Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΘΕΑΣ

Για πολλούς αιώνες, η θηλυκή πλευρά της Θεότητας έχει σκόπιμα παραμεληθεί και καταπιεστεί. Αυτή η καταπίεση έχει όχι μόνο ληστέψει και λεηλατήσει την αληθινή δύναμη της γυναίκας, αλλά έχει συγχρόνως αλυσσοδέσει και παρεκκλίνει τον άνδρα μέσα σε ένα κύκλο φόβων και αυτοκαταστροφής. Για ολόκληρες εποχές, η αρσενική και πατριαρχική μορφή μιας τεχνοκρατικής ορθολογιστικής κοινωνίας έχει καταπιέσει τον μυστικισμό και την μαγεία της Μητέρας Φύσης, της θηλυκής αντίληψης της ζωής.

Στην Αρχαία Ελλάδα, η Δήμητρα ήταν η Θεά της Μητέρας Γης, ισοδύναμη και μερικές φορές ακόμη και μεγαλύτερης εκτίμησης από τον Θεό Απόλλωνα. Στην Χρυσή εκείνη Εποχή οι γυναίκες, μοιράζονταν ίση δύναμη και δικαιώματα με τους άνδρες, και ακόμη περισσότερο θεωρούνταν εκείνες που κρατούσαν στα χέρια τους τα κλειδιά της αιώνιας ζωής.

Η Δήμητρα ήταν η Θεά της Φύσης, της γεωργίας, της γονιμότητας και της κυκλικής αναγέννησης, γιατί αυτή ενσωμάτωνε τα μυστήρια του θανάτου και της αναγέννησης. Η Δήμητρα λατρευόταν από τα πανάρχαια χρόνια σαν η “Μεγάλη Θεά Μητέρα”, γιατί απ’ αυτήν και την χαρακτηριστική ζ ω ο γ ό ν ο ιδιότητά της προερχόταν η ζωή στους κόσμους. Η Δήμητρα ήταν ο Νόμος της ζωογόνου ιδιότητας της ύλης της Γης.

Έτσι, η Θεά Δήμητρα , με την αναπαραγωγική γέννηση, δώριζε στα όντα της Γης, την κληρονομική διαιώνιση του είδους τους. Στο όνομά της ιδρύονταν κοινωνίες γυναικών και οι πνευματικές ενέργειες αυτών των κοινωνιών αποτελούσαν πηγές αιώνιας ζωής. Η μ η τ ρ ό τ η τ α στη Γη και γενικά στη φύση, είναι η μεγαλύτερη δωρεά στα όντα της. Είναι η ίδια η αιώνια ζωή. Ένα ανεκτίμητο χάρισμα, που όλα τα όντα το χρωστούμε στην Μεγάλη Μητέρα, την Θεά Δήμητρα.
Οι ιερές τελετές των γυναικείων αυτών κοινωνιών, ισορροπούσαν τις ισχυρές ορθολογιστικές αρσενικές ενέργειες του πλανήτη και τους προμήθευαν έναν άμεσο σύνδεσμο με τις μαγικές δυνάμεις της Μητέρας Φύσης. Κανένας αρχαίος Έλληνας, ανεξάρτητα από το φύλο του ή την μυητική του πορεία, δεν μπορούσε να βρει ευτυχία και αιωνιότητα χωρίς να μυηθεί στα τελετουργικά της Θεάς Δήμητρας. Ο κόσμος της Δήμητρας ήταν ένας κόσμος εσωτερικής γνώσης και διαισθητικής αντίληψης. Ήταν ένας κόσμος φυσικής ομορφιάς, αρμονίας και σεξουαλικής κοσμικής ένωσης. Ήταν ένας κόσμος όπου η ατομική διαχωριστικότητα δεν είχε ύπαρξη. Όλα ήταν ένα και καθένας μοιραζόταν την αφθονία της Μητέρας Γης σε ίσες δόσεις.

Η Δήμητρα σύμφωνα με την μυθολογία είχε μια παρθένα κόρη την Περσεφόνη η οποία είχε την τάση να παραμείνει παρθένα, σαν η έσχατη έκφραση θηλυκής εξουσιοδότησης και δύναμης. Αλλά την απήγαγαν παρά την θέλησή της οι αρσενικοί θεοί και την φυγάδεψαν στον Κάτω Κόσμο για να γίνει γυναίκα του Αδη. Ο Κάτω Κόσμος, στην αρχαία Ελλάδα, συμβόλιζε μια υπόγεια σχεδόν ασυνείδητη τοποθεσία όπου η ανθρωπότητα είχε παγιδευτεί για ολόκληρες εποχές, μια τοποθεσία στην οποία οι πρωτόγονες φυσικές και συγκινησιακές όψεις της υλιστικής έκφρασης (άγρια πάθη, λαγνεία, απληστία, ζήλεια και φθόνος) ήσαν ανεξέλεγκτες, μια τοποθεσία όπου οι ενέργειες της Πλουτώνιας φύσης ήταν εξωθημένες στα άκρα εκτός ισορροπίας με τις θηλυκές ενέργειες. Δεν υπήρχε εμπειρία δεκτικότητας και αγάπης σ’ αυτόν τον κόσμο ενώ το ένστικτο είχε κατασπαράξει κάθε ανθρώπινη ευαισθησία. Αυτός ήταν ο κόσμος στον οποίο είχε καταδικαστεί η Περσεφόνη.

Μετά την απαγωγή της κόρης της, η Δήμητρα έπεσε σε μια βαθειά περίοδο θλίψης και αναχαίτισης της αγάπης και της ευλογίας της πάνω στη Γη. Το αποτέλεσμα ήταν ένας μεγάλος λιμός που διήρκεσε πολλά χρόνια, φέρνοντας την ανθρωπότητα στο χείλος μιας ολικής καταστροφής. Τελικά οι αρσενικοί Θεοί επανέφεραν την Περσεφόνη στη Δήμητρα και τα λιβάδια και οι αγροί άρχισαν πάλι να καρποφορούν καθώς μια μεγάλη εποχή αναγέννησης εξαπλώθηκε πάνω στη Γη.

Από αυτό το δράμα και τον αγώνα μεταξύ των αρσενικών και των θηλυκών όψεων της θεότητας προήλθαν τα Ελευσίνια Μυστήρια, στα οποία εκτελούνταν ιερά τελετουργικά γονιμότητας και εορτασμοί για την κυκλική αναγέννηση της Φύσης μέσα από τα βάθη του θανάτου και του σκότους. Από τότε είχαν δώσει στην Δήμητρα και στην κόρη της το επίθετο της Ελευσίνιας, γιατί αυτό προέρχεται από την λέξη “Έλευση” που πρέπει να συμβόλιζε το φυσιολογικό γεγονός του ερχομού του καρπού της ζωής. Ο καρπός αυτός, η κόρη Περσεφόνη, γινόταν φυσικά ο φορέας πνευματικής αγνότητας ή πνευματικής ζωής στις γυναίκες των Μυστηρίων, που εκτός από την ψυχική τους αγνότητα, ήσαν υποχρεωμένες για να την διατηρούν, να μην έρχονται σε επαφή με άνδρες για ορισμένο χρονικό διάστημα.

Τα Ελευσίνια Μυστήρια εθεωρούντο από τους αρχαίους ιερότατα και περισσότερο σεβαστά απ’ όλα τα Μυστήρια της Ελλάδας. Γινόντουσαν προς τιμή της Δήμητρας, της Περσεφόνης και του Διονύσου και διακρίνονταν στα μικρά και στα μεγάλα Ελευσίνια. Είναι αλήθεια ότι οι αρχαίοι πίστευαν ότι οι άνδρες και οι γυναίκες ήσαν διαφορετικά όντα και ότι οι γυναίκες συνδέονταν με τη φύση και την αιώνια ζωή λόγω της ικανότητάς τους να γεννούν και να αναγεννούν συνεχώς τα σώματά τους σε κάθε σεληνιακό κύκλο. Οι αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν την Δήμητρα και την Περσεφόνη με πάθος γιατί πίστευαν ότι δεν θα μπορούσαν να βρουν γαλήνη στην μετέπειτα ζωή αν δεν είχαν εμπειρία του κόσμου της. Η Ελευσίνα της αρχαίας Ελλάδας ήταν μια πόλη στην οποία εκατοντάδες χιλιάδων άνθρωποι από όλο τον κόσμο ταξίδευαν για να αναζητήσουν τις δύο θεές. Οι θεές αυτές ήταν τα θεμέλια της όλης πίστης τους και η ιδέα του θανάτου γινόταν κατανοητή σαν μια θηλυκή διαδικασία μετάβασης και αναγέννησης.

Ο μύθος της Δήμητρας χρησιμεύει σαν παράδειγμα που εξηγεί το πως η δύναμη και η ιερότητα των γυναικών διαμέσου των εποχών έχει ληστευθεί, έχει καταπιεστεί και ελεγχθεί προκαλώντας μεγάλο κακό και καρμικές επιπτώσεις σε όλη την ανθρωπότητα και τον φυσικό κόσμο. Το κεντρικό θέμα αυτού του μύθου είναι πολύ αποκαλυπτικό για την παρούσα Τελική Κρίση. Αντιμέτωποι με μεγάλες περιβαλλοντολογικές καταστροφές, με αρσενικές πατριαρχικές δυνάμεις απόλυτης πολιτικής κυριαρχίας, οι οποίες είναι προσκολλημένες σε θεωρίες ανωτερότητας απέναντι στη φύση και στο ζωικό βασίλειο, οι άνθρωποι πασχίζουν να επιβιώσουν σαν άνθρωποι.

Η θηλυκή όψη της Θεότητας ήταν αρκετά ενεργή πάνω σ’αυτόν τον πλανήτη σε παλαιότερους καιρούς, μέχρι την αυγή του “πολιτικού Χριστιανισμού” που επέφερε μια ριζική αλλαγή στην ανθρώπινη συνείδηση καταπιέζοντας την θηλυκή έκφραση, μια αλλαγή που μπορεί να ανιχνευθεί σε πολλές κοινωνίες των προηγούμενων αιώνων.

Η καταπίεση της θηλυκής πλευράς έλαβε τρομερές διαστάσεις στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Εκτιμάται ότι περίπου 9-12 εκατομμύρια γυναικών, που εκτελούσαν μυστικές τελετουργίες με τη φύση, βασανίστηκαν και καταδικάστηκαν στην πυρά κατηγορούμενες για μαγεία. Ακόμη και σήμερα οι γυναίκες του κόσμου βρίσκονται σε μια κατάσταση παρακμής, καταπίεσης και έλλειψης εκτίμησης, καθώς η θηλυκή όψη της θεότητας ακόμη θεωρείται ένα “κακό” πράγμα από την κυρίαρχη, ορθολογιστική και διανοητική σκέψη.

Ο Χριστιανικός “μύθος” της Εύας, στην ιστορία της Γένεσης της Παλαιάς Διαθήκης, είναι ένα τέλειο παράδειγμα στο πως η πολιτική και η κοινωνική δύναμη μπορεί να δοθεί στο ένα φύλο εναντίον του άλλου, μέσα από έναν και μόνο μύθο. Οι αρχαίοι Εβραίοι και αργότερα οι Ρωμαιο-Χριστιανικοί θεολόγοι ήταν πολύ έξυπνοι και επιδέξιοι με τη γλώσσα και τα σύμβολα. Το σύμβολο του Φιδιού, το οποίο στις αρχαίες κοινωνίες αναπαριστούσε μια πολύ Ιερή, θηλυκή Δύναμη του θανάτου και της αναγέννησης (Κουνταλίνι), φαίνεται να συμβολίζει εδώ το κακό και την αδυναμία του ανθρώπου. Το σύμβολο του Φιδιού ήταν πάντοτε συνδεδεμένο με την θεραπευτική δύναμη και την θηλυκή ενέργεια, πριν από τον Χριστιανισμό.

Διδαχτήκαμε να φοβόμαστε τα πράγματα που αναπαριστούν θηλυκά σύμβολα. Διδαχτήκαμε να φοβόμαστε τα μυστήρια της ζωής, τα φρούτα από το δέντρο της θηλυκής γνώσης! Τόσο πολύ χρόνο και κόπο έχει σπαταλήσει η ανθρωπότητα προσπαθώντας να καταπιέσει τις θηλυκές ενέργειες. Προερχόμαστε από την θηλυκή φύση και υπάρχουμε μόνο μέσα από το σώμα της, είτε αυτή είναι η βιολογική μας μητέρα, η Μητέρα Θεά ή η Μητέρα Γη.

Μια από τις πιο αποτελεσματικές μορφές καταπίεσης των γυναικών γίνεται με τον έλεγχο που ασκείται από τις σύγχρονες κοινωνίες, πάνω στην σεξουαλικότητά τους. Αυτό δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο μολυσμένης σεξουαλικής έκφρασης, μεταξύ αντρών και γυναικών, σε σχέση με την αγνή, ιερή και φυσική επαφή τους που έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στους αρχαίους πολιτισμούς.
Οι γυναίκες είναι συνδεδεμένες σε μεγάλο βαθμό με τη φύση και με τις κοσμικές αναγεννητικές δυνάμεις, μέσα από τη σεξουαλικότητά τους. Κανένα ανθρώπινο ον δεν μπορεί να εκδηλωθεί μέσα στον υλικό κόσμο παρά μόνο μέσα από την δύναμη των γυναικών. Στους αρχαίους πολιτισμούς, αυτή η δύναμη εθεωρείτο η πιο ιερή μαγεία της ύπαρξης. Όμως, πολλοί από τους άνδρες ανάπτυξαν μνησικακία και ζήλεια γι’αυτή τη δύναμη και έτσι προσπάθησαν να την κάνουν δική τους ελέγχοντας και κυριαρχώντας τις γυναίκες. Ακραία παραδείγματα αυτής της αρνητικής συμπεριφοράς υπάρχουν παντού, από τα εκατομμύρια των περιπτώσεων θηλυκών “ευνουχισμών” στην Αφρική, μέχρι την σχεδόν πλήρη εξαφάνιση της παραδοσιακής “μαμής” στον σύγχρονο κόσμο.

 Οι γεννήσεις των παιδιών στις “πολιτισμένες” κοινωνίες έχουν απογυμνωθεί από την ιερότητά τους και έχουν μπει κάτω από το κρύο χειρουργικό νυστέρι της επιστημονικής παρατήρησης και ελέγχου, φθάνοντας σε τέτοιο σημείο που να δημιουργούνται μύθοι ότι το γάλα της μητέρας είναι επιβλαβές για το παιδί της! Τέτοιες δηλώσεις δημιουργούνται από την περαιτέρω προσπάθεια ελέγχου της Μητέρας Θεάς, όπως πολλοί άνθρωποι έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν τις τελευταίες δεκαετίες.
Ο καλύτερος τρόπος ελέγχου των γυναικών είναι η απόσπασή τους από την βιολογική τους σύνδεση και δύναμη που είναι το επίκεντρο της φυσικής ύπαρξης του κόσμου. Ετσι δημιουργείται καλύτερα η τρομερή πνευματική και υλική τους εξάρτηση, με αποτέλεσμα ολόκληρη η κοινωνία και ο ίδιος ο ανδρικός πληθυσμός της να υποπίπτει συνεχώς σε μια αντίστοιχη παρακμή.

Όπως είπαμε και πριν, η αναπαραγωγική δύναμη της γυναίκας θεωρείται ιερή και μαγική. Οι γυναίκες διατηρούσαν κοινωνικές θέσεις μεγάλου σεβασμού και υπόληψης σε όλες σχεδόν τις αρχαίες κοινωνίες. Πρόσφατα οι γυναίκες έκαναν κάποιες κινήσεις για να κερδίσουν θέσεις εξουσίας στον σύγχρονο ανδροκυριαρχούμενο κόσμο, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις αυτές οι θέσεις καθορίστηκαν από τους κανόνες του ορθολογιστικού αρσενικού ελέγχου. Πολλά λάθη έγιναν επίσης εκ μέρους των γυναικών που προσπάθησαν να μιμηθούν και όχι να συμπληρώσουν και να εξελίξουν τα αρσενικά πρότυπα. Η αγάπη, η αρμονία, η υλική ισοτιμία, η ειρήνη, ο περιβαλλοντολογικός σεβασμός, η εμπιστοσύνη και η συγχώρεση δεν είχαν ακόμη την ευκαιρία να εκδηλωθούν σε μεγάλη έκταση παντού στον πλανήτη. Υπάρχουν βέβαια αλλαγές που είναι ήδη ορατές, καθώς η Θεά ανασταίνεται από τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής…

Ναι, η Θεά επιστρέφει και η ερώτηση που έρχεται αυθόρμητα είναι η εξής: “Θα αγκαλιάσουν οι άνδρες, που βρίσκονται σε θέσεις δύναμης σ’αυτό τον κόσμο, την επιστροφή της, ή θα προσπαθήσουν να την ποδοπατήσουν πάλι μέσα στις σκιές του κάτω κόσμου και στα άγνωστα μυστικά της βασίλεια;”

Αυτό θα φανεί στην πράξη και πολύ σύντομα. Η Θεά Δήμητρα, δεν είναι καθόλου ευτυχισμένη για την παρούσα κατάσταση που επικρατεί στη Γη. Πιστεύω ότι μας προειδοποιεί μέσα από μυστηριώδη κυκλικά σχήματα που εμφανίζονται ξαφνικά σε πολλούς αγρούς σε όλο τον κόσμο. Η Δήμητρα σαν Θεά των αγρών και της γεωργίας με κάποιο μυστηριώδη τρόπο φαίνεται να μας προειδοποιεί ότι ετοιμάζει τα ερχόμενα χρόνια λιμούς και θανάσιμες καταστροφές. Οι θηλυκές δημιουργικές δυνάμεις του σύμπαντος προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή της ανθρωπότητας αφήνοντας σημάδια πάνω στην πρωταρχική διατροφική πηγή μας!

