυναίκες ως μάγισσες διότι διέφεραν από την εικόνα που είχε το ιερατείο γι αυτές !! Η χαρά , η ομορφιά ,η γνώση καταδικάστηκαν σε θάνατο .Η παράνοια και το μίσος κυριάρχησε , ο τρόμος ξεχείλισε … βασανιστήρια , γενοκτονίες, θηριωδίες , ο άνθρωπος εκμηδενίστηκε και εξευτελίστηκε εν ονόματι του θεού και της σωτηρίας του !!)

Και ενώ σ’ όλο τον γνωστό τότε κόσμο υπάρχουν μόνο απολυταρχικά καθεστώτα στη Ελλάδα γεννήθηκε η πρώτη κοινωνία πολιτών , όπου ο άνθρωπος δεν είναι υπήκοος (σκλάβος ), αλλά... π ο λ ί τ η ς :
Ελευθερία λόγου
Ελευθερία συμμετοχής στην πολιτική
Ελευθερία να ζει κανείς σύμφωνα με τα πιστεύω του
Ισονομία , ισότητα απέναντι στο νόμο
Ισοπολιτεία , ίσα πολιτικά δικαιώματα
Ισηγορία , ισότητα στη χρήση του λόγο
Παρρησία , η αρετή να συμμετέχεις και να χρησιμοποιείς τον λόγο για να υπερασπίζεσαι την αλήθεια

Η σύγχρονη ιστοριογραφία αναφέρει ότι η ευφορία από τις αθηναϊκές νίκες εναντίων των Περσών και η μετέπειτα οικονομική άνθηση συντέλεσαν στην δημιουργία της δημοκρατίας Όμως όλοι γνωρίζουμε πως στην παγκόσμια ιστορία υπήρξαν πολλές νίκες που προσκόμισαν υλικό πλούτο και αισθήματα υπεροχής αλλά δεν δημιούργησαν κάτι ανάλογο.

Η δημοκρατία αναδύθηκε από την ψυχή των Ελλήνων που από τον Όμηρο είχαν συνειδητοποιήσει πως η ζωή κάθε ανθρώπου < ανδρός ψυχή > είναι μοναδική και πολυτιμότερη από οποιονδήποτε θησαυρό ή φιλοδοξία .Ότι η θεώρηση του Ομήρου είναι ανθρωποκεντρική ,φαίνεται στην κατασκευή της δεύτερης ασπίδας του Αχιλλέα όπου κέντρο είναι ο άνθρωπος .Αργότερα ο Πρωταγόρας διδάσκει ¨ πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος ¨ Η ιστορία της Ελλάδος όπως και όλων των λαών βρίθει από γεγονότα βαρβαρότητας και αλαζονείας ,όμως μόνο σ αυτό τον τόπο γεννήθηκε το ανθρωπιστικό πνεύμα δηλ. η έγνοια για τον άνθρωπο στον κόσμο ,η προσπάθεια υπεράσπισης της αξιοπρέπειας κάθε ατόμου .

Στα ηθικά Νικομάχεια ο Αριστοτέλης γράφει ότι ο βίος του θεωρητικού ανθρώπου είναι ο πολιτικός βίος δηλ να προσφέρεις στο σύνολο ( όχι για να πας στον παράδεισο ), γίνεσαι καλύτερος για να κάνεις τον κόσμο σου καλύτερο. Αυτό είναι το χρέος κάθε Όντος .

ΑΙΕΙΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΣ (Να προσπαθείς πάντα να κάνεις το άριστον ) φωνάζει ο ΟΜΗΡΟΣ
Η αρχαία ελληνική γραμματεία αναφέρεται πολύ στην έννοια της αρετής. Ιδιότητες της είναι η ανδρεία ,η δικαιοσύνη ,η φρόνησις και η σωφροσύνη . Ενάρετος για τον Έλληνα δεν σημαίνει το καλό και υπάκουο παιδί ( όπως στις μονοθεϊστικες θρησκείες ),αλλά έχει τις ιδιότητες του θεού ΑΡΗ , ενάρετος είναι αυτός που καθημερινά μάχεται για το αγαθόν και δίκαιον .

Εμείς σήμερα μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με την πεποίθηση ¨ μην αντιδράς και ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη¨, τα μεγαλώνουμε με την νοοτροπία των δούλων Η ελληνική παιδεία δημιουργεί ανθρώπους που έχουν συνείδηση και αξιοπρέπεια .Γράφει ο μεγάλος μας λογοτέχνης Καζαντζάκης στην Ασκητική του ¨ χρέος έχεις και μπορείς στο δικό σου τομέα να γίνεις ήρωας .Αγάπα τον κίντυνο .Τι είναι το πιο δύσκολο ; αυτό θέλω Ποιόν δρόμο να πάρεις ;τον πιο κακοτράχαλο ανήφορο.
Να αγαπάς την ευθύνη ,να λες : Εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης .Αν δεν σωθεί εγώ φταίω .Να αγαπάς τον καθένα ανάλογα με την συνεισφορά του στον αγώνα .Μην ζητάς φίλους ,να ζητάς συντρόφους …¨

Δίκαιος για τον Αριστοτέλη δεν είναι αυτός που δεν αδικεί αλλά αυτός που μπορεί να αδικήσει και δεν το κάνει!

Κάποτε ρώτησαν τον Σόλων ποια πόλη κυβερνιέται άριστα και εκείνος απάντησε ¨η πόλη όπου αυτοί που δεν αδικούνται καταγγέλλουν και καταδιώκουν τους ενόχους σαν να έχουν αδικήσει αυτούς τους ίδιους ¨

Η απομάκρυνση από την ελληνική παιδεία είχε ως αποτέλεσμα σήμερα να ζούμε σ΄ένα τόσο άνισο κόσμο που τα κέρδη 50 εταιρειών υπερβαίνουν το σύνολο του ΑΕΠ 160 χωρών , σ ένα τόσο άνισο κόσμο που έχει κάνει την ανισότητα κινητήρα ανάπτυξης .Ζούμε στον αιώνα της παγκοσμιοποίησης αλλά το μόνο που έχει παγκοσμιοποιηθεί είναι η ανισότητα και η ένδεια Οι σημερινές δημοκρατίες στηρίζονται στη ρωμαϊκή res publica δεν είναι παρά Ολιγαρχίες που αναζητούν την νομιμότητα . Ο άνθρωπος σταθερά μετατρέπεται σε δούλος .Ξαναγυρίζουμε σ ’ ένα Φεουδαρχικό Μεσαίωνα .
Υπάρχει ελπίδα;; φυσικά, αρκεί να ξαναέρθουμε σε επαφή με την γνώση των προγόνων μας. Ο παππούς μας ο Πλάτων μας διδάσκει ότι Η ΠΟΛΙΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΕΝΟΣ ΕΚΑΣΤΟΥ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Τι σημαίνει αυτό ;; Ότι τίποτα δεν θα αλλάξει εκεί έξω αν δεν αλλάξουμε εμείς εσωτερικά διότι ο κόσμος δεν μπορεί να είναι καλύτερος από τους ανθρώπους του !
-------------
Πηγές :
 Νόμοι Πλάτων
Ηθικά Νικομάχεια
Ελλάς ελάσσων ιστορία

Αλλαγή φύλου σε εννιάχρονα

Φάρμακα σε εννιάχρονα για να τους αλλάξουν φύλο
Σάλο έχει προκαλέσει η απόφαση της Εθνικής Υπηρεσίας Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου (NHS), σύμφωνα με την οποία παιδιά ηλικίας μόλις 9 ετών θα λαμβάνουν αμφιλεγόμενα φάρμακα ώστε να προετοιμαστούν για μελλοντική εγχείρηση αλλαγής φύλου. Η βρετανική εφημερίδα Mail on Sunday αποκαλύπτει όλες τις λεπτομέρειες για την επίμαχη θεραπεία.
Οι χορηγούμενες δραστικές καθυστερούν τη βιολογική ενηλικίωση και δίδονται σε παιδιά που πιστεύουν ότι “βρίσκονται παγιδευμένα στο λάθος σώμα”, αναφέρει χαρακτηριστικά το σχετικό δημοσίευμα.
Οι επικριτές της πρακτικής αυτής κατηγορούν εντόνως αυτούς που χορηγούν τις ενέσεις, καθώς υποστηρίζουν ότι “επεμβαίνουν στις επιταγές της ίδιας της φύσης”. Αν και η θεραπεία είναι αναστρέψιμη, εκφράζονται ανησυχίες για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και των οστών, καθώς και τη γονιμότητα του παιδιού στο μέλλον.

Τα φάρμακα αυτά είναι γνωστά ως υποθαλαμικοί αναστολείς και εμποδίζουν την ανάπτυξη των αναπαραγωγικών οργάνων. Έτσι, δε χρειάζονται πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις μελλοντικά, εάν το παιδί επιλέξει να αλλάξει φύλο μετά την εφηβεία.

Οι ενέσεις που χορηγούνται κάθε μήνα περιορίζουν την παραγωγή τεστοστερόνης και οιστρογόνων. Στα κορίτσια, το αποτέλεσμα είναι να καθυστερεί η πρώτη έμμηνος ρύση και η ανάπτυξη του μαστού. Στα αγόρια, διακόπτεται η ανάπτυξη τριχοφυΐας στο πρόσωπο και αναστέλλονται οι μεταβολές της φωνής.
Γιατροί στο Tavistock and Portman NHS Foundation Trust του Βόρειου Λονδίνου ολοκλήρωσαν προσφάτως δοκιμή που διήρκησε τρία χρόνια και στην οποία συμμετείχαν παιδιά ηλικίας 12 έως 14 ετών. Σκοπός ήταν να αξιολογηθούν τα “ψυχολογικά, κοινωνικά και σωματικά οφέλη καθώς και οι πιθανοί κίνδυνοι” της θεραπείας. Θεωρούν πως η δοκιμή στέφθηκε με επιτυχία κι έτσι τα φάρμακα αυτά είναι πλέον διαθέσιμα στο ευρύτερο κοινό και συγκεκριμένα σε παιδιά μικρότερης ηλικίας (9-10 ετών).
Ωστόσο, η εθνική οδηγία που ανακοινώθηκε προ πενταετίας είχε υποδείξει πως η θεραπεία για τη λεγόμενη “γενετική δυσφορία” (gender dysphoria) δε θα πρέπει να ξεκινά πριν ολοκληρωθεί η ήβη. Η Δρ Polly Carmichael, επικεφαλής της δοκιμής του Tavistock, δήλωσε πως η απόφαση για τη χορήγηση της θεραπείας θα λαμβάνεται με βάση το “στάδιο” της σεξουαλικής ανάπτυξης και όχι με βάση την ηλικία. Η κλινική Tavistock είναι η μοναδική στο Ηνωμένο Βασίλειο που εξειδιεύεται στη διάγνωση της γενετικής δυσφορίας σε παιδιά και νέους.

Η «θεωρία των πάντων» και το τέλος της φυσικής

Η ποιοτική κατανόηση των νόμων της φύσης αποτελεί μια συνεχή προσπάθεια της ανθρωπότητας από την εποχή των Αρχαίων Ελλήνων Φιλοσόφων (τουλάχιστον) μέχρι και σήμερα. Σταθμός στην πορεία αυτή ήταν το έργο Principia Mathematica του Νεύτωνα το 1687 που περιείχε και τον νόμο της παγκόσμιας έλξης και έκανε μια σοβαρή προσπάθεια αναβάθμισης για μια ποσοτική και ακριβή περιγραφή των φυσικών νόμων. Το έργο αυτό αποτέλεσε την απαρχή του λεγόμενου επιστημονικού ντετερμινισμού που εκφράστηκε κυρίως με τον Λαπλάς: Εάν κάποια δεδομένη χρονική στιγμή γνωρίζουμε την θέση και την ταχύτητα των σωματιδίων στο σύμπαν (χώρος φάσεων), μπορούμε να υπολογίσουμε την θέση και την ταχύτητά τους σε οποιαδήποτε άλλη χρονική στιγμή (μελλοντική ή παρελθοντική). Οι φυσικοί νόμοι μπορεί να υπαγορεύθηκαν από το Θεό αλλά σύμφωνα με τον επιστημονικό ντετερμινισμό ο Θεός δεν παρεμβαίνει να τους καταλύσει.

