Η Αποδόμηση του Woke

Αποδόμηση.

Γίνε ρινόκερος, γιατί όλοι γίνονται ρινόκεροι.

Οι ρίζες του μαρξιστικού κινήματος Woke δεν είναι αρκετά δύσκολο να αναζητηθούν, όχι μόνο χρονολογικά αλλά και διανοητικά. Άλλωστε είναι η αγαπημένη πρακτική των Επικυρίαρχων οι τελετουργίες σε κοινή θέα, ώστε να δείχνουν Ολοφάνερα αυτό που επιθυμούν για τις μαϊμούδες της ουτοπίας και που σκοπεύουν να επιβάλουν στο προσεχές μέλλον. Τίποτε κρυφό. Σαφώς και η (βδελυρή και πανούργα) μαρξιστική Σχολή της Φρανκφούρτης και ο Μεταμοντερνισμός* αποτελούν τράπεζες ιδεών του μαρξιστικού Woke κινήματος, ωστόσο φαίνεται πως αυτού του τύπου η εκδικητική του ρητορική, μπορεί να αναζητηθεί μέσα σε άλλα κινήματα τα οποία εμφανίστηκαν μετά τον Β’ Π.Π. στην Ευρώπη κυρίως κι επεκτάθηκαν στις ΗΠΑ, μετά την εγκαθίδρυση του μπολσεβικισμού στην Ρωσία.

Woke είναι νεολογισμός, ένα αγγλικό επίθετο που σημαίνει «επαγρύπνηση εναντίον φυλετικών προκαταλήψεων και διακρίσεων». Πλέον, ο όρος φέρεται να έχει αρνητική χροιά στον δυτικό κόσμο, ενώ η κουλτούρα που προωθείται γύρω από την συγκεκριμένη πολιτική, κατηγορείται ως υπερβολική και πολλές φορές παραβιαστική ως προς την ελευθερία του λόγου. Επίσης, η woke κουλτούρα κατηγορείται ότι έχει χρησιμοποιηθεί από το σύστημα, με σκοπό να προωθήσει νεοφιλελεύθερες πολιτικές, καμουφλαρισμένες με πολιτικές δικαιωματισμών και προώθησης διάφορων κοινωνικών ομάδων (όπως ΛΟΑΤΚΙ+, φεμινίστριες, ακτιβιστές του BLM, vegan, κ.α.)

Ο φεμινισμός, η σεξουαλική επανάσταση, οι Beatles, η ελευθεριότητα, τα ναρκωτικά και «τα παιδιά των λουλουδιών», η μόδα του veganism, του ΛΟΑΤ+, ακτιβιστές, άκριτη ζωοφιλία, πολιτική ορθότητα, οι ΜΚΟ, παγκοσμιοποιητές… με δύο λόγια η καθολική αποδόμηση του Δυτικού πολιτισμού αποτελούν την πηγή τους. Η διάσταση αφορά τα κύρια πολιτικά χαρακτηριστικά του μαρξιστικού Woke κινήματος, τα οποία παρουσιάζουν μια μετακίνηση του, υποτίθεται, φιλειρηνικού κινήματος από κοινωνικό, σε πολιτικό με βασικά δογματικά/θρησκευτικά/βίαια/πολεμικά χαρακτηριστικά.

Η λέξη “Από-δόμηση” επινοήθηκε από τον Gerard Granel (1930 – 2000) Γάλλο φιλόσοφο και μεταφραστή, που μετέφρασε πολλά φιλοσοφικά κείμενα στα γαλλικά, μεταξύ των οποίων έργα των Μάρτιν Χάιντεγκερ, Έντμουντ Χούσερλ, Ντέιβιντ Χιουμ, Τζιαμπατίστα Βίκο και Λούντβιχ Βιτγκενστάιν. Ο Γκρανέλ άσκησε σημαντική επιρροή σε πολλούς Γάλλους φιλοσόφους, συμπεριλαμβανομένων των Ζακ Ντεριντά, Ζαν-Λικ Νανσί και Μπερνάρ Στίγκλερ.

Ο Granel προκειμένου να αποδώσει τον πολύσημο όρο που χρησιμοποιεί ο Χάιντεγκερ (Abbau: Αποσύνθεση, Αποσυναρμολόγηση) στο δοκίμιο του “Συμβολή στο ζήτημα του Είναι” (Zur Seinsfrage, 1956), κείμενο που γράφτηκε το 1955 προς τιμή του Έρνστ Γιούνγκερ. Η λέξη “Abbau” είχε ήδη χρησιμοποιηθεί από τον Χάιντεγκερ, στις παραδόσεις του μαθήματος “Τα θεμελιώδη μαθήματα της Φαινομενολογίας” το 1927, με σκοπό να περιγράψει την “κριτική Αποδόμηση των παραδεδομένων εννοιών και οι οποίες χρησιμοποιούνται αναγκαστικά, με σκοπό να αναχθούμε στις πηγές από τις οποίες αντλήθηκαν”

Αυτή η κατευθυντήρια ιδέα υπήρχε ήδη από τον Έντμουντ Χούσερλ (1859 – 1938) Γερμανό φιλόσοφο που εγκαθίδρυσε την σχολή της Φαινομενολογίας. Αντιτάχθηκε στον θετικιστικό προσανατολισμό της επιστήμης και της φιλοσοφίας της εποχής του. Εκπόνησε κριτικές στις επιδράσεις του ιστορικισμού και του ψυχολογισμού στην λογική. Χωρίς να περιορίζεται στον εμπειρισμό, αλλά θεωρώντας ότι η εμπειρία είναι η πηγή όλης της γνώσης, επεξεργάστηκε μια μέθοδο φαινομενολογικής αναγωγής, μέσω της οποίας το υποκείμενο είναι δυνατόν να αποκτήσει έμμεση γνώση της ουσίας.

Ο Χούσερλ στην παράγραφο 60 των “Καρτεσιανών Στοχασμών” (1929) άσκησε κριτική στην “μεταφυσική που έχει αλλοιωθεί στο διάβα της ιστορίας” και πρότεινε να ξαναανακαλυφθεί και να αποκατασταθεί, μέσω της Φαινομενολογίας: “Η έννοια αυτού που ΄χει θεμελιωθεί καταγωγικά ως μια πρώτη φιλοσοφία”, όπως το θυμίζει κι ο Ντεριντά στο έργο του “Η φωνή και το φαινόμενο” (1967).

Όπως εξηγεί ο Γκρανέλ, πρότεινε την λέξη “Από-δόμηση”, μετά από την συνάντησή του με τον Χάιντεγκερ για τα μεταφραστικά ζητήματα, των κειμένων του, προκειμένου: “να αποφύγει την λέξη ‘καταστροφή’ η οποία· ακόμα και χρησιμοποιώντας το ενωτικό σημείο, θα παρέπεμπε περισσότερο στο Zerstörung παρά στο Abbau”.