Ας δουλέψουμε μαζί για να προετοιμάσουμε μια θέση μέσα στην καρδιά μας για την επιστροφή της Θεάς. Η ανθρωπότητα μόλις εισέρχεται σε μια Νέα Εποχή. Οι μελλοντικοί μας ηγέτες, οι προφήτες, οι δάσκαλοι και οι θεραπευτές, θα είναι εκείνοι που θα έχουν βρει και θα έχουν ενώσει τις θηλυκές και τις αρσενικές αρετές μέσα τους. Μέχρι να πραγματοποιηθεί αυτό, τα ανθρώπινα όντα έχουν να μάθουν πολλά ακόμη μαθήματα στη Γη και δεν θα εξελιχθούν πέρα από την παρούσα κατάσταση αυτο-καταστροφής, άσχετα με το πόση τεχνολογία διαθέτουν, αν δεν βρεθεί ισορροπία μεταξύ των δύο αντίθετων δυνάμεων.

Σε όλα τα ανθρώπινα όντα, στις γυναίκες ιδιαίτερα, πρέπει να δοθεί η ελευθερία να δημιουργήσουν νέες αντιλήψεις, κανόνες και κοινωνικά πρότυπα που να εκφράσουν τα αυθεντικά ιδανικά της Μητέρας Θεάς. Είναι μια απόλυτα ηθική υπευθυνότητα των ανδρών να δώσουν στις γυναίκες την ευκαιρία να ξανασυνδεθούν με τα μυστικά και διαισθητικά βασίλεια της δημιουργίας. Οι άνδρες θα πρέπει να αρχίσουν και αυτοί να συνδέονται με αυτά τα βασίλεια. Πρέπει να ξαναζωντανέψουμε τους μύθους της Θεάς Μητέρας. Οι μύθοι είναι παντοδύναμοι χρησμοί της κοινωνίας και αποκαλύπτουν την κατάσταση των ανθρώπων σε αυτή τη διάσταση. Οι γυναίκες πρέπει να διεκδικήσουν να πάρουν πίσω την δύναμη του μύθου μόνες τους.

Τι είναι ο θάνατος; Θα πρέπει να τον φοβόμαστε;

Τα πάντα σύμφωνα με τη Βίβλο και όλους τους μεγάλους θρησκευτικούς ηγέτες,δημιουργήθηκαν από τον Λόγο και ξανασβήνουν με τον τρόπο που δημιουργήθηκαν,για να δημιουργηθούν από την αρχή.
Η ενέργεια αυτή δεν πεθαίνει ποτέ,απλώς θα αλλάξει μορφή.Αυτό ισχύει για το σύμπαν,αλλά και για τους ανθρώπους.
Ο Ερμής ο τρισμέγιστος έλεγε προς τον γιο του Τατ:"Νεκρά πράγματα δεν υπάρχουν στον κόσμο.Ο κόσμος είναι θείο ζώο.Πώς μπορεί παιδί μου,στον Θεό του σύμπαντος που υπάρχει ζωή να υπάρχει.....νεκρό σώμα;Η νεκρότητα είναι φθορά και η φθορά απώλεια.Και πώς μπορεί να φθαρεί το άφθαρτο ή να χαθεί κάτι από τον Θεό.Τα σώματα διαλύονται επειδή είναι σύνθετα.
Η διάλυσή τους όμως δεν είναι θάνατος,αλλά κράματος διάλυση.Διαλύονται δε όχι για να χαθούν,αλλά για να ξαναγίνουν νέα,επειδή ο νόμος της ζωής είναι η ενέργεια,η κίνηση''.
''Το σύμπαν είναι αμετάβλητο,τα μέρη του είναι μεταβλητά,όχι φθαρτά.Γιατί και η γέννηση δεν είναι ζωή.αλλά αίσθηση.Η ζωή,το πνεύμα,η ψυχή και ο Νους,πράγματα από τα οποία έχει συσταθεί κάθε ζωντανό ον,είναι αθάνατα.[Ερμητικά,εδάφιο 16&18]
Ο θάνατος είναι ο βασικός νόμος της φύσης. Η φύση χρησιμοποιεί το θάνατο για την επιβίωση και την αναγέννησή της.Βλέπετε συνεχώς τις τέσσερις εποχές,που ενώ τον χειμώνα όλα τα εποχικά φυτά έχουν πεθάνει,την άνοιξη όλα είναι καταπράσινα και ανθισμένα.
Ο θάνατος,αποτελεί σαν λέξη αλλά και σαν φαινόμενο μία λέξη,μία έννοια ταμπού για την κοινωνία μας.Αποτελεί μά έννοια που η πλειονότητα της κοινωνίας μας,δεν θέλει ούτε να σκέπτεται.Κι όμως ο θάνατος όταν έρχεται στην κατάλληλη ηλικία,που είναι σχετική σε κάθε άνθρωπο,μπορεί να θεωρηθεί το σημαντικότερο γεγονός στην ζωή κάθε ανθρώπου διότι:Mε τον θάνατο,ο άνθρωπος απαλάσσεται από το γερασμένο σώμα του,η ζωή μέσα στο οποίο αρχίζει να γίνεται όλο και πιο δύσκολη.
Με την θανάτωση της υλικής πλευράς του ανθρώπου,δηλαδή του Εγώ, η ψυχή απελευθερώνεται. Το πνεύμα ελευθερώνεται και πετά κυριολεκτικά. Ο άνθρωπος έστω και την τελευταία στιγμή προς τον θάνατο,αποδέχεται τον εαυτό του και τους άλλους(φωτίζεται).
Οταν ο άνθρωπος αποδέχεται ότι είναι πεπερασμένος,δίνει περισσότερο σημασία στην ζωή του.Η ζωή του παίρνει αξία.Υπάρχουν άνθρωποι,οι οποίοι ανακαλύπτουν το νόημα της ζωής τους και ζουν πραγματικά,μερικούς μήνες πριν πεθάνουν.

Η ιδέα του θανάτου είναι ένα κίνητρο στον άνθρωπο να κινητοποιηθεί ,να αξιοποιήσει τον χρόνο του και να εξελίξει τη συνειδητότητα του.Να φθάσει σε σημείο που να βρίσκει μέσα του λύσεις σ'όλα του τα προβλήματα για τη ζωή.Να μπορεί με τις σκέψεις,τον διαλογισμό και την προσευχή να κάνει πραγματικότητα όλα του τα όνειρα.
Βλέπουμε λοιπόν τους περισσότερους ανθρώπους να χάνουν την ζωή τους με ασήμαντα πράγματα,που εξυπηρετούν κατά βάση την υλική πλευρά της ύπαρξής τους.φανταστείτε να μην υπήρχε ο θάνατος,να μην υπήρχε ημερομηνία λήξης,ο άνθρωπος θα είχε ταυτιστεί πλήρως με την ύλη,θα ήταν μέσα σε πλήρη πλήξη και δυστυχία.Διότι η πραγματική ευτυχία έρχεται από την κάλυψη των
αναγκών της ψυχής και όχι από την ύλη και τις σωματικές ηδονές.
Ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου,είναι ο θάνατος,από τη στιγμή της γέννησής του.
Ο Σωκράτης,όταν τον καταδίκασαν σε θάνατο και ενώ αποχαιρετούσε τους δικαστές του,είπε:''Εφθασε η ώρα και πρέπει να πηγαίνουμε,εγώ στον θάνατο και 'σεις στην ζωή.Ποιος όμως από εμάς πηγαίνει προς το καλύτερο δεν το ξέρει κανείς....''Κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι είναι ο θάνατος,ούτε αν ίσως για τον άνθρωπο είναι η μεγαλύτερη ευλογία κι όμως όλοι τον τρέμουν σαν να είναι βέβαιοι ότι πρόκειται γαι το μεγαλύτερο κακό...''
Δεν πρέπει να φοβάται κανείς τον θάνατο.Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι κακό.Ο θάνατος και η φθορά είναι τμήματα της φυσικής διαδικασίας της αλλαγής και της μεταβλητότητας.Ο θάνατος,είναι ωφέλιμο πράγμα,δίχως το οποίο δεν θα μπορούσε να υπάρχει εξέλιξη.
Ισοπεδώνει όλα τα πράγματα και φέρνει τα πάντα ξανά σε ισορροπία,ανανεώνει όλα τα πράγματα,η ψυχή υψώνεται στον αγνό ''αιθέρα'',το σώμα αποσυντίθεται για πάντα,μέσα στα στοιχεία.

Ανεξαρτησία και ελευθερία

«Το βασικό αυτό υπόστρωμα της μοναχικότητας ή ανεξαρτησίας που ανέκαθεν διέκριναν μέσα μου όσοι με περιέβαλαν, γεννήθηκε μαζί μου. Ήταν το ορατό μου στίγμα, αυτό καθόρισε την ανάπτυξή μου. Είμαι, από την ίδια μου τη φύση, ο ευλογημένος ή ο καταραμένος να μην μπορώ να προσκολληθώ πουθενά. Αυτό το υπόστρωμα είναι εκείνο που δεν μ’άφησε να ζήσω μια φυσιολογική ανθρώπινη ζωή. Ο πρώτος μου και ύστατος στόχος ήταν πάντα να ανακαλύψω το νόημα και το σκοπό της ζωής, δηλαδή να βρω το βασικό, ανεξάρτητο, ελεύθερο και φωτεινό βάθος μου. Αυτή υπήρξε η βασική μου διαφορά από τους φίλους μου, από την πλειονότητα των ανθρώπων που έχω συναντήσει, από τους ανθρώπους που έχω αγαπήσει. Κανένας τους δεν ένιωθε ωθήσεις από μια βαθιά παραχωμένη αίσθηση ανεξαρτησίας και ελευθερίας. Όλοι τους ήταν οπαδοί της εξάρτησης, της μονιμότητας, της τελμάτωσης. Τώρα βλέπω ότι δεν ήταν ελεύθερες ψυχές.»

Πώς Ξεπέρασα και Έφτασα να Αγαπώ την Απόρριψη

Η εμπειρία και η ιστορία έχουν δείξει επανειλημμένως ότι ο πόνος της απόρριψης, παρόλο που μας ταλαιπωρεί βαθιά και για μεγάλο διάστημα, σχεδόν ποτέ δεν κρατάει για πάντα. Τις περισσότερες φορές, το ξέρουμε μέσα μας ότι το μαρτύριο που περνάμε κάποια στιγμή θα τελειώσει, αλλά η γνώση αυτή είναι θεωρητική, ελάχιστα παρηγορητική και, μάλιστα, σε κάποιο βαθμό, γίνεται και ενοχλητική.

Οι άνθρωποι γύρω μας, «ειδικοί» ή μη, συνήθως έχουν τη δική τους άποψη για το «φυσιολογικό» ή «επιτρεπτό» προβλεπόμενο διάστημα προκειμένου κάποιος να ξεπεράσει μια απόρριψη και, πολλές φορές, έχουν τα ανάλογα μέτρα να προτείνουν, τα οποία υποτίθεται συντομεύουν ή διευκολύνουν τη διαδικασία.

Άλλοι μας προτρέπουν να συσφίξουμε τις σχέσεις μας με συγγενείς και φίλους (δεν είναι «λάθος», η σύνδεση με τους ανθρώπους προκαλεί έκκριση των φυσικών οπιοειδών που απαλύνουν τον πόνο), ενώ άλλοι μας παροτρύνουν να το ρίξουμε στην άσκηση (ούτε αυτό είναι «λάθος», επίσης προκαλεί έκκριση των φυσικών οπιοειδών).

Υπάρχουν διάφορες «συμπτωματικές» παρεμβάσεις, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο αποτελεσματικές, αλλά αν ρωτάτε εμένα, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν έτοιμες συνταγές, κατάλληλες για όλους, τις οποίες εκτελούμε και, ως δια μαγείας, απαλλασσόμαστε από τις δυσάρεστες αισθήσεις που μας κατακλύζουν.

Σε αυτά τα θέματα, κανένας δεν μπορεί να μας υποδείξει τίποτα. Μέχρι να νιώσουμε πραγματικά έτοιμοι και να αποφασίσουμε να το αφήσουμε πίσω μας, είναι δικό μας αναφαίρετο δικαίωμα να πονέσουμε γι’ αυτόν ή αυτά που χάσαμε για όσο καιρό θέλουμε ή όσο καιρό αντέχουμε. 

ΞΕΠΕΡΝΩ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΤΟ ΧΩΡΑΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ
Όσο και να αντισταθούμε, κάποια στιγμή, από κούραση ή εξάντληση συνήθως, δεν είναι πλέον δυνατό να κρυβόμαστε από την αλήθεια. Κάποια στιγμή δεν μένει τίποτα άλλο από το να δεχτούμε ότι το όχι του άλλου είναι οριστικό, ότι η σχέση ή το όνειρο τελείωσε και ότι εκείνος έχει φύγει.

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι ο άλλος, όσο κι αν προσπάθησε ή προσπαθήσαμε, δεν μπόρεσε να μας αγαπήσει ή έπαψε να μας αγαπά και δεν κατάφερε να εκτιμήσει την αξία μας με τον τρόπο που εμείς θα θέλαμε. Δεν έχουμε επιλογή παρά να σεβαστούμε αυτά τα δεδομένα κι από εκεί και πέρα να σεβαστούμε και τον εαυτό μας.

Προφανώς δεν υπάρχουν κουμπιά να πατήσουμε και να αλλάξουμε τα συναισθήματά μας σε μια στιγμή. Αν έτσι νιώθουμε, συνεχίζουμε να αγαπάμε τον άλλο και συνεχίζουμε να τον έχουμε στη ζωή μας, αν το θέλει κι εκείνος, και αν νομίζουμε ότι αυτό μας βοηθάει με κάποιο τρόπο - αρκεί να μην παραμυθιαζόμαστε ότι τον κρατάμε στη ζωή μας αποδεχόμενοι την νέα κατάσταση ενώ αποκάτω η κρυφή ατζέντα λέει ότι τον κρατάμε για να τον κάνουμε να αλλάξει γνώμη…

Πιθανόν να δυσκολευόμαστε να στραγγαλίσουμε ολοκληρωτικά την ελπίδα, εξάλλου τίποτα δεν γράφεται στην πέτρα, οι άνθρωποι είναι απρόβλεπτοι κι η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια, όμως καλό είναι να θυμόμαστε ότι οι σχέσεις έχουν δύο. Αν ο άλλος δεν είναι εδώ αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει κοινός τόπος και, άρα, δεν υπάρχει σχέση παρά μόνο η ανάμνησή της μέσα στο κεφάλι μας. Μια αμυδρή ελπίδα, ίσως είναι βοηθητική αρχικά, ακόμα και ρεαλιστική, αλλά η απορρόφηση στην ιδέα ότι ο άλλος θα αλλάξει γνώμη και θα γυρίσει μετανιωμένος, εκτός του ότι βάζει τη ζωή μας σε αναμονή, το πιθανότερο είναι ότι θα μας απογοητέψει.

Αν σταματήσουμε να φιλτράρουμε τα πάντα μέσα από το φακό της απόρριψης και μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι απλώς έτσι ήρθαν τα πράγματα, ίσως βοηθηθούμε να φτάσουμε ευκολότερα στην αποδοχή. Αν πραγματικά πιστέψουμε ότι, δεδομένων των συνθηκών και δεδομένου του ποιοι είμαστε και οι δύο, ο καθένας έκανε το καλύτερο που μπορούσε, ίσως καταφέρουμε να κατανοήσουμε καλύτερα την κατάσταση και να «συγχωρήσουμε» τον εαυτό μας και τον άλλο, ώστε να μπορέσουμε να ελευθερωθούμε.

Το δύσκολο είναι να αποδεχτούμε ότι πολλά από τα ερωτήματά μας θα μείνουν αναπάντητα και ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό. Μπορεί να μας θυμώνει, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν περνούν όλα από το χέρι μας και χρειάζεται να παραιτηθούμε από την προσπάθεια να ελέγξουμε αυτά που δεν ελέγχονται. Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα και να αντέξουμε το τραύμα στον εγωισμό και ναρκισσισμό μας.

Κι ακόμα πρέπει να αντικρίσουμε και να παραδεχτούμε τα δικά μας σκοτεινά σημεία, τις δικές μας πεποιθήσεις ή συμπεριφορές που συνέβαλαν ή προκάλεσαν την απόρριψή μας. Όχι για να αυτομαστιγωθούμε και να βρούμε τρόπους να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας, αλλά για να αναλάβουμε τα ευθύνες μας, να καταλάβουμε τις ανάγκες μας και να αποδεχτούμε όλα τα κομμάτια μας – τα ενήλικα και αυτάρκη κομμάτια, αλλά και τα πιο παιδικά, τα περισσότερο αδύναμα και εξαρτημένα. 

Δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε, είναι πολύ εντάξει να νιώθουμε άσχημα. Αγαπήσαμε, πιστέψαμε, επενδύσαμε, ονειρευτήκαμε και όλα αυτά τα χάσαμε. Μας λείπει ο άνθρωπος που εξ αφορμής του τα νιώσαμε όλα αυτά. Είναι εντάξει να κλάψουμε – και για τον άλλο αλλά, κυρίως, για τον εαυτό μας. Χάσαμε κάτι που είχε αξία για εμάς, δεν μπορούμε παρά να το πενθήσουμε, άλλωστε είναι ο μόνος τρόπος να το τιμήσουμε και να το νομιμοποιήσουμε.

Είναι απαραίτητο να δώσουμε χώρο και χρόνο να εκφραστούν όλα μας τα συναισθήματα, οσοδήποτε λογικά, παράλογα, υπερβολικά ή ανόητα είναι. Δεν υπάρχουν χρονοδιαγράμματα ούτε σωστά βήματα εδώ. Η διαδικασία είναι διαφορετική για τον καθένα και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να την εμπιστευτούμε. Το ζητούμενο είναι να αναγνωρίσουμε και να επιβεβαιώσουμε αυτό που αισθανόμαστε, ως σημαντικό και άξιο να ακουστεί και να εκφραστεί. Με άλλα λόγια να μην ακυρώσουμε και να μην απορρίψουμε οι ίδιοι αυτό που μας συμβαίνει. Να δώσουμε στον εαυτό μας την κατανόηση, τη φροντίδα και την αποδοχή που χρειάζεται προκειμένου να διαχειριστεί το πλήγμα που υπέστη. Δεν είναι κάτι περίπλοκο ή εξωπραγματικό, είναι το ψυχολογικό ισοδύναμο αυτού που κάνουν όλα τα πληγωμένα θηλαστικά: γλύφουν τις πληγές τους.

Δεν βοηθάει να πιεζόμαστε ή να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας. Η αίσθηση της απόρριψης μειώνει προσωρινά τον δείκτη νοημοσύνης, που σημαίνει ότι δεν σκεφτόμαστε καθαρά ή λογικά όσο είμαστε σε αυτή τη φάση. Είναι προτιμότερο να δείξουμε κατανόηση για την ευάλωτη θέση στην οποία βρισκόμαστε, τις μπερδεμένες σκέψεις που κάνουμε και τα έντονα συναισθήματα που νιώθουμε, και να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας με περισσότερη ευγένεια και σεβασμό, παρά τις όποιες αδυναμίες ή ατέλειες αντιλαμβανόμαστε να έχει. Είναι σχεδόν αυτοκαταστροφικό να κάνουμε στον εαυτό μας αυτό που δεν θέλουμε να μας κάνουν οι άλλοι, δηλαδή να τον απορρίπτουμε επειδή δεν είναι «τέλειος». 

Δεν υπάρχουν βιασύνες, υπομονή και πίστη χρειάζεται. Η διαδικασία ποτέ δεν είναι γραμμική, έχει πολλά βήματα εμπρός και άλλα τόσα πίσω, ενώ οι υποτροπές είναι αναπόσπαστο και μάλλον αναπόφευκτο μέρος του παιχνιδιού.

Η απάντηση στις απαίδευτες φωνές που επιμένουν ότι «ο έρωτας με έρωτα περνάει» ή αναρωτιούνται «πώς είναι δυνατόν να τον/την σκέφτεσαι ακόμα;», δεν μπορεί παρά να είναι μία: «Λυπάμαι που σας το χαλάω, αλλά τα ανθρώπινα συναισθήματα δεν λειτουργούν έτσι».

Όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία και κλείσει οριστικά αυτό το κεφάλαιο, όταν νιώσουμε έτοιμοι και αποφασίσουμε ότι το θέλουμε, θα ανοιχτούμε ξανά στη ζωή και τους ανθρώπους, και τότε θα αποκατασταθεί η χαμένη αίσθηση της σύνδεσής μας με τον κόσμο.

ΚΑΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΓΑΠΩ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΨΗ;
Η απόρριψη είναι μια πολύτιμη ανθρώπινη εμπειρία με την έννοια ότι μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία να εστιάσουμε στον εαυτό μας και να δούμε την αλήθεια μας. Να μας αποδεχτούμε και να μας αγαπήσουμε άνευ όρων, να αποφασίσουμε τι θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας, να εξετάσουμε τι είδους σχέσεις θέλουμε να έχουμε (αν θέλουμε), γενικά να κάνουμε τον απολογισμό μας και να πάμε παρακάτω, όπου κι αν είναι αυτό.

Είναι μία, έστω βίαιη, αφορμή να έρθουν στην επιφάνεια και να δουλευτούν δύσκολα θέματα όπως η πρωταρχική απόρριψη από τους γονείς, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, ο φόβος για την εγκατάλειψη, η εξάρτηση, η ανυπομονησία , η ντροπή, η ανάγκη για έλεγχο ή ο φόβος για την οικειότητα.

Ίσως ακόμα η απόρριψη μπορεί να μας μάθει ότι η ζωή ούτε αρχίζει ούτε τελειώνει με έναν άντρα ή μία γυναίκα. Δεν είναι ώρα να με πιάσουν τα φεμινιστικά μου, αλλά, ιδίως για τις γυναίκες, η ιδέα της ολοκλήρωσης μέσω μιας σχέσης έχει υπάρξει (και, σε κάποιο βαθμό, εξακολουθεί να είναι) μια πολύ πονεμένη ιστορία. Όπως και να έχει, η αίσθηση ότι «αποτύχαμε» επειδή δεν τα «καταφέραμε» στο πεδίο των σχέσεων, εκτός από περιοριστική είναι και κοντόφθαλμη. Η απόρριψη μπορεί να μας υπενθυμίσει ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα που μπορούν να δώσουν νόημα στη ζωή και, πολλά από αυτά, δεν βρίσκονται καν εκεί έξω, υπάρχουν ήδη μέσα μας.

Το πιο σπουδαίο μάθημα της απόρριψης είναι η συνειδητοποίηση ότι η αξία μας δεν εξαρτάται από παλαιές ή τωρινές απορρίψεις. Ότι κανένας άνθρωπος που περνάει από τη ζωή μας δεν έχει λόγο για το ποιοι είμαστε και πόσο αξίζουμε ως άνθρωποι. Η απόρριψη μας μαθαίνει να μην αφήνουμε τον εαυτό μας στα χέρια του οποιουδήποτε και να μην ζητάμε από τους άλλους να μας αγαπήσουν, προσέξουν ή φροντίσουν επειδή δεν μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας – είναι άδικο, και για μας και για εκείνους. Συγχρωτιζόμαστε και σχετιζόμαστε με τους άλλους όσο και όπως θέλουμε, αλλά μαθαίνουμε ότι είμαστε οι μόνοι αρμόδιοι να καθορίσουμε την αξία μας. Ζητούμε, δεχόμαστε και, επιπλέον, αντέχουμε την κριτική και ανατροφοδότηση των άλλων, αλλά ποτέ δεν ξεχνάμε ότι: «Οι άλλοι μπορούν μόνο να μας πουν πώς μας βλέπουν, δεν μπορούν να μας πουν ποιοι είμαστε».

Δεδομένου ότι δεν μπορούμε να αποφύγουμε την εμπειρία της απόρριψης, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να εκμεταλλευτούμε όσα έχει να μας προσφέρει. Ας μην ξεχνάμε ότι, αναλόγως τις φορές, βρισκόμαστε είτε στη θέση αυτού που απορρίπτει είτε στη θέση αυτού που απορρίπτεται, χωρίς αυτό να είναι σωστό ή λάθος. Τα πράγματα ποτέ δεν είναι μόνο άσπρα ή μόνο μαύρα και τις περισσότερες φορές δεν είναι καν όπως φαίνονται. Κανείς δεν ξέρει στα σίγουρα ποιες είναι κάθε φορά οι συνέπειες της απόρριψης για τον έναν ή τον άλλο, ποιος πραγματικά πληγώθηκε ή δεν πληγώθηκε, ποιος απέρριψε στ’ αλήθεια, ποιος απέρριψε από αντίδραση ή ποιος αναγκάστηκε να απορρίψει. Τη στιγμή που συμβαίνει, κανείς δεν ξέρει αν η απόρριψη είναι για καλό ή για κακό, οπότε ας μην βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα.

Αν μη τι άλλο, η απόρριψη με έναν παράξενο, αντεστραμμένο τρόπο υποδηλώνει ότι δύο άνθρωποι, λιγότερο ή περισσότερο επιτυχημένα, προσπάθησαν κάποια στιγμή να συναντηθούν. Με άλλα λόγια, είναι μια υπενθύμιση ότι είμαστε παρόντες και μάχιμοι: ότι πήραμε ένα ρίσκο στην αγάπη και ότι, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, τουλάχιστον προσπαθήσαμε.

Και είναι σπουδαίο που μπορούμε και πονάμε τώρα. Με τον ίδιο τρόπο που είναι σημαντικό για την επιβίωση να πονάμε όταν πληγώνεται το σώμα, έτσι είναι και σημαντικό να πονάμε όταν πληγώνεται η καρδιά. Εκτός όλων των άλλων, είναι ένα αδιάψευστο σημάδι ότι είμαστε, και αγωνιζόμαστε να παραμείνουμε, ζωντανοί.

Πνευματικό χάσμα

Τούτες τις μέρες, σε μια μουντή αίθουσα αναμονής, βρέθηκε τυχαία στα χέρια μου ένα αμερικάνικο εικονογραφημένο πλατιάς κυκλοφορίας. Σκόνταψα σε μια έγχρωμη ολοσέλιδη διαφήμισή του: Παράσταινε τη δυτική πρόσοψη του Παρθενώνα. Στη δεξιά γωνιά της ζωγραφιάς, παράμερα, σαν αφηρημένη οπτασία, δυο νεαροί τουρίστες ακουμπούσαν, μπροστά σε δυο γεμάτα ποτήρια, σ’ ένα σπόνδυλο κολόνας που τους χρησίμευε για τραπεζάκι. Τούτη η ρεκλάμα διατυμπάνιζε: «Όσο περισσότερα ξέρετε για την αρχαία αρχιτεκτονική, τόσο περισσότερο σας αρέσει η Ακρόπολη» («The more you know about ancient architecture the more you like the Acropolis»). Σκοπός αυτής της σκηνοθεσίας ήταν η διάδοση ενός αγγλοσαξονικού ποτού.
Δεν είμαι ζηλωτής της σύγχρονης «τουριστοκρατίας» που θαμπώνει τα χρόνια μας, αλλά τη στιγμή που συλλογίζομαι μια εργασία που, δίκαια νομίζω, φιλοδοξεί να αποτελέσει αξιόλογη συνεισφορά στην πλατύτερη γνώση των αρχαίων μνημείων μας, αυτούς τους «συνδετικούς κρίκους των παλαιών με τους σημερινούς», δεν εδυσκολεύτηκα να σημειώσω το παραπάνω περιστατικό. Δείχνει, αλήθεια, σε τι απόσταση βρίσκεται το σημερινό παρόν, αυτό που απορροφούμε με όλους τους πόρους του κορμιού μας, από εκείνα τα βαθιά περασμένα. «Όσο περισσότερα ξέρετε για την αρχαία αρχιτεκτονική»
Δεν ξέρω καθόλου τι θα κέρδιζε η απόλαυση στην Ακρόπολη των δύο αυτών νεαρών, αν αδειάζαμε ξαφνικά στο κεφάλι τους λίγες κάπως πιο ειδικές, αλλ’ αρκετά γνωστές, αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες.

Ότι λ.χ. δεν υπάρχει στον Παρθενώνα ούτε μια πραγματικά ευθεία γραμμή, ότι ο παραλληλεπίπεδος, όπως μας φαίνεται, τούτος ναός, αν τον προεκτείναμε από το έδαφος ένα ή δύο χιλιόμετρα, θα έπαιρνε την όψη πυραμίδας· ότι όλες αυτές και άλλες λεπτότητες, αδιόρατες για μας (χρειάστηκαν οι σημερινοί να κάμουν προσεκτικές καταμετρήσεις για να τις εξακριβώσουν) ήταν ωστόσο ορατές για τα μάτια των ανθρώπων των καιρών εκείνων.

Έτσι, πολύ το φοβούμαι, η διαφήμιση που κέντρισε την προσοχή μου, πρέπει να μη σημαίνει πραγματικά τίποτε άλλο παρά κάποιας λογής δεισιδαιμονία της τεχνοκρατικής εποχής μας, που σπρώχνει τον άνθρωπο να συσσωρεύει πληροφορίες και λεπτομέρειες, λίγο-πολύ ασύνδετες, πάνω στο καθετί. Και αναρωτιέμαι μήπως δε με συγκινούν περισσότερο άνθρωποι άλλων χρόνων, που οι γνώσεις τους μπορεί να έφερναν σήμερα θυμηδία, αλλά που είχαν αισθήσεις πιθανότατα πιο κοντά στην ισορροπία που θα λαχταρούσα να έβλεπα κάπου – κάπου στις ψυχές των τριγυρινών μου. […]
Τέλος, θα ήθελα να σημειώσω πως δεν πρέπει να λησμονούμε ότι μια μονομερής γνώση της αρχαίας αρχιτεκτονικής μπορεί να μας φέρει – είδα τέτοια περίπτωση – στην ανασύσταση μιας ιδεατής, υποθετικής ίσως, αρχικής μορφής του μνημείου· σ’ ένα αρχιτεκτονικό σχέδιο, μια χρωματιστή μακέτα.  Αλλά η σημερινή αλήθεια αυτών των παλαιών επιτευγμάτων είναι άλλη, είναι ζυμωμένη με το πέρασμα του καιρού:

με του καιρού τ’ αλλάματα π’ αναπαημό δεν έχου
μα στο καλό κι εις το κακό περιπατούν και τρέχου.

Αυτά έφεραν την ακατάπαυτη φθορά και, για να θυμηθώ τα πιο διαβόητα, αυτά θέλησαν να γίνει ο Παρθενώνας μπαρουταποθήκη κι έστησαν στον αντικρινό λόφο τα κανόνια του Μοροζίνη ή οδήγησαν την πουριτανική «φιλανθρωπία» του ‘Ελγκιν – όπως την ονομάζουν οι απολογητές του – να κατακρεουργήσει τον έκθετο ναό, για να «προστατέψει» στον ίσκιο ενός ανήλιαγου μουσείου όσα σπαράγματα μπόρεσε να σηκώσει.
Τέλος, αυτά «του καιρού τ’ αλλάματα» μας προσφέρουν συχνά συμπεράσματα που θα ξάφνιαζαν αν έπαιρναν τη μορφή δογμάτων. Περιορίζομαι λ.χ. σε τούτο:

«Το πνευματικό χάσμα ανάμεσα στον αρχαίο και τον σύγχρονο κόσμο είναι μεγαλύτερο από όσο είναι πραγματικά συνειδητό. Ύστερα από εντατική μελέτη, η διάσταση μοιάζει ακόμη πιο πλατιά και πιο βαθιά, σε τέτοιο σημείο, που μου έτυχε ν’ ακούσω μια από τις μεγαλύτερες ζώσες αυθεντίες πάνω στη λογοτεχνία (και στην αρχιτεκτονική) να ξαφνίζει ένα ακροατήριο κλασικών φιλολόγων, καθώς εβεβαίωνε ότι το πνεύμα των αρχαίων Ελλήνων είναι ολωσδιόλου αλλότριο για μας»

