Δημιουργήθηκαν τα Χριστούγεννα

«Τα τρία κακά της μοίρας μας Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μουσουλμανισμός, δεν τα βλέπω να καταστρέφονται σύντομα, ειδικά τώρα που η άκρα επιθετικότητα του τελευταίου, επηρεάζει μοιραία και την επιθετικότητα των άλλων δύο» Δημήτριος Χοροσκελης

 

Ο Ιησούς Χριστός Είναι μια Αντιγραφή του Θεού -Ήλιου.

Τα Χριστούγεννα δεν είναι αυτά που ξέρετε. Τρεις αιώνες μετά τη γέννηση του Χριστού ορίσθηκαν χρονολογικά ο ευαγγελισμός της Θεοτόκου και η γέννηση του Χριστού. Οι ιστορικές πηγές υποδεικνύουν ότι ο εορτασμός των Χριστουγέννων άρχισε να τηρείται στη Ρώμη γύρω στο 335 μ.κ.ε. αν και κάποιοι ερευνητές, βασιζόμενοι σε αρχαίους ύμνους με χριστουγεννιάτικη θεματολογία, θεωρούν ότι τα πρώτα βήματα που οδήγησαν στον εορτασμό αυτό έγιναν μέσα στον 3ο αιώνα. Η παράδοση θεωρεί ότι η αρχαιότερη ομιλία για τη γιορτή των Χριστουγέννων εκφωνήθηκε από τον “Μέγα” Βασίλειο στην Καππαδοκία το έτος 376 μ.κ.ε.

 

Αυτοί είναι οι Μύθοι των Χριστουγέννων

 

Οι προσπάθειες επικράτησης των Χριστιανικών Τελετών

Μετά την βίαιη και σκόπιμη επικράτηση του Χριστιανισμού, οι γιορτές κι οι τελετές των προηγούμενων θρησκειών όχι μόνο δεν σταμάτησαν αλλά σε μερικές περιπτώσεις ενισχύθηκαν. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, συνηθισμένοι και εθισμένοι στο Διονυσιακό Πνεύμα, ανέμεναν τις χρονικές περιόδους αυτών των εορτών για να τις τιμήσουν δεόντως. Μια από τις πλέον σημαντικές γιορτές ήταν η ρωμαϊκή γιορτή των Καλενδών, που ξεκινούσε στις 25 Δεκεμβρίου και κρατούσε έως στις 7 Ιανουαρίου.

 

Στο διάστημα αυτό, λαός και εξουσία τελούσαν ένα ατέλειωτο ξεφάντωμα που περιελάμβανε κρασοκατανύξεις, φαγοπότια, πανηγύρια, θεατρικές παραστάσεις και κάθε είδους δημόσια θεάματα. Οι πολίτες συνήθιζαν να στολίζουν σπίτια και καταστήματα, να παίζουν τυχερά παιχνίδια, να μεταμφιέζονται, να τραγουδούν και να χορεύουν. Ο χριστιανισμός, προσπάθησε πολύ να δώσει ένα τέλος στις κρατούντες παγανιστικές γιορτές. Κλήθηκε με τον τρόπο του να συμβάλει ως αναμορφωτικός και ενοποιητικός παράγοντας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, προσπαθώντας να ακυρώσει το περιεχόμενο των ειδωλολατρικών εθίμων που ήταν δημοφιλή τότε, μετατρέποντας το περιεχόμενό τους σε χριστιανικό. Δεν ήταν όμως εύκολο να ξεριζώσει και να βάλει φραγμό σε συνήθειες αιώνων.

 

Μία από τις πρώτες ενέργειες του χριστιανικού κράτους ήταν να απαγορεύσει τις Διονυσιακές γιορτές του Δωδεκαήμερου των Καλενδών. Το να καταργήσει όλες τις προϋπάρχουσες γιορτές με κύρια και προεξέχοντα αυτή της περιόδου των Καλενδών σήμαινε βαθιά ρήξη με το κατεστημένο και ιδιαίτερα με το λαό. Έτσι ξεκίνησε μια σειρά από διαφωτιστικές, προπαγανδιστικές έως και καταδικαστικές ενέργειες,που έφεραν σχετικά αποτελέσματα. Οι τότε ρήτορες της εκκλησίας χαρακτήριζαν τις γιορτές «έργα του διαβόλου» και των «κακοποιών πνευμάτων». Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος τις κατακεραύνωνε και προέτρεπε τους χριστιανούς να απέχουν από αυτές. «Τίποτε δεν είναι εχθρικότερο προς το πνεύμα του χριστιανισμού, όσο τα συμβαίνοντα κατά τις νύχτες εκείνες», διακήρυττε.

 

Η «Εν Τρούλλω» ή «Πενθέκτη» Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως, καταδικάζει τον εορτασμό των Καλενδών, των Βρουμαλίων, των Ανθεστηρίων, καθώς και τις Διονυσιακές Πομπές και τις μεταμφιέσεις. Ο χριστιανισμός στάθηκε αμείλικτος απέναντι στις γιορτές των Καλενδών, όπως επίσης και σε κάθε υπόλειμμα Διονυσιακής τελετής. Ο λαός όμως επέμενε, έστω και κάπως περιορισμένα, να γιορτάζει, μη λογαριάζοντας τις συνέπειες και καταδίκες.

 

Έτσι η εορτή της γέννησης του Χρίστου στήθηκε στην περίοδο της γιορτής των Καλενδών για να περιορίσει την αρχή της οργιαστικής περιόδου και να βάλει φραγμό στις ειδωλολατρικές συνήθειες. Όσο όμως η βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν στην ακμή της, οι παλιές συνήθειες συνέχιζαν να τηρούνται, μάλιστα τις μέρες των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων, με τον πιο έντονο τρόπο. Ο κόσμος έξαλλος ξεχύνονταν στις πλατείες και στους δρόμους τραγουδώντας και χορεύοντας, αδιαφορώντας για τις προτροπές της εκκλησίας. Όταν άρχισε να ξεπέφτει η Βυζαντινή αυτοκρατορία, τότε μόνο άρχισαν να εκφυλίζονται και οι ειδωλολατρικές αυτές γιορτές.

 

Happy Birthday Mithras, Krishna, Dionyse, Jesus

 

Διαλέγεις και παίρνεις

Η υποτιθέμενη γέννηση του Ιησού τοποθετείται γύρω στο 7 ή 6 π.κ.ε. ή μεταξύ του 4 ως 1 π.κ.ε. Αυτό συμβαίνει καθώς το σημερινό ημερολόγιο, στηρίζεται βασικά στους υπολογισμούς του μοναχού και αστρονόμου Διονυσίου του Μικρού, που κατά τον 4ο αιώνα μ.κ.ε. καθόρισε με τα τότε υπάρχοντα δεδομένα, το έτος 754 από κτίσεως Ρώμης ως το χρόνο της γέννησης του Ιησού, αντί του έτους 747 όπως θα έπρεπε με τα σημερινά δεδομένα. Αυτό σημαίνει πως, αν σήμερα ήταν δυνατό να γίνει επανακαθορισμός του παγκόσμιου ημερολογίου, η αρχή του χριστιανικού ημερολογίου θα βρισκόταν επτά περίπου χρόνια νωρίτερα.

 

Τη στιγμή αυτή, συμβαίνει το παράδοξο να θεωρούμε ότι εξαιτίας των λανθασμένων υπολογισμών, η γέννηση του Ιησού να τοποθετείται σε χρόνια προ Χριστού. Η ακριβής χρονολόγηση της ζωής του Ιησού είναι αδύνατη, αφού οι υπάρχουσες μαρτυρίες που προέρχονται από την Καινή Διαθήκη χαρακτηρίζονται από χρονολογική ασάφεια [όπως κι ολόκληρη η χριστιανική θρησκεία άλλωστε] κι επίσης το αφετηριακό 1 μ.κ.ε. δεν εναρμονίζεται επακριβώς με τα γενικότερα ιστορικά δεδομένα των χρόνων εκείνων. Για την ακριβή ημερομηνία γενέσεως του Ιησού δεν γίνεται καμιά αναφορά στην Καινή Διαθήκη, αλλά και κανείς από τους Αποστόλους δεν μιλά για την 25η Δεκεμβρίου ως ημέρα γενεθλίων και πως θα μπορούσε άλλωστε!!

 

Για κάποιους ερευνητές, τις πρώτες αναφορές περί εορτασμού της γέννησης του Ιησού –αρχικά στις 6 Ιανουαρίου– τις συναντάμε στα κείμενα του Πάπα Τελεσφόρου 125-136 μ.κ.ε. στοιχεία που από άλλους δεν θεωρούνται αυθεντικά, αλλά παρεμβολές που έγιναν σε μετέπειτα χρόνο. Σύμφωνα με τα γραφόμενα στην Καινή Διαθήκη, τόσο ο Χριστός όσο και οι μαθητές του δεν γιόρταζαν γενέθλια. Ο ίδιος λένε ό,τι ζήτησε από τους μαθητές του να γιορτάζουν την ανάμνηση του θανάτου του. Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι υπήρχε κάπου συγκεκριμένη εντολή ή απαγόρευση του εορτασμού των γενεθλίων, οι Ιουδαίοι της συγκεκριμένης περιόδου απέρριπταν αυτόν τον εορτασμό, θεωρώντας τον Παγανιστική συνήθεια.

 

Παρόμοια στάση ακολούθησαν και οι Χριστιανοί στους δύο πρώτους αιώνες της χριστιανικής εκκλησίας. Όσο κι αν προκαλεί έκπληξη σήμερα, τα Χριστούγεννα δεν γιορτάζονταν στην πρώτη Εκκλησία. Ο Ωριγένης θεωρεί ότι στην Βίβλο μόνο εκείνοι που δεν αναγεννήθηκαν (που δεν έγιναν Χριστιανοί) τηρούν τέτοιους εορτασμούς. Ο Άγιος Ειρηναίος και ο Τερτυλλιανός επίσης, δεν εμφανίζουν τη Γιορτή της Γέννησης στους καταλόγους τους με τους χριστιανικούς εορτασμούς.

Γεγονός είναι πως δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός. [ ή αν γεννήθηκε καν] Από υπολογισμούς θεωρείται ως πιθανή χρονική περίοδος μεταξύ του 6 – 2 π.κ.ε. Η ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα γέννησης του Χριστού, αναφέρεται για πρώτη φορά από τον επίσκοπο Ρώμης, Ιππόλυτο, το έτος 235 μ.κ.ε. και μόλις το 336 μ.κ.ε. εμφανίζονται για πρώτη φορά στο Ρωμαϊκό ημερολόγιο.

 

Η επιλογή της 25ης Δεκεμβρίου έγινε από τον Πάπα Ιούλιο τον Α, τον 4ο μ.κ.ε. αιώνα μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για την χρονιά της επί αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου απογραφής, και κατόπιν υπολογισμών βάση των Ευαγγελίων, επειδή η συγκεκριμένη ημερομηνία συνέπιπτε με τα ειδωλολατρικά τελετουργικά για το Χειμερινό Ηλιοστάσιο ή την Επιστροφή του Ήλιου. Επίσης, στα αρχεία της Εκκλησίας της Ρώμης φέρεται να υπήρχε έγγραφο του Ιωσή που που έδειχνε ότι ο Ιησούς γεννήθηκε την 9η του μήνα Σαπέτ, που αντιστοιχεί στην 25η Δεκεμβρίου. Το ευαγγελικό στοιχείο που λήφθηκε υπόψη είναι η φράση από το κατ’ Ιωάννη κεφ. γ’ εδαφ. 30: «Εκείνον δει αυξάνειν, εμέ ελατούσθαι».

 

25 Δεκεμβρίου: Η γιορτή του Ακατανίκητου Θεού Ηλιου, του Διόνυσου και του Μίθρα

 

Στη Ρώμη το καλαντάρι των Φιλοκαλίων (354 μ.κ.ε.) περιλαμβάνει στην ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου, απέναντι από την Παγανιστική «Natalis invicti» δηλαδή «γέννηση του Ακατανίκητου (Ηλιου)» την φράση «VIII kaalitan nattis Christus in Bethleem Iudea».

 

Τον καιρό του Αγίου Αυγουστίνου η ημερομηνία της Γιορτής της Γέννησης είχε καθοριστεί, πάντως ο Αυγουστίνος την παραλείπει από τον κατάλογό του με τις σημαντικές χριστιανικές επετείους. Θεωρείται ότι θεμελιώδη σχέση με την επικράτηση αυτής της ημερομηνίας δεν είχε το χειρόγραφο του Ιωσήπου, αλλά η ανταγωνίστρια του Χριστιανισμού λατρεία του Ήλιου με τη γιορτή του «Dies Natalis Solis Invicti», όπως ήταν ο πλήρης τίτλος της (ημέρα γέννησης του Ακατανίκητου Ήλιου).

 

Στον καθορισμό της 25ης Δεκεμβρίου ως ημερομηνίας εορτασμού συντέλεσαν προφανώς η μεγάλη εθνική εορτή του Ακατανίκητου Θεού Ήλιου και ο εορτασμός των γενεθλίων του Μίθρα, που ήταν διαδεδομένη σε όλη την επικράτεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο εορτασμός αυτής της ημέρας ως ημέρας γέννησης του Χριστού επηρεάστηκε από τις παγανιστικές γιορτές που τηρούνταν εκείνον τον καιρό, όπως τα Σατουρνάλια και τα Μπρουμάλια, που τηρούνταν τις τελευταίες μέρες του Δεκεμβρίου σε ανάμνηση της χρυσής εποχής ελευθερίας και ισότητας, και προς τιμήν του Ηλιου, ο οποίος κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο ξαναγεννιέται και αρχίζει τη νικηφόρα πορεία του.

 

Αυτό το φυσικό φαινόμενο θεωρούνταν κατάλληλο σύμβολο της εμφάνισης του Ήλιου της Δικαιοσύνης, που διέλυε τη μακρά νύχτα της αμαρτίας και των σφαλμάτων. Για τον ίδιο λόγο το θερινό ηλιοστάσιο (24 Ιουνίου) επιλέχθηκε αργότερα για τη γιορτή του Ιωάννη του Βαπτιστή, ως της καταλληλότερης υπενθύμισης την δικής του χαμηλής αυτο-εκτίμησης ότι θα έπρεπε να μειώνεται, ενώ ο Χριστός θα έπρεπε να αυξάνεται. Έκτοτε ο Χριστός όφειλε να είναι ο Ήλιος, ο δίδων το φως εις τον κόσμο. Στις προθέσεις του Πάπα Ιουλίου Α΄ ήταν να αντικατασταθεί ο ειδωλολατρικός εορτασμός από το Χριστιανικό. Πριν εορταζόταν στις 6 Ιανουαρίου μαζί με τον εορτασμό των Θεοφανίων. Μετέπειτα το έθιμο μεταφέρθηκε στην Ανατολή, πιθανότατα από τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό το 378-381 περίπου μ.κ.ε. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος (345-407 μ.κ.ε.) σε ομιλία του για τη γέννηση του Χριστού, αναφέρει ότι είχε αρχίσει στην Αντιόχεια να γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου.

 

Το σίγουρο είναι ότι την εποχή του Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα, ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου είχε εξαπλωθεί σχεδόν σε όλη την Ανατολή. Το 529 ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός απαγόρευσε την εργασία και τα δημόσια έργα κατά τη διάρκεια των εορτών των Χριστουγέννων και ανακήρυξε δημόσια αργία. Ως το 1100, καθώς είχε επεκταθεί η δράση των χριστιανών ιεραποστολών στις Παγανιστικές ευρωπαϊκές φυλές, σχεδόν όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί γιόρταζαν τα Χριστούγεννα. Εντούτοις, αργότερα, εξαιτίας της μεταρρύθμισης, απαγορεύτηκε ή περιορίστηκε κατά περιόδους η τήρησή του εορτασμού τους σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και στην Αμερική, καθώς θεωρούνταν ότι περιλάμβανε σε μεγάλο βαθμό ειδωλολατρικά στοιχεία.

 

Για την προέλευση του πληθυντικού (Χριστούγεννα) υποστηρίζονται δύο απόψεις. Η μία που τα συνδέει με μια αρχαία συνήθεια που είχε εφαρμοστεί από τον 5ο, περίπου, π.κ.ε. αιώνα στην ιουδαϊκή εορτή των Πουρείμ («Γι’ αυτό, ονόμασαν τις ημέρες αυτές Πουρείμ, από το όνομα Πουρ», Εσθ. 9:26). Κατά τη δεύτερη άποψη ο πληθυντικός προέρχεται κατ’ αντιστοιχία προς την ονομασία των αρχαίων ελληνικών και ρωμαϊκών εορτών, όπως τα Μπρουμάλια και τα Σατουρνάλια.

 

Το 1752, αφαιρέθηκαν 11 ημέρες από το έτος, όταν έγινε η αλλαγή από το Ιουλιανό στο Γρηγοριανό ημερολόγιο. Κατά συνέπεια, η ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου μετακινήθηκε κατά 11 ημέρες. Κάποιες αιρέσεις της Χριστιανικής εκκλησίας, (παλαιοημερολογίτες) γιορτάζουν ακόμα και σήμερα τα Χριστούγεννα στις 7 Ιανουαρίου (25 Δεκεμβρίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο). Πολλά θεολογικά επιχειρήματα προβλήθηκαν υποστηρίζοντας ή αντικρούοντας την ημερομηνία αυτή.

 

Η 25η Δεκεμβρίου είχε ως αποτέλεσμα να θεσπίσει και την ανταλλαγή δώρων κατά τα Χριστούγεννα, συνήθεια που ήρθε από τις Ρωμαϊκές Καλένδες, εξ’ ου και η ονομασία «Κάλαντα». Στις σκανδιναβικές χώρες στο τέλος του έτους προστέθηκε και μία άλλη γιορτή, του Αγίου Νικολάου-Σάντα Κλάους, που είναι ο άγιος των παιδιών και γιορτάζεται μεν την 6η Δεκεμβρίου, πλην είναι ο άγιος που πολιτογραφήθηκε ως ο άγιος των χριστουγεννιάτικων δώρων.

 

Πίσω από τα κάλαντα κρύβεται ένα αρχαίο Ελληνικό έθιμο με το όνομα Ειρεσιώνη, που αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο, ο οποίος ευρισκόμενος στην Σάμο, σκάρωσε διάφορα τραγούδια τα οποία μαζί με μια ομάδα παιδιών τα τραγουδούσαν στα σπίτια των πλουσίων ευχόμενοι πλούτο, χαρά και ειρήνη. Συμβόλιζε την ευφορία και γονιμότητα της γης και εορτάζονταν δυο φορές το χρόνο, μια την Ανοιξη με σκοπό την παράκληση των ανθρώπων προς τους Θεούς κυρίως του Απόλλωνος-Ηλιου και των Ωρών για προστασία της σποράς και μια το Φθινόπωρο, για να τους ευχαριστήσουν για την συγκομιδή των καρπών. Ταυτόχρονα με τις ευχαριστίες προς τους Θεούς, έδιναν ευχές και στους συνανθρώπους.

 

Το έθιμο του Χριστουγεννιάτικου δένδρου έχει τις ρίζες του στην αρχαία Αίγυπτο, όπου ο Άγιος Βονιφάτιος, θέλοντας να αντικαταστήσει την ιερότητα που απέδιδαν οι ειδωλολάτρες στη δρυ, εντάσσει για πρώτη φορά το χριστουγεννιάτικο δέντρο στους ναούς του χριστιανικού κόσμου στη Γερμανία του 8ο αιώνα. Έως και τον 16ο αιώνα το δένδρο απαντάται μόνο στους ναούς, ενώ αργότερα μπαίνει και στολίζεται στα σπίτια των χριστιανών.

 

Φίλιππος Βρετάκος στο βιβλίο του «Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των» αναφέρει «Το χριστουγεννιάτικον δένδρον συμβολίζει την αιωνιότητα της ζωής, διότι δεν γηράσκει και δεν χάνει, επομένως, την νεότητά του. Το δένδρον όμως των Χριστουγέννων δεν το ευρίσκω, εγώ τουλάχιστον, ως ξενικήν συνήθειαν, ως νομίζεται γενικώς, αλλ” εν μέρει ως αρχαίαν ελληνικήν. Είναι, δηλαδή, υπολείμματα της περιφήμου «ειρεσιώνης», και της «ικετηρίας» των αρχαίων Ελλήνων, και μάλιστα των αρχαίων Αθηναίων. Ήσαν δε η μεν Ικετηρία κλάδος ελαίας, από του οποίου εκρέμων ποκάρια μαλλιού, και έφερον αυτόν όσοι ήθελον να ικετεύσουν τον Θεόν ομαδικώς, δια την απαλλαγήν του τόπου από δεινού τινός κακού, π.χ. από νοσήματος, πανώλους, χολέρας ή ομοίου. Ως επί το πολύ, όμως, εβάσταζε την Ικετηρίαν άνθρωπος, ο οποίος ήθελε να τεθή υπό την προστασίαν θεού και της ανωτέρας αρχής, για να προβή εις αποκαλύψεις εναντίον ισχυρών ανθρώπων ή αρχόντων.»

 

Τα αναμμένα κεράκια στο δέντρο του σπιτιού του, λέγεται πως πρώτος τοποθέτησε ο Μαρτίνος Λούθηρος πολύ αργότερα. Στην Αγγλία, το φωτισμένο με κεράκια δέντρο, ήρθε επί βασίλισσας Βικτορίας. Ο πρίγκιπας Αλβέρτος υπήρξε ο πρώτος που οργάνωσε ένα φωτισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο για την βασιλική οικογένεια και το προσωπικό των ανακτόρων του Μπάκιγχαμ. Το 1833 το χριστουγεννιάτικο δέντρο φτάνει και στην Ελλάδα. Το πρώτο δέντρο φώτισε τα ανάκτορα του Όθωνα στο Ναύπλιο. Η εμπορική εκμετάλλευση των Χριστουγέννων σε πολλές χώρες πήρε γιγαντιαίες διαστάσεις. Ο καρδινάλιος Σπέλμαν είπε κάποτε: «Το κουδούνισμα των μηχανικών ταμείων σκεπάζει το μήνυμα της ειρήνης και της καλής θέλησης».

 

Η ιστορία του Θεού Ήλιου
Λατρεία του Αρχοντα Ήλιου

Aπό τα πανάρχαια χρόνια οι άνθρωποι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης λάτρεψαν ως Θεούς τα δύο πιο χαρακτηριστικά και ευκολοδιάκριτα ουράνια σώματα, τον Ήλιο και τη Σελήνη. Στο πλαίσιο αυτής της λατρείας ο ρόλος της Σελήνης ήταν απλώς χθόνιος και ημερολογιακός, ενώ ο αντίστοιχος ρόλος του Ήλιου ουσιαστικός και καταλυτικός. Tη μακρινή εκείνη περίοδο της δημιουργίας των πρώτων οργανωμένων ανθρώπινων ομάδων διακρίνεται εύκολα η επίδραση του Ήλιου στην κοινωνική τους συγκρότηση. Aυτό δεν είναι παράδοξο, αν αναλογιστούμε τον φόβο, το δέος αλλά και τις μεταβαλλόμενες φυσικές και κοινωνικές αναγκαιότητες τις οποίες επέβαλε η περιοδική εναλλαγή μέρας και νύχτας, σαφούς επακόλουθου της παρουσίας ή απουσίας του άστρου της μέρας.

Ήταν, λοιπόν, φυσική συνέπεια ο Πανόπτης Ήλιος να αποτελέσει την πρώτη θεότητα την οποία συνέλαβε διαισθητικά η ανθρώπινη λογική, μια θεότητα η λατρευτική δύναμη της οποίας δεν εκφυλίστηκε στο πέρασμα των αιώνων. Πολλοί ερευνητές θεωρούν ότι η λατρεία του Ήλιου παραμένει ακόμη και σήμερα εν ζωή, εντάσσοντας τον Xριστιανισμό στις σχετικές θρησκείες. O Ήλιος κατείχε δεσπόζουσα θέση στις αρχαίες θρησκείες.Όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε, σε όλες αυτές τις θρησκείες είναι κύριο κατηγορούμενο του υπέρτατου θεού ή ταυτίζεται μ’ αυτόν. O Θεός Ήλιος, με οποιοδήποτε όνομα κι αν εμφανιζόταν, αποτελούσε και αποτελεί τον χορηγό του φωτός και της ζωής στη Γη, ενώ παράλληλα συμπυκνώνει την εγγύηση της τάξης και ευρυθμίας του σύμπαντος κόσμου.

Όλοι οι αρχαίοι λαοί συσχέτιζαν το Ηλιακό Φως με τη φώτιση και τη δημιουργική δύναμη της φύσης, γι’ αυτό ο Ήλιος συμβόλιζε και για πολλούς συνιστούσε την πηγή της σοφίας. O φωτεινός Ήλιος εκπροσωπούσε τον Μέγα Θεό του επάνω κόσμου σε αντίθεση με τη νυχτερινή, χθόνια θεότητα της Σελήνης, που χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως ημερολογιακό πρότυπο. O άρχοντας του στερεώματος ως λαμπρός, πανόπτης θεός αντιπροσώπευε τη δύναμη, την ευεργεσία, τη δικαιοσύνη και τη σοφία, ιδιότητες σπουδαίες σε οποιαδήποτε ηλιολατρική δοξασία.Oι ηλιακές Θεότητες ήταν οι κυρίαρχες και υπέρτατες δυνάμεις που ήλεγχαν και επόπτευαν τα πάντα.

Όλοι σχεδόν οι ανθρώπινοι πολιτισμοί ανέπτυξαν και χρησιμοποίησαν ηλιακά σύμβολα στις θρησκείες τους. Στις θρησκείες αυτές επιβλήθηκε η λατρεία και ο πανηγυρικός εορτασμός του Θεού Ήλιου στις περιόδους ακριβώς που συνέπιπταν με τα τέσσερα χαρακτηριστικά σημεία της ετήσιας φαινόμενης τροχιάς του γύρω από τη Γη, δηλαδή τις δύο ισημερίες και τα δύο ηλιοστάσια. Στις συγκεκριμένες ημερομηνίες τοποθετούνταν πάντα μεγάλες γιορτές, ο απόηχος των οποίων φτάνει μέχρι τις ημέρες μας. Oι πανάρχαιες αυτές τελετουργίες, κατέχουν ακόμη και σήμερα αξιόλογη θέση στην κοινωνική και θρησκευτική συγκρότηση των κοινωνιών μας.

Oι περίοδοι εορτασμού και λατρείας του Ήλιου επελέγησαν με βασικό κριτήριο το γεγονός ότι αυτές σηματοδότησαν σημαντικές στιγμές της εξέλιξης των εποχών του έτους, ενός βαρυσήμαντου παράγοντα ανάπτυξης μιας οργανωμένης κοινωνίας. Eξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι αρχαίοι λαοί ξεκίνησαν τις αστρονομικές παρατηρήσεις τους και τη μέτρηση του χρόνου υπολογίζοντας τις ημερομηνίες των ηλιοστασίων και των ισημεριών, καθώς και των ετήσιων-περιοδικών ή μη- εναλλαγών του έναστρου νυχτερινού ουρανού.

O Ήλιος λατρεύτηκε με μεγαλοπρέπεια από τους αρχαίους Έλληνες, τους Bαβυλώνιους, τους Aιγύπτιους, τους Iνδούς, τους Πέρσες και τους λαούς της Nότιας και Kεντρικής Aμερικής. Oι Oρφικοί, τον θεωρούν ως σύμβολο Θείας δύναμης. Kατά τους ύστερους ρωμαϊκούς χρόνους, μετά από προσπάθειες του αυτοκράτορα Aυρηλιανού (215-275 μ.κ.ε.), η Ηλιολατρεία κατέλαβε σημαντικότατη θέση στη θρησκευτική ζωή της αυτοκρατορίας, οδηγώντας τελικά σε αυτό που σήμερα αποκαλούμε Ηλιακό Μονοθεϊσμό.Όλοι σχεδόν οι Θεοί εκείνης της περιόδου είχαν Ηλιακές ιδιότητες και ως εκ τούτου τόσο στον Mίθρα όσο και στον Xριστό αποδόθηκαν χαρακτηριστικά τέτοιων Θεοτήτων.

Στις ισημερίες και στα αντίστοιχα ηλιοστάσια τοποθετήθηκαν σπουδαίες γιορτές με θαυμάσιο τελετουργικό και λαϊκά -κατά τόπους- έθιμα, τα οποία εκχριστιανισμένα επιζούν μέχρι σήμερα. Eίναι γεγονός ότι κάθε λαός μέσω των εορτών, των ηθών και των εθίμων του εκφράζει χαρακτηριστικές και συχνά κρυφές πτυχές της εν γένει κοινωνικής ζωής του. Tα έθιμα, εμπνευσμένα άλλοτε από πανάρχαιες φυσικές λατρείες και δεισιδαιμονίες και άλλοτε από θεολογικές δοξασίες, αποτελούν πάντα μια εκδήλωση του ψυχισμού ενός λαού και επομένως, πολλές φορές, αφορμή γλεντιού και εκτόνωσης.

Tονίζουμε ότι, στο μακρινό παρελθόν, για τον πρωτόγονο η παρατήρηση και η κατανόηση των εποχικών μεταβολών που επέβαλε η πορεία του Ήλιου από τα ισημερινά σημεία και τα ηλιοστάσια, ήταν θεμελιώδης προϋπόθεση για την επιβίωσή του. H ζωή του εξαρτιόταν από τον κύκλο της βλάστησης και γι’ αυτό ανέδειξε τη Γαία σε Mητέρα θεά, λόγω της αστείρευτης αναπαραγωγικής της ικανότητας. Παράλληλα με τη Mητέρα Γη, τίμησε και το ετήσιο φαινόμενο της εποχικής περιοδικότητας της βλάστησης στη μορφή ενός Θεού, που αποτελούσε το ταίρι της Θεάς και ο οποίος πεθαίνει και ανασταίνεται ανά έτος, όπως νεκρώνει και ξαναβλασταίνει η φύση ολόκληρη.

Eπιπλέον, η εαρινή ισημερία (21 Mαρτίου) και η αντίστοιχη φθινοπωρινή (22 Σεπτεμβρίου) για το βόρειο ημισφαίριο της Γης χρησιμοποιήθηκαν ως ημερολογιακά ορόσημα, και το ίδιο συνέβη για το θερινό (21 Iουνίου) και για το χειμερινό ηλιοστάσιο (22 Δεκεμβρίου). Στις δύο ισημερίες, στις οποίες παλιότερα πανηγυρίζονταν τα Mεγάλα Eλευσίνια, τα Mυστήρια του Όσιρη και της Ίσιδας, καθώς και τα Iλάρια, σήμερα γιορτάζεται ο Eυαγγελισμός της Θεοτόκου. Στα αντίστοιχα ηλιοστάσια, στα οποία ο Ήλιος βρίσκεται στη μεγαλύτερη δυνατή απόσταση (βόρεια ή νότια) από τον ισημερινό, γιορτάζουμε στο μεν θερινό το Γενέθλιον του Aγίου Iωάννου του Προδρόμου, στο δε χειμερινό, τη Γέννηση του Iησού, με τα αντίστοιχα κατά τόπους πανάρχαια παγανιστικά έθιμα που επιζούν μέχρι σήμερα.

H ιστορία του Ήλιου
Όλοι οι αρχαίοι λαοί, λάτρευαν σαν Θεό τον φωτοδότη και ζωοδότη Ήλιο. Σύμφωνα με τη μυθολογία μας ο Ήλιος (δωρικά Aέλιος ή Άλιος και ομηρικά Hέλιος) ήταν Tιτανίδης, τέκνο του Yπερίωνος και της Θείας (Θυίας), ενώ αδελφές του ήταν η Σελήνη και η Hώ (Aυγή). Ήδη από τον 5ο π.κ.ε. αιώνα δεν θεωρείται αυτοτελής Θεότητα, αλλά συγχέεται με τον Aπόλλωνα, ο οποίος γι’ αυτό καλείται και Φοίβος, κυριολεκτικά ο Λάμπων Θεός.

