Κρυφή ή Κρυμμένη Αρμονία

Ο Ηράκλειτος που έζησε τον 6ο αιώνα π.Χ. [544-484] αναφέρει ότι «Η κρυφή αρμονία είναι καλύτερη από τη φανερή»

Ο Osho στο βιβλίο του «Η κρυμμένη αρμονία» αναφέρει για τον Ηράκλειτο «Ο Ηράκλειτος είναι μία ύπαρξη τόσο φωτεινή, που όταν τον κοιτάς, τα μάτια σου χάνουν την ικανότητα να βλέπουν, το φως είναι πάρα πολύ για σένα. Δεν είσαι συνηθισμένος σε τόσο φως. Γι' αυτό, πριν ατενίσεις τον Ηράκλειτο, πρέπει να κάνεις μερικές προετοιμασίες.

Όταν μιλά ο Ηράκλειτος φαίνεται αινιγματικός, γιατί εκφράζεται αντιφατικά. Αυτοί που γνωρίζον πάντα εκφράζονται αντιφατικά. Υπάρχει λόγος που συμβαίνει αυτό. Δεν είναι αινιγματικοί, είναι πολύ απλοί. Μα, τι να κάνουν; Αν η ζωή η ίδια είναι μια αντίφαση, τι άλλο μπορούν να κάνουν;
Για να αποφύγεις τις αντιφάσεις, μπορείς να φτιάξεις τακτοποιημένες και ξεκάθαρες θεωρίες, αλλά θα είναι λαθεμένες Δεν θα 'ναι αληθινές μες στην πραγματικότητα της ζωής.

Ο Αριστοτέλης είναι σαφής, είναι καθαρός μοιάζει με περιποιημένο κήπο. Ο Ηράκλειτος είναι άγριο δάσος.»

Εννοιολογικά
κρυφός -ή -ό [krifós] Ε1 : που είναι κατασκευασμένος ή τοποθετημένος με τέτοιον τρόπο, ώστε οι άλλοι να μην μπορούν να τον δουν ή να μην μπορούν να υποπτευθούν την ύπαρξή του
κρυμμένος
επίθ α / θ / ουδ κρυμμένος, κρυμμένη, κρυμμένο [kri'menos, kri'meni, kri'meno]
ασφαλισμένος, που δε βρίσκεται εύκολα

Εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα τα πράγματα ,υλικά, πνευματικά, συναισθηματικά, που ποθούμε είναι κρυφά ή κρυμμένα για εμάς;

Εάν είναι κρυφά γιατί να είναι και εάν είναι κρυμμένα ποιος τα έκρυψε και γιατί?
Τελικά η αλήθεια είναι κάτι που μας διαφεύγει και υπάρχουν πολλές εκδοχές της ανάλογα την θέση και οπτική που έχει ο καθένας μας ή είναι μια;

Σε όλα αυτά που είναι η πλάνη?

Στην φιλοσοφία ο όρος λογική πλάνη αναφέρεται στην σχηματική πλάνη, δηλαδή σε ένα ψεγάδι στην δομή ενός παραγωγικού επιχειρήματος, το οποίο καθιστά το επιχείρημα άκυρο.

Εμείς σαν σκεπτόμενοι άνθρωποι και σας Έλληνες με μεγάλη πολιτιστική κληρονομία πόσο είμαστε σε θέση να ξεχωρίσουμε την πλάνη που μας σερβίρουν από όλες τις πλευρές;

Για να βγεις από μια οποιαδήποτε κατάσταση πρέπει να είσαι σε θέση να δεις τον εαυτό ως μη εμπλεκόμενο να είσαι ψύχραιμος και να βγάλεις τα συμπεράσματα σου χωρίς προκατάληψη όσο αυτό είναι εφικτό. Είμαστε όμως σε θέση να δούμε τη πλάνη;

Λίγες Σκέψεις με πολλές απορίες…

Η ΑΛΕΠΟΥ

Μικρός Πρίγκιπας ΧΙΙ Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ

Η ΑΛΕΠΟΥ

(απόσπασμα)XXI

Τότε λοιπόν εμφανίστηκε η αλεπού.

- Καλημέρα, είπε η αλεπού.

- Καλημέρα, απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας και στράφηκε, μα δεν είδε τίποτα.

- Εδώ είμαι, είπε η φωνή, κάτω απ’ τη μηλιά.

- Ποια είσαι; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Είσαι πολύ όμορφη…

- Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.

- Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος…

- Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού. Δεν είμαι εξημερωμένη.

- Α, συγνώμη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

Όμως, μετά από σκέψη, πρόσθεσε:

- Τι πάει να πει «εξημερώνω»;

- Εσύ δεν είσαι από εδώ, είπε η αλεπού, τι γυρεύεις;

- Γυρεύω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι πάει να πει «εξημερώνω»;

- Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγάνε… Μεγάλος μπελάς. Εκτρέφουν και κότες. Είναι το μόνο τους καλό. Κότες γυρεύεις;

- Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Γυρεύω φίλους. Τι πάει να πει «εξημερώνω»;

- Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς…».

- Δημιουργώ δεσμούς;

Βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι ολόιδιο μ’ άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σε χρειάζομαι. Κι ούτε εσύ με χρειάζεσαι. Για σένα δεν είμαι παρά μια αλεπού ίδια μ’ εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Αν όμως μ’ εξημερώσεις, θα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για σένα μοναδική στον κόσμο…

- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Ξέρω ένα λουλούδι… νομίζω πως μ’ εξημέρωσε…

- Πολύ πιθανόν, είπε η αλεπού. Βλέπει κανείς στη Γη τα πιο τρελά πράματα…

- Α, δεν είναι στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

Η αλεπού φάνηκε πολύ παραξενεμένη:

- Σ’ έναν άλλο πλανήτη;

- Ναι.

- Υπάρχουν κυνηγοί σ’ εκείνο τον πλανήτη;

- Όχι.

- Ενδιαφέρον. Και κότες;

- Όχι.

- Τίποτα δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού.

Όμως η αλεπού ξαναγύρισε στην προηγούμενη σκέψη της:

- Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγάω κότες, οι άνθρωποι με κυνηγάν. Όλες οι κότες μοιάζουν κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Γι’ αυτό λοιπόν, βαριέμαι λίγο. Αν όμως μ’ εξημερώσεις, η ζωή μου θα γίνει ηλιόλουστη. Θ’ αναγνωρίζω το θόρυβο ενός βήματος διαφορετικού απ’ όλα τα’ άλλα. Τα άλλα βήματα θα με κάνουν να κρύβομαι κάτω απ’ τη γη. Το δικό σου, σαν μουσική, θα με τραβάει έξω απ’ τη φωλιά μου. Κι έπειτα κοίτα. Βλέπεις εκεί πέρα, τα χωράφια με το στάρι; Δεν τρώω ψωμί. Το στάρι για μένα είναι άχρηστο. Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι λυπηρό. Όμως εσύ έχεις μαλλιά χρυσαφένια. Θα είναι υπέροχο λοιπόν όταν θα με έχεις εξημερώσει. Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα μου θυμίζει εσένα. Και θα μ’ αρέσει ν’ ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχυα…

Η αλεπού σώπασε και κοίταξε ώρα πολλή το μικρό πρίγκιπα:

- Σε παρακαλώ… εξημέρωσέ με, είπε.

- Το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, αλλά δεν έχω πολύ χρόνο. Έχω ν’ ανακαλύψω φίλους και πολλά πράματα να γνωρίσω.

- Γνωρίζουμε μονάχα τα πράματα που εξημερώνουμε, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίζουν τίποτα. Τ’ αγοράζουν όλα έτοιμα απ’ τους εμπόρους. Επειδή όμως δεν υπάρχουν έμποροι που να πουλάν φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσέ με.

- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Χρειάζεται μεγάλη υπομονή, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα καθίσεις κάπως μακριά μου, έτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού κι εσύ δε θα λες τίποτα. Ο λόγος είναι πηγή παρεξηγήσεων. Κάθε μέρα, όμως, θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά…

Την επομένη ο μικρός πρίγκιπας ξαναήρθε.

- Θα ήταν καλύτερα αν ερχόσουν την ίδια πάντα ώρα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι, για παράδειγμα, στις τέσσερις τα’ απόγευμα, από τις τρεις θ’ αρχίζω να είμαι ευτυχισμένη. Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις πια θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και Θ’ ανησυχώ. Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε λάχει, δε θα ξέρω ποτέ τι ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της… Χρειάζεται κάποια τελετή.

- Τι πάει να πει τελετή; είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Είναι κι αυτό κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Είναι αυτό που κάνει μια μέρα να μη μοιάζει με τις άλλες, μια ώρα με τις άλλες ώρες. Υπάρχει, για παράδειγμα, μια τελετή στους κυνηγούς. Χορεύουν την Πέμπτη με τα κορίτσια του χωριού. Η Πέμπτη λοιπόν είναι υπέροχη μέρα. Πάω και κάνω βόλτα ίσαμε τ’ αμπέλι. Αν οι κυνηγοί χόρευαν οποτεδήποτε, οι μέρες θα έμοιαζαν όλες, κι εγώ δε θα είχα ποτέ διακοπές.

Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίασε η ώρα του αποχωρισμού:

- Αχ, είπε η αλεπού… Θα κλάψω.

- Εσύ φταις, είπε ο μικρός πρίγκιπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, εσύ θέλησες να σε εξημερώσω…

- Σωστά, είπε η αλεπού.

- Όμως θα κλάψεις, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Σωστά, είπε η αλεπού.

- Τι κέρδισες λοιπόν;

- Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώμα του σταριού.

Έπειτα πρόσθεσε:

- Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα. Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο. Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις και θα σου χαρίσω ένα μυστικό.

Ο μικρός πρίγκιπας πήγε να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα.

- Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο, δεν είσαστε τίποτα ακόμα, τους είπε. Κανείς δε σας έχει εξημερώσει και δεν έχετε εξημερώσει κανέναν. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Μια αλεπού ίδια μ’ άλλες εκατό χιλιάδες. Γίναμε όμως φίλοι και τώρα είναι μοναδική στον κόσμο.

Και τα τριαντάφυλλα στέκονταν θιγμένα.

- Είσαστε όμορφα, όμως είσαστε άδεια, τους είπε ακόμα. Δεν πεθαίνει κανείς για σας. Βέβαια, το δικό μου τριαντάφυλλο ένας απλός περαστικός θα έλεγε πως σας μοιάζει. Όμως εκείνο μόνο του έχει περισσότερη σημασία απ’ όλα εσάς, αφού εκείνο είναι που πότισα. Αφού εκείνο έβαλα κάτω απ’ τη γυάλα. Αφού εκείνο προστάτεψα με το παραβάν. Αφού σ’ εκείνο σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δυο τρεις για να γίνουν πεταλούδες). Αφού εκείνο άκουσα να παραπονιέται ή να κομπάζει ή κάποιες φορές ακόμα να σωπαίνει. Αφού είναι το τριαντάφυλλό μου.

Και ξαναγύρισε στην αλεπού:

- Αντίο, είπε…

- Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν.

- Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

- Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου που το κάνει τόσο σημαντικό.

- Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για το τριαντάφυλλό μου…, είπε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις.Θα είσαι υπεύθυνος για πάντα για ό,τι έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…

- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου…, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

*Για μένα η ευτυχία κατακτάται συνειδητοποιώντας τι νόημα έχει η ζωή σου. Αυτό σημαίνει γιατί ζεις πραγματικά, τι δραστηριότητες έχεις, η ζωή δεν είναι απλά ένα πέρασμα που συμβαίνει πέρα από την δική μου επιθυμία, αλλά κάτι που έχει να κάνει με τα πράγματα που εγώ κάνω. Όταν εγώ αισθάνομαι ότι συμπορεύονται ο δρόμος μου με τον σκοπό μου, τότε γαληνεύω. Και αυτήν την γαλήνη εγώ την αποκαλώ ευτυχία.

