Η πραγματικότητα, ποια πραγματηκότητα;

Όταν ο Ράσσελ, Βρετανός Φιλόσοφος, συμπέραινε πως η πραγματικότητα δεν είναι αντιληπτή από τον άνθρωπο κατά τρόπο αντικειμενικό, αφού η μέθοδος αντίληψης της, είναι μια νοητική διεργασία που οδηγεί σε μια νοητική αποτύπωση, δεν απείχε πολύ από το να αμφισβητεί αυτό που θεωρείται δεδομένο. Προσπαθώντας να εξηγήσουμε το συλλογισμό του, θα μπορούσε να ειπωθεί πως η πραγματικότητα ενός αντικειμένου π.χ μιας καρέκλας δεν γίνεται αντιληπτή πλήρως, αλλά μόνο στο μέτρο που η απεικόνιση της, σαν μια εγκεφαλική δραστηριότητα οδηγεί σε μια νοητική αποτύπωση, δηλαδή σε ένα νοητικό δημιούργημα.

Στην προκειμένη περίπτωση αυτό που βλέποντάς το, το ονομάζουμε καρέκλα είναι μέσα στο μυαλό μας! Είναι κάτι εσωτερικό.

Έτσι, αν υπήρχαν εξωγήινοι και είχαν διαφορετική εγκεφαλική λειτουργία θα μπορούσαν να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα ενός αντικειμένου διαφορετικά από εμάς. Αν όμως εξωγήινος και άνθρωπος μπορούσε να χρησιμοποιεί με συνέπεια την δική του αντίληψη για κάθε αντικείμενο και στην προκειμένη περίπτωση για την καρέκλα, με τρόπο που να μπορούν να προβλέψουν και οι δύο πως να καθίσουν και πως να την χρησιμοποιούν, τότε προσεγγίζοντας το θέμα μέσα από την πρακτική του αξία -η οποία έγκειται στην επαλήθευση διαφορετικών νοητικών εικόνων στο φυσικό μας κόσμο -η υποθετική αυτή διαφορά θα αποτελούσε πρόβλημα ακαδημαϊκού χαρακτήρα. Με άλλα λόγια ο καθένας θα είχε ένα μοντέλο νοητικό για το ίδιο αντικείμενο που όμως θα λειτουργούσε με συνέπεια, άσχετα με την αληθινή υπόσταση αντικειμένου, που αποτελείται από απροσδιόριστο αριθμό ατόμων πυρήνων και quark.

Μια καλή συνέχεια στα όσα ήδη έχουν ειπωθεί είναι οι απόψεις που προέρχονται από έναν μεγάλο πρακτικό φιλόσοφο και ερευνητή τον S. Hawkings. Αυτός αναφέρει το παράδειγμα του χρυσόψαρου μέσα στην γυάλα που παρατηρεί τον εξωτερικό κόσμο, θέλοντας προφανώς να οδηγήσει σε παραλληλισμούς που σχετίζονται με την ανθρωπότητα και την γυάλα της γης ή του ήδη γνωστού, χωρικά και υλικά, σύμπαντός μας. 

Το χρυσόψαρο, παρατηρώντας μέσα από την γυάλα τον εξωτερικό κόσμο και τις κινήσεις ενός σώματος αντιλαμβάνεται μια διαφορετική πραγματικότητα από αυτή που αντιλαμβάνεται ένας παρατηρητής εκτός της γυάλας.

Έτσι, ενώ ο παρατηρητής που βρίσκεται εκτός, αντιλαμβάνεται την κίνηση σε μια ευθεία γραμμή ως τέτοια, το χρυσόψαρο θα την βλέπει σαν ελλειπτική, λόγο της κύρτωσης της γυάλας και της διάθλασης του φωτός μέσα από το νερό και το κρύσταλλο.

Παρόλα αυτά, και το χρυσόψαρο αλλά και ο εξωτερικός παρατηρητής μπορούν να δημιουργήσουν διαφορετικά μαθηματικά μοντέλα, ένα ο καθένας, με τα οποία θα προβλέπουν την κίνηση ενός σώματος παρατηρώντας το έξω από την γυάλα και εντός αυτής.

Άρα, κατά κάποιο τρόπο η πραγματικότητα είναι διαφορετική αλλά και πρακτικά αληθής και για τους δύο παρατηρητές αφού η προβλεψιμότητα στηριζόμενη σε δυο διαφορετικά μαθηματικά μοντέλα επιβεβαιώνει και τους δυο (αν ο καθένας κάνει χρήση του δικού του από την δική του θέση).
Παρόλα αυτά, η υπέρβαση για το χρυσόψαρο θα είναι να καταλάβει πως η ελλειπτική τροχιά των σωμάτων που παρατηρεί εκτός της γυάλας, πολύ πραγματική για το δικό του μοντέλο παρατήρησης, δεν είναι πραγματική.

Και αυτό, διότι στο μέτρο που πχ θα ήθελε να στείλει ένα τηλεκατευθυνόμενο αεροπλανάκι προερχόμενο από το δικό του κόσμο, σε ένα συγκεκριμένο σημείο εκτός της γυάλας, αν χρησιμοποιούσε το δικό του μαθηματικό μοντέλο παρατήρησης, δεν θα έφτανε ποτέ στο σημείο που θα ήθελε.

Tο χρυσόψαρο θα μπορούσε να προβλέψει τις συγκρούσεις δυο σωμάτων που κινούνται εκτός της γυάλας (αφού εδώ δεν είναι ζητούμενο η αληθινή θέση σύγκρουσης αλλά η σύγκρουση) με βάση την τροχιά τους, αλλά δεν θα μπορούσε να προβλέψει την επιθυμητή θέση προσγείωσης για το αεροπλανάκι (εδώ το ζητούμενο είναι η αληθινή θέση).

Στην προκειμένη περίπτωση θα έπρεπε να διορθώσει το μαθηματικό του μοντέλο.

Κάτι ανάλογο έκανε και η ανθρωπότητα στηριζόμενη στην θεωρία σχετικότητας του Einstain, όταν προσπαθούσε να στείλει επανδρωμένη αποστολή στο φεγγάρι, αφού για τις ακριβείς θέσεις προσγείωσης έπρεπε να ληφθούν υπόψη παράμετροι καμπύλωσης του χωροχρόνου ανάλογα με την ποσότητα μάζας ή ενέργειας που αυτός περιέχει.

Από τα άνω παραδείγματα φαίνεται πως ακόμη και αν υπάρξουν μαθηματικά μοντέλα στηριζόμενα στην παρατήρηση, αυτό δεν καθιστά την αντίληψή της πραγματικότητας που μας περιβάλει, απαραίτητα, αντικειμενική. Επιπλέον, αν θεωρήσουμε πως ο παρατηρητής που είναι έξω από την γυάλα κατέχει πιο σωστή γνώση για τους νόμους του κόσμου που τον περιβάλλει σε σχέση με το χρυσόψαρο, εντούτοις θα ήταν δύσκολο να υπάρξει ο ισχυρισμός ότι και αυτός κατέχει την απόλυτη γνώση. 

Όπως λέει ο Hawkings, παλιά στους επιστήμονες δεν άρεσε να παραδέχονται αλήθειες που δεν επιβεβαιώνονται με την παρατήρηση, ακόμη και αν ικανοποιούσαν μοντέλα που μπορούσαν να επιβεβαιώσουν με ακρίβεια προβλέψεις (κατόπιν παρατήρησης).

Αυτό ξεπεράστηκε μετά από την ανακάλυψη, με μαθηματικό τρόπο, των quarks παρά το γεγονός ότι δεν ήταν δυνατό να παρατηρηθούν.

Από τότε και στο εξής η επιστήμη έχει γίνει πιο δεκτική στο να παραδεχθεί αυτό που δεν παρατηρείται.

Πως λοιπόν είναι σίγουρος ο εξωτερικός μας παρατηρητής ο οποίος κατέχει ένα μεγάλο ή μικρό ποσοστό της πραγματικότητας για τον κόσμο που τον περιβάλει ότι αυτή δεν είναι η προέκταση ενός παιχνιδιού που παίζεται πχ σε ένα βιολογικό ή κβαντικό κομπιούτερ Ενός Δημιουργού.

Υπάρχει απάντηση σε αυτή την ερώτηση;

Σύμφωνα με το Hawkings και ναι και όχι.

Αν ο Δημιουργός σέβεται τους νόμους του παιχνιδιού και δεν παρεμβαίνει στα μαθηματικά μοντέλα που είναι συνυφασμένα με την εξέλιξη του, τότε κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος πως κατέχει την απόλυτη πραγματικότητα, καθώς η επιστήμη αποδεικνύει πως η εκδοχή αυτή δεν είναι απαραίτητη για την ύπαρξη του σύμπαντος (αναγκαία όχι, πιθανή και ικανή ναι) 

 

Αν ο Δημιουργός του παιχνιδιού παρεμβαίνει για διάφορους λόγους, τότε αυτό θα παρατηρηθεί από την επιστήμη και θα εκτιμηθεί σαν μια παρέκκλιση κάποιου νόμου του σύμπαντος, ανεξήγητη, κάτι σαν θαύμα, -με την προϋπόθεση πως το μοντέλο μας είναι σωστό- οπότε ο παρατηρητής θα εικάσει πως η πραγματικότητα του, πιθανό αποτελεί μέρος ενός παιχνιδιού, ο Δημιουργός του οποίου κατά το δοκούν μπορεί να αλλάζει τους νόμους!;

Πώς να είστε χαρούμενοι όταν όλα πάνε στραβά

Όταν όλα πάνε καλά είναι πολύ ευκολότερο  να είμαστε θετικοί και αισιόδοξοι. Η θετική σκέψη και η αισιοδοξία είναι όμως ακόμα πιο σημαντικές όταν τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά όσο θα θέλαμε ή όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε δυσκολίες. Τον τελευταίο καιρό, ακούγονται  παντού γύρω μας  αρνητικά νέα, στις ειδήσεις, στις εφημερίδες, στις συζητήσεις με τους άλλους. Η ατμόσφαιρα είναι φορτισμένη με αρνητικότητα, φόβο για το μέλλον, θυμό για την κατάσταση της χώρας και δυσπιστία.  Κάποιοι έχουν ίσως χάσει τη δουλειά τους, κάποιοι έχουν δεχτεί σημαντική μείωση στο μισθό τους  με αποτέλεσμα να βρίσκουν όλο και πιο δύκολο ν’αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους και να συσσωρεύουν όλο και περισσότερο χρέος , γεγονός που αυξάνει το άγχος για το μέλλον.

Μέσα σε αυτό το εξαιρετικά αρνητικό κλίμα, είναι  φυσικό να βιώνουμε απογοήτευση. Είναι όμως σημαντικό να καταλάβουμε ότι όσο και δικαιολογημένα να είναι αυτά τα συναισθήματα, είναι σχεδόν απίθανο να μας βοηθήσουν να παλέψουμε ή να επιβιώσουμε την κρίση.  Όσο πιο απογοητευμένοι αισθανόμαστε, τόσο περισσότερο ο ψυχικός μας κόσμος θα εξουθενώνεται , τόσο περισσότερο θα χάνουμε τις ελπίδες μας και ίσως να αρχίσουμε να παραιτούμαστε.

Φανταστείτε ότι ταξιδεύετε με το αυτοκίνητο σας στο βουνό  για ώρες και χάνεστε σε μια περιοχή  έρημη και αφιλόξενη. Τι θα κάνατε; Θα σταματούσατε και θα σκεφτόσασταν ότι δεν υπάρχει τρόπος να ξαναβρείτε το δρόμο σας;  Πώς θα σας βοηθούσε αυτή η σκέψη; Εάν αντίθετα μιλούσατε στον εαυτό σας ενθαρρυντικά και παρακινητικά,  εάν σκεφτόσαστε πώς δε θα παραμείνετε για πάντα χαμένοι στο βουνό κι αν πιστεύατε ότι μπορείτε να βρείτε το δρόμο της επιστροφής,σίγουρα θα είχατε περισσότερο κουράγιο για να συνεχίσετε το ψάξιμο.

Παρομοίως, εάν βρίσκεστε σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, σκέψεις  του τύπου «είμαι σε πολύ άσχημη κατάσταση», η «δεν υπάρχει φώς στο τούνελ», δεν μπορούν να σας βοηθήσουν να βγάλετε χρήματα και κατά συνέπεια να λύσετε το πρόβλημα σας. Το μόνο που μπορούν να κάνουν αυτές οι σκέψεις είναι να επιτείνουν την απογοήτευση και το άγχος που μπορεί να νιώθετε.

Βέβαια, συχνά ακόμα κι αν έχουμε επίγνωση του πώς οι αρνητικές σκέψεις μπορεί να μας επηρεάζουν, είναι δύσκολο να περάσουμε στην πράξη και να αλλάξουμε σε μια πιο αισιόδοξη και θετική προσέγγιση. Όπως πάντα, η θεωρία είναι πιο εύκολη από την  πράξη. Πώς είναι δυνατόν να πετάξουμε από πάνω μας αυτόν το χιτώνα της αρνητικότητας και να γίνουμε πραγματικά αισιόδοξοι;

Α) Πρώτα απ’όλα είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η αρνητική σκέψη δε θα μας λύσει το πρόβλημα. Πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να ανησυχούν για διάφορες καταστάσεις  γιατί ενδόμυχα πιστεύουν ότι η ανησυχία τους μπορεί να τους οδηγήσει σε λύσεις. Πιστεύουν ότι είναι παράλογο να είναι αισιόδοξοι όταν τα πάντα γύρω τους ενθαρρύνουν για το αντίθετο. Τι σημαίνει όμως αισιοδοξία; Δεν είναι το να πιστεύει κανείς ότι οι δύσκολες καταστάσεις είναι αναστρέψιμες; «Δεν υπάρχει τίποτα πιο μόνιμο από την αλλαγή» υποστηρίζει ένα γνωστό ρητό, και η φράση αυτή εμπεριέχει όχι μόνο σοφία αλλά και τη θετική σκέψη ότι όλα ανατρέπονται. Η χρησιμότητα της θετικής σκέψης λοιπόν σε δύσκολες καταστάσεις είναι ότι μας κρατάει δυνατούς για να συνεχίσουμε να προσπαθούμε.

Β) Το να είμαστε αισιόδοξοι και θετικοί δε σημαίνει να εθελοτυφλούμε μπροστά στην κρισιμότητα της τωρινής μας κατάστασης.  Σημαίνει ότι αποδεχόμαστε αυτό που συμβαίνει και μας δυσκολεύει αλλά ταυτόχρονα αρνούμαστε να παραδοθούμε στη δίνη των αρνητικών συναισθημάτων μας. Σημαίνει να αποδεχόμαστε  αυτά που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και να ελέγχουμε αυτά που μπορούμε.  Ίσως δεν μπορούμε να ελέγξουμε την κατάσταση της οικονομίας για παράδειγμα, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε τον τρόπο που νιώθουμε και τον τρόπο που βλέπουμε την κατάσταση.