Όμως πόσο μακριά μπορούμε να προχωρήσουμε στην προσπάθειά μας για την κατανόηση της φύσης; Θα μπορέσουμε ποτέ (μιλάμε από θέμα αρχής χωρίς να μας απασχολούν τεχνικά και πρακτικά ζητήματα) να βρούμε ένα πεπερασμένο σύνολο νόμων (οι οποίοι θα εκφράζονται με κάποιες μαθηματικές σχέσεις) το οποίο κατ’ αρχή θα μας δίδει την δυνατότητα να προβλέπουμε το μέλλον με οποιαδήποτε ακρίβεια εάν γνωρίζουμε την κατάσταση του σύμπαντος σε κάποια δεδομένη χρονική στιγμή; Αυτό γενικά εννοούν οι φυσικοί όταν χρησιμοποιούν τον κάπως υπερβολικό όρο (προέλευσης από την απέναντι μεριά του Ατλαντικού τον οποίο ο γράφων αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό και κάποια ειρωνία) «Θεωρία των Πάντων».

Η μεγάλη ανακάλυψη της κβαντομηχανικής τον 20ο αιώνα κατέφερε ένα πολύ ισχυρό πλήγμα κατά του ντετερμινισμού: Φαινόμενα όπως οι ραδιενεργές διασπάσεις αποτελούν τυχαία φαινόμενα, είναι σαν ο Θεός πράγματι να ρίχνει ζαριές κατά τη γνωστή φράση του Αϊνστάιν. Όμως με μια ιδιοφυή κίνηση οι φυσικοί έσωσαν την παρτίδα, δηλαδή τον ντετερμινισμό, σπουδαίο ρόλο σε αυτό έπαιξε ο Πολ Ντίρακ, που έδωσαν έναν διαφορετικό ορισμό του τι σημαίνει πλήρης γνώση ενός συστήματος (άρα και του σύμπαντος): Στην κβαντική πραγματικότητα ένα σωμάτιο δεν περιγράφεται από 2 ποσότητες, την θέση και την ταχύτητα όπως συμβαίνει στην κλασική φυσική αλλά από μία που λέγεται κυματοσυνάρτηση: Το μέγεθος αυτής σε κάποιο σημείο του χώρου δίδει την πιθανότητα να βρεθεί το σωμάτιο στο εν λόγω σημείο και ο ρυθμός μεταβολής αυτής από σημείο σε σημείο δίδει την πιθανότητα των διαφορετικών ταχυτήτων.

Μια κυματοσυνάρτηση συγκεντρωμένη σε ένα σημείο δίδει μικρή απροσδιοριστία στη θέση αλλά επειδή μεταβάλλεται απότομα δίδει μεγάλη απροσδιοριστία στην ταχύτητα Αντίστοιχα ένα κυματοπακέτο έχει μεγάλη αβεβαιότητα θέσης αλλά μικρή αβεβαιότητα ταχύτητας. Μπορούμε να έχουμε καθορισμένη θέση ή ταχύτητα αλλά όχι και τα δύο (αρχή απροσδιοριστίας Χάιζενμπεργκ). Γνωρίζοντας την κυματοσυνάρτηση σε κάποια δεδομένη χρονική στιγμή υπάρχουν κάποιες εξισώσεις (Σρέντιγκερ, Κλάιν-Γκόρντον, Ντίρακ) που μας δίδουν την κυματοσυνάρτηση σε κάποια άλλη χρονική στιγμή (χρονική εξέλιξη της κυματοσυνάρτησης). Συνεπώς εξακολουθεί να υπάρχει ντετερμινισμός αλλά μειωμένος σε σχέση με αυτόν του Λαπλάς, ξαναορίσαμε τον ντετερμινισμό να σημαίνει περίπου το μισό από αυτόν του Λαπλάς.

Η κβαντική θεωρία και ο ηλεκτρομαγνητισμός του Μάξγουελ αποτελούν σήμερα μια ενιαία θεωρία που λέγεται κβαντική ηλεκτροδυναμική και περιγράφει την κβαντική φύση του φωτός και τις αλληλεπιδράσεις του φωτός με την ύλη. Η θεωρία αυτή περιγράφει ολόκληρη τη χημεία και την βιολογία. Δεν περιλαμβάνει όμως τις πυρηνικές δυνάμεις (που εξηγούν για παράδειγμα γιατί λάμπει ο ήλιος) αλλά ούτε τις βαρυτικές δυνάμεις που διέπουν τον σχηματισμό γαλαξιών, αστέρων και γενικά το ίδιο το σύμπαν.

Οι πυρηνικές δυνάμεις χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τις ασθενείς και τις ισχυρές. Οι ασθενείς έχουν ενοποιηθεί με την κβαντική ηλεκτροδυναμική στην λεγόμενη ηλεκτρασθενή θεωρία ενώ οι ισχυρές περιγράφονται από μια παρόμοια θεωρία που λέγεται κβαντική χρωμοδυναμική. Η ηλεκτρασθενής και η ισχυρή πυρηνική συνιστούν το λεγόμενο στάνταρ μοντέλο της φυσικής σήμερα (με μια βασική πειραματική «εκκρεμότητα», το σωματίδιο Χίγκς!) Οι θεωρητικές προβλέψεις συμφωνούν σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό με τα μέχρι στιγμής υπάρχοντα πειραματικά δεδομένα και το στάνταρ μοντέλο είναι αυτό που αποδέχεται η διεθνής επιστημονική κοινότητα σήμερα (σχεδόν) στο σύνολό της. Οι βαρυτικές δυνάμεις περιγράφονται από την Γενική Θεωρία Σχετικότητας (ΓΘΣ) του Αϊνστάιν που είναι η μόνη εναπομείνουσα κλασική θεωρία.

Αν και το στάνταρ μοντέλο επαρκεί για όλες τις πρακτικές εφαρμογές μέχρι και τα επόμενα 100 χρόνια, εν τούτοις θα θέλαμε να καταλάβουμε πλήρως το σύμπαν διότι όταν κατανοείς κάτι έχεις κατά κάποιο τρόπο έναν στοιχειώδη έλεγχο πάνω σε αυτό. Το στάνταρ μοντέλο πάσχει όμως σε πολλά σημεία: Είναι άσχημο και σκοποκεντρικό. Πιο συγκεκριμένα, εξαρτάται από 24 παραμέτρους των οποίων οι τιμές δεν προκύπτουν από κάποιες αρχές αλλά είναι ρυθμισμένες με το χέρι για να συμφωνούν με τα πειραματικά δεδομένα.

Επίσης τα στοιχειώδη σωμάτια έχουν χωρισθεί σε (φαινομενικά, προς το παρόν τουλάχιστον) αυθαίρετες ομάδες. Επιπλέον δεν περιέχει την βαρύτητα. Πρακτικά αυτό το τελευταίο δεν έχει και μεγάλη σημασία διότι σήμερα τα βαρυτικά πεδία είναι πολύ ασθενή. Όμως στο πρώιμο σύμπαν ήταν πολύ ισχυρά και η κβαντική βαρύτητα με τις κβαντικές διαταραχές της έπαιζε σημαντικό ρόλο. Στην πραγματικότητα έχουμε παρατηρήσει μικροδιαφορές στην γενικά ομοιόμορφη κατανομή της μικροκυματικής κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου που φαίνεται να υποδηλώνει την ύπαρξη περιοχών με μεγαλύτερη πυκνότητα λόγω κβαντικών διαταραχών στο πρώιμο σύμπαν. Όλα αυτά (και κάποια ακόμη που δεν τα αναφέρουμε λόγω περιορισμού χώρου) θα πρέπει να τα απαντά μια «θεωρία των πάντων».

Η κατασκευή μιας κβαντικής θεωρίας για την βαρύτητα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ανοικτά προβλήματα της φυσικής. Είναι μια διεργασία πολύ πιο δύσκολη από την κβάντωση των υπόλοιπων πεδίων. Κατ’ αρχή υπάρχουν εννοιολογικά προβλήματα: Τα ηλεκτρασθενή και ισχυρά πεδία διαδίδονται σε κάποιο δεδομένο χωροχρονικό υπόβαθρο οπότε μπορεί κανείς να ορίσει κυματοσυναρτήσεις και να χρησιμοποιήσει τις κατάλληλες εξισώσεις χρονικής εξέλιξης. Όμως σύμφωνα με την ΓΘΣ η βαρύτητα είναι ο χωρόχρονος, οπότε πως μπορεί να ορισθεί η κυματοσυνάρτηση της βαρύτητας και πως μπορεί να εξελιχθεί στο χρόνο? Φορμαλιστικά έχει ορισθεί κάποια κυματοσυνάρτηση και κάποια εξίσωση που μοιάζει με την εξίσωση Σρέντιγκερ για την βαρύτητα από τον Χώκινγκ αλλά δεν είναι και πολύ χρήσιμη στο να υπολογίσει κανείς οτιδήποτε.

Μια προσέγγιση στην κβαντική βαρύτητα είναι να θεωρήσουμε τον κβαντικό χωρόχρονο ως μια διαταραχή κάποιου επίπεδου χωρόχρονου υποβάθρου και να του συμπεριφερθούμε σαν να ήταν ένα κβαντικό πεδίο σαν το ισχυρό ή το ηλεκτρασθενές που διαδίδονται στον επίπεδο χωρόχρονο. Στην θεωρία διαταραχών υπάρχει μια βασική ποσότητα που λέγεται αποτελεσματική σύζευξη και μετρά πόση επιπλέον διαταραχή προκαλεί μια δοσμένη διαταραχή. Εάν η σύζευξη είναι μικρή, τότε μια μικρή διαταραχή δημιουργεί μια μικρότερη διόρθωση που δίδει μια ακόμη μικρότερη δεύτερη διόρθωση κοκ οπότε ο υπολογισμός επιτυγχάνεται για οποιαδήποτε επιθυμητή ακρίβεια.

Στην βαρύτητα, η αποτελεσματική σύζευξη δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ενέργεια (ή ισοδύναμα η μάζα μέσω της γνωστής ισοδυναμίας μάζας και ενέργειας του Αϊνστάιν) της διαταραχής διότι καθορίζει πόσο καμπυλώνει το χωρόχρονο και συνεπώς δημιουργεί μια επιπλέον διαταραχή. Όμως στην κβαντική θεωρία, ποσότητες όπως το ηλεκτρικό πεδίο ή η γεωμετρία δεν έχουν καθορισμένες τιμές αλλά έχουν αυτό που λέμε κβαντικές διαταραχές που έχουν ενέργεια, μάλιστα άπειρη ενέργεια, διότι αποτελούν διαταραχές σε όλες τις κλίμακες μήκους, άσχετα με το πόσο μικρές είναι. Όλες οι γνωστές τεχνικές επανακανονικοποίησης (που σκοπός τους είναι να πάρουμε μια πεπερασμένη τιμή της ενέργειας και γενικά των φυσικών ποσοτήτων όπως το ηλεκτρικό φορτίο) δεν δουλεύουν στη περίπτωση της βαρύτητας.

Το 1976 ανακαλύφθηκε η υπερβαρύτητα για να βελτιώσει (αν όχι να επιλύσει) το πρόβλημα του απειρισμού της ενέργειας. Η θεωρία αυτή στηρίζεται στην ύπαρξη μιας μεγαλύτερης ομάδας συμμετρίας, της λεγόμενης υπερσυμμετρίας, στην ύπαρξη κρυμμένων χωρικών διαστάσεων αλλά και στην ύπαρξη επιπλέον πεδίων/σωματίων (κανένα εκ των οποίων δεν έχει παρατηρηθεί μέχρι στιγμής, η υπερσυμμετρία προβλέπει πλήρη συμμετρία μεταξύ μποζονίων και φερμιονίων). Το 1985 όμως χάθηκε η εμπιστοσύνη πως αυτή η νέα θεώρηση θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα. Αυτό δεν συνέβη επειδή κάποιος απέδειξε πως δεν λύνει το πρόβλημα αλλά υπήρξε μια αλλαγή στάσης διότι συνειδητοποιήσαμε πως για να γίνει αυτό απαιτείται φοβερά μεγάλο πλήθος υπολογισμών αλλά και επειδή εμφανίσθηκε μια νέα εναλλακτική προσέγγιση, αυτή της θεωρίας υπερχορδών της οποίας η υπερβαρύτητα αποτελεί το όριο χαμηλής ενέργειας.