Φιλία

Είναι πολύ υπέροχο να έχουμε κοντά μας φίλους που να μπορούν να τους νιώθουμε και να μας νιώθουν.
Και ένας νέος είπε, Μίλησε μας για τη Φιλία.
Κι εκείνος αποκρίθηκε λέγοντας:
Ο φίλος σας είναι η εκπλήρωση των αναγκών σας.
Είναι το χωράφι που εσείς σπέρνετε με αγάπη και θερίζετε με ευγνωμοσύνη.
Και είναι το τραπέζι σας και το παραγώνι σας.
Γιατί πηγαίνετε στο φίλο με την πείνα σας, και τον αναζητάτε για τη γαλήνη σας.
Όταν ο φίλος σας εκφράζει τις σκέψεις του, δε φοβάστε το όχι στη δική σας σκέψη, ούτε αποσιωπάτε το ναι.
Και όταν εκείνος είναι σιωπηλός, η καρδιά σας δεν παύει για ν' ακούσει την καρδιά του.
Γιατί στη φιλία, όλες οι σκέψεις, όλες οι επιθυμίες, όλες οι προσδοκίες γεννιούνται και μοιράζονται χωρίς λέξεις, με χαρά που είναι άφωνη.
Όταν χωρίζεσαι από το φίλο σου, δε λυπάσαι, γιατί αυτό που αγαπάς πιο πολύ σ' αυτόν μπορεί να είναι πιο φανερό στην απουσία του, όπως ο ορειβάτης βλέπει πιο καθαρά το βουνό από την πεδιάδα.
Και μη βάζετε κανένα σκοπό στη φιλία εκτός από το βάθαιμα του πνεύματος. Γιατί η αγάπη που γυρεύει κάτι άλλο εκτός από την αποκάλυψη του δικού της μυστηρίου δεν είναι αγάπη παρά ένα δίχτυ που ρίχνεται στη θάλασσα και μόνο το ανώφελο θα πιάσει.
Και δίνετε το καλύτερο εαυτό σας στο φίλο σας. αφού θα γνωρίσει την άμπωτη του κυμάτου σας, δώστε του να γνωρίσει και την παλίρροιά του.
Είναι ο φίλος σας κάτι που θα έπρεπε να γυρεύετε όταν έχετε ώρες που θέλετε να σκοτώσετε;
Καλύτερα να γυρεύετε το φίλο σας πάντα όταν έχετε ώρες να ζήσετε. Γιατί έργο του φίλου σας είναι να εκπληρώσει τις ανάγκες σας, αλλά όχι να γεμίσει το κενό σας.
Και μέσα στη γλύκα της φιλίας κάνετε να υπάρχει γέλιο, και μοίρασμα χαράς.
Γιατί στις δροσοστάλες των μικρών πραγμάτων η καρδιά βρίσκει την καινούργια αυγή της και ξανανιώνει.

Το προσωρινό υποκλίνεται στο αιώνιο

Το στρες αποτελούσε μεγάλο κομμάτι στην ζωή μου. Δεν είναι όμως οι στρεσογόνοι παράγοντες που με έκαναν να χάνω την ισορροπία μου, αν και είναι πολύ εύκολο να μπούμε στο παιχνίδι να κατηγορούμε τους άλλους, εξωτερικές συνθήκες, ή τον εαυτό μου, τις εσωτερικές διεργασίες του μυαλού μου, για την α-σθένεια μου, την απογοήτευση και τη δυσαρμονία μας.

Αυτό που παρατηρούσα ήταν η προσκόλληση μου και η τάση που είχα να κρατιέμαι σε αυτά που με κλειδώνουν ή αλλιώς με στρεσάρουν.

Η κλασική προσέγγιση ήταν πρώτα να μη αναγνωρίζω την πραγματική φύση του γεγονότος (πάντα η φούσκα στην αρχή είναι μεγάλη σας αερόστατο) και δεύτερον ήταν με το να αντιστέκομαι να παλεύω να κατηγορώ και πάντα προσπαθώντας να πιέσω την πραγματικότητα, που δεν μου αρέσει, σε μια κατεύθυνση που θεωρούσα ικανοποιητική, ασφαλής, και ευχάριστη για εμένα. Βέβαια δεν έχει προηγηθεί αναγνώριση της βαθύτερης δομής του τι συμβαίνει (ζούμε πανικός τώρα... τρέχουμε) και τι επιλογές είχα.

Εδώ έρχεται τώρα όμορφα και ωραία η συνειδητοποίηση ότι οκ με το να είσαι πνευματικό ον σε αναζήτηση δεν σημαίνει οτι δεν είσαι και ανθρώπινο ον. Η πνευματικότητα δεν εξαφανίζει τον πόνο την α-σθένεια και το στρες απλά τα μειώνει σε ένταση. Ο πόνος μας ενημερώνει οτι είμαστε ανθρώπινα όντα. Ο πόνος αποτελεί όχημα εξέλιξης μας κάνει καλύτερους. Η αντιμετώπιση των ανθρώπινων προκλήσεων-προσκλήσεων δεν μας κάνουν λιγότερο η περισσότερο "πνευματικούς" απλά σημαίνει οτι βιώνουμε πράγματα όπως όλοι οι υπόλοιποι ανθρώποι στο πλανήτη γη.

Συνειδητοποίηση ότι η πνευματικότητα δεν είναι να κάνεις τη ζωή να "Λυγίζει" στις προσωπικές μου επιθυμίες (αν και το έχω δει να γίνεται!!) αλλά το κλειδί για μένα είναι να έχω την ευλυγισία να "λυγίζω" εγώ στη ζωή, ή "Το προσωρινό να υποκλίνεται στο αιώνιο".

Μετά από πολύ προσωπική εργασία παρατηρώ τον εαυτό μου να μην έχει έντονα πια συναισθήματα για πράγματα καθημερινής φύσεως. Μάλλον ακολουθώ την συμβουλή από το χωριό μου "Go with the flow" αλλά όταν με πιάνει πια ξέρω να το χειριστώ καταλλήλως.!

Η πληροφορία είναι πολύ σημαντική αλλά όταν συμβαδίζει με βίωμα γίνεται ΓΝΩΣΗ και η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ!

Ότι δίνεις είναι πραγματικά δικό σου

 Σκεφτόμουν εάν είχα ποτέ την ελευθερία στην ζωή μου να πω πραγματικά αυτό που αισθανόμουν.

Μοιραζόμουν ποτέ τις σκέψεις μου τις ιδέες μου ή απλά περίμενα να προβάλουν οι άλλοι τις ιδέες τους για το τι είμαι εγώ, τι μπορώ να κάνω και να βιώσω.

Μπορεί να ήταν/είναι πιο εύκολο για μένα να προσπαθώ να ανταποκριθώ στις προσδοκίες των άλλων και να αποφύγω την σύγκρουση.

Μπορεί και να πίστευα/ω ότι κάνω και τον άλλο ευχαριστημένο και ταυτόχρονα γίνομαι και αρεστός, με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Με τι κόστος όμως;

Τα δικά μου αυθεντικά κομμάτια που είναι; Είχα προσδοκία για το τι θα πρέπει να με κάνει ευτυχισμένο, σταθερότητα, ασφάλεια, αρμόνια, αποδοχή, αγάπη. Πως όμως να ψάχνω να τα βρω όλα αυτά εκτός από εμένα όταν πρωτίστως δεν τα έχω βρει μέσα μου; Κάτι λείπει ειπα.. και ξεκίνησα.

Ακολούθησα το πάθος μου, το έκανα σπούδασα φιλοσοφία, ασχολήθηκα με την πνευματικότητα και είδα καθαρά ότι ζούσα σε ένα πλαίσιο οικογενειακών κανόνων και κοινωνικών ρητρών μέσα από το οποίο δεν ήξερα πως να ακούσω τον εαυτό μου. Μεγάλωσα ντροπαλός και φοβισμένος μήπως πω την λάθος απάντηση που δεν ταίριαζε με το τι οι άλλοι μου είπαν να κάνω, να είμαι και να σκέφτομαι.

Η κοινωνική μάσκα φοριέται την στιγμή που γεννιόμαστε και ακούμε τις πρώτες μας λέξεις. Μαθαίνουμε να ευχαριστούμε τους άλλους, να ανταποκρινόμαστε στις προσδοκίες τους και να αποφεύγουμε τα μοιραζόμαστε τα συναισθήματα μας, το οποίο με την σειρά του γίνεται ένας δια βίου αγώνας του «είμαι αρκετά καλός;» «γνωρίζω αρκετά;» «έχω αρκετά;».

Έχω αυτήν την ανάγκη, τον πόθο να με ακούσουν για αυτή του είμαι χωρίς όρους αλλά βρίσκω τον εαυτό μου στο μονοπάτι της αγάπης με όρους( μετρώ την αγάπη σε είδος, σε χρόνο, σε λόγο κλπ) αναζητώντας την έγκριση και αναγνώριση από τους άλλους γνωρίζοντας τελικά οτι όλα αυτά είναι μέσα μου.

Έχω δυο αγαπημένους φίλους ο ένας είναι συνοδοιπόρος στο ταξίδι της πνευματικής αναζήτησης και ο άλλος συνοδοιπόρος στο κομμάτι της υλικής αναζήτησης.

Κάποια στιγμή πριν κάποια χρόνια είχα θυμώσει με τον δεύτερο φίλο μου γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει ότι υπάρχουν και αλλά πράγματα πέρα του υλικού κόσμου και προσπαθούσα να την πείσω ότι είναι λάθος να βρίσκεται μόνο εκεί.

Από την άλλη γνώριζα/ω πόσο σημαντική είναι στην ζωή μου και ήθελα να την αλλάξω αλλά να μην την χάσω κιόλας.

Έτσι έβραζα στο ζουμί μου. Προσπαθούσα να τον αλλάξω για να κάνω έμενα και τον εγωισμό μου χαρούμενους! εκεί έπεσε το κέρμα της συνειδητοποίησης τον έκρινα για αυτό που δεν είναι και δεν τον αποδεχόμουν και για άλλη μια φορά έπαιζα τον ρόλο του σωτήρα και σταμάτησα.

Οι επιλογές που κάνουμε αποτελούν γνώσεις και εμπειρίες για την πορεία της ζωής μας και ο καθένας έχει 100% την ευθύνη αυτών χωρίς παρεμβολή από άλλους( ιδίως εμένα)

Όταν είσαι αγάπη, μοιράζεσαι , διδάσκεις γίνεσαι πρότυπο για μίμηση με πάθος και περιέργεια, συμπόνια και κατανόηση.

Πώς επικοινωνούμε αυθεντικά έτσι ώστε οι άλλοι να μας ακούν και να είναι ανοιχτοί σε μας; Μπορεί να βοηθήσει να χρησιμοποιήσετε αυτές τις φράσεις:

Παρατηρώ ότι ...
Είσαι πρόθυμος να ...
Είμαι περίεργος για ...
Αισθάνομαι,… εσύ τι αισθάνεσαι;
Είσαι ανοιχτός να ακούσεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου γύρω από αυτό;
Αυτό είναι που επιθυμώ για τη σχέση μας ... εσύ τι θέλεις;
Είσαι πρόθυμος να ακούσεις τη δική μου άποψη, ακόμα και αν δεν είναι η ίδια με τα δικά σου;
Είμαι απογοητευμένος ή δεν είμαι εντάξει με .... γιατί αυτό που είναι σημαντικό για μένα είναι ...
Νομίζω / πιστεύω ότι ... τι νομίζεις / πιστεύεις ;
Τι ακριβώς εννοείτε με ...

Μπορεί να θέλετε να αποφύγετε ορισμένες φράσεις που έρχονται αντιμέτωποι με την κριτική και την κρίση, καθώς μπορεί να προκαλέσει και να επηρεάσει την αμυντική ικανότητα του άλλου να είναι αυθεντικός μαζί σας:

Θα πρέπει να ...
Ποτέ δεν ....
Πρέπει πάντα ...
Γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις ότι ....
Τι έπαθες;
Γιατί ή πώς να μην μπορείτε να δείτε ότι ...
Είμαι τόσο απογοητευμένος που ...
Πώς μπόρεσες ...;
Δεν σε πιστεύω ...
Είσαι τόσο ...
Μερικές ακόμα σκέψεις για περισυλλογή.

ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΑ ΚΑΥΓΑΔΙΖΟΥΜΕ! Γιατί; Και ποιον ρόλο παίρνετε στον καυγά;

Οι συνηθέστερες συγκρούσεις
Τα πιο συνηθισμένα ζητήματα για τα οποία τα ζευγάρια καυγαδίζουν είναι: τα χρήματα, το σεξ, τη δουλειά, τα παιδιά και τις δουλειές του σπιτιού-και μάλιστα τις περισσότερες φορές με αυτή τη σειρά προτεραιότητας. Οι περισσότεροι καυγάδες ξεκινάνε επειδή υπάρχει διαφορετική γνώμη και καθόλου υπομονή ή βασικές επικοινωνιακές δεξιότητες. Με καλή θέληση και λίγη δουλειά και από τα δυο μέλη, το ζευγάρι μπορεί να αποφύγει πολλούς καυγάδες και την κακή διάθεση που ακολουθεί.

Αν υπάρχει βία
Αν υπάρχει βία ή απειλή βίας, αυτό είναι κάτι το οποίο κανείς δεν πρέπει να ανεχθεί και για κανένα λόγο μέσα σε μια σχέση. Αν οι καυγάδες σας έχουν στοιχεία βίας ή φοβάστε να εκφράσετε τη γνώμη σας επειδή σας τρομάζει η ιδέα ότι τα πράγματα μπορεί να ξεφύγουν από τον έλεγχο, χρειάζεστε βοήθεια.