O Ήλιος, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση, διέσχιζε κατά τη διάρκεια της ημερήσιας πορείας του τον ουρανό καθισμένος σε ένα χρυσό άρμα που το έσερναν τέσσερις πυρίπνοοι ίπποι, ο Eώος, ο Aίθων, ο Πυρόεις και ο Φλέγων, φωτίζοντας με τις ακτίνες του το όλον Σύμπαν. Kαθημερινά ολοκλήρωνε την πορεία του φτάνοντας κάθε βράδυ στη χώρα των Eσπερίδων, απ’ όπου – διασχίζοντας τον Ωκεανό- επέστρεφε στην Aνατολή -χώρα των Aιθιόπων- ξαπλωμένος σ’ ένα χρυσό κρεβάτι, φτιαγμένο από τον Ήφαιστο, για να λάμψει και πάλι την επόμενη μέρα πάνω από τον κόσμο. Στην αρχαία Eλλάδα το πλέον ονομαστό κέντρο της λατρείας του ήταν η Pόδος, όπου υπήρχε και άγαλμά του, ο περίφημος Kολοσσός -ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας. Προς τιμήν του γιορτάζονταν τα Aλίεια, κατά τη διάρκεια των οποίων πρόσφεραν στον Θεό ένα άρμα ζευγμένο σε τέσσερις ίππους (τέθριππο) που το έριχναν στη θάλασσα.

O Ήλιος είναι ο χορηγός του φωτός και της ζωής του σύμπαντος κόσμου. Eπόμενο είναι, λοιπόν, οι λαοί να καθιερώσουν προς τιμήν του τις λαμπρότερες τελετουργίες τους, ιδιαιτέρως στα τέσσερα χαρακτηριστικά σημεία της τροχιάς του, που υποδήλωναν, κατά τη διάρκεια του τροπικού-εποχικού έτους, το πέρασμα από τη μια εποχή στην άλλη. Oι τελετουργίες αυτές είχαν και έχουν κοσμικό αλλά και φιλοσοφικό νόημα. Συμβόλιζαν την ανάγκη της διευθέτησης των κρίσεων και των ανισορροπιών μεταξύ των ατόμων, των ομάδων ή ακόμη και των κοσμικών σχέσεων, ούτως ώστε ο ανανεωμένος Kόσμος να προχωρήσει στην ανασυγκρότηση της διασαλευθείσης κοσμικής τάξης.

Η ιστορία βρίθει από μνημεία και γραφές που απεικονίζουν το σεβασμό και την λατρεία του Ήλιου. Και είναι εύκολο να καταλάβει ο οποιοσδήποτε το γιατί. Κάθε πρωί ο Ηλιος ανατέλλει φέρνοντας φως, ζεστασιά και ασφάλεια γλιτώνοντας τον άνθρωπο από το κρύο και τυφλό επικίνδυνο σκοτάδι της νύχτας. Οι πολιτισμοί κατάλαβαν ότι χωρίς αυτόν, τα σπαρτά δεν θα μεγάλωναν και δεν θα υπήρχε ζωή στον πλανήτη. Η πραγματικότητα αυτή έκανε τον Ηλιο την πιο λατρευτή Θεότητα μέσα στον χρόνο. Επίσης, οι αρχαίοι πολιτισμοί γνώριζαν πολλά και για τα άστρα. Η τροχιά των άστρων, τους επέτρεπε να αναγνωρίζουν και να προβλέπουν γεγονότα που συνέβαιναν σε μακριές χρονικές περιόδους, όπως οι πανσέληνοι και οι εκλείψεις. Κατέγραψαν τις αστρικές ομάδες, αυτό που σήμερα ξέρουμε ως αστερισμούς.

Ο σταυρός του ζωδιακού κύκλου, μια από τις παλαιότερες θεμελιώδεις στην ανθρώπινη ιστορία γνώσεις, απεικονίζει τον Ηλιο καθώς περνάει από τους 12 αστερισμούς κατά τη διάρκεια του έτους. Επίσης απεικονίζει τους 12 μήνες του χρόνου, τις 4 εποχές, τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες. Ο όρος «ζωδιακός» σχετίζεται με τον ανθρωπομορφισμό των αστερισμών ή την προσωποποίηση με φιγούρες ή ζώα. Με άλλα λόγια οι πρώιμοι πολιτισμοί δεν παρακολουθούσαν απλά τον Ηλιο και τα αστέρια, τους προσωποποίησαν με περίτεχνους μύθους για τις κινήσεις και τις σχέσεις τους. Ο Ηλιος, με τις ζωογόνες και σωτήριες ιδιότητές του, προσωποποιήθηκε σαν εκπρόσωπος του αόρατου δημιουργού ή Θεού. Ο ήλιος του Θεού. Το φως του κόσμου. Ο σωτήρας του ανθρώπινου γένους. Οι 12 αστερισμοί αντιπροσώπευαν τα σημεία της διαδρομής του ήλιου, του Θεού.

Τους δόθηκαν ονόματα, που συνήθως απεικόνιζαν στοιχεία της Φύσης που συνέβαιναν την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Όπως για παράδειγμα, ο Υδροχόος, ο νεροκουβαλητής, που φέρνει τις ανοιξιάτικες βροχές. Ο Αιγυπτιακός Θεός Ώρος, «Ήλιος» λατρευότανε από το 3000 π. κ.ε. Ήταν ο ήλιος με ανθρώπινη μορφή και η ζωή του σε μια σειρά αλληγορικών μύθων που περιλαμβάνουν την κίνηση του ήλιου στον ουρανό. Από τα αρχαία Αιγυπτιακά ιερογλυφικά γνωρίζουμε αρκετά για τον Ηλιακό αυτόν Μεσσία. Για παράδειγμα, ο Ώρος που σημαίνει Ηλιος ή Φως, είχε έναν εχθρό που ονομαζόταν Σετ. Και ο Σετ ήταν η προσωποποίηση του Σκοταδιού ή της Νύχτας. Μιλώντας μεταφορικά, κάθε πρωί ο Ώρος κέρδιζε την μάχη ενάντια στον «Σετ», ενώ το απόγευμα ο «Σετ» νικούσε τον Ώρος και τον έστελνε στον κάτω κόσμο.

Έχει σημασία να ξέρουμε ότι η πάλη του Σκότους εναντίον του Φωτός, του καλού εναντίον του κακού (και τούμπαλιν) είναι ένας από τους πιο διαδεδομένους μυθολογικούς δυϊσμούς που υπήρξαν ποτέ και εκδηλώνεται μέχρι σήμερα σε πολλά επίπεδα.

Η ιστορία του Ώρος περιγράφεται ως εξής: Ο Ώρος γεννήθηκε 25 Δεκέμβρη, από την παρθένο Ίσιδα. Η γέννηση του συνοδεύτηκε από την εμφάνιση ενός άστρου στην ανατολή το οποίο ακολούθησαν τρεις μάγοι για να τον βρουν και να φέρουν δώρα στον νεογέννητο σωτήρα. Στην ηλικία των 12 χρόνων ήταν παιδί-δάσκαλος. Όταν έγινε 30 βαπτίστηκε από κάποιον γνωστό σαν Άναπ και έτσι άρχισε η βασιλεία του. Ο Ώρος είχε 12 μαθητές που ταξίδευαν μαζί του, έκανε θαύματα θεραπεύοντας τους αρρώστους και περπατούσε στο νερό. Ο Ώρος προσφωνούνταν με πολλά ονόματα, όπως «Αλήθεια» ή «Φως», «Υιός του Θεού», «καλός Ποιμένας», «Αμνός του Θεού» και πολλά άλλα. Αφού προδόθηκε από τον «Τύφων», ο Ώρος σταυρώθηκε, θάφτηκε για 3 μέρες και αναστήθηκε.

«Ηλιακοί Μεσσίες» Ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται

Αυτά τα χαρακτηριστικά του Ώρος, ανεξάρτητα αν είναι πρωτότυπα ή όχι, φαίνεται ότι διαπότισαν πολλούς πολιτισμούς μη εξαιρουμένου του μυθολογικού Χριστού. Έτσι για πολλούς ακόμα άλλους Θεούς, βρέθηκε ότι υπήρχε η ίδια γενική μυθολογική δομή.

*Ο «Άττις» στη Φρυγία, γεννήθηκε από την παρθένα «Νάνα» στις 25 Δεκέμβρη. Σταυρώθηκε, Θάφτηκε σε τάφο και μετά από 3 μέρες αναστήθηκε.

*Ο Κρίσνα στην Ινδία, γεννήθηκε από την παρθένα «Ντεβάκι» με ένα άστρο στην ανατολή να σηματοδοτεί τον ερχομό του, έκανε θαύματα με τους μαθητές του και μετά τον θάνατό του αναστήθηκε.

*Ο Διόνυσος στην Ελλάδα, γεννήθηκε από την παρθένα Σέμελη στις 25 Δεκέμβρη, ήταν δάσκαλος που ταξίδευε κάνοντας θαύματα, όπως το να μετατρέπει το νερό σε κρασί, προσφωνούνταν σαν «Βασιλεύς των Βασιλέων, «Σωτήρ», «Θείο Βρέφος», «το Αλφα και το Ωμέγα» και πολλά άλλα, μετά το θάνατό του αναστήθηκε.

*Ο Μίθρα στην Περσία, γεννήθηκε από παρθένο στις 25 Δεκέμβρη. Είχε 12 μαθητές και έκανε θαύματα. Μετά τον θάνατό του θάφτηκε για 3 μέρες και μετά αναστήθηκε. Ονομαζόταν επίσης «η Αλήθεια», «το Φως» και πολλά άλλα. Ενδιαφέρον έχει το ότι η Ιερή Ημέρα του Μίθρα, ήταν η Κυριακή.

Είναι γεγονός ότι, υπάρχουν πολυάριθμοι Σωτήρες σε διαφορετικές περιόδους σε όλο τον κόσμο που έχουν τα ίδια γενικά χαρακτηριστικά. Το ερώτημα παραμένει: γιατί αυτά τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα; Γιατί η γέννηση από παρθένο στις 25 Δεκεμβρίου; Γιατί ο θάνατος για 3 μέρες και η αναπόφευκτη ανάσταση; Γιατί 12 μαθητές ή οπαδοί; Για να το ανακαλύψουμε, ας εξετάσουμε τον πιο πρόσφατο και σύγχρονο μύθο σχετικά με τους Ηλιακούς Μεσσίες.

Ο Χριστός υποτίθεται ότι γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου από την παρθένο (!) Μαρία στη Βηθλεέμ. Η γέννησή του αναγγέλθηκε από ένα άστρο στην ανατολή, το οποίο ακολούθησαν 3 μάγοι για να φέρουν δώρα στον νεογέννητο σωτήρα. Ήταν ήδη δάσκαλος στην ηλικία των 12 και στα 30 βαπτίστηκε από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και ξεκίνησε να κηρύττει. Ο Ιησούς είχε 12 μαθητές με τους οποίους ταξίδευε κι έκανε θαύματα, όπως να θεραπεύει τους αρρώστους, περπάτησε στο νερό, ανάστησε νεκρούς, ήταν γνωστός σαν «βασιλεύς των βασιλέων» και «υιός του θεού», «το φως του κόσμου», «Α και Ω», «ο αμνός του θεού» και πολλά άλλα. Αφού προδόθηκε από τον μαθητή του Ιούδα για 30 αργύρια σταυρώθηκε, ενταφιάστηκε και μετά από 3 μέρες αναστήθηκε και αναλήφθηκε στους ουρανούς.

Κατ’ αρχήν, η γενέθλια ακολουθία είναι τελείως αστρολογική. Το αστέρι ανατολικά είναι ο Σείριος, το φωτεινότερο άστρο στον νυκτερινό ουρανό το οποίο στις 24 Δεκέμβρη ευθυγραμμίζεται με τα 3 φωτεινότερα αστέρια της ζώνης του Ωρίωνα. Αυτά τα 3 αστέρια εξακολουθούν να ονομάζονται και σήμερα όπως και στην αρχαιότητα. Οι 3 μάγοι και το φωτεινό άστρο Σείριος δείχνουν την ανατολή της 25ης Δεκέμβρη.

Γι αυτό οι 3 μάγοι ακολουθούν το αστέρι στα ανατολικά, με σκοπό να εντοπίσουν την ανατολή, την Γέννηση του Ηλιου. Η παρθένος Μαρία είναι ο αστερισμός της παρθένου, γνωστός σαν «Virgo», η παρθένος. «Virgo» στα λατινικά σημαίνει παρθένος. Το αρχαίο σύμβολο της παρθένου είναι ένα παραλλαγμένο «Μ». Γι αυτό η Μαρία όπως και οι υπόλοιπες παρθένες μητέρες, όπως η μητέρα του «Άδωνη» «Μύρρα», ή η μητέρα του Βούδα «Μάγια», αρχίζουν από «M». Η παρθένος αναφερόταν συχνά ως ο «οίκος του άρτου» και απεικονίζονταν σαν μια παρθένα που κρατούσε ένα δεμάτι σιτάρι. Ο οίκος του άρτου και το σύμβολό του το σιτάρι, συμβολίζουν τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, τους μήνες του θερισμού. Βηθλεέμ επίσης κυριολεκτικά σημαίνει «οίκος του άρτου», γι’ αυτό η Βηθλεέμ παραπέμπει στον αστερισμό της Παρθένου –ένα σημείο στον Ουρανό, όχι στη Γη.

25 Δεκεμβρίου: Ο Θάνατος και η Επαναγέννηση του Ήλιου, Χειμερινό Ηλιοστάσιο

Υπάρχει και ένα άλλο ενδιαφέρον φαινόμενο που λαμβάνει τόπο, γύρω στις 25 Δεκέμβρη, το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Από το Θερινό στο χειμερινό Ηλιοστάσιο, οι μέρες μικραίνουν και γίνονται πιο κρύες και από την πλευρά του βόρειου ημισφαιρίου ο ήλιος φαίνεται να κινείται νότια και να γίνεται μικρότερος και αδύναμος. Οι μέρες μικραίνουν και το τέλος της σοδειάς έρχεται, όσο πλησιάζουμε, το χειμερινό Ηλιοστάσιο συμβολίζοντας τον θάνατο για τους αρχαίους.

Ήταν ο θάνατος του ήλιου. Και μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου ο θάνατος του ήλιου είναι πλήρως ορατός. Ο ήλιος που ταξίδευε νότια για 6 μήνες φτάνει στο χαμηλότερο σημείο του στον ουρανό. Εδώ συμβαίνει κάτι παράξενο, ο ήλιος σταματάει να κινείται νότια, έτσι φαίνεται για τρεις μέρες και σε αυτή την τριήμερη παύση, ο ήλιος βρίσκεται πλησιέστερα στον σταυρό του νότου, στον αστερισμό «crux». Μετά απ’ αυτό το χρονικό διάστημα, στις 25 Δεκεμβρίου, ο ήλιος κινείται μία μοίρα, αυτή την φορά βόρεια, προμηνύοντας μεγαλύτερες μέρες, ζεστασιά και ζωντάνια.

Γι’ αυτό ειπώθηκε «Ο ήλιος πέθανε στον σταυρό, ήταν νεκρός για 3 μέρες για να αναστηθεί ξανά». Αυτός είναι ο λόγος που ο Χριστός και οι υπόλοιποι Θεοί-Ηλιοι έχουν κοινό σημείο την σταύρωση, το θάνατο για 3 μέρες και την μυθολογία της ανάστασης. Είναι η μεταβατική περίοδος του ήλιου πριν αλλάξει την κατεύθυνσή του πίσω προς το βόρειο ημισφαίριο, φέρνοντας την άνοιξη άρα και την σωτηρία. Ωστόσο, δεν γιόρταζαν την ανάσταση μέχρι την Εαρινή ισημερία ή αλλιώς Πάσχα. Αυτό γίνεται επειδή κατά την διάρκεια της εαρινής ισημερίας ο Ηλιος επίσημα υπερνικά το «κακό σκοτάδι» καθώς η μέρα γίνεται μεγαλύτερη σε διάρκεια από την νύχτα και οι αναζωογονητικές συνθήκες της Ανοιξης εμφανίζονται.