Γ) Ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας, «τι ευκαιρίες μπορεί να μου δώσει η κρίση που περνάω; Τι μπορώ να μάθω που δεν ήξερα; Τι μπορώ να δοκιμάσω να κάνω που δεν έχω ξανακάνει;». Συχνά οι προκλήσεις στη ζωή κρύβουν μέσα τους ευκαιρίες που δεν θα μπορούσαμε να δούμε εάν η ζωή δε μας είχε φέρει στο συγκεκριμένο σημείο της διαδρομής.

Δ) Οι αρνητικές καταστάσεις είναι σαν αγκάθια που μας τρυπάνε και γι’αυτό είναι εύκολο να τις αναγνωρίσουμε, επειδή είναι επίπονες. Σίγουρα όμως, ο καθένας από εμάς, δεν έχει μόνο δυσκολίες, αλλά και πράγματα που του δίνουν χαρά, πράγματα για τα οποία μπορεί να νιώσει ευγνωμοσύνη. Αξίζει να αναλογιστούμε λοιπόν, ποιά είναι τα πράγματα αυτά για τα οποία μπορούμε να πούμε ευχαριστώ σήμερα, ποιά είναι τα πράγματα που μας δίνουν χαρά σήμερα. Έτσι αλλάζουμε οπτική γωνία και βλέπουμε τη ζωή μας πιο σφαιρικά, πιο θετικά.

Ε) Όταν σκεφτόμαστε αισιόδοξα, πιστεύουμε ότι κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του. Αυτό δε σημαίνει ότι το πρόβλημα θα λυθεί αύριο ή ως δια μαγείας. Συχνά χρειάζεται πρώτα να κάνουμε μικρά βήματα, να «σπάσουμε» το στόχο μας σε μικρότερους στόχους. Ακόμα και τα μικρά βήματα είναι καλύτερα από την αδράνεια, όχι μόνο γιατί μας οδηγούν σιγα σιγά στο στόχο μας αλλά επειδή χτίζουν την αυτοπεποίθηση μας ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε καθώς  και την πίστη μας ότι η κατάσταση είναι  επιλύσιμη.

Τα τακούνια έγιναν της μόδας από τους άντρες

Οι πρώτοι άνδρες που χρησιμοποίησαν τακούνια στα υποδηματά τους ήταν οι Πέρσες ιππείς πολεμιστές, για να μη γλυστρούν τα πόδια τους από τους αναβολείς (στηρίγματματα των ποδιών) της σέλας κατά τον καλπασμό , αλλά και για να μπορούν να κρατούν ισορροπία όταν στέκονταν όρθιοι πάνω στο άλογο και στόχευαν με το τόξο.

Το 1559, μια αντιπροσωπία Περσών διπλωματών ήρθε στην Ευρώπη, για να ζητήσει βοήθεια από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής στον πόλεμο εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Τελικά οι Πέρσες βοήθεια δεν πήραν από τους δυτικό-ευρωπαίους, όμως αναπτύχθηκε στους αριστοκρατικούς κύκλους της Ευρώπης μια τρέλα για την περσική κουλτούρα και ειδικά για τα παπούτσια με τακούνι.

Θεωρούνταν ένδειξη κύρους και υψηλής κοινωνικής θέσης, ενώ ενίσχυε και το ύψος των ευγενών που είχαν τέτοιου είδους πρόβλημα.

<Ανδρικό παπούτσι του 17ου αιώνα

Μανιακός συλλέκτης των παπουτσιών με τακουνι, ήταν ο Βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ο 14ος. Οι γυναίκες της υψηλής κοινωνίας, πήραν τη μόδα από τους άνδρες της εποχής για λόγους ισότητας απέναντι τους.

Συγχώρεση για κάθαρση του πνεύματος και της καρδιάς

Είτε επιθυμείτε τη δουλειά των ονείρων σας, είτε μία σχέση που να κάνει την καρδιά σας να χτυπά, είτε έναν λογαριασμό τραπέζης που δεν αδειάζει ποτέ, η πρακτική που ακολουθεί μπορεί εγγυημένα να βοηθήσει να έλξουμε οτιδήποτε θέλουμε στη ζωή μας. Είναι τόσο δυνατή που προτείνεται η καθημερινή της εφαρμογή. Βοηθάει στην άμβλυνση όσων λειτουργούν ως αγκάθια και μας χαλάνε την καθημερινότητα. Χαλαρώστε από ό,τι σας προκαλεί ένταση. Όλα θα γίνουν ξεκάθαρα και ένα κύμα ευδαιμονίας θα σας κατακλύσει.

Βασικό βήμα είναι η συγχώρεση.

Όχι, όμως, για τους λόγους που μπορεί να φαντάζεστε. Για την ακρίβεια, υπάρχουν λόγοι για να μη συγχωρήσετε. Μη συγχωρείτε επειδή θέλετε να αποφύγετε σημαντικά θέματα ή να ευχαριστήσετε άλλους. Μη συγχωρείτε επειδή θέλετε να υπάρχει αρμονία. Μη συγχωρείτε επειδή «πρέπει». Η συγχώρεση πρέπει να είναι πηγαία και αυθόρμητη για να είναι αυθεντική.

Αν είστε έτοιμες να αφήσετε ανάλαφρη την καρδιά σας και ανοικτό το πνεύμα σας, τότε ναι, είναι η ώρα να συγχωρήσετε. Βάρη όπως η δυσαρέσκεια, ο θυμός , η θλίψη, η αίσθηση ματαίωσης και ο ανταγωνισμός σας εγκλωβίζουν σε μία κατάσταση φόβου. Η συγχώρεση είναι ένα παράθυρο που φωτίζει τη ζωή και μας μαθαίνει πώς να βλέπουμε κάθε κατάσταση από διαφορετική γωνία. Φυσικά, λέγεται πιο εύκολα από ό,τι γίνεται.

Αφήστε πίσω κάθετι που σας βαραίνει με τύψεις και ενοχές. Διορθώστε ό,τι μπορεί να διορθωθεί και τα υπόλοιπα αφήστε τα στο παρελθόν, όπου και ανήκουν. Μην αφήνετε το παρόν σας να πηγαίνει χαμένο. Κάθε νέα μέρα αξίζει. Συγχωρήστε τον εαυτό σας για όσα έκανε ή δεν έκανε και θεωρήστε πως οτιδήποτε συμβαίνει είναι μάθημα ζωής. Τώρα ξέρετε τι θα πρέπει να κάνετε σε παρόμοιες περιπτώσεις που μπορεί να προκύψουν στο μέλλον.

Η γνώση είναι το δώρο που κάνει το παρελθόν στο παρόν για να είναι καλύτερο το μέλλον.

Όποτε νιώσετε να σας κατακλύζουν αρνητικά συναισθήματα ή σκέψεις για άλλους ή για εσάς, βρείτε έναν ήσυχο χώρο και αφιερώστε τρία λεπτά από τον χρόνο σας για να συγκεντρωθείτε σε ό,τι αισθάνεστε και να το αντιμετωπίσετε. Εισπνεύστε βαθιά, χαλαρώστε και αφήστε τη συγχώρεση να λειτουργήσει λυτρωτικά πάνω στον ψυχισμό σας.

Η συγχώρεση δεν έχει να κάνει με την αγνόηση γεγονότων, πράξεων ή λόγων άλλων ανθρώπων ή και δικών μας. Δεν κλείνουμε τα μάτια και προσποιούμαστε πως δεν συνέβησαν ποτέ. Απλώς μας επιτρέπει να μαλακώσουμε και να αντικρύζουμε με περισσότερη επιείκεια τους άλλους και εμάς τους ίδιους. Σε αντάλλαγμα μας προσφέρει τη δυνατότητα να αναπτύξουμε μια νέα οπτική γωνία για τα γεγονότα, πιο ξεκάθαρη και βασισμένη στην αγάπη και την κατανόηση. Αποτέλεσμα αυτής της νέας αντιμετώπισης είναι να αφήνουμε ό,τι δεν μας βοηθάει, αλλά μας φθείρει και μας αλλοιώνει. Κάθε αρνητικό συναίσθημα φεύγει και μένει χώρος για περισσότερη χαρά, ολοκλήρωση και αρμονία. Και αυτός είναι σίγουρα ο καλύτερος τρόπος για να ζούμε μια ισορροπημένη ζωή με αγάπη.

Η θέση του θύματος είναι δική μου!

Στα διαπροσωπικά παίγνια των ανθρώπων, η θέση του θύματος είναι καταρχήν περιζήτητη. Καθένας σπρώχνει, τραβάει, κάνει κόλπα, βάζει στους άλλους ή στον εαυτό του τρικλοποδιές, κινεί γνωστούς και βάζει μέσον, εξαντλεί πόρους και μυαλό, κατά κανόνα ασυναίσθητα, ασυνείδητα, ώστε να βρεθεί εκείνος στη θέση του θύματος – όποτε προβλέπεται, και συχνά προβλέπεται.

Ο πρώτος λόγος που κάνει τη θέση του θύματος έτσι περιζήτητη είναι ενδοψυχικός. Είμαι στη θέση του θύματος σημαίνει πέρα απ’ τ’ άλλα δύο πράγματα: Την πρωτοβουλία τού τι συμβαίνει δεν την έχω εγώ, αλλά ο άλλος. Και, αν κάποιος χρωστάει στον άλλον, αυτός δεν είμαι εγώ. Είναι, σαν να λέμε, μια θέση ανεύθυνου παίκτη, που προσδοκά να βγει κερδισμένος και όποτε νικά και όποτε χάνει την παρτίδα: Όποτε γίνεται αυτό που λέει πως θέλει, επειδή έγινε. Κι όποτε δεν γίνεται, επειδή ο άλλος, που ‘ναι ο φταίχτης, του οφείλει αποζημίωση και επανόρθωση. Μ’ αυτό το ψυχικό στρατήγημα, μ’ αυτό το ασυνείδητο κόλπο, όποιος αισθάνεται ότι κατέχει τη θέση του θύματος επιδιώκει ή και κατακτά δύο ενδοψυχικά έπαθλα: Από τη μια, αισθάνεται απαλλαγμένος από την ευθύνη και την υποχρέωση ν’ αντιμετωπίσει, να επεξεργαστεί και να πάρει θέση απέναντι σε διάφορα ηθικά και πρακτικά διλήμματα, με όλον τον κόπο και τις επιπτώσεις που ίσως εξυπονοούν οι επιλογές του. Κι από την άλλη – βαθύτερος λόγος – επειδή έτσι αποφεύγει να έρθει αντιμέτωπος με την αλήθεια της ψυχής του. Αποφεύγει ν’ αντικρύσει μηχανισμούς, επιθυμίες, φαντασιώσεις και συγκρούσεις που έχουν σαν θέατρο επιχειρήσεων τη δική του ψυχή.

Θα μου πείτε, και καλά, γιατί ένας συνήθης, κοινός άνθρωπος να κάνει τόσον κόπο προκειμένου ν’ αποφύγει να δει καθαρά την αλήθεια της ψυχής του; Θα σας πω κι εγώ: Επειδή κάθε άνθρωπος, κι ο πιο κοινός και ο πιο συνήθης, έχει ασυνείδητο. Έχει απωθημένα, δηλαδή ψυχικές παραστάσεις και ροπές πανίσχυρες, αλλά ανεπίτρεπτες, απορριπτόμενες από το Εγώ του (από την επίσημη ιδέα του για το ποιος είναι). Έχει φαντασιώσεις και επιθυμίες (αυτοί είναι οι οδηγητές της ασυνείδητης ψυχικής ζωής). Οι οποίες, αν βρεθούν στο προσκήνιο και πάρουν τα ηνία και της συνειδητής ψυχικής ζωής, ενδεχομένως θ’ αποσταθεροποιήσουν εικόνες για τον εαυτό του κατασκευασμένες με πολύ καιρό και κόπο, με μεγάλες θυσίες και έξοδα. Η συμφιλίωση ανάμεσα στα δύο αυτά πεδία της ψυχής (συνειδητό και ασυνείδητο ή, από την άλλη σκοπιά, Εγώ και Αυτό=αμυντικός και ενορμητικός πόλος της ψυχής) είναι καρπός μακράς πορείας στη ζωή – πορείας εξωτερικής και εσωτερικής. Ενώ η σύγκρουση και η διαμάχη ανάμεσά τους είναι η φυσική κατάσταση της ψυχής – με όλες τις επιπτώσεις που έχει μία τέτοια κατάσταση, όπως η προαναφερθείσα αυθόρμητη τάση αποφυγής της εσωτερικής αλήθειας.

Γι’ αυτούς τους κύριους ενδοψυχικούς λόγους, είναι αυθόρμητη ροπή του ανθρώπου, σε κάθε σχέση που έχει απαιτήσεις (και οι περισσότερες έχουν) και, οπωσδήποτε, σε κάθε στιγμή που γεννιέται μία σημαντική ένταση στη σχέση, να επιδιώκει ασυναίσθητα να καταλάβει τη θέση του θύματος, του αδικημένου, του ριγμένου…Έχει όμως ή εικάζεται ότι έχει και πρόσθετα πλεονεκτήματα η θέση του θύματος. Έχει μια δύναμη, μια ισχύπου δεν είναι διόλου αμελητέες, ιδίως όταν το παιχνίδι της ανθρώπινης σχέσης εκτραπεί ή εκφυλιστεί σε παιχνίδι εξουσίας – στο γνωστό “τίνος θα περάσει”. Εκεί η κατάσταση είναι προφανής: Αφού για να συνεχίσει η σχέση, το παιχνίδι, απαιτείται να υπάρχουν και τα δύο μέλη, και οι δύο παίκτες, τότε τι είναι πιο ξεκούραστο, ισχυρότερο και, εγωιστικά ιδωμένο, πιο επωφελές; Να τραβάς και να σπρώχνεις και να κοπιάζεις εσύ ή και εσύ – ή να χτυπιέται ο άλλος για να σε κρατήσει, για να σ’ ευχαριστήσει, κινητοποιήσει και τα όμοια; Όποιος πει ότι ποτέ δεν έχει δει τέτοια παιχνίδια, ας κοιταχτεί λιγάκι στον καθρέπτη. Κι όποιος πάλι πει ότι, σε τεταμένες καταστάσεις και περίπλοκες ασκήσεις δεν βλέπει ποια είναι η αυθόρμητη (εγωιστική, πλην τόσο ανθρώπινη) τάση της ψυχής μάλλον έχει χάσει επεισόδια.

Για να το πούμε πολύ απλά: Τη μεγαλύτερη ισχύ και απολαβή την έχει, σε τέτοιες τεταμένες και μπερδεμένες καταστάσεις, εκείνος που βρίσκεται στη θέση του τραβάτε με κι ας κλαίω – ή όπως το διατύπωσε μία άλλη ασθενής μου, εκείνος που, για να κάνει αυτό που θέλει και τον συμφέρει, καταφέρνει και βάζει τους άλλους να τον παρακαλάνε: “Έλα, Μαρία”, “Μα έλα, βρε Γιάννη”, και τα όμοια.