Όμως συλλογίζομαι πως το θέμα θα ‘πρεπε να το ιδεί κανείς από τις δυο του όψεις· πρόκειται για δυο κατηγορίες είδους, όχι ποιού: Η μια είναι του ξενόγλωσσου, και, καθώς τον συλλογίζομαι, θέλω να τονίσω αμέσως ότι δεν έχω διόλου στο νου τόσους επιστήμονες που με θαυμαστή γνώση και με λεπτότατες αισθήσεις αναλώθηκαν στην εξερεύνηση του αρχαίου κόσμου, αλλά εκείνους που βλέπουν ένα κόσμο τελειωτικά παρωχημένο, που ξεψύχησε, ένα περίτεχνο φέρετρο.
Το φέρετρο εύκολα το μετακινάει κανείς, αλλά τους ζωντανούς είναι πολύ δύσκολο, γιατί πονούν, να τους αλλάξει ή να τους ξεριζώσει για να τους μεταφυτέψει. Τη γλώσσα μας λ.χ. είναι αδύνατο να την αντικρίσει κανείς αλλιώς παρά σαν ανάσα ζωντανών ανθρώπων· όχι σαν τον ναυαγοσωστικό ζήλο γραμματικών. Για τούτα, ως εδώ· δε μένει καιρός για περισσότερα.
Αυτή την αρχιτεκτονική την έχουν χαρακτηρίσει «σωματική» ή «γλυπτική αρχιτεκτονική». Κάποτε το μάτι μας διακρίνει γνωρίσματά της. Την «ένταση» λ.χ. πιο φανερή στην ονομαζόμενη «Βασιλική» της Ποσειδωνίας· έτσι ονόμαζαν οι αρχαίοι εκείνο το φούσκωμα των κιόνων, σαν να έχουν φουσκώσει από το βάρος που βαστάζουν.
Τέτοιες λεπτομέρειες άλλοι θα τις πουν αρμοδιότερα. Θέλω μόνο να υπογραμμίσω ότι ο ναός των αρχαίων, ο «σηκός» πιο συγκεκριμένα, δεν είναι κατά βάθος άλλο παρά το κέλυφος μιας εικόνας, του αγάλματος ενός θεού, είναι η «καλύβα» ενός από αυτούς που αφομοίωσε ή χώνεψε, ο Χριστιανισμός. Του Ποσειδώνα στο Σούνιο, της Αθηνάς στην Ακρόπολη, του Απόλλωνα στη Φιγάλεια. [...]
Μελετητές αυτών των μνημείων, προσηλωμένοι στην εντέλειά τους, τα πίστεψαν σαν απομονωμένα από το περιβάλλον τους και τα θεωρήσαν αδιάφορα για το τριγυρινό τους τοπίο· το τεχνικό κατόρθωμα αυτών των έργων, σκέφτηκαν, είναι τέτοιο που μπορούν ν’ ανθέξουν σ’ όποιο τόπο κι αν βρεθούν, και είναι ρομαντισμός να λέμε πως χρειάζονται να τα συμπληρώσουν οι γραφικότητες μιας ωραίας θέας. [...]
Το αίσθημά μου είναι ότι τούτοι οι αρχαίοι ναοί της Ελλάδας, της Μεγάλης Ελλάδας, της Ιωνίας, είναι με κάποιον τρόπο σπαρτοί, ριζωμένοι στα τοπία τους. Αφού χαλάστηκαν και ερειπώθηκαν οι “καλύβες” αυτές των αθανάτων, οι άστεγοι θεοί γύρισαν εκεί που άρχισαν, χύθηκαν ξανά έξω στο τοπίο και μας απειλούν με πανικούς φόβους ή και με θέλγητρα, παντού: «Πάντα πλήρη θεών» έλεγε ο Μιλήσιος Θαλής.
Όσο και να μας το επιτρέπει η λογική θεώρηση τούτης της αρχιτεκτονικής, να φανταστούμε πώς θα ήταν δυνατό να μετακομίσουμε κομμάτι το κομμάτι τα απομεινάρια αυτών των κτισμάτων σε απόμακρες χώρες, πολύ φοβούμαι, δε θα έχουμε επιτύχει τίποτε άλλο παρά να μεταφέρουμε σωρούς σαρίδια. Θα χάναμε πολύ κόπο, αν προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε το γιατί.
Σε τούτο το αστάθμητο ερώτημα, θα ήταν πιο απλό αν αποκρινόμασταν: «οι θεοί δεν το θέλουν» – ό,τι κι αν τούτο σημαίνει. Εκτός αν προτιμούμε να περιμένουμε ώσπου ν’ απογυμνωθούμε ολωσδιόλου, και δε μας μένει πια τίποτε άλλο παρά να ξυλιάσουμε στη διαπλανητική παγωνιά.
Με άλλα λόγια, χρειάζεται, νομίζω, μια πίστη σ’ αυτά τα αρχαία σημάδια μέσα στο τοπίο τους η πίστη πως έχουν δική τους ψυχή. Τότε, θα μπορέσει ο προσκυνητής – πρώτη φορά τον ονομάζω έτσι – να πιάσει ένα διάλογο μ’ αυτά. Όχι μέσα σε τουριστικά πλήθη ποικιλότροπα αναστατωμένα, αλλ’ αν μπορώ να πω: Μόνος, καθρεφτίζοντας την ψυχή που διαθέτει, στην ψυχή αυτών των μαρμάρων μαζί με το χώμα τους.
Μπορεί να γίνομαι συμβουλάτορας αιρέσεων, όμως δεν μπορώ να χωρίσω το ναό του Δελφικού Απόλλωνα από τις Φαιδριάδες ή την κορυφογραμμή της Κίρφης. Ευτυχώς η γη μας είναι σκληρή, οι πρασινάδες της δε σε πλαντάζουν, τα χαρακτηριστικά της είναι βράχια, βουνά και πελάγη. Κι έχει ένα τέτοιο φως!

Γιώργος Σεφέρης, Από τις Δοκιμές

Yποκρισία των χριστιανών

«Η υποκρισία των χριστιανών μας είναι καθημερινή και βραδυνή και μεσημβρινή. Μας παραστέκει όπως το νερό που πίνουμε, και μας κυκλώνει όπως ο αέρας που ανασαίνουμε.
Παράδειγμα. Στο χωριό Μαύρη Τρύπα ένας τοκογλύφος έσπρωξε τον οφειλέτη του στην απόγνωση. Κρεμάστηκε στην πόρτα του σπιτιού του. Με τρία παιδάκια μέσα. Δεν είχε να πληρώσει τα χρέη.
Σαν του είπαν πως εξαιτίας του σκοινιάστηκε ο άνθρωπος, εκείνος αγανάχτησε, σήκωσε τα χέρια του παλαβά, και φώναξε:
– Ποιος θα μου δώσει τα λεφτά μου τώρα;
Από τη σύγχυση και την οργή του πήγε ο ψυχοβγάλτης στα εικονίσματα ν’ ανάψει το τσιγάρο του στη φλόγα του καντηλιού. Να γλιτώσει και το σπίρτο.
Εκεί ήταν που λαδώθηκε το χαρτί στην άκρη του τσιγάρου του από το λάδι του καντηλιού. Σαν το είδε ο τοκογλύφος γονάτισε και άρχισε να ικετεύει:
– Συγχώρα με Χριστέ! Μεγάλη Παρασκευή σήμερα, κι αρτεύτηκα. Οι καμπάνες χτυπούν λυπητερά το σταυρό σου, κι εγώ κατάλυσα τη νηστεία. Ήμαρτον ο αμαρτωλός.
Τέτοιοι είμαστε οι πλείστοι χριστιανοί. Και το χειρότερο δεν το ξέρουμε. Και το χείριστο δεν θα το μάθουμε ποτές.
Ο ''Ιησούς'' ονομάζει υποκριτές τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Αλλά ποιοι είναι αυτοί; Πρώτον είναι εκείνοι που τον εσταύρωσαν. Και δεύτερον είναι οι θεολόγοι και οι παπάδες της εποχής του. Είναι το ιερατείο κάθε εποχής. Που έχει στα χέρια του τα δύο φοβερότερα όπλα. Το όπλο της υποκρισίας, και το όπλο του θεολογικού μίσους. Το odium theologicum.»

Δημήτρης Λιαντίνης – “Τα Ελληνικά”.

Δύο συγκλονιστικά ευρήματα ξαναγράφουν την ιστορία των θηλαστικών

Ένα θηλαστικό που έμοιαζε με τρωκτικό και ήταν ασυνήθιστα μεγάλο για την εποχή του αλλά και ένα αμφίβιο, κάτι ανάμεσα σε ψάρι και σαύρα, φαίνεται πως είναι το κομμάτι του παζλ της εξέλιξης, που μέχρι σήμερα δεν είχαν στα χέρια τους οι επιστήμονες.

Τα δυο είδη έζησαν πριν από περίπου 250 εκατομμύρια χρόνια. Τα απολιθώματα τους, που βρέθηκαν και θα μελετηθούν, αναμένεται να προσφέρουν γνώσεις που θα ξαναγράψουν την ιστορία των ζώων του πλανήτη μας.
Οι σχετικές επιστημονικές ανακοινώσεις έγιναν στο διεθνούς κύρους περιοδικό "Nature".
Το καλοδιατηρημένο κρανίο του μεγαλόσωμου θηλαστικού που έμοιαζε με μεγάλη σημερινή μαρμότα (ένα είδος τρωκτικού) ανακαλύφθηκε στη Μαδαγασκάρη. Ζούσε πριν από 60 έως 72 εκατ. χρόνια. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο πρώιμο θηλαστικό της εποχής των δεινοσαύρων που έχει βρεθεί ποτέ, καθώς το ξεπερνά μόνο ο "Ρεπενομάμους", που έμοιαζε με μεγάλο ασβό.
Η ανακάλυψη ρίχνει νέο φως στην πρώιμη εξέλιξη των θηλαστικών, τα οποία ζούσαν τότε στην τρομερή σκιά των μεγάλων σαρκοβόρων δεινοσαύρων, έως ότου οι τελευταίοι να εξαφανιστούν πριν από περίπου 66 εκατ. χρόνια πιθανότατα μετά από πτώση μεγάλου αστεροειδούς στο σημερινό Μεξικό.
Το άγνωστο έως τώρα πρωτοθηλαστικό ονομάστηκε "Βιντάνα" (Vintana sertichi) και ανήκε στην ευρύτερη ομάδα των προγόνων των θηλαστικών που αποκαλούνται "Γκοντβανοθήρια" και ονομάστηκαν έτσι επειδή ζούσαν στην αρχαία ήπειρο Γκοντβάνα.
Τα περισσότερα από τα υπόλοιπα θηλαστικά δεν ήσαν μεγαλύτερα από ποντίκια (που προσπαθούσαν να περάσουν απαρατήρητα κυνηγώντας την τροφή τους τη νύχτα), αλλά η "Βιντάνα", που είχε βάρος γύρω στα εννιά κιλά, ήταν πολύ πιο μεγαλόσωμη και αυτό καθιστά ιδιαίτερη την περίπτωσή της.
Η δεύτερη ανακάλυψη αφορά το πρώτο απολίθωμα ενός αμφίβιου ιχθυόσαυρου, που ανακαλύφθηκε στην Κίνα. Η ανακάλυψη κλείνει ένα κενό στην ιστορία της εξέλιξης που υπήρχε έως τώρα, καθώς αποκαλύπτει ένα συνδετικό κρίκο ανάμεσα στον ιχθυόσαυρο, ένα θαλάσσιο ερπετό που έμοιαζε με δελφίνι, και στους στεριανούς προγόνους του.
Οι ιχθυόσαυροι, που κυμαίνονταν σε μήκος από ένα μέτρο έως 20 μέτρα, πρωτοεμφανίστηκαν πριν από περίπου 250 εκατ. χρόνια και εξαφανίστηκαν πριν από 95 εκατ. χρόνια. Όπως τα σημερινά θαλάσσια θηλαστικά (φάλαινες και δελφίνια), ανέπνεαν αέρα.

Micromeria acropolitana: Το ενδημικό φυτό που ζει μόνο στην Ακρόπολη

Εθεωρείτο εξαφανισμένο είδος από την Ελληνική και την παγκόσμια χλωρίδα για περισσότερο από έναν αιώνα.
Κι όμως, η Micromeria acropolitana, το ενδημικό φυτό της Ακρόπολης που ζει μόνο εκεί και πουθενά αλλού στον κόσμο

Η χαμένη για πάνω από έναν αιώνα «μικρομέρια της Ακρόπολης», «το στενότοπο ενδημικό της φυτό, ένα φυτό που ζει μόνο σε αυτή την περιοχή και πουθενά αλλού στο κόσμο», καταγράφεται και πάλι στην εν ζωή χλωρίδα του Ιερού Βράχου.
Χάρη στον Έλληνα βιολόγο Γρηγόρη Τσούνη και τον 17χρονο γιο του Λάμπρο, που εντοπίζουν στην Ακρόπολη μικρό πληθυσμό από μικρομέριες. Και που μόλις ανακαλύπτουν ότι είναι ο «χαμένος θησαυρός της Ακρόπολης», καταφεύγουν άμεσα στους ειδικούς.

Η πρώτη ιστορική αναφορά στη Micromeria acropolitana σημειώνεται από τον Αυστριακό βοτανολόγο Halacsy το 1908.
Από τότε μέχρι σήμερα τα ίχνη της χάνονται. Ντύνεται με ένα πέπλο μυστηρίου και χαρακτηρίζεται «φυτό-φάντασμα». Μάλιστα, το 1998, ο καθηγητής Βοτανικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Αρτέμης Γιαννίτσαρος κάνει λόγο για «εξαφανισθέν είδος από την Ελληνική και γενικά την παγκόσμια χλωρίδα».
Και πιο πρόσφατα, το 2003, ο βοτανολόγος Θεοφάνης Κωνσταντινίδης σε άρθρο του στην «Καθημερινή» αναφέρεται στη «μυστηριώδη Micromeria acropolitana (Μικρομέρια της Ακρόπολης)», την οποία «εδώ και έναν αιώνα κανένας δεν έχει ξαναδεί ούτε στο βράχο της Ακρόπολης ούτε κάπου αλλού». Ή μήπως όχι;
Από το 2004 ο Γρηγόρης Τσούνης, καθώς γράφει το βιβλίο του «Γύρω από την Ακρόπολη», παρατηρεί και καταγράφει το πλούσιο οικοσύστημα της περιοχής. Και δύο χρόνια αργότερα, σε βόλτα μαζί με τον γιο του, «σκοντάφτουν» επάνω. «Μόλις το είδα από μακριά λέω, «να μια μικρομέρια» – γιατί τα φύλλα του έχουν μικρά μέρη. Αλλά ποια μικρομέρια ακριβώς;».

Το ραντεβού δίνεται στην Ακρόπολη. Η Δρ Κιτ Ταν από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης είναι πρόσωπο-κλειδί. Διεθνώς αναγνωρισμένη και συγγραφέας ενδελεχούς τόμου για τα ενδημικά φυτά της Πελοποννήσου. Τώρα μπροστά τους προβάλλει ένας μικρός πληθυσμός από 200 φυτά. Με ύψος 5 έως 20 εκ., με ανατολικό προσανατολισμό -για να «βλέπει» ήλιο- και σε ύψος 156 μέτρα. Ανθισμένος από Μάιο έως Ιούνιο και με μικρά ροζ άνθη. Πάνω σε πέτρες τειχών και σχισμές με λίγο χώμα. Κι όλα αυτά στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης. Ναι, είναι το πολυετές φυτό-«μύθος»: η Micromeria acropolitana Halacsy, της οικογένειας Labiatae.
Και οι τρεις πλέον κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Κρατούν για λόγους ασφαλείας «μυστικό» το ακριβές σημείο όπου φύεται η μικρομέρια. Τι απομένει; «Να επικοινωνήσουμε με τον υπουργό Πολιτισμού, να του παρουσιάσουμε το θέμα και να του πούμε πώς να ληφθούν μέτρα προστασίας του φυτού χωρίς δαπάνες». Το φυτό κινδυνεύει από την ανθρώπινη παρουσία, την τουριστική δραστηριότητα, την εκρίζωση και τον καθαρισμό του αρχαιολογικού χώρου. «Όπως δείχνουμε ενδιαφέρον για τα μνημεία του πολιτισμού μας, οφείλουμε να δείξουμε το ανάλογο ενδιαφέρον και για τους θησαυρούς της φυσικής μας κληρονομιάς».
«Το φυτό δεν είδαμε να το επισκέπτονται μέλισσες, σφήκες ή πεταλούδες. Κοντά του πολλές φορές συναντήσαμε μυρμηγκοφωλιές. Είδαμε μυρμήγκια να μεταφέρουν τους μαύρους μικρούς σπόρους της», όπως καταγράφουν. «Και φύεται συχνά πολύ κοντά ή μαζί με την πικραλίδα Picris sp., που την επισκέπτονται συχνά διάφορα είδη από πεταλούδες».

Ακρόπολη. Ένα μνημείο φύσης και πολιτισμού
H Ακρόπολη εκτός από σπουδαίο μνημείο του παγκόσμιου πολιτισμού, είναι και ένα σημαντικό μνημείο της φύσης.
Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα οικοσυστήματα της Αττικής.
Στην πλούσια βλάστηση του λόφου βρίσκουν καταφύγιο πολλά είδη πουλιών, όπως η Κουκουβάγια (Athene noctua), σύμβολο της θεάς Αθηνάς, τα Βραχοκιρκίνεζα (Falco tinnunculus), οι Γαλαζοκότσυφες (Monticola solitarius), τα Σταβλοχελίδονα (Hirundo rustica) και οι Σταχτάρες (Apus apus και Apus melba), που τείνουν να εξαφανιστούν, κ.ά.
Η περιοχή της Ακρόπολης είναι επίσης πλούσια σε ασπόνδυλα (έντομα και πεταλούδες).
Στο χώρο υπάρχουν ακόμη Χερσοχελώνες, Πρασινόσαυρες, το Κροκοδειλάκι (Agama stellio) και σπάνια κάνει την εμφάνισή της η Δενδρογαλιά. Μέσα στα σπήλαια που υπάρχουν στο βράχο της Ακρόπολης, βρίσκουν επίσης καταφύγιο και οι Μικρονυχτερίδες (Pipistrellus pipistrellus).

Το εσώρουχο που εξουδετερώνει τα… αέρια

Σας βγάζει από τη δύσκολη θέση σε περίπτωση... ατυχήματος

Το θέμα είναι λεπτό ως προς τη προσέγγισή του και συνάμα απόλυτα ανθρώπινο. Ο συγκεκριμένος κύριος που φορά το συγκεκριμένο εσώρουχο, έχει ένα έξτρα προνόμιο: μπορεί άνετα να… αερίζεται χωρίς κανένας να καταλαβαίνει το παραμικρό μιας και το συγκεκριμένο απορροφά κάθε οσμή.

Θα το βρείτε υπό το όνομα Shreddies και είναι διαθέσιμο τόσο δε γυναίκες όσο και σε άντρες. Όπως φαντάζεστε, είναι κατασκευασμένο από ειδικό ύφασμα που ονομάζεται Zorflex, που χρησιμοποιεί ένα στρώμα ενεργού άνθρακα για να καλύψει την οσμή.

Το γυναικείο κοστίζει 30 δολάρια και 45 το αντρικό.

 

Αυθυποβολή – ένα πανίσχυρο εργαλείο

Μεταμορφώνοντας το υποσυνείδητο
Υποβολή είναι η σκέψη, η ιδέα, η εντύπωση ή κατάσταση που υποδόρια, ασυναίσθητα και αποτελεσματικά επιβάλλεται στον άνθρωπο από μια εξωτερική ή εσωτερική πηγή. Όλα γύρω μας δουλεύουν με την υποβολή, συνειδητά ή ασυνείδητα, για καλό ή κακό σκοπό.
Οι γονείς, το σχολείο, οι φίλοι, τα πολιτικά κόμματα, οι αγαπημένοι και οι εχθροί μας, οι διαφημιστές, η κοινωνία στο σύνολό της είναι σε ένα διαρκές αλισβερίσι προβαλλόμενων προτύπων και ιδεών και αντίστοιχων ανταποκρίσεων. Πανίσχυρο εργαλείο η υποβολή γίνεται μηχανισμός ελέγχου, χειραγώγησης αλλά και βελτίωσης ή απελευθέρωσης αν χρησιμοποιηθεί με τον κατάλληλο τρόπο. Σε αυτή την τελευταία διάσταση επιμένουν για χρόνια συγγραφείς, ψυχοθεραπευτές και ένας ολόκληρος στρατός ανθρώπων που υποστηρίζει το κίνημα της θετικής σκέψης. Στην ουσία, όλη η φιλοσοφία του “positive thinking” βασίζεται πάνω στην μετατροπή και αλλαγή της ψυχοσυναισθηματικής και διανοητικής κατάστασης του ατόμου μέσω των διαρκών, κατευθυνόμενων υποβολών. Αυτό είναι το κλειδί πίσω από τον ενεργητικό διαλογισμό της μεθόδου Silva, την επιτυχία των απλοϊκών αλλά αποτελεσματικών βιβλίων τύπου «το Μυστικό», τη δύναμη των χαπιών placebo.

Εδώ, οφείλεται μνεία και εύφημος αναφορά στον Emile Coué, τον γάλλο ψυχοθεραπευτή που κυριολεκτικά εφηύρε συστηματοποιημένα την διαδικασία του placebo effect με την ανάπτυξη της αισιόδοξης, θεραπευτικής αυθυποβολής του. Ο Coué στις αρχές του προηγούμενου αιώνα γιάτρεψε εκατοντάδες ασθενείς από διάφορες, ήπιες και βαριές ασθένειες με έναν συνδυασμό ύπνωσης, φαντασιακής επιρροής και επανάληψης ενός θετικού μάντρα-φράσης. Η φράση του ήταν το απλούστατο «Κάθε μέρα, με κάθε τρόπο, γίνομαι καλύτερα, όλο και καλύτερα» που αφού την υπέβαλε στου ασθενείς τους, τους έβαζε να την λένε καθημερινά, σε τακτά διαστήματα επαναλήψεων. Το βιβλίο του «Αυτοκυριαρχία Μέσω της Ενσυνείδητης Αυθυποβολής» (Self Mastery Through Conscious Autosuggestion) είναι πλέον κλασσικό και ίσως ένα από τα καλύτερα, συγκροτημένα εγχειρίδια που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος για την αυτοβελτίωσή του.

Που έγκειται η δύναμη των αυθυποβολών
Μιλώντας για υποβολή, στην συγκεκριμένη φάση, μιλάμε αποκλειστικά για αυθυποβολή, ιδίως την αυθυποβολή που επιχειρεί συνειδητά ένα άτομο στον εαυτό του για να πετύχει ένα ορισμένο θετικό αποτέλεσμα ή να διακόψει την δράση ενός αρνητικού. Αφήνουμε εντελώς απέξω, προς το παρόν, το θέμα της υποβολής άλλου προσώπου, με όσα ηθικά ζητήματα εγείρει.

Οι τρόποι και τα τρυκ για να πετύχει κάποιος μια επιθυμητή μεταστροφή της σκέψης και της συναισθηματικής του κατάστασης είναι πολλοί –στο τέλος αυτού του κειμένου θα σας δώσουμε έναν από τους πιο απλούς και αποτελεσματικούς- αλλά οι αρχές με τις οποίες λειτουργεί η αυθυποβολή είναι σταθερά οι ίδιες. Σε αυτές τις αρχές λειτουργούν τα μάντρα και οι προσευχές, οι τελετουργίες και το NLP (Neuro-Llinguistic Programming).

Η αρχή της επανάληψης
Όχι απλά μήτηρ μαθήσεως αλλά και δυναμικός μετατροπέας των σκέψεων, των συνηθειών και των στάσεών μας, η επανάληψη μπορεί να προκαλέσει βαθιά αλλαγή. Η επανάληψη εστιάζει το μυαλό προς τον επιδιωκόμενο στόχο, μετατρέπει το συναίσθημα, εμψυχώνει. Μια σειρά απλών θετικών προτάσεων/καταφάσεων που επαναλαμβάνεται, αυτόματα ή με αίσθημα, μπορεί κυριολεκτικά να αλλάξει τη διάθεση κάποιου μετατοπίζοντας το συναίσθημά του από τον αρνητικό στον θετικό πόλο. Η επανάληψη έχει αθροιστικό αποτέλεσμα.

Η γεωμετρική αύξηση της επενέργειας των αυθυποβολών
Έχει να κάνει με την μαγικής φύσεως ιδέα του «ενεργοποιημένου ενθουσιασμού», την οποία μπορεί να προκαλέσει ο άνθρωπος ανυψώνοντας συναισθηματικά κυρίως αλλά και διανοητικά και ενεργειακά τον εαυτό του. Οι επαναλαμβανόμενες ταυτόσημες σκέψεις αυξάνουν το αναμενόμενο ψυχικό αποτέλεσμα. Οι παραδόσεις όλων των θρησκειών επιβεβαιώνουν πως εξακολουθητικές προσευχές εισακούγονται καλύτερα από μία μόνο, ακριβώς γιατί τείνουν με την επανάληψη να ενισχύουν την προσμονή και την πίστη.

Η μεταβολή των κυρίαρχων σκέψεων
Το επιδιωκόμενο είναι να μεταβληθούν οι κυρίαρχες σκέψεις. Η αυθυποβολή όταν γίνεται για μακρό διάστημα και με σταθερότητα μπορεί να σπάσει τα όρια της προσωπικότητας μετατοπίζοντας την σκέψη – και κυρίως αυτό που επηρεάζει η σκέψη, το συναίσθημα- στην σωστή πλευρά, την πιο αποδοτική για τον άνθρωπο. Ο Charles Haanel έχει γράψει πως «η σκέψη χτίζει οργανικές δομές τόσο στους ανθρώπους όσο και στα ζώα» και πως «ορισμένες ενσυνείδητες διαδικασίες» όπως αυτή της αυθυποβολής, «θα παράγουν συγκεκριμένα φαινόμενα που τα αποτελέσματά τους θα είναι αδιακρίτως τα ίδια». Οι έρευνες του εγκεφάλου σήμερα από τις νευροεπιστήμες επιβεβαιώνουν αυτό που έλεγε ο Haanel σχεδόν έναν αιώνα νωρίτερα χωρίς μαγνητικές τομογραφίες και εγκεφαλογραφήματα στα χέρια του. Οι περισσότερες αρνητικές εγγραφές που υπάρχουν στον καθένα μας έχουν δημιουργηθεί ακριβώς μέσα από μια ατέλειωτη σειρά «αρνητικών εγγραφών». Με την υποκατάσταση μέσω «θετικών εγγραφών» τα δεδομένα μπορεί να αντιστραφούν.

Η δύναμη των καταφάσεων. Επαναπρογραμματισμός και αύξηση του ψυχικού δυναμικού
«Μια θετική σκέψη είναι χίλιες φορές ισχυρότερη από μια αρνητική.» Αυτή η στερεότυπη, new age φράση έχει αλήθεια μέσα της. Γνωρίζουμε όλοι εκ πείρας πως ένα ασήμαντο θετικό επεισόδιο ή μια μεταστροφή της σκέψης μας στη φωτεινή πλευρά της ζωής μπορεί να αλλάζει αλυσιδωτά την διάθεσή μας και τη μέρα μας. Η διαρκής αυθυποβολή λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής προσδοκίας μέσα από τις αντίστοιχα διαρκείς κρούσεις που κάνει στη φαντασία. Συστηματικά μπορεί να επαναπρογραμματίσει προδιάθεση, επιθυμία και προσδοκία εκεί που θέλουμε. «Πες το μέχρι να το πιστέψεις.» Ή όπως υποστηρίζει μια διάσημη ξένη φράση “Fake it until you make it!”, “Προσποιήσου μέχρι να το κάνεις αληθινό!” Στην πραγματικότητα αυτό που επηρεάζεται είναι το συναίσθημα αυξάνοντας το απόθεμα του ενδιάθετου ψυχικού δυναμικού. Η αυθυποβολή γίνεται έτσι ένα εργαλείο επίκλησης γι’αυτό που μια σειρά από ψυχικούς ερευνητές ονομάζουν «ανώτερο εαυτό» του ανθρώπου. Ακόμα και η Τύχη, αυτή η τυφλή θεότητα δεν φαίνεται να είναι καθόλου κουφή. Ακούει τις επικλήσεις και ανταποκρίνεται. Η έννοια της τύχης ενσωματώνει την θετική εικόνα του εαυτού. Η υποβολή κάνει αυτή τη δουλειά.

Μια απλή, εύκολα εφαρμόσιμη μέθοδος
Ανάμεσα στις άπειρες μεθόδους που έχουν δουλευτεί από πολλούς ανθρώπους θα παρουσιάσουμε το απλό και αποτελεσματικό «τρυκ» που προτείνει ο Max Freedom Long στο βιβλίο του “Self-Suggestion and the new huna theory of Mesmerism and hypnotism”. Μελετητής και κύριος εισηγητής στη Δύση της φιλοσοφίας Huna, ο Long δείχνει πώς να επηρεάσεις τον υποσυνείδητο, κατώτερο εαυτό (αυτόν που μπλοκάρει με τις αναχαιτίσεις και τους φόβους του την υλοποίηση των επιθυμιών του ανθρώπου) με την απλή μέθοδο του «κομποσκοινιού». Το «σκοινί της προσευχής», εργαλείο για την συγκέντρωση του νου μέσα από την επανάληψη των προσευχών βρίσκεται σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Ο ορθόδοξος χριστιανισμός χρησιμοποιεί το κομποσκοίνι (με 33 συνήθως κόμπους), οι καθολικοί το ροζάριο, οι ινδουϊστές και βουδιστές το τζάπα μάλα (με 108 κόμπους), οι μουσουλμάνοι το tasbih και το κομπολόι.

Η προσευχή είναι επίκληση. Μια αυθυποβολή είναι επίσης επίκληση, σε αυτή την περίπτωση όμως στην καλύτερη όψη του δικού μας εαυτού. Η κατασκευή και η χρήση ενός «σκοινιού με κόμπους» είναι ένας τρόπος συνομιλίας –και πειθούς- του υποσυνείδητου εαυτού μας μέσω των επαναλήψεων μιας εστιασμένης φράσης-επίκλησης.

Καλό είναι να μην χρησιμοποιήσετε ένα έτοιμο «σκοινί προσευχών» αλλά να κατασκευάσετε το δικό σας, από όποιο υλικό προτιμάτε (δέρμα- μεταξωτή κορδέλα- σκοινί) γιατί όπως υποστηρίζει σωστά και η Dion Fortune, «ο μύστης πρέπει να κατασκευάζει μόνος του τα εργαλεία του». Έτσι τα εμψυχώνει με την δική του πρόθεση και ενέργεια. Από μόνη της η κατασκευή είναι μια δήλωση ότι δουλεύετε προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Διαλέξτε ένα γερό υλικό και κάντε κόμπους στον αριθμό που εσείς θέλετε (στο τυχερό σας νούμερο ή σε κάποιο αριθμό που για σας σημαίνει κάτι). Αφήστε το σκοινί ανοιχτό ή κάντε το βραχιόλι και ακολουθήστε μια μικρή τελετουργία επίκλησης προς την κατεύθυνση που θέλετε. Αφού σκεφτείτε σοβαρά για κάποιο χρόνο τι θα θέλατε να αλλάξετε ή να βελτιώσετε στη ζωή σας, συντάξτε μια σύντομη, θετική, γενική φράση που θα δηλώνει το σκοπό σας. Ορίστε 2-3 χρονικά διαστήματα κάθε μέρα, πρωί-βράδυ ή όποτε έχετε την καλύτερη διάθεση και επαναλαμβάνετε τη φράση περνώντας τα χέρια σας στους κόμπους. Για όσο καιρό αυτή η φράση σας εκφράζει μπορείτε να τη χρησιμοποιείται και κατόπιν να την αλλάξετε με μια επόμενη.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο καλύτερος τρόπος να εκφέρεις ένα προσωπικό μάντρα είναι με ένταση και συναίσθημα. Άλλοι λένε πως η γρήγορη, υπνωτιστική επανάληψη όπου ακόμα κι αυτός που την εκφέρει δεν την αντιλαμβάνεται λειτουργεί καλύτερα σε υποσυνείδητο επίπεδο. Διαλέξτε όποια μέθοδο σας ταιριάζει.

Αυτό το πανάρχαιο και απλούστατο εργαλείο είναι πραγματικά ισχυρό. Δοκιμάστε το κάποια στιγμή που αισθάνεστε καταβεβλημένος ή απαισιόδοξος. Ακόμα και η απλή επανάληψη 2-3 φορές μπορεί να έχει σπουδαία αποτελέσματα.

Το Θάρρος των Αρχαίων Ελληνίδων

Δεν ξέρω πόσοι εκ των Ελλήνων είναι εις θέσιν να γνωρίζουν πόσες και πόσες αρχαίες Ελληνίδες μανάδες μας επέδειξαν έναν πρωτοφανή ηρωϊσμό όχι μόνον σε καιρούς πολέμου, αλλά και σε ημέρες ειρήνης.

Η Λέαινα η άγλωττος ονομάστηκε έτσι, διότι είχε την τόλμη να κόψη με τα ίδια της τα δόντια την γλώσσάν της και να την φτύση κατάμουτρα στον βασανιστή της, που ζητούσε απ' αυτήν να πληροφορηθή τούς συνωμότες κατά του Ιππάρχου, πέριξ του Αρμοδίου, που ήτο φίλος της!

Η Τιμάνδρα, φίλη του Αλκιβιάδου, μόλις εδολοφόνησαν τον αγαπημένο της, δεν εδίστασε να πάρη το σώμά του, να το ενδύση και να το κηδέψη "λαμπρώς και φιλοτίμως", όπως γράφει ο Πλούταρχος.

Η Θαΐς η εταίρα, φίλη του Μ. Αλεξάνδρου, πέραν του αν κάποιοι συμφωνούν η διαφωνούν με την ενέργειάν της, για να εκδικηθή τους Πέρσες που κατέστρεψαν την Ελλάδα, δεν εδίστασε ν' αρπάξη πρώτη τον πυρσόν και να βάλη φωτιά στην Περσέπολη, συμπαρασύρουσα κι αυτόν ακόμη τον Μέγα Στρατηλάτη. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι ο Πλούταρχος αναφέρει , πως η Θαΐς, ως και τα άλλα γύναια του Μεγάλου Αλεξάνδρου εξεδικήθησαν τας κατά της Ελλάδος επιδρομάς των Περσών καλύτερον παντός ναυμάχου η στρατηγού!!

Η Ειρήνη, φίλη του Πτολεμαίου, μη διστάσασα ν' ακολουθήση τον καταδιωκόμενον εραστήν της, όστις κατέφυγε εις το ιερόν της Αρτέμιδος, προτίμησε ν' αποθάνη ηρωϊκώς μαζί του, δια να τον ακολουθήση μέχρι του θανάτου του. Λέγεται μάλιστα ότι κρατούσα δια των χειρών της τούς κρίκους των θυρών του ιερού, έραινε δια του αίματος του προσφιλούς νεκρού τούς βωμούς μέχρις ότου την κατέσφαξαν!!

Τι άλλο να θυμηθούμε; Μήπως την Αλκιθέα, μητέρα του Παυσανίου, που πρώτη έβαλε τον λίθον για τον εντειχισμόν του ναού, μέσα εις τον οποίον είχαν κλείσει τον πολυθρύλητο γιο της, τον νικητή των Πλαταιών, μόλις πληροφορήθηκε ότι κατηγορείται για προδοσία;

Πάμπολλα τα ιστορικά στοιχεία...

Ας δούμε, όμως, ορισμένα παραδείγματα Ελληνίδων ηρωΐδων, που μνημονεύει ο Πλούταρχος μέσα στο έργο του Γυναικών αρεταί:

ΤΡΩΪΑΔΕΣ: Μετά την άλωσιν της Τροίας, όσοι κατάφεραν να διαφύγουν μέσα στα καράβια μαζί με τις γυναίκες τους, φθάνοντας στην Ιταλία, τούς έπιασε τρικυμία. Άπειροι και αδαείς, που ήσαν οι άνδρες, κατέφυγαν στ' αγκυροβόλια και τα λιμάνια, που είχαν ανάγκη, κοντά στον Τιβεριν ποταμόν, περιπλανώμενοι ανά την χώραν, δια να συλλέξουν τις όποιες πληροφορίες εχρειάζοντο. Οι γυναίκες τους, ταλαιπωρημένες όπως ήσαν και ζητώντας οπωσδήποτε πατρίδα, έλαβαν απόφαση να πυρπολήσουν τα πλοία, για ν' αναγκάσουν τούς άνδρες τους να μείνουν εκεί. Μάλιστα, η πρώτη, που έβαλε φωτιά, ελέγετο Ρώμη.