Πριν καν κυκλοφορήσει η μετάφραση του κειμένου του Χάιντεγκερ από τον Γκρανέλ, είχε κυκλοφορήσει στους χαιντεγκεριανούς κύκλους και η απόδοση του “Abbau” με την λέξη “Αποδόμηση” είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον Υιοθετήθηκε αναφανδόν από τον Ζακ Ντεριντά που στην συνέχεια την έκανε σημαία του. Ο Ντεριντά (Jacques Derrida, 11930 – 2004) ήταν Γάλλος φιλόσοφος γεννημένος στην Αλγερία, γνωστός και ως θεμελιωτής της “Αποδόμησης”.

Το ευρύ και λεπτομερές έργο του είχε βαθιά επίδραση στο πεδίο της λογοτεχνικής θεωρίας και στην φιλοσοφία (καθώς αυτό το έργο στάθηκε κρίσιμο για τον διαχωρισμό ανάμεσα σε ηπειρωτική (continental philosophy) και αγγλοσαξονική (anglosaxon philosophy) φιλοσοφία. Το έργο του επηρέασε πολλά επιστημονικά πεδία που δεν σχετίζονταν ευθέως με την φιλοσοφία όπως το πεδίο των επιστημών του δικαίου και της αρχιτεκτονικής. Ανάμεσα στα πιο γνωστά του έργα συγκαταλέγονται το “Περί Γραμματολογίας”, “Τα φαντάσματα του Μαρξ”, “Η φωνή και το φαινόμενο”.

Ο Ντεριντά έχει δώσει έναν ορισμό στην “Αποδόμηση” αφού δεν ήταν δική του η έννοια, αλλά και γιατί η Αποδόμηση ήταν μια στρατηγική κι όχι μια μέθοδος. Ως προς αυτή του την επίμονη στάση εξηγεί τον δικό του τρόπο να σκέπτεται την Αποδόμηση στην πολύ γνωστή επιστολή του προς τον Ιάπωνα μεταφραστή που προσπαθεί να βρει μια αντίστοιχη λέξη στην Ιαπωνική γλώσσα κατά την μετάφραση του έργου του Ντεριντά. (Επιστολή προς Ιάπωνα φίλο).

Η Αποδόμηση χαρακτηριζόταν από μια δυναμική ανατροπής ηγεμονικών κατασκευών του λόγου. Αλλά ως τέτοια στρατηγική δεν μπορούσε ποτέ να καθορίζεται με ορισμό. Στην επιστολή προς Ιάπωνα φίλο ο Ντεριντά γράφει ότι η Αποδόμηση είναι μια λέξη που θα έπρεπε τελικά να εξαφανιστεί. Μια δυναμική του λόγου καθιστά κάθε διατύπωση έρμαιο της δικής της Αποδόμησης. Αλλά είναι η ευθύνη κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου να επιλέξει και να οργανώσει την δολιοφθορά απέναντι σε εκείνο το πεδίο της ηγεμονίας που αξίζει να χτυπηθεί στην εκάστοτε συνθήκη.

Η Αποδόμηση δεν είναι απλή ορθολογική κριτική των ηγεμονικών σχημάτων του λόγου. Περιλαμβάνει στον τρόπο που οργανώνεται την απόφαση για δράση μέσα σε ένα πλαίσιο που αποφασίζεται μέσα στην εκάστοτε χρήση της. Η στρατηγική της Αποδόμησης σχετίζεται δηλαδή με μια τέχνη που βασίζεται στην ίδια την αδυναμία του λόγου να παράγει ακριβή σχήματα: χρησιμοποιεί αυτή την συστηματική ανακρίβεια του λόγου για δράσεις δολιοφθοράς που στοχεύουν ενάντια σε ηγεμονικές απειλητικές κατασκευές.

«Η λέξη Αποδόμηση, προέρχεται από μιαν έκφραση του Χάιντεγκερ (destruktion), που πρέπει να γίνεται αντιληπτή ως “Αποδόμηση” και όχι ως “καταστροφή”. Εγώ την χρησιμοποιώ με την έννοια μιας ανάλυσης των διάφορων επιπέδων στα οποία διαστρωματώνεται η κουλτούρα. Θα προτιμούσα να μιλήσω για επιβεβαίωση αυτού που απωθήθηκε παρά για αναδόμηση. Για να υπογραμμίσω ότι η Αποδόμηση είναι κάτι το θετικό και όχι το αρνητικό (…) Όταν ένας φιλόσοφος θεμελιώνει ένα σύστημα, υπάρχει πάντοτε κάτι που παραμένει ανακόλουθο και που καταλήγει να αποδομεί αυτόματα αυτό το σύστημα. Δεν πρόκειται μόνο για το απροσδόκητο. Η Αποδόμηση είναι το να συμβαίνει το αδύνατο ή αυτό που φαινόταν αδύνατο. Χρειάζεται να προσέξουμε για να μην το παρερμηνεύσουμε εννοώντας ως “κείμενο” ένα βιβλίο. Το να λέγαμε “δεν υπάρχει τίποτα έξω από το βιβλίο” θα ήταν ανόητο. Το κείμενο πρέπει να γίνει αντιληπτό με μια γενικευμένη έννοια, που φτάνει ως το να συμπεριλαμβάνει ολόκληρο τον κόσμο ως ένα σύνολο από ίχνη. Με αυτήν την έννοια δεν υπάρχει τίποτε άλλο». –Ζακ Ντεριντά, σε συνέντευξη στον Ιταλό μαθηματικό Πιερτζόρτζιο Οντιφρέντι και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «La Repubblica» στις 3-7-2002.

Στην αρχή του έργου του “Περί γραμματολογίας” (7967) κι όπου επιδίδεται στην αποδόμηση της “μεταφυσικής οντο-θεολογίας” θεωρουμένης ως κύριο χαρακτηριστικό της Δύσης, ο Ντεριντά ορίζει την θέση/πράξη του ως “την καταστροφή, όχι την κατεδάφιση, αλλά την αποστρωμάτωση, την Αποδόμηση όλων των σημασιών που πηγή τους είναι η πηγή του Λόγου. Ιδιαίτερα την σημασία της Αλήθειας”.

Στοχεύει ακριβώς αυτό που αποκαλεί “λογοκεντρισμό” αυτήν “την μεταφυσική της φωνητικής γραφής” κι ακόμη βαθύτερα “την οντολογία που, στην βαθύτερη διαδρομή της καθόρισε την έννοια του Είναι ως παρουσία και την την έννοια της ομιλίας ως την πλήρη πλήρη συνέχεια του λόγου”.

Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση σχετικά με την “Αποδόμηση”, (όπως και με κάθε τι σημαντικό σχετικά με την ελευθερία του ανθρώπου από την φυλακή του Αφέντη), λόγω της συστατικής αμφισημίας του το εγχείρημα του Ντεριντά, μισό-φιλοσοφικό, μισό-φιλολογικό, τοποθετημένο κάπου ανάμεσα στην Χαιντεγκεριανή φιλοσοφία και τον μαρξιστικό/αβαγκαρντιανισμό παραλογισμό των ΗΠΑ, μπορεί να ταιριάξει σε όλα τα γούστα και να εκφυλιστεί κατά βούληση.

