Η πραγματικότητα δεν υπόσχεται δικαιοσύνη. Δεν υπόσχεται αιώνια ζωή. Δεν υπόσχεται ότι το σύμπαν ενδιαφέρεται για τις ελπίδες, τους φόβους και τις προσευχές μας. Είναι αδιάφορη απέναντι στις επιθυμίες μας. Και ακριβώς αυτή η αδιαφορία είναι που πολλοί αδυνατούν να αντέξουν.
Έτσι κατασκευάζουν ουρανούς για να ξεφύγουν από τη γη. Κατασκευάζουν θεούς για να ξεφύγουν από τον εαυτό τους. Κατασκευάζουν απόλυτες αλήθειες για να γλιτώσουν από την αγωνία της αμφιβολίας.
Ο πιστός συχνά δεν αναζητά την αλήθεια. Αναζητά παρηγοριά. Δεν ρωτά αν κάτι είναι αληθινό. Ρωτά αν τον κάνει να νιώθει ασφαλής. Και όταν η ανάγκη για ασφάλεια γίνεται ισχυρότερη από την ανάγκη για γνώση, γεννιέται το δόγμα.
Η θρησκεία υπήρξε για αιώνες το καταφύγιο εκείνων που προτιμούσαν μια ευχάριστη ψευδαίσθηση από μια σκληρή πραγματικότητα. Ένα κοσμικό νανούρισμα για τον φόβο του θανάτου. Μια μεταφυσική υπόσχεση ότι τίποτα δεν χάνεται, ότι όλα έχουν νόημα, ότι κάποιος παρακολουθεί, κρίνει και τελικά αποκαθιστά την τάξη.
Αλλά η ωριμότητα του πνεύματος αρχίζει όταν ο άνθρωπος πάψει να ζητά κηδεμόνες. Όταν πάψει να αναζητά έναν ουράνιο πατέρα που θα του υπαγορεύει τι να σκέφτεται, τι να επιθυμεί και πώς να ζει.
Ο ελεύθερος νους δεν γονατίζει μπροστά στην αβεβαιότητα. Την αντιμετωπίζει. Δεν εφευρίσκει νοήματα. Τα δημιουργεί. Δεν περιμένει σωτηρία. Αναλαμβάνει την ευθύνη της ύπαρξής του.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν την ελευθερία. Θέλουν τη βεβαιότητα. Και για χάρη αυτής της βεβαιότητας είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν την αμφιβολία, τη λογική και πολλές φορές την ίδια την αλήθεια.
Ίσως γι'αυτό οι ψευδαισθήσεις έχουν πάντα περισσότερους οπαδούς από την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα απαιτεί θάρρος. Οι ψευδαισθήσεις απαιτούν μόνο πίστη.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου