Πώς μαζεύει κανείς τα «κομμάτια του» στις δύσκολες στιγμές για να πάρει κουράγιο, να αντέξει και να αντισταθεί…
Για όλους υπάρχουν αδιέξοδα, μαυρίλες και ανυπέρβλητες στιγμές. Όλοι, επιβεβαιώνουν οι σύγχρονες έρευνες, φτωχοί κ πλούσιοι, αδύναμοι ή δυνατοί, περνούν κρίσεις και κρίσιμες ώρες, με λάθη μοιραία, ή μαθήματα- λάθη, που μπορούν, αντίστροφα, να συμβάλλουν στην προσωπική επιβίωση και αντοχή.
Στις κοινωνίες του σήμερα, όπου το αύριο δεν είναι πλέον, απαραίτητα, μια καλύτερη μέρα,σημασία αποκτά η μέθοδος, η ψυχραιμία και εσωτερική δύναμη για να ξεπερνιούνται, συνέχεια πια στη ζωή, οι δύσκολες στιγμές.
Τα όνειρα μπορεί για τις γενιές της κρίσης να μοιάζουν ότι καίγονται, οι κοινωνικοί ψυχολόγοι όμως διδάσκουν σήμερα, πώς να κρατάει κανείς τη φλόγα ζωντανή. Υπάρχει τρόπος, υποστηρίζει η Άννυ Μέρφυ Πωλ στο πολυσυζητημένο βιβλίο της Brilliant: The New Science of Smart. Η τεχνική θεωρείται επίσημη μέθοδος της κοινωνικής ψυχολογίας, και έχει βεβαιώσει τα αποτελέσματά της με πληθώρα ερευνητικών καταγραφών.
Ονομάζεται Επιβεβαίωση αξιών, Values Affirmation. Είναι σαν μια σύντομη, νοητική σάρωση στον εγκέφαλό μας, τον οποίο καλούμαστε να ανακρίνουμε για το τι –πραγματικά μετρά εκείνη την ώρα για μας πιο πολύ.
Τις στιγμές που κανείς νιώθει ότι καταρρέει, ότι δεν έχει ελπίδα, κουράγιο, ή δυνάμεις ν αντέξει τις κακουχίες της ζωής, το «Σκανάρισμα των προσωπικών Αξιών», εξηγεί η Άννυ Μέρφυ Πωλ, το values affirmation, αποδεδειγμένα μπορεί να γίνει χείρα βοηθείας και μάλιστα καθοριστικά ουσιαστική.
Η οδηγία είναι απλή, προσθέτει. «Κάντε μια λίστα με τις αξίες που έχουν την μεγαλύτερη σημασία για εσάς, ή, εναλλακτικά, για 10 λεπτά, γράψτε σ ένα κομμάτι χαρτί το ένα και βασικό, κυρίαρχο, που έχει την κεντρική σημασία στη ζωή σας. Μπορεί αυτό», εξηγεί η επιστήμονας, «να είναι η στενή σχέση με την οικογένεια, ή, το όνειρο κάποιου να γίνει φωτογράφος, η καριέρα, οι αγαπημένοι του άνθρωποι ή, για κάποιον η ισχυρή θρησκευτική του πίστη.»
Είναι σημαντικό την ώρα της δυσκολίας να θυμάται και να ξαναθυμάται κανείς τι είναι γι' αυτόν πρωτίστως πιο σημαντικό.» Σαν άσκηση μπορεί να ακούγεται απλή διευκρινίζουν οι ειδικοί επιστήμονες, είναι όμως εντυπωσιακή η πληθώρα των άμεσων πρακτικά ανακουφιστικών αποτελεσμάτων, που η «Σάρωση των Αξιών» προσφέρει.
1.Μειώνει σημαντικά -και σωτήρια εκείνη τη στιγμή- το στρες. Πρόσφατη Έρευνα του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια UCLA διαπίστωσε ότι οι συμμετέχοντες που εφάρμοσαν την τεχνική Επιβεβαίωσης Αξιών εμφάνισαν πτώση των επιπέδων κορτιζόλης, και οι ερευνητές τονίζουν ότι η μέθοδος μπορεί να ελέγξει με επιτυχία τις νευρο-ενδοκρινολογικές αντιδράσεις που το στρες από μια σοβαρή αντιξοότητα μπορεί να δημιουργεί.
2. Ενισχύει την δύναμη της θέλησης. Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Ψυχολογίας, Προσωπικότητας και Κοινωνικής Συμπεριφοράς οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η μέθοδος μπορεί να τροφοδοτήσει και να ενισχύσει τη δύναμη της θέλησης ενός ατόμου, όταν η δυνατότητα του αυτό-ελέγχου του, μετά και από επανειλημμένες δυσκολίες δείχνει να έχει εξαντληθεί.
3. «Διευρύνει το πλάνο» του προβλήματος που απασχολεί το άτομο εκείνη την στιγμή. Βοηθά έτσι στο να θυμίζει το “big picture”, να ξεκολλάει το μυαλό από την στενή έννοια και ένταση το προσωρινού προβλήματος.Ο Joshua Correll του Πανεπιστημίου του Σικάγο διαπίστωσε σε σχετικές έρευνες ότι η άσκηση της Επιβεβαίωσης Αξιών βοήθησε τους συμμετέχοντες να διατηρήσουν την ευκρίνειά τους, να αξιολογήσουν σωστά και χωρίς υπερβολές το πρόβλημα, και να αποτρέψουν την αρνητική αντίδραση σε νου και σώμα που μια δύσκολη ώρα ενεργοποιεί.
4. Βοηθά στο να μαθαίνει κανείς από τα λάθη του, που είναι πολύ πιο δύσκολο τελικά από ό,τι φαντάζονταν και οι επιστήμονες και εμείς. Ο ερευνητής Michael Inzlicht του Πανεπιστημίου του Τορόντο ανακοίνωσε σε δημοσίευση στο περιοδικό Psychological Science ότι παρόλα αυτά η τεχνική Επιβεβαίωσης Αξιών κάνει τους ανθρώπους πιο δεκτικούς στο να αντιλαμβάνονται αντικειμενικά τα δικά τους λάθη και να αποκτούν την δύναμη να τα διορθώσουν, άμεσα ή σταδιακά.
5. Συμβάλλει εντυπωσιακά στο να ξεπερνά κανείς εμπόδια και να καλύπτει «χάσματα και κενά». Πολλαπλές μελέτες του καθηγητή Geoffrey Cohen του πανεπιστημίου του Στάνφορντ έχουν δείξει ότι η μέθοδος βοηθά σε εντυπωσιακό βαθμό άτομα από χώρους μειονοτήτων, ειδικά στις ακαδημαϊκές τους σπουδές, να ο υπερβούν ή και να αγνοήσουν τα χαρακτηριστικά σύνδρομα που έχει αποδειχθεί ότι συνοδεύουν φοιτητές από ομάδες μειονοτήτων, που ονομάζονται χαρακτηριστικά σύνδρομα της “στερεότυπης απειλής”. Έχει αποδειχθεί η ουσιαστική βοήθεια που προσφέρει η άσκηση Σάρωσης των Αξιών σε χιλιάδες περιπτώσεις ανθρώπων που ξεπέρασαν μαζί με τις δυσκολίες, τον εαυτό τους, δεν το ?βαλαν ποτέ κάτω, και πέτυχαν να κάνουν στη ζωή τους τη διαφορά.
Με άλλα λόγια «Η Σάρωση των Αξιών» είναι η πρακτική που αποδεικνύει, με τη βούλα τω γιατρών το «Τίποτε δεν είναι Ανέφικτο», όσο αυτό αντηχεί την φωνή της καρδιάς μας και το κυρίαρχό εσωτερικό μας Ιδανικό. Οι δυσκολίες στις μέρες μας δεν δείχνουν να εκλείπουν, και έτσι τα Όνειρα, -μας λένε με αυτό τον τρόπο οι Ψυχολόγοι- απέμειναν για τους Ψύχραιμους και Δυνατούς!
Αγύρτης ονομάζεται αυτός ο οποίος προσπαθεί να εξαπατήσει τους άλλους με κολπάκια που γίνονται εύκολα αντιληπτά από τον μέσης ευφυίας άνθρωπο.
Εξ ορισμού, οι προφητείες δημιουργούνται από αγύρτες και απευθύνονται σε ηλιθίους, ή μουρόχαυλους ή χάφτες. Ο ποινικός κώδικας εξάλλου θεωρεί την αγυρτία πταίσμα, ενώ η απάτη φθάνει ως το κακούργημα, καθόσον ο απατεών δύσκολα γίνεται αντιληπτός...
«Εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου»
Γράφει λοιπόν η Βίβλος (μιλάει ο Θεός): «Από πολύ νωρίς απερρίφθη ο Ισραήλ, αλλά είναι νήπιος και εγώ τον αγάπησα κι από την Αίγυπτο μετεκάλεσα ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΑΥΤΟΥ. Όσο όμως εγώ τους καλούσα τόσο αυτοί με απέφευγαν και στους Βααλείμ εθυσίαζαν...» (Ωσηέ, 11: 1-2).
Κι ο πιο ηλίθιος -πλην πιστού χριστιανού- καταλαβαίνει πολύ εύκολα τι γράφεται εδώ. Ο αγύρτης όμως Ματθαίος, όταν επιστρέφει το ζεύγος με τον μικρό Ιησού από την Αίγυπτο, ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΙ «προφητεία». Γράφει λοιπόν για την επιστροφή του ζεύγους: «...ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό του Κυρίου διά του προφήτου λέγοντος “εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου”...» (Κατά Ματθαίον, 2: 15).
Μετά λοιπόν τον αγύρτη Ματθαίο έχουμε τριών ειδών απολογητές: Τους νεο-αγύρτες που προσπαθούν να μας πείσουν ότι, ναι, εδώ έχουμε…προφητεία (οι τελείως ηλίθιοι), τους νεο-αγύρτες που στις μεταφράσεις της Παλαιάς Διαθήκης γράφουν το κείμενο τελείως περιληπτικά για να μην γίνει αντιληπτή η αγυρτία του Ματθαίου (ημι-ηλίθιοι) και οι Απατεώνες.
Εδώ η Παλαιά Διαθήκη έχει «προ...τύπωση» του...Ιησού, και παπάρια μάντολες. Αυτές είναι οι…προφητείες της Βίβλου: ΨΕΜΜΑΤΑ.
Το μεγαλύτερο καραγκιοζιλίκι γίνεται στην παρακάτω «προφητεία»...
Το…παιδί θα ονομασθεί Εμμανουήλ, αλλά τελικά τον λένε Ιησού! Πώς θα γίνει τώρα να συγχωνέψουμε τα ονόματα;*
Εδώ ο αγύρτης Ματθαίος καταφεύγει στην…ετυμολογία. Εμμανουήλ σημαίνει «ο Θεός μαζί μας», γράφει και προσπαθεί να εμφανίσει το όνομα σαν ΙΔΙΟΤΗΤΑ ώστε να χωρέσει πλάι στο όνομα Ιησούς! Μα όλα τα ονόματα σημαίνουν κάτι. Και Ματθανίας να έλεγε ο...προφήτης σημαίνει «δώρο Θεού». Δεν είναι και δώρο θεού ο…Ιησούς;
ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΠΕΡΙ ΙΗΣΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗ ΒΙΒΛΟ. Στο Κοράνιο τώρα αφθονούν επίσης οι προφητείες περί διάδοσης. Μήπως δεν εξαπλώθηκε μπροστά στα μάτια μας ο…Μουσουλμανισμός;
Ο αφελής μηχανισμός των αγυρτών είναι απλός. Γράφει κάτι η Καινή Διαθήκη που τάχα προφητεύεται στην Παλαιά Διαθήκη. Ποιός θα…το ψάξει; Όταν ψάχνεται βρίσκουμε 100% άλλα αντί άλλων.
Εν συνεχεία έχουμε τις ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΕΣ που σπάνε όλα τα ρεκόρ στις ασκήσεις εδάφους ή στις ολυμπιακές καταδύσεις από βατήρα. Τετραπλές, εναέριες κι έξοδος από τον πλάγιο ίππο με οχταπλή τούμπα.
Ναι, ξέρετε, βεβαίως, δεν αναφέρει ακριβώς αυτό η Βίβλος, αλλά εδώ...έχουμε «προτύπωση»... Τις αγυρτίες τώρα τις ονομάζουμε «προτύπωση»...
«Iδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν»
Η δήθεν «προφητεία» του αγύρτη Ματθαίου που η χριστιανική απατεωνολογία ισχυρίζεται ότι γράφεται από τον Ησαΐα...
Γράφει λοιπόν ο αγύρτης Ματθαίος, ή όποιος τέλος πάντων είναι αυτός, αφού περιγράφει την παρθενογένεση πως έτσι εκπληρώθηκε ο Λόγος του Κυρίου μέσω του προφήτη που έλεγε: «Η παρθένος θα μείνει έγκυος και θα γεννήσει γιο που θα λέγεται Εμμανουήλ, που σημαίνει ο Θεός μαζί μας» (Κατά Ματθαίον, 1: 23).
Εδώ οι νεο-αγύρτες χριστιανοι βλέπουν τάχα μία φοβερή προφητεία για την Παναγία τους και τον Χριστό τους. Λίγο παρακάτω ο Ματθαίος γράφει πως το παιδί ονομάστηκε Ιησούς! (Που σημαίνει «Ο Θεός σώζει» παραθέτω κι εγώ μιας και κάθε όνομα έχει τη σημασία του).
Λέμε τώρα ρε παιδί μου, θα γεννηθεί παιδί που θα λέγεται ο «Καθιστός Ταύρος» και πράγματι το παιδί λέγεται ο «Όρθιος Βούβαλος». Ινδιάνικη προφητεία.
Είμαι ο Θανάσης, αλλά με λένε Σπύρο…
Διπολικές διαταραχές παρανοειδούς σχιζοφρενίας.