Μόλις έβαλαν την φωτιά, πήγαν να συναντήσουν τούς άνδρες τους, οι οποίοι έτρεχαν προς την θάλασσα για να σώσουν τα πλοία. Φοβούμενες, όμως, την οργή τους, άλλες μεν αγκάλιαζαν τούς άνδρες των, άλλες δε φιλούσαν θωπευτικώς τούς συγγενείς των, με αποτέλεσμα, δια του τρόπου αυτού, να τους καταπραΰνουν!

Από τότε έμεινε και η συνήθεια στις γυναίκες των Ρωμαίων να χαιρετίζουν με φιλήματα τούς συγγενείς των...

ΦΩΚΙΔΕΣ: Κάποτε ξέσπασε ένας άσπονδος πόλεμος μεταξύ Θεσσαλών και Φωκέων, διότι αυτοί μεν εντός μίας ημέρας εφόνευσαν όλους τούς άρχοντες και τυράννους αυτών, οι δε Θεσσαλοί κατακομμάτιασαν διακοσίους πενήντα ομήρους εκείνων. Κατόπιν εισέβαλαν δια πανστρατιάς στην χώρα των Λοκρών, αποφασίσαντες να μη χαρίσουν την ζωή σε κανένα ενήλικα και να αιχμαλωτίσουν τα παιδιά και τις γυναίκες.

Τότε ο Δαΐφαντος, ο γιος του Βαθυλλίου, άρχοντας με δύο άλλους, κατέπεισε τούς Φωκείς να εξέλθουν αυτοί εις συνάντησιν και να συνάψουν μάχην με τούς Θεσσαλούς, συναθροίζοντας γυναίκες και παιδιά από όλη την Φωκίδα σε ένα μέρος και, αφού συγκεντρώσουν γύρω τους ξύλα, στην περίπτωση που νικηθούν, να δοθή προσταγή να κάψουν τα σώματά τους!

Ενώ, λοιπόν, συμφώνησαν όλοι για την παραπάνω ενέργεια, σηκώθηκε ένας και είπε πως πρέπει να έχουν και την συγκατάθεση των γυναικών τους, διαφορετικά να μη χρησιμοποιήσουν βία. Μόλις το άκουσαν αυτό οι γυναίκες, έκαμαν συνεδρίασιν και όχι μόνον συμφώνησαν με τούς άνδρες των, αλλά εστεφάνωσαν κιόλας τον Δαΐφαντο για την απόφασή του!

Το ίδιο ακριβώς έγινε και με τα παιδιά, που συνηθροίσθησαν και έλαβαν την ίδια απόφαση με αυτήν των μανάδων τους!!

Τελικώς, οι Φωκείς, συμπλακέντες στις Κλεωνές της Υαμπόλιδος ενίκησαν τους Θεσσαλούς, για να τελούνται έκτοτε ειδικές εορτές, οι οποίες εκαλούντο Ελαφηβόλια, προς τιμήν της Αρτέμιδος και της Υαμπόλεως, ενώ το ψήφισμα των Φωκέων οι Έλληνες ωνόμασαν Απόνοιαν.

ΧΙΑΙ: Κάποτε στην Χίο ενυμφεύετο ένας επίσημος κι ενώ η νύφη εφέρετο επί αμάξης εις την οικίαν του γαμπρού, ο βασιλεύς Ίπποκλος, φίλος και παρευρισκόμενος στον γάμο, χάριν αστεϊσμού, επήδησε πάνω στην άμαξα, με αποτέλεσμα να βρη τον θάνατον από τούς φίλους του γαμπρού.
Λέγεται ότι, τότε, εξεδηλώθη θεία αγανάκτησις και πως εζητήθη από τον θεόν να σκοτώσουν τους φονείς του Ιππόκλου. Αυτό, όμως, δεν έγινε διότι συμφώνησαν ότι όλοι είναι φονείς του βασιλέως. Τότε ο θεός διέταξε να εγκαταλείψουν όλοι την πόλιν, αφού οι πάντες (άνδρες και γυναίκες) είναι φονείς.

Έτσι, λοιπόν, τους αιτίους και τους λαβόντες μέρος στον φόνο τους έστειλαν ως αποίκους στην Λευκωνία, την οποίαν, προηγουμένως, είχαν αφαιρέσει οι Κορωνείς, που κατείχαν μαζί με τούς Ερυθραίους.

Αργότερον, όταν εξερράγη πόλεμος μεταξύ αυτών και των Ερυθραίων, οι οποίοι, μεταξύ των Ιώνων είχαν μεγάλη δύναμη, εξεστράτευσαν εναντίων των Χίων της Λευκωνίας, οι οποίοι, μη δυνάμενοι ν' αντισταθούν, συμφώνησαν, μετά από σπονδές, να εξέλθουν φορώντας μόνον μία χλαμύδα, ένα ιμάτιο και τίποτε άλλο, με αποτέλεσμα οι γυναίκες τους να τους χαρακτηρίζουν δειλούς. Επειδή δε εκείνοι έλεγαν ότι είχαν ορκισθή, τους προέτρεπαν να μην αφήσουν τα όπλα, αλλά να λέγουν στους εχθρούς των, ότι χλαμύς είναι το δόρυ, χιτώνιον δε η ασπίς!

Αφού δε επείσθησαν οι Χίοι, παρουσιάσθηκαν αμέσως στους Ερυθραίους με τα όπλα τους, αναγκάζοντάς τους να φοβηθούν δια την τόλμην των και μάλιστα να ικανοποιηθούν από την αναχώρησίν των.

Έτσι, λοιπόν, εδιδάχθησαν από τις γυναίκες των να έχουν θάρρος και να σωθούν. Μετά πολλού χρόνου δε, κι αφού οι γυναίκες απέδειξαν την αρετή τους, ο Φίλιππος, γιος του Δημητρίου, πολιόρκησε την πόλι καλώντας με βάρβαρο και υβριστικό κήρυγμα τους δούλους να αποστατήσουν προς αυτόν, με την υπόσχεσιν ελευθερίας και γάμου με τις κυρίες των, με στόχο να τους συγκατοικήση με τις γυναίκες των δεσποτών τους. Επειδή δε οι γυναίκες κατελήφθησαν από φοβερόν και άγριον θυμόν, οι δε δούλοι είχαν αγανακτήσει κι αυτοί, όρμησαν αμέσως προς τα τείχη προσφέροντας λίθους και βέλη, παρακαλώντας και προτρέποντας τους πολεμούντες άνδρες των, ενώ οι ίδιες έγιναν πολεμίστριες αποκρούοντας τελικώς τον Φίλιππο, χωρίς κανείς δούλος ν' αποστατήση προς αυτόν!!

ΑΡΓΕΙΑΙ: Ο αγών περί του Άργους κατά του Κλεομένους, κατά προτροπήν της ποιητρίας Τελεσίλλης, είναι το επόμενο θέμα μας.

Η Τελέσιλλα (ίδε όνομα) κατήγετο από ένδοξον οικογένειαν, αλλ' ήτο φιλάσθενος. Αυτός και ο λόγος, που έστειλε να ρωτήση το Μαντείο για την σωματική της υγεία. Μόλις έλαβε την απάντησιν, ότι δια των Μουσών θα γίνη καλά, άρχισε να υπηρετή την ποίησιν και την μουσικήν με αποτέλεσμα ν' απαλλαγή της ασθενείας της και να θαυμάζεται από τις Αργείες δια την ποιητικήν τέχνην της.

Όταν, λοιπόν, ο βασιλεύς των Σπαρτιατών Κλεομένης εσκότωσε αρκετούς (όχι όμως 7.777 άτομα (!), όπως ψευδώς ισχυρίζονται μερικοί) και εισήρχετο στην πόλη, ορμή και θεία τόλμη κατέλαβε τις γυναίκες, που ευρίσκοντο εις την ακμήν της ηλικίας των, να αντιταχθούν κατά των εχθρών υπέρ της πατρίδος των. Υπό την αρχηγίαν, λοιπόν, της Τελεσίλλης, έλαβαν τα όπλα, εστάθησαν κοντά στις επάλξεις και περιέβαλαν σαν στέφανος γύρω τα τείχη, ώστε να τις θαυμάζουν οι εχθροί. Απέκρουσαν, λοιπόν, τον Κλεομένη, αφού πολλοί εφονεύθησαν, ενώ τον άλλον βασιλέα, τον Δημάρατον, που εισήλθε εις την πόλιν και κατέλαβε το Παμφυλιακόν, εξεδίωξαν, σύμφωνα με τον Σωκράτην.

Έτσι, λοιπόν, αφού εσώθη η πόλις, τις μεν γυναίκες που σκοτώθηκαν στην μάχη τις έθαψαν στην οδόν της Αργείας, ενώ στις σωθείσες επέτρεψαν να ιδρύσουν τον Ενυάλιον ναόν ως ενθύμιον της ανδρείας των!!

Έκτοτε υπήρχε μία εορτή, που γινόταν εις ανάμνησιν της μάχης εκείνης, τα Υβριστικά, όπου τις μεν γυναίκες ενέδυαν με ανδρικούς χιτώνες και χλαμύδες, τους δε άνδρες με πέπλα και καλύπτρες γυναικών.

Προς επανόρθωσιν δε της λειψανδρίας συνέζευξαν τις γυναίκες όχι με δούλους, όπως λέει ο Ηρόδοτος, αλλά με αρίστους γείτονές των, αφού τους επολιτογράφησαν. Αυτός και ο λόγος, που οι γυναίκες αυτές δεν τους τιμούσαν συγκοιμώμενες, αλλά τους περιφρονούσαν, κάνοντας ειδικόν νόμο, που έλεγε ότι οι έγγαμες γυναίκες θα συγκοιμώνται με τους άνδρες αυτούς φέρουσες πώγωνα!!...

ΜΗΛΙΑΙ: Οι Μήλιοι, όπως γράφει ο Πλούταρχος, κατόπιν εντολής του θεού, και με αρχηγόν τον νέον και ωραίον άνδρα Νυμφαίον, κατόπιν ταλαιπωριών, λόγω καταστροφής των πλοίων τους, όταν προσήγγισαν την Καρίαν και εξήλθον εις την ξηράν, αποίκισαν ένα χώρο δίπλα στην πόλιν Κρύασσαν, που τους παρεχώρησαν οι εκεί κάτοικοι είτε από φόβο είτε από ευσπλαχνίαν.

Μόλις, λοιπόν, διεπίστωσαν ότι οι Μήλιοι επολλαπλασιάζοντο επικινδύνως, οι Κάρες σκέφθηκαν να τούς εξοντώσουν και εμηχανεύθησαν κάποιαν ευωχίαν η κάποιο συμπόσιο.

Έτυχε τότε να έχη ερωτευθή τον Νυμφαίον μία νεαρά παρθένος, που ελέγετο Καφένη, η οποία εκμυστηρεύθηκε το μυστικό στον αγαπημένο της.

Πράγματι. Μόλις οι Κάρες προσποιήθηκαν ότι θέλουν να τούς προσκαλέσουν σε γεύμα, αλλά χωρίς τις γυναίκες τους, ο Νυμφαίος απήντησε ότι τούτο δεν είναι πρέπον και δεν μπορεί να γίνη διότι πρέπει να τούς συνοδεύουν απαραιτήτως οι γυναίκες των.

Έτσι, λοιπόν, αφού ο Νυμφαίος είπε τα πραχθέντα στους Μηλίους, τούς συμβούλευσε να πάνε μεν αυτοί άοπλοι, αλλά οι γυναίκες τους να κρύβουν μέσα στα πόδια τους από ένα ξίφος και να κάθονται κοντά στον άνδρα τους.

Όταν εις το μέσον του δείπνου εδόθη το σύνθημα εις τούς Κάρες και οι Έλληνες κατάλαβαν τι επρόκειτο να συμβή, οι γυναίκες άνοιξαν ταυτόχρονα τούς κόλπους των και οι άνδρες, λαβόντες τα ξίφη, επετέθησαν κατά των βαρβάρων για να τους φονεύσουν όλους, με αποτέλεσμα να κατακτήσουν την χώρα, να την καταστρέψουν και να κτίσουν στην θέση της παλιάς πόλεως την Νέαν Κρύασσαν! Περιττόν να πούμε, ότι η Καφένη έλαβε σύζυγον τον Νυμφαίον και έχαιρε τιμής και ευγνωμοσύνης εκ μέρους των Ελλήνων.

ΤΥΡΡΗΝΙΔΕΣ: Από τούς Τυρρηνούς, που κατέλαβαν την Λήμνον και Ίμβρον και άρπαξαν τις γυναίκες των Αθηναίων από την Βραυρώνα, εγεννήθησαν τέκνα, που οι Αθηναίοι εξεδίωξαν ως μιγάδες από τα νησιά αυτά. Εκείνοι τότε κατέπλευσαν στο Ταίναρο για να φανούν χρήσιμοι κατά τον ειλωτικόν πόλεμον (465 π.Χ.). Αυτός και ο λόγος, που έλαβαν διάφορα δικαιώματα και ενυμφεύθησαν γυναίκες από το μέρος αυτό.

Επειδή, όμως, οι Τυρρηνοί δεν εκρίνοντο άξιοι να μετέχουν των αξιωμάτων και της βουλής, έγιναν ύποπτοι για συμμετοχή σε πραξικόπημα και πως εσκόπευαν να ανατρέψουν το καθεστώς. Τότε, οι Λακεδαιμόνιοι τους συνέλαβαν, τους εφυλάκισαν και τους εφύλαττον αυστηρώς, με σκοπό να βρουν αποδεικτικά στοιχεία προς καταδίκην των.

Πλην, όμως, οι γυναίκες των φυλακισμένων ήλθαν σ' επαφή με τους φύλακες και τους ικέτευαν να τις αφήσουν να δουν τους άντρες των μόνες των, μόνον και μόνον για να τους χαιρετίσουν. Οι φύλακες επείσθησαν και μόλις οι γυναίκες μπήκαν μέσα, προέτρεψαν τους άντρες τους ν' αλλάξουν τα ρούχα τους με αυτά των γυναικών και να εξέλθουν της φυλακής σκεπασμένοι με τις καλύπτρες των, ενώ αυτές θα έμεναν μέσα δια παν ενδεχόμενον.

Έτσι και έγινε. Οι φύλακες εξηπατήθησαν και οι Τυρρηνοί κατέλαβαν τον Ταΰγετον με αποτέλεσμα να κινήσουν εις αποστασίαν τους Είλωτες, που εδέχοντο εις την τάξιν των.

Οι Σπαρτιάτες εφοβήθησαν πολύ και έστειλαν κήρυκα προς συμφιλίωσιν, με τον όρον να λάβουν τις γυναίκες των και, αφού δοθούν εις αυτούς χρήματα και πλοία, να αποπλεύσουν και μάλιστα να χαρακτηρίζονται φίλοι και συγγενείς των Λακεδαιμονίων, όπου και όταν βρουν την χώρα, που θέλουν να κατοικήσουν.

Όπερ και εγένετο, αφού, τελικώς, οι Τυρρηνοί, άλλοι μεν εξ αυτών εγκατεστάθησαν στην Μήλο και άλλοι δε εξ αυτών (οι περισσότεροι) εγκατεστάθησαν στην Κρήτη (Χερρόνησον και Λύκτον)...

ΛΥΚΙΑΙ: Κάτι μυθικό, αλλά που η παράδοσις πιστοποιεί, είναι η παρακάτω ιστορία: Ο Αμισώδαρος, που οι Λύκιοι ονομάζουν Ισάραν, ήλθε από την αποικία των Λυκίων περί την Ζέλειαν με πλοία ληστρικά, των οποίων ηγεμών ήτο ο Χίμαρρος, πολεμικός μεν άνθρωπος, αλλά σκληρός και θηριώδης. Έπλεε δε με πλοίον, το οποίον έφερε διακριτικόν σημείον από το μέρος μεν της πρώρας λέοντα, από το μέρος δε της πρύμνης δράκοντα και προξενούσε πολλές συμφορές στους Λυκίους, σε σημείο που να μην μπορούν να πλεύσουν την θάλασσα ούτε να κατοικούν στις παράλιες πόλεις.

Αυτόν, λοιπόν, τον άνθρωπο εφόνευσε ο Βελλερεφόντης, που κατεδίωξε μαζί με τον Πήγασον. Εκδιώξας δε και τις Αμαζόνες δεν ελάμβανε καμίαν αμοιβήν, αλλ' ήτο πολύ άδικος ο Ιοβάτης προς αυτόν, με αποτέλεσμα να εισέλθη εις την θάλασσαν και να ευχηθή εναντίον του στον Ποσειδώνα να καταστή η χώρα άκαρπος και ανωφελής. Μετά την ευχήν απήλθε και το κύμα υψώθηκε πολύ και κατέκλυσε την χώραν, μ' ένα θέαμα τόσο φοβερό, αφού η θάλασσα έμενε μετέωρη και τον ακολουθούσε αποκρύπτουσα την πεδιάδα!

Επειδή δε οι άνδρες παρακαλούσαν τον Βελλερεφόντην να σταματήση την θάλασσα και δεν τον έπειθαν, οι γυναίκες εσήκωσαν τους χιτώνες των και ήλθαν προς συνάντησίν του. Όταν, λοιπόν, εκείνος οπισθοχώρησε, λέγεται ότι και το κύμα υπεχώρησε μαζί του.