Τα όσα είπαμε μέχρι τώρα δείχνουν και κάτι ακόμη: Η ανθρώπινη σχέση είναι παιχνίδι για δύο (τουλάχιστον). Κι όποτε προκύπτει, σε μία συνηθισμένη ιστορία, θέση θύματος, τότε καλό είναι να τραβήξει κανείς (το θύμα, το έτερο μέλος της σχέσης, οι θεατές…) λιγάκι την κουρτίνα και να δει τι παίζεται στ’ αλήθεια στο συγκεκριμένο σενάριο θυματοποίησης. Κι εκεί συχνότατα θα δούμε, στο παρασκήνιο, ότι σε συνήθεις ανθρώπινες ιστορίες που παράγουν θέση θύματος, κατά κανόνα και τουλάχιστον κατά ένα μέρος, το θύμα είναι πλάσμα διπλής όψεως. Θα δούμε ότι το ίδιο το θύμα τροφοδοτεί το παιχνίδι που παράγει θέση θύματος με πολλούς τρόπους. Υπάρχουν μάλιστα δύο κύριες και πολύ συνηθισμένες εκδοχές παιχνιδιών, όπου το θύμα συμβάλλει καθοριστικά στην τύχη του:
- Στην πρώτη εκδοχή ανευρίσκουμε το συναινούν θύμα. Δηλαδή, έναν άνθρωπο που με τη στάση του και με τις πράξεις του, με όσα έμπρακτα υποστηρίζει και αρνείται, τροφοδοτεί και διαιωνίζει το συγκεκριμένο παιχνίδι – κατά κανόνα συνοδεύοντας τη στάση του με διάφορες εκλογικεύσεις.
- Στη δεύτερη εκδοχή αυτό που συναντάς είναι ο θύτης-θύμα. Έχει δύο παραλλαγές: Στην πρώτη παραλλαγή συναντάμε το σύνδρομο του Σαμψών, σαν να λέμε. Δηλαδή, έναν άνθρωπο ο οποίος, αφού δεν γίνεται το δικό του (καλό ή κακό με κάποια κριτήρια, άσχετο), άρα είναι “το θύμα”, προτιμά να καταστρέψει τα πάντα – δηλαδή μετατρέπεται σε “θύτη”. Αυτό το σύνδρομο το συναντάμε με αυξημένη συχνότητα στις άψυχες σχέσεις, όπου δυο άνθρωποι σαπίζουν μαζί επειδή κανείς δεν έχει το κουράγιο να θάψει μια νεκρή σχέση, καθώς και σε βίαιους χωρισμούς, με τη λογική “δεν θα σε χαίρομαι εγώ, δεν θα σε χαίρεται κανείς”. Στο “σύνδρομο του Σαμψών” ο θύτης-θύμα έχει πάντοτε κάποια επίγνωση του τι κάνει – απλώς, του είναι αδύνατο να το αποφύγει ή να στερηθεί την απόλαυση του κακού που προκαλεί. Στη δεύτερη παραλλαγή, αντίθετα, ένας άνθρωπος καταρχήν ανεπιγνώτως προκαλεί κακό στους άλλους και στον εαυτό του με τον εξής τρόπο: Κάνει ό,τι μπορεί ώστε να βρεθεί στη θέση του θύματος των περιστάσεων, των άλλων ανθρώπων, των μηχανισμών, του συστήματος – κατά κανόνα, αρχίζοντας αυτός ο ίδιος εχθροπραξίες, που η έκβασή τους είναι προδιαγεγραμμένη και τα σπασμένα θα τα πληρώσει κι ο ίδιος. Παιδιά με βίαιες ή παραβατικές συμπεριφορές, χρήστες ουσιών, στην οδό της σχολικής αποτυχίας…είναι οι πιο τυπικές όσο και τραγικές μορφές αυτής της παραλλαγής του υποδείγματος “θύμα-θύτης” που θα το χαρακτηρίζαμε σύνδρομο του Γολγοθά: Αρνούνται, πονούν, ενοχοποιούν, παγιδεύουν και πληγώνουν τους άλλους μέσα από τη δική τους θυματοποίηση, χωρίς επίγνωση του πόσο θα κοστίσει σ’ αυτά τα ίδια μια τέτοια πορεία. Στους μεγαλύτερους, αλκοολισμός, τοξικομανίες και παραβατικότητες, καθώς και ανοιχτές ή συγκεκαλυμμένες απόπειρες αυτοκτονίας είναι το αντίστοιχο αυτό- και ετεροκαταστροφικό σχήμα “θύτης-θύμα”.

Τα λογικά πορίσματα που προκύπτουν από όλα τα παραπάνω, μπορούν να διατυπωθούν ως εξής: Έχε επίγνωση της θέσης σου μέσα στην σχέση. Μη δικάζεις, μην καταδικάζεις. Κατανόησε τον άλλον, το παιχνίδι και τον εαυτό σου μέσα σ’ αυτό. Και, το σπουδαιότερο: Αντί να κλαις τη μοίρα σου, κοίτα να δεις τι περνά από το χέρι σου. Αντί να ψευτοζείς με τις απολαβές του θύματος, δηλαδή, κοίτα τι είναι αυτό που μπορείς να κάνεις για να πάνε τα πράγματα προς ένα σημείο που θα βρίσκεται πιο κοντά στην αληθινή σου ζωή. Η συμμόρφωση με τις προδιαγραφές της θέσης θύματος, όποιες κι αν είναι οι συναισθηματικές ή πρακτικές απολαβές της, έχει πάντοτε ανθρώπινο κόστος. Που μπορεί να πάρει ακόμη και οριακές, υπαρξιακές διαστάσεις – όπως δείχνει η ακόλουθη κουβέντα ενός ώριμου πλέον άνδρα (επιτυχημένου, επιπρόσθετα) στο πλαίσιο της ψυχανάλυσής του:
“Στη ζωή μου πάντοτε προσπαθούσα να προσαρμοστώ στην εικόνα που είχαν οι άλλοι για μένα, ώστε να γίνω αποδεκτός. Έτσι όμως ήμουν χαμένος από χέρι. Αν δεν τα κατάφερνα, θα είχα αποτύχει. Κι αν πάλι τα κατάφερνα, θα είχα χάσει τον εαυτό μου. Ήμουν, σαν να λέμε, κυριολεκτικά σφαγμένος από χέρι”.

Η δράση είναι αυτή που φέρνει τα αποτελέσματα

Η σκέψη χωρίς τη δράση, είναι ονειροπόλημα.

-Λένε πολλά για τη θετική σκέψη δάσκαλε!

-Ναι, το ξέρω, καλή είναι, αλλά ακόμα καλύτερα είναι να έχεις θετική δράση.
Θετική δράση, είναι η δράση αυτή, στην οποία στρέφεσαι κάνοντας έστω και απειροελάχιστα βήματα, ακόμα και αν αυτά δεν σου αποφέρουν ορατά αποτελέσματα.

Θετική δράση, είναι οι φορές που θα ξανασηκωθείς, αφού έχεις πέσει.

Θετική δράση, είναι να επιμένεις και να κινείσαι προς το φως σου, στις πιο σκοτεινές σου περιόδους.

Θετική δράση θα έχεις, όποτε κάνεις τη δράση συνήθεια τόσο, ώστε να είναι ανεξάρτητη από τα γεγονότα γύρω σου.

Τα γεγονότα είναι αυτά που επηρεάζουν τη σκέψη σου. Όμως δεν μπορούν να επηρεάσουν τη δράση σου.

Έτσι, θα αναγκάσεις με τη συνεχόμενη δράση σου, να αποκτήσεις ουσιαστική θετική σκέψη.

Η δράση είναι αυτή που φέρνει τα αποτελέσματα. Η σκέψη χωρίς τη δράση, είναι ονειροπόλημα.

Το θετικό ονειροπόλημα, από το αρνητικό ονειροπόλημα, δεν έχουν διαφορά.

Ονειροπόλημα παραμένει!

Περί αιτιών του πόνου και συμπόνιας

Αγαπητοί μου φίλοι.... Βαθιά μέσα μας υποφέρουμε, πονάμε, είμαστε δυστυχείς, βιώνουμε καταστάσεις ψυχολογικά, συναισθηματικά και νοητικά οδυνηρές. Μέχρις ότου και αυτό έχει ένα αντίκτυπο στο σώμα μας, και τότε εκφράζονται οι ψυχοσωματικές ασθένειες. Εμείς όμως δεν αντιλαμβανόμαστε την απλή αυταπόδεκτη αλήθεια μας, αυτή του πόνου, και της οδύνης μας, πόσο μάλλον τις αιτίες της.

Πολύ περισσότερο υποπέφτουμε στο σφάλμα να νομίζουμε εσφαλμένα ότι η αιτία της δυστυχίας μας, είναι κάτι το εξωτερικό, είναι ένας παράγοντας εξωγενής. Αυτό που μας συμβαίνει είναι ότι ασυνείδητα ταυτιζόμαστε με τα γεγονότα, με τις καταστάσεις, με τα λόγια των ανθρώπων.

Αυτή η ταύτιση συμβαίνει με έναν ασυνείδητο τρόπο, και οι βάσεις της βρίσκονται σε ασυνείδητες εντυπώσεις, οι οποίες μεταφράζονται με έναν πιο συγκεκριμένο τρόπο στο προσυνείδητό μας μέρος ως πεποιθήσεις, σ’ ένα άλλο ως σκέψεις. Αυτό είναι ένα κομμάτι της επιστήμης του νου και της ψυχολογίας. Αν μελετήσετε Σιβανάντα, Σαμαέλ, Γιούγκ και Φρόυντ αλλά και τους Βουδιστές θα το αντιληφθείτε.

Εμείς νομίζουμε ότι οι σκέψεις μας και το ποιόν τους, αλλά και τα αρνητικά μας συναισθήματα ξεπηδούν από την αλληλεπίδρασή μας με τον αισθητηριακό κόσμο. Αλλά για τον νοητικό κόσμο, γνωρίζουμε από λίγο έως καθόλου. Οι εντυπώσεις είναι στοιχεία τα οποία έχουμε προσλάβει επίσης ασυνείδητα, και παραμένουν στο ασυνείδητο. Το ασυνείδητο είναι μια βάση για το συνειδητό και υπάρχει μια διαρκής αλληλεπίδραση, εάν και εφόσον το Συνειδητό δεν είναι αρκετά οριοθετημένο και αυτοστοχαζόμενο.

Οποιοσδήποτε αυτοπαρατηρηθεί σοβαρά θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν ψυχολογικά διάφορες καταστάσεις, μέσω των οποίων αντίστοιχα και ανάλογα υπάρχει μια αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των μερών. Η κατάσταση αυτή ορίζει και το είδος της πρόσληψης των εντυπώσεων από το ψυχολογικό μας κομμάτι στο σύνολο ή εν μέρει.

Εάν δεν δυνάμεθα να αυτοθεωρηθούμε με ένα αυστηρά αμερόληπτο αποστασιοποιημένο και αντικειμενικό τρόπο εσωτερικά δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι μπαίνει και τι βγαίνει μέσα μας και το πώς αυτό μας επηρεάζει. Και μιλήσαμε για αυτό που μπαίνει, αλλά αυτό που βγαίνει έχει άμεσα συνάφεια με αυτό που έχει μπει και το ποιόν του. Και αυτό –η εμπειρία-συνειδητά ή ασυνείδητα δεν ορίζει a priori το ποιοι είμαστε πραγματικά, διότι ούτε είναι αυτούσιο και αγνό και αναλλοίωτο, ούτε έχει την βουλητική συμμετοχή μας. Έτσι το ποιόν των σκέψεων, των συναισθημάτων, των πεποιθήσεων και των εντυπώσεών μας βασίζεται (εφόσον δεν έχει υπάρξει μια εργασία προς την αντίθετη κατεύθυνση) σε μια μηχανικότητα, ένα μηχανικό τρόπο ζωής, σε μια απλή διαπίστωση επαγωγικού συλλογισμού του «σκέφτομαι και άρα υπάρχω». Αλλά αυτό δεν είναι όλο.

Η σκέψη είναι απλώς το αποτέλεσμα και ενόσω εμείς δεν γνωρίζουμε το αίτιο και τους μηχανισμούς του αιτίου, είμαστε τα αποτελέσματα μιας μηχανικότητας μέχρι να το συνειδητοποιήσουμε αυτό. Η σκέψη διαφέρει στην μορφή και μόνο ως προς την ονειροπόληση, ενώ αυτή η τελευταία δεν είναι πάρα το ίδιο της υπόβαθρο της σκέψης μεταφρασμένο διαφορετικά.

Το ότι υπάρχει ένα μοντέλο κατηγοριοποίησης και συνέχειας, το οποίο εμείς ονομάζουμε λογική -χάριν του λόγου, ή λόγου χάριν, δεν μας κάνει και κατόχους της γνώσης του όλου μηχανισμού, το οποίο απαιτεί μια εσωτερική αποταύτιση. Αυτός είναι ο δρόμος της αυτεπίγνωσης ή αυτοσυνείδησης το οποίο είναι το θεμελιακό κομμάτι της κατανόησης ότι πράγματι είμαστε κάτι το ξεχωριστό από το παρατηρούμενο κομμάτι, άσχετα με το αν είμαστε ή δεν είμαστε και ποια η πραγματική γνώση αυτής της φύσης, κάτι το οποίο είναι κάτι πολύ διαφορετικό που θα κληθούμε να ανακαλύψουμε ή αποκαλύψουμε κάποια στιγμή.

Αλλά μπορούμε να έχουμε μια ιδέα ότι αυτό είναι κάτι ξεχωριστό, τουλάχιστον προς το παρών, και να αφοσιωθούμε ώστε να εξετάσουμε την σύσταση αυτού του οποίου φαίνεται, το οποίο φαίνεται (με μια προσεκτική εξέταση) να είναι αλλοιωμένο και νοθευμένο από την αρχική του κατάσταση και το οποίο μας εμποδίζει από το να συνειδητοποιήσουμε την αρχική του μορφή.

Εμείς ταυτιζόμαστε τόσο από την εμπειρία μας και την αλληλεπίδρασή μας με αυτή, διότι θεωρούμε ότι όλα αυτά είναι πραγματικά, αλλά μόνο η θεώρηση αυτή είναι πλάνη. Δεν είναι ότι δεν είναι πραγματικά τα πράγματα και οι καταστάσεις καθ’ αυτά, αλλά η εντύπωση, η ιδέα, οι αντιλήψεις και κατά συνέπεια οι σκέψεις που κάνουμε για αυτά, το πώς αισθανόμαστε για αυτά. Αυτός είναι ο αναπόφευκτος υποκειμενισμός –όχι του ανθρώπου αλλά του διανοητικού ζώου, ο οποίος όχι απλά δεν έχει καταλάβει το νόημα της ζωής αλλά αναλώνεται και καταναλώνεται σε ανούσια, εφήμερα και δευτερεύοντα πράγματα.

Ίσως βέβαια μέσα σε αυτό το κοσμικό συμπαντικό παιχνίδι να έχουν την αξία τους, ώστε κάποιος όντως να φτάσει να κατανοήσει τον πόνο, και την αιτία του πόνου και να αναζητήσει την παύση του πόνου και τον τρόπου της παύσης του πόνου. Με άλλα λόγια την απελευθέρωση. Η αντικειμενικότητα όντως υπάρχει, και αυτός είναι ο νόμιμος και πραγματικός άνθρωπος με τις πραγματικές αξίες και την πραγματική γνώση της γνώσης, η οποία είναι πέρα από την πλάνη. Τότε σταματάμε να υποφέρουμε.