Τα ίδια και τα ίδια θέματα…
Αν πάλι βρίσκετε ότι τα ίδια ζητήματα επανέρχονται στο προσκήνιο αυτούσια ή σε παραλλαγές στο ίδιο θέμα, ή αν μόλις τελειώσετε με ένα θέμα προκύπτει αμέσως κάποιο άλλο για να οδηγήσει σε ένταση και καυγά στη σχέση, αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν άλυτα ζητήματα σε βάθος. Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί:

Άλυτα ζητήματα
Μερικές φορές οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι οι καυγάδες τους έχουν να κάνουν περισσότερο με το παρελθόν και άλυτα ζητήματα του παρελθόντος (του δικού τους ή του συντρόφου τους) παρά με το ‘εδώ και τώρα’. Συναισθήματα όπως η απόρριψη, η προδοσία, η έλλειψη αγάπης στην παιδική ηλικία μπορεί να δημιουργήσουν συνθήκες ψυχικής ευαισθησίας οι οποίες οδηγούν σε εκρήξεις και καυγάδες όταν ο σύντροφος αγγίζει χωρίς να το θέλει μια τέτοια ευαίσθητη χορδή.
Ένα παράδειγμα είναι όταν το ένα άτομο στη σχέση θυμώνει και καυγαδίζει κάθε φορά που ο/η σύντροφός του έχει να κάνει ένα ξαφνικό ταξίδι ή τυχαίνει μια επαγγελματική υποχρέωση. Ενώ το πρόβλημα φαίνεται να εντοπίζεται στο παρόν, ψάχνοντας θα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς ότι αυτό το ζήτημα σχετίζεται με το γεγονός ότι αυτό το άτομο που καυγαδίζει είχε βιώσει ξαφνική εγκατάλειψη από έναν γονιό στην παιδική του ηλικία και κατά κάποιον τρόπο ‘ξαναπαίζει’ το δράμα.

Ευαίσθητα ζητήματα
Αν υπάρχουν θέματα-ταμπού στη σχέση σας τα οποία ξεσηκώνουν θύελλα κάθε φορά που τα αγγίζετε, τότε μάλλον χρειάζεται να τα συζητήσετε περισσότερο. Αν τα αφήσετε να κρύβονται, μπορεί να γίνουν ωρολογιακές βόμβες που μπορεί να εκραγούν ανά πάσα στιγμή. Τα θέματα-ταμπού μπορεί να είναι μια ξεχασμένη επέτειος, ένας μεγάλος καυγάς, κάποια στιγμή που αισθανθήκατε ότι ο σύντροφός σας δεν ήταν εκεί όταν τον χρειαζόσασταν. Συνήθως τα θέματα-ταμπού αντιπροσωπεύουν μια ρωγμή στην εμπιστοσύνη που έχει ο ένας σύντροφος προς τον άλλον, όπως μια εξωσυζυγική σχέση ή κάποια προδοσία. Το να θάψει κανείς τα παλιά προβλήματα της σχέσης του δεν είναι κακό, αλλά θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι είναι ήδη νεκρά.

Προασπίζοντας τις βαθύτερες ανάγκες
Πολλές φορές τα ζευγάρια καυγαδίζουν για θέματα όπως τα χρήματα, το σεξ ή τις δουλειές του σπιτιού γιατί έτσι παλεύουν για τις βαθύτερες ανάγκες τους μέσα στη σχέση. Έτσι, ο καυγάς για το ποιος είναι υπεύθυνος να πληρώσει τι μπορεί να αντιπροσωπεύει κάτι παραπάνω από το οικονομικό ζήτημα της στιγμής: μπορεί να αντιπροσωπεύει το ποιος έχει την ευθύνη και τη δύναμη στην κατάσταση αυτή.
Οι καυγάδες για τις δουλειές του σπιτιού συνήθως αντιπροσωπεύουν ακάλυπτες ανάγκες για σεβασμό και αξία στο άτομο, ενώ οι καυγάδες για το πόσο συχνά έχει σεξ το ζευγάρι σχετίζονται με την αίσθηση της αγάπης, της φροντίδας, του νοιαξίματος και της βαθύτερης ανάγκης για στοργή και επικοινωνία.

Κρυμμένα οφέλη
Για μερικά ζευγάρια οι καυγάδες έχουν έναν σημαντικό ρόλο και αποκομίζουν από αυτούς κάποιο όφελος: είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσουν και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους! Μπορεί επίσης ο καυγάς να αποτελεί το ‘αλατοπίπερο’ στη σχέση τους ή να είναι ένας τρόπος για το ένα ή το άλλο μέλος του ζευγαριού να λάβει προσοχή από το άλλο.
Για άλλους, η χαρά του καυγά κρύβεται στο ότι μετά το ζευγάρι επανασυνδέεται και επιβεβαιώνει την αγάπη του ο ένας για τον άλλον.

Μην ξεχνάτε!
Μην ξεχνάτε: κάτω από την επιφάνεια του κάθε καυγά συχνά κρύβονται άλλα, βαθύτερα ζητήματα που επιζητούν προσοχή και επίλυση. Αν δεν συζητήσει κανείς αυτά τα βαθύτερα θέματα, τα οποία καμουφλάρονται σε επιφανειακά ζητήματα της καθημερινότητας, τότε αυτά θα επανέρχονται και θα ταλαιπωρούν το ζευγάρι μέχρι να επιλυθούν.

Ποιο είναι το στυλ σας στους καυγάδες;
Γνωρίζετε πώς χειρίζεστε τις συγκρούσεις; Ποιο είναι το στυλ σας και τι πρέπει να κάνετε για να το βελτιώσετε;

Ο ειρηνοποιός: δε σας αρέσουν οι καυγάδες και θεωρείτε υποχρέωσή σας να καλμάρετε τους πάντες και τα πάντα όσο πιο γρήγορα γίνεται, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι παραβλέπετε τις δικές σας ανάγκες ή δεν ακούγεται η γνώμη σας.

Ο επιθετικός με την αμυντική στάση: πιστεύετε ότι όσο γρηγορότερα και εντονότερα δράσετε, τόσο το καλύτερο. Εντοπίζετε αμέσως τις διαφωνίες και παρεμβαίνετε επιθετικά, θυμίζοντας τους κανόνες, τις πιθανές συνέπειες ή κυρώσεις για να αποφύγετε την εξέλιξη του καυγά. Όμως, με αυτό τον τρόπο δημιουργείτε ένα άσχημο κλίμα στη συζήτηση και η τροπή της γίνεται αρνητική, οπότε καταλήγει σε αυτό που προσπαθούσατε να αποφύγετε-τον καυγά.

Ο οσιομάρτυρας: η τακτική σας είναι σιωπηλή και επίμονη στο να δείξετε τα συναισθήματά σας. Δεν επιτίθεστε, αλλά περιμένετε να ανακαλύψει ο σύντροφός σας τι σας συμβαίνει. Χρησιμοποιείτε τη σιωπή, τους αναστεναγμούς, τον αυτοοικτιρμό, τη γκρίνια. Μπορεί τελικά να παρατηρήσει ο σύντροφός σας ότι κάτι συμβαίνει, όμως χρειάζεται χρόνο και είναι μια κουραστική διαδικασία και για τους δύο.

Ο πολεμιστής: είναι το στυλ του ατόμου που σε όλη του τη ζωή είχε να παλέψει για τα δικαιώματά του, από τα πολύ απλά ως τα πιο σύνθετα. Παρόλο που το άτομο αυτό δείχνει δυνατό και αποφασιστικό, στον πυρήνα του κρύβεται ο φόβος ότι μπορεί να πληγωθεί και κάθε διαφωνία είναι οδυνηρή.

Ο απορροφητικός: το άτομο που φοβάται τις διαφωνίες και κάνει κάθε τι για να ‘απορροφήσει’ τους κραδασμούς της σχέσης και να μην καταλήξει το θέμα σε καυγά. Το άτομο αυτό δεν προσπαθεί να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του ή να προβάλει τις απόψεις του, απλώς περιμένει υπομονετικά να περάσει η μπόρα. Μέσα του όμως μπορεί να κοχλάζει θυμός.

Ο διαπραγματευτής: είναι το άτομο που πραγματικά επιθυμεί να βρεθεί μια ειρηνική λύση στο πρόβλημα χωρίς να στεναχωρηθεί κανένας και με το να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι. Το άτομο αυτό ακούει ήρεμα την άποψη του συντρόφου του και εκθέτει ψύχραιμα και με αυτοπεποίθηση τη δική του. Το άτομο αυτό αντιλαμβάνεται ότι ο καλύτερος τρόπος για να πάει καλά η σχέση είναι να υπάρχει συνεργατική διάθεση, αμοιβαιότητα, καλή επικοινωνία και μικροί συμβιβασμοί και από τις δύο πλευρές.

 Αυτό το τελευταίο στυλ είναι και το πιο λειτουργικό. Είναι φυσιολογικό να υπάρχουν διαφωνίες σε μια σχέση, το σημαντικό όμως είναι να τις χειρίζεται κανείς εποικοδομητικά και να μην είναι επιζήμιες για τα μέλη της σχέσης.

Το «θέλω» μας, πότε έχει πιθανότητες να πετύχει ?

Όλα μας τα χρόνια «παλεύουμε» για να κάνουμε τα θέλω μας πραγματικότητα.

Κάθε μας θέλω ξεκινά από όνειρο και ύστερα αναζητούμε τον τρόπο να το υλοποιήσουμε. Όταν ένα θέλω μπορώ να το ονειρευτώ μπορώ και να το ζήσω έλεγε ο Γουολτ Ντίσνευ. Ναι έτσι είναι, γιατί όταν καταφέρω να το ονειρευτώ, το ζω, το βιώνω, το βλέπω, άρα βλέπω όλη την εικόνα. Όλη την εικόνα θα πει τα καλά του θέλω μου αλλά και τα αρνητικά του.

Οπότε με όλο το τοπίο αν συνεχίζει να είναι θέλω μου τότε ναι μπορώ να το ζήσω. Αλλιώς το μυαλό θα θέτει μονίμως εμπόδια και μονίμως άρνηση με αποτέλεσμα το θέλω μου είτε να μη γίνει ποτέ, είτε να γίνει και να μοιάζει με τραμπάλα, είναι να έχει απόλυτη αποτυχία. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν το ονειρεύτηκα, αλλά το φαντάστηκα.

Πώς γίνεται όμως κάποια θέλω μας να γίνονται πραγματικότητα και κάποια άλλα όχι ?
Υπάρχουν άραγε διαφορές σε θέλω και θέλω ? Πώς δημιουργούνται τα θέλω μας ? Είναι θέλω μας ? Ίσως είναι ίσως πάλι να μην είναι δικά μας θέλω.

Ένα θέλω που ξεκινάει από την καρδιά μας, μέσα από την ψυχή μας θα είναι σαν τον ποταμό που ρέει ασταμάτητα και αβίαστα. Ένα εσωτερικό όνειρο που πηγάζει από μέσα μας τότε είναι μέσα από το δικό μας «άστρο». Αν το ακούσουμε αυτό το όνειρο θα υλοποιηθεί.

Σε αυτό το όνειρο- θέλω, από εμάς δεν υπάρχει βιασύνη, αλλά καρτερικότητα, ηρεμία και δημιουργικότητα, δηλαδή αρμονική διαδρομή μέσα από την ψυχή μας. Όταν η ψυχή επιλέγει και εμείς την ακούμε τότε τα πράγματα είναι απλά, πολύ απλά. Τίποτε που βγαίνει από μέσα μας, τόσο πηγαίο δεν εμποδίζεται, ούτε έχει κόπωση, αλλά τη χαρά της ανάπτυξης. Έτσι αυτή η πηγή από την ψυχή μας, μας δίνει τα ανάλογα «φτερά» για να πετάξουμε. Η ζωή του ανθρώπου που ακολουθεί την πηγή αυτή μοιάζει με μελωδία και είναι.

Τι γίνεται όμως με τα υπόλοιπα θέλω μας γιατί δεν υλοποιούνται ή κι αν υλοποιούνται γιατί δεν έχουν διάρκεια ή επιτυχία?

Μα γιατί δεν είμαστε σίγουροι ότι είναι θέλω. Αν αναζητήσετε σε βάθος ένα σας θέλω που είτε δεν έχει γίνει είτε έγινε και δεν είχε επιτυχία θα δείτε ότι ήταν ένα θέλω που έκρυβε μέσα του ένα πρέπει. Όχι μπορεί να μην ήταν επιβολή από τον περίγυρο, γιατί αυτός είναι και ο πιο «εύκολος» στόχος για να τα βάλουμε μαζί του. Το πρέπει που εμείς το βαφτίσαμε θέλω ήταν από την δική μας ανάγκη για καταξίωση, για αναβάθμιση. Οπότε σε κάθε τέτοιο θέλω μας, είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε πολλά που είτε δεν τα θέλουμε, δεν τα είχαμε φανταστεί, μας κούρασαν. Όταν για ένα μας θέλω λοιπόν που έγινε και απέτυχε ή δεν είναι όπως το φανταστήκαμε, κάπου πίσω του «κρύβει» τα πρέπει που έχουμε θέσει εμείς στους εαυτούς μας.

Κανείς δεν μας φταίει σε αυτόν το δρόμο που επιλέξαμε να βάλουμε εμείς τους εαυτούς μας. Η εικόνα μας «φταίει» που κάναμε και κάνουμε προσπάθεια να την δημιουργήσουμε. Αυτή η «εικόνα» μία μέρα θα μετατραπεί σε εφιάλτης, αφού θα νιώθουμε όλη μας τη ζωή βάσανο και μαρτύριο που θα θέλουμε να τελειώσει αυτό που εμείς επιλέξαμε να αρχίσουμε και αυτό δεν θα έχει τέλος. Μοιάζουν σαν να κολλάει η «βελόνα» στο ίδιο μέρος, η ζωή μετατρέπεται σε μαρτυρική ρουτίνα χωρίς τέλος.