Ορισμένοι, όμως, υποστηρίζουν το μυθώδες του πράγματος και λέγουν ότι ο Βελλερεφόντης παρέσυρε την θάλασσαν όχι με τις ευχές του, αλλά διότι το ευφορώτατον μέρος της πεδιάδος ήτο χαμηλώτερον της θαλάσσης. Μια δε λοφοσειρά, που εξετείνετο παρά την ακτήν και εμπόδιζε την θάλασσα, την άνοιξε ο Βελλερεφόντης, και όταν η θάλασσα όρμησε και κατέκλυσε την πεδιάδα, οι μεν άνδρες με τις παρακλήσεις των δεν κατόρθωσαν τίποτε, οι γυναίκες, όμως, έτρεξαν όλες γύρω του για να τύχουν του σεβασμού των και να καταπραΰνουν την οργήν του.

Άλλοι δε λέγουν ότι η λεγομένη Χίμαιρα, ήτο ένα όρος απέναντι του ηλίου και προξενούσε κατά το θέρος αντανακλάσεις επιβλαβείς και καυστικές, που διεσκορπίζοντο εις την πεδιάδα και από αυτές εμαραίνοντο οι καρποί. Ο Βελλερεφόντης το παρετήρησε και απέκοψε το λειότατον μέρος του γκρεμού που έριχνε προ πάντων τις αντανακλάσεις του. Επειδή όμως δεν ελάμβανε αμοιβήν, οργίσθηκε και εκδικήθηκε τους Λυκίους, αλλά, τελικώς, επείσθη υπό των γυναικών και τα πράγματα ηρέμησαν.

Ο Νύμφις στο τέταρτο βιβλίο του περί Ηρακλείας λέγει, ότι ο Βελλερεφόντης εσκότωσε ένα αγριογούρουνο, που έβλαπτε ζώα και καρπούς στην χώρα των Ξανθίων και δεν ελάμβανε αμοιβήν. Τότε αυτός καταράσθηκε τούς Ξανθίους προς τον Ποσειδώνα και ολόκληρη η πεδιάδα εκαλύφθη από άλμην και κατεστράφη εντελώς, επειδή το χώμα έγινε πικρόν, έως ότου σεβάσθηκε τις παρακλήσεις των γυναικών και ευχήθηκε στον Ποσειδώνα να παύση την οργήν του. Δια τούτο και νόμος υπήρχε εις τους Ξανθίους να λαμβάνουν το όνομα όχι από τον πατέρα, αλλά από την μητέρα τους!...

ΜΙΛΗΣΙΑΙ: Λέγεται, ότι κάποτε κατέλαβε τις Μιλήσιες παρθένες ένα φοβερό και ακατάπαυστο υστερικό πάθος, από κάποια άγνωστη αφορμή. Υποθέτουν μάλιστα ότι, ενδεχομένως, ο αέρας να ανεμείχθη με κάτι που προκαλεί έκστασιν και δηλητηρίασιν, με αποτέλεσμα να προξενήση στις εν λόγω Ελληνίδες διαστροφήν και παραφοράν του λογικού των, μιας και επήλθε σ' αυτές έντονη επιθυμία να αυτοκτονούν με μίαν παράφρονον ορμήν προς απαγχονισμόν. Πολλές δε εξ αυτών είχαν απαγχονισθή κρυφίως.

Οι λόγοι και τα δάκρυα των γονέων τους, αλλά και οι παρηγορίες των φίλων δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Τουναντίον μάλιστα οι κοπέλες αυτές νικούσαν κάθε επινόησιν η πανουργίαν εκείνων, που τις εφύλαγαν, και αυτοκτονούσαν!

Το κακό αυτό, ως φαίνεται, είχε θείαν προέλευσιν και ήτο ανώτερον πάσης ανθρωπίνης δυνατότητος, έως ότου, κατά συμβουλήν κάποιου φρονίμου ανθρώπου, συνετάχθη νομοσχέδιον κατά το οποίον οι απαγχονιζόμενες γυναίκες θα έπρεπε να περιφέρωνται προς ταφήν γυμνές δια μέσου της αγοράς!!

Όταν κατεκυρώθη αυτός ο νόμος, όχι μόνον συνεκράτησεν, αλλά κατέπαυσεν οριστικώς την επιθυμίαν των παρθένων προς αυτοκτονίαν!...

ΚΙΑΙ: Στις παρθένες των Κίων υπήρχε μία συνήθεια να πηγαίνουν στα δημόσια ιερά και να περνούν όλη την ημέρα μαζί, ενώ οι μνηστήρες των τις έβλεπαν να παίζουν και να χορεύουν. Το απόγευμα δε επήγαιναν στην οικία κάθε κοπέλας και υπηρετούσαν τούς γονείς και τούς αδελφούς των μέχρι του σημείου να τους πλένουν και τα πόδια. Ήταν τόσο μεγάλος ο σεβασμός των αγοριών προς αυτές, ώστε ο έρωτάς των να είναι κόσμιος και μάλιστα, όταν γινόταν αρραβώνας με κάποια εξ αυτών, οι άλλοι έπαυαν να την ζητούν.

Αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού ήτο, κατά τον Πλούταρχον, η μεγάλη απόδειξις της κοσμιότητος των γυναικών, ενώ για επτακόσια ολόκληρα χρόνια να μη παρατηρηθή ίχνος μοιχείας η διαφθοράς!..

ΦΩΚΙΔΕΣ: Όταν οι τύραννοι των Φωκέων είχαν καταλάβει τούς Δελφούς και οι Θηβαίοι πολεμούσαν εναντίον τους τον λεγόμενον Ιερόν πόλεμον, οι ιέρειες του Διονύσου, που ελέγοντο Θυιάδες, αφού κατελήφθησαν από μανίαν και περιπλανήθηκαν την νύκτα, έφθασαν χωρίς να το καταλάβουν στην Άμφισσα. Επειδή δε ήσαν κατακουρασμένες και δεν είχαν συνέλθει ακόμη, εξάπλωσαν εκεί στην αγορά και εκοιμήθησαν.

Τότε οι γυναίκες των Αμφισσέων, φοβούμενες μήπως πάθουν κάποιο κακό, διότι η πόλις ήτο σύμμαχος των Φωκέων και πολλοί στρατιώτες ευρίσκοντο σ' αυτήν, έτρεξαν όλες από τα σπίτια τους στην αγορά, εστάθησαν γύρω τους με σιωπή και όση ώρα εκοιμώντο δεν τις επλησίαζαν. Όταν δε εξύπνησαν άλλες περιεκύκλωσαν άλλες και προσέφεραν σ' αυτές τροφήν και περιποίησιν.

Τέλος, αφού κατέπεισαν τούς συζύγους των, συνόδευσαν αυτές και τις προέπεμψαν μέχρι των συνόρων (δείγμα, προφανώς, του μεγάλου σεβασμού, που έτρεφαν άπαντες απέναντι των ιερειών και δη των Θυιάδων)

Βεβαίως, ο Πλούταρχος αναφέρεται και στον ηρωϊσμό γυναικών άλλων εθνοτήτων, που δεν κάμνομεν, όμως, αναλυτικήν αναφοράν, μιας και το αντικείμενό μας στο βιβλίο αυτό είναι οι Ελληνίδες και όχι οι ξένες της αρχαιότητος.

5 χαρακτηριστικά των ανθρώπων με ενσυναίσθηση

Οι άνθρωποι με ενσυναίσθηση είναι πιο συναισθηματικοί, πιο ευαίσθητοι και έχουν έντονη την ανάγκη να βοηθήσουν. Η διαίσθηση είναι το φίλτρο μέσα από το οποίο βιώνουν τον κόσμο. Οι ενσυναίσθητοι είναι δοτικοί, πνευματικά συντονισμένοι και καλοί ακροατές. Αυτοί θα είναι πάντα εκεί για σένα, νοιάζονται πραγματικά για τα συναισθήματα, την υγεία και τις ανησυχίες των άλλων ανθρώπων.

Μπορούν να “διαβάζουν” τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων

Οι ενσυναίσθητοι ξέρουν τι αισθάνεται ένα άτομο, ανεξάρτητα από το πώς φαίνεται εξωτερικά. Αυτό είναι επειδή έχουν την ικανότητα να αλληλεπιδρούν ουσιαστικά και να αισθάνονται τα άγχη και τις ανησυχίες τους.

Μπορούν να βοηθήσουν πραγματικά τους άλλους ανθρώπους, ακόμα και αν δεν τους γνωρίζουν καλά

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι τείνουν να εμπιστεύονται ανθρώπους με ενσυναίσθηση και να μοιράζονται τα προβλήματα τους μαζί τους. Οι ενσυναίσθητοι θέλουν να βρίσκουν τις λύσεις, τις απαντήσεις και αναζητούν τη γνώση.

Αντιλαμβάνονται την ενέργεια των συναισθημάτων όπου και να βρίσκονται

Οι ενσυναίσθητοι αισθάνονται τα συναισθήματα ακόμα και όταν περπατάνε στο δρόμο. Ασχολούνται με τα εσωτερικά συναισθήματα των ανθρώπων, γι ‘αυτό και μοιράζονται τα ίδια προβλήματα! Είναι επίσης σε θέση να αισθάνονται με το πώς νιώθουν οι άλλοι και να κατανοήσουν αυτό που βιώνουν.

Μπορεί να είναι πάρα πολύ εσωστρεφής

Οι άνθρωποι με έντονη ενσυναίσθηση τείνουν να αποφεύγουν τη πολυκοσμία. Συχνά αισθάνονται όλη αυτή την συναισθηματική ένταση όταν βρίσκονται σε πολύ κόσμο που λόγο τής έντασης μπορεί να γίνει δυσβάσταχτη. Εμπορικά κέντρα, σούπερ μάρκετ, γήπεδα και κινηματογράφος μπορεί να φαίνεται κάτι το τρομερό πολλές φορές.

Δεν είναι σε θέση να παρακολουθήσουν τη βία, τη σκληρότητα, ή τραγωδία

Οι ενσυναίσθητοι αγαπούν τη ηρεμία και την αρμονία στο περιβάλλον για αυτό και αντιπαθούν κάθε μορφή βίας.

Αναγνωρίζοντας το συναίσθημα της ενσυναίσθησης είναι το πρώτο βήμα για την ανάληψη των συναισθημάτων σας, αντί συνεχώς να πνίγεστε σε αυτά. Με αυτόν τον τρόπο θα βελτιώσετε τον τρόπο που φροντίζετε τον εαυτό σας αλλά και τις σχέσεις σας.

ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ

Ό θάνατος τού “Ηρακλέους άπό δηλητήριο ύπήρξε θέμα γιά πολλούς: γιά τόν Σοφοκλή στίς Τραχινίες του, γιά τόν Διόδωρο τόν Σικελιώτη, τόν Άπολλόδωρο, τόν Όβίδιο στίς Μεταμορφώσεις του καί αλλους άκόμη.

Γιά μιά ίατρική θεώρηση τού θανάτου του θεωρώ έπαρκή πηγή τίς Τραχινίες τού Σοφοκλέους, οί όποιες, παρά τό πλάσιμο τού μύθου κατά τίς ποιητικές άνάγκες, δέν άφίστανται ούσιαστικά στήν κλινική περιγραφή τής δηλητηριάσεως τού ηρωος άπό όσα αναφέρουν αλλες πηγές. Άλλά ας
τοποθετηθούμε στά γεγονότα Ό Ήρακλής, ύστερα άπό τήν άλωση τής πόλεως τοϋ Εύρύτου στήν Εϋβοια, ίδρύει ίερό στόν Δία στό εύβο’ίκό άκρωτήριο Κηναίο καί, γιά νά τό έγκαινιάση πανηγυρικά, στέλνει στήν Τραχίνα, στήν γυναίκα του Διηάνειρα, κήρυκα, ζητώντας της λαμπρά έσθήτα γιά τήν θυσία.