Αλλά πρέπει να αρχίσουμε από τώρα, αναζητώντας τον τρόπο στον οποίο θα ξεφύγουμε από την οδύνη και τον πόνο. Και μια καλή αρχή είναι να δούμε με συμπόνια όλα τα όντα. Αν δεν το καταφέρουμε αυτό, αλλά να κατακλύσει όλο μας το είναι, σημαίνει ότι δεν έχουμε καταλάβει την φύση της δυστυχίας μας, και την απαρνούμαστε (την απωθούμε: ασυνείδητο). Και επίσης ότι η δυστυχία μας και η οδύνη μας δεν προέρχεται από το εξωτερικό αλλά από αυτό που εμείς νομίζουμε για τα πράγματα. Με άλλα λόγια όταν κάποιος σου προσφέρει ένα δηλητήριο δεν είσαι αναγκασμένος να το πιείς. Αλλά εμείς διαρκώς το πίνουμε και αυτό γιατί πιστεύουμε ότι αυτό είναι κάτι καλό, επειδή είμαστε γεμάτοι λαθεμένες απόψεις. Αν δεν δεχτούμε το δώρο, το δώρο μένει σε αυτόν που το κάνει. Ας μην δεχτούμε το δώρο των προσβολών, και ας έχουμε συμπόνια για αυτόν που τις εκφέρει, πρώτον γιατί το δώρο μένει σε αυτόν και δεύτερον γιατί έφτασε σε μια τόσο απελπιστική κατάσταση ώστε να πράξει με αυτόν τον τρόπο, επειδή στην πραγματικότητα είναι βαθιά δυστυχισμένος.

Αν εξετάσουμε προσεκτικά, κάθε άνθρωπος έχει τρομερές ομοιότητες μαζί μας, αλλά εμείς εστιάζουμε στις διαφορές. Εστιάζουμε στα πράγματα που μας χωρίζουν και όχι σε αυτά που μας ενώνουν. Η κοινωνία μας πραγματικά νοσεί, και εμφυσά ως ρητά ήθη και έθιμα στους απογόνους μια νοσηρή στάση ζωής απέναντι στους συνανθρώπους της και στην ίδια την ζωή και το νόημά της. Η αυτοκρισία σήμερα έχει μόνο το νόημα της αποδοχής των επιλογών μας εν συγκρίσει με τις επιλογές των άλλων, και η αυτογνωσία δεν στοχάζεται πάνω στο βάθος της αυτοθεώρησης και της αμεροληψίας της. Για να κλείσω, θέλω να πω, ότι η αλλαγή είναι πραγματικά εφικτή, όταν καταλάβουμε τις απεριόριστες δυνατότητες που μας εμφυσήσει ο Θεός και για καλό και για κακό.

Ας έχουμε διάκριση κάθε φορά και περισσότερη, ώστε να επιλέγουμε τον δρόμο μας με σοφία και να μην φοβόμαστε να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας, ούτε να φοβόμαστε να συμπονέσουμε και να αγαπήσουμε.

Οκτώ και μισή

Δεν είχα διάθεση να γυρίσω από τόσο νωρίς και εξάλλου, είχα μπροστά μου ένα μισάωρο για να προλάβω να επιστρέψω στο σπίτι να αλλάξω ρούχα και να ετοιμαστώ για το πάρτι που μου είχανε ετοιμάσει φίλοι και συγγενείς για τα γενέθλια των σαράντα μου χρόνων... Η ώρα, ήταν επτά και μισή ακριβώς και εκείνο το χειμωνιάτικο απόγευμα, παρόλο που ζύγωνε τέλος Νοέμβρη όλα έδειχναν πως θα είχαμε μια πολύ γλυκιά νύχτα μπροστά μας. Κάθισα στο παγκάκι που βρίσκεται στην πίσω πλευρά της πλατιάς έτσι ώστε να βρίσκομαι ακριβώς δίπλα από το γέρικο πια πεύκο για να απολαύσω τα τεράστια κλαδιά του που λικνίζονταν απαλά με τον ρυθμό του ανέμου. Τι υπέροχη ετούτη η ώρα! Πόση ηρεμία και πόση γαλήνη ψυχής στ’ αλήθεια μπορεί να προσφέρει έστω και ένα μισάωρο στο μικρό πάρκο της γειτονιάς... Έκλεισα για λίγο τα μάτια προσπαθώντας να χαλαρώσω όσο περισσότερο γίνεται και να χαρώ εκείνη την δική μου, την μονάχα δική μου στιγμή. Τι όνειρο! Πόσο απλός είναι τελικά ο Παράδεισος!

Μέσα σε λίγα μονάχα λεπτά, μες στην απέραντη απλότητα που τύλιγε το τοπίο ένιωθα πως δεν θα μπορούσε τίποτε άλλο να με κάνει να νιώσω τόση ευτυχία... Κατά βάθος, δεν ήθελα να γυρίσω ακόμη πίσω και εξάλλου και πάλι θα μπορούσα να προφτάσω κι ας είχε ήδη πάει οκτώ πάρα δέκα... δίπλα μένω, δεν χρειάζεται και να τρέξω, σίγουρα θα είμαι σπίτι στην ώρα που πρέπει. Η παιδική χαρά, παρόλο που δεν είχε ούτε ένα παιδί, είχε τόση ενέργεια, τόση ζωντάνια... λες και οι κούνιες, η τραμπάλα, η τσουλήθρα, όλα εκείνα τα όμορφα παιχνίδια είχανε μέσα τους ζωή και μπορούσανε ακόμη και να μου μιλήσουν. Πόσο θα ’θελα να ήμουνα πάλι παιδί! Να ’μουν εδώ πάλι και να παίζω, να τρέχω, να φτιάχνω πύργους και διάφορες περίεργες κατασκευές με την λάσπη να μου φωνάζει η μητέρα μου πως πρέπει να γυρίσω και να διαβάσω και εγώ να τρέχω να κρύβομαι για να μην χάσω λεπτό από αυτήν την αγνή ξενοιασιά...να παίζω κυνηγητό με τις φίλες μου, να παίζουμε μήλα, κουτσό και σκοινάκι και να μην κουράζομαι ούτε λεπτό. Τι ανέμελα χρόνια αλήθεια! Όλα είναι τόσο ζωντανά μες στο μυαλό μου... πέρασε η ώρα... οκτώ και μισή ακριβώς. Κι όμως εγώ δεν θέλω να επιστρέψω, δεν με ενδιαφέρει αν είναι τα δικά μου γενέθλια, αν με περιμένουνε φίλοι, συγγενείς, με δώρα, με τραγούδια, με γέλια και αγκαλιάσματα... Οκτώ και μισή και ξέχασα ακόμη και που έμενα κάποτε... ξέχασα το όνομα μου... ξέχασα ακόμη και γιατί ήρθα έως εδώ...οκτώ και μισή και το μόνο που δεν θέλω ποτέ πια να ξεχάσω, είναι πως είμαι ακόμη ένα παιδί και κρύβομαι κάτω απ’ τ’ αυτοκίνητα για να μην με βρει ποτέ εκείνο το δευτερόλεπτο που θα ’χω ξεχάσει να γελάω δυνατά.

Ο ήχος της σιωπής

Και μετά την ατέλειωτη φλυαρία η σιωπή.
Βουβή και έρημη.
Μα τόσο δυνατή. Εκκωφαντική στ' αλήθεια.
Τόσο πολύ που σε αναγκάζει να κλείνεις τ' αυτιά σου για να την αντέξεις.
Μα έχει ήχο η σιωπή; Θα με ρωτήσεις.
Φυσικά και έχει.
Αυτόν τον απόκοσμο ήχο της.

Κι εσύ εκεί να περιμένεις να ακουστεί κάτι... κάτι...
Ένας άλλος ήχος να σπάσει τον ήχο της σιωπής.
Όχι η ηχώ της... κάτι άλλο.
Ένας ήχος ζωής... Μια λέξη, μια συλλαβή, μια πρόταση.
Κάτι να υποδηλώσει την ανθρώπινη παρουσία γύρω σου.
Μα είσαι περιστοιχισμένος από ανθρώπινες παρουσίες... πολλές.
Κι όμως σιωπή...
Μα δεν τους ακούς που μιλάνε; θα με ρωτήσεις.
Ναι τους ακούω... κι όμως σιωπή... δεν έχουν τίποτε να πούνε...
Και περιμένεις... μια λέξη, μια συλλαβή, μια πρόταση να αρχίσει πάλι η φλυαρία.
Η φλυαρία της σιωπής...

ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

Η Βίωση της Πραγματικότητας είναι άμεση υπερδιανοητική αντίληψη «αυτού που είναι», «αυτού που συμβαίνει», δηλαδή της «Ίδιας της Ζωής», που είναι πραγματική μόνο στην Στιγμή ( Εδώ, Τώρα) που Ρέει.

Τα όντα που Βιώνουν την Πραγματικότητα, επειδή Βιώνουν την Μία και Μοναδική και Κοινή Πραγματικότητα - που Βρίσκεται στην Βάση Όλων - επικοινωνούν μεταξύ τους – εξαιτίας της Συμμετοχής τους στην Πραγματικότητα – ακόμα κι αν δεν «επικοινωνούν» στο φυσικό πεδίο.

Η χρησιμοποίηση του νου κατασκευάζει μια αναπαράσταση της Πραγματικότητας, ένα πίνακα της Πραγματικότητας. Αυτό που συλλαμβάνει ο νους είναι σύμβολα, συμβατικά ιδεογραφήματα των πραγματικών συμβάντων, όχι τα φυσικά περιστατικά.

Ο νους εργάζεται σε ένα ιδεατό χώρο, με πολλές υποθέσεις, με πολλά κενά, με πολλές ερμηνείες των πραγμάτων… και μοιραία καταλήγει σε μια «φανταστική εικόνα της Πραγματικότητας»: Έτσι καθένας απομονώνεται στην δική του πραγματικότητα, δηλαδή στον δικό του φανταστικό κόσμο, που είναι αληθοφανής (αφού χρησιμοποιεί στοιχεία της φυσικής πραγματικότητας) αλλά δεν είναι η Πραγματικότητα.

Η Υπέρβαση του νου δεν γίνεται μέσω του νου, μέσω της διανοητικής ή οποιασδήποτε άλλης προσπάθειας.

Δεν υπάρχει Πύλη προς την Αλήθεια: Οι πύλες, οι διαχωρισμοί, η εξέλιξη, η φώτιση, η λύτρωση, ανήκουν στον χώρο του φανταστικού.

Απλά Κατανοείς Αυτό που Είσαι, Τώρα, Εδώ, στην Αιωνιότητα που Ρέει, Κάθε Στιγμή.

Ξύπνα επιτέλους !

Τι πιθανότητες έχει η ασθενική πνευματική φλόγα μέσα στην ασφυκτική συσκότιση που ολημερίς ορθώνει γύρω της ο άνθρωπος να συνεχίσει να λάμπει; Ελάχιστες… έτσι θα πρέπει ή να συμβιβαστεί με την άθλια μοίρα του θανάτου της ή να επαναστατήσει.

 Κι όμως όλοι αποδεχτήκαμε το σβήσιμο της φλόγας μας∙ όλοι αποδεχτήκαμε τον επικείμενο θάνατο μας. Μας πως δεν εξοργίζεσαι γι’ αυτή τη μοίρα που σου επιβλήθηκε χωρίς κανείς να σε ρωτήσει; Γιατί δεν αντιστέκεσαι στις αμείλικτες δυνάμεις, στα σιδερένια γρανάζια που σε κρατούν δέσμιο στον ανελέητο αυτό τροχό της γέννησης και του θανάτου;

Άρχισε να στοχάζεσαι…

Πόσο φυσιολογικό είναι να ζεις παθητικά αναμένοντας την ώρα του θανάτου σου; Τι διαφορά θα υπήρχε σ’ αυτή την παθητική αντιμετώπιση της ζωής αν πέθαινες αυτή τη στιγμή ή σε λίγα χρόνια από τώρα;

Ένα άδειο κουφάρι, τροφή για τα σκουλήκια είναι το μέλλον σου; Το μέλλον των παιδιών σου, αυτά που διαμόρφωσες κατ’ εικόνα σου, πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικό απ’ το δικό σου μέλλον;

Μήπως εκ γενετής βολεύτηκες στη χλιαρή πίστη μιας υποτιθέμενης αθανασίας της ψυχής κι ενός ανύπαρκτου παραδείσου; Μιας πίστης χωρίς βάθος που μετατρέπεται κάποιες στιγμές σε ακραίο φανατισμό εναντίων των αλλόπιστων, επιτιθέμενη σε όλες τις αντίθετες ιδεολογίες, στην προσπάθεια να τις εξαλείψει, για να εμποδίσει την κατάρρευση του σαθρού οικοδομήματος της (…αν όλοι πιστεύουν αυτό που πιστεύεις εσύ, τότε οι πιθανότητες να είναι αλήθεια είναι μεγαλύτερες…). Πρόσεξε! Το ψέμα δεν αντέχει άλλο ψέμα αλλά ούτε και θέλει να ακούσει ποτέ την αλήθεια.

Ή μήπως τελικά, επειδή αυτή την ψυχή που από μικρό παιδί σου ζαλίσανε τα αυτιά να την αναγνωρίσεις, ποτέ δεν την βίωσες αληθινά, κατέληξες στο εύκολο συμπέρασμα πως τίποτα πέρα απ’ αυτό που βλέπουν τα μάτια σου δεν υπάρχει και πως όλα είναι εφήμερα; Μήπως από αντίδραση τελικά έγινες οπαδός του άσματος «μία είναι η ουσία δεν υπάρχει αθανασία»;

 Στοχάσου βαθύτερα τώρα. Αρκετά χρόνια χάλασες παίζοντας το ρόλο της ωραίας κοιμωμένης που περιμένει τον πρίγκιπα για να την αφυπνίσει. Δεν υπάρχει πρίγκιπας. Άνοιξε τα μάτια σου. Επιτέλους ξύπνα! Πιο εύκολα θα βρει αυτός που έμαθε να στοχάζεται τον μίτο της Αριάδνης απ’ τους υπόλοιπους που εξέπεσαν χαμηλότερα από το βάθρο της διανόησης.

Μήπως τελικά είναι αφύσικο όλοι γύρω σου να αντιμετωπίζουν το φαινόμενο του θανάτου σαν απόλυτα φυσικό;

 Άσε τους άλλους στον ύπνο τους να αδιαφορούν για την τραγική τους μοίρα και ξύπνα! Εσύ που στοχάζεσαι βαθιά δεν μπορεί να μην αγανακτείς μ’ αυτό που συμβαίνει. Άφησε την απόγνωσή σου λοιπόν να γίνει ελεγχόμενη οργή που θα συμπαρασύρει όλα τα εμπόδια, που θα γκρεμίσει όλες τις επίκτητες πεποιθήσεις, όλες τις προκαταλήψεις στην έκρηξή της∙ επαναστάτησε τώρα!