Με αποτέλεσμα όλοι όσοι εμπνέονται από αυτό, να πιστεύουν (όχι δεν γνωρίζουν, δεν έχουν την απαιτούμενη διανοητική ικανότητα για να γνωρίζουν) ότι ανυψώνονται στις απάτητες κορυφές της διανοητικής επινοητικότητας και ιδιαίτερα οι πανεπιστημιακοί και οι φιλολογικοί να πιστεύουν οι ανόητοι ότι έχουν μετατραπεί σε φιλοσόφους πρώτης γραμμής και οι πιο δογματικοί χαιντεγκεριανοί ότι “χορεύουν με την γλώσσα”, όλοι τους όμως είναι οπαδοί του Ντεριντά στον βαθμό που ισχύουν οι ισχυρισμοί του Ντεριντά στο να παίζει κανείς (απόλυτα ηλίθιος) με τον Νίτσε ενάντια στον Χάιντεγκερ… κι αυτό ακριβώς γίνεται, αυτό ακριβώς ζούμε σήμερα.

“Τι είναι η Αποδόμηση; Μα τα πάντα. Τι είναι η Αποδόμηση; Μα, τίποτα. Ας πούμε απλά πως είναι αδύνατον να οριστεί” Γράφει ο Ντεριντά το 1985, σε μια Επιστολή σε ένα φίλο Ιάπωνα.

Όλες αυτές οι αναρωτήσεις, οι επιφυλάξεις, οι αμφισημίες, οι προεκτάσεις, οι ακαθόριστες αυτοδιορθώσεις και οι σχετικές ταχυδακτυλουργίες δεν εμπόδισαν τους ηλίθιους να συνθηματοποιήσουν και συστηματοποιήσουν αυτήν την λέξη και να την μετατρέψουν σε meme καθολικής χρήσης με δογματικό και θέσφατο νόημα για να εξυπηρετήσουν τους μιαρούς σκοπούς τους. Ένα προνομιακό προπαγανδιστικό εργαλείο ενός νέου σχολαστικισμού εύπεπτης κατανάλωσης.

Έτσι η Αποδόμηση μετατράπηκε σε μια σύγχρονη Ιερά Εξέταση όπου μπροστά της εμφανίζονται, βασανίζονται κι εκτελούνται όλοι οι Μεγάλοι Στοχαστές της ανθρωπότητας, αυτοί που έβγαλαν τον άνθρωπο από τα σκοτάδια του μεσαίωνα και της θρησκευτικής πανούκλας, και για να αποδομηθούν όλες οι συνιστώσες του μεγαλειώδους Δυτικού πολιτισμού, αυτού που έβγαλε τον άνθρωπο από την κατάσταση του Βουντού.

Το αποδομητικό μιμίδι, έχει σαν αποτέλεσμα να καταστήσει στείρα την φιλοσοφική σκέψη στην Δύση, ειδικά στην Γαλλία, έτσι όπως την ανήγαγε σε δογματική μίμηση των γραπτών του Ζακ Ντεριντά και των μαθητών του. Αυτή η μόδα του μιμιδιού “Αποδόμηση”, παρουσιάζει τέσσερα χαρακτηριστικά, την διάρκεια στον χρόνο, λόγω της στοχευμένης προπαγάνδας, την δύναμη του εκφοβισμού, όπως η Ιερά Εξέταση, την ταχύτατη παγκόσμια εξάπλωση όπως κάθε ιός/meme, και την μετατροπή της σε δόγμα/ιερά βίβλος. Όλες τις παραλλαγές της τις συναντάμε σε εντελώς διαφορετικά πεδία του πολιτισμού μας, από την σύγχρονη τέχνη, έως την παιδαγωγική, από τον αντιρατσισμό και τον νεοφεμινισμό έως την διαφημιστική και πολιτική/θρησκευτική προπαγάνδα.

Τον Ιανουάριο του 2022, η Τζ Κ. Ρόουλινγκ, δημιουργός του Χάρυ Πότερ, αποκλείστηκε από την προβολή ταινίας για το έργο της από την εταιρία Worner, επειδή οι δηλώσεις της για την ύπαρξη γυναικείου φύλου θεωρήθηκαν ομοφοβικές και τρανσφοβικές!! Στα πανεπιστήμια της Δύσης απαιτούν με βίαιη και δογματική μανία, την κατάργηση διδασκαλίας της Ελληνικής φιλοσοφίας (ειδικά τους Πλάτωνα, Σωκράτη κι Αριστοτέλη) καθώς δήθεν “προωθούν τον ρατσισμό, την λευκή ανωτερότητα και υπεροχή και την πατριαρχία, αλλά και τα δύο φύλα”.

Η “cansel culture” του μαρξιστικού Woke κινήματος διεκδικεί, προβάλλει, επιτάσσει και δογματικά επιβάλλει την Αποδόμηση κι ακύρωση ολόκληρου του αρχαίου, ένδοξου, ιστορικού παρελθόντος τους Δυτικού πολιτισμού. Μόνο του Δυτικού πολιτισμού, ώστε να απομείνει μόνο το Βουντού, γιατί μόνο αυτό μπορούν, γονιδιακά και διανοητικά ν’ αντιληφθούν. Ο Μέγιστος Ηράκλειτος, ο Παρμενίδης, ο Δημόκριτος, ο Αναξαγόρας… τους πέφτουν δυσνόητοι και σκοτεινοί.

Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης το BBC και φυσικά το NETFLIX, το Χόλιγουντ και όλες οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης προπαγανδίζουν, στηλιτεύουν και προβάλλουν συστηματικά και προπαγανδιστικά τον “συστημικό ρατσισμό” από την κλασσική αρχαιότητα έως σήμερα. Αποδομούν κάθε τι που μας έβγαλε από τον βούρκο του Μεσαίωνα με την χριστιανική πανούκλα, την Ιερά Εξέταση και τον Διαφωτισμό.

Ζούμε ένα σύγχρονο κυνήγι μαγισσών (άλλωστε οι μιαρές σπορές των Αβυσσαίων γνωρίζουν πως να το κάνουν) που στοχοποιεί, ρατσιστικά, μόνο την λευκή φυλή στην Δύση, την φυσιολογική δυαδικότητα των φύλων, ενώ προωθείται με βία και μίσος η επιβολή η καθιέρωση ελευθεριότητας, και οι κοινωνικές διακρίσεις εις βάρος της λογικής και της πλειοψηφίας.