Ο αγύρτης τώρα Ματθαίος, φροντίζει να ντύνει τα διάφορα συμβάντα που περιγράφει με την ανάλογη προϋπάρχουσα προφητεία που βρίσκεται τάχα στις Γραφές. Έτσι, θα προσδώσει στα μυθολογήματά του το κύρος και την βαρύτητα για να γίνουν πιστευτά από τα υποψήφια θύματα-πιστούς. Αυτή η τακτική, ήταν μία διαχρονική μόδα στον τότε κόσμο. Όλοι οι θεοί που έσκαγαν μύτη ήταν προφητευμένοι, εξίσου καλά όπως κι όλοι οι ήρωες, ή οι διάφοροι θεάνθρωποι.
Η τακτική της κατασκευής των προφητειών είναι απλή: 1. Δημιουργούμε ένα γεγονός βάσει μίας υπάρχουσας προφητείας. Έχουμε «επαλήθευση» προφητείας με ψευδές γεγονός. 2. Ντύνουμε ένα πραγματικό συμβάν με μία ανύπαρκτη προφητεία την οποία κατασκευάσαμε. Έχουμε «επαλήθευση» ψεύδους προφητείας με υπαρκτό γεγονός. 3. Παντρεύουμε ένα ψευδές γεγονός με μία κατασκευασμένη προφητεία. Έχουμε δηλαδή «επαλήθευση» ανύπαρκτης προφητείας με ανύπαρκτο γεγονός.
Καταγεγραμμένο συμβάν στο οποίο έχουμε πραγματική προφητεία για πραγματικό γεγονός ΔΕΝ έχει υπάρξει στην ανθρώπινη Ιστορία. Και φυσικά υπάρχουν κι οι…αοριστολογίες του στυλ «μεγάλη πόρτα θα…διαβείς», «βλέπω μεγάλη πίκρα», που ως μαϊντανός πάνε σε κάθε περίπτωση και ως χαμαιλέοντες αλλάζουν νόημα ανάλογα με την περίπτωση και το μέγεθος της ηλιθιότητας του «πιστού».
Οι «προφητείες» που ανακαλύπτουν οι αγύρτες συντάκτες των Ευαγγελίων, ή οι νεο-αγύρτες λάτρεις των προφητειών, ανήκουν συνήθως στην κατηγορία ψεύδος-ψεύδος ή μαϊντανός. Ο χαμαιλεοντισμός είναι το μόνιμο γαρνίρισμα και ο στόχος της αγυρτείας σαφής: Εντυπωσιασμός του ηλιθίου-θύματος με οικονομική αφαίμαξη, ισχυροποίηση και κύρος της αξίας κάποιου δόγματος.
Πραγματική τώρα προφητεία περί Ιησού π.χ. θα ήταν να είχε γράψει ο Ησαΐας, ή ο Μαλαχίας τέλος πάντων τα εξής: «Και θα έρθει γεννημένος από παρθένα με θαυμαστό τρόπο ο Σωτήρας της ανθρωπότητας που θα λέγεται Ιησούς». Εάν και το γεγονός δεν ήταν κατασκευασμένο για να ανταποκρίνεται στην προφητεία θα είχαμε μία ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Στις αγυρτείες τώρα του Ματθαίου ούτε γεγονότα έχουμε, αλλά ούτε και προφητείες. Έχουμε ψευδή-κατασκευασμένα γεγονότα και την αγωνιώδη προσπάθεια του αγύρτη να τα νομιμοποιήσει -έτσι νόμιζαν τότε, γιατί ούτε αυτό είναι απαραίτητο για έναν θεό- μέσα από την Βίβλο.
Οι Ιουδαίοι ουδέποτε είχαν «Υιό θΕΟΥ» στον μονοθεϊσμό τους. Γιοί θεού είναι όλοι οι άνθρωποι. Ειδικών αποστολών θεανθρώπους και εκ παρθένων με θαυμαστούς τρόπους γεννηθέντων με συνοδεία φολκλορικών και θεατρικών παραστάσεων είχαν οι Εθνικοί. Αστέρια, σοφούς που επικυρώνουν την αποστολή του θείου βρέφους, χαζο-χαρούμενους βοσκούς, βελάζοντα γίδια, μοσχάρια, πουλιά να κελαηδούν, κακούς βασιλιάδες διώκτες του βρέφους, προφητείες που επικυρώνουν τα…δρώμενα. Έτσι, το βρέφος περνάει τις εξετάσεις, εισάγεται στο πανεπιστήμιο και παίρνει πτυχίο με ντοκτορά στο πάνθεο του παγανιστικού κόσμου. Αναγνωρίζεται το...πτυχίο του και φυσικά η καταγωγή του πτυχιούχου είναι ανέκαθεν ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΚΗ, για να εξάπτει την φαντασία και το λαϊκό αίσθημα. Κάτι σαν το λεβεντόπαιδο τον Αρίστο. Ο Ματθαίος λοιπόν εφοδιάζει με τα απαραίτητα προσόντα τον σπουδαστή για να τον εισάγει στην Ανωτέρα των Θεών Σχολή, κι ένα απαραίτητο είναι οι προφητείες.
Τη συγκεκριμένη «προφητεία» του Ησαΐα μπορούμε τώρα να τη δούμε κάτω από αυτό το πρίσμα. Είδαμε τα κίνητρα την αναγκαιότητά της και τον τρόπο κατασκευής της. Θα δούμε τώρα την αγυρτεία της μιας και τα γραπτά μένουν...
«Iδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν», επαναλαμβάνει ο αγύρτης Ματθαίος τα λόγια του Ησαΐα (Ησαΐας, 7: 14), βάζοντάς τα τάχα ως προφητεία για την γέννηση του Ιησού (που θα έπρεπε να λέγεται βέβαια…ΕΜΜΑΝΟΥΉΛ).
Η ΟΟΔΕ και άλλοι νεο-αγύρτες κόπτονται για την λέξη «παρθένος», ενώ οι αναλυτές μιλούν πως οι Ο’ ομιλούν για μία νεαρή γυναίκα και πρόκειται για μεταφραστικό τους λάθος. Κατ’ αρχάς, ποιός είπε στους νεο-αγύρτες ότι η λέξη «παρθένος» στα ελληνικά του 2ο π.Χ.αι., που οι Ο’ μετέφραζαν, σημαίνει αυτό που εννοούμε σήμερα; Παρθένα ήταν και η ανύπαντρη γυναίκα. Θα μπορούσε να υπάρξει λοιπόν παρθένα με δύο παιδιά. Επειδή συνήθως οι ανύπαντρες δεν είχαν ελεύθερες σεξουαλικές σχέσεις, ταυτίστηκε ο όρος με τον ανέπαφο υμένα.
Ο Ησαΐας λοιπόν, λέει «αυτή η ανύπαντρη (συνήθως νέα) γυναίκα έχει παιδί και θα γεννήσει κ.τ.λ., κ.τ.λ.». Οι νεο-αγύρτες ανακαλύπτουν «προφητεία». Η παρθένα (στον υμένα) είναι έγκυος (θαύμα) και θα γεννήσει παιδί (σαφώς παιδί γεννάνε οι γυναίκες κι όχι μοσχάρι).
[Σημείωση:Ο εβραϊκός Ησαΐας δεν έχει την λέξη «παρθένος» καθόλου. Η λέξη που έχει είναι ΑΛΜΑΧ=ΝΕΑ ΓΥΝΑIΚΑ. Η λέξη «παρθένος», στα εβραϊκά είναι ΜΠΕΤΟΥΛΑΧ -εντελώς άλλη. Ο χρόνος του ρήματος είναι περασμένος· πράγματι λέγει ότι είναι ήδη έγκυος και όπως φαίνεται έδειχνε την ίδια την γυναίκα του στον Άχάζ κ.λπ. ΜΕΤΑ, ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΊ που άλλα διαβάζανε και άλλα καταλαβαίνανε και άλλα παραποιούσαν χάλασαν το κείμενο για να βγάλουν προφητείες. Οι χριστιανοί άλλαξαν και τον χρόνο σε Μέλλοντα! Μάλιστα, οι Εβραίοι υπέδειξαν αυτό το λάθος στον ηλίθιο εκείνο τον Ιερώνυμο του 4ου αιώνα που έγραψε την Βουλγάτα, αλλά αυτός τους είπε άλλα αντί άλλων, λέγοντας ότι η «παρθένος» είναι ΝΑΑΡΆΧ -μια άλλη λέξη και η οποία και πάλι δεν είναι η ΑΛΜΑΧ που έχει ο Ησαΐας. Όλη η ιστορία εκεί, είναι για την εισβολή των Ασσυρίων με το βόρειο Ισραήλ εναντίον του Νοτίου και τίποτα παραπάνω. Αλλά οι χριστιανοί που κατέστησαν όλους αδαείς και ανεγκέφαλους βγάζουν προφητείες...]
Εγώ θα θεωρήσω ολόσωστη την ερμηνεία των νεο-αγυρτών, γιατί το θέμα μας δεν είναι ούτε η λέξη ούτε το κόμμα. Και θα ήταν μία «προφητεία» αν αναφερόταν γενικά κι αόριστα. Αν δηλαδή αγόρευε κάπου ο Ησαΐας, ή αν αυτό το εδάφιο ήταν αποτέλεσμα στιχομυθίας με κάποιον φίλο του όπου του ανακοίνωνε ο Ησαΐας τα μελλούμενα, ή ήταν κάποιο γραπτό του Ησαΐα σε στυλ «Αποκάλυψης Ιωάννου».
Εδώ όμως, δεν έχουμε κάτι τέτοιο. Έχουμε άαααλλα δρώμενα τα οποία οι νεο-αγύρτες επιμελώς αποκρύπτουν κατά το σύνηθες για να μας ξανα-εξαπατήσουν.
Στην Βίβλο, ο Θεός έχει υποσχεθεί στον Ισραήλ ότι κάθε φορά που θα κινδυνεύει, ή θα ξεστρατίζει, θα αποστέλλει έναν άνθρωπό του -έναν άνθρωπο του Θεού δηλαδή. Είναι ο αντίστοιχος ήρωας της ελληνικής μυθολογίας. Πως όμως θα ξέρει ο περιούσιος λαός, ότι αυτός ο άνθρωπος είναι απεσταλμένος του Θεού; Λέει λοιπόν ο Θεός: «ΘΑ ΣΑΣ ΔΩΣΩ ΣΗΜΕΙΟ ΜΕΣΩ ΑΥΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ». Το σημείο είναι συνήθως μία προφητεία, που είναι ΑΠΟΔΕΙΞΗ της θεϊκότητας του ανθρώπου αυτού. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ζητάνε οι Φαρισαίοι ΣΗΜΕΙΟ από τον Ιησού, αφού ο ίδιος ισχυρίζεται ότι εκ Θεού ήλθε. Ο Ιησούς βέβαια ηθικολογεί τάχα και…αποφεύγει να δώσει ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ, διότι ούτε απεσταλμένος είναι, ούτε ξέρει τα μελλούμενα.
Λέει λοιπόν ο Θεός: «Αν η προφητεία που σας δώσει ως σημείο ο απεσταλμένος μου επαληθευτεί, τότε ξέρετε. Αν όχι, τότε είναι ψευδοπροφήτης. Λιθοβολείστε τον».
ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ λοιπόν πως το ΣΗΜΕΙΟ ως ΑΠΟΔΕΙΞΗ πρέπει να ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ. ΕΠΟΜΕΝΩΣ Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΣΕ ΕΥΛΟΓΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ. Τι νόημα έχει μία προφητεία που θα…αποδειχθεί μετά από 700 χρόνια για την περίπτωση που δίνεται ως ΣΗΜΕΙΟ;
Αν, επαναλαμβάνω, ήταν ένα γραπτό του Ησαΐα όπως η «Αποκάλυψη» που απευθύνεται σε αναγνώστες διαχρονικά, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για προφητείες. Εδώ ισχύει κάτι τέτοιο; Έτσι ξεκάρφωτα παραμιλάει ο Ησαΐας; Προφητεύει στον βρόντο; Για να δούμε τι λέει η Βίβλος...
Ο Αχάζ είναι βασιλιάς στο βασίλειο του Ιούδα. Οι βασιλιάδες του Ισραήλ και της Συρίας συμμαχούν για να τον καταστρέψουν. Μόλις μάθαν τα νέα ο Αχάζ κι οι κάτοικοι του Ιούδα έτρεμαν, λέει η Βίβλος, σαν τα δέντρα στο δάσος κάτω από τον άνεμο. Τότε, λέει ο Θεός στον Ησαΐα να πάει στον Αχάζ. Πες του, λέει ο Θεός, να μην φοβάται και να μην τρέμει κ.τ.λ., κ.τ.λ. Επειδή η κατάσταση παραμένει ρευστή, ο Θεός ξαναστέλνει τον Ησαΐα, με πιο ολοκληρωμένες συμβουλές. Για να αποδείξει ότι και τώρα μιλάει εκ Θεού ο Ησαΐας, και πως τώρα θα πει συγκεκριμένα πράγματα λέει στον Αχάζ: «Εμπρός, ΖΗΤΗΣΕ ΜΟΥ ΣΗΜΕΙΟ». Ο Αχάζ επειδή είναι ευσεβής κι ο Ησαΐας γνωστός, ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΣΗΜΕΙΟ. Εμπιστεύεται τον Ησαΐα, αλλά αυτός όμως επιμένει. «ΖΗΤΑ ΜΟΥ ΣΗΜΕΙΟ», του ξαναλέει και τελικά ο Ησαΐας δίνει σημείο.
Λέτε να είπε στον Αχάζ τι θα γίνει μετά από…700-750 χρόνια; Δεν είναι ψυχοπαθής ούτε ο…Ησαΐας, ούτε ο Αχάζ, ούτε οι κάτοικοι του Ιούδα, ούτε ο αφηγητής. Να έρθει σήμερα στην Ελλάδα ως από μηχανής θεός κάποιος να μας σώσει και να μας λέει τι θα γίνει μετά από…700 χρόνια! ΔΕΝ υπάρχει λοιπόν ΟΥΔΕΜΙΑ ΝΟΗΜΑΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ στο κείμενο με τις χριστιανικές γελοιότητες περί προφητείας… Δεν κολλάει.
Ας δούμε όμως και το…κείμενο...
Λέει λοιπόν ο Ησαΐας στον Αχάζ: «Ιδού…».
Ώπα, εδώ σταματάμε! Ήδη η λέξη «ΙΔΟΥ», ανατρέπει εξ αρχής την αγυρτία των χριστιανών περί προφητείας. «ΙΔΟΥ», στα ελληνικά, ή «ΝΑ», λέμε όταν δείχνουμε κάποιον ή κάτι. Λέμε, «ιδού ένας ηλίθιος αγύρτης», δείχνοντάς τον. Δεν λέμε «ΙΔΟΥ», μετά από 700 χρόνια θα γεννήσει μια παρθένα… «Ιδού» λοιπόν λέει κι ο Ησαΐας ΣΤΟΝ ΑΧΑΖ κι όχι στον…αέρα (προφανώς δείχνοντάς την), αυτή η παρθένα, η μυξοπαρθένα, η νεαρή, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ πως αποκαλεί την κοπέλα. Ακόμη κι αν έχουμε ΘΑΥΜΑ συμβαίνει ΕΚΕΙ και ΤΟΤΕ· υπάρχει ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ κοπέλα για την οποία μιλάει ο Ησαΐας και για του λόγου το αληθές προχωράμε... «Ιδού, η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και ΚΑΛΕΣΕΙΣ (β’ ενικό, ΕΣΥ ο Αχάζ δηλαδή) το όνομα του παιδιού Εμμανουήλ».
Ποιά προφητεία ρε ΑΛΗΤΕΣ; Θα γεννηθεί λίαν συντόμως παιδί (ΣΗΜΕΙΟ δίνει, που ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ σύντομα, ο Ησαΐας) και μάλιστα θα το «βαφτίσει» ο νονός Αχάζ. Εκτός κι αν…ζει ο Αχάζ 700 τόσα χρόνια μετά…
Ποιά προφητεία ρε γελοία υποκείμενα; Πήρατε πέντε λέξεις και τις κωτσάρατε τάχα στον Ιησού; Ρε και στην Κοκκινοσκουφίτσα λέει «γιαγιά τι μεγάλα δόντια που έχεις». Ε,αυτό ρε νούμερα είναι προφητεία για τον κακό Ηρώδη. Προφητευμένος ο…Ηρώδης, άρα αληθινό το…συμβάν. Αλλά σας ξεφτυλίζει ο ίδιος ο Ησαΐας που…συνεχίζει... Αυτός λοιπόν ο Εμμανουήλ που θα γεννηθεί θα τρέφεται με μέλι και γάλα (θα ανατραφεί βασιλικά,έτσι ανατράφηκε ο…Ιησούς;) και πριν φτάσει σε ηλικία να μπορεί να κρατά το καλό και να απορρίπτει το κακό (είχε τέτοια διλήμματα ο Ιησούς;) τότε Αχάζ, η χώρα των δύο βασιλιάδων που τώρα εσύ τρέμεις θα ερημωθεί…
Που κολλάει ρε αγύρτες η προφητεία που εφηύρε ο Ματθαίος; Να σας το πει ο Ιουλιανός ο Μέγας; «Η των Γαλιλαίων ΣΚΕΥΩΡΙΑ πλάσμα ανθρώπινο εστί εκ ΚΑΚΟΥΡΓΙΑΣ συντεθέν...». Απευθύνεται δε στο πιο ανόητο και παιδαριώδες μέρος της ψυχής, μετατρέποντας την ΤΕΡΑΤΟΛΟΓΙΑ σε πίστιν αληθείας…
[Σημείωση Π-Δ:Το κωμικό της υποθέσεως είναι, ότι αυτή η «προφητεία» έγινε για να διαβεβαιώσει τον Άχαζ για την νίκη του στον πόλεμο. Πηγαίνοντας όμως στο «Παραλειπομένων Β', 28», πληροφορούμαστε ότι τελικά υπέστη πανωλεθρία.] [Μια άλλη φοβερή δήθεν προφητεία είναι αυτή που γράφει ο απατεωνάκος Ματθαίος, ότι επειδή ο Ιησούς πήγε στην Ναζαρέτ θα λέγεται και Ναζωραίος όπως ήδη είναι…προφητευμένο. Θα μας φέρει κάποιος νεο-αγύρτης ΣΕ ΠΟΙΌ ΕΔΑΦΙΟ βρίσκεται αυτή η…νέα «προφητεία», ή θα συνεχιστούν οι κωλοτούμπες επ’ άπειρον;]
------------------------- *Είναι γνωστό (όχι σε όλους δυστυχώς), πως τα «ιερά» Ευαγγέλια γέμουν «θεόπνευστων» αντιφάσεων, από τα πρώτα κιόλας κεφάλαιά τους. Το θέμα γίνεται ακόμη πιο κωμικό, όταν γίνεται προσπάθεια να επαληθευθούν μέσω τών Ευαγγελίων, διάφορες «προφητείες» τής Παλαιάς Διαθήκης, αποδεικνύοντας έτσι το «θεόπνευστον» τού όλου πράγματος και την άμεση σύνδεση Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.
Μία απ' αυτές τις αντιφάσεις αφορά και το όνομα τού Ιησού. Το όνομα που πρόκειται να λάβει ο Ιησούς, σύμφωνα με τον Λουκά, το γνωστοποιεί «άγγελος Κυρίου» στην Μαρία, ενώ σύμφωνα με τον Ματθαίο, στον Ιωσήφ. Όπως καταλαβαίνετε, η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται...
Διαβάζουμε λοιπόν στον Λουκά (1: 30-31): «Μη φοβάσαι, Μαριάμ· επειδή, βρήκες χάρη στον Θεό. Και πρόσεξε, θα μείνεις έγκυος, και θα γεννήσεις έναν γιο· και θα αποκαλέσεις το όνομά του ΙΗΣΟΥ».
Στην συνέχεια, διαβάζουμε στον Ματθαίο (1: 20-21): «Ένας άγγελος του Κυρίου, παρουσιάστηκε σ' αυτόν σε όνειρο, λέγοντας: Ιωσήφ, γιε τού Δαβίδ, μη φοβηθείς να παραλάβεις τη Μαριάμ, τη γυναίκα σου· επειδή, αυτό που γεννήθηκε μέσα της είναι από το Άγιο Πνεύμα· και θα γεννήσει έναν γιο, και θα αποκαλέσεις το όνομά του ΙΗΣΟΥ· επειδή, αυτός θα σώσει τον λαό του από τις αμαρτίες τους».
Εκ πρώτης όψεως, αν παραβλέψουμε την αντίφαση, σχετικά ως προς το πρόσωπο στο οποίο εμφανίστηκε ο άγγελος και γνωστοποίησε το όνομα που επρόκειτο να δωθεί στον επερχόμενο «σωτήρα», υπάρχει συμφωνία, τουλάχιστον ως προς αυτό: Ιησούς.
Όμως, τίμιε αναγνώστη, μην ετοιμάζεσαι να λακίσεις, γιατί ο Ματθαίος μάς κράτησε τα καλύτερα για το τέλος...
Συνεχίζει λοιπόν ο Ματθαίος την αφήγησή του (1: 22-23): «Και όλο αυτό έγινε για να εκπληρωθεί εκείνο που ειπώθηκε από τον Κύριο διαμέσου τού προφήτη, που έλεγε: "Δέστε, η παρθένος* θα συλλάβει, και θα γεννήσει έναν γιο, και θα αποκαλέσουν το όνομά του ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ", που ερμηνευόμενο σημαίνει: Μαζί μας είναι ο Θεός».
Τί κεραμίδα είναι αυτή τώρα; Μέσα σε δυο γραμμές, ο συγγραφέας, λες και απευθύνεται σε Κάφρους, μάς αμολάει ένα «Εμμανουήλ» από το πουθενά, επαληθεύει (έτσι θέλει να πιστεύει δηλαδή) την «προφητεία» (αυτό ήταν το ζητούμενο) και ετοιμάζεται να πάει ήσυχος για ύπνο, με την πεποίθηση ότι επιτέλεσε το «θεόπνευστο» καθήκον του. Τώρα, τι σχέση έχει το «Ιησούς» με το «Εμμανουήλ», αφήνεται στην κρίση τού καχύποπτου αναγνώστη.
Όμως, πριν ο Ματθαίος πάει για ύπνο, είναι αποφασισμένος να μάς αποτελειώσει... Έτσι, αφού «εκπλήρωσε» την «προφητεία», συνεχίζει ακάθεκτος (1: 25-26): «Και όταν ο Ιωσήφ σηκώθηκε από τον ύπνο, έκανε όπως τον πρόσταξε ο άγγελος του Κυρίου· και πήρε τη γυναίκα του. Και δεν τη γνώριζε**, μέχρις ότου γέννησε τον πρωτότοκο γιο της· και αποκάλεσε το όνομά του ΙΗΣΟΥ».
Συνειδητοποιείτε τί γίνεται εδώ; Μέσα σε 5-6 γραμμές, δύο τεράστιες κωλοτούμπες, η μία πίσω από την άλλη... Σαν να μην συμβαίνει τίποτε...
Ακόμη και οι «πτωχοί τω πνεύματι», είναι ικανοί να διακρίνουν εδώ τον απροκάλυπτο εμπαιγμό τής νοημοσύνης.
Είτε λοιπόν πρόκειται για χονδροειδέστατη παρεμβολή-πλαστογραφία, είτε για ευθεία και ωμή προσβολή τής ανθρώπινης αντίληψης, είτε και για τα δύο μαζί, το αποτέλεσμα είναι ένα και το αυτό, ορατό στον οποιονδήποτε διαθέτει στοιχειώδες κριτικό πνεύμα.
----------- * Στο εβραϊκό κείμενο, δεν υπάρχει η λέξη «παρθένος», αλλά η λέξη «νεαρή γυναίκα»· η «παρθένος» προέκυψε λανθασμένα κατά την μετάφραση στα ελληνικά. ** Όταν λέει «γνώριζε», εννοεί ερωτικά. Το «μέχρις» όμως, αφήνει ξεκάθαρα να εννοηθεί, πως αφ' ότου η Μαριάμ γέννησε, «γνωρίστηκε» με τον Ιωσήφ. Επομένως, η «αειπαρθενία» τής Μαριάμ, πάει περίπατο. Εκτός κι αν διατήρησε την παρθενία της, «γνωρίζοντας» τον Ιωσήφ με άλλον «τρόπο»... Αν και η λέξη «πρωτότοκος», μάς δίνει να καταλάβουμε πως ακολούθησαν κι άλλα παιδιά, τα οποία φυσικά δεν συνελήφθησαν με τον «κρίνο»...
«Η
ευφυία του Διαβόλου αποδεικνύεται από το γεγονός ότι μέσα στην πλειάδα των
“ανταρσιών” που ήδη ξεπροβάλλουν από το Ηνωμένο Ανθρώπινο Σύμπαν, όλες εκτός από
ΜΙΑ τον εξυπηρετούν. Σε οποιαδήποτε “ανταρσία” – πρέπει να το τονίσουμε αυτό – ο
Διάβολος βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά. Συνειδητοποιούμε τη διάσταση της
δύναμής του όταν καταλάβουμε ότι σε θέματα “κυριαρχίας” βρισκόμαστε
τουλάχιστον δύο παρτίδες πίσω» Μωρίς Νταντέκ
ΕΞ
ΟΝΥΧΩΝ ΤΟΝ (ΧΑΜΑΙ)ΛΕΟΝΤΑ
- το ακόμη ανεξήγητο του Κόσμου
- το ένα ζώο που τρώει το άλλο - οι
φρικαλεότητες του Κολοσσαίου – η λέπρα που σαπίζει το σώμα ζωντανό – οι στρατιές
των ταλαίπωρων ευνούχων – οι αμέτρητοι νεκροί στα θεμέλια του Μεγάλου Σινικού
Τείχους – οι μαζικές ανθρωποθυσίες των Αζτέκων για να μη σβήσει ο ήλιος – οι
αφόρητοι πόνοι της γέννας – οι μέχρις εσχάτων πόλεμοι μελισσών και σφηκών και
διαφόρων «φυλών» μυρμηγκιών – τα οστά από τους ελέφαντες του στρατού του Αννίβα
στα παγωμένα ύψη των Άλπεων – τα βρώμικα οικογενειακά μυστικά – οι
απανθρακωμένοι αγκαλιασμένοι νεκροί της Πομπηίας
– τα δεκάδες εκατομμύρια νεκρών της επιδημίας του Μαύρου Θανάτου στην Ευρώπη
και η αλλοφροσύνη των ζωντανών – το μέλι του έρωτα που γίνεται κεντρί κι ο
πόλεμος των δύο φύλων – οι Βίκινγκς που λεηλατούσαν ανελέητα επί αιώνες την
Ευρώπη – τα εκατοντάδες μαρτυρικά θύματα του Κυανοπώγωνα – η αιματοβαμμένη Νύχτα
του Αγίου Βαρθολομαίου – οι χιλιάδες παλουκωμένοι του Βλαντ Τέπες – ο ακούραστος
Εκατονταετής Πόλεμος – τα 30 και πλέον εκατομμύρια πτώματα των αιμοσταγών ορδών
των Μογγόλων
- τα φρικαλέα βασανιστήρια της Ιεράς Εξέτασης και οι καμένοι ζωντανοί για
«μαγεία» – το εφιαλτικό δουλεμπόριο – το σύνδρομο του Ιάγου: «τι θα ήμουν αν δεν
κατηγορούσα;» – οι 500.000 νεκροί της Μεγάλης Στρατιάς του Ναπολέοντα στις
παγωμένες στέπες της Ρωσίας – οι έντεκα κατακρεουργημένες γυναίκες από τον Τζακ
τον Αντεροβγάλτη – τα 6 εκατομμύρια νεκρών Κονγκολέζων του βασιλιά Λεοπόλδου Β΄
του Βελγίου – οι στρατιώτες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου χωμένοι για τέσσερα χρόνια
μέσα στα λασπωμένα ορύγματα σαν τα ποντίκια
– το σύνδρομο της Μήδειας – το αποτρόπαιο φαινόμενο Χίτλερ – ο κομμουνιστικός
τρόμος, οι Δίκες της Μόσχας και τα γκούλαγκ – η φράση του Στάλιν, «ένας θάνατος
είναι τραγωδία, ένα εκατομμύριο θάνατοι είναι στατιστική» – η αιώνια κι αιματηρή
βεντέτα υαινών και λιονταριών – η πρωτοφανής βαρειά βιομηχανία θανάτου των ναζί
στα στρατόπεδα συγκέντρωσης – το τοπίο μετά την τιτάνια μάχη του Κουρσκ – η
πυρηνική Αποκάλυψη στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι – τα 50 εκατομμύρια νεκροί του
Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου – οι αναρίθμητες βασανισμένες κι ακρωτηριασμένες
στρατιές των πειραματόζωων – τα δεκάδες θύματα του δολοφόνου-κανίβαλου Αντρέι
Τσικατίλο – κλπ., κλπ., κλπ. – Κακώς ήρθατε
στον πλανήτη Γη!
Λοιπόν, ας εντοπίσουμε εξ ονύχων τον
υπερβατικό (χαμαι)λέοντα, τον Κοσμικό Δυνάστη.
- Όνυξ I. Η
Αλήθεια του Κόσμου είναι πολύ καλά κρυμμένη επειδή απλούστατα βρίσκεται σε κοινή
θέα. Το κάθε έμβιο ον είναι περιορισμένο στην αντίληψη του τμήματος εκείνου της
Πραγματικότητας που σχετίζεται άμεσα με την επιβίωση και την αναπαραγωγή του.
Αυτός είναι και ο κόσμος του, ολόκληρο το υπόλοιπο φάσμα μένει εκτός των
προσλαμβανουσών και των ενδιαφερόντων του. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον
δήθεν εξελιγμένο κι ανώτερο άνθρωπο, με κάποιες σπάνιες εξαιρέσεις (οι οποίες
συνήθως δεν αντέχουν το αβάσταχτο βάρος της αλήθειας και παραφρονούν ή
αυτοκτονούν).
Ο άνθρωπος, βέβαια, έχει μια σαφώς πιο συνολική εικόνα του περιβάλλοντός του,
αλλά αυτό που του συσκοτίζει συχνά τη σκέψη και την κρίση είναι η
ανθρωποκεντρική αντίληψη (θρησκευτική ή επιστημονική) ότι είναι ποιοτικά εντελώς
διαφορετικός και στην ανώτατη βαθμίδα από όλα τα υπόλοιπα όντα, ενώ στην ουσία
είναι κι αυτός αναπόσπαστο μέρος του Γεωσυστήματος. Δεν αναρωτιέται ποτέ πώς
δικαιολογείται αυτή η ανωτερότητα, όταν ολόκληρη η Ιστορία του, εκτός από τα
θαυμαστά επιστημονικά και πολιτιστικά επιτεύγματα, βρίθει παράλληλα από πάσης
φύσεως φρικιαστικές κι αποτρόπαιες πράξεις εντελώς ξένες στον «κατώτερο» κόσμο
των ζώων.
- Όνυξ II.Το συνολικό Γεωσύστημα έχει ένα θεμελιώδες δομικό πρόβλημα: κάθε έμβιο ον
για να επιβιώσει πρέπει να σκοτώσει και να φάει κάποιο άλλο. Στο επίπεδο του
είδους του πρέπει να δώσει άλλη μια σθεναρή μάχη, για να ζευγαρώσει με τον
κατάλληλο σύντροφο και να διαιωνίσει, με τον καλύτερο τρόπο, τα γονίδιά του, για
να εξασφαλίσει μια ικανοποιητική θέση στην κοινωνική ιεραρχία, κλπ. Το
Γεωσύστημα, λοιπόν, εξ ορισμού βάζει όλα τα όντα σε διαρκή ανταγωνισμό,
αντιπαράθεση, κι αλληλοσπαραγμό. Ένας τόσο εφιαλτικός Κόσμος δεν μπορεί, φυσικά,
να έγινε ούτε τυχαία (όπως υποστηρίζουν οι άθεοι υλιστές/επιστημονιστές), ούτε
από κάποιον Πάνσοφο και Πανάγαθο Θεό (όπως υποστηρίζουν οι πιστοί μονοθεϊστές).
Ο αποτρόπαιος επίγειος Κόσμος αντικατοπτρίζει μοιραία την αποτρόπαια
φύση του αδιαμφισβήτητου Δημιουργού του.
- Όνυξ III.
Επομένως, η εκδοχή «Πειραματικό Εργαστήριο Γη» είναι
πιθανότατη, αν σκεφτεί κανείς τις πέντε μεγάλες μαζικές καταστροφές της ζωής
στον πλανήτη (μετά από τις οποίες μια πληθώρα νέων ειδών εμφανίστηκε ταχύτατα)
και τις δεκάδες μικρότερης κλίμακας. Επίσης, η επί πλέον διαπίστωση ότι όλα τα
όντα είναι σε μια συγκρουσιακή κατάσταση μόνιμης έντασης και ποικίλων αρνητικών
συναισθημάτων, αφήνει ανοιχτό και το ενδεχόμενο του «Γήινου Εκτροφείου Παραγωγής
Αρνητικής Ενέργειας» κι εκμετάλλευσής του σε κάποιο ανώτερο επίπεδο, ασύλληπτο
από εμάς (κι εδώ αρκεί να αναφέρουμε τις ανακαλύψεις της σύγχρονης Φυσικής, που
μιλάει για την ύπαρξη περισσοτέρων διαστάσεων μη-αντιληπτών από μας, ώστε να
αντιληφθούμε την περιορισμένη μας αντίληψη της Πραγματικότητας).
- Όνυξ IV. Η
δεύτερη διαπίστωση, εκείνη του εκτροφείου (ούτως ή άλλως άμεση συνάρτηση της
πρώτης), ενισχύεται και από το γεγονός ότι ο άνθρωπος, που θεωρείται (και είναι,
μέχρι νεωτέρας) το πιο εξελιγμένο είδος που εμφανίστηκε στη Γη, από τη μια
πλευρά αναπτύσσοντας τον εφαρμοσμένο ορθολογισμό (Επιστήμη) έχει φτάσει σε
απίστευτα τεχνολογικά επιτεύγματα, κι από την άλλη αδυνατεί να διευθετήσει
ορθολογικά κάποια απλά καθημερινά θέματα κοινωνικής συμβίωσης. Από τις απαρχές
της εμφάνισής του η αγαπημένη του ασχολία φαίνεται να είναι η αντιπαράθεση με
τους ομοίους του, η οποία συχνότατα φτάνει στην αιματηρή και φονική εκείνη
σύγκρουση που λέγεται «πόλεμος».
Επίσης, οι ανεξήγητες και κακόβουλες πράξεις του (πιθανότατα υποβολιμιαίες),
σε ένα πολύ εκτεταμένο φάσμα δραστηριοτήτων, συνηγορούν σαφώς υπέρ της εκδοχής
του «Εκτροφείου Παραγωγής Αρνητικής Ενέργειας»: κακοποίηση ζώων, χρησιμοποίησή
τους σε αποτρόπαια θεάματα «ψυχαγωγίας», σε πολέμους, τεράστια ποικιλία
σεξουαλικών διαστροφών, βιασμοί, σεξουαλική κακοποίηση και δολοφονίες γυναικών
και παιδιών (συχνά δικών του), φρικτά βασανιστήρια για φυλετικές, θρησκευτικές,
ιδεολογικές διαφορές ή και συχνά μόνο για «διασκέδαση», παράλογοι πόλεμοι και
γενοκτονίες, κλπ. – που είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες στον «κατώτερο» ζωικό κόσμο.
Ακόμη και για την ικανοποίηση θεοτήτων που υποτίθεται ότι ζουν σε έναν
διαφορετικό, ανώτερο, υπερβατικό χώρο, επιλέγονται συστηματικά αιματηρές θυσίες
ζώων κι ανθρώπων. Όλα αυτά συνθέτουν ένα άκρως αφύσικο σκηνικό που καταλήξαμε να
θεωρούμε αποκλίνων κι ενοχλητικό μεν αλλά και παράλληλα (σχεδόν)
φυσιολογικό.
Ουσιαστικά η Επιστήμη δεν έχει εξηγήσει επαρκώς όλη αυτή τη διαστροφή, τη
σαδιστική και τη δολοφονική μανία του ανθρώπου, που δεν έχει απολύτως καμία
σχέση με κανένα από τα δύο βασικά ένστικτα (επιβίωση, αναπαραγωγή), αντιθέτως
μάλιστα, φαίνεται να έχει ως απώτερο σκοπό τη συνεχή κι αναίτια πρόκληση
αρνητικών συναισθημάτων (πόνου, φόβου, τρόμου, απόγνωσης, οργής, κλπ.) και
συνεχείς (αυτο)καταστροφικές συμπεριφορές.
- Όνυξ V. Ένα
άλλο σημαντικό και πανάρχαιο ερώτημα είναι εκείνο της ελεύθερης βούλησης. Ακόμη
κι αν οι ιδέες περί μιας συμπαντικής αναγκαιότητας (πεπρωμένο,μοίρα, ειμαρμένη) ήταν επί αιώνες διαδεδομένες σε πολλούς λαούς, η ιδέα
ότι ο άνθρωπος διαθέτει ελεύθερη βούληση και είναι κύριος της ζωής του παραμένει
ανυποχώρητη, κυρίως στη Δύση την μετά τον Διαφωτισμό περίοδο. Εδώ, αρκεί να
θέσει κανείς το βασικό και καίριο ερώτημα για να διαφανεί η ψευδαίσθηση αυτής
της αντίληψης: «Δεν διαλέγουμε τα δύο βασικά στοιχεία της ζωής μας, τη γέννηση
και τον θάνατο, και νομίζουμε ότι στο ενδιάμεσο διάστημα έχουμε ελευθερία
επιλογών;» Όπως επίσης δεν διαλέγουμε την οικογένεια στην οποία θα γεννηθούμε,
τη φυλή, τον λαό και τη χώρα, την ιστορική περίοδο.
Για να μην αναφέρουμε και τις «μοιραίες συμπτώσεις», από τις οποίες
καθοδηγείται συχνά η ζωή μας, το ανεξήγητο της ερωτικής έλξης, κλπ. (Υπάρχουν
βέβαια και οι εκδοχές των ανατολικών μονοθεϊσμών ότι όντως εμείς επιλέγουμε την
εκάστοτε ενσάρκωσή μας, ανάλογα με την οφειλή που πρέπει να ξεπληρώσουμε, αλλά
δεν φαίνονται και πολύ πειστικές. Ποιος θα άφηνε αυτόβουλα την ουράνια νιρβάνα
για να ενσαρκωθεί σε μια περιοχή που σπαράσσεται από λιμούς, πολέμους,
επιδημίες, κλπ., και «να ξεπληρώσει κάρμα»;).
- Όνυξ VI.
Επίσης, πολλοί παλιότεροι αλλά και σύγχρονοι φιλόσοφοι κι επιστήμονες
ασχολούνται με τη διερεύνηση της πιθανότητας ο Κόσμος μας να είναι ένα είδος
εικονικής πραγματικότητας (αγνώστων λοιπών στοιχείων) ή μια γιγάντια προσομοίωση
μέσα σε ένα υπερυπολογιστή κάποιου ανώτερου εξωανθρώπινου πολιτισμού. Η
πιθανότητα να ισχύει αυτή η εκδοχή επιβεβαιώνεται από πολλές ενδείξεις που
προϋποθέτουν κάποιους εξωγενείς παράγοντες.
Η πρώτη είναι ότι το Σύμπαν δεν έχει υλική υπόσταση αλλά ενεργειακή (η ύλη
είναι συμπυκνωμένη ενέργεια). Η Αστροφυσική απέδειξε ότι ουσιαστικά ζούμε σε
έναν άμορφο ωκεανό από ενέργεια και η εικόνα του Κόσμου που έχει κάθε έμβιο ον
σχηματίζεται βάσει των αισθητηριακών ερεθισμάτων που προσλαμβάνει με τον
βιολογικό του εξοπλισμό και την περαιτέρω επεξεργασία τους. Οπότε, κάθε είδος
ζει στη δική του ιδιαίτερη σήραγγα πραγματικότητας κι έχει ελάχιστη ή καμία
αντίληψη όλων των υπολοίπων. Στον άνθρωπο αυτή η ιδιαιτερότητα κατακερματίζεται
ακόμη περισσότερο, δεδομένου ότι και το κάθε άτομο ζει στη δική του προσωπική
σήραγγα πραγματικότητας, γεγονός που καθιστά τόσο δύσκολη την επικοινωνία, τη
συνεννόηση, και την ομαδική δράση.
Η δεύτερη είναι οι συμπτώσεις. Η ίδια η ζωή στη Γη αναδύθηκε χάρη σε μια
απίστευτη σειρά «συμπτώσεων» οι οποίες αν δεν συνέτρεχαν απλώς δεν θα είχε
εμφανιστεί. Επίσης, σημαντικό ρόλο παίζουν οι καθοριστικές συμπτώσεις, τόσο σε
ατομικά όσο και σε συλλογικά ιστορικά γεγονότα (συχνά αλλάζουν την πορεία μιας
ζωής, την έκβαση μιας μάχης, τον ρου της Ιστορίας).
Η τρίτη είναι το φαινόμενο της ανθρώπινης δημιουργικότητας. Αν σκεφτεί κανείς
το μυστήριο μιας και μόνο ανθρώπινης επινόησης, όπως είναι η γλώσσα, δεν μπορεί
παρά να μείνει εμβρόντητος. Μια ομάδα πιθηκανθρώπων αρχίζει ξαφνικά να
περιγράφει με ήχους το περιβάλλον της, τις πράξεις της, τα συναισθήματά της, τις
σκέψεις της, διάφορες αφηρημένες έννοιες, μετά «κλειδώνει», για σταθερότητα, τον
κάθε διαφορετικό ήχο με το σημαινόμενό του, επινοεί συντακτικούς και
γραμματικούς κανόνες για ακριβέστερη χρήση της γλώσσας, και τέλος εφευρίσκει το
αλφάβητο για να μπορεί να διατηρεί στον χρόνο, μέσω ενός υλικού υποβάθρου, όλα
αυτά που θέλει να εκφράσει με τον κώδικα της γλώσσας.