 Μήπως τελικά η αθανασία δεν χαρίζεται εύκολα αλλά κερδίζεται με κόπους και αγώνες, πλέοντας κόντρα στους ανάπρυμους ανέμους, με πειθαρχία, υπομονή και ασυμβίβαστη επιμονή;

Μήπως αυτό που τώρα που στοχάζεσαι θέτει αυτή την ερώτηση, μέσα στο σώμα σου που καθημερινά αλλοιώνεται, είναι ο αναλλοίωτος εκείνος παράγοντας που επαναστατεί καθώς δεν ανέχεται μια μοίρα ξένη προς αυτή που γνωρίζει πως δικαιούται;

 Για σένα που σήμερα αληθινά στοχάστηκες μαζί μου, μέρα που θα περάσει πια χωρίς να έχεις απολυτρώσει το Αθάνατο από τον θάνατο, θα είναι χαμένη μέρα.

 Επιτέλους ξύπνησες !
 

Ήταν ο Ιησούς Χριστός, Έλληνας ή φιλέλληνας;

Τελευταία γίνεται πολύς λόγος από ελληνορθόδοξους κύκλους και για τη δήθεν ελληνική καταγωγή του Ιησού. Ο Ιησούς ήταν ένας Εβραίος. Όταν η Σαμαρείτιδα τόνισε την ιουδαϊκή του καταγωγή, εκείνος δεν την αρνήθηκε («κατά Ιωάννη» δ΄9). «Παλαιά» και «Καινή Διαθήκη» εμμένουν στην καταγωγή του Ιησού από τον Δαβίδ και τον Αβραάμ και οι ελληνορθόδοξοι επιμένουμε πως ήταν Έλληνας. Η φύση θέλει τους απογόνους να ανήκουν στην ίδια φυλή με τους προγόνους τους. Σε πείσμα κάθε λογικής εμείς οι Έλληνες επιμένουμε πως είμαστε Εβραίοι, «απόγονοι του Αβραάμ» («προς Γαλάτας» γ΄29) και ο Εβραίος Ιησούς ότι ήταν Έλληνας. Είναι να χάνει κανείς το μυαλό του!

Ο Ιησούς δεν ανέπτυξε ποτέ ελληνική σκέψη και οι διδαχές του δεν είναι παρά εβραϊκά κατασκευάσματα γραμμένα στο πόδι, γι’ αυτό και δεν συμφωνούν το ένα με το άλλο. Ο Ιησούς, αν υπήρξε ποτέ, γιατί καμιά άλλη πηγή, πλην των Εβραϊκών, δεν τον αναφέρει ενώ έζησε σε μια από τις καλύτερα τεκμηριωμένες ιστορικές περιόδους, ήταν ένας Εβραίος και αυτό το αποδεικνύει επίσης περίτρανα κι η περιτομή του που τόσο υπερήφανα άλλωστε εορτάζουμε οι Έλληνες την 1η Ιανουαρίου εκάστου έτους.

Από τον απλό λαό δεν μπορείς ίσως να ζητήσεις ευθύνες. Αυτά έμαθε στην οικογένεια και στο σχολείο, αυτά πιστεύει. Οι επαγγελματίες προπαγανδιστές του Χριστιανισμού, αλλά και άλλοι συνοδοιπόροι τους μας βομβαρδίζουν καθημερινώς από τα παράθυρα των τηλεοπτικών διαύλων, από εφημερίδες και περιοδικά και χαϊδεύουν τα αυτιά μας με τα υποτιθέμενα κηρύγματα αγάπης του Ιησού, με την δήθεν αγάπη του για τους Έλληνες, με την δήθεν ελληνικότητα της ορθοδοξίας κι άλλα πολλά. Όλες αυτές οι ανακρίβειες που υποστηρίζονται δεν είναι τυχαίες ούτε γίνονται κατά λάθος. Ορισμένοι εξ αυτών που τις προβάλλουν είναι άνθρωποι ανωτάτης μορφώσεως, καθηγητές κ.λ.π. Τα πράγματα είναι οφθαλμοφανή. Δεν μπορεί να μην τα βλέπουν. Γνωρίζουν ότι εσκεμμένα συντελούν στη διαιώνιση της παραπλάνησης του ελληνικού λαού. Κι όμως επιμένουν. Δυστυχώς εκτός από την άγνοια υπάρχει κι ο δόλος.

Το περίφημο απόσπασμα στο οποίο κατά κόρον αναφέρονται οι ελληνορθόδοξοι στην προσπάθειά τους να δείξουν, ότι ο Ιησούς δήθεν αγαπούσε τους Έλληνες, είναι το εξής:
«Ήταν μερικοί Έλληνες μεταξύ εκείνων που είχαν ανεβεί για να προσκυνήσουν κατά την εορτή. Αυτοί λοιπόν ήλθαν στον Φίλιππο ο οποίος ήταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και του είπαν: "Κύριε, θέλουμε να δούμε τον Ιησού". Έρχεται ο Φίλιππος και το λέει στον Ανδρέα και ο Ανδρέας κι ο Φίλιππος το λέγουν στον Ιησού. Ο Ιησούς αποκρίθηκε σ’ αυτούς: "Ήλθε η ώρα για να δοξαστεί ο υιός του ανθρώπου"» («κατά Ιωάννη» ιβ΄20-23).

Κι εδώ είναι φανερό ότι παραμερίζεται η κοινή λογική. Ας δεχθούμε όμως ότι οι σημερινοί Έλληνες που έχουν υποστεί τη συνεχή επί σχεδόν δεκαεπτά αιώνες χριστιανική προπαγάνδα έχουν «πεισθεί», ότι το Πάσχα είναι ελληνική εορτή. Οι Έλληνες όμως του 33 μ.Χ. γνώριζαν το Πάσχα; Aσφαλώς όχι! Ήταν Έλληνες λοιπόν εκείνοι που ζήτησαν να δουν τον Ιησού; Όχι βέβαια! Εβραίοι ήταν κι αυτοί, κάτοικοι ίσως της Ελλάδας, που μιλούσαν όμως ελληνικά και τίποτε περισσότερο. Αποκαλούνται Έλληνες προκειμένου να διακριθούν από τους υπόλοιπους Εβραίους που δεν μιλούσαν την ελληνική γλώσσα. Η μονομερής επανάληψη ενός και μοναδικού ομιχλώδους και δήθεν κολακευτικού εδαφίου και η αποσιώπηση όλων των άλλων που καταφαίνονται με ξεκάθαρες διαθέσεις εναντίον των Ελλήνων όπως θα αναλύσουμε παρακάτω, μόνον δόλια μπορεί να χαρακτηρισθεί.

Μολονότι τα περισσότερα κείμενα που συμπεριλαμβάνονται στην «Καινή Διαθήκη» είναι γραμμένα στην ελληνική γλώσσα αυτό δεν θα έπρεπε να μας προξενεί ούτε ίχνος υπερηφάνειας, αφού ούτε για την Ελλάδα μιλούν, ούτε ελληνικούς σκοπούς εξυπηρετούν. Γράφτηκαν στα ελληνικά από Εβραίους συγγραφείς (όχι απαραίτητα από αυτούς που δηλώνουν), κυρίως γιατί τότε η ελληνική γλώσσα ήταν «οικουμενική». Κανένα από τα κείμενα, είτε της «Παλαιάς» είτε της «Καινής Διαθήκης» δεν απευθύνεται σε Έλληνες. Αυτούς τους δώδεκα έστειλε ο Ιησούς και τους παράγγειλε τα εξής: «Προς τους εθνικούς μην πηγαίνετε και στην πόλη των Σαμαρειτών μην μπαίνετε, αλλά πηγαίνετε μάλλον στα χαμένα πρόβατα της γενεάς του Ισραήλ». («κατά Ματθαίο» ι΄5-6).

Όταν ο Παύλος αποστέλλει επιστολές προς Εφεσίους, Φιλιππησίους, Θεσσαλονικείς ή Κορινθίους κ.λ.π., δεν τις αποστέλλει στους Έλληνες των πόλεων αυτών, αλλά στους Εβραίους που ζουν στις Ελληνικές πόλεις και που υπήρξαν οι πρώτοι προσήλυτοι στο Χριστιανισμό, όχι από δική τους αυθόρμητη προσχώρηση αλλά μετά από εντολή που πήραν από τους ραβίνους τους, να υποδυθούν τους πιστούς της νέας θρησκείας. Όπου δηλαδή γίνεται δηλαδή αναφορά για Εφεσίους, εννοείται ότι είναι οι Εβραίοι της Εφέσου κι όχι οι Έλληνες, όταν γίνεται αναφορά στους Κορινθίους, εννοείται ότι πρόκειται για τους Εβραίους της Κορίνθου. Οι Έλληνες δεν είχαν καμιά σχέση με όλα αυτά.
Ο «Νόμος» δεν διδάσκεται στους Έλληνες το γένος. Οι Απόστολοι, γράφει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος («Εις τας Πράξεις, Ομιλία ΚΕ΄») «δεν κήρυτταν το θείο λόγο σε κανένα παρά μόνο στους Ιουδαίους» («μηδενί λαλούντες το λόγο ει μη μόνον Ιουδαίοις» «Πράξεις» ια΄19-20) και συνεχίζει: «Δεν το έκαναν αυτό φοβούμενοι τους ανθρώπους, αλλά το έκαναν τηρώντας το Νόμο». Υπήρχαν όμως και κάποιοι Κύπριοι και Κηρυναίοι οι οποίοι «ελάλουν προς τους Ελληνιστάς, ευαγγελιζόμενοι τον Κύριον Ιησούν» («Πράξεις» ια΄20) και διευκρινίζει ο Χρυσόστομος «Ίσως επειδή δεν γνώριζαν τα Εβραϊκά τους ονόμαζαν Έλληνες». Στη συνέχεια ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος επανέρχεται στο θέμα («Εις τας Πράξεις, Ομιλία Λ΄»): «Συνέβη δε και στο Ικόνιο το ίδιο να μπούν στη συναγωγή των Ιουδαίων και να μιλήσουν έτσι ώστε να πιστέψει μεγάλο πλήθος από τους Ιουδαίους κι από τους Έλληνες». Ως γνωστόν δεν συναντά κανείς Έλληνες στη συναγωγή. Είναι καταφανές πως πρόκειται για Εβραίους που έχασαν τη γλώσσα τους και μιλούσαν Ελληνικά.

Ας εξετάσουμε τώρα τι γνώμη είχε ο Ιησούς για τους αυθεντικούς Έλληνες. Ο Ματθαίος (ιε΄22-28) και o Μάρκος (ζ΄25-30) περιγράφουν μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Πρόκειται για την θεραπεία της κόρης μιας γυναίκας πού παρουσιάζεται ως κανονική Ελληνί­δα, όχι Εβραία που μιλούσε ελληνικά, καθότι γίνεται σαφής διάκριση: Είναι «Ελληνίδα Συροφοινίκισσα στο γένος» («κατά Μάρκο» ζ΄ 26). Εδώ θέλει αρκετή προσοχή γιατί μόνο το πρωτότυπο κείμενο μιλάει για Ελληνίδα. Αν διαβάζετε το κείμενο στη νεοελληνική απόδοση των Χριστιανών μεταφραστών, κατά κανόνα μεταφράζουν το «Ελληνίδα» σε «ειδωλολάτρις», οπότε ο ανυποψίαστος αναγνώστης προσπερνάει το κείμενο χωρίς να αντιληφθεί την πραγματική σημασία του.

Η γυναίκα αυτή λοιπόν έπεσε στα πόδια του Ιησού παρακαλώντας τον να θεραπεύσει την άρρωστη κόρη της, καθότι ο Ιησούς εμφανίζεται κατ' εξοχή ως θεραπευτής. Ξέρετε όμως ποια ήταν η αντίδρασή του; «Κι εκείνος δεν της αποκρίθηκε ούτε μία λέξη. Και τότε οι μαθητές τον πλησίασαν και του είπαν «διώξε την γιατί φωνάζει από πίσω μας». Κι εκείνος τους αποκρίθηκε: «Δεν είμαι σταλμένος παρά μόνο για τα χαμένα πρόβατα του οίκου του Ισραήλ. Δεν είναι σωστό να παίρνεις το ψωμί από τα παιδιά και να το δίνεις στα σκυλιά» (η λέξη είναι «κυνάρια», δηλαδή μικρά σκυλιά) («κατά Ματθαίον» ιε΄26 και «κατά Μάρκο» ζ΄27-28). «Ναι, Κύριε» του απάντησε τότε ή γυναίκα, «αλλά και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχου­λα πού πέφτουν κάτω από το τραπέζι των κυρίων τους». Τότε μόνον ικανοποιήθηκε αυτός και «θεραπεύτηκε η κόρη της από την ώρα εκείνη».
Η συμπεριφορά του «Υιού του Θεού» στο περιστατικό αυτό, δεν εγείρει καμία αμφιβολία, είναι σαφέστατη: Θεωρεί τους Έλληνες σκυλιά που δεν αξίζει να τρώνε ούτε τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους, των Εβραίων!

Πέραν αυτού όμως, μια τέτοια συμπεριφορά γεννά κι ορισμένα επί πλέον ερωτήματα. Ή πρώτη αντίδρασή του, όπως είδαμε, ήταν να αρνηθεί την θεραπεία. Οι αρχαίοι Έλληνες ιατροί, άλλα και οι σύγχρονοι, ορκίζονται τον περίφημο «Όρκο του Ιπποκράτη» στον όποιο συνομολογούν πως θα ασκήσουν την τέχνη τους σε κάθε έναν που θα τους το ζητήσει, είτε αυτός είναι άνδρας, γυναίκα, ελεύθερος η δούλος. Σε κανένα σημείο του Όρκου δεν υπάρχει περιορισμός της άσκησης του επαγ­γέλματός τους επειδή ο ασθενής είναι αλλόφυλος ή αλλόθρησκος. Ο Ιπποκράτης ούτε καν το σκέφτεται να κάνει τέτοιου είδους διακρίσεις. Ο Ιησούς όχι μόνο το σκέφτεται αλλά και το εφαρμόζει. Η θεραπευτική δεινότητα του Ιησού ήταν τελικά ένα καρβέλι ψωμί, δηλαδή περιορισμένο σε ποσότητα και όταν παρείχε μερικά ψίχουλα σε κάποιον αλλόφυλο αυτό σήμαινε ότι τα στερούσε από τα «χαμένα πρόβατα του Ισραήλ»; Γνωρίζει περιορισμούς η Χριστιανική Θεία Χάρις;
Στις «Πράξεις» επίσης (κα΄28-29) διαβάζουμε ακόμα ένα απίστευτα προσβλητικό και υποτιμητικό απόσπασμα για τους Έλληνες: «Μέχρι και Έλληνες έβαλε μέσα στο ιερό και μόλυνε τον άγιο τούτο τόπο».