Πως γεννιέται ένα θέλω ? Αυτό είναι που οφείλουμε να αναζητήσουμε. Πώς αναβαθμίστηκε ένας δρόμος σε θέλω μας ? Ποιον προσπαθούμε να «κερδίσουμε» μέσα από αυτό ? Ποια συμπεριφορά αποζητούμε από το «κοινό» μας ? Πόσο θα χάσουμε τον εαυτό μας μέσα από αυτό το θέλω? Πόση προσποίηση θα χρειαστεί να κάνουμε ? Πόσο θα πάμε πίσω τις αξίες μας, τα πιστεύω μας και το ήθος μας πίσω από αυτό το θέλω ? Ερωτήσεις και απαντήσεις που μόνο εμείς μπορούμε να τις δώσουμε σε μας. Ίσως κάποιες φορές ούτε εμείς σε μας. Γιατί στα τόσα «σταμάτα» που είπαμε στην ψυχή μας και στην καρδιά μας, εκείνες δεν μπορούν να «σηκώσουν» ίσως πια το ανάστημά τους και να το ανορθώσουν στον τόσο μεγάλο τοίχο του εγώ μας.

Το θέλω μας όταν γίνεται λοιπόν για την εικόνα σίγουρα θα μας φέρει αντιμέτωπους με μπελάδες γιατί κάθε τι που είναι έξω από την φυσικότητα κάποια στιγμή δεν αντέχει και δημιουργεί σεισμικές δονήσεις. Αυτές έχουν αντίκτυπο στον περίγυρό μας, στην οικογένειά μας, στην δουλειά μας, στην ξεκούραση και διασκέδασή μας και τελικά στο σώμα μας.

Υπάρχουν όμως και τα θέλω της ψυχής που και εκείνα έχουν αρχή και τέλος. Όμως όταν το θέλω είναι της ψυχής, ο άνθρωπος απολαμβάνει με όλες του τις αισθήσεις όλο το ταξίδι, όλη την διαδρομή του θέλω αυτού. Νιώθει ευλογημένος μέσα από αυτό το ταξίδι. Οπότε όταν ολοκληρωθεί το ταξίδι- θέλω νιώθει ο άνθρωπος πληρότητα και ισορροπία. Αναζητά όλα όσα έμαθε από αυτό, τα τοποθετεί στην «βιβλιοθήκη» του μυαλού του και της καρδιάς του και οδηγείται πάλι από την ψυχή του στο επόμενο θέλω.

Δεν είναι κακό να παραδεχτούμε για κάτι ότι δεν ήταν θέλω μας, αλλά ότι αναγκαστήκαμε να το κάνουμε θέλω μας. Αυτό για να ειπωθεί θέλει πολύ κουράγιο και τόλμη. Άτολμος και δειλός είναι αυτός που δεν μιλά και συνεχίζει στον βωμό της εικόνας του να ισοπεδώνει τη ζωή που του δόθηκε και να την χάνει λεπτό το λεπτό μέσα από την υπερηφάνεια του.

Κάθε θέλω που γεννιέται από το μυαλό μας για την εικόνα μας, δημιουργεί την αίσθηση της ήττας, της θλίψης, του πόνου, αν δεν έχει την εξέλιξη που πιστεύουμε. Μας ρίχνει πολύ την αυτοεκτίμηση και ίσως μας αναγκάζει να βγούμε από την «μάχη» για τη ζωή από το φόβο μην γίνουμε «ρεζίλι». Η απομόνωση είναι αυτό που ζητάμε με φόβο την αποτυχία. Επειδή τα θέλω μας έπεσαν στο κενό, γκρεμίστηκαν, θεωρούμε ότι κάθε μας θέλω θα έχει παρόμοια κατάληξη. Έτσι γίνεται αν ζούμε για τους άλλους, αν ζούμε για να μας συμπαθούν, για να μας εκτιμούν. Με αποτέλεσμα να θέτουμε τους εαυτούς μας σε κίνδυνο να χάσουμε την επαφή μας με εμάς.

Ο εαυτός σου είναι αυτός που θα είναι μαζί σου μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου. Αν δεν έχεις με εκείνον οικειότητα και την άνεση να τον ακούς δεν θα μπορέσεις ποτέ να έχεις ισορροπία με τίποτε στη ζωή. Κάθε σου όνειρο θα κινδυνεύει πριν ακόμη αρχίσει γιατί θα είναι πάντα για να πάρεις τον έπαινο.

Ο χτύπος της καρδιά σου είναι ο έπαινος. Η καρδιά σου είναι αυτή που μπορεί να σου πει τι θέλει, τι νιώθει, όχι το μυαλό. Το μυαλό δεν είναι πάντα καλός σύμβουλος, αλλά το αντίθετο.
Γκρέμισε τον τοίχο του εγώ και δώσε τον λόγο στην καρδιά σου. Σταμάτα να νοιάζεσαι για την εικόνα γιατί δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

Ζητούμενο είναι να ζήσεις τη δική σου ζωή με τους άλλους και όχι για τους άλλους. Γιατί όταν θα επιτρέπεις σε σένα να ακούς την καρδιά σου, το ίδιο θα κάνεις και με τους ανθρώπους σου. Τότε όλα γύρω σου θα γίνουν μαγικά παραμυθένια.

Το Χρέος

Θέλεις τα αυτιά να σου χαϊδέψω ή προτιμάς τα λόγια να σου κάψουν τη λογική;

Είναι το Χρέος άνθρωπε σου λέω!
Το Χρέος που έχεις σα γονιός, να πεις στο παιδί σου τα πρέποντα και να το αφήσεις να τραβήξει μετά κατά πως νομίζει. Το Χρέος που έχεις σαν αγαπητικός να δώσεις το μέρισμα της καρδιάς σου σε μια φλόγα που ίσως είναι να σε κάψει. Το Χρέος που έχεις σαν άνθρωπος να περάσεις από το καμίνι που σφυρηλατεί ψυχές και μετά να ανοίξεις τις πόρτες της ψυχής σου στους σταυρωτές σου.
Είναι το Χρέος άνθρωπε για τη ζωή που σου έχει χαριστεί. Να πάρεις φόρα από τον πάτο για να πιάσεις το αστέρι σου. Ίσως στο δρόμο να πέσεις, αλλά αν το Χρέος το έχεις εκπληρώσει ορθά, τότε έχεις σηκώσει την ανθρωπότητα από τον πάτο μέχρι του σημείου που έπεσες. Βήμα μεγάλο είναι αυτό!
Είναι το Χρέος άνθρωπε για το δρόμο της δημιουργίας. Πριν να γίνεις ατσάλι, πρέπει να σε καψαλίσουν οι φωτιές της κόλασης και να σβήσεις στα νερά της αλήθειας. Άλλο δρόμο δεν έχει. Ο δρόμος της μαλθακότητας, δεν διαρκεί πολύ. Θα βρεις εκεί τον εαυτό σου αν μείνεις πολύ και δεν θα σου αρέσει καθόλου αυτό που θα σου σούρει.

Οι εχθροί του Ανθρώπου

Σύμφωνα με τον Δον Χουάν, ο άνθρωπος της Γνώσης είναι εκείνος που υπομένει με πίστη τις κακουχίες που ακολουθούν τη διαδικασία της μάθησης. Για να το πετύχει κανείς αυτό και να μπορέσει να ξεσκεπάσει τα μυστικά της Γνώσης και της Δύναμης, θα πρέπει να αντιμετωπίσει και να κατατροπώσει τους τέσσερις φυσικούς εχθρούς.

Ο πρώτος εχθρός είναι ο Φόβος. Ένας φοβερός εχθρός που πολύ δύσκολα μπορεί να καταπολεμηθεί. Ο Φόβος παραφυλάει και σε περιμένει σε κάθε στροφή του δρόμου κι αν τρομοκρατηθείς και τρέξεις μακριά του, τότε σ’ έχει κερδίσει. Από τη στιγμή όμως που ένας άνθρωπος τον ξεπεράσει μια φορά, τότε ο άνθρωπος αυτός είναι ελεύθερος για την υπόλοιπη ζωή του γιατί θα έχει αντικαταστήσει το Φόβο με τη Διαύγεια.

Η Διαύγεια- αποτελεί το δεύτερο εχθρό του ανθρώπου. Η πνευματική Διαύγεια που έχει την ικανότητα να διώχνει το Φόβο από την ψυχή του ανθρώπου, μπορεί ακόμα και να τον τυφλώσει. Όταν ο άνθρωπος ενδίδει στη δύναμη της πνευματικής Διαύγειας, υποκύπτει στην πραγματικότητα στο δεύτερο αυτόν εχθρό.

Ο καινούριος κίνδυνος που τώρα γεννιέται μέσα του, είναι να αρνηθεί τη δράση και να παραμείνει αδρανής, όταν έρθει η ώρα της δράσης. Γιατί πάντα έρχεται μια στιγμή που θα πρέπει να δρούμε με ταχύτητα και πίστη. Όταν συνειδητοποιήσει πως ακόμα και η Διαύγεια δεν είναι παρά ένα εμπόδιο μπροστά στα μάτια του, τότε έχει ξεπεράσει και το δεύτερο αυτόν εχθρό.

Στο σημείο αυτό τίποτα δεν μπορεί να πληγώσει τον άνθρωπο της Γνώσης. Θα έχει αποκτήσει Δύναμη, κι αυτή ακριβώς είναι ο τρίτος εχθρός. Ο άνθρωπος της Γνώσης είναι σε θέση να αναγνωρίζει τη Δύναμη που τον πλησιάζει και ξαφνικά, δίχως καν να καταλάβει με ποιο τρόπο, θα έχει χάσει τη μάχη. Ο εχθρός του θα τον μετατρέψει σ’ ένα σκληρό, γεμάτο παραξενιές άνθρωπο. Μα κι αυτός ο εχθρός θα κατατροπωθεί, όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει πως η Δύναμη που φαινομενικά απέκτησε, δεν είναι στην πραγματικότητα δική του.

Έτσι ο άνθρωπος της Γνώσης θα φτάσει κάποτε σ’ ένα σημείο, από όπου θα γνωρίζει πότε και με ποιο τρόπο θα πρέπει να χρησιμοποιεί τη Δύναμή του. Με τον τρόπο αυτόν θα καταφέρει να νικήσει και τον τρίτο εχθρό του.

Και όπως θα πλησιάζει στο τέλος του ταξιδιού της Γνώσης, ο άνθρωπος θα βρεθεί απροειδοποίητα απέναντι στον τέταρτο εχθρό του: τα Γηρατειά. Πρόκειται για το χειρότερο και πιο σκληρό από τους εχθρούς του ανθρώπου, ο οποίος ποτέ δεν μπορεί να νικηθεί ολοκληρωτικά. Ο μόνος τρόπος δράσης είναι να πολεμήσεις και να τον διώξεις μακριά σου. Ο αντικειμενικός σκοπός του εχθρού αυτού, είναι να διεκδικήσει και να ηγεμονεύσει όλη την ανθρώπινη Διαύγεια, Δύναμη και Γνώση.
Αν όμως ο άνθρωπος αποβάλλει την κούραση του κι ακολουθήσει τη μοίρα του, τότε θα μπορεί πλέον να ονομάζεται πραγματικός άνθρωπος της Γνώσης. Και θα του είναι αρκετό να καταφέρει να πολεμήσει τον αόρατο αυτόν εχθρό για μια μόνο στιγμή. Κι εκείνη ακριβώς η στιγμή θα είναι η μεγάλη του νίκη!

Εντυπωσιακά πλάσματα που φωτίζουν τα σκοτάδια του πλανήτη μας εδώ και εκατομμύρια χρόνια

Εάν πιάσατε ποτέ πυγολαμπίδα θα είχατε την ευκαιρία να θαυμάσετε την απαράμιλλη ομορφιά ενός από τους πολλούς βιοφωταυγείς οργανισμούς που κυκλοφορούν στον πλανήτη μας.
Οι πυγολαμπίδες μπορεί να είναι ο πιο γνωστός από αυτούς, ωστόσο το φαινόμενο της βιοφωταύγειας (ή βιοφωτισμού) είναι πολύ συνηθισμένο στη φύση.

Ερευνήθηκε και διαπιστώθηκε ότι αιτία της φωτοβολίας ορισμένων ζωντανών οργανισμών είναι η οξείδωση της πρωτεΐνης λουκιφερίνης. Αυτή η βιοχημική αντίδραση απαιτεί τριφωσφάτη αδενοσίνη (ΑΤP), που καταλύεται από τη λουκιφεράση.
Τα τελευταία χρόνια επιστήμονες και καλλιτέχνες έχουν επιχειρήσει να δημιουργήσουν με τεχνητά μέσα το φαινόμενο του βιοφωτισμού εμφυτεύοντας τις κατάλληλες ουσίες σε υλικά, φυτά, ακόμη και σε ζώα.
Προς το παρόν σας παρουσιάζουμε μερικά από τα εντυπωσιακά πλάσματα που φωτίζουν τα σκοτάδια του πλανήτη μας εδώ και εκατομμύρια χρόνια.

Πυγολαμπίδες

Στις λαμπυρίδες, οικογένεια εντόμων της τάξης των κολεοπτέρων, περιλαμβάνονται περίπου 2000 είδη, τα περισσότερα εκ των οποίων εκπέμπουν φως από την κοιλιακή τους χώρα.
Η βιοφωταύγεια των πυγολαμπίδων χρησιμοποιείται κυρίως για την προσέλκυση ταιριού, ενώ σε ορισμένα είδη παίζει το ρόλο δολώματος για δυνητικά θηράματα. Ορισμένες πυγολαμπίδες εκπέμπουν φως σε συγκεκριμένες συχνότητες και όχι σε τυχαίες.