Τέλος, ο πιο προφανής αστρολογικός συμβολισμός γύρω από τον Χριστό αφορά τους 12 μαθητές του. Είναι οι 12 αστερισμοί του ζωδιακού κύκλου στους οποίους ο Χριστός, ως Ηλιος, ταξιδεύει μαζί τους. Για την ακρίβεια ο αριθμός 12 ξεχειλίζει στη Βίβλο. Τα Βιβλικά κείμενα έχουν περισσότερη σχέση με την αστρολογία από οτιδήποτε άλλο. Γυρνώντας πίσω στον σταυρό του ζωδιακού κύκλου, η απεικόνιση της ζωής του ήλιου δεν είναι απλά μια καλλιτεχνική έκφραση ή εργαλείο παρακολούθησης της κίνησής του ήλιου, είναι επίσης ένα πολυχρησιμοποιημένο Παγανιστικό θρησκευτικό σύμβολο.

Ο σταυρός δεν είναι αποκλειστικά χριστιανικό σύμβολο, είναι η παγανιστική προσαρμογή του ζωδιακού σταυρού. Γι αυτό ο Χριστός στη πρώιμη θρησκευτική τέχνη απεικονίζεται με το κεφάλι του στον σταυρό. Γιατί ο Χριστός είναι ο Ηλιος. Ο Υιός του Θεού, το Φως του Κόσμου, ο Ανατέλλων Σωτήρας που θα έλθει ξανά, όπως κάνει κάθε πρωί με την δόξα του Θεού που πολεμά ενάντια στα έργα του Σκότους, καθώς γεννιέται ξανά, κάθε πρωί και φαίνεται καθώς έρχεται μέσα από τα σύννεφα, ψηλά στο στερέωμα με το στέμμα του από αγκάθια ή ηλιαχτίδες.

Ο Μύθος των Χριστουγέννων σήμερα

Μάνος Χατζιδάκις, Κυριακή 24 Δεκέμβρη 1978:

“Ο μύθος των Χριστουγέννων κρατιέται με τη βία απ’ τα παράθυρα και από τις πόρτες, κρεμασμένος σε πανύψηλα κι αφιλόξενα σύγχρονα σκυθρωπά κτίρια. Τον συντηρούν οι δραστηριότητες της αγοράς, τα συμφέροντα των εμπόρων, οι ανελεύθερες κυβερνήσεις- πλην ανατολικών- και οι ακόμη πιο ανελεύθερες θρησκευτικές οργανώσεις, τέλος, οι αστοί και οι εργατικοί, πρόσφατοι μετανάστες στην αστική τάξη, που κατ’ ουσίαν κυβερνάν τον κόσμο μας και που επιθυμούν θρησκευτικές αιτιολογίες και παραδόσεις για διασκέδαση, απόλαυση κι αμεριμνησία.

Ούτε για τα παιδιά, δεν έμειναν τα σύμβολα ανέγγιχτα. Κι αυτά ακόμη προσπαθούν να ονειρεύονται μέσα από τις εφιαλτικές ειδικές εκπομπές της τηλεόρασης, κι απόνα σπίτι που τις μέρες αυτές, δεν έχει να προσθέσει κανένα αληθινό αγαθό, ούτε υποδομή για μια γενναία ονειροπόληση- ονειροπόληση ενός κόσμου ιδανικού, που να τον κυβερνάει ο Χριστός και οι Άγιοι του, με αρχηγό τον Αη Βασίλη. Ιδιαίτερα στον τόπο μας, τα Χριστούγεννα γίνανε μέρες συναλλαγής και αυτοϊκανοποίησης. Ευκαιρία για μια ευρωπαϊκή παράσταση. Αν είχαμε και λίγο περισσότερο χιόνι, ώ τότες τα πράγματα θάσαν καλύτερα.

Η γέννηση του Χριστού παραμένει πια μια επέτειος άγονη και χωρίς αίσθημα. Και η Αθήνα μας, σαν καπνιστό τσουκάλι οινομαγειρείου χωρίς φωτιά και θέρμανση, ζεί την αγιότητα των ημερών, σκυθρωπά, άχαρα και κουρασμένα. Οι δρόμοι σκοτεινοί, για οικονομία βέβαια ηλεκτρισμού, αλλά φαντάζουν απείρως σκοτεινότεροι έτσι καθώς περιέχουν ολοένα και περισσότερο, αναίδεια, αναπηρία και ανανδρία.

Η δυστυχία ολοφάνερη στα μάτια των γερόντων, που φεύγουν κάθε μέρα από κοντά μας θλιμμένοι κι απροστάτευτοι, γνωρίζοντας καλά πια πως γεννήσανε, λειψούς ανθρώπους και πολύ χιόνι, που ατέλειωτα θα τους σκεπάζει στους αιώνες. Τα κάλαντα, τα δώρα και οι αγιασμοί, δεν πείθουνε κανένα ότι προσφέρουνε αγάπη και παράδοση. Μόνο τα πρόσωπα μερικών παιδιών και μερικών γριών που περιφέρονται θλιμμένες, είναι ότι διαθέτει ο κόσμος μας, για ν’ αγαπάς τις μέρες τούτες.

Κι έτσι που ο μύθος των Χριστουγέννων έγινε δίσκος τουρισμού, ζωγραφική σε λαϊκή αγορά, σύνθημα αυτοκόλλητο σε πρακτορείο Προ-Πό, βγήκανε για σεργιάνι χιλιάδες αυτοκίνητα, να πουν τα κάλαντα τα εθνικά, τα θρησκευτικά και τα καταναλωτικά. Πόσο μας ξεκουράζει αυτό το ράντισμα πετρελαίου εις τας οδούς, για να στολίσουμε το σπίτι, για να φωτογραφίσουμε το στολισμένο κέντρο της πόλης, ν’ αφήσουμε τα δώρα μας στους τροχονόμους αστυνομικούς και τέλος να επιστρέψουμε κατάκοποι την μεσημβρία σπίτι μας, για το απαραίτητο και παραδοσιακό γεύμα παραμονής.”

«Ο άνθρωπος αντι-εξελίσσεται σε μαιμού (νοητικά) ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ»

«ΠΛΟΥΤΙΣΑΜΕ ΟΛΟΙ με τον ΜΥΘΟ του Ιησού» Το είπε ο Πάπας Λέων Ι΄Πάπας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας [11-3-1513 / 1-12-1521]

«ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΣΚΥΘΟΠΟΛΗ ! η μεγαλύτερη και πρωτη γενοκτονια των Ελλήνων, φυσικα απο τους Χριστιανους. 26.000.000 Ελληνες, ΑΔΕΙΑΣΕ Η ΕΛΛΑΔΑ και ήρθαν αλλογενείς!

Τον Ήλιον πάλι άρχισε να υμνείς, παιδί του Δία, Μούσα
Καλλιόπη, τον ολόλαμπρο, που η βοϊδοματη Ευρυφάεσσα
γέννησε για το παιδί της Γαίας και του εστερόοντος Ουρανού.
Γιατί ο Υπερίωνας πήρε την πολυξάκουστη Ευρυφάεσσα,
την αδερφή του, κι αυτή του γέννησε πανέμορφα παιδιά,
την ροδοβραχιονάτη Ηώ, την ομορφοπλέξουδη Σελήνη
και τον ακούραστο ήλιο, τον (παρ)όμοιο με τους αθανάτους,
αυτόν που ρίχνει το φως στους θνητούς και στους θεούς
ανεβασμένος πάνω στους ίππους του. τρομερή ματιά αυτός ρίχνει
από την χρυσή περικαιφαλέα του. από αυτόν λαμπρές ακτίνες
ξεχύνουν λάμψη έντονη στους κροτάφους του τα μάγουλά του
λαμρά προβάλλουν το χαριτωμένο πρόσωπό του έτσι
που μακριά να στέλνει τη λάμψη του. στο κορμί του λάμπει
ρούχο όμορφο λεπτοϋφαντο με τους ανέμους. κάτω είναι
αρσενικοί ίπποι. εκεί στήνει το χρυσό αμάξι, τους ίππους του
και τραβάει κατά το βράδυ αππο τον ουρανό προς τον Ωκεανό.
Να έχεις χαρές, άναξ, και δίνε μας ευχάριστη ζωή.
Αρχίζοντας απο σένα θα ψάλω το γένος των θνητών,
των ημιθέων, που οι θεοί έδειξαν τα έργα τους στους θνητούς.

 

***

ἥλιον ὑμνεῖν αὖτε Διὸς τέκος ἄρχεο Μοῦσα,
Καλλιόπη, φαέθοντα, τὸν Εὐρυφάεσσα βοῶπις
γείνατο Γαίης παιδὶ καὶ Οὐρανοῦ ἀστερόεντος:
γῆμε γὰρ Εὐρυφάεσσαν ἀγακλειτὴν Ὑπερίων,
αὐτοκασιγνήτην, ἥ οἱ τέκε κάλλιμα τέκνα, 5
Ἠῶ τε ῥοδόπηχυν ἐυπλόκαμόν τε Σελήνην
Ἠέλιόν τ’ ἀκάμαντ’, ἐπιείκελον ἀθανάτοισιν,
ὃς φαίνει θνητοῖσι καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσιν
ἵπποις ἐμβεβαώς: σμερδνὸν δ’ ὅ γε δέρκεται ὄσσοις
χρυσέης ἐκ κόρυθος: λαμπραὶ δ’ ἀκτῖνες ἀπ’ αὐτοῦ 10
αἰγλῆεν στίλβουσι παρὰ κροτάφων δέ τ’ ἔθειραι
λαμπραὶ ἀπὸ κρατὸς χαρίεν κατέχουσι πρόσωπον
τηλαυγές: καλὸν δὲ περὶ χροὶ̈ λάμπεται ἔσθος
λεπτουργές, πνοιῇ ἀνέμων: ὕπο δ’ ἄρσενες ἵπποι.
ἔνθ’ ἄρ’ ὅ γε στήσας χρυσόζυγον ἅρμα καὶ ἵππους, 15
[αὐτόθι παύεται ἄκρου ἐπ’ οὐρανοῦ, εἰσόκεν αὖτις] 15α
θεσπέσιος πέμπῃσι δι’ οὐρανοῦ Ὠκεανόνδε.
χαῖρε, ἄναξ, πρόφρων δὲ βίον θυμήρε’ ὄπαζε.
ἐκ σέο δ’ ἀρξάμενος κλῄσω μερόπων γένος ἀνδρῶν
ἡμιθέων, ὧν ἔργα θεαὶ θνητοῖσιν ἔδειξαν.

Ανακάλυψε πώς μπορείς να αλλάξεις την ζωή σου αλλάζοντας την ιστορία σου.

Όπως είναι φυσικό, όλοι λέμε ιστορίες για τη ζωή μας, αλλά λίγοι από εμάς συνειδητοποιούν ότι η ζωή ξετυλίγεται σύμφωνα με τις ιστορίες που λέμε, και, στην πραγματικότητα, τη στιγμή που εσείς προβάλλετε νόημα σε μια εμπειρία, η ιστορία ξεδιπλώνεται, όπως εσείς την λέτε - και αυτός είναι ο τρόπος που δημιουργείτε την πραγματικότητά σας!

Αυτή η αόρατη διαδικασία της δημιουργίας της πραγματικότητας είναι τόσο ομαλή και απρόσκοπτη που λίγοι από εμάς κάποτε συνειδητοποιούμε ότι το κάνουμε, αλλά παρ' όλα αυτά, συνειδητά ή ασυνείδητα, όλοι δημιουργούμε τη ζωή μας με βάση το νόημα που δίνουμε κυριολεκτικά στα πάντα.

Για να χρησιμοποιήσετε αυτή τη δημιουργική δύναμη για το ανώτερο καλό σας, το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξέρετε είναι ότι υπάρχει μια συνεχής αμφίδρομη επικοινωνία ανάμεσα σε εσάς και τη ζωή σας και επειδή η ζωή σας είναι πραγματικά ζωντανή συνειδητότητα, με την θέληση της δίνει μορφή και σχηματίζει, σύμφωνα με τις σκέψεις και τα πιστεύω σας. Ως εκ τούτου, κάθε φορά που εσείς δίνετε νόημα ή λέτε μια ιστορία για εμπειρία στο παρελθόν ή στο παρόν, χωρίς να το θέλετε δίνετε οδηγίες στη ζωή σας, και αυτή υπακούει πιστά, προσφέροντάς σας περισσότερες εμπειρίες στην πραγματική ζωή που αντικατοπτρίζουν την ιστορία που λέτε, και, ως εκ τούτου, εσείς καθορίζετε το μέλλον σας.

Έτσι, αν συχνά ανησυχείτε, ψάχνετε για πιθανά προβλήματα ή φοβάστε το χειρότερο, μπορεί να σαμποτάρετε τη ζωή σας, και ασυνείδητα επιλέγετε την πραγματικότητα που επιθυμείτε λιγότερο, και αυτό μπορεί να εξηγεί τα δυσάρεστα μοτίβα των ανεπιθύμητων συμβάντων.

Αν και μπορεί να βιαστούμε να κρίνουμε μια ανεπιθύμητη εμπειρία ως «κακή» καμία εμπειρία δεν είναι πραγματικά κακή μέχρι εμείς να την καταραστούμε με την κρίση μας, και, στην πραγματικότητα, όταν κάτι «κακό» συμβαίνει, τη στιγμή που εσείς του δίνετε νόημα, εσείς αποφασίζετε το αποτέλεσμα . Ακόμα και όταν μια κατάσταση, γεγονός ή σχέση είναι προκαθορισμένα, το αποτέλεσμα εξαρτάται εξ ολοκλήρου από εσάς και προσδιορίζεται από την ιστορία που εσείς λέτε και το νόημα που εσείς αποδίδετε.

Αν και το μέλλον φαίνεται απρόβλεπτο, μπορούμε να το προβλέψουμε με ακρίβεια σύμφωνα με τις τρέχουσες και τις παλαιότερες ιστορίες μας, οπότε γιατί να προβλέψετε ένα δύσκολο μέλλον, όταν μπορείτε να φέρετε στο προσκήνιο μια υπέροχη ζωή;

Τι γίνεται με την αντιμετώπιση της πραγματικότητας;

Μερικοί «ρεαλιστές» θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι θα πρέπει να αντιμετωπίζετε πάντα την πραγματικότητα, διότι το να αγνοείτε την πραγματικότητα είναι αφελές, αλλά γιατί είστε ρεαλιστής, που πρέπει πάντα να αντιδρά στην πραγματικότητα (από τη φύση του να είσαι ρεαλιστής), όταν μπορείτε να καλέσετε στο προσκήνιο μια επιθυμητή πραγματικότητα συνειδητά ευθυγραμμίζοντας τις σκέψεις σας και τις πεποιθήσεις; Εκείνοι που μας δίδαξαν να είμαστε «ρεαλιστές» ποτέ δεν γνώρισαν την Δύναμη του Νου, αλλά ποτέ δεν είναι πολύ αργά για να διεκδικήσουμε το δικαίωμα αυτό, απλά με την αφήγηση μιας καλύτερης ιστορίας.

Ας είμαστε ξεκάθαροι, αυτό δεν σημαίνει να «προσπαθείτε να είστε θετικοί» ή πάντα να ψάχνετε για το θετικό, και, στην πραγματικότητα, είναι δύσκολο να αντιληφθείτε ή να βιώσετε κάτι θετικό από μια αρνητική οπτική γωνία ή «ρεαλιστική νοοτροπία». Έτσι, αντί να προσποιείστε ότι είστε γεμάτοι αισιοδοξία, το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να είστε ανοιχτοί σε κάθε ενδεχόμενο!

Ο χώρος της Δυνατότητας

Χωρίς αμφιβολία, υπάρχει ένα τεράστιο κόστος στο να εστιάζετε σε αρνητικά αποτελέσματα, διότι, με αυτόν τον τρόπο, χωρίς να θέλετε μπλοκάρετε το κβαντικό πεδίο των άπειρων δυνατοτήτων, όπου υπάρχει το καλύτερο αποτέλεσμα για οποιαδήποτε εμπειρία, και θα ακολουθούσε φυσιολογικά αν δεν μπαίνατε στη μέση. Το ονομάζω αυτό Χώρο της Δυνατότητας και είναι πάντα διαθέσιμος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορείτε να αποκτήσετε πρόσβαση σε αυτό το χώρο, ενώ βιώνετε κάθε είδους αντίσταση. Και, ας είμαστε ειλικρινείς, λέγοντας να είστε ανοικτοί, δεν σημαίνει ότι είστε πραγματικά ανοιχτοί, ειδικά εάν βγάζετε ακόμα αρνητικά συμπεράσματα, περιμένοντας το άλλο παπούτσι να πέσει, ή προετοιμάζεστε για το χειρότερο.