Ο Ιησούς, υποτίθεται, ότι εισήγαγε τη συγχώρεση. Στην πραγμα­τικότητα η χριστιανική συγχώρεση δίνεται υποκριτικά και επιλεκτι­κά. Παράδειγμα ο Ιούδας. Ενώ ο ίδιος ο Ιησούς συγχώρεσε την πόρνη, τον ληστή πάνω στο σταυρό, τους ίδιους τους σταυρωτές του με το περίφημο: «άφες αυτοίς», τον Ιούδα δεν τον συγχώρεσε παρόλο πού μεταμελήθηκε έμπρακτα. Κι η εκκλησία, επί 2.000 και πλέον χρόνια ακολου­θώντας το παράδειγμα του Ιησού, συγχώρεσε ειδεχθείς εγκληματίες και επί πλέον τους ανακήρυξε Μεγάλους και Αγίους, όπως τον αιμο­σταγή αδελφοκτόνο, συζυγοκτόνο και υιοκτόνο Μ. Κωνσταντίνο. Τον Ιούδα όμως δεν τον συγχώρεσε -παρότι αποδεδειγμένως μετανόησε- με το γελοίο και υποκριτικό επιχείρημα ότι ο Ιούδας δεν συγχωρεί­ται όχι γιατί πρόδωσε τον Ιησού αλλά γιατί αυτοκτόνησε. Η ζωή είναι δώρο του Θεού -λένε- ανήκει στο Θεό και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να την αφαιρέσει αυτοκτονώντας. Αν το κάνει, δεν του παρέχεται συγχώρεση, όπως στον Ιούδα. Όταν αφαιρείς όμως τη ζωή η τις ζωές των άλλων, γιατί συγχωρείσαι; Eκείνες, πού είναι επίσης δώρα του Θεού, έχεις δικαίωμα να τις αφαιρέσεις; Φαίνεται ότι το έχεις, αφού η εκκλησία όχι μόνο σε συγχωρεί αλλά σε ανακηρύσσει Άγιο και Μέγα, κατά το παράδειγμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Το διαδίκτυο απειλεί το μέλλον της μεσαίας τάξης

Πώς το διαδίκτυο απειλεί το μέλλον της μεσαίας τάξης
Κάνουμε like στις φωτογραφίες των κολλητών μας, check-in στο αγαπημένο μας εστιατόριο, ανταλλάσσουμε με τους followers μας απόψεις για την τελευταία ταινία του Γούντι Άλεν. Επιλέγουμε στο Amazon το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσουμε, ενθουσιαζόμαστε με το βίντεο που ποστάρουν οι φίλοι μας -ή και άγνωστοι- στο ΥouTube, ψάχνουμε συνεχώς στη μηχανή αναζήτησης της Google διάφορα πράγματα που θέλουμε να μάθουμε.
Η πρόοδος της τεχνολογίας και του διαδικτύου μας έχει δώσει τη δυνατότητα να απολαμβάνουμε μια νέα ψηφιακή ζωή και μάλιστα δωρεάν. Σίγουρα όμως το κόστος είναι μηδενικό; Ας μην ξεχνάμε ότι, για να αποκτήσουμε αυτή την ψηφιακή ζωή, έχουμε διοχετεύσει πολλά προσωπικά στοιχεία στο διαδίκτυο. Και σε μια οικονομία που θα στηρίζεται στην πληροφορία όλα όσα ανεβάζουμε στο ίντερνετ ίσως να αποτελούν μελλοντικά το μοναδικό μας εισόδημα!

Σε ποιον ανήκει το αύριο;
Φανταστείτε να ξυπνούσαμε το πρωί και, αντί να πηγαίναμε στην ντουλάπα μας να διαλέξουμε ρούχα, να επιλέγαμε το σχέδιο που μας αρέσει από το διαδίκτυο και στη συνέχεια να το εκτυπώναμε στο σπίτι μας με τη βοήθεια του τρισδιάστατου εκτυπωτή μας. Το πλύσιμο των ρούχων θα ήταν απλώς ένα κακό όνειρο, ενώ στο τέλος της ημέρας θα βάζαμε το φορεμένο τζην και την μπλούζα μας στην ανακύκλωση.
Τα αυτοκίνητα δεν θα χρειάζονταν οδηγό. Θα καθόμασταν άνετα να χαρούμε τη διαδρομή ενώ εκείνα θα μας μετέφεραν με ασφάλεια στον προορισμό μας. Ρομπότ θα έκαναν τις καθημερινές δουλειές. Αυτές είναι μόνο μερικές από τις πολυτέλειες τις οποίες η εξέλιξη της τεχνολογίας υπόσχεται να μας χαρίσει σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον.
Η πρόοδος στους τομείς του διαδικτύου, της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης μάς φέρνει όλο και πιο κοντά σε μια εποχή πλήρους αυτοματισμού. Η θετική πλευρά; Όταν οι δουλειές θα εκτελούνται από τις μηχανές, τότε και εμείς θα έχουμε περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μας για να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας. Αλλά για τον Τζάρον Λάνιερ, συγγραφέα του βιβλίου Who Owns the Future? (Σε ποιον ανήκει το μέλλον;, εκδ. Allen Lane), οι εξελίξεις αυτές -εάν δεν συνοδευτούν από αλλαγή στον τρόπο σκέψης του ανθρώπου- μπορούν να σημάνουν και την αρχή του τέλους για τη μεσαία τάξη, αφού θα την οδηγήσουν σε μια παρατεταμένη περίοδο ανεργίας.
Ο Τζάρον Λάνιερ δεν είναι ξένος στο χώρο της τεχνολογίας και του διαδικτύου. Πατέρας του όρου «εικονική πραγματικότητα» και πρωτοπόρος στις νέες ψηφιακές τεχνολογίες, βρέθηκε το 2010 στον κατάλογο του περιοδικού Time με τις 100 προσωπικότητες που ασκούν τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως. Αξίζει, λοιπόν, να προβληματιστούμε όταν μας λέει ότι η εξέλιξη της ψηφιακής τεχνολογίας και ιδιαίτερα του διαδικτύου ενδέχεται να αλλάξει ριζικά την κοινωνία.
Στο επίκεντρο της θεωρίας του βρίσκεται η διαπίστωση ότι με την πρόοδο της ψηφιακής τεχνολογίας χάνονται πολλές θέσεις εργασίας χωρίς όμως να αντικαταθίστανται από άλλες όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Παρ΄ όλα αυτά εμείς συνεχίζουμε να μοιράζουμε δωρεάν στο διαδίκτυο πληροφορίες αυξάνοντας το κέρδος μεγάλων εταιρειών.

Από την Kodak στο Instagram
Σκεφτείτε, για παράδειγμα, την Kodak. Όπως μας λέει ο συγγραφέας «στο απόγειο της πορείας της η εταιρεία φωτογραφικών ειδών είχε περισσότερους από 140.000 υπαλλήλους και η αξία της άγγιζε τα 28 δισ. δολάρια. Σήμερα έχει χρεοκοπήσει και ο νέος εκπρόσωπος της ψηφιακής φωτογραφίας είναι το Instagram. Όταν το Instagram πουλήθηκε στο Facebook για 1 δισ. δολάρια το 2012 είχε μόλις 13 υπαλλήλους!»
Γιατί, λοιπόν, να αξίζει 1 δισ. δολάρια; «Η αξία διαμορφώθηκε από τα εκατομμύρια των χρηστών που συνεισφέρουν στο δίκτυο χωρίς να πληρώνονται» υποστηρίζει ο Λάνιερ. Δηλαδή από εμάς. «Τα δίκτυα χρειάζονται ένα μεγάλο αριθμό συμμετεχόντων για να αποκτήσουν αξία και να την αυξήσουν. Όταν όμως τους συγκεντρώσουν, δεν πληρώνουν παρά ελάχιστους». Πού πάει, λοιπόν, το κέρδος;

Οι ψηφιακές σειρήνες
Από τις εταιρείες με τα έξυπνα λογισμικά, στις οποίες με χαρά δίνουμε πληροφορίες, παίρνουμε ως μοναδικό αντάλλαγμα κάποιες υπηρεσίες. Και εδώ είναι που κάνουμε το λάθος, σύμφωνα με τον Λάνιερ. Έχουμε μαγευτεί υπερβολικά από τις «σειρήνες-διακομιστές» και τις υπηρεσίες που προσφέρουν με αποτέλεσμα να τους παρέχουμε διάφορες πληροφορίες, καθώς και τα προσωπικά μας δεδομένα εντελώς δωρεάν.
Ως «σειρήνες- διακομιστές» ο Λάνιερ χαρακτηρίζει εταιρείες όπως η Google, το Facebook, το Instagram. Κάθε φορά που γράφουμε μια κριτική ενός ξενοδοχείου ή ενός βιβλίου, που κάνουμε like σε κάποια φωτογραφία ή join στο γκρουπ της αγαπημένης μας σειράς, ωφελούμε τις σειρήνες του διαδικτύου. Ενώ όμως οι εταιρείες αυτές χρησιμοποιούν τις δικές μας πληροφορίες για να αυξήσουν τα έσοδά τους, εμείς αρκούμαστε στο να αποκτάμε, για παράδειγμα, ένα λογαριασμό e-mail. Απόρροια αυτού είναι η συγκέντρωση του πλούτου σε λίγους και η αύξηση της οικονομικής ανισότητας.
Για να επιβιώσει όμως το σύγχρονο οικονομικό μοντέλο σε μια ψηφιακή οικονομία αλλά και η δημοκρατία όπως την ξέρουμε σήμερα, πρέπει η μεσαία τάξη να διατηρήσει τη δύναμή της. Σε μια κοινωνία ωστόσο πλήρως αυτοματοποιημένη, με την πληροφορία να αποτελεί τη βασική αξία και το μοντέλο των «σειρήνων-διακομιστών» να είναι το πρότυπο για κάθε οικονομική δραστηριότητα, η μεσαία τάξη πώς θα καταφέρει να επιβιώσει;
Για να γίνει αυτό, υποστηρίζει ο Λάνιερ, είναι απολύτως απαραίτητο όσοι προσφέρουν πληροφορίες να πληρώνονται. «Αν οι άνθρωποι συνεχίσουν να αμείβονται για τις εργασίες που κάνουν και οι οποίες πλέον έχουν αυτοματοποιηθεί, θα εξακολουθήσει να υπάρχει μια ειλικρινής ανθρωπιστική οικονομία. Αν όμως πληρώνονται μόνο οι διακομιστές που λειτουργούν τα λογισμικά, τότε δεν θα υφίσταται ένα έντιμο οικονομικό σύστημα». Παρόλο, λοιπόν, που φτιάξαμε μόνες μας το φουστάνι το οποίο φοράμε, σήμερα το πρωί στο σπίτι μας με τη βοήθεια του τρισδιάστατου εκτυπωτή μας, ο σχεδιαστής του μπορεί -και πρέπει- να βγάλει κάποια χρήματα γι΄ αυτό.

Nanopayments
Ας υποθέσουμε, γράφει ο Τζάρον Λάνιερ, ότι γνωρίσατε το σύντροφό σας μέσω μιας ιστοσελίδας γνωριμιών και τώρα παντρεύεστε. Οι αλγόριθμοι που αποτελούν τη βάση αυτής της υπηρεσίας ενημερώνονται για το γάμο. Εφόσον η σχέση σας παραμένει ανίκητη στο πέρασμα του χρόνου, οι αλγόριθμοι αρχίζουν να εφαρμόζουν σε μεγαλύτερη συχνότητα τους ίδιους συσχετισμούς -εκείνους δηλαδή που οδήγησαν εσάς και το σύντροφό σας σε έναν ευτυχισμένο γάμο- σε άλλα υποψήφια ζευγάρια.
Αν και αυτοί παντρευτούν, αυτόματα υπολογίζεται ότι σημαντικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη θα έχουν παίξει τα στοιχεία που εσείς προσφέρατε στην ιστοσελίδα. Δικαιούστε, λοιπόν, ένα ποσό ως αποζημίωση για τις πληροφορίες που παρείχατε.
Όταν παρακολουθούμε, για παράδειγμα, ένα βίντεο στο YouTube στο οποίο δίνονται οδηγίες χρήσης για ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή, τότε ο δημιουργός αυτού του κλιπ θα πρέπει να πληρωθεί για την πληροφορία που παρείχε. Κάθε φορά που ανεβάζουμε μια πληροφορία στο διαδίκτυο η οποία χρησιμοποιείται από κάποιον τρίτο, καλό θα ήταν να δεχόμαστε μια μικροπληρωμή (nanopayment) για την αξία που δημιουργήσαμε.
Ο συγγραφέας υποστηρίζει: «Αυτές οι μικροπληρωμές θα αυξάνονται και έτσι θα οδηγήσουν σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο όπου οι άνθρωποι θα έχουν περισσότερα κίνητρα για να συμβάλουν με όλο και πιο ουσιαστικούς τρόπους σε μια οικονομία της πληροφορίας. Μια οικονομία της αγοράς δεν πρέπει να αφορά μόνο τις επιχειρήσεις αλλά όλους όσοι συνεισφέρουν σ΄ αυτή».

Technological unemployment
Μπορεί η πρόταση του Λάνιερ να φαντάζει κάπως ουτοπική, o φόβος όμως για παραγκωνισμό του ανθρώπου από την τεχνολογία είναι υπαρκτός. Ήδη από τη βιομηχανική επανάσταση, στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, η μηχανή έχει αντικαταστήσει τον άνθρωπο σε πάρα πολλές θέσεις εργασίας.
Τότε εμφανίστηκε και το κίνημα των λουδιτών. Οι λουδίτες ήταν μια ομάδα κλωστοϋφαντουργών στην Αγγλία που θεωρούσε τις καινούριες μηχανές της βιομηχανικής επανάστασης απειλή και γι’ αυτό τις κατέστρεφε.
Το 1930 ο Βρετανός οικονομολόγος Τζον Μέιναρντ Κέινς προέβλεψε την εκτεταμένη ανεργία λόγω της αλματώδους τεχνολογικής εξέλιξης και έτσι εφηύρε τον όρο «τεχνολογική ανεργία». Σύμφωνα με μια τελευταία μελέτη του ερευνητικού ινστιτούτου Bruegel, η τεχνολογική πρόοδος απειλεί το 54% των θέσεων εργασίας σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μάλιστα η χώρα μας παρουσιάζει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά, καθώς 56,47% των θέσεων εργασίας κινδυνεύουν να χαθούν μετά την επέκταση των νέων τεχνολογιών. Στα συμπεράσματα αυτά κατέληξαν οι ερευνητές του Bruegel, έχοντας ως βάση τους υπολογισμούς και το σκεπτικό σχετικής μελέτης που εκπονήθηκε το Σεπτέμβριο του 2013 αλλά αφορούσε την αμερικανική αγορά εργασίας.
Όμως μέχρι τώρα στη μάχη του με τις μηχανές ο άνθρωπος έβγαινε νικητής. Άλλωστε έχει καταφέρει να συνυπάρξει μαζί τους και να εξελιχθεί στις καινούριες θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν. Γιατί, λοιπόν, να μην πιστέψουμε ότι και αυτή τη φορά θα συμβεί το ίδιο; Το ερώτημα φαίνεται να διχάζει ακόμα και τους ειδικούς του τομέα.