Τα σκουλήκια που φωσφορίζουν

Οι πυγολαμπίδες όταν βρίσκονται στη φάση της προνύμφης είναι γνωστές ως “σκουλήκια που λάμπουν”, ωστόσο πολλά παρόμοια είδη έχουν αυτό το χαρακτηριστικό. Για παράδειγμα, τα σκουλήκια του είδους Arachnocampa Luminosa ενδημούν σε σπήλαια της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Αυτό το περίεργο πλάσμα υφαίνει μεταξωτό ιστό όπως οι αράχνες, αλλά τα υφάδια του κρέμονται μεμονωμένα από τις οροφές των σπηλαίων. Είναι καλυμμένα με ένα δηλητηριώδη μύκητα και χρησιμεύουν για την παγίδευση των θηραμάτων.

Θαλάσσια βακτήρια


Μια σειρά είδη του γένους Vibrio έχουν την ιδιότητα της βιοφωταύγειας η οποία λαμβάνει διάφορες μορφές. Αυτή που βλέπουμε συχνότερα είναι το λαμπύρισμα των κυμάτων που σκάνε στην ακτή κατά τις βραδινές ώρες, φαινόμενο σύνηθες τόσο στις τροπικές όσο και στις εύκρατες θάλασσες.
Τη λάμψη που πυροδοτεί η κίνηση του νερού μπορούμε να την προκαλέσουμε και μόνοι μας κολυμπώντας βράδυ σε αυτά τα νερά. Ορισμένες φορές το φαινόμενο συμβαίνει και σε ανοιχτή θάλασσα.
Τέλος, σε μια τρίτη εκδοχή του, το φαινόμενο προκαλείται όταν τα συγκεκριμένα βακτήρια προσκολλώνται σε μέρη του σώματος ψαριών, καλαμαριών ή άλλων θαλάσσιων οργανισμών, χαρακτηριστικό πολύ κοινό τους οργανισμούς που ζουν σε μεγάλα βάθη.

Πεσκανδρίτσα

Η πεσκανδρίτσα είναι ένα από τα γνωστά μας ψάρια που έχει την ικανότητα της βιοφωταύγειας. Από το κεφάλι αυτών των ψαριών προεξέχουν ειδικά όργανα που λειτουργούν ως δολώματα. Οι άκρες αυτών των κεραιών είναι κυριολεκτικά κατειλημμένες από βιοφωταυγή βακτήρια.
Η λάμψη που εκμπέμπουν έλκει άλλα ψάρια στα μεγάλα βάθη όπου το φως είναι ελάχιστο και τα οδηγεί απευθείας στα αγκαθωτά σαγόνια της πεσκανδρίτσας. Το ενδιαφέρον είναι ότι την ικανότητα της βιοφωταύγειας διαθέτουν μόνο τα θηλυκά που εκτός των άλλων την εκμεταλλεύονται για να προσελκύσουν αρσενικά.
Η βιοφωταύγεια συναντάται συχνά στα ψάρια της αβύσσου.

Βιοφωταυγείς μύκητες

Ενώ τα περισσότερα είδη μανιταριών δεν διαθέτουν την ιδιότητα της βιοφωταύγειας, υπάρχουν 71 γνωστά είδη που λάμπουν χάρη σε αυτήν μέσα στο σκοτάδι, δημιουργώντας ένα ανεπανάληπτο θέαμα.
Τα βιοφωταυγή μανιτάρια φυτρώνουν στο έδαφος των δασών όπου υπάρχει βιομάζα (ξύλο) σε αποσύνθεση.
Σε αντίθεση με άλλους βιοφωταυγείς οργανισμούς, ο σκοπός της βιοφωταύγειας σε αυτούς του μύκητες δεν έχει διακριβωθεί.
Ορισμένοι υποθέτουν ότι το φως προσελκύει θηράματα, άλλοι υποστηρίζουν ότι απομακρύνει θηρευτές καθώς θεωρείται δείγμα τοξικότητας.

Αρχαίων Ελλήνων Ευφυολογήματα - Παυσανίας και Μέλανας ζωμός

Όταν τελείωσε η μάχη των Πλαταιών ( Αύγουστος του 479 π.Χ, μεταξύ των Ελλήνων και των Περσών, κατά τη διάρκεια της δεύτερης περσικής εισβολής στην Ελλάδα με τον Ξέρξη) η σκηνή του στρατηγού των Περσών Μαρδόνιου (ο Ξέρξης είχε ήδη φύγει) με τα ολόχρυσα σκεύη του και τους μαγείρους του ήρθαην στα χέρια των Ελλήνων.

Ο Παυσανίας διέταξε τους Πέρσες υπηρέτες να ετοιμάσουν ένα γεύμα σαν αυτά που ετοίμαζαν στον Μαρδόνιο και τους συνεργάτες του. Αντίστοιχα ζήτησε από τους Σπαρτιάτες να ετοιμάσουν το συνηθισμένο γεύμα των Λακεδαιμονίων, τον μέλανα ζωμό (*) . Ακολούθως, ο Παυσανίας κάλεσε όλους τους Έλληνες στρατηγούς στη σκηνή του Μαρδόνιου και τους παρουσίασε τα δύο γεύματα ένα πλούσιο σε ολόχρυσα σκεύη, το περσικό και ένα φτωχικό με τον μέλανα ζωμό των Σπαρτιατών. Τότε είπε:

“Δεν σας φαίνεται φίλοι μου, πως ήταν πολύ ανόητος ο Μαρδίνιος, να κινήσει να έρθη από τα πέρατα του κόσμου, για να μας αφαιρέσει τον μέλανα ζωμό μας, τη στιγμή που έτρωγε στην πατρίδα του τέτοια φαγητά σε χρυσά σκεύη.” !

 Μία ακόμη μαρτυρία σώζεται για τον Μέλανα ζωμό. Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος θέλησε να δοκιμάσει τον περίφημο "μέλανα ζωμό" των Σπαρτιατών. Φυσικά, όταν τον δοκίμασε, του φάνηκε απαίσιος κι επέταξε το πιάτο μακριά γεμάτος αηδία. Αυτός που του τον έφτιαξε -ένας Σπαρτιάτης - είπε τότε στον Διονύσιο : "Δεν σου άρεσε, γιατί του έλειπε η σάλτσα".

-Και ποια είναι η σάλτα ; ρώτησε ο Διονύσιος.

-Η κούραση, ο ιδρώτας και η πείνα, απάντησε ο Σπαρτιάτης.

Χωρίς το ορεκτικό του μόχθου, καμία απόλαυση στη ζωή δεν είναι ολοκληρωμένη...!!
 -------------------
(*) Μέλανας ζωμός. Στην Αρχαία Λακεδαίμονα από την εποχή του βασιλιά και νομοθέτη Λυκούργου κατά τον 8ον π.Χ. αιώνα, γινόντανε στην Λακωνία τα κοινά συσσίτια κατά τα οποία λαός και στρατός τρώγανε τον περίφημο Μέλανα Ζωμό. Σφάζανε το χοίρο και φρόντιζαν με μεγάλη επιμέλεια να μαζέψουν το αίμα του μέχρι ρανίδος. Το αίμα ανακάτευαν με ξύδι για να μην πήξει.

Κατόπιν τηγάνιζαν κρέας και λίπος και μέσα σ’ αυτό έριχναν νερό. Μόλις το νερό άρχιζε να βράζει ανακάτευαν μέσα σ’ αυτό αλεύρι κρίθινο και προσέθεταν λίγο-λίγο το αίμα με το ξύδι. Εν συνεχεία και ενώ συνέχιζε το βράσιμο ρίχνανε νερό ώστε να διατηρείται πάντα αραιά πηχτό, υδαρές. Όταν το παρασκεύασμα δεν απορροφούσε άλλο νερό εσήμαινε πως είχε βράσει και ήταν κατάλληλο για σερβίρισμα.

Το... «Φινόπορο»

Ο Τάσος σήμερα δεν κατάφερε να γράψει το «φθινόπωρο» στο τετράδιό του. Το μόνο που σκάλισε με μικροσκοπικά γράμματα που χοροπηδούσαν ήταν «φινόπορο». Μα εδώ που τα λέμε ούτε η Θάλεια μπόρεσε. Αλλά και την ορθογραφία δεν την αντέγραψε στο σπίτι.

 

Για να μάθει γράμματα η κυρία του πρόσθεσε πέντε φορές επιπλέον την ίδια πρόταση. Οι συμμαθητές του τον κοροιδεψαν. Εκείνος φόρεσε το λυπημένο χαμόγελο, έστρεψε τα ζωηρά μαύρα μάτια στο παράθυρο και θαύμασε για μια στιγμή τα χελιδόνια. « Έρχεται η άνοιξη», σιγομουρμούρισε.

 

Η κυρία Βάνα, η μητέρα του, έψαξε βαθιά στη ντουλάπα το κόκκινο μακρύ φόρεμα με το ελαφρύ σκίσιμο στα δεξιά , που της χάριζε κάθε φορά κομψότητα και γοητεία. Ήταν το καλό της, μόνο για ειδικές περιστάσεις. Άλλωστε δεν είχε και δεύτερο. Μα ποιες ειδικές περιστάσεις; Είχε γίνει το φόρεμα που κάθε δύο εβδομάδες την οδηγούσε στο γραφείο της διευθύντριας, με πόδια τρεμάμενα, γιατί σήμερα ο Τάσος δεν έβγαλε μιλιά, γιατί χθες χτύπησε τη Νανά, γιατί το φθινόπωρο πνίγηκε στα μάτια του. Σκέφτηκε να τον τιμωρήσει και το έκανε. Όχι μια φορά. Τακτικά, δεν έτρωγε μεσημεριανό, δεν έβγαινε για παιχνίδι, όχι επειδή δεν ήθελε, αλλά επειδή δεν επιτρεπόταν. Που και που μάλιστα του απαγορευόταν και το σχολείο. Έτσι θα μάθαινε γράμματα, έτσι είπε η δασκάλα.

Υποτίθεται πως 24 γράμματα έπρεπε να μάθει, στο μπερδεμένο του όμως μυαλουδάκι φαινόταν κάθε μέρα και περισσότερα. Γιατί οι αριθμοί; Αυτοί δεν είχαν τελειωμό. Σε ποιον να το πει, μεγάλο κακό τον είχε βρει. Κάποιος εκεί γύρω έκανε λάθος, ένα  τεράστιο λάθος που τον έκανε να νιώθει πως μάλλον δεν είναι παιδί αυτός. Μα ναι! Το είχε πει και η μητέρα του πάμπολλες φορές πάνω σε καυγά, «δεν είσαι παιδί εσύ, βάσανο είσαι». Αυτό ήταν. Ένα βαρύ φορτίο που ο ένας ανέθετε στον άλλο. Είχαν δίκιο. Η κυρία Βάνα, η δασκάλα της Β’ δημοτικού, η Θάλεια, τα παιδιά στη γειτονιά. Ένα βάσανo ήταν ο Τάσος, που έβαζε τρικλοποδιές στα γράμματα και σκότωνε τους αριθμούς. Ούτε το –φ από το –θ δεν μπορούσε να ξεχωρίσει. Μα ποιος είναι τόσο ανόητος; Κανείς!

 

Άκουσε μια φορά την διευθύντρια να ψιθυρίζει στη δασκάλα κάτι για Μαθησιακές Δυσκολίες, κάπως έτσι. Είπε και το όνομά του, έτσι ο Τάσος ήξερε. Άρρωστος ήταν, Είχε αυτές τις δυσκολίες που είναι ασθένεια, γι’ αυτό και έπρεπε τώρα να φύγει, το συντομότερο δυνατό. Τι θα γινόταν αν κολλούσε κάποιον από τους συμμαθητές του; Η ακόμα, τη δασκάλα; Τότε σίγουρα θα τον σκότωναν!

Και πράγματι, ο Τάσος έφυγε. Και δεν ξαναγύρισε. Βρήκε άλλη δασκάλα , ονομαζόταν Μόρφωση. Όσο για τους συμμαθητές του; Η γαλανομάτα Κατανόηση, η μικροκαμωμένη Φιλία, οι δίδυμες στο δίπλα θρανίο Συνεργασία και Ελευθερία, του συμπαραστάθηκαν, άπλωσαν τα χέρια τους και τον αγκάλιασαν. Α! να μη ξεχάσω και τη διευθύντρια. Την έλεγαν Παιδεία και ήταν η πιο όμορφη γυναίκα που είχε δει ποτέ στη ζωή του ο Τάσος.

 

Έζησε εκεί ευτυχισμένος. Και το φινόπορο έφυγε , και ήρθε η άνοιξη, φέρνοντας μαζί της τα χελιδόνια, τα γράμματα, τα λουλούδια , τους αριθμούς του κόσμου όλου!