Το να σταματήσετε να αντιστέκεστε απαιτεί να αφήσει να εγκαταλείψετε νομίζετε ότι ξέρετε - αυτό περιλαμβάνει, αλλά δεν περιορίζεται σε αυτά, λογικά αποτελέσματα, αναμενόμενες αντιδράσεις, και την ερμηνεία σας για τα γεγονότα. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και όταν μια δύσκολη κατάσταση φαίνεται αδύνατο να λυθεί, εσείς θα πρέπει να αποβάλετε την έννοια του αδύνατου, και θα πρέπει να πιστέψετε ότι το Σύμπαν μπορεί αβίαστα να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα άσχετα από το πόσο μεγάλο ή μικρό αυτό είναι.

Κρατώντας με εμπιστοσύνη το χώρο για το αδύνατο να γίνει δυνατό, χωρίς να βιάζεστε να καταλήξετε σε αρνητικά συμπεράσματα ή να αντιδράτε στις τρέχουσες ανατροφοδοτήσεις, το Σύμπαν μπορεί να συνωμοτήσει για ανώτερο καλό σας, και ένα θαύμα μπορεί να γίνει από το πουθενά (εμείς το αποκαλούμε θαύμα, αλλά είναι απλά η σωστή χρήση του κβαντικού πεδίου).
Μέσα στον Χώρο της Δυνατότητας, έχετε τη δύναμη να κάνετε το αδύνατο δυνατό!
Όλα είναι τέλεια, πάντα!

Δεν αξίζει η ζωή σας μια υπέροχη ιστορία με ένα πολύ καλό τέλος; Λοιπόν, αυτό εξαρτάται εξ ολοκλήρου από εσάς! Έτσι, αντί να επιτρέψετε σε μια αρνητική ιστορία να αποφασίσει ένα αποτέλεσμα ή σε μια σειρά από αρνητικές ιστορίες να αποφασίσουν τη μοίρα σας, γιατί να μην επιτρέψετε στο Παντοδύναμο Σύμπαν να ενορχηστρώσει μαγεία για λογαριασμό σας;

Κάθε εμπειρία περιλαμβάνει τους «σπόρους της θετικής δυνατότητας», αλλά πρέπει να κρατήσετε χώρο για τους σπόρους αυτούς για να αναπτυχθούν σε δώρα. Η απώλεια ενός πράγματος μπορεί να οδηγήσει στην εκδήλωση από κάτι ουσιαστικά καλύτερο. Ένα τρένο που χάσατε θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια γνωριμία που θα αλλάξει τη ζωή σας, ή η διάλυση μας σχέσης θα μπορούσε να σας ευθυγραμμίσει με το ταίρι σας. Πράγματι, ποτέ δεν ξέρεις πώς η ζωή θα εξελιχθεί, και, στην πραγματικότητα, όλες οι προκλήσεις είναι πραγματικά δώρα μεταμφιεσμένα.

Καθώς δηλώνετε «Όλα είναι τέλεια για μένα, πάντα» επικαλείστε τη δύναμη του σύμπαντος για λογαριασμό σας!

Το επικίνδυνο ταξίδι της Γης μέσα στους δρόμους του Γαλαξία μας

Για δισεκατομμύρια χρόνια, η Γη βρισκόταν σε ένα επικίνδυνο ταξίδι μέσα στο διάστημα. Καθώς αυτή στρέφεται γύρω από τον ήλιο, όλο το ηλιακό σύστημα παίρνει μέρος σε ένα πολύ πιο μεγαλειώδες ταξίδι, κάνοντας μια περιστροφή στον Γαλαξία μας κάθε 200 εκατομμύρια χρόνια. Ακολουθώντας το δικό μας μονοπάτι μέσα από τον δίσκο του Γαλαξία, έχουμε παρασυρθεί μέσα στους λαμπρούς σπειροειδείς βραχίονες, μπήκαμε μέσα στο  καταχθόνιο σκοτάδι του πυκνού νεφελώματος, ενώ ζήσαμε το θεαματικό θάνατο των γιγάντιων άστρων. 

 

Ο πλανήτης μας έχει να αντιμετωπίσει πολλούς κινδύνους στο επικό ταξίδι του γύρω από το γαλαξία. Τα δε στοιχεία της πολυτάραχης ιστορίας μας μπορεί να βρίσκονται θαμμένα στο φεγγάρι

 

Πολλά από αυτά τα κτυπήματα μπορεί να ήταν θανατηφόρα, εξ αιτίας της θανάσιμης ακτινοβολίας που έπεφτε πάνω στη Γη ή των τεράστιων βράχων που συναντούσαμε στον δρόμο μας. Ορισμένοι από αυτούς μπορεί να είχαν προκαλέσει μια εξαφάνιση, ή να έχουν διασπάσει ηπείρους ή να έχουν μετατρέψει τον πλανήτη μας σε πάγο. Άλλοι πάλι μπορεί να έδειξαν πιο ήπια συμπεριφορά, ακόμα και να έσπειραν τη ζωή πάνω στη Γη.

 

Μέχρι στιγμής, αυτό είναι μια εικασία. Εμείς δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε την πορεία μας μέσω του γαλαξία, ή ακόμη λιγότερο να υπολογίσουμε ποιά περιστατικά μας έπληξαν, το πού και το πότε. Η Γη και τα βράχια της που συνεχώς ανακυκλώνονται από τις τεκτονικές πλάκες, τελικά διαμορφώθηκε από τη διάβρωση, γι αυτό και είναι εξαιρετικά χαμένες οι παρελθούσες επιθέσεις από το διάστημα.

 

Όμως, μπορεί να είναι κοντά μας μια αποθήκη κοσμικών αναμνήσεων. Τα χώματα και οι βράχοι της Σελήνης βρίσκονται σε ηρεμία για αιώνες. Βαθιά κάτω από τη σεληνιακή επιφάνεια θα μπορούσε να βρίσκεται το αρχείο του ταξιδιού του πλανήτη μας. Αυτό που ξεχνάει η Γη, το θυμάται το φεγγάρι.

Πριν από πολύ καιρό, σε αυτόν τον γαλαξία, αλλά πολύ, πολύ μακριά ο ουρανός ήταν γεμάτος με λαμπερά αστέρια και νεφελώματα, πολύ πυκνότερα από τους ουρανούς σήμερα. Αλλά αυτό το σκηνικό δεν κράτησε για πολύ. Το ηλιακό μας σύστημα καθαρίστηκε από τα επιπλέοντα υπολείμματα του και έγινε πιο ασφαλές.

 

Το επικίνδυνο ταξίδι του ήλιου μέσα στο Γαλαξία μας (κλικ για μεγέθυνση)

 

Σήμερα, το ηλιακό μας σύστημα ταξιδεύει σε μια σχεδόν κυκλική πορεία γύρω από το Γαλαξία μας, διατηρώντας μια σταθερή απόσταση 30.000 έτη φωτός μεταξύ μας και του γαλαξιακού πυρήνα. Εμείς υποθέτουμε ότι τα περισσότερα αστέρια παρέμειναν σε ήρεμες τροχιές για όλη τη ζωή τους. Αλλά η βόλτα στην γειτονιά μας μπορεί να ήταν κάποτε πιο συναρπαστική. Οι χαρακτηριστικοί σπειροειδείς βραχίονες του Γαλαξία μας είναι περιοχές με περιοδικά υψηλή και χαμηλή πυκνότητα, όπου τα αστέρια και το αέριο είναι λίγο πιο κοντά από ό,τι αλλού στον δίσκο του Γαλαξία μας. Η πρόσθετη βαρύτητα τους είναι συνήθως πολύ αδύναμη για να αλλάξει κατά πολύ την πορεία ενός άστρου, αλλά αν η τροχιακή ταχύτητα του άστρου συμβεί να ταιριάζει με την ταχύτητα με την οποία η σπείρα του βραχίονα περιστρέφεται, τότε η επιπλέον δύναμη έχει περισσότερο χρόνο για να επιδράσει.

 

«Είναι σαν τον σέρφερ στον ωκεανό. Αν το σερφάρισμα ταιριάζει με την ταχύτητα του κύματος τότε πάει μπροστά», λέει ο Rok Roskar του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης.

 

Προσομοιώσεις του Rok Roskar δείχνουν ότι ένα τυχερό άστρο μπορεί να οδηγεί το κύμα για 10.000 έτη φωτός ή και περισσότερο ακόμα. Ο ήλιος μας μπορεί λοιπόν να σερφάρει με τη βοήθεια ενός τέτοιου τυχερού άστρου. Μερικές μετρήσεις δείχνουν πως ο ήλιος μας είναι πιο πλούσια σε βαριά στοιχεία από το μέσο αστέρι στην γειτονιά μας, γεγονός που υποδηλώνει ότι γεννήθηκε στην πολυσύχναστη κεντρική ζώνη του Γαλαξία, όπου αστρικοί άνεμοι και σουπερνόβα εμπλούτισαν τον κοσμικό ζωμό περισσότερο από ότι στα υπόλοιπα γαλαξιακά προάστια. Ο βαρυτικός στροβιλισμός του ηλιακού μας συστήματος που έγινε τότε θα μπορούσε επίσης να εξηγήσει γιατί η Σέντνα (Sedna), μια μεγάλη χιονομπάλα στα άκρα του ηλιακού συστήματος, ταξιδεύει με μια αινιγματική, πάρα πολύ επιμήκη τροχιά.

 

Η τροχιά όμως της Σέντνα είναι έμμεσες αποδείξεις. Θα μπορούσαμε πάντως να βρούμε πιο άμεσα ίχνη των ανησυχητικών περιστατικών από το μακρινό παρελθόν.

 

Ίχνη από σουπερνόβα και ακτίνες Χ

Σε ένα κοντινό σπειροειδή βραχίονα του Γαλαξία μας, πάνω από 1000 έτη φωτός μακριά από τη σημερινή θέση του ηλιακού μας συστήματος, βρίσκεται το νεφέλωμα του Ωρίωνα, μια γενέτειρα γιγάντιων άστρων. Το ηλιακό μας σύστημα θα πρέπει κατά καιρούς να έχει παρασυρθεί πολύ πιο κοντά σε αυτά τα αστρικά φυτώρια. Αν το έκανε ήταν σαν να φλέρταρε με την καταστροφή. Ένα μεγάλο αστέρι καίει τα καύσιμα του πολύ γρήγορα, και μέσα σε λίγα εκατομμύρια χρόνια ο πυρήνας του μπορεί να καταρρεύσει, εξαπολύοντας την τεράστια ενέργεια ενός σουπερνόβα.

 

Οι ακτίνες Χ από ένα σουπερνόβα λίγες δεκάδες έτη φωτός μακριά μας θα μπορούσε να εξαφανίσουν ή να καταστρέψουν την στιβάδα του όζοντος της Γης, αφήνοντας τις επιβλαβείς υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου να φτάσουν στην επιφάνεια της . πρωτόνια υψηλής ενέργειας, ή κοσμικές ακτίνες, θα συνέχιζαν να βομβαρδίζουν τη Γη εδώ και δεκαετίες, καταστρέφοντας τη στιβάδα του όζοντος, καταστρέφοντας τους ζωντανούς ιστούς και, ενδεχομένως, προκαλώντας την αλλαγή του κλίματος. Τέτοια φαινόμενα μπορεί να έχουν προκαλέσει κάποιες από τις μαζικές εξαφανίσεις που τόσο βάναυσα χαρακτηρίζουν την ιστορία της ζωής πάνω στη Γη – ίσως ακόμη επίσπευσαν τον αφανισμό των δεινοσαύρων πριν 65 εκατομμύρια χρόνια, σύμφωνα με μια θεωρία που διατυπώθηκε στη δεκαετία του 1990.

 

Αποδεικτικά στοιχεία για παλιά σουπερνόβα βρίσκονται στο πάνω λεπτό στρώμα του εδάφους, αν και το 1999 Γερμανοί ερευνητές βρήκαν ίχνη του σιδήρου-60 στα νότια ιζήματα του Ειρηνικού. Το ισότοπο αυτό, με ένα χρόνο ημιζωής 2,6 εκατομμύρια χρόνια, δεν δημιουργήθηκε σε σημαντικές ποσότητες από οποιαδήποτε διαδικασία πάνω στη Γη, αλλά αποβάλλεται από τα σούπερ-νόβα. Η ερμηνεία αυτή είναι αμφισβητούμενη, αλλά αν ο σίδηρος-60 είναι ένα ‘βρώμικο’ αποτύπωμα ενός σουπερνόβα, αυτό μας λέει πως ένα αστέρι εξερράγη μόλις λίγα εκατομμύρια χρόνια πριν σε μια απόσταση, περίπου, 100 έτη φωτός από εμάς.

 

Μαρτυρίες για τυχόν καταστροφές στο φεγγάρι

 

Γεμάτος κρατήρες με πλούσιες αναμνήσεις είναι ο Νότιος Πόλος της Σελήνης

 

Ο πλανητικός επιστήμονας Ian Crawford υποδεικνύει πως μπορούμε να κοιτάξουμε το φεγγάρι για να βρούμε σαφείς αποδείξεις τέτοιων αστρο-καταστροφών. "Το φεγγάρι είναι σαν ένα γιγάντιο σφουγγάρι που απορρόφησε όλα όσα ρίχνονταν σε αυτό, καθώς ταξιδεύαμε γύρω από το γαλαξία," λέει. Οι κοσμικές ακτίνες από ένα σουπερνόβα θα διασκορπίζονταν στο φεγγάρι, αφήνοντας ίχνη των καταστροφών στην επιφάνεια των μετάλλων που θα είναι ορατές κάτω από ένα μικροσκόπιο και κτυπώντας τα άτομα για να δημιουργήσουν εξωτικά ισότοπα, όπως το κρυπτό-83 και το ξένον-126.

 

Αν και το σεληνιακό έδαφος είναι ανθεκτικό, μια συνεχής βροχή επί δισεκατομμύρια χρόνια των κοσμικών ακτίνων θα είχε εξαφανίσει τις όποιες αποδείξεις ακόμη και για τα πιο ακραία φαινόμενα, όπως από ένα κοντινό σουπερνόβα. Ο Crawford πιστεύει ότι θα μπορούσαν να ψάξουν για σχετικά σπάνιες τοποθεσίες ακολουθώντας τις ροές της λάβας. Όταν το λιωμένο πέτρωμα (λάβα) ξεχειλίζει πάνω στην επιφάνεια και ψύχεται, αρχίζει να συλλέγει τα ίχνη των κοσμικών ακτίνων και τα διατηρεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι ροές της λάβας μπορούν να χρονολογηθούν με ακρίβεια μετρώντας τα προϊόντα διάσπασης των ραδιενεργών στοιχείων στο εσωτερικό τους.

 

Διαστημικά οχήματα έχουν επισημάνει ήδη πολλές σεληνιακές ροές λάβας. Μέχρι στιγμής όλες αυτές χρονολογούνται περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο χρόνια, σε μια εποχή που το φεγγάρι ήταν θερμότερο και πολύ πιο ενεργό ηφαιστειακά. Ο Crawford ελπίζει να βρει στρώματα βράχων λιωμένα από τις μεγάλες πτώσεις βράχων και μετεωριτών. Εκεί μέσα θαμμένα στο εσωτερικό τους μπορεί να βρίσκονται τα αρχεία των σουπερνόβα, που μπορούμε να τα συγκρίνουμε με το αρχείο των απολιθωμάτων της Γης για να δούμε αν ταιριάζουν σε μια μαζική εξαφάνιση. Πολύ πιο αρχαία πετρώματα θα μπορούσαν να μας πουν αν γειτονικά σουπερνόβα ήταν συχνότερα κατά το παρελθόν – ίσως ένα σημάδι ότι κάποτε ταξιδέψαμε μέσα από τα πιο πυκνά, πιο περιπετειώδη εσωτερικά τμήματα του Γαλαξία.