Πρακτικά το μαρξιστικό Woke κίνημα δεν κάνει τίποτε πρωτότυπο, (αφού είναι ανίκανοι για λογική διανοητική διεργασία), απλά αποδομεί, κι επανεισάγει αντεστραμμένη την ιδέα του ρατσισμού, πλέον τα πάντα πρέπει να ερμηνεύονται υπό το πρίσμα της σύγκρουσης λευκών και μαύρων (αποκλείονται οι υπόλοιπες φυλές) άνδρες και γυναίκες, ετερόφυλοι κι ομοφυλόφιλοι… συνεπώς όλοι οι λευκοί άντρες/εργάτες εκχωρούνται συλλήβδην στον Τραμπ, στην Μέλονι και στην Λεπέν…

Το μαρξιστικό woke κίνημα στην Δύση στοχεύει στην μειονοτικοποίηση των Ευρωπαϊκής καταγωγής πληθυσμών και ταυτόχρονα στην εξαφάνιση των φύλων μέσα από την παιδιάστικη άρνηση της βιολογικής σεξουαλικής ταυτότητας, ανοίγοντας τον δρόμο προς τον μετάνθρωπο, τον ρομποτοποιημένο, άνοο, άβουλο μετάνθρωπο.

Στην Ελλάδα όπου “ανήκομεν εις την Δύσην” στους μαρξιστικούς woke κύκλους η λογική αναφορά σε φοιτητές και φοιτήτριες έχει αντικατασταθεί στο ουδέτερο “τα φοιτητά”!! Το βασικό προπαγανδιστικό τέχνασμα μέσω του οποίου προωθείται η αποδόμηση και η βίαιη φίμωση κάθε ορθολογικής φωνής, είναι η “ακροδεξιοποίηση” της διαφωνίας, με όρους όπως τραμπιστής, ψεκασμένος, αντιεμβολιαστής, αρνητής, φασίστας, ναζιστής, πατριώτης, εθνίκι, κ.ά. που υπάρχουν στην φαρέτρα των μαρξιστών αποδομητών.

Όποιος αμφισβητεί την πολιτική ορθότητα “νομιμοποιεί τον ακροδεξιό λόγο” και καταδικάζεται σε εξοστρακισμό και μερικά κλωστομπουνίδια. Άλλωστε στον πυρήνα στο woke μαρξιστικού κινήματος, παγκοσμίως, βρίσκονται οι “αντίφα”, που έγιναν ευρέως γνωστοί κατά την διάρκεια των καταστροφών για τον Τζώρτζ Φλόυντ το καλοκαίρι του 2020, ενώ, στην Ελλάδα είναι γνωστοί για το κατάπτυστο σύνθημα/μιμίδι τους “Να καταστραφεί η Ελλάδα, να ζήσουμε εμείς”.

Το σύνθημα/μιμίδι των μαρξιστικών παγκοσμιοποιητών είναι απλό και καταστροφικό όπως ο ιός της πανούκλας.

Τα πάντα μπορούν και πρέπει να Αποδομηθούν.

Αυτό όμως είναι ψευδές και καθαρά προπαγανδιστικό, γιατί μόνο η Δυτική κουλτούρα και το μεγαλείο της Ελληνικής Φιλοσοφίας και πολιτισμού υπόκεινται σε καθολική και συστηματική Αποδόμηση. Δεν τίθεται καν θέμα να αποδομηθεί η κατάσταση αυτοθυματοποίησης των Ανατολικών λαών π.χ οι κάστες των Ινδών, των Κινέζων κ.ά. Θυματοποιημένος, δαιμονοποιημένος και εγκληματικός είναι ο Δυτικός, λευκός και ειδικά ο Αρχαίος Ελληνικός και κατά προέκταση ο Δυτικός πολιτισμός, σε όλες τις συνιστώσες του, που πρέπει να κατεδαφιστεί, να κομματιστεί, να αποδομηθεί, ώστε να αντικατασταθεί από την σαπίλα που βασιλεύει στο άδειο κεφάλι τους.

Αυτός ο Woke εκφοβισμός δεν έχει άλλο αποτέλεσμα παρά την επιβολή μιας νεολογικής ορολογίας και μιας προπαγανδιστικής ρητορικής η οποία αποκλείοντας κάθε ελεύθερη σκέψη κάθε δημιουργικό στοχασμό, προφέρει τους δογματικούς κανόνες της ένταξης σε μια διεθνή σέκτα και τους δείκτες αναγνώρισης των μελών αυτής της σέκτας (όπως κάνουν οι Ελευθεροτέκτονες και κάθε σέκτα/Στοά που σέβεται τον εαυτό της) αναμεταξύ τους, οι οποίοι τοποθετούνται στον ακραίο κομμουνισμό είτε είναι αριστεροί, είτε όχι.

Η απομυθοποιητική σκέψη που έχει τις ρίζες της στην θανατηφόρο ασθένεια του Διαφωτισμού (αναζήτησε το σχετικό άρθρο) μετατράπηκε σε σχολαστική αποδομητική πρακτική, πρώτη πράξη της οποίας είναι να επιτεθεί στην Λογική και στον λογοκεντρισμό και στον “φαλλολογικό-κεντρισμό” με μια έκφραση θέλησης κυριαρχίας η οποία ανάγεται με την σειρά της στο “αποτρόπαιο πατριαρχικό σύστημα” (μόνο των λευκών) του οποίου τις δήθεν καταστροφικές συνέπειες βιώνουμε καθημερινά, σύμφωνα με το αφήγημά τους.

Ένα κίνημα, όπως μας διδάσκει η Πολιτική Επιστήμη, η Κοινωνιολογία, η Πολιτική Κοινωνιολογία κτλ. έχει έναν στόχο, έναν αγώνα να δώσει και ένα πρόβλημα να λύσει. Με άλλα λόγια, στόχος ενός κινήματος είναι «κάτι νέο να φέρει» στην κοινωνία το οποίο «όφειλε» να υπήρχε και πριν.

Η διαμαρτυρία και ο καθορισμός ενός εχθρού μπορούν να συνυπάρχουν με τις προτάσεις του κινήματος. Χωρίς εχθρό δεν υφίσταται διαμαρτυρία. Το μαρξιστικό κίνημα Woke έχει ορίσει ως εχθρικό οτιδήποτε σχετίζεται με τους αιώνες στους οποίους ο δυτικός κόσμος υποτίθεται, κατά τα διαταραγμένα μυαλά τους, ότι απέκτησε προβάδισμα έναντι άλλων πολιτισμών.

Το μαρξιστικό κίνημα Woke οφείλει την διαφημισμένη “επιτυχία” του στο ότι ορίζει τον εχθρό όπως θα οριζόταν από έναν στρατηγό στο πεδίο της μάχης. Οι οδηγίες μάχης είναι απλές ώστε στην μάχη να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα σαφήνειας. Ο άνδρας/γυναίκα που είναι λευκοί, κι όλος ο πολιτισμός που κληρονόμησαν και κληροδότησαν, με την υπεροχή του μυαλού τους, όλη η φιλοσοφία και οι τέχνες που έβγαλαν τον άνθρωπο από την ζωώδη κατάσταση και τον ανέβασαν στο επίπεδο των Θεών, των ανώτερων πνευματικά πλασμάτων, πρέπει να ξεριζωθεί κατά τους παρανοϊκούς Wokesters και να επιστρέψει η ανθρωπότητα στο επίπεδο του Βουντού.