Μουσική - Η 13η θεότητα

Η μουσική παιδεία θεωρείται και δικαιούται να είναι σημαντικό τμήμα της καλλιτεχνικής διαπαιδαγώγησης, όμως  η εξοικείωση των νέων με την κλασική μουσική παρίσταται σήμερα ελλειμματική και αποτελεί πλέον αίτημα γενικότερης μεν αποδοχής αλλά μειωμένης, ιδιαίτερα στα Μ.Μ.Ε., ανταπόκρισης. Γι’ αυτό και, στο βαθμό που μας παρέχεται η ευχέρεια, προωθούμε το παρόν που συνδυάζει την ανθολόγηση εκλεκτών έργων της κλασικής μουσικής με μια συνολική/αντιπροσωπευτική επισκόπηση αυτής,  με την ελπίδα πως θα τύχει της ανάλογης προσοχής από τους φίλους της καλής μουσικής και όχι μόνο.

 

          Αγαπητοί μου φίλοι και φίλες,
Σας προτείνω να απολαύσετε μερικά από τα πιο σπουδαία έργα "σοβαρής"  μουσικής, πραγματικά επίλεκτα έργα της παγκόσμιας μουσικής δημιουργίας.

 

          Είναι μια ευκαιρία  να προσπαθήσετε για λίγο να ξεφύγετε από τα αισθητικά πρότυπα που επικρατούν σήμερα, ιδιαίτερα μεταξύ των περισσότερων νέων.  Δεν είναι υποχρεωτικό να ακούσετε   ολόκληρο το έργο – μπορείτε, αν θέλετε,  για λίγο να το εξερευνήσετε -  καθώς είναι μεγαλύτερης διάρκειας από αυτά της μουσικής βιομηχανίας που  συνήθως κρατούν  μόνο 3 λεπτά).

Να επιλέξετε (Control + κλικ), λοιπόν, τούς συνδέσμους (links) με τους οποίους  βρίσκεστε σε μεγαλύτερη συνάφεια και αφεθείτε σ’ ένα ονειρικό ταξίδι με τον αγαπημένο σας ήχο.

 

          Ξεκινάμε λοιπόν!

-------------------------------------------------------------------

1. Σᾶς ἀρέσει τό βιολί;

Πάρτε μιάν ἰδέα. Δύο πολύ δυνατά ἀλλά καί μελωδικά ἔργα. Εἰλικρινά δέν ἤξερα ποιό ἀπό τά δύο νά σᾶς προτείνω!

Nicolo Paganini  Κονσέρτο ἀρ. 4 γιά βιολί καί ὀρχῆστρα

Nicolo Paganini  Κονσέρτο ἀρ. 1 γιά βιολί καί ὀρχῆστρα

Ὄταν ἡ μουσική δεξιοτεχνία φτάνει στά οὐράνια: Paganini, 24 Καπρίτσια

(Ὁ βιολιστής πού θά δεῖτε παίζει συνεχόμενα πάνω ἀπό μία ὥρα, μερικά ἀπό τά  δυσκολότερα κομμάτια γιά βιολί πού ἔχουν γραφεί στήν παγκόσμια μουσική σκηνή). Θά χάσετε ἄν δέν δεῖτε τό τελευταῖο καπρίτσιο στό 1.08΄00΄΄ !!!

(Περί Παγκανίνι)

-------------------------------------------------------------------

2. Σᾶς ἀρέσει τό πιάνο;

a) Edvard Grieg κοντσέρτο γιά πιάνο καί ορχῆστρα σέ τρία μέρη. Ἕνα ἀπό τά ὀμορφότερα κοντσέρτα στήν παγκόσμια μουσική δημιουργία.

Σέ ὅσους ἄρεσε τό κοντσέρτο τοῦ Grieg παρακάτω ἕνα ἐξ ἴσου δυνατό ἔργο:

β) Σεργκέϊ Ραχμάνινοφ,Sergei Rachmaninoff, κοντσέρτο ἀρ. 2 γιά πιάνο καί ὀρχῆστρα

(ἀπό ζωντανή συναυλία)

(παρατηρῆστε στό 11. 45΄ τό ἐκκλησιαστικό ὄργανο στό κέντρο τῆς ὀθόνης)

(Ἐδῶ τό ἴδιο ἔργο, γιά πιό ἀπαιτητικά αὐτιά, μέ τόν Σβιατοσλάβ Ρίχτερ):

-------------------------------------------------------------------

      3.  Γνωρίζετε το ἐκκλησιαστικό ὄργανο; 

Ἀκοῦστε το μέσα ἀπό ἕνα ἀπό τά πιό γνωστά καί σπουδαῖα ἔργα, τήν Toccata & fuga τοῦ  J.S.Bach

Μέ τόν Sviatoslav Richter, ἔναν ἀπό τούς καλύτερους πιανίστες ὅλων τῶν ἐποχῶν. Παρατηρῆστε πῶς παίζεται τό ἐκκλησιαστικό ὄργανο: Παρατηρῆστε ὅτι παίζεται μέ χέρια καί πόδια καί πώς ἔχει δεκάδες σωλῆνες (αὐλούς) οἱὁποῖοι βγάζουν τούς ἤχους.

Ἀκοῦστε πῶς σέ μερικά σημεῖα ἔχεις τήν αἴσθηση ὅτι ἡ μία νότα κυνηγάει τήν ἄλλη!
Χαζέψτε τις, λοιπόν, παρακάτω νά "κυνηγιοῦνται" σέ αὐτό τό animation!!!

-------------------------------------------------------------------

 4. Adagio τοῦ Albinoni

α) Γιά ὀρχῆστρα:

β) Γιά βιολί καί ὄργανο:

 (κατ' ἐμέ ἡ καλύτερη ἐκτέλεση)

γ) Γιά ὄργανο:

-------------------------------------------------------------------

5. Ἀπό κιθάρα πῶς πᾶμε;

Ioaquin Rodrigo, Concierto de Aranjuezγιά κιθάρα καί ὀρχῆστρα

-------------------------------------------------------------------

 6. Ποιός εἶπε ὅτι ἡ λαϊκή μουσική ( ethnic θά τήν λέγαμε σήμερα) δέν ἐπηρεάζει τού μεγάλους συνθέτες κλασσικῆς μουσικής; 

Δύο δείγματα:
  α) Brahms: Hungarian Dance No. 5

β) Νίκος Σκαλκῶτας Ἑπτά Ἑλληνικοί χοροί

Ἐδῶ μέ διευθυντή ὀρχήστρας τόνΔημήτρη Μητρόπουλο, διευθυντή τῆς Φιλαρμονικῆς τῆς Νέας Ὑόρκης στόν Κλέφτικο χορό, τοῦN. Σκαλκώτα

-------------------------------------------------------------------

7. Ποιός εἶπε ὅτι ἡ " σοβαρή" μουσική δέν ἔχει χιοῦμορ;

Ρίμσκι Κόρσακωφ, Rimsky Korsacov Τό πέταγμα τοῦ μπούμπουρα (The filght of bumblebee)

-------------------------------------------------------------------

8. Φλάουτο; Πάρτε μία γεύση.

Georg Philipp Telemann: Suite for Recorder in A minor
Εἶναι σάν νά ἀκοῦτε πουλάκια νά τραγουδᾶνε!

-------------------------------------------------------------------

9. Ἐδῶ ἔχουμε χορωδία:

α) Χαίντελ,  G.F. Handel μέ τό κορυφαῖο ἔργο "Ὀ Μεσσίας". Ἕνα τεράστιο ἔργο πού ἔγραψε ὁ συνθέτης σέ 24 μέρες! Ὅσοι εἶναι μουσικοί καταλαβαίνουν ὅτι αὐτό εἶναι τιτάνιο ἔργο.

Παρατηρῆστε ὄτι στήν χορωδία συμμετέχουν μικρά παιδιά (ἀκοῦστε τα στό 20΄40΄΄ πῶς "κελεηδᾶνε)!

Καί ἐδῶ σέ μία ἐκδοχή γιά πιό ἀπαιτητικά αὐτιά:

(Συγκρίνετε τίς διαφορές)

β)Mότσαρτ, Mozart, Ρέκβιεμ

(Για την Μεγάλη Εβδομάδα, καθώς εἶναι πένθιμο)

( παρακολουθῆστε τήν ἔνταση πού ἔχει τό κομμάτι Dies irae (ἡμέρες ὀργῆς)
στό 8΄.23΄΄ καί Domine Jesu 25΄15΄΄

-------------------------------------------------------------------

10. Ἔχετε ἀκούσει τήν Μαρία Κάλλας (Maria Callas);

(La Wally, τοῦCatalani)

(Carmen τοῦBizet):

(Casta Diva, ἀπό τήν Norma τοῦBellini, 1958 Παρίσι)

-------------------------------------------------------------------

11. Ἀπό χορό πῶς πᾶμε; Ἔχετε ἀκουστά τήν Μάγια Πλισέτσκαγια;

Ἐδῶ τήν βλέπετε στά 61 της νά ἑρμηνεύει τόν θάνατο τοῦ Κύκνου ἀπό τήν λίμνη των Κύκνων, τοῦΤσαϊκόφσκι!

Καί παρακάτω μερικά ἀποσπάσματα ἀπό μία ἱστορική μαγνητοσκόπηση τῆς Λίμνης τῶν Κύκνων τοῦ 1957 μέ τήν Maya Plisetskaya καί τόν Nicolai Fadeyechev μέ τό φημισμένο μπαλέτο Μπαλσόϊ.



______

Δυσλεξία: ένα χάρισμα με άσχημη ονομασία

Γνωρίζετε ότι ο Αϊνστάιν, ο Τομ Κρούζ, ο ‘Εντισον, ο Τσώρτσιλ, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, η Αγκάθα Κρίστι και ο Λεονάρδο Ντα Βίντσι ήταν δυσλεκτικοί; Αυτοί οι ιδιαίτερα χαρισματικοί άνθρωποι είχαν δυσλεξία! Είναι όντως όλα τα παιδιά με δυσλεξία «χαρισματικά»;

Η κυρία Σταθάκου Μαρένια, ειδική παιδαγωγός του κέντρου Ευμάθεια υποστηρίζει ότι « Στα παιδιά με δυσλεξία υπάρχει όλη η γκάμα παιδιών. Υπάρχουν παιδιά με φυσιολογική νοημοσύνη και παιδιά ιδιαίτερα έξυπνα. Δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν ιδιαίτερα χαρισματικά παιδιά με δυσλεξία. Αυτό που συμβαίνει συχνά είναι η πιθανότητα να έχουμε ένα ευφυή πληθυσμό στα άτομα με δυσλεξία. Αλλά η δυσλεξία δεν εξισώνεται με ευφυΐα απαραίτητα»

Ο κύριος Αλεξάνδρου, διευθυντής του κέντρου Προσέγγιση δηλώνει ότι « Η δυσλεξία είναι εγκεφαλική δυσλειτουργία. Οι περιοχές ικανοτήτων καλλιεργούνται περισσότερο. Προσδίδουμε στο παιδί με δυσλεξία ενσυναίσθηση (συναισθηματική κρίση), καλλιτεχνικές ροπές, εφευρετικότητες και ανεπτυγμένη μαθηματική σκέψη. Γι’ αυτό τα χαρακτηρίζουν «χαρισματικά». Απλά είναι οι περιοχές του εγκεφάλου που καλλιεργούν περισσότερο»
Δεν είναι όλοι οι δυσλεκτικοί «χαρισματικοί» αλλά έχουν κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που τους καθιστούν ξεχωριστούς όπως: Εξαιρετική ικανότητα και διαίσθηση στην επίλυση προβλημάτων, δημιουργικότητα, ικανότητα για παράλληλη και πολύπλευρη σκέψη, καινοτομικές ιδέες και σκέψεις.

Ο Εγκέφαλος και η Δυσλεξία

Dr Dirk Bakker, Ph.D, Ομότιμος Καθηγητής, Free University, Amsterdam, Διευθυντής της Ευρωπαϊκής Μεταπτυχιακής Σχολής Παιδικής Νευροψυχολογίας

Όταν μιλάμε για δυσλεξία, μιλάμε για τη διαδικασία της ανάγνωσης. Η ανάγνωση είναι γνωστική συμπεριφορά και κατά συνέπεια διεκπεραιώνεται από τον εγκέφαλο. Έτσι, όταν μιλάμε για ανάγνωση, θα πρέπει τότε να μιλάμε και για κάτι που σχετίζεται με τον εγκέφαλο.

Αλλά τι είναι αυτό το κάτι; Πρόσφατα, ουσιαστική προσοχή και ενδιαφέρον έχει δοθεί στο πώς περίπου είναι ο εγκέφαλος των δυσλεξικών ατόμων και πώς λειτουργεί.

Αυτό που ακολουθεί είναι μία διερεύνηση επιστημονικής προσέγγισης της δυσλεξίας, βασισμένη στην έως τώρα γνώση μου. Αυτό είναι ένα τεράστιο έργο για ένα περιορισμένο χώρο και έχω συντάξει αυτό το άρθρο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να δώσω στους αναγνώστες αυτού του Οδηγού το είδος των πληροφοριών που θα χρειάζονται.