Τώρα, αν βάλουμε και την απίστευτη, μέσα στον χωροχρόνο, πλειάδα και όλων των
υπόλοιπων εφευρέσεων, με αποκορύφωμα την πρωτοφανή κι επιταχυνόμενη τεχνολογική
έκρηξη που παρατηρείται στη Δύση, κυρίως τα τελευταία διακόσια χρόνια, είναι
πασιφανές ότι όλα αυτά δεν μπορεί να είναι δημιούργημα του ανθρώπινου εγκεφάλου,
όπως θέλουμε να πιστεύουμε – ειδικά όταν έχει πλέον αποδειχτεί ότι η σκέψη δεν
ρέει από τον εγκέφαλο όπως η χολή από το ήπαρ.
Εξ άλλου, αυτό το επιβεβαιώνουν και πολλοί επιστήμονες, αναφέροντας ότι
νοιώθουν πως οι ιδέες για τις ανακαλύψεις και τις εφευρέσεις τους συχνά τους
έρχονται σαν επιφοίτηση από κάποιον άγνωστο υπερβατικό χώρο, και μάλιστα σε
στιγμές που δεν ασχολούνται καν με το συγκεκριμένο θέμα. Ολόκληρη η εμφάνιση και
η εξέλιξη του Γεωσυστήματος, συμπεριλαμβανομένου του φαινομένου «άνθρωπος»
αφήνει να διαφαίνεται σαφώς η ύπαρξη κάποιου εγγενούς λογισμικού ή κάποιων
εξωγενών παρεμβάσεων.
- Όνυξ VIΙ.Το πανάρχαιο θρησκευτικό συναίσθημα
στον άνθρωπο, ύστερα από μια αρχική φάση πολυθεϊσμού (καλοί και κακοί θεοί),
σταθεροποιήθηκε στους πέντε μεγάλους σύγχρονους μονοθεϊσμούς (ινδουισμός,
βουδισμός, ιουδαϊσμός, χριστιανισμός, μουσουλμανισμός). Η διαφορά τους με τον
«δημοκρατικό» πολυθεϊσμό, όπου το άτομο μπορούσε να επικαλεστεί τις καλές
θεότητες για να αντιπαλέψει τις κακές, είναι ότι τώρα είναι στο έλεος μιας και
μοναδικής θεότητας, η οποία του μεταθέτει την αποκλειστική ευθύνη για το χάλι
της ζωής στη Γη (ας μη ξεχνάμε ότι και η κατ’ εξοχήν κακή οντότητα, ο Σατανάς,
είναι κι αυτή δημιούργημα του Θεού).
Γι’ αυτό ευθύνεται αποκλειστικά και μόνον ο άνθρωπος ο οποίος, είτε κάποτε
εξέπεσε εξ ουρανού στον κόσμο της ύλης για να ξεπληρώσει ασαφείς και
μυστηριώδεις «καρμικές οφειλές» μέσω των διαδοχικών μετενσαρκώσεων (ινδουισμός,
βουδισμός), είτε εξ αιτίας του «θανάσιμου αμαρτήματος» να παρακούσει τον
Δημιουργό του (ιουδαϊσμός, χριστιανισμός, μουσουλμανισμός). Για το γεγονός ότι
όλα τα όντα – και όχι μόνον ο άνθρωπος – είναι παγιδευμένα σε ένα αιματηρό
παιχνίδι συνεχούς αντιπαλότητας, που ακυρώνει
εξ αρχής κάθε έννοια «ηθικής», δεν δίνεται καμία ικανοποιητική
εξήγηση.
Αντιθέτως, αντηχούν παράλογες φράσεις που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την
πραγματικότητα: «Όλα είναι Ένα», «Η ζωή είναι ιερή», «Ο Θεός είναι αγάπη», «η
Αλήθεια είναι μέσα μας», κλπ. Αποτέλεσμα αυτής της μονοθεϊστικής επικράτησης της
ενοχοποίησης του ανθρώπου είναι να μην εστιάζει πλέον αυτός στο γενικό πλάνο της
ζωής στον πλανήτη, ώστε να υπάρχει η πιθανότητα να φτάσει στην Αλήθεια και να
εξεγερθεί ενάντια στον Δυνάστη του, αλλά να αυτομαστιγώνεται μαζοχιστικά στον
βωμό του για «ανήθικη συμπεριφορά», ζητώντας συγνώμη, έλεος, και άνωθεν
χαρισματική σωτηρία.
Επίσης, μια άλλη σημαντική παράμετρος είναι ότι όλες οι μονοθεϊστικές
θρησκείες απαγορεύουν με τιμωρία την εθελούσια έξοδο από τον επίγειο θάλαμο
βασανιστηρίων δια της αυτοκτονίας, οι ανατολικές με πιο επώδυνη μετενσάρκωση και
οι άλλες με αιώνια τιμωρία στο πυρ της Κολάσεως. Προφανώς ο Κακός Ποιμένας
θυμώνει πολύ όταν κάποιο παγιδευμένο ζώο καταφέρνει να δραπετεύσει, με αυτόν τον
απελπισμένο τρόπο, από το εφιαλτικό εκτροφείο του.
Στη μόνη περίπτωση που περιγράφεται αρνητικά ο Άρχων του Κόσμου τούτου είναι στον
Γνωστικισμό. Αλλά κι εκεί δεν του αποδίδεται κακή πρόθεση αλλά
άγνοια κι ανικανότητα, λόγω κατωτερότητας σε σχέση με τον
Αληθινό Θεό, τη δημιουργία του οποίου προσπάθησε ατυχώς να μιμηθεί, σπινθήρας
του οποίου υπάρχει μέσα μας, διατηρώντας έτσι τη δυνατότητα σωτηρίας.
Το ερώτημα πώς το Ανώτερο άφησε κάτι υποδεέστερο να του κλέψει ένα τμήμα της
θεϊκής ουσίας του και να φτιάξει έναν ατελή κόσμο δυστυχίας ενσωματώνοντάς το
εκεί και γιατί μετά δεν επενέβη διορθωτικά, για την αποκατάσταση της θεϊκής
συμπαντικής τάξης, απαντάται από τον Γνωστικισμό με έναν τρόπο αρκετά δαιδαλώδη,
μυθιστορηματικό, κι ελάχιστα πειστικό. Ωστόσο, πρέπει να του αποδοθούν τα
εύσημα για την όντως θεμελιώδη διαπίστωση, «στραβά αρμενίζουμε επειδή στραβός
είναι ο γιαλός».
- Όνυξ
VIII. Η
διαπίστωση ότι ο Κόσμος μας διαθέτει ένα θεμελιώδες δομικό πρόβλημα που τον
μετατρέπει μοιραία σε αιματηρό σφαγείο, στρέφοντας τα όντα όλα εναντίον όλων
είναι αδιαμφισβήτητη κι εμφανώς πέρα από ουσιαστικές παρεμβατικές δυνατότητες
του ανθρώπου. Το γεγονός όμως ότι συχνά ο άνθρωπος εντείνει εθελοντικά αυτή την
κατάσταση, δημιουργεί επί πλέον ενδείξεις για το αφύσικο του Κόσμου κι ερωτήματα
για την αυτόβουλη κι αυτεξούσια φύση της «κορωνίδας» των όντων.
Από αρχαιοτάτων χρόνων ο πόνος και ο τρόμος ζώων κι ανθρώπων ήταν η
μεγαλύτερη και πιο διαδεδομένη μορφή διασκέδασης. Εμβληματική εικόνα αυτής της
ανεξήγητης «ψυχαγωγίας» αποτελεί το ρωμαϊκό Κολοσσαίο, μέσα στην αρένα του
οποίου έβρισκαν, επί αιώνες, μαρτυρικό θάνατο αναρίθμητα ζώα και άνθρωποι, προς
τέρψη κι απόλαυση των συνωστισμένων θεατών. Ακόμη και σήμερα, σε πολλές χώρες,
επιβιώνουν απομεινάρια αυτής της αρρωστημένης μορφής απόλαυσης: ταυρομαχίες,
κυνομαχίες, κοκορομαχίες, κλπ.
Η άλλη ένδειξη έχει σχέση με μια από τις σημαντικότερες εφευρέσεις του
ανθρώπου και το σημαντικότερο, ίσως, μέσο επηρεασμού των μαζών, την τηλεόραση.
Στις αρχές του 21ου αιώνα βρίσκεται σχεδόν
μέσα σε κάθε σπίτι των 7,5 δισεκατομμυρίων κατοίκων του πλανήτη. Κι ενώ θα
μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να ανεβάσει το πνευματικό επίπεδο των ανθρώπων
(με ποιοτικές ταινίες, μουσικές, ντοκυμαντέρ, κι εκπομπές), αντιθέτως εκβάλλει
καθημερινά (τόσο με τα δελτία ειδήσεων όσο και με τις σειρές και τις ταινίες)
μια αποτρόπαια παλίρροια εικόνων που έχουν σχέση με τα χαμηλότερα ένστικτα του
ανθρώπου: σεξουαλικές διαστροφές, βασανισμοί, εγκλήματα, δολοφονίες, ναρκωτικά,
κλπ. Σε αναλογία, μπορούμε να πούμε ότι η τηλεόραση είναι το ηλεκτρονικό
Κολοσσαίο του σύγχρονου κόσμου.
Κι εδώ τίθεται το ερώτημα: πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος να διασκεδάζει με
καταστάσεις τις οποίες ο ίδιος δεν θα ήθελε με τίποτα να ζήσει, να βλέπει όχι
μόνο χωρίς ενόχληση αλλά και με απόλαυση αρρωστημένες κι οδυνηρές ιστορίες – τις
οποίες συχνά μιμείται και στην αληθινή ζωή; (Η ψυχολογική εξήγηση της ασφάλειας
που αισθάνεται, ως θεατής αλλότριων μαρτυρίων, κλπ., έχει σαφώς κάποια όρια).
Και αυτή η συνισταμένη, δεδομένου ότι συντελεί στην πρόκληση αρνητικών
συναισθημάτων στους τηλεθεατές (φόβος, αγωνία, αηδία), συνηγορεί υπέρ της
εκδοχής «Εκτροφείο Παραγωγής Αρνητικής
Ενέργειας».
Παρανυχίδες. Υπάρχουν πολλές
αποχρώσες ενδείξεις αυτής της ακραίας Γνωστικής εκδοχής του Κόσμου μας, πολλά
ίχνη αόρατων εξωγενών παραγόντων, αναφέρουμε δειγματοληπτικά μερικές από
αυτές.
- Οι πάσης φύσεως συμπτώσεις, που ήδη αναφέραμε, και οι οποίες κονιορτοποιούν
τον νόμο των πιθανοτήτων και οδηγούν στο περί του αντιθέτου συμπέρασμα.
- Η μυστηριώδης «άνωθεν προστασία» που φαίνεται να απολαμβάνουν συχνά
αποτρόπαιοι δικτάτορες (Χίτλερ, Στάλιν, Πολ Ποτ, Κάστρο, κ.ά). Είναι γνωστό ότι
πολλοί από αυτούς γλύτωσαν από βέβαιο θάνατο κι από πολλές απόπειρες δολοφονίας
(το απόλυτο ρεκόρ φαίνεται να κατέχει ο Κάστρο: πάνω από 635 αναφέρουν οι
μυστικές υπηρεσίες της Κούβας).
- Η περίφημη «τύχη του πρωτάρη» που έχουν όσοι παίζουν για πρώτη φορά τυχερά
παιχνίδια, λες κι αυτό γίνεται για να εθιστούν έτσι στον τζόγο και να
καταστραφούν στη συνέχεια, με μαθηματική ακρίβεια, όπως συμβαίνει σχεδόν
πάντα.
- Η σαδιστική φύση της ερωτικής σχέσης: η αρσενικότητα στον άντρα και η
θηλυκότητα στη γυναίκα, εμποδίζουν τα δύο φύλα να έχουν ανθρώπινες σχέσεις και
δημιουργούν τα γνωστά προβλήματα συμβίωσης – κυρίως μόλις η αρχική αποβλακωτική
επίδραση του έρωτα εξασθενήσει.
- Η τυφλή προσήλωση με την οποία οι άνθρωποι επιδίδονται σε καταστροφικές και
αυτοκαταστροφικές πράξεις.
- Οι μολυσματικές ιδεοληψίες (θρησκείες, ιδεολογίες) που κυριεύουν τους
ανθρώπους και προκαλούν συχνά εκατόμβες θυμάτων.
- Το γεγονός ότι κάθε απόπειρα βελτίωσης των κοινωνικών δεινών καταλήγει
συστηματικά σε απείρως χειρότερα αποτελέσματα (κλασική περίπτωση η στυγνή
κομμουνιστική δικτατορία του Πολ Ποτ η οποία, μέσα σε πέντε χρόνια, έσπειρε τον
απόλυτο τρόμο στην Καμπότζη και προκάλεσε τον θάνατο 2 εκατομμυρίων ανθρώπων –
το ¼ του συνολικού πληθυσμού).
- Η διαπίστωση ότι το ίδιο συμβαίνει και με την τεχνολογία, η οποία αντί να
απελευθερώσει την ανθρωπότητα, έκανε ένα κομμάτι των εργαζομένων ακόμη πιο
εξαρτημένο από το οικονομικό σύστημα παραγωγής αγαθών, καταδίκασε ένα άλλο στην
ανεργία και την ανέχεια, και συντελεί τα μέγιστα στην οικολογική καταστροφή του
πλανήτη.