Αβέβαιες προοπτικές
Σε μια πρόσφατη έρευνά του, το αμερικανικό ινστιτούτο Pew Research κάλεσε 1.896 ειδικούς στο χώρο της τεχνολογίας να απαντήσουν στο εξής ερώτημα: «Η ανάπτυξη του αυτοματισμού και της τεχνητής νοημοσύνης θα καταργήσει περισσότερες θέσεις εργασίας από όσες θα δημιουργήσει μέχρι το έτος 2025;».
Το 48% των ειδικών θεωρούν ότι στο μέλλον πολλές θέσεις εργασίας θα εξαφανιστούν εξαιτίας της τεχνολογικής ανάπτυξης και εκφράζουν μάλιστα τις ανησυχίες τους για τη διεύρυνση της ανισότητας, την αύξηση της ανεργίας και τη διατάραξη της κοινωνικής τάξης.
«Οι προηγούμενες τεχνολογικές επαναστάσεις πραγματοποιήθηκαν με πιο αργούς ρυθμούς. Έτσι οι άνθρωποι είχαν περισσότερο χρόνο στη διάθεσή τους για να εκπαιδευτούν, ενώ επίσης μπορούσαν να μετακινηθούν από ένα είδος ανειδίκευτης εργασίας σε ένα άλλο» εξηγεί στο πλαίσιο της έρευνας ο Τομ Στάνταντζ, συντάκτης του περιοδικού Economist για θέματα ψηφιακής τεχνολογίας και καταλήγει:

«Τα ρομπότ και η τεχνητή νοημοσύνη απειλούν να αφανίσουν και μερικά είδη εξειδικευμένων εργασιών. Αυτό θα εκτοπίσει τους ανθρώπους σε υπηρεσιακούς ρόλους και το εισοδηματικό χάσμα μεταξύ των εργατών, των οποίων η δουλειά δεν μπορεί να αυτοματοποιηθεί, και όλων των υπολοίπων θα γιγαντωθεί. Πρόκειται για μια συνταγή που οδηγεί στην αστάθεια».

Αντίθετα το υπόλοιπο -πιο αισιόδοξο- 52% πιστεύει ότι η τεχνολογική εξέλιξη δεν θα μειώσει τις διαθέσιμες θέσεις εργασίας. Μπορεί, υποστηρίζουν, οι μηχανές να αντικαταστήσουν τον άνθρωπο σε διάφορους εργασιακούς τομείς, αλλά, όπως και στο παρελθόν έτσι και τώρα, η επινοητικότητα και η εφευρετικότητα του ανθρώπου θα τον βοηθήσουν να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και να ευημερήσει. «
Η τεχνολογία θα συνεχίσει να υψώνει εμπόδια στον τομέα της απασχόλησης, αλλά το πιθανότερο είναι ότι θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Όταν ο πληθυσμός της γης ήταν μόλις μερικά εκατομμύρια, τότε υπήρχαν μόνο μερικά εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Αν και πάντα υπήρχε ανεργία, όταν οι άνθρωποι έφτασαν τα μερικά δισεκατομμύρια, δημιουργήθηκε ο αντίστοιχος αριθμός θέσεων. Πάντα θα γίνονται πράγματα» δηλώνει ο Τζόναθαν Γκρούντιν, ερευνητής της Microsoft.

Η δεύτερη εποχή των μηχανών
Σε ένα άρθρο τους στους Financial Times οι Έρικ Μπρίνγιολφσον και Άντριου Μακάφι, συγγραφείς του βιβλίου The Second Machine Age (Η δεύτερη εποχή των μηχανών, εκδ. W.W. Norton & Company), που προειδοποιεί και αυτό για την απώλεια θέσεων εργασίας εξαιτίας της τεχνολογικής ανάπτυξης, υποστηρίζουν:

«Η πρώτη επανάσταση παρακινήθηκε από τη βιομηχανική και είχε να κάνει με τις μηχανές. Αυτή εδώ είναι ψηφιακή. Η πρώτη βελτίωσε τους μυς μας. Η δεύτερη το μυαλό μας».

Η απάντηση όμως των δύο ερευνητών του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης για το πώς θα αντεπεξέλθουμε στην πρόκληση αυτή είναι πιο απλή και πιο πρακτική από εκείνη του Τζάρον Λάνιερ, και παρόμοια με αυτή του ευρωπαϊκού ινστιτούτου Bruegel. Σύμφωνα με τους δύο ερευνητές, οι άνθρωποι θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη δεύτερη εποχή των μηχανών.
Οι δεξιότητες όμως που θα πρέπει να αποκτήσουν οι εργαζόμενοι της συγκεκριμένης εποχής είναι πολύ διαφορετικές από τις σημερινές. Θα πρέπει, λοιπόν, ισχυρίζονται, να επαναπροσδιορίσουμε την παιδεία και να διευκολύνουμε τη διά βίου εκπαίδευση. Δεν αρκεί πια να έχει κανείς καλή μνήμη ή να μπορεί να ακολουθεί σωστά τις οδηγίες. Οι υπολογιστές είναι αρκετά ικανοί γι΄ αυτό. Αν δεν θέλουμε να ζήσουμε μια περίοδο παρατεταμένης ανεργίας, θα πρέπει να δώσουμε στον εργαζόμενο όλα τα απαραίτητα εφόδια και την τεχνογνωσία για να συνυπάρξει με αυτή.
«Αντί να θεωρούμε ότι οι εργάτες θα περιθωριοποιηθούν ή ότι η τεχνολογία δεν μπορεί να καταστρέψει τις θέσεις εργασίας, θα πρέπει να παρέχουμε στους ανθρώπους τα εργαλεία και το περιβάλλον που χρειάζονται για να ευδοκιμήσουν».
Αλλά υπάρχουν και ορισμένα πράγματα που δεν έχουμε δει ακόμη να καταφέρνουν οι υπολογιστές: τη δημιουργία ιδεών. Και εκεί βρίσκεται το βασικό μας πλεονέκτημα, εξηγούν στο βιβλίο τους οι δύο μελετητές: «Οι επιστήμονες οδηγούνται σε νέες υποθέσεις. Οι δημοσιογράφοι εντοπίζουν μια καλή είδηση. Οι σεφ προσθέτουν ένα καινούριο πιάτο στο μενού».
Όσο, λοιπόν, θα έχουμε τη δυνατότητα να παράγουμε δημιουργικές ιδέες θα είμαστε ανταγωνιστικοί απέναντι στις μηχανές. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η τεχνολογική εξέλιξη είναι συνδεδεμένη με τα δεδομένα που ο ίδιος ο άνθρωπος προσφέρει.
Το είπε εξάλλου και ο ίδιος ο Λάνιερ: «Πίσω από τις πληροφορίες βρίσκονται άνθρωποι».

Ζωντας 500 χρονια;

Μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος 500 χρόνια;
Τα κεράκια των γενεθλίων μας ίσως κάποτε να μην χωράνε στην τούρτα, αν τα ευρήματα νέας μελέτης σε σκουλήκια περάσουν και στους ανθρώπους.

Ονειρεύεστε να ζήσετε ως τα 500 ή, έστω, ως τα 400; Ισως αυτό να είναι κάποτε δυνατό σύμφωνα με τα τελευταία ευρήματα της επιστήμης. Αμερικανοί ερευνητές πέτυχαν να πενταπλασιάσουν τον χρόνο ζωής σκουληκιών με μια συνδυαστική γενετική παρέμβαση. Η ανακάλυψη απέχει βεβαίως πολύ από την εφαρμογή της σε ανθρώπους όμως η ελπίδα, όπως τονίζουν οι επιστήμονες, είναι πλέον ορατή – τουλάχιστον σε πρώτη φάση για την ανάπτυξη αντιγηραντικών θεραπειών.

Οι ερευνητές με επικεφαλής τον δρα Πενκάζ Καπάχι του Ινστιτούτου Ερευνών για τη Γήρανση Buck στην Καλιφόρνια, επέλεξαν για τη γενετική παρέμβασή τους τούς σκώληκες Caenorhabditis elegans – οργανισμός ο οποίος αποτελεί βασικό μοντέλο για τους επιστήμονες οι οποίοι τον μελετούν ενδελεχώς. Προκαλώντας σε C. elegans στο εργαστήριο συνδυαστικά μεταλλάξεις σε δυο γενετικά μονοπάτια τα οποία σχετίζονται με τη γήρανση, είδαν ότι τα σκουλήκια έζησαν πολύ παραπάνω από το αναμενόμενο, συγκεκριμένα τέσσερις ως πέντε φορές περισσότερο κατά μέσο όρο.

«Παρατηρήσαμε μια συνεργική πενταπλάσια αύξηση του προσδόκιμου ζωής – οι δυο μεταλλάξεις πυροδότησαν έναν θετικό κύκλο ανάδρασης σε συγκεκριμένους ιστούς, ο οποίος παρέτεινε τον χρόνο ζωής» τόνισε ο δρ Καπάχι. «Βασικά αυτά τα σκουλήκια έζησαν για διάστημα αντίστοιχο με 400 ως 500 χρόνια στους ανθρώπους».

Όπως περιγράφουν στη μελέτη τους που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Cell Reports», οι επιστήμονες μπλόκαραν στους C. elegans βασικά μόρια που σχετίζονται με τη σήμανση της ινσουλίνης (IIS) και το μονοπάτι σήμανσης που αφορά τη ραπαμυκίνη (Target of Rapamycin – TOR). Ως τώρα ήταν γνωστό ότι μεμονωμένες μεταλλάξεις στο μονοπάτι TOR μπορούσαν να αυξήσουν τον χρόνο ζωής των C. elegans κατά 30% ενώ μεταλλάξεις στη σήμανση της ινσουλίνης διπλασίαζαν τον χρόνο ζωής τους.

Η νέα μελέτη έδειξε ότι η συνδυαστική παρέμβαση μπορεί να δώσει και συνδυαστικά αποτελέσματα. Επίσης ίσως εξηγεί γιατί ως τώρα έχει αποδειχθεί τόσο δύσκολος ο εντοπισμός γονιδίων που σχετίζονται με τη μακροβιότητα στους ανθρώπους. Οι επιστήμονες πάντως τονίζουν ότι θα απαιτηθούν χρόνια ερευνών ώσπου να δούμε κάτι τέτοιο να εφαρμόζεται στον άνθρωπο – στο επόμενο στάδιο σκοπεύουν να προχωρήσουν τις μελέτες τους σε ποντίκια ενώ ευελπιστούν ότι σύντομα η ανακάλυψή τους ίσως οδηγήσει σε νέες αντιγηραντικές θεραπείες.

Μονοδρομος

Πάλι κλαμένα μάτια και πιεσμένη καρδιά, πάλι κρύο και απελπισία.

Πάλι φόβος και νεύρα και ασχήμια. Πόση ασχήμια μπορεί να χωρέσει μια στιγμή. Πόσα λάθη κάνεις και πόσα λάθη εισπράττεις. Και το ξέρεις πως πάντα γίνονται λάθη και το ξέρεις πως πρέπει να τα ξεπερνάς, να τα διορθώνεις και να προχωράς. Δεν υπάρχει τρόπος, όμως πάντα θα γίνονται.

Επιστράτευσε τους αμυντικούς σου μηχανισμούς και συνέχισε απλά να παλεύεις γιατί αυτή είναι η λύση, είναι περίπου σαν μονόδρομος. Και εσένα δεν σου αρέσουν οι μονόδρομοι γι’ αυτό αντιδράς, θέλεις πάντα την εναλλακτική σου. Δυστυχώς φίλε μου, δεν υπάρχει εναλλακτική αυτή τη φορά.

Είχες εναλλακτικές όλη σου τη ζωή και τι κατάλαβες; Γνώρισες τους πιο απόλυτους ανθρώπους που διεκδικούν τα θέλω τους και τα θέλω τους ήταν η εναλλακτική σου, και την ακολούθησες για να μην τους κακοκαρδίσεις ή γιατί έτσι έμαθες τόσα χρόνια. Αυτή την εναλλακτική σου έμαθαν ήταν εύκολη ήταν γρήγορη και τους εξυπηρετούσε όλους. Ήταν πολύ βολική να πηγαίνεις με τα θέλω των άλλων.

Και το κατάλαβες και θέλησες να το αλλάξεις και θύμωσαν και φώναξαν και σε άφησαν μόνο άνθρωπο.

Δεν πειράζει όμως μην στεναχωριέσαι γιατί έμαθες, έμαθες να επιλέγεις τα θέλω σου και όχι τα εναλλακτικά θέλω των άλλων. Δύσκολος ο δρόμος, μονόδρομος.

Θρησκευτικά ιερά στο Ιδάλιον της Κύπρου

Μια αρχαιολογική ομάδα διερευνά τρεις βασικές περιοχές στη θέση της αρχαίας πόλης του Ιδαλίου στην Κύπρο, όπου οι ανασκαφές συνεχίζουν να αποκαλύπτουν νέα χαρακτηριστικά, καθώς τα ευρήματα χρονολογούνται στην εποχή του Χαλκού. Η αρχαία πόλη θεωρείτο η σημαντικότερη από τις δέκα πόλεις- βασίλεια της Κύπρου κατά τη διάρκεια του 6ου και 7ου π.Χ. αιώνων.

Στην πρώτη θέση, στην οποία καθορίζονται απομεινάρια της ελληνιστικής περιόδου με το Ιερό του Ἀδώνιδος, οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν εκεί στοιχεία  που ανάγονται στον 11 π.Χ. αιώνα.

 

Οι ανακαλύψεις αποτελούν μέρος της έρευνας για τις προηγούμενες φάσεις κατοίκησης στην περιοχή.

 

Τα ευρήματα έχουν στοιχεία πιθανής επιρροής  ή σχέσεις,  με πολιτισμούς και συστήματα πεποιθήσεων στην Ανατολή, ιδιαίτερα κατά την 1η π.Χ. χιλιετία.

 

«Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η λατρείας του  Ἀδώνιδος στο Ιδάλιον ήταν στενά συνδεδεμένη με την πρώτη π.Χ.  χιλιετία  με τη θρησκεία του αρχαίου Ισραήλ», έγραψε η Δρ Πάμελα Γκάμπερ και οι συνάδελφοι της σε μια περίληψη για τις πρόσφατες ανασκαφές.

 

(Η Γκάμπερ είναι η διευθύντρια  του προγράμματος των ανασκαφών, επί του παρόντος με το Κολλέγιο  Lycoming (Williamsport, Pennsylvania). Αυτή και οι ομάδες της, έχουν προβεί σε ανασκαφές στο Ιδάλιο από το 1987.

 

Η δεύτερη θέση, που είναι γνωστή ως το «Ιερό των δύο Θεοτήτων», έχει, επίσης, εντοπισθεί ένα θρησκευτικό κέντρο.

Σημαντικό τεκμήριο που υποδηλώνει την πολιορκία και υποταγή του Ιδαλίου στο Κίτιον το 470 π.χ. περίπου είναι η περίφημη «πλάκα του Ιδαλίου», μια χαραγμένη μπρούντζινη πλάκα σε Κυπρο-συλλαβική γραφή, που βρέθηκε πάνω από τη Δυτική Ακρόπολη.

 

Η Γκάμπερ και οι συνεργάτες της έχουν αρχίσει ανασκαφές από το 2002, αποκαλύπτοντας  λίθινους βωμούς, κοιλότητες με στάχτη και λίθινα στοιχεία λατρείας, κυρίως από ασβεστόλιθο.