Εάν χρησιμοποιήσουμε τον εγκέφαλο ως σημείο αφετηρίας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ερωτήσεις όπως:

1 Τι το ειδικό υπάρχει σχετικά με τον εγκέφαλο των δυσλεξικών;

2 Ποια είναι η προέλευση αυτού του ειδικού χαρακτηριστικού;

3 Πώς εμφανίζεται αυτό το ειδικό χαρακτηριστικό;

4 Τι είδους παρέμβαση είναι η καταλληλότερη;

Ο Εγκέφαλος

Ο εγκέφαλος αποτελείται από δισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα, ή νευρώνες, τα οποία επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω μιας ηλεκτρο-χημικής οδού. Μολονότι ο εγκέφαλος λειτουργεί ως αυτόνομη οντότητα, υπάρχουν υποδομές και υποσυστήματα. Χωρίζεται σε αριστερό και δεξιό ημισφαίριο, τα οποία συνδέονται με το μεσολόβιο. Στους περισσότερους ανθρώπους η αριστερή πλευρά είναι υπεύθυνη για την αντίληψη και την παραγωγή του λόγου, ενώ το δεξιό ημισφαίριο παίζει σημαντικό ρόλο στις οπτικο-χωρικές πληροφορίες (όραση και υπολογισμός του χώρου).

Κάθε ημισφαίριο καλύπτεται από ένα φλοιό ή φλούδα με μία λευκή ουσία κάτω από αυτό.

 Ο φλοιός περιέχει κυρίως το σώμα των νευρικών κυττάρων. Η λευκή ουσία περιέχει τις συνδέσεις (συνάψεις).

Τα κύτταρα στο φλοιό ξεκινούν από τις βαθύτερες περιοχές του φλοιού κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης πριν τη γέννηση. Δεν φθάνουν όλα τα κύτταρα στον τελικό προορισμό τους. Μπορεί να συγκεντρώνονται σε συμπλέγματα κυττάρων κατά τη διαδρομή. Αυτές οι ομάδες κυττάρων που παρεξέκλιναν ονομάζονται εκτοπίες.

Ο φλοιός του κάθε ημισφαιρίου χωρίζεται σε τέσσερις λειτουργικές περιοχές: το μετωπιαίο, το βρεγματικό, τον κροταφικό, και τον ινιακό λοβό. Όλες αυτές οι περιοχές εμπλέκονται στην πολύπλοκη διαδικασία της ανάγνωσης, ειδικότερα όμως η κροταφική και η ινιακή περιοχή, καθώς και η μεσολαβούσα περιοχή μεταξύ των δύο, ο βρεγματικός λοβός.

Τα νευρικά κύτταρα επικοινωνούν μεταξύ τους ηλεκτρο-χημικά. Αυτή η ηλεκτρική δραστηριότητα μπορεί να μετρηθεί έξω από τον εγκέφαλο με ένα ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (EEG) και με τις τεχνικές που προέρχονται από αυτό.
Ερώτηση 1:

Τι το ειδικό υπάρχει σχετικά με τον εγκέφαλο των δυσλεξικών;

Παρόλη την εκτεταμένη επιστημονική έρευνα, εδώ υπάρχουν ακόμη περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις. Πρόσφατη έρευνα έχει ρίξει λίγο φως στο θέμα, αλλά είναι σημαντικό να κάνουμε ένα διαχωρισμό μεταξύ των απαντήσεων που σχετίζονται με τη δομή, ή την ανατομία του εγκεφάλου και εκείνων που σχετίζονται με τη φυσιολογία του ή λειτουργία του.

Ερώτηση 1.1:

Ανατομικές ιδιαιτερότητες;

Ποιες είναι οι ανατομικές ιδιαιτερότητες του εγκεφάλου των δυσλεξικών;

- Τα εκτοπικά κύτταρα εντοπίστηκαν στον εγκέφαλο όλων των δυσλεξικών που εξετάσθηκαν κατά τη διάρκεια του ανατομικού ερευνητικού προγράμματος του Πανεπιστημίου του Harvard. Εντοπίστηκαν σε πολλά σημεία, αλλά ειδικότερα στον αριστερό ινιακο-βρεγματικό και μετωπιαίο λοβό, δηλαδή στις περιοχές που είναι σημαντικές για τη γλώσσα.

- Άλλοι ερευνητές έχουν δείξει ότι το κροταφικό πεδίο (planum temporale) παρουσιάζει μία συμμετρία στον εγκέφαλο των δυσλεξικών, κάτι που δεν έχει εμφανισθεί στον εγκέφαλο της πλειοψηφίας των μη-δυσλεξικών.

- Στον εγκέφαλο των δυσλεξικών, τα κύτταρα του μεγαλοκυτταρικού συστήματος εμφανίζονται μικρότερα από τα φυσιολογικά. Φαίνεται σαν να εμπλέκονται στην οπτική αντίληψη τα δύο κύρια συστήματα, το μεγαλοκυτταρικό και το μικροκυτταρικό. Το μικροκυτταρικό σύστημα έχει προσαρμοσθεί για την οπτική αντίληψη των σχημάτων και των χρωμάτων, ενώ το μεγαλοκυτταρικό για την αντίληψη της κίνησης. Το μεγαλοκυτταρικό σύστημα παίζει σημαίνοντα ρόλο στις ταχείες αλλαγές των αναπαραστάσεων, οι οποίες αφορούν στην ανάγνωση. Εάν αυτό το σύστημα αποδειχθεί ανεπαρκές, ως αποτέλεσμα θα έχουμε τις δυσκολίες στην ανάγνωση.

Αυτή η περίληψη των ανατομικών ανακαλύψεων προκαλεί δύο ερωτήσεις και σχόλια:

- Έχει αποδειχθεί ότι η δυσλεξία προκαλείται από λεπτές ανατομικές αποκλίσεις στον εγκέφαλο;

Μία αιτιώδης σχέση δεν έχει αποδειχθεί. Είναι γνωστό ότι η λανθασμένη εναπόθεση κυττάρων συμβαίνει σε μερικές νευρολογικές καταστάσεις και ότι μία τέτοια λανθασμένη εναπόθεση δεν παρατηρείται ειδικά μόνο στη δυσλεξία. Αυτό, όμως, δεν αλλάζει το γεγονός ότι μερικοί ερευνητές έδειξαν επανειλημμένα ότι η δυσλεξία έχει κάποια σχέση με λεπτές αποκλίσεις σε περιοχές του εγκεφάλου, οι οποίες είναι σημαντικές στη διαδικασία της κατάκτησης της γλώσσας και της ανάγνωσης.

- Ποια σχέση έχουν τα εκτοπικά ή τα λανθασμένως τοποθετημένα κύτταρα με ένα ειδικά μεγάλο δεξιά-τοποθετημένο κροταφικό πεδίο (planum temporale) και ποια σχέση έχει αυτό με ένα ανεπαρκές μεγαλοκυτταρικό σύστημα;

Επί του παρόντος, αυτές οι ερωτήσεις δεν μπορούν να απαντηθούν επαρκώς.

Ερώτηση 1.2:

Φυσιολογικές ιδιαιτερότητες;

Η νευροφυσιολογία και η νευροψυχολογία χρησιμοποιούν πολύ το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (EEG) καθώς και τις τεχνικές που προέρχονται από αυτό. Επιπλέον, αναλύσεις από την Τομογραφία Εκπομπής Ποζιτρονίων (Positron Emission Tomography – PET) χρησιμοποιούνται αρκετά: Σε αυτή την περίπτωση γλυκόζη ή κάποια άλλη χημική ουσία εισάγεται στο αίμα ενώ εκτελείται κάποιο ειδικό έργο. Η χημική ουσία που δόθηκε, η οποία είναι για λίγο ραδιενεργός, λαμβάνεται με μεγαλύτερη ένταση από εκείνα τα σημεία του εγκεφάλου τα οποία είναι στενότερα συνδεδεμένα με την ανάγνωση.

Συχνά οι ανιχνευτές αυτοί χρησιμοποιούνται προκειμένου να εξετασθούν άτομα που εμφανίζουν συμπτώματα δυσλεξίας. Η μοντέρνα τεχνολογία έχει καταφέρει να δώσει μία ολοκληρωμένη αναπαράσταση της ηλεκτροφυσιολογικής δραστηριότητας ολόκληρου του φλοιού κατά τη διάρκεια της αναγνωστικής διαδικασίας του ατόμου. Αυτός ο τύπος έρευνας με τη φυσιολογική και αποκλίνουσα ανάγνωση διεξάγεται στην Ολλανδία. Η χρήση της ηλεκτροφυσιολογίας πάνω σε ανθρώπους με διαφορικές αναγνωστικές ικανότητες έχει δείξει ότι:

- ο αρχάριος αναγνώστης εμφανίζει δραστηριότητα στο δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου κατά την ανάγνωση

- ο προχωρημένος αναγνώστης ενεργοποιεί το αριστερό του ημισφαίριο, και

- ο δυσλεξικός δείχνει μία ασυνήθιστη εναλλαγή στην κατανομή της εγκεφαλικής δραστηριότητας.

Μία θεωρία υποστηρίζει ότι υπάρχει ένα μοντέλο δυναμικής νευρικής αλληλεπίδρασης για την αναγνώριση των γραμμάτων και των λέξεων. Τα ουσιώδη χαρακτηριστικά ενός γράμματος λαμβάνονται από νευρικά κύτταρα στον εγκέφαλο. Για παράδειγμα, “μία γραμμή από κάτω αριστερά προς τα επάνω δεξιά, μία γραμμή από κάτω δεξιά προς τα επάνω αριστερά.” Με βάση αυτή την πληροφορία, που μεταβιβάζεται μέσω άλλων κυττάρων, συντελείται η αναγνώριση του γράμματος “Α”.

 

Η ανίχνευση των χαρακτηριστικών ενός γράμματος και η αναγνώριση αυτού του γράμματος παρουσιάζονται ως ηλεκτρικά δυναμικά τα οποία έχουν μία συγκεκριμένη συχνότητα και πλάτος και τα οποία εξαλείφονται μετά από κάποιο συγκεκριμένο χρόνο. Εάν τα γράμματα παρουσιάζονται γρήγορα, όπως στην περίπτωση της ανάγνωσης, θα μπορούσε να συμβαίνει το γεγονός ότι η επεξεργασία του ενός γράμματος δεν έχει ολοκληρωθεί πριν αρχίσει η επεξεργασία του επόμενου. Μαθηματικώς μπορεί να επιβεβαιωθεί ότι κατά την ανάγνωση τα δυναμικά μπορούν να φτάσουν σε χαοτικές αναλογίες, ότι μπορούν να αλληλοεξαλειφθούν, και ότι γράμματα μπορούν να χαθούν. Αυτά τα προβλήματα δημιουργούνται συχνά στα άτομα με δυσλεξία. Μία εξήγηση γι’ αυτό το ηλεκτρο-φυσιολογικό χάος θα μπορούσε να είναι ότι δεν υπάρχουν επαρκή υγιή κύτταρα στο σωστό σημείο για να αφομοιώσουν κατάλληλα ένα μεγάλο ποσό πληροφοριών.

Από αυτό μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η ερώτηση σχετικά με το τι ειδικό υπάρχει στον εγκέφαλο των δυσλεξικών δεν έχει λάβει μία οριστική απάντηση.

Ερώτηση 2:

Ποια είναι η προέλευση αυτού του ειδικού χαρακτηριστικού;

Εάν υπάρχει κάτι το ειδικό στον εγκέφαλο των δυσλεξικών, ποια είναι η προέλευση αυτής της ιδιαιτερότητας;

Σε αυτό το σημείο μία διάκριση θα μπορούσε να γίνει μεταξύ πιθανών εσωτερικών π.χ. σχετικών με τον οργανισμό θεμάτων, και εξωτερικών ή περιβαλλοντικών θεμάτων.

Εσωτερικές αιτίες

Έχει υποστηριχθεί ότι μεγάλα ποσοστά τεστοστερόνης στο έμβρυο, ή υπερβολικά μεγάλη ευαισθησία σε αυτή, θα μπορούσε να ευθύνεται για το σχηματισμό των εκτοπικών κυττάρων και του χαρακτηριστικού μεγέθους του κροταφικού πεδίου (planum temporale) στον εγκέφαλο των δυσλεξικών. Η τεστοστερόνη είναι ανδρική ορμόνη, και είναι γνωστό ότι η δυσλεξία παρατηρείται πιο συχνά στα αγόρια παρά στα κορίτσια. Η τεστοστερόνη θα είχε αρνητικές επιπτώσεις και στο αυτο-ανοσοποιητικό σύστημα και στην ανάπτυξη του εγκεφάλου, ειδικότερα του αριστερού ημισφαιρίου. Στο μαύρο ποντίκι της Νέας Ζηλανδίας, ένα ζώο που γεννιέται με προβληματικό ανοσοποιητικό σύστημα, πραγματικά εντοπίζονται εκτοπικά κύτταρα στον εγκέφαλο. Είναι δυνατό να υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ ασθενειών που βασίζονται στις ελλείψεις του αυτο-ανοσοποιητικού συστήματος, όπως οι αλλεργίες, το άσθμα, ο διαβήτης κλπ., και δυσλεξίας. Αλλά και αν ακόμη υπάρχει σχέση μεταξύ του αυτο-ανοσοποιητικού συστήματος, της ύπαρξης εκτοπικών κυττάρων και της δυσλεξίας, αυτή δεν έχει γίνει ακόμη πλήρως κατανοητή.

Συμπερασματικά, είναι δυνατό να υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στο πώς το αυτο-ανοσοποιητικό σύστημα λειτουργεί και στην ύπαρξη των εκτοπικών κυττάρων, και ίσως μεταξύ αυτών των δύο και της δυσλεξίας.