- Οι θεμελιωδώς ανόητες κι εντελώς ατεκμηρίωτες ανθρώπινες αντιλήψεις που
έχουν καταστροφικά αποτελέσματα στη χλωρίδα και την πανίδα του πλανήτη: το
κέρατο του ρινόκερου θεραπεύει την αντρική ανικανότητα, το αλκοολούχο απόσταγμα
φιδιού τονώνει τον οργανισμό, οι χαυλιόδοντες του ελέφαντα είναι ένα πολύτιμο
υλικό.
- Η ανεξήγητη χαρά που νοιώθουν οι άνθρωποι όταν γεννούν κι άλλους σκλάβους
σε αυτό το αποτρόπαιο στρατόπεδο συγκέντρωσης: «τα παιδιά είναι ευλογία Θεού»,
«τα παιδιά είναι χαρά», «χωρίς παιδιά η ζωή δεν έχει νόημα».
- Η καθημερινή ανεξήγητη εφαρμογή από χιλιάδες γονείς της λαϊκής ρήσης,
«δουλειά δεν είχε ο Διάβολος πηδούσε τα παιδιά του».
Κλπ., κλπ., κλπ…
Κατακλείδα: Επομένως, όλα δείχνουν ότι η
φύση της Αλήθειας είναι η αλήθεια της Φύσης: εντελώς Αφύσικη.
Όλα δείχνουν ότι «ο εχθρός δεν είναι ο
Άλλος, ο Εχθρός είναι αλλού» (ουσιαστικά παντού).
Λανθασμένες εκτιμήσεις μιας κατάστασης οδηγούν μοιραία σε λανθασμένες κι
αποτυχημένες στρατηγικές και «λύσεις». Παράδειγμα, οι απανταχού αναρίθμητες
αποτυχημένες επαναστάσεις και τα αποτυχημένα οικονομικο-κοινωνικά πειράματα, τα
οποία ωστόσο συνεχίζουν να γοητεύουν τους ανθρώπους. Για όσο διάστημα η
ανθρωπότητα δεν θα συνειδητοποιεί ότι είμαστε κατάδικοι σε ένα είδος τεχνητού κι
αποτρόπαιου κάτεργου το οποίο καταλήξαμε να θεωρούμε σχεδόν φυσιολογικό, για όσο
διάστημα δεν θα κατανοεί ότι εντελώς
ανεξήγητες και φρικαλέες πράξεις, ντεσιμπέλ παράνοιας, αναίτια βουνά πτωμάτων
και ποταμοί αίματος μπορούν να εξηγηθούν από οικονομικο-κοινωνικές θεωρίες περί
«συμφερόντων» κι «εξουσίας», από ψυχολογικές αναλύσεις περί «ασυνείδητου»,
«υποσυνείδητου», «παιδικών τραυμάτων», «ψυχικών ασθενειών», κλπ.
δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα να αρχίσει η ύστατη επανάσταση και η υπέρτατη
τιτάνια μάχη, της οποίας η έκβαση δεν είναι καθόλου δεδομένη:
εκείνη της εξέγερσης των δημιουργημάτων ενάντια στον παντοδύναμο
Δημιουργό τους!
Eσύ και μόνο εσύ θα έχεις τα αστέρια, όπως κανείς άλλος δεν τα έχει. Σε ένα από αυτά θα ζω. Σε ένα από αυτά θα γελώ. Όταν το βράδυ θα κοιτάς τον ουρανό, θα μοιάζει σαν να γελάνε όλα τα αστέρια. Εσύ και μόνο εσύ, θα έχεις αστέρια που γελούν. Σε αγαπώ. Μου λείπεις. Θα προσπαθώ να συνεχίσω να κοιτάω ψηλά."
Η φράσις τού σοφού Ηρακλείτου, ότι "η Γραμματική, δι' αφώνου και φωνήεντος εδόμησε την πρώτην συλλαβήν" είναι δηλωτική ότι η Ελληνική Γλώσσα, είναι δομημένη βάσει Kώδικος.
Μετά από εικοσαετή μελέτη και έρευνα, αξιώθηκα να ανακαλύψω εκ νέου, τον ξεχασμένον από χιλιετίες, πιστεύω, κώδικα, τον οποίον κατέγραψα το έτος 1993 και ο οποίος συνοψίζεται στην διαπίστωσιν ότι:
Κάθε γράμμα της Ελληνικής αλφαβήτου αντιστοιχεί σε μίαν συγκεκριμένην έννοιαν (την ιδίαν πάντα, εξ’ού και κώδιξ), η οποία αποκαλύπτει, αβιάστως, το αρχικόν νόημα της λέξεως, με τρόπον απλούν, ακριβή και κατανοητόν.
Η Ελληνική Γλώσσα, ως προς την δομήν τών λέξεων της, είναι τελεία και Συμπαντική.
Όλαι αι Ελληνίδες λέξεις, οι Μύθοι, αι παραβολαί και πλείστα αρχαία κείμενα της Ελληνικής γραμματείας, με την εφαρμογήν της μεθόδου τού "Κωδικος της Ελληνικής Γλώσσης" υπό τον γενικόν τίτλον "ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ", γίνονται προσιτά στην κατανόησίν μας, και προβάλλουν τα κρυμμένα νοήματα αποκαλύπτοντας πλήθος επιστημονικών πληροφοριών, αλλά και ηθικήν διδασκαλία, περί της αναγωγής του ανθρώπου.
Το έργον μου είναι πρωτότυπον και δεν περιλαμβάνει βιβλιογραφίαν, πέραν των αναφορών στην αρχαία Ελληνική γραμματεία, στά θεολογικά κείμενα καί βεβαίως στά Λεξικά μας.
Το όνειρον κάθε ερευνητού, να γίνη μέτοχος τών νοημάτων - μηνυμάτων των αρχαίων κειμένων, είναι πλέον εφικτόν.
Αναμένω, αυτό το μέγιστον δι' εμέ δώρο, το εύχρηστον νοηματικόν εργαλείον, να παραδοθή, πρός χρήσιν παντός ΕΛΛΗΝΟς (= φωτεινού Νοός).
Πρωτοκωδικές Συλλαβές
ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ Πίναξ Γραμμάτων
Α
Αρχική δύναμις (ΑΛΦΑ = αρχικόν ηλιοφώς)
Β
Ενέργεια πάσης φύσεως (Β-ΗΤΑ = η ενέργεια που φανερώθηκε και στερεώθηκε)
Ροή πρωτίστως φωτοενεργειών, υστέρως δέ πάσα άλλη Ροή
Σ
Τό εσωτερικώς θεώμενον
Τ
Η στερέωσις τής Δυνάμεως ή τής θεάσεως
Υ
Μεγάλη συσσώρευσις δυνάμεως (φωτός)
Φ
Τό Φώς
Χ
Τά χοϊκά στοιχεία - η χθών
Ψ
Π+Σ = Τό πύρ σέ έσω χώρον
Ω
Ο πλανήτης - γήινος χώρος
Αλφαβητικός και Συλλαβικός Κώδικας
Ο Αλφαβητικός Κώδικας του Θεολόγου Αναστ. Σημαιοφόρου είναι μία μέθοδος ανευρέσεως των εννοιών των γραμμάτων της Ελληνικής Γλώσσας.
ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ Πίναξ Συλλαβών
1
2
3
4
5
6
7
1
Β
ΒΑ
ΒΕ
ΒΟ
ΒΥ
ΒΙ
ΒΗ
ΒΩ
ΒΑ
=
Φωνή - βοή - ήχος - ενέργεια με βοήν
2
Γ
ΓΑ
ΓΕ
ΓΟ
ΓΥ
ΓΙ
ΓΗ
ΓΩ
ΓΑ
=
Η στερέωσις της ροής σε χώμα
3
Δ
ΔΑ
ΔΕ
ΔΟ
ΔΥ
ΔΙ
ΔΗ
ΔΩ
ΔΑ
=
Δόμησις-δύναμις - δημιουργία
4
Ζ
ΖΑ
ΖΕ
ΖΟ
ΖΥ
ΖΙ
ΖΗ
ΖΩ
ΖΑ
=
Ζωή διά μέσου της δυνάμεως
5
Θ
ΘΑ
ΘΕ
ΘΟ
ΘΥ
ΘΙ
ΘΗ
ΘΩ
ΘΑ
=
Θέασις
6
Κ
ΚΑ
ΚΕ
ΚΟ
ΚΥ
ΚΙ
ΚΗ
ΚΩ
ΚΑ
=
Τα υλικά που πορεύονται προς τα κάτω
7
Λ
ΛΑ
ΛΕ
ΛΟ
ΛΥ
ΛΙ
ΛΗ
ΛΩ
ΛΑ
=
Λευστότητα ηλιακής ακτινοβολίας η υγρής λεύσεως
8
Μ
ΜΑ
ΜΕ
ΜΟ
ΜΥ
ΜΙ
ΜΗ
ΜΩ
ΜΑ
=
Η ορατή φύσις
9
Ν
ΝΑ
ΝΕ
ΝΟ
ΝΥ
ΝΙ
ΝΗ
ΝΩ
ΝΑ
=
Νόμος - νούς - υγρόν εις την φύσιν
10
Ξ
ΞΑ
ΞΕ
ΞΟ
ΞΥ
ΞΙ
ΞΗ
ΞΩ
ΞΑ
=
ΚΑ+ΣΑ = κάσα
11
Π
ΠΑ
ΠΕ
ΠΟ
ΠΥ
ΠΙ
ΠΗ
ΠΩ
ΠΑ
=
Πατήρ-πύρ
12
Ρ
ΡΑ
ΡΕ
ΡΟ
ΡΥ
ΡΙ
ΡΗ
ΡΩ
ΡΑ
=
Ροή ενεργείας
13
Σ
ΣΑ
ΣΕ
ΣΟ
ΣΥ
ΣΙ
ΣΗ
ΣΩ
ΣΑ
=
Το κρυμμένον και εσωτερικώς θεώμενον
14
Τ
ΤΑ
ΤΕ
ΤΟ
ΤΥ
ΤΙ
ΤΗ
ΤΩ
ΤΑ
=
Η στερεά δομημένη ύλη-η πήξις του υγρού
15
Φ
ΦΑ
ΦΕ
ΦΟ
ΦΥ
ΦΙ
ΦΗ
ΦΩ
ΦΑ
=
Φώς
16
Χ
ΧΑ
ΧΕ
ΧΟ
ΧΥ
ΧΙ
ΧΗ
ΧΩ
ΧΑ
=
Τα χοϊκά τα έχοντα ελαχίστην ροήν
17
Ψ
ΨΑ
ΨΕ
ΨΟ
ΨΥ
ΨΙ
ΨΗ
ΨΩ
ΨΑ
=
Πύρ εσωτερικόν - Ψυχή
ΦΩΝΗΕΝΤΑ
Τά αναφερθέντα περί φωνηέντων είναι ενδεικτικά. Η λειτουργία των, εντός των Ελληνίδων λέξεων, θά κατανοηθή ολίγον κατ' ολίγον.
Αι Ελληνίδες Λέξεις μάς μεταφέρουν τά νοήματα τού Έλληνος Λόγου. Τά Άφωνα αποτελούν τόν νοηματικόν ιστόν τής λέξεως, ενώ τά φωνήεντα φωτίζουν πολυτρόπως τά νοήματα των αφώνων.
ΤΑ ΦΩΝΗΕΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ
Η επτάς των φωνηέντων είναι μία ουσία. Είναι η ουσία τού ΑΛΦΑ = Ηλιοφώς = Αρχική δύναμις.
Τό ΑΛΦΑ, ώς αρχική δύναμις ηλιοφωτισμού, όταν θέλει νά εκπορευθή ή νά δηλώση τήν έκτασιν, τρέπεται σέ Έψιλον.πχ. Τρέχω.
Όταν κατέρχεται, ώς ακτίς, γίνεται ΙΩΤΑ. πχ. Βίος.
Όταν η κάθοδος της ακτίνος είναι διπλή, τότε εμφανίζεται ως ΗΤΑ και σημαίνει τήν φανέρωσιν. πχ. Ήλθα.
Όταν η δύναμις του ΑΛΦΑ συσσωρεύεται σέ μεγάλην ποσότητα, τότε σημαίνεται διά τού ΥΨΙΛΟΝ. πχ. Υδρία.
Όταν κλείνεται σέ χώρον ωρισμένον, απροσδιορίστου μεγέθους, τότε εμφανίζεται διά τού ΟΜΙΚΡΟΝ. πχ. Όλον.
Όταν τέλος επικάθηται του γηίνου χώρου, γίνεται ΩΜΕΓΑ. πχ. ώρα(= ο φωτισμός στήν Γή).
Δηλαδή τα φωνήεντα σημαίνουν:
Α = Αρχική δύναμις (ηλιοφωτισμού). Ε = Εκπόρευσις δυνάμεως (ηλιοφωτισμού), έκτασις. I = Ολίγη δύναμις (ηλιοφωτισμού), συνεχώς τροφοδοτούσα. Η = Διπλή κάθοδος - φανέρωσις (ηλιοφωτισμού). Υ = Μεγάλη συσσώρευσις (ηλιοφωτισμού). Ο = Χώρος ωρισμένος ή σώμα, ασχέτως μεγέθους. Ω = Γήινος χώρος.
Δίφθογγοι
Όταν δύο ή περισσότερα φωνήεντα ενωθούν, εμφανίζουν αθροιστικώς τά Kωδικά τους νοήματα. ΑΙ: Είναι η αρχική δύναμις συνεχώς κατερχομένη.