Στην θεωρία υπερχορδών οι στοιχειώδεις φυσικές οντότητες είναι οι χορδές, μονοδιάστατα αντικείμενα (και όχι τα σημειακά σωμάτια) και η βαρύτητα δεν νοείται ως καμπύλωση του χωρόχρονου αλλά προκύπτει από διαγράμματα χορδών, αυτά μοιάζουν με κυλινδρικούς σωλήνες που ενώνονται σε συνδέσμους και αναπαριστούν κλειστές χορδές που διαδίδονται σε επίπεδο χωρόχρονο υποβάθρου. Η αποτελεσματική σύζευξη που δίδει την ισχύ των συνδέσμων όταν ενώνονται 3 σωλήνες δεν αναπαριστά την ενέργεια αλλά το πεδίο που λέγεται ντίλατον (ούτε αυτό έχει ποτέ παρατηρηθεί μέχρι στιγμής, θέλουμε μικρή τιμή). Οι χορδές αυτές παράγουν τα γνωστά στοιχειώδη σωμάτια με τον ίδιο τρόπο που η χορδή ενός μουσικού οργάνου παράγει τους διάφορους ήχους.

Από το 1985 και εντεύθεν καταλάβαμε (κυρίως με τις εργασίες του Edward Witten) ότι τόσο η υπερβαρύτητα όσο και η θεωρία υπερχορδών αποτελούν κομμάτια μιας μεγαλύτερης δομής που λέγεται Μ-Θεωρία. O «νουνός» της Μ-Θεωρίας είναι ο Witten σύμφωνα με τον οποίο το “Μ” θα μπορούσε να σημαίνει Μembrane (Μεμβράνη), Mother (Μητέρα) ή Matrix (Πίνακας), διαλέγετε και παίρνετε! Η Μ-Θεωρία περιέχει και εκτεταμένα αντικείμενα με περισσότερες από 1 χωρικές διαστάσεις (οι χορδές έχουν μια χωρική διάσταση ενώ τα σημειακά σωμάτια έχουν χωρική διάσταση μηδέν) που λέγονται (μεμ)βράνες και δεν αποτελεί θεωρία με την συνήθη έννοια, περισσότερο αποτελεί μια συλλογή θεωριών που φαίνονται διαφορετικές αλλά περιγράφουν την ίδια φυσική πραγματικότητα.

Οι θεωρίες αυτές συνδέονται με κάποιες απεικονίσεις που λέγονται δυϊσμοί που υποδηλώνουν ότι όλες αυτές οι φαινομενικά διαφορετικές θεωρίες αποτελούν αντανακλάσεις ουσιαστικά της ίδιας θεωρίας. Κάθε μια από αυτές τις θεωρίες δουλεύει καλά μόνο σε κάποιο συγκεκριμένο όριο, πχ χαμηλή ενέργεια, μικρό πεδίο ντίλατον, στο οποίο όριο η αποτελεσματική σύζευξη είναι μικρή αλλά παύει να λειτουργεί καλά όταν η σύζευξη πάρει μεγάλες τιμές. Ωστόσο μέσω των δυϊσμών υπάρχουν απεικονίσεις μεταξύ θεωριών με μικρή σύζευξη (κβαντική θεωρία) και υψηλή τιμή σύζευξης (τοπολογία, τοπολογικά σωμάτια όπως μονόπολα κλπ, κλασική θεωρία). Από την Μ-Θεωρία έχουν προκύψεις και κάποια κοσμολογικά μοντέλα (οι λεγόμενες κοσμολογίες των βράνων, όπως το εκπυρωτικό μοντέλο των Τιούροκ και Στάινχαρτ).

Συνεπώς από την γενική θεωρία σχετικότητας μάθαμε ότι πολλές φυσικές προτάσεις έχουν νόημα μόνο εάν εξειδικεύσουμε ως προς ποιους παρατηρητές οι προτάσεις αυτές διατυπώνονται (για παράδειγμα από την θεωρία σχετικότητας του Γαλιλαίου μάθαμε πως η κίνηση είναι σχετική έννοια, εξαρτάται από τον παρατηρητή, από την Ειδική Θεωρία Σχετικότητας του Αϊνστάιν μάθαμε ότι η έννοια του ταυτόχρονου είναι επίσης σχετική, δηλαδή εξαρτάται από τον παρατηρητή). Από την κβαντομηχανική μάθαμε ότι η ίδια η έννοια της φυσικής πραγματικότητας εξαρτάται από την διαδικασία της μέτρησης. Από την Μ-Θεωρία και τους δυϊσμούς μάθαμε πως και το «κβαντικό» ή «κλασικό» εξαρτάται από την περιοχή της τιμή της σύζευξης, δηλαδή από την θεωρία μέσω της οποίας κάνουμε την μελέτη μας!

Η ουσία είναι πως εάν ψάχνουμε για μια θεωρία των πάντων θα θέλαμε μια μοναδική διατύπωση της Μ-Θεωρίας που να δουλεύει σε όλες τις περιπτώσεις (αν υποθέσουμε βέβαια ότι υπερβαρύτητα, υπερχορδές, Μ-Θεωρία κλπ κάποτε επιβεβαιωθούν πειραματικά, τα πειράματα που έχουν προγραμματισθεί να γίνουν στον μεγάλο επιταχυντή αδρονίων LCH στο CERN αποσκοπούν αφενός να φωτίσουν την ύπαρξη του σωματίου Χίγκς που αποτελεί ένα «χρεωστούμενο» του στάνταρ μοντέλου αλλά και να δούμε τι γίνεται παραπέρα με τις έξτρα χωρικές διαστάσεις και τα έξτρα σωμάτια της υπερσυμμετρίας, της υπερβαρύτητας, των υπερχορδών κλπ).

Οι περισσότεροι φυσικοί νόμιζαν πως μια θεωρία των πάντων είναι κατ’ αρχή ένα εφικτό όνειρο. Η έλευση όμως της Μ-Θεωρίας άρχισε να κάνει πολλούς από αυτούς (πχ Στίβεν Χώκινγκ, Στίβεν Γουάινμπεργκ–ένας από τους «πατέρες» της ηλεκτρασθενούς δύναμης, κλπ) να αρχίσουν να το αμφισβητούν. Ίσως δεν είναι τελικά δυνατό να διατυπωθεί μια θεωρία για το σύμπαν με ένα πεπερασμένο πλήθος νόμων (εξισώσεων). Αυτό θυμίζει πολύ το θεώρημα μη-πληρότητας του Γκέντελ που λέγει ότι κανένα πεπερασμένο σύνολο αξιωμάτων δεν επαρκεί για να περιγράψει κάθε μαθηματικό αποτέλεσμα.

Το θεώρημα του Γκέντελ αποδεικνύεται χρησιμοποιώντας αυτοαναφορικές προτάσεις που οδηγούν σε παράδοξα όπως η πρόταση «αυτή η πρόταση είναι ψευδής» που αν είναι αληθής είναι ψευδής ενώ αν είναι ψευδής είναι αληθής. Για να αποφύγει αυτά τα παράδοξα ο Γκέντελ επιμελώς κάνει την διάκριση μεταξύ μαθηματικών (όπως η σχέση «2+2=4») και μεταμαθηματικών, δηλαδή προτάσεις για τα μαθηματικά.

Αρχικά ο Γκέντελ αποδεικνύει ότι σε κάθε μαθηματική σχέση μπορεί να αντιστοιχηθεί ένας μοναδικός αριθμός, που λέγεται αριθμός Γκέντελ της συγκεκριμένης σχέσης. Στη συνέχεια οι προτάσεις των μεταμαθηματικών, όπως η πρόταση «η ακολουθία των σχέσων Α αποτελεί απόδειξη της σχέσης Β» μπορούν να εκφρασθούν ως αριθμητική σχέση μεταξύ των αριθμών Γκέντελ της Α και της Β. Συνεπώς τα μεταμαθηματικά απεικονίζονται στην αριθμητική. Το τελευταίο βήμα είναι η κατασκευή μιας αυτοαναφορικής πρότασης που είναι αληθής αν και μόνο εάν είναι μη αποδείξιμη, πχ «η πρόταση Γ δεν μπορεί να αποδειχθεί από τα αξιώματα των μαθηματικών». Εάν η Γ μπορεί να αποδειχθεί τότε τα αξιώματα δεν είναι συνεπή διότι μπορεί να αποδειχθεί ότι η Γ δεν μπορεί να αποδειχθεί. Εάν η Γ δεν μπορεί να αποδειχθεί τότε η Γ είναι αληθής. Εάν την απεικονίσουμε (ως μεταμαθηματική πρόταση) στους αριθμούς θα πάρουμε μια σχέση μεταξύ αριθμών που όμως δεν προκύπτει από τα αξιώματα, άρα τα μαθηματικά είτε είναι ασυνεπή είτε είναι μη-πλήρη.

Η σχέση που έχει το θεώρημα Γκέντελ με την φυσική είναι πολυεπίπεδη. Το πρώτο επίπεδο είναι αυτό του επιστημονικού θετικισμού: Αφού μια φυσική θεωρία ουσιαστικά αποτελεί ένα μαθηματικό μοντέλο, αν υπάρχουν άλυτα μαθηματικά προβλήματα, είναι πιθανό να υπάρχουν και φυσικά προβλήματα που δεν μπορούν να προβλεφθούν. Επίσης, από τη στιγμή που εμείς ως άνθρωποι αποτελούμε μέρος του σύμπαντος και όχι «άγγελοι» που το παρατηρούμε απέξω, κάθε θεωρία που κατασκευάζουμε για το σύμπαν αναπόδραστα θα είναι αυτοαναφορική, όπως και οι προτάσεις στην απόδειξη του θεωρήματος του Γκέντελ. Συνεπώς είναι λογικό να περιμένουμε πως θα είναι είτε μη πλήρης είτε ασυνεπής. Οι φυσικές θεωρίες που έχουμε μέχρι στιγμής πάσχουν και από τα δύο.

Κλείνουμε με την εξής παρατήρηση: Υπάρχει μια πολύ βασική πρόταση που δεν έχει ενσωματωθεί στην Μ-Θεωρία και αυτή είναι η εξίσωση εντροπίας μελανών οπών των Μπεκενστάιν-Χώκινγκ, μια άκρως αντιδιασθητική εξίσωση που δηλώνει ότι η εντροπία είναι ανάλογη της επιφάνειας (και όχι του όγκου όπως γνωρίζουμε από την στατιστική φυσική-θερμοδυναμική) του ορίζοντα των γεγονότων.

[Σημείωση: Ο Χώκινγκ σε συνέδριο προς τιμή των 60ων γενεθλίων του που ο γράφων είχε προσκληθεί να ομιλήσει για μια παραλλαγή της εξίσωσης της εντροπίας μελανών οπών στα πλαίσια της μη-μεταθετικής γεωμετρίας (παρουσία ισχυρών εξωτερικών πεδίων, βλ. “Black hole entropy, topological entropy and the Baum-Connes conjecture in K-Theory”, I.P.Zois, Jour. Phys. A:Math. 35.12 (2002) 3015-3023) ζήτησε δημοσίως και ανέφερε πως υπάρχει και όρος στη διαθήκη του η εξίσωση της εντροπίας μελανών οπών να γραφεί στον τάφο του όπως συνέβη και με τον Μπόλτζμαν που η εξίσωση ορισμού της εντροπίας έχει χαραχθεί στον τάφο του].

Η εντροπία μελανής οπής δίδει το μέγιστο ποσό πληροφορίας που μπορεί να τοποθετηθεί σε κάποιο σημείο του χώρου. Για να γράψουμε την κυματοσυνάρτηση του σύμπαντος δεν πρέπει να ξεπερασθεί αυτό το όριο σε κάθε σημείο του χώρου. Αυτό δεν γνωρίζουμε ότι όντως είναι εφικτό στα πλαίσια της Μ-Θεωρίας. Η εξίσωση εντροπίας μελανών οπών αποτελεί μια τοπική φόρμουλα η οποία γενικεύεται τοπολογικά-καθολικά στην λεγόμενη αρχή ολογραφίας του G. ’t Hooft (αυτή δηλώνει ότι η κβαντική βαρύτητα θα πρέπει να περιγράφεται με μια θεωρία της οποίας οι βαθμοί ελευθερίας “χωρούν” στο σύνορο της πολλαπλότητας που περιγράφει τον χωρόχρονο, δηλαδή ουσιαστικά η κβαντική βαρύτητα αποτελεί μια τοπολογική κβαντική θεωρία πεδίων).