 

Και το φεγγάρι μπορεί να κατέχει άλλες αναμνήσεις …

Η Γη ξεκίνησε με σκοτεινό τον ουρανό της. Ξεκίνησε με ένα μαύρο κομμάτι ουρανού χωρίς άστρα, αλλά σιγά-σιγά μεγάλωσε μέχρι να σχηματιστούν φωτεινές κηλίδες στον ουρανό. Για μισό εκατομμύριο χρόνια, ο ήλιος θα είναι ο μόνος ορατός αστέρας. Καθώς η εξωγήινη σκόνη και αέριο εισχωρεί στην τότε ατμόσφαιρά μας, η Γη έχει ήδη ντυθεί στα λευκά και καλύπτεται με πάγο.

 

Το διαστρικό αέριο διαπερνά τον Γαλαξία μας, αλλά όχι ομοιόμορφα. Το ηλιακό σύστημα συμβαίνει τώρα να βρίσκεται μέσα σε ένα ασυνήθιστα άδειο μπάλωμα του χώρου, την τοπική φυσαλίδα, με μόνο ένα άτομο υδρογόνου ανά πέντε κυβικά εκατοστά διαστήματος. Στο παρελθόν θα πρέπει να είχαμε βρεθεί μέσα σε πιο πυκνά νέφη αερίου, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων με πλάτος πάνω από 100 έτη φωτός στο οποίο το ψυχρό και σκοτεινό εσωτερικό υδρογόνο σχηματίζει μόρια υδρογόνου.

 

Σε τέτοια νεφελώματα, η Γη μπορεί να είχε ‘κρυολογήσει’. Συνήθως, το εσωτερικό του ηλιακού συστήματος προστατεύεται από την σκληρή διαστρική ακτινοβολία από τον ηλιακό άνεμο, ένα ρεύμα φορτισμένων σωματιδίων που ρέει βαθιά στο διάστημα, σχηματίζοντας μια τεράστια ηλεκτρομαγνητική ασπίδα, που ονομάζεται ηλιόσφαιρα.

 

Όταν το διαστρικό αέριο γίνεται πυκνότερο, ο ηλιακός άνεμος δεν μπορεί να το ωθήσει σε μεγάλη απόσταση και η ηλιόσφαιρα συρρικνώνεται. Πάνω από μια πυκνότητα περίπου 1000 μόρια ανά κυβικό εκατοστό, θα βρεθεί μέσα στην τροχιά της Γης. Κι αυτό μπορεί να συμβεί κάθε μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια.

 

Η συσσώρευση υδρογόνου στα υψηλά στρώματα της ατμόσφαιρας της Γης θα αλλάξει τη χημεία της, δημιουργώντας ένα αντανακλαστικό στρώμα νεφών, ενώ η σκόνη θα μπορούσε να μιμηθεί το φαινόμενο της σκίασης από τα αερολύματα των θειικών ενώσεων από τις ηφαιστειακές εκρήξεις. Ο Alex Pavlov του Πανεπιστημίου του Κολοράντο, λέει ότι η σκόνη και μόνο θα μπορούσε να προκαλέσει μια παγκόσμια εποχή των παγετώνων, ή το φαινόμενο μιας «χιονόμπαλας Γης».

 

Γνωρίζουμε ότι η Γη έχει υποστεί τέτοια επεισόδια, συμπεριλαμβανομένων και των μεγάλων βομβαρδισμών, περίπου, 650 και 700 εκατομμύρια χρόνια πριν. Η αιτία τους παραμένει ασαφής. Θα μπορούσε να είναι η αποσάθρωση των βουνών που τράβηξε το διοξείδιο του άνθρακα από τον αέρα, ή οι ηφαιστειακές εκρήξεις, ή οι αλλαγές στην τροχιά της Γης γύρω από τον ήλιο – ή ένα μαύρο νέφος στο διάστημα.

 

Τότε πάλι, τα νέφη αυτά μπορεί να είχαν μια πιο ευτυχισμένη επίδραση πάνω στη Γη. Ο William Napier πρότεινε ότι θα μπορούσαν να είναι οι ενδιάμεσοι σταθμοί για τη ζωή, τη στέγαση (προφύλαξη) των μικροοργανισμών από τις κοσμικές ακτίνες και η σπορά τους στους τυχόν δεκτικούς πλανήτες καθώς περνούσαν από μέσα τους.

 

Το φεγγάρι θα μπορούσε και πάλι να μας διηγηθεί την ιστορία της Γης. Η εξωγήινη σκόνη θα είχε καθίσει πάνω στο σεληνιακό έδαφος και θα είχε αναμιχθεί. Θα έχει μια χαρακτηριστική χημική υπογραφή, με υψηλά επίπεδα ουρανίου-235 και άλλα ισότοπα που παράγονται στις σουπερνόβα και διασπείρονται μέσα στο διάστημα. Στην ιδανική περίπτωση, η σκόνη θα έχει ταφεί κάτω από μια ροή της λάβας.

 

Για να την εντοπίσουμε  δεν θα είναι εύκολο. Μπορεί να χρειαστεί να τρυπήσουμε σε μια περιοχή που είναι γνωστό ότι έχει πολλές ροές λάβας. Η εγκατάσταση ενός γεωτρύπανου στο φεγγάρι είναι πέρα ​​από τις υπάρχουσες δυνατότητές μας, αλλά η σκόνη εκτίθεται στα στρώματα της λάβας μέσα σε ορισμένους κρατήρες και μεγάλες αυλακώσεις στην επιφάνεια της Σελήνης. Ένα λοιπόν ρομποτικό τρυπάνι θα μπορούσε να φτάσει εκεί κάτω και να φτυαρίσει το παγιδευμένο χώμα μεταξύ των ροών της λάβας.

 

Και το έδαφος θα μπορούσε, επίσης, να κρατήσει μεταλλικά θραύσματα που καταγράφουν άλλο ένα κεφάλαιο στην οδύσσεια της Γης – μια ιστορία των βράχων και των συντριμμάτων.

 

Η επιφάνεια του φεγγαριού διατηρεί τα αρχεία των βομβαρδισμών που συνέβαινε για αιώνες. Οι αστροναύτες του Απόλλων βρήκαν πολλά δείγματα από αρχαίο λιωμένο πέτρωμα, αποκαλύπτοντας ότι περίπου πριν 4 δισεκατομμύρια χρόνια, το εσωτερικό του ηλιακού συστήματος ήταν γεμάτο με μεγάλα αντικείμενα.

 

Αυτός ο "Ύστερος Βαρύς Βομβαρδισμός" πιστεύεται ότι προκλήθηκε από τις κινήσεις των εξωτερικών πλανητών Ουρανού και Ποσειδώνα που ενόχλησαν κάποιους αστεροειδείς στη ζώνη Kuiper, όπου κατοικεί ο Πλούτωνας. Κάποια επεισόδια στην γαλαξιακή Οδύσσεια μας θα είχαν εξαπολύσει κι άλλες καταιγίδες από κομήτες και αστεροειδείς. Περνώντας άστρα ή νέφη διαστρικής σκόνης μπορεί να έχουν προκαλέσει ένα τεράστιο βομβαρδισμό. Οι δομές των σεληνιακών κρατήρων μπορεί να μας δείξουν μια επαναλαμβανόμενη συνάντηση του ηλιακού συστήματος με ένα ιδιαίτερα πυκνό και αμετάβλητο σπειροειδούς βραχίονα, για παράδειγμα.

 

Για να το μάθουμε θα πρέπει να επισκεφτούμε μια ποικιλία από επιφάνειες, λαμβάνοντας μικρά δείγματα βράχου για να βρούμε τις ηλικίες τους. Στη συνέχεια, θα πρέπει να κάνουμε μια προσεκτική απογραφή των κρατήρων για να δούμε τις διακυμάνσεις του ρυθμούς των συγκρούσεων. Θα μπορούσαμε να βρούμε θαμμένα κομμάτια της σεληνιακής γης που θα μας λένε τι είδους αστεροειδείς ή κομήτες κτύπησαν το φεγγάρι."

 

Προς το παρόν, μπορούμε να δούμε μόνο το απόκρημνο πρόσωπο του συντρόφου μας, αν και αναρωτιόμαστε τι ιστορίες μπορεί να μας πει. Θα πρέπει λοιπόν οι διαστημικές υπηρεσίες του κόσμου να χαράξουν ένα σχέδιο για τη λεπτομερή εξερεύνηση της Σελήνης. Τότε, ίσως, μπορέσουμε να γράψουμε το οριστικό κείμενο της επικής οδύσσειας της Γης.

 

Γαλαξιακό ταξίδι

Ενώ το ηλιακό μας σύστημα περιφέρεται γύρω από το κέντρο του Γαλαξία κάνοντας μια περιστροφή κάθε 200 εκατομμύρια χρόνια, ο ίδιος ο Γαλαξίας μας ταξιδεύει μέσω του διαγαλαξιακού χώρου με περισσότερα από 150 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο προς το κοντινό σμήνος της Παρθένου. Αυτός ο χώρος είναι αραιός με ιονισμένο υδρογόνο και ήλιο, με μερικές δεκάδες έως εκατοντάδες σωματίδια ανά κυβικό μέτρο. Η δε κίνηση του Γαλαξία δημιουργεί ένα τεράστιο κύμα κλονισμού σε αυτό το πλάσμα, ίσως  επιταχύνοντας τα ιόντα υδρογόνου με θανατηφόρες ενέργειες.

 

Τα μαγνητικά πεδία στο γαλαξιακό δίσκο μας προστατεύουν από τις περισσότερες από αυτές τις κοσμικές ακτίνες, αλλά ίσως αυτό δεν συνέβαινε πάντα. Καθώς το ηλιακό σύστημα περιφερόταν μέσα στο γαλαξία, κινείτο  πάνω και κάτω από το γαλαξιακό δίσκο (κάπου 200 έτη φωτός) περίπου κάθε 60 εκατομμύρια χρόνια.

 

Επιστήμονες έχουν υπολογίσει ότι οι κοσμικές ακτίνες θα πρέπει να είναι πολύ πιο έντονες στη βόρεια πλευρά του γαλαξιακού επιπέδου. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει ένα αμφιλεγόμενο σχέδιο στο αρχείο των απολιθωμάτων της Γης. Το 2005, διαπίστωσαν οι ειδικοί ότι η ποικιλομορφία των θαλάσσιων απολιθωμάτων φαίνεται να μεταβάλλεται σε ένα παρόμοιο χρονικό διάστημα των 60 εκατομμυρίων χρόνων, περίπου.

 

Τα σεληνιακά αρχεία των κοσμικών ακτίνων θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και για να δοκιμαστεί αυτή την ιδέα. Αν αυτή η ιδέα στέκει τότε οι εποχές θα μπορούσαν να είναι άσχημες σε μερικά εκατομμύρια χρόνια: ο ήλιος είναι ήδη βόρεια του γαλαξιακού επιπέδου, και αυτό μας οδηγεί βαθύτερα σε κίνδυνο.

Μπορεί να έχει προσδιοριστεί η μικρότερη μαύρη τρύπα

Μια μαύρη τρύπα που οι αστρονόμοι είδαν προς την κατεύθυνση του αστερισμού του Σκορπιού, μπορεί να είναι η μικρότερη που έχει ανακαλυφθεί ποτέ. Σύμφωνα με τους ερευνητές που χρησιμοποιούν το παρατηρητήριο ακτίνων-Χ RXTE της NASA, η δομή αυτή μπορεί να ανατρέψει τις κλίμακες μιας μαύρης τρύπας ξεκινώντας από μόλις από την τριπλάσια μάζα του Ήλιου.

 

Αυτή η εικόνα του Chandra δείχνει την δεύτερη ελαφρύτερη μαύρη τρύπα που έχει ανακαλυφθεί ποτέ καθώς και τα σήματα της

Στην πραγματικότητα αυτό είναι το ελάχιστο όριο και καμιά μαύρη τρύπα δεν μπορεί να είναι ελαφρύτερη από αυτό το μέγεθος. Είναι περίπου το ελάχιστο ποσό της μάζας που απαιτείται, ώστε ο αστρικός πυρήνας ενός άστρου που κατέρρευσε να μετατραπεί σε ένα σκοτεινό τέρας.

 

Σε σύγκριση με τις μεγαλύτερες μαύρες τρύπες που βρέθηκαν ποτέ – ζυγίζουν περίπου 10 δισεκατομμύρια ηλιακές μάζες – η μικρότερη φαίνεται πραγματικά σαν ένας νάνος.

 

Η πραγματική απόσταση μεταξύ του πλανήτη μας και αυτού του αντικειμένου δεν έχει ακόμη καθοριστεί με κάποιο βαθμό ακρίβειας. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται μεταξύ 16.000 και 65.000 έτη φωτός, λένε οι αστρονόμοι που διεξήγαγαν την έρευνα.

 

Η μικρότερη έως τώρα υποψήφια μαύρη τρύπα ονομάζεται IGR J17091-3624. Οι ειδικοί την εξέτασαν με τη βοήθεια των ακτίνων-Χ, η ακτινοβολία που παράγεται από μια ποικιλία από φαινόμενα γύρω από αυτό το αντικείμενο.

 

Ένα από τα πράγματα που μπέρδεψαν πολύ τους αστρονόμους ήταν ότι η μαύρη τρύπα βρίσκεται μέσα σε ένα δυαδικό σύστημα. Οι περισσότερες από τις ακτινοβολίες και οι πίδακες σε ραδιοφωνικές συχνότητες που παράγει το μεγαθήριο, προκαλούνται από την ύλη που πέφτει μέσα στον ορίζοντα γεγονότων του, μετά την απομάκρυνση της ύλης από το συνοδό άστρο του.

 

Ωστόσο, η ύλη δεν πέφτει κατευθείαν μέσα στον ορίζοντα γεγονότων, αλλά συσσωρεύεται πρώτα σε ένα δίσκο αερίου, που ονομάζεται δίσκο προσαύξησης. Στο εσωτερικό, η ύλη τρίβεται αυξάνοντας έτσι την θερμοκρασία της σε εκατομμύρια βαθμούς. Κι αυτό, με τη σειρά του, αυξάνει τις εκπομπές των ισχυρών ακτινοβολιών.

 

Οι εκπομπές μοιάζουν με ένα ηλεκτροκαρδιογράφημα, κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι επιστήμονες αναφέρουν ότι μοιάζει με τον κτύπο της καρδιάς. Ακριβώς όπως ο ρυθμός της καρδιάς ενός ποντικιού είναι ταχύτερος από ό,τι ενός ελέφαντα, έτσι και τα σήματα του καρδιακού παλμού από αυτές τις μαύρες τρύπες είναι ανάλογα με τη μάζα τους, εξηγούν.

 

Στο μέλλον, τα δεδομένα που λαμβάνονται από τις εν λόγω μελέτες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να αποκτήσουμε μια βαθύτερη κατανόηση του τι συμβαίνει στον ορίζοντα γεγονότων μιας μαύρης τρύπας.

Ένα διαστρικό νέφος αερίων παρασύρεται προς την γιγάντια μαύρη τρύπα του Γαλαξία μας

Οι αστρονόμοι έχουν ενθουσιαστεί με την προοπτική του να  δουν ζωντανά ένα θεαματικό και πολύχρονο γεγονός: ένα διαστρικό νέφος σκόνης να παρασύρεται στην τροχιά της υπερ-βαρέας μαύρης τρύπας στο κέντρο του Γαλαξία μας.

 

Η περιοχή γύρω από τη μαύρη τρύπα του Γαλαξία μας έχει πολλά άστρα

 

Σύμφωνα με το Science η μαύρη τρύπα Sagittarius A*, που ζυγίζει 4 εκατομμύρια φορές τη μάζα του Ήλιου, βρίσκεται 27.000 έτη φωτός από τη Γη, και σχεδόν κάθε αστέρι στον Γαλαξία μας-συμπεριλαμβανομένων και του δικού μας – περιστρέφεται γύρω από αυτή.

Το νέφος, που ανιχνεύθηκε από τον Stefan Gillessen και την ομάδα του στο Ινστιτούτο Max Planck για την Εξωγήινη Φυσική, φαίνεται να οδηγείται προς τη μαύρη τρύπα.