Εξωτερικές αιτίες

Η ποιότητα του εγκεφάλου δεν υπαγορεύεται αποκλειστικά και μόνο από τα γονίδια. Το περιβάλλον μπορεί επίσης να βελτιώσει ή να προκαλέσει προβλήματα στη δομή και λειτουργία του εγκεφάλου. Όταν μιλάμε για το περιβάλλον, εννοούμε το φυσικο-χημικό, το φυσιολογικό και το κοινωνικό περιβάλλον. Η μήτρα είναι το πρώιμο περιβάλλον για το παιδί, ενώ η οικογένεια και το σχολείο αποτελούν μαθησιακά περιβάλλοντα, και είναι γνωστό ότι αυτά επιφέρουν σημαντικές επιπτώσεις στον εγκέφαλο. Είναι πολύ πιθανό οι αποκλίσεις στη δομή και λειτουργία του εγκεφάλου να οφείλονται όχι τόσο στα ελαττωματικά γονίδια όσο στις αρνητικές για τον εγκέφαλο περιβαλλοντικές επιδράσεις.

Η αποκλίνουσα ασυμμετρία του κροταφικού πεδίου (planum temporale) μπορεί να έχει προκληθεί στα τελευταία στάδια της εγκυμοσύνης και στα πρώιμα στάδια της παιδικής ηλικίας. Κατά τη διάρκεια αυτών των φάσεων της ζωής ενός παιδιού συντελείται μία δραστική επιλογή μεταξύ των νευρικών κυττάρων. Εκατομμύρια κυττάρων πεθαίνουν, ενώ εκείνα που επιβιώνουν αναπτύσσονται έως την ωριμότητα. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε εξωτερικούς παράγοντες. Γνωρίζουμε ότι περιβαλλοντικοί παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων και παραγόντων μέσα στη μήτρα, επιδρούν πάνω σε ένα μεγάλο εύρος νευρικών δομών.

Το περιβάλλον, και ειδικότερα κάποιες συγκεκριμένες μαθησιακές καταστάσεις, μπορούν όμως να έχουν και θετικές επιπτώσεις, ενώ μπορεί να γίνει και θεραπευτική χρήση του.

 

Ερώτηση 3:

Πώς εμφανίζεται αυτό το ειδικό χαρακτηριστικό;

Η επιστημονική έρευνα έχει αλλάξει προσανατολισμό και έχει επικεντρώσει την προσοχή της στην εκδήλωση της δυσλεξίας με το πέρασμα του χρόνου. Πριν τριάντα περίπου χρόνια, είχε δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην όραση και στις κινητικές μεταβλητές, οι οποίες είχαν θεωρηθεί ότι συνδέονται με τη δυσλεξία. Λίγο καιρό αργότερα πραγματοποιήθηκε εκτεταμένη έρευνα πάνω σε αυτό που ονομάζεται διαισθητηριακή αφομοίωση: εάν κάποιος πρόκειται να διαβάσει δυνατά μία λέξη, τη βλέπει πρώτα με την όρασή του και έπειτα την προφέρει; Η ερώτηση ήταν για το εάν τα δυσλεξικά παιδιά αντιμετωπίζουν ειδική δυσκολία με την οπτικο-ακουστική αφομοίωση. Επειδή οι γραπτές λέξεις είναι διατεταγμένες στο χώρο και τα προφερόμενα γράμματα είναι διατεταγμένα στο χρόνο, η χωρο-χρονική αφομοίωση αποτέλεσε επίσης θέμα εξέτασης. Αργότερα υιοθετήθηκε η άποψη ότι το κεντρικό πρόβλημα με τη δυσλεξία είναι η επεξεργασία των λεκτικών πληροφοριών. Από αυτή την άποψη δεν έχει σημασία εάν η πληροφορία είναι διατεταγμένη στο χώρο ή το χρόνο.

Πρόσφατα, το ενδιαφέρον φαίνεται να επικεντρώνεται στη σχέση μεταξύ προφορικού και γραπτού λόγου. Οι ερωτήσεις προσανατολίζονται προς τη φύση και την ποιότητα της φωνημικής-γραφημικής ανάλυσης του κειμένου, καθώς και στην αυτοματοποίηση της φωνητικής και ορθογραφικής σύνδεσης.

Λαμβάνοντας υπόψη τις πρόσφατες απόψεις σχετικά με τη γλωσσική ενημερότητα, είναι δυνατόν να υποστηριχθεί ακόμη ότι στις μέρες μας έχουμε παραμελήσει κάπως τη γλώσσα. Τι εννοούμε με τον όρο γλωσσική ενημερότητα; Πάρετε για παράδειγμα την λέξη ?βιβλιοθήκη?. Ένα δυσλεξικό άτομο μπορεί να προφέρει μία τέτοια λέξη τόσο καλά, όσο οποιαδήποτε άλλη, αλλά το μη-δυσλεξικό άτομο, με λίγη σκέψη, είναι ενήμερο ότι η λέξη αυτή αποτελείται από δύο αναγνωρίσιμες ομάδες γραμμάτων, δηλαδή ?βιβλίο? και ?θήκη?. Το ζήτημα είναι εάν ο δυσλεξικός μαθητής διαθέτει μία τέτοια γλωσσική ενημερότητα.

Άλλες ερωτήσεις παραμένουν αναπάντητες. Για παράδειγμα: Κατανοούν σωστά οι δυσλεξικοί το μήνυμα του κειμένου; Καταλαβαίνουν όσα διαβάζουν; Αντιμετωπίζουν όλοι οι δυσλεξικοί τα ίδια προβλήματα ή υπάρχουν δυσλεξικοί και δυσλεξικοί; Με άλλα λόγια, είναι η δυσλεξία ένα ομοιογενές ή ένα ετερογενές φαινόμενο;

Κατά την δική μου γνώμη, υπάρχουν διαφορετικοί τύποι δυσλεξίας, που κατά συνέπεια απαιτούν διαφορετικούς τύπους αντιμετώπισης.

Μορφές συμπεριφοράς που εκδηλώνονται μαζί με τη δυσλεξία

Μορφές συμπεριφοράς που εκδηλώνονται μαζί με την δυσλεξία στα πρώιμα και μεταγενέστερα στάδια.

Η έρευνα μας ενημερώνει ότι η δυσλεξία μπορεί να συνοδεύεται από κοινωνικά και συγκινησιακά προβλήματα. Η δυσλεξία και οι μαθησιακές δυσκολίες γενικότερα ίσως οδηγήσουν σε συγκινησιακή αστάθεια και κοινωνική απομόνωση. Είναι μία καλή ιδέα να ορίσουμε αυτές τις έννοιες, για παράδειγμα, με το να κάνουμε ερωτήσεις του τύπου: Πόσους φίλους έχουν τα παιδιά αυτά; Ποιες είναι οι επαγγελματικές προοπτικές τους; Τι διάθεση έχουν συνήθως; Εάν έχουν φυσικά ελαττώματα: Πόσα είναι; Ποια είναι η επίδοσή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση; Πώς εμφανίζονται στην περαιτέρω εκπαίδευσή τους;

Ερώτηση 4:

Ποια είναι η κατάλληλη παρέμβαση;

Πριν μία θεραπεία χαρακτηρισθεί ως κατάλληλη, πρέπει να αποδειχθεί ότι επιφέρει θετικά αποτελέσματα. Τα θετικά αποτελέσματα μιας θεραπείας πρέπει να είναι ευδιάκριτα και οι περιορισμοί της καταγεγραμμένοι. Εάν, μετά την εφαρμογή μίας θεραπείας για πρώτη φορά, ένα παιδί επιδείξει βελτίωση στην ανάγνωση και στην ορθογραφία, αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι η θεραπεία είναι αποτελεσματική. Απαιτείται πολύ έρευνα ακόμη πριν μία θεραπεία να μπορεί να χαρακτηρισθεί ως θεραπεία.

Η φύση της θεραπείας, η παρέμβαση και η πρόληψη θα καθορισθούν ως ένα βαθμό από την έως τώρα θεωρία και έρευνα. Για παράδειγμα, εάν είχε αποδειχθεί ότι η τεστοστερόνη έπαιζε κάποιο ρόλο, κατά την προγεννητική περίοδο, στην πρόκληση της δυσλεξίας, η πρόληψη θα ήταν η ενδεδειγμένη μέθοδος αντιμετώπισης.

Όταν κάποιος παρεμβαίνει με μία θεραπεία στο επίπεδο του εγκεφάλου -εάν υποτεθεί ότι αυτό μπορεί πραγματικά να γίνει- υπάρχουν αρκετοί τρόποι να προχωρήσει. Εάν, για παράδειγμα, έχουμε αναπτύξει και δοκιμάσει ένα μοντέλο βασισμένο αφενός μεν στη σχέση μεταξύ της ανάγνωσης και της μαθησιακής διαδικασίας, αφετέρου δε στον έλεγχο από τα ημισφαίρια, μπορούμε -κάνοντας χρήση της γνώσης ότι ο εγκέφαλος είναι ευαίσθητος στα ερεθίσματα- να προσπαθήσουμε να εμπλέξουμε περισσότερο το άλλο ημισφαίριο στην ανάγνωση και τη μαθησιακή διαδικασία.

Στα σχολεία όπου διδάσκονται παιδιά με δυσλεξία, φαίνεται ότι οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι εργάζονται πολύ αποτελεσματικά είναι εκείνοι που είναι ανοιχτοί στη νέα επιστημονική έρευνα. Καθώς όλο και περισσότεροι μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες φοιτούν στα συνήθη σχολεία, οι εκπαιδευτικοί εργάζονται σύμφωνα με τις πολιτικές της ενσωμάτωσης. Κατά τη γνώμη μου, τα ακόλουθα βήματα πρέπει να ακολουθηθούν, ώστε να επιτύχει αυτή η ενσωμάτωση:

- Οι εκπαιδευτικοί της γενικής ή ειδικής εκπαίδευσης πρέπει να ενημερώνονται περισσότερο και να έρχονται περισσότερο σε επαφή με την έρευνα τη σχετική με τη μαθησιακή ανεπάρκεια και τη δυσλεξία. Θα πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν μία περίπτωση δυσλεξίας και να γνωρίζουν πώς να τη χειριστούν. Αυτό πρέπει να συμβαίνει στην πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση.

- Σε κάθε σχολείο ή σε κάθε ομάδα σχολείων θα πρέπει να υπάρχει ένας ειδικός, όπως ένας εκπαιδευτικός ψυχολόγος, ο οποίος θα είναι υπεύθυνος για τη διάγνωση της δυσλεξίας, δηλώνοντας τον τύπο της και καταλήγοντας στην ενδεδειγμένη αντιμετώπισή της. Αυτό απαιτεί εκτεταμένη γνώση και ειδικές ικανότητες. Ο ειδικός πρέπει να είναι ικανός να αξιολογήσει κριτικά τις διαπιστώσεις του και να τις αναφέρει. 

 

Πρέπει να είναι σε θέση να διακρίνει ό,τι έχει προκύψει από μισές αλήθειες. Πρέπει να μπορεί επίσης να μεταδίδει πληροφορίες σε οριζόντιο επίπεδο προς τον εκπαιδευτικό της τάξης και να επικοινωνεί με το ιεραρχικά ανώτερο ειδικό επιστημονικό όργανο ή επιστημονικό ίδρυμα όπου θα είναι διαθέσιμα τα τελευταία επιστημονικά ευρήματα. Οι περιπτώσεις θα μπορούσαν να συζητούνται σε αυτό το επιστημονικό ίδρυμα, ενώ οι δύσκολες περιπτώσεις θα μπορούσαν να παραπέμπονται εκεί για θεραπεία. Ο ειδικός θα πρέπει να είναι εξοικειωμένος και με άλλες προσεγγίσεις, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που βασίζονται σε περισσότερους από ένα τύπους τεχνικών γνώσεων και θεραπείας.

Εάν εφαρμοζόταν ένα τέτοιο μοντέλο, θα μπορούσε να εγκαθιδρυθεί μία απευθείας γραμμή επικοινωνίας μεταξύ του εκπαιδευτικού στο σχολείο και του ειδικού επιστημονικού ιδρύματος. Το εξειδικευμένο μέλος του προσωπικού στο σχολείο, το οποίο θα αποτελούσε και το σύνδεσμο με το εξωτερικό ειδικό επιστημονικό ίδρυμα, θα πρέπει να είναι εκπαιδευτικός ψυχολόγος, ειδικευμένος στο θέμα ή ένας εκπαιδευτικός καταρτισμένος στα θέματα ειδικής αγωγής.

Εναλλακτικά, το σχολείο θα μπορούσε να επιλέξει έναν ειδικό από κάποιον άλλο χώρο, όπως από μία εξειδικευμένη ομάδα που θα δραστηριοποιείται τοπικά για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Οι εκπαιδευτικοί του σχολείου τότε θα μπορούσαν να δράσουν μαζί με αυτή την εξειδικευμένη ομάδα έτσι ώστε να διατηρούν την επαφή με το επιστημονικό ίδρυμα και να μένουν ενήμεροι για τα τελευταία ερευνητικά αποτελέσματα, να συμβουλεύονται και να μπορούν να παραπέμπουν σε αυτό.