ΑΛΦΑ= ηλιοφώς, τό οποίον διά τού ΙΩΤΑ δηλούται δύναμις συνεχώς κατερχομένη. Αυτή η συνεχής τροφοδοσία του φωτός ορίζει τήν έννοιαν τής αιωνιότητος. Τά δύο φωνήεντα Α+Ι δηλούν, κατά τον Κώδικα, τό αιώνιον π.χ. Γαία - Αιγαίον - Αίγλη = Φώς ηλίου κλπ. ΑΥ: Είναι η αρχική δύναμις ΑΛΦΑ= ηλιοφώς, η οποία διά τού -Υ- δηλούται συσσωρευμένη σέ μεγάλην ποσότητα π.χ. Αυγή = Τό λαμπρόν Φώς τού ηλίου, Αυξάνω = κάνω τί νά μεγαλώση. ΕΙ: Διά τού Ε δηλούται η κίνησις καί η έκτασις, διά δέ τού -Ι- η συνεχής τροφοδοσία τής δυνάμεως ή τής ακτινοβολίας. Σέ όσες Ελληνίδες λέξεις υπάρχει η δίφθογγος ΕΙ σημαίνεται η κίνησις ή η έκτασις, η οποία συνεχώς τροφοδοτείται. π.χ. ΕΙΜΙ= Είμαι - υπάρχω. Διά τού Ε εκφράζεται η κίνησις τού όντος καί διά τού -Ι- η συνεχώς κατερχομένη ακτινοβολία, ένεκα τής οποίας υπάρχει. ΕΥ= Διά τού -Ε- δηλούται η κίνησις καί η έκτασις, διά δέ τού -Υ- η συσσωρευμένη δύναμις. Υπενθυμίζω, ότι όλα τά φωνήεντα είναι η εκδήλωσις τού ΑΛΦΑ, σέ διαφορετικήν πορείαν ή ποσότητα ακτινοβολίας. Επί πλανήτου η πόρευσις καί συσσώρευσις τού φωτός θεωρείται ΕΥ= καλή π.χ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ = Έννοια γνωστή, η οποία διά τού Κώδικος αναδεικνύει τό ύψιστον νόημα της. Είναι ΕΛ= πορευόμενος φωτισμός, ΕΥ= πού φέρνει καλήν ΘΕΡΙΑ= θωριά ή θεωρία ή θορόν = σπέρμα. Είναι δηλα-δή η Ελευθερία, αυτή πού παράγει τά φωτεινά νοήματα καί γεννά τούς φωτεινούς καί καλώς θεωρούντας Ανθρώπους. Αυτή είναι πηγή πολιτισμού καί ευδαιμονίας. ΟΙ: Διά τού -Ο- δηλούται ο περιωρισμένος χώρος, διά δέ τού Ι η κατερχομένη δύναμις σέ μικράν ποσότητα. Η δύναμις αυτή, (ώς έχει αναφερθεί στό φωνήεν Ι) είναι συνεχώς κατερχομένη, έχει αμφίδρομον κίνησιν καί η δύναμις της είναι μικρά. Δύναται νά λειτουργή καί αφανώς π.χ. ΚΟΙΛΙΑ= Διά τού -Ο- δηλούται ο περιωρισμένος χώρος καί διά τού -Ι- η συνεχώς κατερχομένη τροφοδοσία. ΟΙΚΙΑ = Διά τού -Ο- δηλούται ο χώρος όπου υπάρχει τό κτίσμα καί διά τού -Ι- τό ύψος αυτού. Ομοίως καί στήν λέξιν ΤΟΙΧΟΣ. ΟΥ: Διά τού -Ο- δηλούται ο χώρος ο περιωρισμένος ή τό σώμα (ανεξαρτήτως μεγέθους), διά δέ του -Υ- η μεγάλη συσσώρευσις.
Η δίφθογγος ΟΥ, εν συνόλω, δηλώνει τόν γεμάτον χώρον, τόν δομημένον π.χ. ΒΟΥς = Ενέργεια (Β) σέ χώρον ωρισμένον (Ο) συσσωρευμένη (Υ). Η λέξις ΒΟΥς χρησιμοποιείται ως συνθετικόν λέξεων, διά νά εκφράση τό υπερβολικά μεγάλο. ΒΟΥΛΗ= Θέλησις - απόφασις. Είναι η ΒΟΥ= ενέργεια σέ μεγάλην συσσώρευσιν ΛΗ= τού φωτισμού, η οποία παράγει τό αποτέλεσμα, ως θέλησιν - απόφασιν. ΝΟΥΣ= Διά τού Ν δηλούται ο Νούς καί ο Νόμος, διά δέ τού Υ η μεγάλη συσσώρευσις δυνάμεως. Ο Νούς είναι ο αντιλαμβανόμενος τά δρώμενα καί ασφαλώς ο ορθώς κρίνων τά πάντα.
Αποκωδικοποίησις Ελληνίδων Λέξεων
ΑΚΤΙΣ = Αρχική δύναμις (ηλιοφωτισμού) κάτω ΑΡΑ = Αρχική δύναμις (Α), υπερτάτου φωτισμού (ΡΑ). Είναι τό συμπερασματικόν πού δηλώνει τόν φωτισμόν τού νοήματος ΓΕΑ: Τό γήινον σώμα (Γ) τό οποίον εκτείνεται (Ε) καί είναι εκ τής αρχικής δυνάμεως (Α). Είναι η Γέα - Γή, η Γή μας. ΙΚΑΝΟΣ: Ι = συνεχώς τροφοδοτούμενος ΚΑ = κάτω ΝΟς = Νούς. ΗΒΗ: Η = διπλή κάθοδος δυνάμεως ΒΗ = ενέργεια διπλή καί φανερά. Διά τού Η δηλούται η φανερά ενέργεια πού χαρακτηρίζει τήν ηλικίαν τής ήβης - τής νεότητος ΗΛΙΟΣ: Η = η διπλή κάθοδος - η φανέρωσις ΛΙΟΣ = τού ηλίου. ΥΠΝΟΣ: Υ = συσσωρευμένη δύναμις ΠΝΟΣ = Πνοής ΥΕΤΟΣ: Υ = συσσωρευμένη δύναμις Ε = πού πορεύεται ΤΟΣ = επί τού στερεού σώματος.
Η λέξις ΥΕΤΟΣ εννοιολογεί τήν ραγδαία βροχήν πού είναι δύναμις ασφαλώς Υ = συσσωρευμένη. ΟΦΘΑΛΜΟΣ: Ο = ο χώρος Φ = τού φωτός ΘΑΛΑΜΟΣ = θάλαμος ή ο χώρος -Ο- διά τού οποίου Φ = τό φώς περνά, ΘΑΛΑΜΟς = στόν θάλαμον. ΩΡΑ: Ω = επί γής, ΡΑ = ο υπέρτατος φωτισμός. ΠΑΙΣ: Τό άφωνον Π δηλώνει τό Πύρ. Ώς συλλαβή ΠΑ εννοιολογεί τό πύρ τό αρχικόν. Διά τού Ι αυτό τό αρχικόν πύρ δηλούται κατερχόμενον αλλά καί αιώνιον. Είναι δήλα-δή ο ΠΑΙΣ, ο εκ τού ΠΑτρός κατερχόμενος. ΝΑΙΩ: Ν = Νούς, Αι = αιωνίας δυνάμεως, Ω = επί γής. Ναίω = κατοικώ. Ο Νούς επί πάντων Ναίει = κατοικεί.
ΚΡΟΝΟΣ : Παρήχθη εκ τής κωδικής ΚΑΡΑΝΑ καί σημαίνει ΚΑ = κάτω, ΡΑ = η ροή, ΝΑ = διά Νοός καί Νόμου.
Αποκωδικοποιήσεις Μύθων
Η σελίς αυτή περιέχει αποκωδικοποιήσεις μέρους Ελληνικών Μύθων.
Ο ΗΡΑΚΛΗΣ συνέλαβε την έλαφον ζωντανή στόν Λάδωνα Ποταμόν. Όταν τήν παρέδωσε στόν Ευρυσθέα, εκείνος τήν ελευθέρωσε.
Ο ΗΡΑΚΛΗΣ είναι τό φανερόν κατερχόμενον (Η), υπέρτατον φώς (ΡΑ), καί η ΚΛΗΙΣ (κλειδί). Η ΕΛΑ-ΦΟΣ είναι το εκπορευόμενον (Ε), ηλιακόν (ΛΑ), φώς (ΦΟς). Αυτήν τήν ΕΛΑ-ΦΟΝ ο ΗΡΑΚΛΗΣ συλλαμβάνει κατόπιν ετησίας αναζητήσεως της στον Ποταμόν ΛΑ-ΔΩΝΑ.
Η ονομασία του ποταμού είναι ΛΑ= φωτισμός ΔΩΝΑ= διανοίας. Τα άφωνα Δ= δύναμις καί Ν= Νούς δομούν την λέξιν Διάνοια (Δίνη, Δονώ κλπ.). Η ΕΛΑ-ΦΟΣ παραδίδεται στόν ΕΥΡΥΣΘΕΑ= στήν ευρείαν (ΕΥΡΥ), εσωτερικήν (Σ), θέασιν (ΘΕΑΝ) ή αντίληψιν.
Από τά βάθη λοιπόν του χρόνου οι σοφοί πρόγονοί μας θεωρώντας ημάς ώς ΗΡΑΚΛΕΙΣ= φωτεινές Κληίδες μάς προτρέπουν νά αναζητήσωμεν τό φώς (ΕΛΑΦΟΣ).
Τό Φώς αυτό θά τό εύρωμεν μόνον στήν φωτισμένην διάνοιαν μας (ΛΑΔΩΝ) καί οφείλομεν νά τό φέρωμεν στήν εσωτερικήν κατανόησίν μας (ΕΥΡΥΣΘΕΥΣ). Εν συνεχεία πρέπει νά το ελευθερώσωμεν, διότι το φώς το διανοητικόν, όταν συλληφθή εντός τής Διανοίας, πρέπει ευθύς νά διασκορπισθή, διά νά φωτίση καί τούς συνανθρώπους μας.
Ο ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ παρεχώρησε το Πύρ στούς Ανθρώπους μέ ΤΗΛΕΣΚΟΠΟΝ ΑΥΓΗΝ.
Ο ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ είναι Π = Πύρ, ΡΟ = Ρέον είς χώρον, ΜΗ = επί τής ορατής φύσεως, ΘΕΥς = η οποία Θεάται καλώς. ΤΗΛΕΣΚΟΠΟΣ σημαίνει ΤΗ = Δύναμις στερεωμένη, ΛΕ = εκ των ηλιακών ακτινοβολιών αί οποίαι Σ = εισέρχονται είς έσω χώρον ΚΟ = Κάτω εδώ ΠΟς = και είναι Πύρ.
Η λέξις ΤΗΛΕΣΚΟΠΟΣ αποκαλύπτει τόν ΤΗΛΕ = από μακράν ΣΚΟΠΟ = σκοπόν τού δημιουργού Νοός. Εντός της λέξεως ΤΗΛΕΣΚΟΠΟΣ τα άφωνα Σ+Κ, δομούν την λέξιν ΣΑΚΟΣ καί ΣΚΙΑ διά νά δηλωθή ότι η κατερχομένη δύναμις τού ηλιακού Πυρός τίθεται εντός σάκου = φυσικά σώματα, τά οποία ασφαλώς έχουν ΣΚΙΑΝ.
Τέλος η ΑΥΓΗ είναι η Α = αρχική δύναμις ή ΑΛΦΑ = ηλιοφώς, Υ = είς συσσώρευσιν, ΓΗ = επί γής κατερχομένη. Εν συνόλω η πρότασις ότι ο ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ έδωσε στούς ανθρώπους τό ΠΥΡ μέ ΤΗΛΕΣΚΟΠΟΝ ΑΥΓΗΝ σημαίνει ότι τό ΠΥΡ είναι αυτό πού ώς ΜΗΘΕΥΣ ή ΜΑΘΕΥΣ μεταφέρει πάσαν πληροφορίαν ώς πρός τόν ΣΚΟΠΟΝ της Δημιουργίας του φυσικού κόσμου και της Γής μας ειδικότερον.
Ο ΜΕΝΕΛΑΟΣ από τήν ΣΠΑΡΤΗΝ προσέρχεται στον ΠΡΩΤΕΑ, διά νά λάβη αλανθάστους χρησμούς. Η Κόρη του Πρωτέως, η ΕΙΔΟΘΕΑ, συνεβούλευσε τόν Μενέλαον νά συλλάβη τόν Πρωτέα, όταν θά ευρίσκετο εις τόν ύπνον και εκείνος θά τού απεκάλυπτε όλα τά μυστικά.
Ο ΠΡΩΤΕΥΣ, κατά τόν Κώδικα τής Ελληνικής Γλώσσης, σημαίνει ΠΡ = Πύρ Ρέον, Ω = επί Πλανήτου, το οποίον Τ = στερεώνει τά σώματα, διά τής Ε = πορευομένης δυνάμεως η οποία Υ = συσσωρεύεται. Ο ΠΡΩΤΕΥΣ δηλαδή είναι τό Πρώτον στοιχείον τού Πυρός, τό οποίον ώς Πυρήν εδόμησε Πάν ό,τι ευρίσκεται επί Πλανήτου. Το Πύρ αυτό μόνον εάν δεσμευθή εντός των σωμάτων δύναται νά εξετασθή από τους επιστήμονας.
Η δέσμευσις αυτή παραβολικώς στόν Μύθον περιγράφεται ως ύπνωσις. Ο ΜΕΝΕΛΑΟΣ διά τής συλλαβής ΜΕ δηλούται ότι επί τής ορατής φύσεως πορεύεται και ότι είναι ΝΕ = Νούς, ΛΑΟΣ = φωτεινός.
Φωτεινός Νούς δύναται νά θεωρηθή ασφαλώς ο επιστήμων ερευνητής. Αυτός ο ΜΕΝΕΛΑΟΣ ερευνών τά φυσικά σώματα εντός των οποίων ο ΠΡΩΤΕΥΣ (τό Πυρ) είναι σε ύπνωσιν, μανθάνει όλα τά μυστικά των. Η κόρη τού Πρωτέως - Πυρός είναι η ΕΙΔΟΘΕΑ. Η ονομασία ΕΙΔΟΘΕΑ δηλώνει τά ΕΙΔΗ τα οποία ερχονται εις ΘΕΑν όταν ο Πατήρ - Πρωτεύς ή το Πρώτον στοιχείον του Πυρός δομήσει αυτά. Με απλότητα και σαφήνειαν ο Μύθος, διά τού κώδικος, αποκαλύπτει τά μέχρι τώρα κρυμμένα νοήματά του.