Η μετάφραση της αρχής ολογραφίας στο πλαίσιο της Μ-Θεωρίας αποτελεί την λεγόμενη εικασία Maldacena. Θα πρέπει αυτή να αποδειχθεί και μετά να επιβεβαιωθεί πειραματικά η Μ-Θεωρία. Όμως ακόμη και αν υποθέσουμε ότι μια φυσική θεωρία, (πχ η Μ-Θεωρία που σήμερα φαντάζει ως ο επικρατέστερος υποψήφιος), καταφέρνει τελικά να περιγράψει το σύμπαν μέσω κάποιου πεπερασμένου πλήθους αρχών (νόμων, εξισώσεων), τότε από τα θεωρήματα Γκέντελ ξέρουμε ότι: Υπάρχει τουλάχιστον μια π1 πρόταση, δηλαδή κάποια ερώτηση που δεν θα μπορεί να απαντηθεί στα πλαίσια της θεωρίας και επίσης ξέρουμε πως δεν μπορούμε να αποδείξουμε ότι η θεωρία είναι μαθηματικά συνεπής στηριζόμενοι μόνο στα αξιώματά της (στις πρώτες αρχές αυτής). Αυτό ίσως φαντάζει απαισιόδοξο σε κάποιους, ο γράφων όμως (όπως και πολλοί άλλοι) το θεωρεί θετικό διότι μάλλον δεν θα υπάρξει ποτέ το «τέλος» της φυσικής.

Η θεωρία-Μ: Μέχρι τη δεύτερη επανάσταση των υπερχορδών, οι θεωρίες χορδών αντιμετωπίζονταν σαν να είναι ξεχωριστές ή μια από την άλλη -σαν να είναι κάθε θεωρία και ένας ανεξερεύνητος πλανήτης. Τελικά, αποδείχθηκε ότι οι θεωρίες χορδών είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους και είναι πιο πολύ σαν νησιά του ίδιου πλανήτη παρά σαν διαφορετικοί πλανήτες.

Η ανακάλυψη των δυϊκοτήτων ήταν όντως, κάτι πολύ μεγάλο, από εκεί που οι θεωρητικοί των χορδών νόμιζαν ότι είχαν να κάνουν με πέντε διαφορετικές θεωρίες των πάντων, ήτοι, με μια θεωρία του τίποτα, συνειδητοποίησαν ότι είχαν να κάνουν με μορφές της ίδιας θεωρίας. Ωστόσο, η μεγαλύτερη πρόοδος που έγινε κατά τη δεύτερη επανάσταση των υπερχορδών, δεν ήταν οι δυϊκότητες αυτών των θεωριών.

Παρομοιάσαμε τις θεωρίες των χορδών με τα νησιά ενός πλανήτη. Αυτός ο πλανήτης, στη προκειμένη περίπτωση, είναι η θεωρία-Μ. Το Μ σημαίνει «μυστήριο», «μεμβράνη» ή «μαγεία», ανάλογα με το ποιον θα ρωτήσετε. Όταν αυτή η θεωρία ολοκληρωθεί, αν επαληθευτεί πειραματικά, θα είναι η θεωρία των πάντων. Ακόμα κι αν οι εξισώσεις της συγκεκριμένης θεωρίας δεν είναι ξεκάθαρες και είναι προσεγγιστικές, η πραγματική δομή της θεωρίας-Μ είναι άγνωστη ακόμα, αλλά ορισμένα χαρακτηριστικά της ήταν εξαρχής γνωστά.

Η θεωρία-Μ προτάθηκε από τον Edward Witten κατά τη δεύτερη επανάσταση των υπερχορδών. Η θεωρία-Μ ενοποιεί τις θεωρίες των χορδών σε μια ενδέκατη διάσταση, αποτελώντας ένα δίκτυο μέσω του οποίου μπορούμε να μεταπηδάμε από τη μια θεωρία χορδών σε μια άλλη. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της είναι ότι, σε αντίθεση με τις θεωρίες χορδών, δεν έχει μόνο χορδές αλλά και μεμβράνες, από τις οποίες μπορούν να δημιουργηθούν σωματίδια. Οι μεμβράνες της θεωρίας-Μ μπορούν να έχουν από 0 έως 10 διαστάσεις. Μια μονοδιάστατη χορδή είναι μια μονοβράνη, μια δισδιάστατη μεμβράνη είναι μια διβράνη και ούτω καθεξής.

Οι μεμβράνες της θεωρίας-Μ είναι οι p-βράνες και οι D-βράνες. Οι D-βράνες είναι είδη p-βράνων. Στη θέση του p (ή του D) μπαίνει ο αριθμός των διαστάσεων. Έτσι, μια εννιαδιάσταση p-βράνη είναι μια 9-βράνη, μια τετραδιάστατη D-βράνη είναι μια 4-βράνη κτλ. Οι βράνες αυτές έχουν ιδιότητες, όπως το φορτίο και η έντασή τους, η οποία καθορίζει πόσο εύκολα επηρεάζονται από τις διάφορες κβαντικές διεργασίες και το πόσο εύκολα αλληλεπιδρούν.

Οι βράνες της θεωρίας-Μ, ήταν αναγκαίες και στις θεωρίες χορδών, αλλά οι φυσικοί πίστευαν πως καθώς θα εξελίσσουν αυτές τις θεωρίες, τα προβλήματα που δημιουργούνται από την ύπαρξη και μόνο χορδών θα διορθωθούν. Παραδείγματος χάριν, οι ανοιχτές χορδές της θεωρίας τύπου Ι, αποδείχθηκε ότι δεν έχουν άκρες που είναι σαν να κρέμονται, κατά κάποιο τρόπο, στο κενό, αλλά ακουμπάνε κάπου. Επίσης, μερικά σωματίδια ήταν απλώς αδύνατον να δημιουργηθούν από ταλαντώσεις χορδών -οι ιδιότητές τους ήταν περίπου ίδιες, αλλά όχι ακριβώς.

Οι βράνες λύνουν όλα αυτά τα προβλήματα: οι ανοιχτές χορδές ακουμπούν σε p-βράνες και από τις δύο άκρες τους. Το πόσες διαστάσεις έχουν αυτές δεν έχει ιδιαίτερη σημασία: μπορεί στη μια μεριά να έχουμε μια 0-βράνη ενώ στην άλλη μια 5-βράνη. Επίσης, μια p-βράνη καθώς τυλίγει ένα καμπυλωμένο σημείο του χώρου μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός σωματιδίου.

Η θεωρία-Μ, αν και δεν είναι σαφές ακόμα το τι θεωρία είναι, συσχετίζει μεταξύ τους όλες τις θεωρίες χορδών μέσω των δυϊκοτήτων τους και τις συσχετίζει με τις θεωρίες υπερβαρύτητας. Οι θεωρίες υπερβαρύτητας ήταν προσπάθειες να συνδυαστούν οι αρχές της υπερσυμμετρίας με της γενικής σχετικότητας σε μια κβαντική θεωρία βαρύτητας. Αντιμετωπίστηκαν με σκεπτικισμό από τους φυσικούς και για διάφορους λόγους -ανάμεσά τους και η θεωρία των χορδών- έμειναν στο περιθώριο. Ωστόσο, συσχετίζονται και αυτές με διάφορους τρόπους με τις θεωρίες υπερχορδών.

Όπως η γενική σχετικότητα έτσι και η υπερβαρύτητα μπορούσε να υπάρξει σε οποιονδήποτε αριθμό διαστάσεων, από τέσσερις και πάνω. Οι υπερβαρυτικές θεωρίες που υπόσχονταν πιο πολλά ήταν οι 10διάστατες και οι 11διάστατες. Και ακριβώς όπως στη θεωρία χορδών, έτσι και στην υπερβαρύτητα η υπερσυμμετρία μπορούσε να μπει με πολλούς τρόπους. Έτσι, στις δέκα διαστάσεις υπήρχαν τέσσερις διαφορετικές θεωρίες υπερβαρύτητας. Οι θεωρίες τύπου ΙΙΑ, ΙΙΒ και ετεροτική-Ε, όταν περιγράφονται σε ενέργειες αρκετά χαμηλές ώστε οι χορδές να αντικαθίστανται από σημειακά σωματίδια χωρίς να δημιουργούνται ιδιαίτερα προβλήματα, αντιστοιχούν στις τρεις από αυτές. Οι τύπου 1 και η Ετεροτική-Ο στις ίδιες ενέργειες, είναι ακριβώς ίδιες με τη τέταρτη θεωρία 10διάστατης υπερβαρύτητας.

Οι ΙΙΑ και ετεροτική-Ε όταν είναι ισχυρά συζευγμένες εμφανίζεται μια 11η διάσταση, κάνοντας τις μονοδιάστατες χορδές να μοιάζουν με δισδιάστατες μεμβράνες. Σε χαμηλές ενέργειες μοιάζουν, επίσης, με την υπερβαρύτητα -αυτή τη φορά την 11διάστατη. Η συσχέτιση των θεωριών υπερβαρύτητας με τις θεωρίες χορδών δεν είναι τυχαία: όλες είναι προσεγγίσεις της θεωρίας των πάντων. Τα μόνα πράγματα όμως που είναι ξεκάθαρα για τη θεωρία των πάντων είναι ότι περιλαμβάνει και μεμβράνες και ότι έχει έντεκα διαστάσεις. Γιατί έντεκα;

Καταρχάς, μια εντεκαδιάστατη θεωρία θα μπορούσε να ενοποιήσει τις θεωρίες χορδών. Ύστερα, έντεκα διαστάσεις είναι ο μέγιστος αριθμός διαστάσεων στον οποίο μια θεωρία με βαρυτόνια είναι συνεπής, ενώ είναι ο ελάχιστος που μπορεί να εισάγει τη βαρύτητα σε μια θεωρία που περιλαμβάνει τις συμμετρίες βαθμίδας των άλλων δυνάμεων του καθιερωμένου μοντέλου.

Όπως ακριβώς οι θεωρίες υπερβαρύτητας είναι προσεγγίσεις της θεωρίας χορδών σε χαμηλές ενέργειες, έτσι και οι θεωρίες χορδών είναι προσεγγίσεις της θεωρίας-Μ. Στο «δίκτυο» της θεωρίας-Μ περιλαμβάνεται και μια άλλη θεωρία που ονομάζεται θεωρία-F. Η θεωρία-F αναπτύχθηκε από τον Cumrun Vafa και ουσιαστικά περιγράφει τη θεωρία τύπου ΙΙΒ σε δώδεκα διαστάσεις. Παρόλο που αυτό φαίνεται να κάνει τη θεωρία ακόμα πιο περίπλοκη, στη πραγματικότητα τη κάνει πιο απλή, από μαθηματική άποψη, καθώς ορισμένες δυσκολίες της ΙΙΒ δεν υπάρχουν αν περιγραφεί σε 12 διαστάσεις. Παρόλο που μια τέτοια θεωρία δεν μπορεί να ισχύει, για το λόγο που μόλις είπαμε, είναι και αυτή μια άποψη της θεωρίας-Μ έστω και αν δεν ανταποκρίνεται στο σύμπαν μας.

Θεωρία των Πάντων ή Θεωρία των Θεωριών; Αγνωστο τι θ  αποφασίσουν να μας παρουσιάσουν. Η εγκυρότητα μιας θεωρίας κρίνεται από την ακρίβεια των προβλέψεών της για πειραματικά δεδομένα. Αλλά τι πειραματικές προβλέψεις κάνει η θεωρία-Μ; Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να επαληθευτεί πειραματικά, αν και -προς το παρόν- κάτι τέτοιο υπερβαίνει τις δυνατότητές μας. Η θεωρία-Μ κάνει πειραματικές προβλέψεις, κυρίως, στα επίπεδα Planck. Υπάρχουν όμως και κάποια πράγματα που σε ένα βαθμό θα την επαλήθευαν και σε λίγο μεγαλύτερες ενέργειες από αυτές που χρησιμοποιούνται στους επιταχυντές σωματιδίων.