Ο ριζοσπαστισμός του σε συνδυασμό με τον ρεβανσισμό τον οποίο εκφράζουν οι θιασώτες του κινήματος των κοιμισμένων «αφυπνισμένων», συνιστούν απειλή για την κοινωνική συνοχή σε αρκετές χώρες, γιατί πλέον έχει προ πολλού ξεπεραστεί από τους κοιμισμένους «αφυπνισμένους» το στάδιο της έστω και προσχηματικής δικαιωματικής κάλυψης.

Πλέον αρκετοί Wokesters, ανοικτά υποστηρίζουν το λεγόμενο «βία στην βία». Η αιτία ύπαρξης του μαρξιστικού κινήματος Woke είναι η κατάρρευση και καταστροφή μιας ιδέας/ιστορίας λογικής και με απτά αποτελέσματα, όχι ο διάλογος ή η συνύπαρξη με κάποια άλλη ιδέα ή κίνημα. Η συζήτηση ανάμεσα σε θεϊστές και άθεους, είναι ένα παράδειγμα συνύπαρξης δύο διαφορετικών κοσμοθεωριών, δύο διαφορετικών πίστεων/θέσεων.

Αντίθετα, το βδελυρό, μαρξιστικό κίνημα Woke δεν περιφρονεί μόνο την θρησκεία, αλλά και την επιστήμη, αν αυτή συγκρούεται με τις δικές του αρχές της τουρλού-τουρλού. Το Woke κίνημα απαιτεί με άλλα λόγια τον επαναπροσδιορισμό της Ιστορίας και όλων όσων έλαβαν χώρα στην Δύση, μέχρι την στιγμή της «αφύπνισης» των μαϊμούδων της ουτοπίας, μέχρι την στιγμή δηλαδή που κάποιες υποτίθεται “φωτισμένες προσωπικότητες”, μιμιδίζοντας, αντιλήφθηκαν τον τρόπο με τον οποίον θα απελευθερωθεί ο άνθρωπος. Από τι και από ποιόν θα απελευθερωθεί; Από τον λευκό άντρα; Παράνοια, ίδια με την παράνοια της χριστιανικής πανούκλας όταν έσκασε μύτη στην κοινωνική ζωή και μας κατσικώθηκε σαν μολυσματική αρρώστια, μέχρι σήμερα.

Η στιγμή της «αφύπνισης» είναι, λένε οι διαταραγμένοι wokesters και η αρχή της πραγματικής Ιστορίας, εκείνης δηλαδή που απλώς δεν πρέπει να γραφτεί από τους «υπόλογους» λευκούς άνδρες. Ήδη αρκετοί μελετητές, θεωρούν ότι το Woke κίνημα αποκτά όλο και ταχύτερα, χαρακτηριστικά θρησκείας/δόγματος. Και όχι μόνο αυτά. Το μαρξιστικό Woke κίνημα έχει αρχίσει να δημιουργεί «νέο Οικογενειακό Δίκαιο», νέο «Αστικό Κώδικα», νέα εκπαιδευτική πολιτική και βέβαια, νέες σχέσεις κράτους-πολίτη, οικογένειας-σχολείου κτλ. αλλά και 50 φεύγα φύλα.

“Apparition of Face and Fruit Dish on a Beach” (1938). Πίνακας του Ισπανού σουρεαλιστή Σαλβαδόρ Νταλί. Αυτό το έργο ανήκει σε μια ομάδα έργων ζωγραφικής του Νταλί που υποδηλώνουν μια οπτική ψευδαίσθηση που ονομάζεται διπλή, πολλαπλή ή διφορούμενη εικόνα.

Η πολιτική ορθότητα ως όπλο του μαρξιστικού Woke κινήματος.

Εκτός από την επιθετικότητα και την «ιερή αποστολή» του να γραφτεί η Ιστορία και το μέλλον από όλους όσους ήταν υποτίθεται θύματα, (μη λευκοί άνδρες δηλαδή, κάτι που συνιστά μια άκρως ρατσιστική θέση), όλα τα πνευματικά επιτεύγματα, καθίστανται ένοχα και υπαίτια για την όποια δυστυχία των θυμάτων και επομένως, δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα σε διαχωρισμό άξιων επιτευγμάτων και οπισθοδρομικών. Από αυτό καθίσταται προφανές ότι το μαρξιστικό Woke κίνημα δεν είναι εναντίον μόνο των Μαθηματικών για παράδειγμα, αλλά και της ίδιας της Μητέρας της Επιστήμης, της ίδιας της Λογικής. Η πολιτική ορθότητα δεν ταυτίζεται με το μαρξιστικό Woke.

Είναι ένα εργαλείο για το Woke κίνημα το οποίο στοχεύει στην φίμωση/εξαφάνιση/ αποδόμηση των αντιπάλων του ενώ παράλληλα, επιβάλλει την πολιτική ατζέντα και ταυτόχρονα, την θεματολογία της. Oι Wokesters ή όσοι ηγούνται αυτών, στοχεύουν στον έλεγχο της γλώσσας και των νοημάτων αυτής, στην αντικατάσταση της λογικής με την παραφύση παράνοια. Εκτός από την «Νέα Ιστορία», μέσω της Γλώσσας, διαμορφώνεται μια νέα ηθική, ένας νέος κώδικας αξιών ο οποίος απευθύνεται όχι στην αξία των ανθρώπων, αλλά στην ανταμοιβή όσων υπέφεραν από οτιδήποτε εκείνοι θεωρούν ως «καταπίεση» και στην «τιμωρία» όσων υποτίθεται ότι υπήρξαν «θύτες».

Η επιβολή της πολιτικής ορθότητας, στοχεύει στον γλωσσικό (πνευματικό) αφοπλισμό όσων αντιδρούν ή ασκούν κριτική, με βάση την ΛΟΓΙΚΗ… Βαθύτερος στόχος, είναι η ποινικοποίηση (έχει ήδη γίνει σε μεγάλο βαθμό) της φυσιολογικής και συνταγματικά κατοχυρωμένης ελευθερίας έκφρασης. Είναι δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ συκοφαντίας και ελεύθερης έκφρασης με βάση την παρανοϊκή πολιτική ορθότητα. Αυτό σημαίνει ότι ένας άνθρωπος, αποθαρρύνεται να κρίνει κάτι που δεν είναι πολιτικά ορθό σύμφωνα με τους μαρξιστές και άρα, αποδέχεται με αλαλία όλα αυτά τα παρανοϊκά που συμβαίνουν.

Το τέλος είναι τραγικό κι ολέθριο.

Η κατάρρευση της δημοκρατίας, της λογικής και ο περιορισμός της ευρηματικότητας, της δημιουργικότητας καθώς το «ναρκοπέδιο» που έχουν στήσει πάνω στην γλώσσα οι βδελυροί μαρξιστές Wokesters έχει σημαντικότατες κοινωνιογλωσσικές συνέπειες που μοιάζουν με αντικίνητρα στην ελεύθερη έρευνα που υπήρξε πάντα η ατμομηχανή της προόδου.