Μαζί του στέλνει καί γυναίκες αίχμάλωτες όπό τήν Οιχαλία -όνάμεσά τους (τήν) δμορφη Ίόλη. Βλέποντάς την (ή) Διηάνειρα αισθάνεται τήν ζήλια νά τήν κυριεύει -φοβάται οτη θά χάση τόν ανδρα της. Καί στήν αγωνία τής ερωτευμένη συζύγου θυμαται τό φίλτρο πού τής χάρισε πεθαίνοντας από τό βέλος τοϋ Ήρακλέους ό κένταυρος Νέσσος, τότε πού ειχε αποπειραθεί νά τήν βιάση. Τής ειχε πεϊ πώς μέ αύτό θά μποροϋσε, αν τύχαινε, νά συντηρήση τόν ερωτα τοϋ συντρόφου της. Άλείφει, λοιπόν, εναν χιτωνα όλοκαίνουργιο μέ τό φίλτρο καί τόν στέλνει στόν ανδρα της.Καί το δραμα όρχίζει. Φεύγει ό κήρυκας μέ τό δώρο. Ξαφνικά βλέπουμε νά μπαίνει στήν σκηνή ή Διηάνειρα. ΕΤναι άναστατωμένη καί φωνάζει στόν χορό: «Γυναίκες μου, δέν θά μέ πιστέψετε τό προβατόμαλλο, πού μεταχειρίστηκα γιά νά άλείψω μέ τό φίλτρο τού Νέσσου τόν χιτώνα της θυσίας χάθηκε. Τό μαλλί φαγώθηκε κι έμεινε μόνο ή στάχτη του στήν πέτρα έπάνω, πού τό είχα άκουμπήσει. Φοβαμαι μήπως γρήγορα φανεί πώς έκαμα αθελά μου μεγάλο κακό!». Τό φίλτρο τού Νέσσου, πού προοριζόόταν νά συντηρήση τόν έρωτα τού Ήρακλέους, κατέστρεφε πραγματικά στήν έπαφή κάθε όργανική ούσία. «Ας περάσουμε τώρα στήν εύβο’ίκή άκτή, όπου ό Ήρακλης προσφέρει τήν ευχαριστήριο θυσία. “Άρχισε τήν τελετή μέ ευθυμία καί χαιρόταν τόν ώραΤο χιτώνα πού φορούσε τόν χιτώνα πού τού έφερε ό Λίχας άπό τήν Διηάνειρα. “Όμως, καθώς ή ωρα περνα καί φλόγες αναδίδονται άπό τά ίερά σφάγια, αίσθάνεται τόν χιτώνα νά κολλα στά πλευρά, τίς άρθρώσεις καί τά μέλη του καί πόνοι άβάσταχτοι τόν κάνουν νά τινάζεται άπό σπασμούς Άπό τά βογγητά του αντηχούν τά λοκρικά βουνά καί τά ευβοϊκά άκρωτήρια. Μέ τίποτα δέν μπορει νά άποσπάση άπό έπάνω του τόν φονικό χιτώνα, πού κατατρώγει τίς σάρκες του. Οί βρόγχοι του ξεραίνονται καί οί πνεύμονές του πονούν φρικτά. Σέ κωματώδη κατάσταση μεταφέρεται στήν Τραχίνα.
Τρία σημεια άπό τήν περιγραφή αυτή αρκούν γιά νά χαρακτηρισθεί τοξικολογικά τό δηλητήριο. Πρώτον: Ή παρεμβολή λανθάνοντος χρόνου όπό τήν διόλου άντιληπτή έπαφή του μέ τό σώμα ως τήν εμφάνισις τών συμπτωμάτων: καί πρώτα μέν δείλαιος “ίλεψ φρενί, κόσμψ τε χαίρων καί στολfi κατηύχετο” Δεύτερον: Ή έναρξη τών συμπτωμάτων μέ τήν προσκόλληση τού χιτώνος στό δέρμα. “Όποιος εχει δει εγκαυματίες, είδικά μέ χημικά έγκαύματα, στόν χώρο τών πρώτων βοηθειών, μόνον αυτός μπορει νά συλλάβη τό μέγεθος της δερματικης καταστροφείς. Οί φυσαλίδες πού δημιουργήθηκαν σπάζουν, τά ρουχα κολλούν στό σώμα καί σέ κάθε άπόπειρα αποσπάσεώς τους τμήματα δέρματος καί βαθυτέρων ίστών ξεκολλούν μαζί τους: πλευραισι γάρ προσμαχθέν έκ μέν έσχάτας βέβρωκε σάρκας … ΤΡ~Oν: Ή προσβολή τών βρόγχων,\ όταν, υπό τήν επίδραση της θερμότη- ) τος άπό τίς φλόγες της θυσίας, τό έξατμιζόμενο δηλητήριο εισπνέεται: … πλεύμονός τ” άρτηρίαςροφει ξυνοικοΟν … Πρόκειται σαφώς γιά καυστική χημική ουσία, ή όποία δρα ύστερα άπό σημαντικό χρόνο έπωάσεως, προκαλει έγκαύματα μερικού πάχους, έπιφανειακά καί βαθιά, καί έγκαύματα ολικού πάχους η, σύμφωνα μέ τήν παλαιότερη ταξινόμησης, δευτέρου καί τρίτου βαθμοο, όταν δέ είσπνευσθη, ένεργει ως άσφυκτικό. Μία άκόμη χαρακτηριστιική της ίδιότητα είναι δτι δέν χάνει τήν δράση της, διατηρουμενη έπί μακρόν, άρκει νά προστατεύεται άπό τήν ζέστη, άπό τό Φώς καί, προοφανώς, άπό τόν άέρα: τό φάρμακον τοστ” απυρον άκτινος τ” άεί θερμης αθικτον έν μυχοις σώζειν … κατά τήν συμβουλή τού Νέσσου. Γιά νά προχωρήσουμε στούς παραλληλισμούς μας, θά κάνουμε αλμα μερικών χιλιετιών, γιά νά φθάσουμε στόν έμφύλιο πόλεμο της λεύκης φυλης τού 2000 αί., γνωστόν ώς Α” Παγκόσμιο Πόλεμο. Στήν σύρραξη αύτή εγινε ιχρήση χημιχημικωνιούσιων μεταξύ των άντιπάλων καί άπό τίς δύο πλευρές: άερίων τού λευκού καί τού κυανού σταυρού έρεθιστικων των ματιων καί της άναπνοης, άερίων τού πρασίνου σταυρού άσφυκτικων καί καυστικων χημικων ούσιων τού κιτρίνου σταυρού, πού προκαλούσαν έγκαύματα καί δρούσαν συγχρόνως ώς ασφυκτικά. Μία άπό τίς ούσίες αύτές ήταν τό θειούχο διχλωραιθύλιο, πού πρόλαβαν καί χρησιμοποίησαν πρωτοι οί Γερμανοί στίς 12 Ίουλίου 1917. Οί Άγγλογάλλοι, όπως ανακάλυψαν μετά τόν πόλεμο, δέν μπορούσαν άκόμη τότε νά τό παράγουν καθαρό σέ βιομηχανική κλίμακα. «Οταν τό κατόρθωσαν, ό πόλεμος ειχε τελειώσει. Τό θειούχο διχλωραιθύλιο εχει μία σειρά άπό χαρακτηριστικές ίδιότητες: πρωτον, ειναι τόσο εμμονη ούσία, ωστε μία περιοχή ραντισμένη μέ τήν χημική αύτή ενωσι νά παραμένη έπικίνδυνη άκόμη καί ύστερα άπό τέσσερις εβδομάδες, παρά τήν έπίίδρασι τού νερού, τού φωτός καί τού άέρος. ·Οταν δέ κρατείται σέ κλειστό χωρο -«έν μυχοΤς» καί «κοίλψ ζυγάστρψ», γιά νά μήν ξεεχνούμε τήν Διηάνειρα- διατηρείται σχεδόν άπεριόριστα.Δεύτερον, διαπερνα τήν ένδυμασία, χωρίς νά γίνει αίσθητή (ή) παρουσία του, καί ερχεται σέ έπαφή μέ τό σωμα, δίχως νά γίνει άντιληπτή ή ύπαρξη του, πρέπει δέ νά περάσουν 6 ώρες τό λιγώτερο -τίς πιό πολλές φορές- γιά νά έκδηλωθη ή σφοδρά δηλητηριώδης δρασι του. Τρίτον, προκαλεί έκτεταμένες έγκαυματικές φυσαλίδες, πού μέ τήν ρήξη τους ύφίστανται βαρειές έπιμολύνσεις. Τέταρτον, όταν εξατμισθεί, προσβάλλει είσπνεόμενο τίς βρογχικές όδούς, προκαλώντας καί σ” αύτές έγκαύματα. Ύπάρχει, συνεπως, έκτεταμένη αντιστοιχία ίδιοτήτων μεταξύ τού δηλητηρίου τού Νέσσου καί τού θειούύχου διχλωραιθυλίου. Καί τά δύο ειναι εμμονες ούσίες, των όποίων ή δράση, ύπό συνθηκες κατάλληλες, διaτηρεTται σχεδόν άπεριόριστα. Καί τά δύο έμφανίζουν λανθάνοντα χρόνο, χρόνο έπωάσεως, ωσπου νά έκδηλώσουν τήν δράση τους. Καί τά δύο προκαλούν βαρύτατες παρεγχυματικές βλάβες τού δέρματος. Καί τά δύο, όταν εξατμιστούν, προσβάλλουν τούς βρόγχους -» … πλεύμονός τ” άρτηρίας». “Ίσως άπό μίαν» άντικειμενική» θεώρησις των πραγμάτων, στήν όποία ειναι ευεπίφορη ή νεώτερη ίδίως γενεά, μού προσαχθεί ό ψόγος της προγονοπληξίας: ότι ύποστηρίζω πώς οί αρχαιοι μας πρόγονοι, κοντά σέ τόσα αλλα, γνώριζαν καί τίς καυστικές πολεμικές χημικές ούσίες καί ότι ό Νέσσος, πιθανως πολεμικός άντίπαλος τού Ήρακλέους, εκανε έναντίον του χημικό πόλεμο! Πράγματι, ένα δέν μπορεί κανείς νά άποκλείση τό δεύτερο -πολλές φορές ό μύθος ειναι μία ποιητική έκδοχή διαφόρων γεγονότων μέ σκοπό τήν στήριξη κάποιων μεταγενεστέρων πρακτικότερων αξιώσεων- στό πρωτο μπορεί νά άπαπάντηση καταφατικά, θυμίζοντας δύο περιστατικά άπό τόν Πελοποννησιακό πόλεμο: τήν πολιορκία των Πλαταιέων καί τήν πολιορκία τού Δηλίοu άπό τούς Λακεδαιμονίους. Έκει, οί πολιορκητές φαίνονται καλοί γνωστες των άρχων τού χημικού πολέμου, χρησιμοποιώντας κατά των πολιορκημένων άσφυκτικά άέρια. -Ας άφ~σoυμε δμως τό άσταθές έδαφος των ύποθέσεων, γιά νά άντιμετωπίσουμε μία περισσότερο πραγματιστικό~ ένστασι. “Η Διηάνειρα δηλητηρίασε τόν άνδρα της άπό ύπερβoλικη ~ άγάπη, χρησιμοποιώντας τό αίμα τού Νέσσου Άλλά τό αίμα είναι κόκκινο,ενω τό καθαρό θειούχο διχλωραιιθύλιο είναι ύγρό δχρουν. “Η ένστασις αύτι~ είναι επιεικώς βιαστική~. Μία συλλογή~ αίματος ύστερα από 8-10 λεπτά πήζει ι και δ,τι απομένει ρευστό, ιό ορός τού αίματος, είναι επίσης υγρόν αποχρουσών Αλλά και στη πιθανή~ περίπτωση πού ό όρός τού αίματος τού Νέσσου περιειχε προσμίξεις τοξικης ουσίας άπό τό βέλος τού “Ηρακλέους καί προσμίξεις σπέρματος, άφού συγκεντρώθηκεκκ αι προσφέρθηκε ύστερα άπό μία απόπειρα βιασμού, καί πάλι θά είχε, τό πολύ, χρωμα ύπόξανθο, δπως άκριβως καί τό δχι καθαρό θειούχο διχλωραιθύλιο, πού παρασκευαζόταν κατά την άγγλικη~ καί αμερικανική~ μέθοδο. Δέν γνωρίζω σέ ποιάν έκταση μπορεί νά γίνει αποδεικτη ~ ή υπόθεση που διατυπώθηκε Χωρίς άμφιβολία οί τοξικολογικοί παραλληλισμοί είναι άπόλυτα πραγματικοί. “Όμως ό κίννδυνος των ψευδων άναλογιων άνάμεσα σέ ασχετα πράγματα- είναι κι έδω παρόντες, καί δχι μόνον στην γλωσσολογική~ έρευνα. Εϋχομαι νά τους άπέφυγα. Καί θά μού ήταν άρκετό αν, μέ δσα ύποστριξα, έδωσα άφορμές γιά σκέψεις

Η γέννηση πλανητών όπως δεν την έχετε ξαναδεί

Μέχρι σήμερα, όσα γνώριζε η επιστήμη για την γέννηση των πλανητών βασίζονταν σε θεωρίες και οι εικόνες που βλέπαμε δεν ήταν παρά εξομοιώσεις με υπολογιστές προηγμένης τεχνολογίας.

 

Ως σήμερα. Πλέον, έχουμε τις πρώτες εικόνες που καταγράφουν την δημιουργία πλανητών στο σύμπαν, χάρη στο τηλεσκόπιο ALMA που έχει τοποθετηθεί στην έρημο της Χιλής.

 

Μετά την ενίσχυσή του με κεραίες υψηλής τεχνολογίας, το τηλεσκόπιο επέτρεψε στην ομάδα του Αστρονομικού Κέντρου της Ατακάμα να εντοπίσει με μεγάλη ευκρίνεια και ακρίβεια αποδείξεις της γέννησης πλανητών, σε ένα ηλιακό σύστημα 450 έτη φωτός μακριά μας. Πρόκειται για εικόνες αεριών, γύρω από το ηλιακό σύστημα του άστρου HL Tauri, που αποτελούν στην ουσία τα ίχνη τα οποία αφήνουν οι πλανήτες καθώς δημιουργούνται.

 

 

Τα άστρα γεννιούνται όταν αέρια και σκόνη ενώνονται εξαιτίας της βαρύτητας, και τα σωματίδια που μένουν, συγκεντρώνονται γύρω από το νεογέννητο άστρο, σχηματίζοντας ομόκεντρους δίσκους, τους οποίους μπορείτε να δείτε στις παραπάνω φωτογραφίες. Φυσικά, όσα περισσότερα γνωρίζουμε για την δημιουργία πλανητών εν γένει, τόσο ευκολότερα μπορούμε να βρούμε τις ρίζες της γέννησης και του δικού μας πλανήτη.

 

 

Σημειώνουμε πως με τις νέες κεραίες του τηλεσκοπίου ALMA, οι φωτογραφίες του έχουν φτάσει σε τέτοιο βαθμό ανάλυσης, ώστε σε γήινη αναλογία, να μπορούν να διακρίνουν ένα κέρμα από απόσταση 110 χιλιομέτρων. Τα συγκεκριμένα μηχανήματα έχουν περαιτέρω δυνατότητες ανάλυσης, επομένως στο μέλλον αναμένουμε ακόμη πιο λεπτομερείς εικόνες από την γαλαξιακή γειτονιά μας. Δείτε περισσότερες εικόνες και πληροφορίες στο παρακάτω video του παρατηρητηρίου ESO που δημοσιεύθηκε αυτή την Πέμπτη: 

 

Επιστήμονες έφτιαξαν για πρώτη φορά φάντασμα στο εργαστήριο!

Μπορεί τα φαντάσματα και οι αόρατες παρουσίες μυστηριωδών όντων να «κυνηγούν» τους ανθρώπους από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι σήμερα, ωστόσο μάλλον δεν είναι τίποτα άλλο, παρά πλάσματα της φαντασίας μας.

 

Επιστήμονες στην Ελβετία απέδειξαν με εργαστηριακά πειράματα ότι οι «παρουσίες» που καμιά φορά νιώθουμε γύρω μας, πιθανότατα είναι μόνο ψευδαισθήσεις που δημιουργεί ο νους, όταν στιγμιαία χάνει την επαφή του στο χώρο με το ίδιο του το σώμα, εξαιτίας υπερβολικής κόπωσης, ασθένειας ή έντονου ψυχολογικού στρες.

 

Το γεγονός αυτό δημιουργεί μια ιδιόμορφη διάσταση και σύγχυση ανάμεσα στο σώμα και το νου, με συνέπεια ο τελευταίος να μην ερμηνεύει σωστά τα σήματα που δέχεται, νομίζοντας ότι ένα άλλο σώμα υπάρχει κοντά του, ενώ στην πραγματικότητα δεν πρόκειται παρά για το δικό του.

 

Πέρα από τους μύθους και τις ιστορίες σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, μέχρι σήμερα οι ασθενείς με ψυχιατρικές και νευρολογικές παθήσεις αναφέρουν παράξενες «παρουσίες» γύρω τους, για να μην αναφέρουμε τις ουκ ολίγες αναφορές ερευνητών στο πεδίο της παραψυχολογίας, των μέντιουμ κ.α.

 

Οι επιστήμονες ανέκαθεν υποψιάζονταν ότι αυτά τα «φαντάσματα» ήταν δημιουργήματα του μυαλού, ωστόσο αυτή τη φορά φαίνεται ότι το απέδειξαν, «δημιουργώντας» τη σχετική ψευδαίσθηση στο εργαστήριο. Η αίσθηση της αόρατης «παρουσίας» ήταν μάλιστα τόσο έντονη, που δύο από τους εθελοντές στο πείραμα εκλιπαρούσαν να σταματήσει!

 

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή νευροεπιστήμης Όλαφ Μπλάνκε της Ομοσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολής της Λοζάνης (EFPL) και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Γενεύης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας «Current Biology», σύμφωνα με το BBC, το «Science», το «Nature» και το «New Scientist», πειραματίστηκαν με 48 εθελοντές, πετυχαίνοντας - με τη βοήθεια και ενός ρομπότ - να «χειραγωγήσουν» το νευρολογικό σύστημα των συμμετεχόντων δημιουργώντας γύρω τους την ψευδαίσθηση της ύπαρξης τεσσάρων φαντασμάτων, τα οποία μάλιστα άγγιζαν τις πλάτες τους με αόρατα δάχτυλα.

 

Το πείραμα έδωσε την εντύπωση στους συμμετέχοντες, οι οποίοι ήταν πλήρως υγιείς σωματικά και νοητικά, ότι αόρατοι άνθρωποι (δύο έως τέσσερις) βρίσκονταν κοντά τους.

 

«Το πείραμά μας προκάλεσε την αίσθηση μιας ξένης παρουσίας στο εργαστήριο για πρώτη φορά. Αυτό δείχνει ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατό να προκληθεί υπό φυσιολογικές συνθήκες απλώς μέσω συγκρουόμενων αισθητηριακών και κινητικών σημάτων, πράγμα που επιβεβαιώνει ότι δεν πρόκειται παρά για μια αλλοιωμένη αντίληψη του σώματός μας από τον εγκέφαλό μας», δήλωσε ο Όλαφ Μπλάνκε.

 

Σύμφωνα με τους ερευνητές, ο άνθρωπος κανονικά σχηματίζει στο νου του μια ενοποιημένη αντίληψη του εαυτού του μέσα στο χώρο. Όμως, μερικές φορές, π.χ. λόγω ασθένειας - ή στη συγκεκριμένη περίπτωση με τη βοήθεια του ρομπότ - ο ανθρώπινος νους σχηματίζει μια δεύτερη εικόνα του σώματός του, την οποία δεν αντιλαμβάνεται ως «εγώ», αλλά ως κάποιον τρίτο, μια ξένη «παρουσία». Αυτή η παρουσία, στη συνέχεια, μπορεί να ερμηνευτεί ως άγγελος, δαίμονας, πνεύμα νεκρού ή κάποιο άλλο φάντασμα.

 

Δεν είναι τυχαίο, όπως επεσήμαναν οι ερευνητές, ότι συχνά άνθρωποι, όπως οι ορειβάτες (συνήθως σε υψόμετρο άνω των 6.000 μέτρων) και οι εξερευνητές, οι οποίοι νιώθουν μεγάλη σωματική και νοητική πίεση, έχουν αναφέρει την εμπειρία τέτοιων παρουσιών - φαντασμάτων. Τυπική είναι η περίπτωση του ορειβάτη Ράιχολντ Μέσμερ, ο οποίος το 1970 κατέβαινε από μια κορυφή των Ιμαλαΐων, μαζί με τον επίσης ορειβάτη αδελφό του, παγωμένος, εξαντλημένος και στερημένος από επαρκές οξυγόνο. Όπως ανέφερε αργότερα, κάποια στιγμή αντιλήφθηκε το φάντασμα ενός τρίτου ορειβάτη να κατεβαίνει μαζί τους σε απόσταση λίγων βημάτων από αυτούς.

 

Κάτι ανάλογο κατά καιρούς συμβαίνει με ανθρώπους που βιώνουν μια τραυματική συναισθηματική κατάσταση, π.χ. λόγω απώλειας κάποιου δικού τους ανθρώπου, οπότε πάλι έχουν αναφέρει ότι ένοιωσαν - ή είδαν - τέτοιες «παρουσίες». Επιληπτικοί, σχιζοφρενείς, άτομα που υποφέρουν από σοβαρές ημικρανίες ή έχουν υποστεί εγκεφαλικό, καρκινοπαθείς που πονάνε και άλλοι ασθενείς είναι επίσης επιρρεπείς σε τέτοιες εμπειρίες.

 

Οι Ελβετοί ερευνητές, πριν το πρωτότυπο πείραμά τους, πραγματοποίησαν εγκεφαλική απεικόνιση σε 12 ασθενείς με νευρολογικές διαταραχές, οι οποίοι στο παρελθόν είχαν αναφέρει ότι ένιωσαν «παρουσίες» γύρω τους. Οι επιστήμονες εντόπισαν ανωμαλίες σε τρεις περιοχές του εγκεφάλου, οι οποίες εμπλέκονται στην επίγνωση του εαυτού, στην κίνηση, αλλά και στην αντίληψη του χώρου.

 

Και μπορεί οι ερευνητές να διευκρίνισαν ότι το αίσθημα της «παρουσίας» είναι διαφορετικό από το αίσθημα της εξωσωματικής εμπειρίας (όπως αυτής στις επιθανάτιες εμπειρίες), ενώ πηγάζει από διαφορετικές εγκεφαλικές περιοχές, ωστόσο τόνισαν ότι παρά τα νέα ευρήματα, είναι μάλλον απίθανο οι άνθρωποι να σταματήσουν να πιστεύουν στα φαντάσματα...