ΣΤΑΥΛΟΙ ΤΟΥ ΑΥΓΕΙΟΥ
Ο ΗΡΑΚΛΗΣ διατάσσεται παρά του ΕΥΡΥΣΘΕΩΣ νά καθαρίση τους ΣΤΑΥΛΟΥΣ του ΑΥΓΕΙΟΥ. Πρός τόν σκοπόν αυτόν χρησιμοποιεί τούς ποταμούς ΑΛΦΕΙΟΝ και ΠΗΝΕΙΟΝ.
ΣΤΑΥΛΟΙ: Σ = έσω θέα, Τ = στερεά δύναμις, ΣΤ = εσωτερική στερεότης - τό αμετακίνητον, ΑΥ = αρχική δύναμις συσσωρευμένη ΛΟς = ο ήλιος σέ χώρον. Διά τής λέξεως ΣΤΑΥΛΟΣ ενοιολογείται τό ΣΤαμάτημα τού ηλιακού φωτισμού ή ΣΤ - ΑΥΛΟΣ = σταμάτησε νά φωτίζη διά τής μελωδίας του ό Αυλός.
Ο ΑΥ - ΓΕΙΑΣ δηλούται ΑΥ = συσσωρευμένη δύναμις ΓΕΙΑΣ = επί Γής = εξουσία. Αυτή η δύναμις αδιαφόρησε διά τόν φωτισμόν και κατέστη ΣΤ = στερεωμένη δύναμις ή κατεΣΤημένον κάτω - στερεωμενον. Ο ΗΡΑΚΛΗΣ = φωτεινη κληίς, καθαρίζει τους ΣΤ - ΑΥΛΟΥς στρεφοντας τόν ρούν δύο ποταμών: τού ΑΛΦΕΙΟΥ καί τού ΠΗΝΕΙΟΥ.
Υιός τού Τρωός εκ τής Τρωϊκής φυλής. Μεταμορφωθείς ο Δίας εις ΑΕΤΟΝ ανήρπασε αυτόν καί τόν ωδήγησε εις τόν ΟΛΥΜΠΟΝ, όπου εγένετο ΟΙΝΟΧΟΟΣ τών θεών. Η αποκωδικοποίησις τού ονόματος ΓΑΝΥ-ΜΗΔΗΣ θά μάς αποκαλύψη διατί ήτο υιός τού Τρωός καί τί σημαίνει η αρπαγή αυτού.
ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ διά τού Κώδικος σημαίνεται: ΓΑ = η αρχική ΓΑΙΑ, ΝΥ = Νούς - Νόμος σέ μεγάλην συσσώρευσιν, ΜΗ = η ορατή μας φύσις η φανερά καί ΔΗ = η δημιουργία η φανερά. Διά τών δύο πρώτων αφώνων τού ονόματος ήτοι Γ+Ν αποκαλύπτεται ο Γ = γαιώδης Ν = Νούς. Τά άφωνα αυτά δομούν τίς λέξεις Γάνος = λαμπερός, Γυνή = η γή μας πρωτίστως καί κατόπιν κάθε Γυνή, Γόνος - Γενεά - Γένος κ.α.
Όλαι αυταί αι λέξεις μέ τά άφωνα Γ+Ν σημαίνουν τόν επί Γής Νούν καί τήν δράσιν του. Διά τών δύο άλλων συλλαβών ΜΗΔΗΣ δηλούται η ορατή μας φύσις η δομημένη. Εν συνόλω δηλαδή τό όνομα ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ σημαίνει τόν Γαιώδη Νούν - Νόμον καί τήν φυσικήν Δημιουργίαν. Φυσικόν είναι ο υλικός κόσμος νά είναι τού ΤΡΩΟΣ ή Τ = στερεά Ρ = ροή. Είναι τά άφωνα τής Τέρας = γής μας καί ο Γανυμήδης, ώς τέκνον τού Τρωός, είναι Τρωτός.
Ο ΔΙΑΣ = η δύναμις πού περί πάντων μεριμνά, ως ΑΕΤΟΣ ή ΑΕ = αιωνία δύναμις, ΤΟΣ = επί τής στερεάς - γής άνω - αρπάζει ή πρός τά Άνω οδηγεί τόν Γανυμήδην ή τήν λαμπράν δημιουργίαν (Γάνος = λαμπρός) όπου εις τόν ΟΛΥΜΠΟΝ = τόν λάμποντα χώρον, γίνεται ΟΙΝΟ-ΧΟΟΣ τών Θεών.
Ο ΟΙΝΟ-ΧΟΟΣ είναι αυτός πού ΟΙΝΟΝ = διάνοιαν χέει, δεδομένου ότι τό άφωνον Ν σημαίνει τόν Νούν καί τόν Νόμον. Αυτός ο Μύθος κρύβει μίαν υπόσχεσιν, ότι ολόκληρος η φυσική δημιουργία μέλλει νά ανέλθη εις τά διανοητικά πεδία.
ΕΡΜΗΣ
Ο ΕΡΜΗΣ εγεννήθη εντός ΣΠΗΛΑΙΟΥ. Βρέφος ακόμη εχαρακτηρίσθη ΚΛΕΠΤΗΣ. Είναι υιός τού Διός καί τής Μαίας. Κατά τόν Κώδικα, ο ΕΡΜΗΣ σημαίνει τήν ΕΡ = εκπόρευσιν τής Ροής (πρωτίστως τών φωτοενεργειών) ΜΗς = πρός τήν ορατήν μας φύσιν.
Άρα, ο ΕΡΜΗΣ είναι τό φυσικόν ή ημερήσιον φώς. Ασφαλώς καί γεννάται (καθ' ημέραν) εντός Σπηλαίου, διότι ΣΠΗΛΑΙΟΝ σημαίνει ΣΗ = τό εσωτερικόν Πύρ, ΛΑΙΟΝ = τών ηλιακών αιωνίων δυνάμεων.
Είναι υιός τού ΔΙΟΣ ή τής Δ = δυνάμεως, η οποία Ι = κατέρχεται, Α = εκ τής αρχικής δυνάμεως.
Η μητέρα του είναι η ΜΑΙΑ ή η Μ = ορατή μας φύσις, η ΑΙ = αιωνία, εκ τής Α = αρχικής δυνάμεως. Αυτή η ΜΑΙΑ είναι η (Μ) ΑΙΑ = η πρώτη Γαία καί σύζυγος τού Πατρός Ουρανού. Στό ερώτημα διατί ως ΒΡΕΦΟΣ ακόμη γίνεται κλέπτης, ο Κώδικας απαντά ικανοποιητικώς.
ΒΡΕΦΟΣ σημαίνει τήν ΒΡΕ = ενέργειαν πού ρέει εκπορευομένη ΦΩς = τού φωτός σέ χώρον. Ως ΒΡΕΦΟΣ δήλα-δη ο ΕΡΜΗΣ ή τό φυσικόν φώς μάς τρέφει, διότι Β+Ρ-->ΒΟΡΑ = τροφή.
Αλλά ως φώς Κ = πρός κάτω έρχεται, ΛΕ = εκπορεύοντας τήν ηλιακήν ακτινοβολίαν, Π = τήν Πυρίνην καί ΤΟς = στερεώνει τά φυσικά σώματα. Είναι δήλα-δη ΚΛΕ-ΠΤΗΣ.
“Δός μοι παρθενίην αιώνιον, Άππα, φυλάσσειν καί πολυωνυμίην” (στ. 6-7 “ύμνοι Καλλιμάχου εις Δία – Απόλλωνα – Άρτεμιν” Θ. Σημαιοφόρου).
Ο Ύμνος τού Καλλιμάχου εις Άρτεμιν, στούς στίχους 6-7, φέρει τήν Άρτεμιν νά ζητά από τόν Δία πατέρα της, τόν οποίον αποκαλεί ΑΠΠΑ, νά τής εξασφαλίση αιωνίαν παρθενίην.
Η αποκωδικοποίησις τών ανωτέρω στίχων, διά τής χρήσεως τού ΕΛΛΗΝΟΣ ΛΟΓΟΥ, θά μάς δώση λογικές αλλά καί επιστημονικές απαντήσεις.
Η κόρη τού Διός – η Άρτεμις – είναι κατά τόν κώδικα η
ΑΡ = αρχική δύναμις ροής (πρωτίστως τού φωτός)
ΤΕ = η στερεώνουσα τά σώματα επί τής εκτάσεως
ΜΙς = τής ορατής φύσεως, η οποία απαύστως τροφοδοτείται καί τροφοδοτεί.
Η τρέφουσα ημάς ορατή φύσις, είναι η Άρτεμις.
Είναι κόρη, ήτοι κάτω ροή, τού Διός = τής δυνάμεως.
Η παράκλησις λοιπόν τής Αρτέμιδος “ΔΟΣ” αποκαλύπτει, διά τού κώδικος, τήν
Δ = δύναμιν – πού δομεί καί δημιουργεί
Ος = κάθε χώρον ή σώμα.
Ασφαλώς ο δυνάμενος νά δώση, είναι ο έχων δύναμιν. Λογικόν λοιπόν είναι η αίτησις “ΔΟΣ”, δώσε μου, νά απευθύνεται στόν Δία.
Ο ΠΑΤΗΡ, ο έχων τήν δύναμιν – δήλα-δη ο Δίας, φέρει τό επίθετον ΑΠΠΑΣ.
Κατά τόν Κώδικα τό άφωνον -Π- σημαίνει πρωτίστως τόν πατέρα Δημιουργόν, υστέρως δέ, τό πύρ πού είναι τό πρώτον στοιχείον τής δημιουργίας.
Ο ΑΠΠΑΣ λοιπόν, θεολογικώς, είναι ο Πατήρ Δημιουργός, κοσμογονικώς όμως, είναι τό πύρ τών πυρήνων.
Ο Δίας, ως δύναμις πού δομεί καί δημιουργεί, λογικόν είναι νά αποκαλείται
ΑΠΠΑΣ, ώστε κωδικώς νά δηλωθή
ΑΠ = η αρχική δύναμις τού πυρός
ΠΑ = πού ως πύρ μεταφέρει τήν αρχικήν δύναμιν.
Εως αυτού τού σημείου προκύπτει τό συμπέρασμα, ότι η αίτησις τής μητέρας φύσεως πρός τόν Δημιουργόν είναι νά τής εξασφαλίση ενέργειαν δημιουργού πυρός, ώστε νά τρέφονται όλα τά φυσικά σώματα.
Τήν τροφοδοσίαν αυτήν ο σοφός αοιδός Καλλίμαχος, ονομάζει “παρθενίην αιώνιον”.
Η λέξις ΠΑΡΘΕΝΙΗ μάς αποκαλύπτει τίς έννοιες πού εμπεριέχονται
ΠΑΡ = πύρ αρχικόν πού ρέει
ΘΕ = καί θεάται επί εκτάσεως
ΝΙΗ = υπακούον εις τόν Νούν καί Νόμον, ο οποίος καί καθιστά φανεράν τήν δράσιν.
Η ΠΑΡΘΕΝΙΗ, είναι τό πύρ τών πυρήνων, τό οποίον τρέφει καί ζωογονεί κάθε σώμα. Αυτό τό πύρ τό θεώμενον – ΠΑΡΘΕΝΙΗ - είναι Αιώνιον, διότι κωδικώς
ΑΙ = σημαίνεται η αρχική δύναμις πού απαύστως τροφοδοτεί = Αιωνίως
ΩΝ = επί πλανήτου, διά Νοός καί Νόμου
ΙΟΝ = κάθε Ιόν ή Όν.
Η Αιωνία λοιπόν Παρθενίη είναι τό πύρ τής δημιουργίας, τό οποίον αιωνίως εμπυρεί – ως πυρήν κάθε φυσικόν σώμα.
Η έννοια τής αιωνιότητος αφορά εν συνόλω τήν ζωήν τής ύλης, διότι η Θανή ή ο Θάνατος (στήν λέξιν ΠΑΡ-ΘΕΝΙΗ) αφορά τήν φθοράν τών επί μέρους μορφών.
Η επομένη λέξις τού κειμένου “Φυλάσσειν” είναι τό αυτονόητον συμπέρασμα πού προκύπτει, άν συμβούν τά ανωτέρω. Η κωδική ανάλυσις τής λέξεως Φυλάσσειν θά μάς φανερώση τά νοήματα
ΦΥ = φώς σέ μεγάλη ποσότητα
ΛΑ = ηλιακής αρχικής δυνάμεως
ΣΣ = σέ έσω χώρον – καλά φυλαγμένη
ΕΙΝ = διασφαλίζει τό είναι ή ό,τι επί εκτάσεως τροφοδοτείται βάσει Νόμου.
Κάθε φυσικόν σώμα, λαμβάνει φώς ηλιακόν, ώστε νά εξασφαλίση τήν τροφήν διά τό υλικόν του μέρος, τό οποίον ασφαλώς φιλοξενεί τόν Νούν, αυτόν πού ορίζει τό Είναι τού Όντος.
Τέλος η λέξις ΠΟΛΥΩΝΥΜΙΗ = πολλά ονόματα είναι αυτή πού μάς οδηγεί στήν κατανόησιν, ότι πάν ό,τι κατά νόμον γεννάται στόν φυσικόν κόσμον φέρει ΟΝΟΜΑ, διότι κωδικώς σημαίνεται ο Νόμος αλλά καί πάν ό,τι έχει Νόημα.
Συμπερασματικώς:
Η Μητέρα μας φύσις ΑΡΤΕΜΙΣ, ζητά από τόν Δημιουργόν – ΔΙΑ, ο οποίος είναι πρωτίστως δύναμις πυρός – ΑΠΠΑΣ, νά τής εξασφαλίση ΠΑΡΘΕΝΙΗΝ ήτοι Πύρ θεώμενον κατά Νόμον, ώστε νά σχηματισθή ο Πυρήν τού κάθε όντος.
Η Άρτεμις γνωρίζει ότι αυτό τό Αιώνιον Πύρ θά διασφαλίση τήν διαιώνησιν τών ειδών, τά οποία ευθύς ως γεννηθούν θά λάβουν ΟΝΟΜΑ, τό οποίον θά βεβαιώνη τήν κατά νόμον Γέννησιν καί ύπαρξίν των επί πλανήτου.