Κάτι που θα επιβεβαιώσει, σε ένα βαθμό, τη θεωρία των χορδών (ή τη θεωρία-Μ), θα είναι η ύπαρξη υπερεταίρων. Μια από τις βασικές προυποθέσεις για να ισχύει η θεωρία χορδών είναι η υπερσυμμετρία, η οποία συσχετίζει τα μποζόνια με τα φερμιόνια. Επειδή δεν φαίνεται τα γνωστά μποζόνια και φερμιόνια να συσχετίζονται μεταξύ τους όπως προβλέπει η υπερσυμμετρία, πιστεύεται ότι έχει σπάσει, με αποτέλεσμα οι υπερεταίροι των διάφορων σωματιδίων να έχουν μάζα χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από τα πρωτόνια. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αρκετά μεγαλύτερες ενέργειες στους επιταχυντές σωματιδίων για να τα παράγουμε.

Ύλη και Αντιύλη: Κάθε σωματίδιο διαθέτει αναγκαστικά και το αντισωματίδιο του, που στην ουσία είναι το ίδιο σωματίδιο συμπεριφερόμενο διαφορετικά π.χ  όταν ένα σωματίδιο ταξιδεύει και κινείται προς το μέλλον, την ίδια στιγμή το αντισωματίδιο του ταξιδεύει ανάδρομα στο παρελθόν. Που σημαίνει ότι ο θάνατος ακολουθεί τη ζωή, αλλά μπορεί και να προηγείται αυτής.

Ένα αρνητικό φορτίο που ταξιδεύει στο παρελθόν ισοδυναμεί μ’ ένα θετικό φορτίο που κινείται προς το μέλλον. Αν καταργούσαμε την τυραννία του χρόνου και ζητούσαμε την κατάργηση της αιτιοκρατικής σχέσης των γεγονότων, τότε γέννηση και θάνατος θα συνυπήρχαν από την πρώτη κιόλας στιγμή.

Όπως η γέννησή μας αποτελεί την πύλη που οδηγεί στο θάνατο έτσι και ο θάνατος εμπεριέχει ήδη την αναγέννησή μας. Σίγουρα ξαφνιάζει τον μέσο άνθρωπο τον προσκολλημένο στην ύλη η διαπίστωση της κβαντικής θεωρίας ότι το άθροισμα του παντός είναι το μηδέν… από το 1905 γνωρίζουμε ότι ενέργεια και μάζα είναι εναλλάξιμες μορφές. Αν υποτεθεί ότι μια ποσότητα ενέργειας κάπως, κάπου, κάποτε χάνεται, αυτή η απώλεια εξισορροπείται από μια ισοδύναμη ποσότητα μάζας που κερδίζεται, έτσι ώστε το συνολικό άθροισμα να είναι πάντα σταθερό, στο μηδέν. Απλά δηλαδή αλλάζει μορφή.

Από τη μια τώρα αν κάτι είναι νεκρό, θα πει πως κάποτε ζούσε, άρα μπορείς να δεχτείς τη ζωή, υπάρχουν δίπλα μας άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι ζωντανοί αλλά στην ουσία είναι νεκροί, απλώς δεν το γνωρίζουν, επίσης υπάρχουν δίπλα μας ανθρωποειδή, που νομίζουν πως είναι άνθρωποι αλλά δεν είναι.

Το νοητικό πείραμα είναι ένα βοήθημα της σκέψης για να υποστηριχθεί, να αντικρουστεί ή να επεξηγηθεί κάποια θεωρία. Έτσι κατασκευάζεται νοητικά μια κατάσταση που θα ήταν αδύνατον ή πολύ δύσκολο να υπάρξει στην πραγματικότητα, όπως, για παράδειγμα, ένα ταξίδι με την ταχύτητα του φωτός. Η χρήση των νοητικών πειραμάτων στη φιλοσοφία αποτελεί μέρος της μεθοδολογίας που είναι γνωστή ως αναλυτική φιλοσοφία.

Η μέθοδος που κυριαρχεί γενικά στα νοητικά πειράματα διατυπώνεται μέσω της ερώτησης

«τι θα συνέβαινε εάν…»

Πρέπει φυσικά να έχουμε πάντα κατά νου ότι ένα νοητικό πείραμα αποτελεί συχνά ένα παράδειγμα και άρα δεν εξηγεί πλήρως την ιδέα από την οποία προκύπτει. Διάσημα νοητικά πειράματα από τον χώρο της φυσικής είναι, μεταξύ άλλων, το καράβι του Γαλιλαίου, ο δαίμονας του Μάξγουελ στη θερμοδυναμική, το παράδοξο των διδύμων του Λανζεβέν στην ειδική θεωρία της σχετικότητας, το παράδοξο του τρένου στην ειδική θεωρία της σχετικότητας, η γάτα του Σρέντιγκερ στην κβαντική μηχανική.

Και στην φιλοσοφία συναντάμε νοητικά πειράματα, για παράδειγμα το παράδοξο του Ζήνωνα, το σπήλαιο του Πλάτωνα, το δαχτυλίδι του Γύγη (επίσης του Πλάτωνα), ο κακός δαίμων του Ρενέ Ντεκάρτ (Καρτέσιος) κλπ κλπ

«τι θα συνέβαινε εάν…»

-------------------------------

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Το νέο κβαντικό σύμπαν Tony Hey – Patrick Walters
Το κομψό σύμπαν, Brian Greene
String theory for dummies, Andrew Zimmerman Jones – Daniel Robbins, For Dummies
The little book of string theory, Steven Gubser, Princeton University Press

Επίπεδη Γη;

Όλοι ξέρουμε πλέον ότι η Γη δεν είναι επίπεδη. Μάλλον!

Για χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι είχαν βέβαια την πεποίθηση ότι η Γη είναι επίπεδη και κέντρο του σύμπαντος. Από τον Ζ’ π.κ.ε. αιώνα, σοφοί παρατηρητές ανέτρεψαν την άποψη αυτή.

Πρώτος ο Θαλής ο Μιλήσιος κι έπειτα ο Αναξίμανδρος, ο Πυθαγόρας και ο Παρμενίδης υποστήριξαν ότι η Γη είναι στρογγυλή. Περίπου δυο αιώνες αργότερα, ο Αριστοτέλης επιβεβαίωσε και πειραματικά τις φιλοσοφικές θέσεις των προγενέστερων, όπως άλλωστε αργότερα και ο Αρχιμήδης.

Στο παραπάνω βίντεο ο Michael Stevens του Vsauce μας παρουσιάζει τη δική του ματιά για την επίπεδη Γη.



Μύθος της επίπεδης Γης;

Η πεποίθηση ότι ο μεσαιωνικός Χριστιανισμός πίστευε σε μια επίπεδη Γη αναφέρεται ως «Μύθος της επίπεδης Γης». Το 1945, ο Σύλλογος Ιστορικών (Historical Association) της (Μεγάλης Βρετανίας), το είχε αναφέρει σε ένα φυλλάδιο σχετικά με κοινά σφάλματα στην ιστορία ως δεύτερο από 20.

Ο μύθος ότι οι άνθρωποι του Μεσαίωνα πίστευαν ότι η Γη ήταν επίπεδη εγγράφηκε στη λαϊκή φαντασία τον 19ο αιώνα, κυρίως χάρη στην δημοσίευση του έργου φαντασίας του Washington Irving «Η ζωή και τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου» το 1828.

Αν και η υπόθεση της επίπεδης Γης έχει από καιρό γενικά απορριφθεί, εξακολουθούν να υπάρχουν περιστασιακά σύγχρονοι υποστηρικτές της υπόθεσης. Σήμερα, τα μέλη της Οργάνωσης «Επίπεδη Γη» είναι πεπεισμένα ότι αφού οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την επιφάνεια της Γης ως επίπεδη, γιατί να μην είναι κιόλας;

Η οργάνωση πιστεύει ότι η Γη δεν είναι σφαίρα, όπως αποδεικνύουν τα επιστημονικά δεδομένα ή ακόμα οι φωτογραφίες από το διάστημα, αλλά πρόκειται για μια συνωμοσία που έχει κατασκευάσει η NASA και άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.

Οι ίδιοι αγνοούν ηθελημένα τόσο τις ιδέες του αρχαίου Έλληνα μαθηματικού και αστρονόμου Αρίσταρχου του Σάμιου όσο και το έργο του Κοπέρνικου, οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που μίλησαν για ηλιοκεντρικό σύστημα και σφαιρική Γη, ο ένας στην αρχαιότητα και ο άλλος στους νεότερους χρόνους, πολύ πριν εμφανιστεί η αμερικανική υπηρεσία διαστήματος στον χάρτη.

Το παράξενο είναι ότι η εν λόγω οργάνωση κερδίζει συνεχώς νέα μέλη. Από το 2009 μετρά 200 νέες εγγραφές κάθε χρόνο. Οι άνθρωποι που γίνονται μέλη της στην πλειοψηφία τους είναι Αμερικανοί και Βρετανοί. Η σύγχρονη εκδοχή του Flat Earth Society χρονολογείται από τις αρχές του 1800, όταν ιδρύθηκε από τον Samuel Birley Rowbotham (Άγγλος εφευρέτης).

Οι απόψεις του Samuel Rowbotham βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό σε βιβλικά κείμενα. Το σύστημά του, που ονομάζεται Zetetic Astronomy, αναφέρει ότι η γη είναι ένας επίπεδος δίσκος με κέντρο τον Βόρειο Πόλο και οριοθετείται κατά μήκος της νότιας άκρης της από ένα τείχος πάγου ύψους 40 μέτρων, με τον ήλιο, το φεγγάρι, τους πλανήτες και τα άστρα μόνο μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της γης. Μετά το θάνατο του Rowbotham το 1884, οι οπαδοί του Zetetic Astronomy ίδρυσαν την Παγκόσμια Εταιρεία Zetetic.

[εικ 1,2] Χάρτης του 15ου αι. Αυτό το είδος του μεσαιωνικού χάρτη δείχνει μόνο την προσβάσιμη πλευρά της σφαιρικής Γης, αφού θεωρήθηκε ότι κανείς δεν θα μπορούσε να διασχίσει το καυτό κλίμα κοντά στον Ισημερινό στο άλλο μισό του πλανήτη]

[εικ. 3] Η σφαιρική Γη όπως φαίνεται από το Apollo 17

Κι όμως, γυρίζει

Οι Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι προχώρησαν ακόμα περισσότερο και υποστήριξαν ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Αντίθετα με τα όσα πίστευαν ως τότε, οι Πυθαγόρειοι αποδείξανε ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της και γύρω από τον Ήλιο. Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός και κυρίως ο Αρίσταρχος ο Σάμιος (320 – 250 π.κ.ε.) είναι οι πρώτοι που συνέλαβαν τη μεγάλη αλήθεια. Όμως, ο Αριστοτέλης είχε αντίθετη αν και λανθασμένη άποψη κι αυτή επικράτησε, αφου αυτή βόλευε τότε τους χριστιανούς. Ο Σταγειρίτης δίδασκε πως η Γη είναι μεν σφαιρική αλλά στέκει ακίνητη στη μέση του στερεώματος.

Ο Πυθαγόρας τον 6ο αι. π.κ.ε. ανέφερε ότι όλα τα ουράνια σώματα ήταν σφαιρικά. Όμως, έχει αναφερθεί ότι ο Πυθαγόρας συμπέρανε από το σφαιρικό σχήμα της έκλειψης της σελήνης, ότι η Γη δεν μπορούσε να είναι ούτε επίπεδη ούτε κυλινδρική, παρά μόνο σφαιρική.

Στα μέσα του Β’ μ.κ.ε. αιώνα, ο Πτολεμαίος Κλαύδιος συστηματοποίησε τις ως τότε αντιλήψεις παρασιωπώντας τις θέσεις των Πυθαγόρειων φιλοσόφων. [2] Γι’ αυτόν, η Γη είναι μια ακίνητη σφαίρα στο κέντρο του κόσμου κι όλα τα άλλα ουράνια σώματα περιστρέφονται γύρω της. Οι φανατικοί χριστιανοί δέχτηκαν πως το σύστημα του Πτολεμαίου συμφωνούσε με τις γραφές και πολέμησαν λυσσαλέα κάθε αντίθετη άποψη. Για περίπου 1500 χρόνια, όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει την ακινησία του πλανήτη Γη, εθεωρείτο αιρετικός κι αντιμετώπιζε το ανάθεμα της Εκκλησίας τα βασανιστήρια και την φωτιά της την Ιεράς Εξέτασης.