Το μαρξιστικό Woke κίνημα έχει τις ίδιες ομοιότητες με πλείστα επικίνδυνα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα που έλαβαν τόπο στον πλανήτη μας. Η ραγδαία εξάπλωση του μιαρού Woke κινήματος, έχει καταστήσει «παλαιά» κάθε προσχηματική εκστρατεία «ισότητας». Εδώ και λίγα χρόνια, μιλά με όρους βίαιης επικράτησης μην αφήνοντας παράθυρο για διάλογο, κριτική, συζήτηση, επιστημονικά επιχειρήματα κτλ. Δηλαδή εξοστρακίζουν την ΛΟΓΙΚΗ, όπως ακριβώς κάνουν και οι δογματικές θρησκείες.

Οι κοινωνίες στην Δύση, αντιμετωπίζουν ήδη μεγάλα προβλήματα από τις ανεξέλεγκτες διαστάσεις που έχει πάρει η μολυσματική «αφύπνιση», που θέλει βίαια να επιβάλλει 60+ φύλα, τους ολόξανθους Έλληνες Κλεοπάτρα και Αχιλλέα μαύρους με διογκωμένα χαρακτηριστικά και την εκτρωματική συλλογιστική που λέει ότι “κάθε αλλαγή στην ιστορία που μπορεί να φανταστεί κάποιος είναι μια ακόμη οπτική κι άρα καλοδεχούμενη” (LOL). Άρα μπορούμε να πούμε ότι και ο Χίτλερ με τους Ναζί του ήταν μαύροι. Ο Στάλιν, ο Λεοπόλδος του Βελγίου και ο Μάο της Κίνας… ότι κάνεις κέφι μπορείς να πεις και είναι αποδεκτό.

Ο λευκός δυτικός άντρας είναι ο εχθρός για το μαρξιστικό woke κίνημα. Το νέο μαρξιστικό woke πρότυπο είναι ο “νέος άνθρωπος” (έκφραση που απαντάται στον Απόστολο Παύλο) … άφυλος, αυξημένος με φάρμακα, χορτοφάγος, να συγκατοικεί με ζώα, άθρησκος, εγκρατής και, κυρίως, ακέφαλος. Ο Αυγουστίνος είναι την κατάρρευση και το τέλος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την ανάδυση της χριστιανικής πανούκλας. Σήμερα παρατηρώντας την Ολοφάνερη κατάρρευση και το τέλος του χριστιανισμού στην Δύση και την ανάδυση αυτού του μαρξιστικού παραληρήματος, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά Οργουελικής δυστοπίας και μοιάζει με τον βιαίως επελαύνοντα μελλοντικό πλανητικό πολιτισμό της ανθρωπότητας, αν του επιτραπεί να συνεχίσει την ολέθρια καταστροφική του πορεία. Έχουμε χρόνιο μπροστά μας για να τον ανατρέψουμε.

Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από την ευγενή κι έντιμη πάλη ενάντια στις ηλιθιότητες που απειλούν κάποια μέρα (αν τους το επιτρέψουμε) να γίνουν νόμος!

Αφού οι μαρξιστές αποδομούν τον πολιτισμό μας μπορούμε κι εμείς να τους αποδομήσουμε.

Σε όλη αυτήν την παράνοια των Οργανικών Πυλών/Wokesters μαρξιστικών μπορούμε να αντιπαραβάλλουμε μόνο την σκληρή Λογική και να ενημερώσουμε τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μας και τα παιδιά μας, για τις ολέθριες συνέπειες της σποράς των Αβυσσαίων. Έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα στους Μέγιστους Ηράκλειτο, Αναξαγόρα, Δημόκριτο… και στο Βουντού… ε, κοντά στον νου κι η Γνώση… για όποιον διαθέτει Νου. Όλοι οι υπόλοιποι στην χαβούζα των υβριδίων/μαρξιστικών Woke.
------------------------
* Ο μεταμοντερνισμός είναι το πολιτισμικό και πνευματικό φαινόμενο, το οποίο χρονολογείται κυρίως από τα νέα κινήματα στην τέχνη της δεκαετίας του 1920, ενώ η μετανεωτερικότητα επικεντρώνεται στα κοινωνικά και πολιτικά τεκταινόμενα του δυτικού κόσμου, καθώς και τις “καινοτομίες” σε διεθνές επίπεδο από το 1960 και μετά.

Ο όρος «μεταμοντέρνος» ορίζεται από το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Γ. Μπαμπινιώτη) ως «αυτός που σχετίζεται με το σύγχρονο ρεύμα της τέχνης (αρχικώς της αρχιτεκτονικής) που αντιδρά στις φόρμες του μοντερνισμού και χρησιμοποιεί ποικιλία παραδοσιακών στοιχείων σε πρωτότυπες συνθέσεις», καθώς επίσης αυτός που «ακολουθεί αδιάκοπα τις εκάστοτε τάσεις χωρίς αρχές και σταθερά σημεία αναφοράς» και επίσης «κατ’ επέκταση στις κοινωνικές επιστήμες, ο ακραίος σχετικισμός στις αξίες και στην επιστημονική μέθοδο και η απόρριψη της αντικειμενικότητας».

Υποκειμενισμός και απόρριψη της πραγματικότητας ή «δεν υπάρχει μία αλήθεια, αλλά πολλές αφηγήσεις» κοντολογίς το Woke μαρξιστικό αφήγημα.

Η Φυλετιστική Επανάσταση

…Και Άλλα Ιδεολογικά Ζιζάνια

Εδώ και αρκετό καιρό οι αμερικάνικες πανεπιστημιουπόλεις μοιάζουν με υπαίθρια άσυλα ανίατων. Συνήθως οι άνθρωποι που θεωρούσαν πως έχουν ακόμα τα λογικά τους τα παρατηρούσαν με μια παιγνιώδη αποστασιοποίηση λέγοντας, εξ αποστάσεως, ότι «είναι όντως τρελοί, αυτοί οι Αμερικανοί». Όμως πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Δεν γελάμε πια με το παραλήρημά τους και οι εκτροπές τους δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως τυχαία γεγονότα αλλά ως συμπτώματα μιας βαθύτερης ασθένειας.

Το διανοητικό σύμπαν τους έχει εξέλθει από το περιθώριο και βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης των δυτικών κοινωνιών. Ένα νέο κίνημα, μια νέα θρησκευτική αμερικανική Αριστερά, η «woke» (αφυπνισμένη = πεφωτισμένη) Αριστερά, η οποία θέλει να είναι σε εγρήγορση, πεφωτισμένη από την Αποκάλυψη της ποικιλομορφίας και της διαφορετικότητας: Προβάλλει την «φυλή» ως την σημαντικότερη κοινωνιολογική και πολιτική κατηγορία, πολλαπλασιάζει τις μεγάλες λιτανείες στην καρδιά των πρωτευουσών και των μητροπόλεων και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, φωνάζοντας «αποαποικιακά» συνθήματα έτσι ώστε να καταρρεύσει επιτέλους η γέρικη Δύση, κάτω από το βάρος του συστημικού ρατσισμού. Η δε αναγνώριση αυτού του συστημικού ρατσισμού καθίσταται πλέον επιτακτική ανάγκη.