 

«Κατά τη διάρκεια της  ανασκαφικής περιόδου το 2012,  κάτω από τους λίθους, βρήκαμε τα λείψανα ενός ζεύγους ξύλινων κολώνων,   που προφανώς καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της κατάκτησης του Ιδαλίου (από τους Κιτιείς- Φοίνικες) γύρω στο 450 π.Χ.» όπως δήλωσε η Γκάμπερ.

 

Το 2015 η Γκάμπερ σχεδιάζει να συνεχίσει τη διερεύνηση αυτού του ιερού, μαζί με το Ιερό του Ἀδώνιδος, ελπίζοντας να αποκτήσει μια σαφέστερη εικόνα της σημασίας και της χρήσης του.

 

Η τρίτη θέση, θεωρείται πως ήταν μια μεγάλη βιομηχανική εγκατάσταση, σύμφωνα με τις ανακαλύψεις του 2013, που δείχνουν ότι επρόκειτο για μια πρώιμη βιομηχανία (μεγάλο εργαστήριο)  βαφής, που συνεχίσθηκε μέχρι την ελληνιστική περίοδο.

 

Το Ιδάλιον, όπως είναι ιστορικά γνωστό, ήταν ένα σημαντικό κέντρο εμπορίου χαλκού που αρχίζει από την 3η π.Χ. χιλιετία.

 

Ήταν μία από τις 11 πόλεις της Κύπρου που ήταν εισηγμένη στη Στήλη του Σαργώνος  (Σαργών- βασιλιάς της Ασσυρίας) που χρονολογείται (η στήλη) το 707 π.Χ. και θεωρείται το Ιδάλιον,  ένα από τα πλέον σημαντικά δέκα κυπριακά βασίλεια όπως αναφέρονται  και στο δισκίο του βασιλιά των Ασσυρίων, Εσαρχαδδών (680-669 π.Χ.).

Έλληνας ερευνητής φέρνει την επανάσταση: Λεκάνη χρησιμοποιεί τα ούρα και παράγει ηλεκτρικό ρεύμα

Επιστήμονες στη Βρετανία, με επικεφαλής έναν Έλληνα ερευνητή, δημιούργησαν μια πρωτοποριακή λεκάνη τουαλέτα.

 

Η τουαλέτα αυτή αξιοποιεί τα ούρα για να παράγει ηλεκτρικό ρεύμα. Η εφεύρεση θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για να παρέχει φως και γενικά ηλεκτρισμό σε απομακρυσμένα μέρη, όπως μια κατασκήνωση ή ένα στρατόπεδο προσφύγων, ενώ θα ήταν χρήσιμη γενικότερα στις αναπτυσσόμενες χώρες.

 

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αγγλίας στο Μπρίστολ, με επικεφαλής τον καθηγητή Ιωάννη Ιερόπουλο, ήδη δοκιμάζουν την λεκάνη - γεννήτρια στις εγκαταστάσεις του πανεπιστημίου τους (συγκεκριμένα δίπλα στο μπαρ της φοιτητικής ένωσης), σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο και τις βρετανικές «Ιντιπέντεντ» και «Ντέιλι Μέιλ».

 

Κάθε τέτοια λεκάνη αναμένεται να κοστίζει γύρω στα 830 ευρώ για την κατασκευή και την εγκατάστασή της, παρέχοντας όμως στη συνέχεια μια διαρκή πηγή ηλεκτρικής ενέργειας. Το «μυστικό» βρίσκεται σε βακτήρια που διασπούν τις χημικές ουσίες των ούρων και μετά απελευθερώνουν ενέργεια με τη μορφή ηλεκτρισμού, η οποία με τη σειρά της αποθηκεύεται σε έναν πυκνωτή μέσα σε μια κυψέλη καυσίμου. Οι χρήστες της λεκάνης μπορούν να βλέπουν επί τόπου, μέσω οθόνης στον πάτο της τουαλέτας, την μετατροπή της βιοχημικής ενέργειας σε ηλεκτρική ενέργεια.

 

Ο Ιωάννης Ιερόπουλος

 

Όπως είπε ο Ιωάννης Ιερόπουλος, ο οποίος είναι ειδικός στην παραγωγή ενέργειας από αντισυμβατικές πηγές, «αυτές οι μικροβιακές κυψέλες καυσίμων δουλεύουν με ζωντανά μικρόβια, τα οποία τρέφονται με τα ούρα. Η τεχνολογία είναι όσο ″πράσινη″ μπορεί να γίνει, καθώς δεν χρειάζεται να χρησιμοποιούμε ορυκτά καύσιμα και, επιπλέον, χρησιμοποιούμε απόβλητα που βρίσκονται σε αφθονία».

 

Το όλο ερευνητικό πρόγραμμα «Urine-tricity" έχει χρηματοδοτηθεί από το αμερικανικό Ίδρυμα Μπιλ και Μελίνα Γκέιτς (του ιδρυτή της Microsoft), με τη συνεργασία της βρετανικής μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Oxfam.

 

Το 2013 η ομάδα του Έλληνα ερευνητή στο Κέντρο Βιοενέργειας του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ είχε προκαλέσει διεθνή αίσθηση με την ανακοίνωσή της ότι το ηλεκτρικό ρεύμα που παράγουν τέτοιες μικροβιακές κυψέλες καυσίμων, θα μπορούσε να φορτίσει ένα κινητό τηλέφωνο.

 

Η λεκάνη-γεννήτρια που έχει τοποθετηθεί στο Πανεπιστήμιο του Γουέστ στην Αγγλία

 

Ο δρόμος του πάθους σου

Ίσως να έχει πόνο ο δρόμος. Ίσως και μοναξιά. Αλλά είναι ο δικός σου δρόμος, και έχει χαραχτεί από το πάθος σου.

Ο πόθος, μέχρι να γίνει πραγματική ζωή, θέλει πάθος. Μπορεί να σου είπαν ότι αν σκεφτείς θετικά, το σύμπαν θα στα δώσει όλα. Αν δεν στα έχει δώσει, μην απογοητεύεσαι. Θέλει και πολύ δράση το παιχνίδι αυτό.

Την κάθε στιγμή είσαι σε ένα σταυροδρόμι. Η απόφαση που θα πάρεις για το που θα τραβήξεις, είναι αυτή που μετράει.

Μείνε διψασμένος, άγρυπνος και πεινασμένος. Μην δεχτείς τίποτα λιγότερο από τον πόθο σου. Το βήμα που θα κάνεις, είναι αυτό που θα σε οδηγήσει ή θα σε απομακρύνει. Η θετική σκέψη, χρειάζεται για να κάνεις τα θετικά βήματα.

Δημιουργείς συνέχεια. Σε κάθε σταυροδρόμι. Ίσως να έχει πόνο ο δρόμος. Ίσως και μοναξιά. Αλλά είναι ο δικός σου δρόμος, και έχει χαραχτεί από το πάθος σου.

Στη ζωή αυτή, ίσως να καταφέρεις να κατακτήσεις κορυφές, ίσως και να φτάσεις μόνο μέχρι κάποιο σημείο. Κάνε το σημείο αυτό τη δική σου κορυφή!

Αυτοί που απλά συμβιβάστηκαν, αυτοί που ποτέ δεν ακολούθησαν το όραμά τους, αυτοί που είπαν πως από αύριο θα ξεκινήσουν, έχουν μείνει ακόμα στους πρόποδες.

Να ξέρεις, πως σε κάθε σταυροδρόμι, η πορεία που θα σε κάνει να ιδρώνεις στη σκέψη της, που θα σου κόβει τα πόδια από το φόβο, που θα σε κάνει να θες να οπισθοχωρήσεις, που θα στεγνώνει το σάλιο από το στόμα σου, είναι πιθανότερα αυτή που οδηγεί στον πόθο σου.

Γιατί αυτή, έχει δράση μέσα της.

Και η δράση, πάντα φέρνει κάποιο αποτέλεσμα.

Δεν υπάρχουν Δάσκαλοι, ούτε θεοί, ούτε δαίμονες…

Όλα τα δημιουργεί ο Άνθρωπος και ο άνθρωπος…
Η Δημιουργικότητά μας δεν έχει όρια, παρά μόνο αυτά που βάζει ο φόβος μας και η απώλεια του Εαυτού μας, μέσα σε έναν στυγνό προγραμματισμό, ο οποίος τρέφει το ασυνείδητο…
Ξεκινάμε με τις καλύτερες προθέσεις και στην πορεία τούτες διαμορφώνονται ασυνείδητα, χωρίς καμία καλή προαίρεση… και το σπουδαίο είναι ότι κανείς δεν αναρωτιέται γιατί…

Υπάρχει και ο Ανώτερος Εαυτός! Τι μας χωρίζει από αυτόν? Μια άβυσσος ασυνειδησίας, διαμορφωμένη έτσι, ώστε να συγκαλύπτει τον βαθύτερο πόνο μας… Η ουτοπία, η ψευδαίσθηση, η πλάνη… Όλα συναινούν στο να συγκαλύπτουν τον πόνο, σαν τον γύψο που συγκαλύπτει το σπάσιμο ενός μέλους μας, που το κρατάει σταθερό για να μην πονάμε…

Πριν από αυτό το επίπεδο του αληθινού μας Εαυτού, υπάρχει ένα επίπεδο συναισθηματικού χάους… κρυμμένο, ύπουλο, απειλητικό, άγνωστο και γνωστό συγχρόνως… Άγνωστο, γιατί κάνουμε πως δεν το ξέρουμε, και γνωστό γιατί είναι εμφανές μέσα σε όλη μας την Ζωή, σε τούτον τον Κόσμο… Διαβάλλει, εξουσιάζει, πολεμάει, ελέγχει και στραγγίζει από ενέργεια την Ψυχή μας… Μας κλέβει την ζωντάνια, τον Σκοπό μας, την Ζωή μας… Και τούτο το επίπεδο αλληλεπιδρά με τους άλλους, δημιουργώντας συστηματικά και επαναληπτικά τραύματα σε όλους μας! Απογοητεύσεις, θυμούς, ματαιότητες που δεν έχουν τελειωμό… Και εκεί τελειώνει και ο Έρωτας, η Έμπνευση, η Συνύπαρξη… τελειώνει η Σοφία της Δημιουργίας και ξεκινά ένας κύκλος ανοησίας, που επιβουλεύεται κάθε Λογική και Κρίση… Και όλα μετά «χώνονται» στο «γύψο»… έτσι απλά για να μην πονάμε…
Ας κοιτάξουμε με ειλικρίνεια τι δημιουργούμε… Αν θέλουμε να κάνουμε κάτι για τον Κόσμο, χρειάζεται να δημιουργούμε και Καλή Ημέρα για εμάς και για τους άλλους, καθημερινά…

Η ξένη και οι ξένοι…

Μερικά χρόνια πριν τη γέννηση μου, ο πατέρας μου
γνώρισε μια ξένη που μόλις είχε φτάσει στο χωριό μας.
Απ΄τη πρώτη στιγμή ο πατέρας μου, έμεινε αποσβολωμένος
απ' αυτή τη γνωριμία, τόσο που καταφέραμε να την προσκαλέσουμε σπίτι.
Η ξένη δέχτηκε και από τότε είναι μέρος της οικογένειας μας.
Εγώ μεγαλώνοντας, ποτέ δεν ρώτησα από που ερχόταν,
όλα μου φαινόντουσαν φυσικά.
Οι γονείς μου ήταν δάσκαλοι:
Η μητέρα μου, μου έμαθε τι ήταν το καλό και το κακό
και ο πατέρας μου, μου έμαθε την υπακοή.
Αλλά η ξένη ήταν μια παραμυθού, μια πλανεύτρα.
Μας κρατούσε για ώρες μαγεμένους, με τις μυστηριώδεις
ή διασκεδαστικές της, ιστορίες.
Είχε άποψη για ότι έχει σχέση με την πολιτική, την ιστορία, τη τέχνη
ή την τεχνολογία.

Γνώριζε τα πάντα για το παρελθόν, για το παρόν,
μπορούσε ακόμα να μιλάει για το μέλλον.
Κατάφερε μάλιστα για πρώτη φορά να κάνει όλη την οικογένεια
να δει ποδόσφαιρο!
Η ξένη δεν σταματούσε να μιλάει και αυτό δεν φαινόταν να ενοχλεί
τη μαμά μου.
Καμιά φορά η μητέρα μου, χωρίς να ειδοποιήσει, σηκωνόταν
την ώρα που εμείς εξακολουθούσαμε και ρουφούσαμε τα λόγια της ξένης...
Νομίζω πως πήγαινε στη κουζίνα για να έχει λίγη ησυχία.
(Τώρα αναρωτιέμαι αν ήλπιζε με ανυπομονησία μήπως και η ξένη φύγει).
Ο πατέρας μου, είχε τις δικές του ηθικές απόψεις,
αλλά τη ξένη δεν φαινόταν να την αφορούν.
Οι βλασφημίες, οι βρισιές που για παράδειγμα κανένας μας,
ούτε οι γείτονες, ούτε οι φίλοι μας, επέτρεπαν στον εαυτό τους,
αυτή τα επέτρεπε στον εαυτό της,
προσβάλλοντας τον πατέρα μου και κάνοντας τη μητέρα μου να κοκκινίσει.
Ο πατέρας μου, είχε απαγορεύσει τα ποτά
εκείνη όμως μας προσκαλούσε να πιούμε.
Μας βεβαίωνε πως τα τσιγάρα είναι νόστιμα και δεν βλάπτουν
και πως η πίπα και τα πούρα, είναι αριστοκρατικά...
Μιλούσε για σ ε ξ (ίσως και πολύ), ελεύθερα.
Τα σχόλια της ήταν προφανή, υποβλητικά και συχνά παράτολμα.
Τώρα ξέρω πως οι σχέσεις μου, επηρεάστηκαν
σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της εφηβείας μου απ΄τη ξένη.
Την κριτικάραμε, αλλά εκείνη δεν έδινε σημασία στις αξίες των γονιών μου
και παρόλα αυτά, εξακολουθούσε να είναι εκεί!
50 χρόνια πέρασαν από τότε που φύγαμε απ΄τη πατρική στέγη.
Από τότε πολλά άλλαξαν, δεν είμαστε το ίδιο γοητευμένοι, παρόλο
που αν μπείτε στο σπίτι των γονιών μου, θα την ξαναδείτε σε μια γωνιά
να περιμένει ούτως ή άλλως να έρθει κάποιος ν' ακούσει τα λόγια της
ή να της αφιερώσει τον ελεύθερο του χρόνο.

Θέλετε να μάθετε πώς τη λένε;
ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!
Αυτή την όμορφη ιστορία, θα πρέπει να τη διαβάσουν όλοι!
Προσοχή!

Τώρα έχει ένα σύζυγο που τον λένε:
ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ.

Ένα γιο που τον λένε:
ΚΙΝΗΤΟ.

Και έναν ανιψιό, χειρότερο απ΄όλους που το λένε:
SMART PHONE.
Η τεχνολογία στη ζωή μας!

Το παραπάνω κείμενο δείτε πώς θα τις σχολίαζε Ο ALBERT EINSTEIN

"Φοβάμαι τη μέρα που η τεχνολογία θα υποσκελίσει
τις ανθρώπινες σχέσεις.
Η ανθρωπότητα θα έχει μια γενιά ηλιθίων".