Ο Νικόλαος Κοπέρνικος γεννήθηκε στην Πολωνία, στις 19 Φεβρουαρίου του 1473. Ξόδεψε τα πρώτα χρόνια της ζωής του σπουδάζοντας νομικά, αρχαία ελληνικά και αστρονομία, την οποία αγάπησε με πάθος. Έφτιαξε ένα μικρό παρατηρητήριο κι αφοσιώθηκε στη μελέτη του ουράνιου θόλου. Γρήγορα διαπίστωσε πως ο Αρίσταρχος ο Σάμιος είχε δίκιο, που έλεγε πως το πλανητικό μας σύστημα είναι ηλιοκεντρικό. Και πως ήταν λάθος η ακόμα τότε επικρατούσα αντίληψη του Πτολεμαίου ότι η Γη είναι ακίνητη κι ότι ο Ήλιος κι οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω της.

Ο Κοπέρνικος κάθισε κι έγραψε ένα ογκοδέστατο βιβλίο με τίτλο «Η περιστροφή των ουρανίων σωμάτων». Σ’ αυτό, υποστήριζε ότι η Γη δεν είναι τίποτε άλλο από έναν πλανήτη, που περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της και γύρω από τον Ήλιο και ότι όλοι οι πλανήτες έχουν αυτή τη διπλή περιστροφή.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα 1515 στη Νυρεμβέργη και ξεσήκωσε θύελλα. Οι επιστήμονες αποφάνθηκαν πως πρόκειται για σκάνδαλο. Η Εκκλησία το έβγαλε αιρετικό, γιατί «έρχεται σε σύγκρουση με τις άγιες γραφές». Κανένας δεν ήθελε να πιστέψει πως η Γη μπορούσε να μην είναι το κέντρο του κόσμου.

Ο θόρυβος που συνεχιζόταν, ανάγκασε τον πάπα Παύλο Γ’ ν’ ασχοληθεί με το θέμα. Ο πάπας μελέτησε το έργο του Κοπέρνικου και ανακοίνωσε πως η θεωρία του είναι λαθεμένη. Την καταδίκασε κι έβαλε το σύγγραμμα στη μαύρη λίστα των απαγορευμένων βιβλίων. Ο Κοπέρνικος πέθανε το 1543 βυθισμένος στην περιφρόνηση και γλύτωσε την Ιερά Εξέταση γιατί βρισκόταν στο νεκροκρέβατο του. Σήμερα, θεωρείται ο θεμελιωτής της νεότερης αστρονομίας.

Ακριβώς 121 χρόνια μετά τον θάνατο του Κοπέρνικου, γεννήθηκε ο Γαλιλαίος Γαλιλέι (1564). Σπούδασε μαθηματικά, φυσική και αστρονομία. Στα 19 του, παρατηρώντας μέσα στον καθεδρικό ναό της Πίζας μια λάμπα που πηγαινοερχόταν, καθώς την κινούσε ο αέρας, ανακάλυψε τους νόμους της ισόχρονης κίνησης του εκκρεμούς. Στη συνέχεια, εφηύρε την υδροστατική ζυγαριά, ανακάλυψε τους νόμους της βαρύτητας, έθεσε τις βάσεις της σύγχρονης δυναμικής και, στα 1609, σε ηλικία 45 χρόνων, κατασκεύασε στη Βενετία το πρώτο αστρονομικό τηλεσκόπιο, με το οποίο έκανε παρατηρήσεις στο φεγγάρι. Ήθελε να διαπιστώσει, αν ο Κοπέρνικος είχε δίκιο με τα όσα έλεγε για την κίνηση των πλανητών.

Λίγα χρόνια αργότερα, είχε κι αυτός καταλήξει στο συμπέρασμα πως δεν είναι ο Ήλιος που γυρίζει γύρω από τη Γη, αλλά η Γη που περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο, όπως και όλοι οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Ανακοίνωσε περιχαρής την ανακάλυψή του, για να διαπιστώσει πως η έρευνα και η επιστήμη δεν είχαν καμιά τύχη στην εποχή του.

Η ανακοίνωσή του θεωρήθηκε φοβερή βλαστήμια κατά του θεού. Τον είπαν αιρετικό. Ο Γαλιλαίος επέμενε στην άποψή του με αποτέλεσμα στις 22 Ιουνίου του 1633, να τον συλλάβει η Ιερή Εξέταση και να τον φυλακίσει. Συνέχισε να επιμένει πως η Γη γυρίζει και πως αυτό είναι ανεξάρτητο από τη θρησκεία. Από τα μέσα Ιανουαρίου του 1634 κι ενώ πατούσε πια τα εβδομήντα του, οι δεσμοφύλακες άρχισαν να τον υποβάλλουν σε φριχτά βασανιστήρια, μήπως και τον συνετίσουν και να πει ότι έγραψαν τα βέβηλα βιβλία τους.  Άντεξε τρεις βδομάδες.

Στις 10 Φεβρουαρίου του 1634, γονατιστός μπροστά στους ιεροεξεταστές, απαρνήθηκε τη θεωρία του ως λαθεμένη και αιρετική. Λέγεται πως, την ίδια στιγμή, μουρμούρισε:

«Και όμως, γυρίζει». Έζησε άλλα οκτώ χρόνια. Πέθανε το 1642, περιορισμένος και κάτω από την αυστηρή παρακολούθηση της Ιερής Εξέτασης. Ακριβώς 350 χρόνια μετά το θάνατό του, ο πάπας Παύλος ζήτησε δημόσια συγνώμη για τις διώξεις που υπέστη ο Γαλιλαίος, στις 31 Οκτωβρίου 1992, 300 χρόνια μετά το διωγμό του, αναγνωρίζοντας πως η Ιερή Εξέταση είχε κάνει λάθος, λες και είχε κάνει πουθενά τίποτε σωστό!!!

Ο τάφος του μεγάλου επιστήμονα βρίσκεται στον Καθεδρικό Ναό του Σάντα Κρότσε της Φλωρεντίας. Ανά τους αιώνες, χιλιάδες κόσμου έχουν επισκεφτεί το μέρος εκείνο για να τιμήσουν τη μνήμη του μεγάλου ανδρός που είχε το θάρρος να κηρύξει εκείνο που πίστευε σ’ έναν κόσμο που του ήταν εχθρικός. Τον ίδιο με αυτόν καιρό, ο Ιωάννης Κέπλερ διατύπωνε τους τρεις θεμελιώδεις νόμους του και εξηγούσε ότι η Γη ακολουθεί ελλειπτική τροχιά γύρω από τον Ήλιο.

Τη χρονιά του θανάτου του Γαλιλαίου γεννήθηκε ο Ισαάκ Νεύτων, που βασιζόμενος μεταξύ άλλων στη δουλειά του Γαλιλαίου και του Κέπλερ ολοκλήρωσε την επιστημονική επανάσταση στον τομέα της φυσικής και έθεσε τα θεμέλια της κλασικής φυσικής.

Το µυστήριο του χαµόγελου

Από πού πηγάζει ένα χαµόγελο;
 Ποιος είναι ο σκοπός του και ποια η επίδρασή του στους γύρω µας;
Τι είναι αυτό που µας κάνει να συστέλλουµε τους µείζονες ζυγοµατικούς µυς και ν’ ανυψώνουµε τις δύο γωνίες του στόµατος;

Μία οµάδα επιστηµόνων αποφάσισε να µελετήσει αυτό που συνήθως θεωρούµε «αυτονόητο»: το χαµόγελο και τους διάφορους τύπους του, που έχουν την ικανότητα να επηρεάσουν τη διάθεσή µας στη στιγµή.

Η Πόλα Νίντενταλ και οι συνεργάτες της ανέλυσαν πλήθος µελετών, από µαγνητικές τοµογραφίες µέχρι κοινωνικές αναλύσεις, µε στόχο να δηµιουργήσουν ένα νέο επιστηµονικό µοντέλο για το χαµόγελο, εξηγώντας όχι µόνο την πηγή του, αλλά και το πώς το αντιλαµβάνονται οι άνθρωποι. Σε ένα πρόσφατο τεύχος της επιθεώρησης «Behavioral and Brain Sciences» (Συµπεριφορικές και εγκεφαλικές επιστήµες) κατέληξε στο συµπέρασµα ότι το χαµόγελο δεν είναι απλά η έκφραση ενός εσωτερικού συναισθήµατος, αλλά και το φανερό κοµµάτι της «συνάντησης» δύο ανθρώπων. Η Νίντενταλ κατηγοριοποίησε τα διαφορετικά είδη χαµόγελου ανάλογα µε διαφοροποιήσεις στην έκφραση του προσώπου, όµως επισηµαίνει πως αυτές από µόνες τους δεν µπορούν να δώσουν απαντήσεις στο µυστήριο του χαµόγελου. Κάποιοι ερευνητές προσπαθούν να φτάσουν στην πηγή, να κατανοήσουν την κατάσταση του εγκεφάλου που παράγει ένα χαµόγελο. Εχουν βρει για παράδειγµα, ότι όσο περισσότερο συστέλλονται οι ζυγοµατικοί µύες τόσο πιο ευτυχισµένοι λένε πως είναι αυτοί που χαµογελούν. Από την άλλη όµως, οι ίδιοι µύες συστέλλονται όταν αισθανόµαστε στεναχώρια ή αηδία. Γιατί όµως τα συναισθήµα τά µας «φαίνονται» στο στόµα µας;

Ο Δαρβίνος προσπάθησε για χρόνια να δώσει απάντηση σε αυτό το ερώτηµα και εντόπισε κοινά µε τον άνθρωπο στοιχεία στους χιµπαντζήδες, οι οποίοι επίσης ανυψώνουν τις γωνίες του στόµατός τους. Ο Δαρβίνος θεώρησε ότι οι χιµπαντζήδες χαµογελούν κι αυτοί. Οι ειδικοί στα πρωτεύοντα θηλαστικά συµφωνούν και χωρίζουν τα χαµόγελα των χιµπαντζήδων σε κατηγορίες, ανάλογα µε την αιτία ή τη σκοπιµότητά τους. Μερικές φορές χαµογελούν από ευχαρίστηση, όπως όταν παίζουν τα µικρά µεταξύ τους. Αλλες φορές, χαµογελούν όταν προσπαθούν να συσφίγξουν τις κοινωνικές τους σχέσεις µε άλλους χιµπαντζήδες.

Τι δείχνουν οι εκφράσεις και οι κινήσεις του προσώπου
Οι επιστήµονες κατατάσσουν το ανθρώπινο χαµόγελο σε κατηγορίες ανάλογα µε τις εκφράσεις και τις κινήσεις του προσώπου. οταν κάποιος χαµογελά από αµηχανία, για παράδειγµα, χαµηλώνει το σαγόνι, ενώ, όταν χαιρετά κάποιον, ανασηκώνει τα φρύδια. αντίστοιχα, ένα χαµόγελο από θέση ισχύος συνδέεται µε ανασηκωµένο σαγόνι. «αυτός που χαµογελάει κοιτάζει τον άλλο αφ’ υψηλού. “είσαι ηλίθιος”, του λέει µε αυτόν τον τρόπο, “κι εγώ είµαι καλύτερος από σένα”», εξηγεί η Πόλα Νίντενταλ. απεικονιστικές µελέτες έχουν δείξει πως ένα ευτυχισµένο χαµόγελο ενεργοποιεί τον κογχοµετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου, ο οποίος συνδέεται µε τα συστήµατα λήψης αποφάσεων, ανταµοιβής και συναισθηµάτων. αντίστοιχα, όταν ένα χαµόγελο είναι ψεύτικο, ενεργοποιείται διαφορετικό τµήµα του εγκεφάλου, το οποίο µας βοηθά να αναγνωρίσουµε τι εννοεί αυτός που χαµογελά

Η "ελευθερία επιλογής" στο ταξίδι της ζωής!

Παρατηρώντας γύρω μου τι συμβαίνει, η θέληση μου να εκφραστώ μου δίνει την έμπνευση να παρουσιάσω με γραπτό λόγο μερικά συναισθήματα, χωρίς να υπάρχει σκοπός να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα, ούτε να επηρεάσω την γνώμη κάποιου, άπλα να τα μοιραστώ, με όποιον ο δρόμος του οδήγησε εδώ.