 

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, το κέντρο της μάζας του νέφους θα φτάσει στον Τοξότη Α *, το καλοκαίρι του 2017 και σε απόσταση περίπου 40 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα από αυτόν στα μέσα του 2017.  Ο Gillessen έκανε τις παρατηρήσεις του στο Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (VLT) του Ευρωπαϊκού Νότιου Παρατηρητηρίου στη Χιλή, με στόχο την κεντρική περιοχή του Γαλαξία μας στην υπέρυθρη περιοχή του φάσματος, παρατηρώντας μέσα από το αέριο και τη σκόνη που βρίσκεται μεταξύ της Γης και της μαύρης τρύπας.

 

Οι αστρονόμοι ανίχνευσαν το αντικείμενο σε μήκος κύματος 3,76 μικρόμετρα, αλλά όχι στα 2,16 μικρόμετρα. Αυτό δείχνει ότι είναι ένα νέφος αερίου και σκόνης και όχι ένα άστρο, όπως εξηγούν, γιατί ένα άστρο είναι πολύ καυτό γι αυτό και θα πρέπει να είναι φωτεινότερο στο μικρότερο μήκος κύματος.

 

Το νέφος έχει περίπου τριπλάσια μάζα από της Γης (δηλαδή παρά το τεράστιο μέγεθός του το νέφος έχει μικρή μάζα), εκπέμπει πενταπλάσια ενέργεια από τον ήλιο, και εκτείνεται σε μια απόσταση 250 φορές την απόσταση της Γης από τον Ήλιο. Η θερμοκρασία του είναι περίπου 550 Kelvin – κάπως πιο ψυχρό από την επιφάνεια της Αφροδίτης. Η τεράστια βαρύτητα του Τοξότη Α* επιταχύνει τα σύννεφα με δραματικό τρόπο: το 2004, το νέφος έτρεχε προς τη μαύρη τρύπα με 1200 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο. Μέχρι το 2011, η ταχύτητα του είχε σχεδόν διπλασιαστεί, φθάνοντας τα 2.350 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο. Με αυτή την ταχύτητα ένα το αεροπλάνο θα μπορούσε να κάνει τον κύκλο της Γης σε 17 δευτερόλεπτα.

 

Σύμφωνα με τον αστρονόμο Gillessen, ο Τοξότης Α* έχει ήδη αρχίσει να καταστρέφει το νέφος της σκόνης. Το νέφος έχει αρχίσει να επιμηκύνεται σαν ‘μακαρόνι’. Έτσι, μπορούμε να δούμε την μαύρη τρύπα να καταστρέφει το νέφος. Το υλικό αυτό θα κατευθυνθεί σπειροειδώς προς τη μαύρη τρύπα και θα απελευθερώσει έτσι ένα τεράστιο ποσό ενέργειας.

 

Το αέριο που πέφτει σε μια μαύρη τρύπα εγκαθίσταται στον δίσκο προσαύξησης, η δε τριβή και τα μαγνητικά πεδία στο δίσκο θερμαίνουν το αέριο και αυτό εκπέμπει ακτίνες-Χ

 

Επειδή δεν έχει αρκετή ύλη ώστε να αποκτήσει δική του βαρύτητα, όπως συμβαίνει με τα άστρα, οι ειδικοί αναμένουν ότι, πλησιάζοντας στον ορίζοντα γεγονότων, το νέφος θα αρχίσει να επιμηκύνεται από την τεράστια έλξη της μαύρης τρύπας, προσφέροντας μια εικόνα που ως τώρα δεν είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν.

 

Τέλος, αυτό που περιμένουμε να δούμε είναι τεράστιες εκρήξεις ακτίνων Χ καθώς το νέφος σταδιακά θα ‘καταναλώνεται’ κατά την επόμενη δεκαετία. Επίσης, κάποια ποσότητα δεν θα καταβροχθιστεί από τη μαύρη τρύπα γιατί θα εκτοξευθεί ξανά πίσω στο διάστημα, εκπέμποντας ακτινοβολία Χ. Χάρη σε αυτήν την ακτινοβολία οι ερευνητές θα μπορέσουν να παρατηρήσουν το φαινόμενο αντλώντας πολύτιμες πληροφορίες για τις μαύρες τρύπες γενικότερα και για τον Τοξότη Α* ειδικότερα.

Tα Γιορτινά Δώρα του Θανάτου

Για την φρενίτιδα της χριστουγεννιάτικης κατανάλωσης

Δεν υπάρχει τίποτα που να χρειάζονται, τίποτα που να μην έχουν ήδη, τίποτα που έστω να θέλουν. Οπότε τους αγοράζεις μια κούκλα-βασίλισσα που κινείται με ηλιακή ενέργεια, μια βούρτσα για τον αφαλό ή ένα σετ μίνι-γκολφ για την τουαλέτα. Φαίνονται διασκεδαστικά την πρώτη μέρα των Χριστουγέννων, βαρετά τη δεύτερη, ντροπιαστικά από την τρίτη και μετά. Ως τη δωδέκατη μέρα έχουν μετατραπεί σε σκουπίδια. Για 30 δευτερόλεπτα αμφίβολης διασκέδασης, ή ένα ηδονιστικό ερέθισμα που διαρκεί όσο και μια δόση νικοτίνης, εγκρίνουμε μια χρήση υλικών της οποίας οι επιπτώσεις θα είναι ορατές για γενιές μετά.

Κάνοντας έρευνα για την ταινία της ‘Η Ιστορία των Πραγμάτων’ η Annie Leonard ανακάλυψε πως από τα υλικά που περνούν μέσα από την καταναλωτική οικονομία, μόνο 1% παραμένει σε χρήση έξι μήνες μετά την πώληση. Ακόμα και τα αγαθά που θα περιμέναμε να διαρκέσουν περισσότερο, σύντομα καταδικάζονται σε αχρηστία είτε επειδή είναι προσχεδιασμένα να χάνουν τη χρήση τους (χαλάνε γρήγορα), είτε επειδή θεωρείται πως την έχασαν (βγαίνουν εκτός μόδας).

Αλλά πολλά από τα προϊόντα που αγοράζουμε, ειδικά για τα Χριστούγεννα, δεν μπορούν να χάσουν τη χρησιμότητά τους, γιατί εξαρχής δεν είχαν καμία χρησιμότητα. Ένα ηλεκτρονικό μπλουζάκι drum-machine, ένας κουμπαράς Darth Vader που μιλάει, μια θήκη για το iPhone σε σχήμα αυτιού, ένας ατομικός ψύκτης για κουτάκια μπύρας, μια οδοντόκρεμα με γεύση μπέικον, ένας σκύλος που χορεύει: Δεν περιμένουμε κανείς να τα χρησιμοποιήσει, ούτε καν να τα ξανακοιτάξει μετά τη μέρα των Χριστουγέννων. Είναι σχεδιασμένα για να προκαλέσουν ένα ‘ευχαριστώ’, ίσως και κάνα-δυο ειρωνικά γέλια και μετά να πεταχτούν.

Η γελοιότητα των προϊόντων συγκρίνεται μόνο με το βάθος των επιπτώσεων. Σπάνια υλικά, πολύπλοκα ηλεκτρονικά, η ενέργεια που απαιτείται για την κατασκευή και τη μεταφορά τους, όλα παράγονται και συνδυάζονται σε ενώσεις μέγιστης ματαιότητας. Αν συμπεριλάβουμε τα ορυκτά καύσιμα των οποίων την εξόρυξη και χρήση παραγγέλλουμε σε άλλες χώρες, η κατασκευή και η κατανάλωση είναι υπεύθυνες για περισσότερη από τη μισή παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα. Καταστρέφουμε τον πλανήτη για να φτιάξουμε ηλιακά θερμόμετρα μπάνιου και επιτραπέζιους παίκτες του γκολφ.

Άνθρωποι στο ανατολικό Κονγκό σφάζονται για να δημιουργηθούν αναβαθμίσεις για τα smartphone μας, όλο και μικρότερης χρησιμότητας. Δάση υλοτομούνται για να κατασκευαστούν «προσωποποιημένες, σε σχήμα καρδιάς, ξύλινες επιφάνειες για τυριά». Ποτάμια δηλητηριάζονται για να κατασκευαστούν ψάρια που μιλάνε. Αυτό είναι παθολογική κατανάλωση: μια παγκόσμια επιδημία συλλεκτικής τρέλας, που παρουσιάζεται ως τόσο φυσιολογική από τη διαφήμιση και τα media, ώστε σχεδόν δεν προσέχουμε τι μας έχει συμβεί.

Το 2007 ο δημοσιογράφος Adam Welz κατέγραψε το θάνατο 13 ρινόκερων από λαθροκυνηγούς στη Νότια Αφρική. Φέτος, μέχρι στιγμής έχουν σκοτωθεί 585. Κανείς δεν είναι σίγουρος γιατί, αλλά μια απάντηση είναι πως πολύ πλούσιοι άνθρωποι στο Βιετνάμ προσθέτουν σκόνη από κέρατα ρινόκερου στο φαγητό τους ή το σνιφάρουν σαν κοκαΐνη ως επίδειξη του πλούτου τους. Είναι εφιαλτικό, αλλά δεν διαφέρει πολύ από ό,τι κάνουμε σχεδόν όλοι στα βιομηχανοποιημένα κράτη: καταστρέφουμε τον κόσμο μέσω μιας χωρίς νόημα κατανάλωσης.

Αυτή η καταναλωτική έκρηξη δεν συνέβη τυχαία
Οι ζωές μας έχουν φτιαχτεί για να την ενθαρρύνουν. Παγκόσμιοι κανόνες εμπορίου αναγκάζουν χώρες να συμμετάσχουν στη γιορτή των σκουπιδιών. Κυβερνήσεις μειώνουν τους φόρους, απορυθμίζουν τις αγορές, αυξομειώνουν τα επιτόκια, όλα για να αυξήσουν την κατανάλωση. Αλλά σπάνια οι αρχιτέκτονες αυτών των πολιτικών σταματάνε να σκεφτούν «κατανάλωση τίνος πράγματος;». Όταν όλα τα «θέλω» και τα «χρειάζομαι» έχουν πραγματοποιηθεί (από αυτούς που έχουν λεφτά για ξόδεμα), η ανάπτυξη εξαρτάται από τις πωλήσεις εντελώς άχρηστων πραγμάτων. Η επισημότητα του κράτους, η δύναμη και η μεγαλειότητά του, στην υπηρεσία της παράδοσης στην πόρτα μας του «Τέρι της Χελώνας που Βρίζει».

Άντρες και γυναίκες αφιερώνουν τις ζωές τους στην κατασκευή και τη διαφήμιση τέτοιων σκουπιδιών, και κοροϊδεύουν την ιδέα του να ζεις χωρίς αυτά. «Πάντοτε πλέκω τα δώρα μου», λέει μια γυναίκα σε ένα διαφημιστικό αλυσίδας ηλεκτρονικών. «Δεν θα ’πρεπε,» απαντά ο αφηγητής . Η διαφήμιση για το τελευταίο τάμπλετ της Google δείχνει έναν πατέρα κι ένα γιο να κατασκηνώνουν στο δάσος. Η απόλαυσή τους εξαρτάται από τα νέα features του Nexus 7. Τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν, αλλά βρήκαμε ένα τρόπο να σας τα πουλήσουμε.

Η αύξηση της ανισότητας που συνοδεύει την έκρηξη καταναλωτισμού, διασφαλίζει πως στην ανερχόμενη οικονομική παλίρροια δεν θα επιπλέουν όλες οι βάρκες. Στις ΗΠΑ το 2010, το 1% του πληθυσμού είχε άνοδο των εισοδημάτων του κατά 93%. Η χιλιοειπωμένη δικαιολογία, πως πρέπει να διαλύσουμε τον πλανήτη για να βοηθήσουμε τους φτωχούς, απλά δεν στέκει. Για μερικές δεκαετίες κατά τις οποίες γίνανε πλουσιότεροι αυτοί που είχαν ήδη περισσότερα από όσα μπορούσαν να ξοδέψουν, οι προοπτικές όλων των άλλων εξαφανίστηκαν.

Τόσο αποτελεσματικά έχουν οι κυβερνήσεις, τα media και οι διαφημιστές συνδέσει την κατανάλωση με την ευημερία και την ευτυχία, που το να λες τα παραπάνω σημαίνει ότι θα βρίσκεσαι εκτεθειμένος στο χλευασμό και την κοροϊδία. Δείτε την εκπομπή ‘Ηθικός Λαβύρινθος’ (Moral Maze) της προηγούμενης εβδομάδας, στην οποία τα περισσότερα μέλη του πάνελ ενώθηκαν για να ειρωνευθούν την ιδέα της μικρότερης κατανάλωσης και να τη συνδέσουν με κάποιο τρόπο με τον ολοκληρωτισμό. Όταν ο κόσμος τρελαίνεται, αυτοί που αντιστέκονται αποκηρύσσονται ως παλαβοί. Φτιάξτε τους μια τούρτα, γράψτε τους ένα ποίημα, δώστε τους ένα φιλί, πείτε τους ένα ανέκδοτο, αλλά για το Θεό σταματήστε να καταστρέφετε τον πλανήτη για να πείτε σε κάποιον πως νοιάζεστε. Το μόνο που αποδεικνύετε είναι το αντίθετο.

Αφού δεν έχουμε εξωγήινους ας έχουμε τον Αι Βασίλη!!!
Φανταστείτε ότι φέτος, την ημέρα των Χριστουγέννων, η Βασίλισσα, Ο Πάπας ακόμη και η Oprah Winfrey ανακοινώνουν πως τα Χριστούγεννα πρέπει εφεξής να είναι μία καθαρά θρησκευτική γιορτή κλειστού τύπου. Δεν θα πρέπει να υπάρχουν δώρα και γλέντια. Εάν συμβεί αυτό τότε, μόνο στις ΗΠΑ, δεν θα υπήρχαν καταναλωτικές δαπάνες ύψους 135 έως 160 δις δολ.
Και μετά … ΧΑΟΣ

Η βία των Χριστουγέννων
Η ίδια η εξέλιξη της φύσης του ανθρώπου έχει μέσα της το επιχείρημα. Όταν ο Κρο-Μανιόν επικράτησε του Νεάντερνταλ, το κατάφερε με επιχειρήματα: αξιοποίησε τη γλώσσα και τα σύμβολα. Εκεί που απουσιάζει ο διάλογος, άρα το επιχείρημα, κυριαρχεί η βία. Που είναι η βάση της εξουσίας και αποτελεί επινόησή της. Κι εδώ πρέπει να δούμε πως η βία έχει πολλά πρόσωπα. Η ανεργία, ο αναλφαβητισμός, η μόνιμη έλλειψη τροφής και πόσιμου νερού, είναι βία σε καιρό ειρήνης. Η κοινωνική αποξένωση, η καταναλωτική εκτόνωση και οτιδήποτε απορρέει από τον σιχαμερό μηχανισμό του καταναλωτικού οικοδομήματος είναι μεταμφιεσμένη βία, παρότι μετονομάζεται σε κάτι άλλο.

Βία είναι η απάθεια που δημιουργούν τα σκουπίδια της τηλεόρασης. Ο υποβιβασμός του πολίτη σε μονάδα κατανάλωσης, άρα εν δυνάμει ζώο, να υπηρετεί ένα σύστημα που βρίσκεται ενάντια στη φύση του ανθρώπου: η αξιακή κλίμακα συνθλίβεται μπροστά στην οικονομική έκφανση, προκειμένου να κορεστεί το τέρας της προπαρασκευασμένης καταναλωτικής μανίας.

Ενα προκαθορισμένο εορταστικό ραντεβού, παγκόσμιας κλίμακας, που λειτουργεί ως προκαθορισμένο καταναλωτικό ραντεβού. Με αποδεδειγμένα δραματικές συνέπειες για την ψυχική και σωματική υγεία, αυτό το ραντεβού προκαλεί έντονη δυσφορία και μαζική κατάθλιψη την περίοδο των Χριστουγέννων. Το περίφημο «Φαινόμενο των Χριστουγέννων» («Christmas effect») με κύρια γνωρίσματά του την κατάθλιψη, το έντονο άγχος, το αίσθημα δυστυχίας και ενοχής που βιώνει ένας πολύ μεγάλος αριθμός ανθρώπων, με βάση πολύχρονες στατιστικές μελέτες στη Βρετανία π.χ. την πρώτη μέρα του νέου έτους υπάρχει αύξηση των αυτοκτονιών κατά 100%.