Αυτή η θεωρία θα πρέπει να θεωρείται στο εξής ως το αναγκαίο σημείο εκκίνησης για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας «περιεκτικής», χωρίς αποκλεισμούς. Και δεν θα πρέπει στο εξής να συζητάμε για την αξιοπιστία αυτής της θεωρίας αλλά θα πρέπει να κινούμαστε υποχρεωτικά μέσα στα πλαίσια των παραμέτρων της, οι οποίες και θα οριοθετούν στο εξής την συλλογική συνείδηση:

Η Δύση είναι ρατσιστική και όποιος δεν αποδέχεται αυτό το σημείο εκκίνησης δεν θα μπορεί πλέον να συμμετέχει στην δημόσια συζήτηση. Οι αναπτυγμένες κοινωνίες θα πρέπει να θέσουν τον εαυτό τους στο εδώλιο του κατηγορουμένου και να πραγματοποιήσουν μια ευρείας κλίμακας ενδοσκόπηση, να πολλαπλασιάσουν τις ερευνητικές επιτροπές ώστε να στοιχειοθετήσουν την ύπαρξη στην επικράτειά τους συστημάτων μεροληπτικών διακρίσεων.

Μετά από αιώνες τύφλωσης θα πρέπει να αποκαλυφθεί στο φως της ημέρας η φυλετιστική συγκρότηση των δυτικών κοινωνιών ώστε να αποσυναρμολογηθεί και να καταστραφεί επιτέλους η αυτοκρατορία της «Λευκής Υπεροχής» (sic). Οι κοινωνίες που αντιστέκονται σε αυτή την θεωρία κατηγορούνται ότι βραδυπορούν ηθελημένα και εμφανίζονται καθυστερημένες απέναντι στην νέα κανονικότητα της διαφορικής ποικιλομορφίας.

Η woke (χαβούζα) Αριστερά δεν μπορεί καν να φανταστεί ότι αντιμετωπίζει κάποιους έντιμους αντιπάλους, αλλά μόνο ανώμαλους, καθυστερημένους, rednecks (βλάχους), αξιοθρήνητους φουκαράδες, φοβικούς, ρατσιστές, δηλαδή για Λευκούς ανθρώπους που παραμένουν ακόμα πολύ Λευκοί, και οι οποίοι θα πρέπει να αποβάλουν την λευκότητά τους για να μπορέσουν να κερδίσουν την ανθρωπικότητά τους. Η ιστορία της απο-αποαποικιοποίησης, που εγκαινιάστηκε κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα από τις χώρες της Δύσης, πρέπει τώρα να συνεχιστεί στο εσωτερικό των συνόρων τους και να τις αναγκάσει να αμφισβητήσουν τους ιδρυτικούς μύθους τους.

Μόνο όταν οι δυτικοί λαοί θα έχουν γίνει ξένοι στα σπίτια τους η διαδικασία θα θεωρηθεί ολοκληρωμένη. Η φυλετικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων μεταβάλλεται στο αξεπέραστο όριο της δημοκρατικής προόδου του δυτικού πολιτισμού. Στην καρδιά της σύγχρονης εκδοτικής παραγωγής, πολλαπλασιάζονται έργα με μεγάλη αναγνωσιμότητα που καταδικάζουν την φυλετική “αναισθησία” του δυτικού πολιτισμού και τον εγκαλούν να αναγνωρίσει την λευκή προνομιούχα υπόστασή του.

Οι φυλετιστές ακτιβιστές θέλουν να επιβάλουν τις αξίες τους στην καρδιά του δημόσιου χώρου. Αυτή είναι η περίπτωση της Reni Eddo-Lodge που έγραφε το 2014:

Στο εξής δεν θα συζητώ πλέον το ζήτημα της φυλής με Λευκούς ανθρώπους. Όχι με όλους τους Λευκούς – απλά με την συντριπτική πλειοψηφία αυτών που αρνούνται να αναγνωρίζουν την ύπαρξη του δομικού ρατσισμού και των συμπτωμάτων του. Δεν θέλω πια αυτό το είδος της συζήτησης, όπου οι δύο συνομιλητές εκκινούν συχνά από ριζικά διαφορετικές οπτικές γωνίες. Εγώ δεν μπορώ να συζητήσω μαζί τους τις λεπτομέρειες ενός προβλήματος εάν δεν αναγνωρίζουν καν την ύπαρξη του προβλήματος. Αλλά υπάρχει κάτι χειρότερο: οι Λευκοί που λένε ότι είναι έτοιμοι να εξετάσουν έναν τέτοιο ρατσισμό, αλλά που νομίζουν ότι μπαίνουμε στην συζήτηση ως ίσος προς ίσο. (αυτό μάλιστα μπορεί κάλλιστα να γραφτεί κι ακριβώς αντίθετα)

Η αναγνώριση του «δομικού ρατσισμού» αποτελεί επομένως την προϋπόθεση κάθε συζήτησης πάνω στην όποια «διαφορετικότητα».

Αυτή η λογική είναι όμοια με εκείνη της Layla F. Saad που θέλει να εξηγήσει στους Λευκούς, σε ένα έργο που γνώρισε τεράστια απήχηση, πως καμιά δημόσια συζήτηση δεν είναι δυνατή μαζί τους εάν δεν αναγνωρίσουν πρώτα πως οι δυτικές κοινωνίες βασίζονται στην ιδέα της «Λευκής Υπεροχής»:

“Πολλοί Λευκοί προοδευτικοί φιλελεύθεροι αρέσκονται να πιστεύουν πως βρισκόμαστε σε μια μετα-φυλετική εποχή της ιστορίας. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ο ρατσισμός και ιδιαίτερα ο ρατσισμός εναντίον των μαύρων είναι ακόμα υπαρκτός σήμερα. Οι BIPOC [Μαύροι, αυτόχθονες και έγχρωμοι] υποφέρουν καθημερινά από τις συνέπειες τόσο της ιστορικής όσο και της σύγχρονης αποικιοκρατίας. Ο αντι-μουσουλμανικός εθνικισμός της Δεξιάς κερδίζει έδαφος στον Δυτικό κόσμο. Και η εχθρότητα προς τους μαύρους αποτελεί μια μορφή ρατσισμού που την συναντάμε σε όλο τον κόσμο. Μπορεί να φαίνεται ότι βρισκόμαστε σε μια στιγμή της ιστορίας όπου ο ρατσισμός και η Λευκή Υπεροχή επανεμφανίζονται, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έφυγαν ποτέ. Και οι BIPOC σε κοινωνίες και χώρους που κυριαρχούν οι Λευκοί αποτελούν στόχο των διακρίσεων, της ανισότητας, της αδικίας και της διαρκούς επιθετικότητας”.