 

Ζούμε πιστεύω σε αξιοθαύμαστους καιρούς, καθώς παρατηρώ την ποικιλία των αντιλήψεων να πληθαίνει. Τόσα ενδιαφέροντα, τόσες γνώσεις, τόσοι διαφορετικοί πολιτισμοί μεταξύ τους, υπάρχουν τόσα πολλά σε αυτόν τον πλανήτη να επικεντρωθείς που ξεχνάς να θαυμάσεις την ύπαρξη όλων αυτών. Αξίζει να κάνεις ένα βήμα πίσω απ όλες τις σκέψεις, και να εκτιμήσεις ότι υπάρχει, διότι εκεί που θα μπορούσε να μην υπάρχει τίποτα.. υπάρχουν τόσα πολλά! Τόσα όσα μπορούμε να αντιληφθούμε και μας επιτρέπει η συνείδησή μας, για αυτό και η επέκταση των ορίων της αντίληψης που καταφέρνουμε συνεχώς έχει ως αποτέλεσμα μια ποικιλομορφία που μας δίνει τη δυνατότητα να χανόμαστε σε αυτόν τον ωκεανό των κόσμων, αλλά ταυτόχρονα να ερχόμαστε πιο κοντά στην ιδιοφυή φύση μας.

Υπάρχουν άπειρες συχνότητες συναισθημάτων με δυνατότητες υλοποίησης, κι ο καθένας να μπορεί να αντιληφθεί μόνο αυτές που εκπέμπει, ιδού η ελευθερία στη ρίζα μας! Η ελευθερία να ήμαστε ελεύθεροι ή όχι, να πιστεύει ο καθένας ότι διαλέγει, ή να μη διαλέγει τι θα πιστεύει.

 

Η κάθε απορία γεννάει μια απάντηση, και το ταξίδι από την συχνότητα της ερώτησης σε αυτή της απάντησης  μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστικό, όπως επίσης  και οδυνηρό, εξαρτώμενο αναλόγως  από τη συναισθηματική συχνότητα που διαλέγει να βρίσκεται ο κάθε ένας μας. Μπορεί να είναι και μόνο διασκεδαστικό χωρίς να έχουμε επιλογή, αν και αυτό δεν θα ήταν πραγματική ελευθερία, μιας και ήμαστε ελεύθεροι να διαλέγουμε και να μην ήμαστε ελεύθεροι.

 

Και για κάποιον που θέλει να καταλήξει, του είναι δύσκολο να ακούσει ότι δεν καταλήγει, αλλά είναι τόσο ελεύθερος που μπορεί να ζήσει την εμπειρία της κατάληξης. Να ζήσει την εμπειρία του ολόκληρου, που είναι απλά μια επιθυμία πραγματοποιημένη, κι όχι κάποιο τελικό συμπέρασμα, αλλά μία ακόμη απόδειξη πως όλα είναι δυνατόν να συμβούν!

Βρίσκομαι λοιπόν σε αυτή τη συχνότητα που πιστεύω ότι η πηγή της ζωής είναι η "αγάπη δίχως όρους" και η θέληση της ύπαρξης, η θέληση για ζωή, η θέληση να εξερευνούμε τον εαυτό μας και την ίδια την ύπαρξη, να ανακαλύπτουμε συνεχώς, και να απολαμβάνουμε το ταξίδι της ζωής. Και όποιες υπάρξεις αισθάνονται άσχημα είναι διότι βρίσκονται σε άλλες συχνότητες, εκείνες τις οποίες «αγαπάμε» τόσο, διότι ήμαστε ελεύθεροι να βρισκόμαστε κι εκεί, διότι εκεί στα μεγαλύτερα μπερδέματα γεννιούνται οι μεγαλύτερες απορίες, διότι χωρίς τις απορίες, δεν θα υπήρχε το ταξίδι για τις απαντήσεις, το ταξίδι που όλοι ήρθαμε να γευτούμε, όπως θυμάται κι η ψυχή του καθένα μας, η γεύση του οποίου θα εξαρτηθεί από εμάς εάν θα την απολαύσουμε η όχι, αφού εμείς οδηγούμε τη συχνότητα της συνείδησής μας. Πηγή: http://www.blackstate.gr/ideologia/448-eleytheria-epiloghs.html

Το μυστικό της αιώνιας νεότητας

Ένα βήμα πιο κοντά στο μυστικό της αιώνιας νεότητας μπορεί να βρίσκονται οι επιστήμονες, μετά την επιτυχή μεταμόρφωση παλαιών ανθρώπινων κυττάρων σε… νεότερα.
Η διαδικασία που ανακάλυψαν ερευνητές από τις ΗΠΑ αυξάνει το μήκος των τελομερών, των προστατευτικών τμημάτων στο τέλος των χρωμοσωμάτων τα οποία επηρεάζουν τη διαδικασία της γήρανσης και της εμφάνισης ασθενειών.
Οι ερευνητές υποστηρίζουν, ότι η τεχνική που ανέπτυξαν θα μπορούσε να επεκταθεί και στους ανθρώπους, παρέχοντας νέες ελπίδες για την καταπολέμηση ασθενειών, οι οποίες εμφανίζονται λόγω της διαδικασίας της γήρανσης.
Τα τελομερή –συχνά παρομοιάζονται με τα πλαστικά προστατευτικά στις άκρες των κορδονιών- βοηθούν στη διατήρηση της «υγείας» του DNA. Με κάθε αντιγραφή του DNA τα τελομερή γίνονται πιο μικρά και τελικά δεν έχουν το απαραίτητο μήκος για να μπορούν να προστατεύουν το DNA από τις βλάβες και τις μεταλλάξεις, με αποτέλεσμα να οδηγούν στο γήρας.
Στα νεαρά άτομα, τα τελομερή είναι περίπου 8.000-10.000 οργανικά μόρια –ή νουκλεοτίδια- μακριά.
«Τώρα, βρήκαμε ένα τρόπο για να επιμηκύνουμε τα ανθρώπινα τελομερή έως και κατά 1.000 νουκλεοτίδια, γυρνώντας πίσω το εσωτερικό ρολόι σε αυτά τα κύτταρα, κάτι που αντιστοιχεί σε αρκετά χρόνια στην ανθρώπινη ζωή» εξήγησε η Helen Blau από το πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.
«Μια μέρα ίσως είμαστε σε θέση να στοχεύσουμε στα βλαστικά κύτταρα, για παράδειγμα των μυών ενός ασθενούς με μυϊκή δυστροφία Duchenne, και να επεκτείνουμε τα τελομερή τους» πρόσθεσε η ίδια και συνέχισε: «Θα μπορούσαν ακόμη να υπάρξουν επιπτώσεις στη θεραπεία ασθενειών, όπως ο διαβήτης και οι καρδιακές ασθένειες. Μας ανοίγει το δρόμο για να εξετάσουμε όλους τους πιθανούς τρόπους αξιοποίησης αυτής της νέας δυνατότητας».
Οι ερευνητές, καταλήγει το δημοσίευμα της Daily Mail που επικαλείται την έρευνα, ότι η μέθοδος θα επιτρέψει στους επιστήμονες στην παραγωγή μεγάλων αριθμών κυττάρων, τα οποία θα μπορούσαν κάποια μέρα να οδηγήσουν στην ανάπτυξη αποτελεσματικών αντιγηραντικών φαρμάκων.

Μυθομανία: Γιατί κάποιοι άνθρωποι λένε συνέχεια ψέματα;

Πώς ορίζεται η μυθομανία και πώς εκφράζεται στη συμπεριφορά ενός ανθρώπου;

H παραποίηση της αλήθειας, η αλλοίωση ή απόκρυψή της είναι χαρακτηριστικά που ενίοτε συνοδεύουν την κοινωνική συμπεριφορά ενός ανθρώπου. Οταν όμως οι συμπεριφορές αυτές γίνονται ένα αναπόσπαστο κομμάτι της έκφρασής του, τα όρια ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα συγχέονται και γίνεται μυθομανής.

Στη μυθομανία η φαντασία είναι αναπόσπαστο κομμάτι των διηγήσεων, το οποίο όσο το άτομο τις εξιστορεί τόσο εισχωρεί μέσα στις κατασκευές του με απόλυτη πίστη ότι πράγματι συνέβησαν.

Συνήθως είναι ο πρωταγωνιστής σεναρίων τα οποία δημιουργούν άμεσο εντυπωσιασμό στον περίγυρο και επιφέρουν στιγμιαία ικανοποίηση και ψυχική ανακούφιση στον ίδιο.

Δεν υποκρίνεται με στόχο, ούτε εξαπατά εκούσια, αλλά η αυτοεκτίμησή του είναι τόσο χαμηλή και η ανάγκη του για αποδοχή τόσο έντονη που η κοινωνική του συνείδηση είναι εύπλαστη και ρευστή όταν είναι με κόσμο. Αν πιεστεί να παραδεχτεί την πραγματικότητα μπορεί να το κάνει στιγμιαία, θα ξανακυλήσει όμως στη δική του πραγματικότητα η οποία τον κυριαρχεί.
Τι κάνει έναν άνθρωπο μυθομανή;
Η λέξη-κλειδί είναι η χαμηλή αυτοεκτίμηση ως κυρίαρχο ψυχικό κίνητρο. Τα κενά στην ταυτότητα του ατόμου αναπληρώνονται προσωρινά μέσα από τις φανταστικές ιστορίες που αφηγείται.

Πρόκειται για μια ψυχική άμυνα η οποία προσφέρει στο ψυχικά ευάλωτο άτομο τη «δυνατότητα» να είναι αυτός που θα ήθελε να είναι. Αμυνα όμως τόσο εύθραυστη, ώστε εκείνο καταντά εύκολα να γελοιοποιείται και να ξαναοδηγείται στην απόρριψη και την αυτομομφή. Η μοναξιά και το αδιέξοδο μεγαλώνουν και το άτομο οδηγείται σε περισσότερα ψέματα για να αναπληρώσει το κενό, εγκλωβισμένο σε έναν φαύλο κύκλο.

Ο ψυχαναλυτής Ντόναλντ Γουίνικοτ ονόμασε τους μυθομανείς ενηλίκους «as-if-personalities» («σαν-να-προσωπικότητες») δηλαδή ψεύτικους εαυτούς.

Στο πρώιμο περιβάλλον ενός μικρού παιδιού, μπορούμε να εντοπίσουμε την τάση του να προσαρμόζεται σε αδυσώπητες γονεϊκές προσδοκίες και να ταυτίζεται μόνο με αυτό που θέλουν οι άλλοι, ξεχνώντας το τι υπάρχει πραγματικά μέσα του. Επίσης γονείς που οι ίδιοι χρησιμοποιούν ψέματα συστηματικά για να χειρίζονται, να ελέγχουν ή να γεμίζουν τα ψυχικά τους ελλείμματα, μαθαίνουν στο παιδί αντίστοιχους δυσλειτουργικούς τρόπους διαχείρισης της συμπεριφοράς.

Η τραυματισμένη αυτοεκτίμηση στο παιδί μπορεί να το κάνει να ψάξει για διέξοδο στην κατασκευή μύθων για να αντλήσει την αποδοχή που νιώθει ότι του λείπει. Ολες οι παραπάνω καταστάσεις συνεχίζουν να λειτουργούν ως κίνητρα της συμπεριφοράς στην ενήλικο πλέον ζωή με μεγάλο ψυχικό κόστος για το άτομο.

Η αποδοχή του προβλήματος είναι το πρώτο βήμα. Μέσα από μια ψυχοθεραπευτική παρέμβαση, η ενίσχυση της αυτοεκτίμησης μέσα από μια αληθινή σχέση τόσο με τον εαυτό όσο και με τους άλλους μπορεί να αποβεί λυτρωτική. Εδώ, η δυνατότητα χτισίματος μιας αληθινής σχέσης με τον θεραπευτή θα διαδραματίσει κεντρικό ρόλο.

Άραγε τα δικά μου όνειρα ποιος θα τα φωταγωγήσει;

Ένα ντεκόρ φρίκης όλα γύρω μου τώρα που με κλείνει όλο και πιο πολύ σαν ατσάλινη γροθιά… Ολοένα η απόγνωση και το μίσος ανεβαίνουν, αίμα πηχτό στο λαιμό μου. Πού πήγε η ζωή μας; Πού χάθηκε; Σε ποιών καταραμένων ποιητών τους στίχους κρύφτηκε φοβισμένη; Πέστε μου, πού κρύφτηκε λησμονημένη…

 Μέσα σ’ ένα μέλλον που είναι γεμάτο συννεφιές εγώ μεσ’ στη νυχτιά το παραθύρι ανοίγω… Εκεί, στην αιώνια γειτονιά τις ψιθυριστές κουβέντες των απέναντι συνοδοιπόρων μου στη ζωή. Κουβεντολόι κάτω από έναν απογυμνωμένο και σκονισμένο λαμπτήρα, να ρίχνει το αρρωστημένο φως του λες και θέλει, έστω για λίγο, να φωτίσει τα όνειρά τους… Άραγε τα δικά μου όνειρα ποιος θα τα φωταγωγήσει; Και κοιτώντας ψηλά στον ουρανό μετρώ και ξαναμετρώ τα χαμένα ιδανικά μου, την ώρα που ένα αστέρι αυτοκτονεί, κρεμασμένο από τα μαύρα πέπλα της νύχτας που βρόγχος έγιναν και το έπνιξαν… Το ξέρω. Κι εσύ το ξέρεις… Μην παραμυθιάζεσαι λοιπόν… Ένα μεγάλο ψέμα είναι η κόλαση! Εδώ κάτω ζωντανοί όρθιοι σαν δένδρα γυμνά τη ζούμε, σε σιδηροδέσμιες μέρες αιχμάλωτοι είμαστε και οι νύχτες μας Ερινύες που εισβάλουν φασιστικά στον ύπνο μας. Γι’ αυτό σου λέω, έλα να σπάσουμε το καγκελόφραχτο παραπέτασμα που φτιάξαμε οι δόλιοι στη ζωή μας… Εγώ, εσύ, οι γύρω μας, όλοι μαζί ενωμένοι, μαζί να βρούμε την επίγεια Εδέμ! Έτσι:

Άσε με να ακροβατώ στους γκρεμούς του κορμιού σου, αυτούς που λάγνα με παρασέρνουν στα λάθρα μονοπάτια όλων των ηδονικών επιθυμιών. Κι αν τσακιστώ στις κοφτερές αιχμές ενός λανθάνοντος σφάλματος, ξέρω πως σ’ ένα φιλί σου ανάσταση ψυχής εκεί θα βρω!

Καταρρίπτοντας τους μύθους της κατάθλιψης

Παρότι πρόκειται για μία εξαιρετικά σοβαρή και συχνή ασθένεια, η κατάθλιψη περιβάλλεται από πολλούς μύθους και παρανοήσεις τόσο σε σχέση με τα αίτια της, όσο και την θεραπεία της. Τέτοιοι μύθοι είναι ενδεχομένως καλοπροαίρετοι, στην πραγματικότητα όμως αποδεικνύονται εξαιρετικά επιβλαβείς, καθώς πολύ συχνά στέκονται εμπόδιο στην αναζήτηση έγκαιρης θεραπείας και αντιμετώπισης της ψυχικής νόσου. Η Ελένη Βούσουρα, Δρ. Κλινικής Ψυχολογίας, βοηθά να καταρρίψουμε τους δέκα πιο συχνούς μύθους σχετικά με την κατάθλιψη.

ΜΥΘΟΣ #1: Η κατάθλιψη δεν είναι μια συχνή πάθηση και δεν θα συμβεί σε μένα
ΑΛΗΘΕΙΑ: Η κατάθλιψη είναι μια πολύ συχνή νόσος που μπορεί να εκδηλωθεί σε ανθρώπους όλων των ηλικιών, όλων των κοινωνικο-οικονομικών στρωμάτων, σε όλες τις περιοχές του κόσμου. Επηρεάζει σήμερα περισσότερα από 350 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Υπολογίζεται ότι ένας στους 10 ανθρώπους πάσχει από κατάθλιψη και ένας στους 5 έχει νοσήσει από κατάθλιψη στη διάρκεια της ζωής του.

ΜΥΘΟΣ #2: Η κατάθλιψη δεν είναι μια πραγματική ασθένεια
ΑΛΗΘΕΙΑ: Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, η κατάθλιψη αποτελεί την 2η συχνότερη αιτία αναπηρίας παγκοσμίως και μια από τις κύριες αιτίες απώλειας ετών ζωής λόγω δυσλειτουργίας ή πρόωρου θανάτου, ενώ νέα στοιχεία δείχνουν ότι συμβάλλει σημαντικά στην αυτοκτονικότητα και την ισχαιμική καρδιοπάθεια.

ΜΥΘΟΣ #3: Κατάθλιψη σημαίνει να είναι κανείς λυπημένος
ΑΛΗΘΕΙΑ: Η λύπη είναι συναίσθημα, η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια. Η κατάθλιψη συχνά χαρακτηρίζεται από ένα επίμονο και διαρκές συναίσθημα θλίψης (για τουλάχιστον 2 εβδομάδες), ωστόσο όχι πάντα. Μπορεί, δηλαδή, κανείς να πάσχει από κατάθλιψη χωρίς να είναι απαραίτητα λυπημένος. Αντίθετα, μπορεί να βιώνει αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν ανηδονία, δηλαδή μια έντονη απώλεια ενδιαφέροντος και ευχαρίστησης ακόμη και για δραστηριότητες που προηγουμένως ήταν πηγή ευχαρίστησης για το άτομο (π.χ., χόμπι, οικογένεια, φίλοι). Επιπλέον, τα παιδιά, οι έφηβοι, και οι ηλικιωμένοι συνήθως εκδηλώνουν ευερεθιστότητα αντί θλίψης.

ΜΥΘΟΣ #4: «Είναι όλα στο κεφάλι σου»
ΑΛΗΘΕΙΑ: Η κατάθλιψη είναι μια διαταραχή της διάθεσης, ωστόσο περιλαμβάνει ένα πλήθος σωματικών συμπτωμάτων, όπως διαταραχές στην όρεξη και την ποιότητα του ύπνου, έντονη κόπωση και ψυχοκινητική επιβράδυνση, νευρικότητα και διέγερση, καθώς και δυσκολία συγκέντρωσης και λήψης αποφάσεων ακόμα και για τα πιο απλά καθημερινά πράγματα. Άλλα σωματικά συμπτώματα περιλαμβάνουν ανησυχία, δυσπεψία, ναυτία, πονοκεφάλους, και μυϊκή κόπωση.

ΜΥΘΟΣ #5: Κατάθλιψη παθαίνει κανείς όταν έχει να αντιμετωπίσει δυσκολίες της ζωής
ΑΛΗΘΕΙΑ: Ο καθένας βιώνει σκαμπανεβάσματα στη ζωή, και συχνά αισθάνεται λυπημένος για κάποιο χρονικό διάστημα, ιδιαίτερα μετά από μια σοβαρή απώλεια ή απογοήτευση. Η κατάθλιψη είναι κάτι περισσότερο από περιστασιακές αρνητικές σκέψεις ή συναισθήματα που προκύπτουν από τις καθημερινές δυσκολίες. Τα επεισόδια της κατάθλιψης διαρκούν για μεγάλες χρονικές περιόδους, και συχνά μπορεί να προκύψουν ξαφνικά, ακόμη και όταν τα πράγματα στη ζωή φαίνεται να πηγαίνουν καλά.

ΜΥΘΟΣ #6: Η κατάθλιψη είναι ένα σημάδι ψυχικής αδυναμίας
ΑΛΗΘΕΙΑ: Μια από τις πολύ συχνές παρανοήσεις σχετικά με την κατάθλιψη είναι η λανθασμένη εντύπωση ότι η κατάθλιψη οφείλεται σε ψυχική αδυναμία ή ελάττωμα του χαρακτήρα. Η κατάθλιψη είναι μια σοβαρή ψυχική διαταραχή που, όπως οι περισσότερες ασθένειες, έχει βιολογικές, ψυχολογικές και κοινωνικές διαστάσεις. Όπως δε θα κατηγορούσαμε ποτέ κάποιον που υποφέρει από καρδιακή νόσο ή διαβήτη ότι η ασθένεια του οφείλεται σε «αδυναμία χαρακτήρα», έτσι και η κατάθλιψη δεν είναι σημάδι αδυναμίας, τεμπελιά, ή αυτολύπηση. Είναι μια σοβαρή σοβαρή κλινική διαταραχή, που απαιτεί άμεση διάγνωση και έγκαιρη θεραπεία.

ΜΥΘΟΣ #7: Η κατάθλιψη επηρεάζει μόνο τις γυναίκες
ΑΛΗΘΕΙΑ: Είναι αλήθεια ότι οι γυναίκες διατρέχουν διπλάσιο κίνδυνο να εκδηλώσουν κατάθλιψη σε σχέση με τους άντρες, μια ευαλωτότητα που κορυφώνεται στα αναπαραγωγικά χρόνια και εκδηλώνεται ως προεμμηνορροϊκό σύνδρομο, κατάθλιψη στην εγκυμοσύνη και λοχεία, και εμμηνοπαυσιακή κατάθλιψη. Ωστόσο, τα ποσοστά κατάθλιψης στους άνδρες δεν είναι καθόλου αμελητέα: 1 στους 8 άνδρες αναμένεται να αναπτύξει κατάθλιψη κάποια στιγμή στη ζωή του, ποσοστό που είναι ακόμη μεγαλύτερο αν συμπεριλάβουμε την χρήση αλκοόλ και ουσιών που συνδέονται συχνά με κατάθλιψη. Επιπλέον, η κατάθλιψη στους άνδρες τείνει να είναι πιο καταστροφική, καθώς οι άνδρες έχουν πολύ αυξημένο κίνδυνο θανάτου λόγω αυτοκτονιών σε σχέση με τις γυναίκες.

ΜΥΘΟΣ #8: «Απλά πρέπει να προσπαθήσεις να το ξεπεράσεις»
ΑΛΗΘΕΙΑ: Η κατάθλιψη δεν θα φύγει από μόνη της – απαιτεί θεραπεία και υποστήριξη, όποιες και αν είναι οι αιτίες που συνέβαλαν στην ανάπτυξη της. Στην πραγματικότητα, τα συμπτώματα της κατάθλιψης είναι πιθανό να επιδεινωθούν και να χρονίσουν αν αφεθούν χωρίς θεραπεία. Δυστυχώς, μόνο το 1/3 των ανθρώπων που υποφέρουν από κατάθλιψη υποβάλλονται σε θεραπεία.

ΜΥΘΟΣ #9: Η κατάθλιψη δε θεραπεύεται
ΑΛΗΘΕΙΑ: Η κατάθλιψη είναι μια ψυχική διαταραχή που θεραπεύεται. Με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή για να ρυθμιστούν αποτελεσματικά οι βιοχημικές αλλαγές στον εγκέφαλο, σε συνδυασμό με μια αποτελεσματική ψυχοθεραπεία, το άτομο που πάσχει από κατάθλιψη μπορεί να θεραπευτεί πλήρως. Είναι ζωτικής σημασίας για τους ανθρώπους που υποπτεύονται ότι οι ίδιοι ή κάποιο μέλος της οικογένειας τους μπορεί να πάσχει από κατάθλιψη να αναζητήσουν φροντίδα από έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας που διαθέτει κατάρτιση και εμπειρία στην θεραπεία της κατάθλιψης.

ΜΥΘΟΣ #10: Η κατάθλιψη μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με φαρμακευτική αγωγή
ΑΛΗΘΕΙΑ: Η φαρμακευτική αγωγή είναι μόνο μία από τις διαθέσιμες αποτελεσματικές θεραπείες για την κατάθλιψη. Η κατάθλιψη μπορεί επίσης να αντιμετωπιστεί με επιστημονικά τεκμηριωμένες ψυχοθεραπείες, μη-φαρμακευτικές βιολογικές θεραπείες και αλλαγές στον τρόπο ζωής. Μερικοί άνθρωποι μπορούν να βοηθηθούν περισσότερο από μια ψυχολογική παρέμβαση, άλλοι μπορεί να θεωρήσουν χρησιμότερο ένα συνδυασμός θεραπευτικών προσεγγίσεων. Το καλύτερο είναι να προσεγγίσει κανείς ένα επαγγελματία ψυχικής υγείας για να μάθει περισσότερα για τα διάφορα είδη θεραπείας και να αναπτύξει το δικό του, εξατομικευμένο πρόγραμμα στήριξης και θεραπείας.