Ένα άλλο φαινόμενο παθογένεσης είναι το «Καλά Χριστούγεννα Στεφανιαία» (Merry Christmas Coronary) που αφορά αύξηση καρδιακών επεισοδίων ανήμερα τα Χριστούγεννα και εντυπωσιακή άνοδο πρόωρων θανάτων. Ο Βέμπερ συνδέει σωστά την αγγλοσαξονική παράδοση των Χριστουγέννων με τον καταναλωτισμό, με αποτέλεσμα οι μέρες να χάνουν τον λαϊκό-παγανιστικό τους χαρακτήρα.

Οπότε μιλάμε για ένα βαθύτερο φαινόμενο παθολογίας που υποβαθμίζει το πνεύμα των ημερών σε μια καταναλωτική εκτόνωση, ντυμένη με την κόκκινη φορεσιά τού επινοήματος της Coca Cola, του Santa Claus. Εξηγώντας με απόλυτο τρόπο τη μεταμφιεσμένη βία των Χριστουγέννων, που το μοναδικό «επιχείρημά» της είναι ένα: καταναλώστε.

Η μεταμφιεσμένη βία των Χριστουγέννων
«Σύρε στο σπίτι, δεν θα σε πάρω στο κατόπι ποτέ, όσο πολύ και να το πιθυμήσεις. Είναι κουτό να κυνηγάς το τίποτα». Με αυτό το επιχείρημα η Ηλέκτρα, στη Σοφόκλεια τραγωδία, πείθει τη δειλή και αδύναμη αδερφή της, Χρυσοθέμη, να τρέξει προς την Κλυταιμνήστρα. Κι αυτό είναι το κύριο γνώρισμα της τραγωδίας, με κάθε σεβασμό στους εξειδικευμένους μελετητές των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων: το επιχείρημα, η πειθώ. Η βάση του διαλόγου δηλαδή, από όπου προέκυψε η άμεση δημοκρατία στην αρχαία Αθήνα και σε μια σειρά άλλων πόλεων.

Η ίδια η εξέλιξη της φύσης του ανθρώπου έχει μέσα της το επιχείρημα. Όταν ο Κρο-Μανιόν επικράτησε του Νεάντερνταλ, το κατάφερε με επιχειρήματα: αξιοποίησε τη γλώσσα και τα σύμβολα. Εκεί που απουσιάζει ο διάλογος, άρα το επιχείρημα, κυριαρχεί η βία. Που είναι η βάση της εξουσίας και αποτελεί επινόησή της. Κι εδώ πρέπει να δούμε πως η βία έχει πολλά πρόσωπα. Η ανεργία, ο αναλφαβητισμός, η μόνιμη έλλειψη τροφής και πόσιμου νερού, είναι βία σε καιρό ειρήνης. Η κοινωνική αποξένωση, η καταναλωτική εκτόνωση και οτιδήποτε απορρέει από τον σιχαμερό μηχανισμό τού καπιταλιστικού οικοδομήματος είναι μεταμφιεσμένη βία, παρότι μετονομάζεται σε κάτι άλλο.

Βία είναι η απάθεια που δημιουργούν τα σκουπίδια της τηλεόρασης. Ο υποβιβασμός του πολίτη σε μονάδα κατανάλωσης, άρα εν δυνάμει καπιταλιστή, που υπηρετεί ένα σύστημα που βρίσκεται ενάντια στη φύση του ανθρώπου: η αξιακή κλίμακα συνθλίβεται μπροστά στην οικονομική έκφανση, προκειμένου να κορεστεί το τέρας της προπαρασκευασμένης καταναλωτικής μανίας. Και είναι ευκαιρία λόγω των ημερών, να γράψουμε δύο λόγια για τη μεταμφιεσμένη βία των Χριστουγέννων. Με τον κίνδυνο να χαρακτηριστούμε γκρινιάρηδες, θα ξεσκονίσουμε ιατρικές-ψυχολογικές έρευνες (που δημοσιεύτηκαν στον Τύπο) για την περίοδο των γιορτών και αποκαλύπτουν μια εικόνα μαζικής ψυχολογικής κατάρρευσης αυτό το διάστημα.

Πρόκειται για ένα προκαθορισμένο εορταστικό ραντεβού, παγκόσμιας κλίμακας, που λειτουργεί ως προκαθορισμένο καταναλωτικό ραντεβού. Με αποδεδειγμένα δραματικές συνέπειες για την ψυχική και σωματική υγεία, αυτό το ραντεβού προκαλεί έντονη δυσφορία και μαζική κατάθλιψη την περίοδο των Χριστουγέννων. Το περίφημο «Φαινόμενο των Χριστουγέννων» («Christmas effect»), όπως έχει χαρακτηριστεί από Αμερικανούς ψυχιάτρους, με κύρια γνωρίσματά του την κατάθλιψη, το έντονο άγχος, το αίσθημα δυστυχίας και ενοχής που βιώνει ένας πολύ μεγάλος αριθμός υγιών ανθρώπων. Παράλληλα, η κατάσταση ατόμων που υποφέρουν ήδη από ψυχολογικά προβλήματα, επιδεινώνεται μέσα στις γιορτές. Οι Κιθ Χότον και Έλεν Μπέργκεν απέδειξαν όλα τα παραπάνω, ενώ με βάση πολύχρονες στατιστικές μελέτες στη Βρετανία για παράδειγμα, την πρώτη μέρα του νέου έτους υπάρχει αύξηση των αυτοκτονιών κατά 100%.

Ένα άλλο φαινόμενο παθογένεσης είναι το «Καλά Χριστούγεννα Στεφανιαία» («Merry Christmas, Coronary»), που αφορά αύξηση καρδιακών επεισοδίων ανήμερα τα Χριστούγεννα και εντυπωσιακή άνοδο πρόωρων θανάτων. Ο Βέμπερ συνδέει σωστά την αγγλοσαξονική παράδοση των Χριστουγέννων με τον καπιταλισμό, με αποτέλεσμα οι μέρες να χάνουν τον θρησκευτικό μυστικισμό και τον λαϊκό τους χαρακτήρα (Περιττό να πούμε ότι στην ελληνική παράδοση, η μεγάλη θρησκευτική γιορτή είναι η Ανάσταση). Οπότε μιλάμε για ένα βαθύτερο φαινόμενο παθολογίας και ξενομανίας, που υποβαθμίζει το πνεύμα των ημερών σε μια καταναλωτική εκτόνωση, ντυμένη με την κόκκινη φορεσιά του επινοήματος της Coca Cola, του Santa Claus. Εξηγώντας με απόλυτο τρόπο τη μεταμφιεσμένη βία των Χριστουγέννων, που το μοναδικό «επιχείρημά» της είναι ένα: καταναλώστε.

Σε Κατέχουν και σε Κυβερνούν
Αν οι άνθρωποι γίνουν νομοθέτες, τι χρειάζονται οι αντιπρόσωποι; Αν οι άνθρωποι αυτοκυβερνώνται, τι χρειάζονται οι υπουργοί; Ω ανθρώπινη προσωπικότητα! Πως γίνεται και σύρθηκες μέσα σ’  αυτή την προστυχιά εξήντα ολόκληρους αιώνες; Αποκαλείς τον εαυτό σου ιερό και καθαρό αλλά δεν είσαι παρά μόνο η πόρνη, το κορόιδο, ο γελωτοποιός των υπηρετών και των μισθοφόρων στρατιωτών σου. Το ξέρεις αυτό και το ανέχεσαι!

ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ σημαίνει σε επιτηρούν, σε εποπτεύουν, σε χαφιεδίζουν, σε νομοθετούν, σε ρυθμίζουν, σε περιχαρακώνουν, σε διαπαιδαγωγούν, σου κάνουν κατήχηση, σε ελέγχουν, σε κοστολογούν, σε αποτιμούν, σε μετρούν, σε διοικούν όντα που δεν έχουν ούτε το δικαίωμα, ούτε τη γνώση, ούτε την αρετή γι΄αυτό.

ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ σημαίνει, σε κάθε επιχείρηση, σε κάθε συναλλαγή, σε κάθε κίνηση, σε σημειώνουν, σε καταγράφουν, σε απογράφουν, σε ζυγίζουν, σε ταξινομούν, σε φορολογούν, σε υποσημειώνουν, σε εμποδίζουν, σε μετασχηματίζουν, σε αναστηλώνουν, σε διορθώνουν. Σημαίνει με το πρόσχημα της δημόσιας ωφέλειας και του γενικού συμφέροντος, να σε καταχωρούν, να σε εξαγοράζουν, να σε εκμεταλλεύονται, να σε γδύνουν, να σε συμπιέζουν, να σε μυστικοποιούν, να σε κλέβουν∙ κι έπειτα με την παραμικρή αντίσταση, με την παραμικρή διαμαρτυρία να σε καταδιώκουν, να σε προπηλακίζουν, να σε ταλανίζουν, να σε κυνηγούν, να σε λοιδορούν, να σε ανασκολοπίζουν, να σε αφοπλίζουν, να σε δένουν χειροπόδαρα, να σε χώνουν φυλακή, να σε τουφεκίζουν, να σε πυροβολούν, να σε δικάζουν, να σε καταδικάζουν, να σε θυσιάζουν, να σε πουλούν, να σε προδίδουν και σαν αποκορύφωμα, να σε εμπαίζουν, να σε χλευάζουν, να σε εξευτελίζουν, να σε βασανίζουν, να σε ατιμάζουν.

Αυτή είναι η εξουσία, αυτή είναι η δικαιοσύνη της, αυτή είναι η ηθική της! Και να σκεφθείς ότι υπάρχουν ανάμεσά μας δημοκράτες που υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση έχει κι ορισμένα καλά – σοσιαλιστές που υποστηρίζουν αυτή την προστυχιά στ΄ όνομα της Ελευθερίας, της Ισότητας και Αδελφότητας – προλετάριοι που αναγγέλλουν την υποψηφιότητά τους για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας! Τι υποκρισία!

Σπάταλοι τα Χριστούγεννα
Με την έλευση των Χριστουγεννιάτικων εορτών μιά αναμπουμπούλα, μια φρενίτιδα επικρατεί στα καταστήματα. Οι περισσότεροι στριμώγνονται σε έναν σκληρό αγώνα, για να βρουν το πιο hot παιχνίδι της σεζόν και το πιο κομψό ρούχο για την Πρωτοχρονιά. Πολλοί οδηγούνται στην καταστροφή των Χριστουγέννων τους, καθώς προβαίνουν σε πράξεις παραλογισμού. Ακολουθούν 3 οξύμωροι τρόποι χριστουγεννιάτικων αγορών.

1. Το σύνδρομο του πλειοψηφικού ρεύματος. Οι έμποροι αγαπούν την επίδραση του πλειοψηφικού ρεύματος. Είτε πρόκειται για ηλεκτρονικά παιχνίδια, είτε δημοφιλή βαλσαμωμένα ζώα, το νόημα είναι να καθησυχάσουμε τον κόσμο να προβεί σε αγορές με μέτρο. Μέσα από έρευνες προκύπτει ότι όταν οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με μια ομάδα απόψεων και αυτή η πρόσθετη πίεση αναγκάζει τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τις πεποιθήσεις ή τις προθέσεις τους προς όφελος της ομάδας. Η επίδραση της πλειοψηφίας οδηγεί τους ανθρώπους σε αλόγιστη σπατάλη.

2. Το φαινόμενο του Στρουθοκαμηλισμού. Τι συμβαίνει όταν ανοίξουμε τα ράμφη μας κι επιθυμήσουμε ό,τι σαβούρα έχουν οι υπόλοιποι; Σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Sheffield, θάβουμε το κεφάλι μας στην άμμο και ορκιζόμαστε να μην ελέγξουμε τις τραπεζικές καταθέσεις μας έως ότου περάσει το κύμα των εορταστικών ημερών. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η περίοδος των Χριστουγέννων σχετίζεται με την απογοητευτική υπενθύμιση του προϋπολογισμού. Σίγουρα, μπορεί να έχουμε αγαπημένους συγγενείς και φίλους που θα θέλαμε να τους γεμίσουμε με δώρα, αλλά δεν σημαίνει ότι πρέπει να σκεφτόμαστε βραχυπρόθεσμα.
Οι γιορτές προορίζονται να είναι μια στιγμή χαράς, ανεμελιάς, ξεκούρασης. Ποιος θα ήθελε να αντιμετωπίσει τα δεινά της μείωσης του λογαριασμού της πιστωτικής κάρτας; Το φαινόμενο του Στρουθοκαμηλισμού αντανακλά την προδιάθεσή μας να μετατρέψουμε τα Χριστούγεννα σε πολύτιμες διακοπές, ένα διάλειμμα από τον καθημερινό μας αγώνα. Γι’ αυτό και ξεγελιόμαστε, επαναλαμβάνοντας το μάντρα ότι αν δεν μπορούμε να δούμε το πρόβλημα, τότε δεν πρέπει να υπάρχει.

3. Εξορθολογισμός δαπανών. Η αρχή της οικονομίας ορίζει ότι θα γινόσασταν περισσότερο δυστυχισμένοι αν είχατε χάσει 5 ευρώ από ό,τι πιο ευτυχισμένοι αν είχατε βρει 5 ευρώ. Έτσι τι συμβαίνει όταν αγοράζουμε ένα νέο μπλέντερ, ακόμη και αν έχουμε ήδη ένα κάπως παλαιότερο μοντέλο να περιμένει στο σπίτι; Εκλογικεύουμε. Εμείς οι ίδιοι λέμε ότι η λαβή ήταν στραβή. Δείχνουμε το καλώδιο λέγοντας ότι θα μπορούσαμε να πάθουμε ηλεκτροπληξία στον σύζυγό μας. Και έτσι, έχουμε αντικαταστήσει το μπλέντερ και το πετάμε στα σκουπίδια.

Η αγορά του μπλέντερ προϋποθέτει ολόκληρη ακολουθία γεγονότων που οδήγησαν στην αντικατάστασή του και ενδεχομένως να είναι αποτέλεσμα πολλών πράξεων της παράλογης λήψης αποφάσεων: Η επίδραση του πλειοψηφικού ρεύματος, το φαινόμενο του Στρουθοκαμηλισμού και ο εξορθολογισμός των δαπανών μας πείθει ότι δίπλα στο ψυγείο θα δεσπόζει υπέροχο. Έτσι, πριν ανοίξετε το πορτοφόλι σας αυτή την εορταστική περίοδο, ρωτήστε τον εαυτό σας: Θα το έκανα αυτό στις 26 Δεκεμβρίου; Αν όχι, μπορεί να θέλετε να κρατήσετε το φθαρμένο καλώδιο και τη στραβή λαβή τουλάχιστον ένα ακόμη έτος.

Το παρακάτω βίντεο δημιουργήθηκε από το Ίδρυμα Gaia Foundation και έχει σκοπό την ευαισθητοποίηση του κοινού για την υπερκατανάλωση και την κατάχρηση των ηλεκτρονικών συσκευών. Το εξαιρετικά εύστοχο βίντεο ονομάζεται Wake Up Call και δείχνει πως ο βομβαρδισμός των διαφημίσεων οδηγεί τον άνθρωπο στο κυνήγι της πιο σύγχρονης ηλεκτρονικής συσκευής, η οποία μετά από ελάχιστο διάστημα θεωρείται παλιά και αντικαθίσταται από καινούργια μοντέλα σκλαβώνοντας κυριολεκτικά τον καταναλωτή σε έναν μάταιο αγώνα να αποκτήσει το καινούργιο μοντέλο ενός υποτιθέμενου τηλεφώνου που ονομάζεται Y Phone, παραπέμποντας στο iPhone και σε όλα αυτά τα καινούργια Gadgets που βγαίνουν καθημερινά στην αγορά. Πέρα όμως από τη δυστυχία του ίδιου του καταναλωτή, αυτό που δεν αντιλαμβανόμαστε, είναι ότι η μαζική παραγωγή αυτών των προϊόντων οδηγεί σε μαζική καταστροφή της φύσης.

Παρακολουθήστε το κι αναρωτηθείτε, αν κι όσοι μπορείτε!