Θέλοντας να απευθυνθεί σε ένα παγκοσμιοποιημένο κοινό, θέλει να τοποθετήσει στην καρδιά της δημόσιας ζωής παντού την κατάσταση των «φυλετικοποιημένων» οι οποίοι και πρέπει να διαθέτουν κάποια μορφή επιστημολογικού και ηθικού προνομίου στην αφήγηση και την περιγραφή της δυτικής κοινωνίας. Ο λόγος τους, και γενικότερα αυτός των μειονοτήτων, δεν μπορεί ποτέ να αμφισβητηθεί. Τέτοιες τοποθετήσεις δεν είναι πλέον σπάνιες: αντιπροσωπεύουν αντίθετα την νέα ορθοδοξία, και αν θέλετε, την νέα κοινή λογική που προωθείται από το διαφοροποιητικό καθεστώς.

Για τους φυλετιστές ακτιβιστές, η Δύση βρίσκεται σήμερα σε ανάλογη κατάσταση με κείνη του Νότου των ΗΠΑ την εποχή των φυλετικών διακρίσεων, μια σύγκριση που σίγουρα συναρτάται με την αμερικανική προέλευση αυτής της κοσμοεικόνας. Με αφετηρία την τραγική εμπειρία των μαύρων Αμερικανών καλούνται οι πληθυσμοί που προέρχονται από την μετανάστευση να ορίσουν την δική τους ένταξη στον δυτικό κόσμο, σαν να ανήκαν όλοι σε μια διεθνή των θυμάτων των διακρίσεων ή, ακόμα καλύτερα, σε μια διεθνή των «φυλετικοποιημένων».

Άλλωστε οι βασικοί θεωρητικοί της woke (χαβούζας) Αριστεράς προέρχονται από τις Η.Π.Α., όπου κατάφεραν να επιβληθούν ως οι μεγάλοι συνταγογράφοι της συλλογικής συνείδησης, ενώ παράλληλα αναγνωρίστηκαν ως οι αξιοθαύμαστοι δάσκαλοι της διαφορετικότητας. Ο Ibram X. Kendi, ο οποίος εμφανίζεται ως ο «Προφήτης του αντιρατσισμού» επιβεβαιώνει σε ένα βιβλίο που έχει καταστεί εμβληματικό, το “Πώς να γίνετε αντιρατσιστές”, ότι ο γνήσιος αντιρατσισμός στηρίζεται σε μια μαχητική φυλετική ευαισθητοποίηση.

Αυτό το πνεύμα διαπνέει επίσης και την Robin Di Angelo, συγγραφέα του βιβλίου “Λευκή Ευθραυστότητα” και κεντρική φιγούρα του νέου αντιρατσισμού, η οποία έχει αποδυθεί σε σταυροφορία για να υποχρεώσει τους Λευκούς να ανακαλύψουν τον ίδιο τους τον ρατσισμό· τους προτείνει μια εξιλεωτική θεραπευτική διαδικασία, ώστε να υπερβούν την «Λευκή ευθραυστότητα», και να ξεπεραστούν τα εμπόδια που τους απαγορεύουν να επενδύσουν πλήρως σε αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν μια «συνομιλία περί της φυλής». Επικεντρώνοντας την ανάλυσή της αποκλειστικά στην αμερικανική ιστορία, της οποίας επιχειρεί μια ιδιαίτερα απλοϊκή ανάγνωση, δεν διστάζει να γράψει πως «σχεδόν όλοι οι Λευκοί στις δυτικές κοινωνίες γενικά και ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες συμμερίζονται όλες τις πτυχές της Λευκότητας».

Με αφετηρία την αμερικανική ιστορία και την πολύ συγκεκριμένη κοινωνιολογική μήτρα της πρέπει στο εξής να αντιμετωπίζουμε τις «φυλετικές σχέσεις» και στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσωπεύουν την αυτοκρατορική ιδεολογική δύναμη την εποχή της διαφορικής ποικιλομορφίας – ως εάν από μια πανουργία της ιστορίας ο επαναστατικός και προοδευτικός πυρσός να έχει περάσει από τον ηττημένο στον νικητή του ψυχρού πολέμου. Οι Αμερικανοί προβάλλουν την αντίληψή τους για τις κοινωνικές σχέσεις σε ολόκληρο τον κόσμο, και θέλουν ακόμα και να τον καθοδηγήσουν, αν δανειστούμε τα λόγια του Τζο Μπάιντεν, που φαίνεται πεπεισμένος ότι ο κόσμος εξακολουθεί να προσβλέπει στις ΗΠΑ ως ένα μοντέλο πολιτισμού.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες ή στον Καναδά, οι Ευρωπαίοι αντιαποικιακοί ακτιβιστές καλωσορίζονται ως οι μεγάλοι διανοούμενοι με την «διαπεραστική ματιά» που απορρίφθηκαν στην πατρίδα τους για λόγους φυλετικού αποκλεισμού – και, για να διορθώσουν την κατάσταση, τους ανοίγουν τις σελίδες των πιο μεγάλων εφημερίδων, ως εάν επρόκειτο για ημιεξόριστους διανοουμένους που βρίσκουν στην Αμερική ένα μέρος για να ζήσουν τη διαφορετικότητά τους. Η Βόρεια Αμερική αρέσκεται να φαντασιώνει τον εαυτό της ως τη χώρα του ταυτοτικού ασύλου των «φυλετικοποιημένων» Ευρωπαίων.

Το γεγονός ότι μια τέτοια κίνηση λαμβάνει χώρα δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει: ο μεσσιανισμός στοιχειώνει την ιστορία του δυτικού πολιτισμού και η θρησκευτική ενέργεια η οποία παραμένει ανενεργή σε μια κοσμική κοινωνία που δεν πιστεύει πια στις παλιές ιδεολογίες που σημάδεψαν τον 20ό αιώνα θα πρέπει κάπου να διοχετευτεί. Καμία κοινωνία δεν είναι ξένη στην επιθυμία του απολύτου και η φιλελεύθερη φαντασίωση ενός κόσμου που αποδέχεται ένα μεταφυσικό κενό καταρρέει μπροστά στα μάτια μας.

Και ο άνθρωπος, που δεν χτίζει, συχνά θέλει καταστρέψει τα πάντα. Αλλά το γεγονός ότι αυτός ο μεσσιανισμός συνδυάζεται με μια φυλετική συνείδηση ​​είναι ίσως ακόμα πιο εκπληκτικό, δεδομένης της απαγόρευσης της φυλετικής συνείδησης επί σχεδόν τρία τέταρτα του αιώνα. Άραγε το ταμπού της απαγόρευσης ήταν τεχνητό; Η φυλή, ακόμη και αν έχει ολοκληρωτικά αποδομηθεί και απωθηθεί συμβολικά, είναι καταδικασμένη να επανεμφανίζεται διαρκώς;

Στο εξής έχει παραχωρηθεί στην woke (χαβούζα) Αριστερά το προνόμιο να καθορίζει τους όρους της δημόσιας συζήτησης﮲ και ακόμη και εκείνοι που επικρίνουν αυτό που αποκαλούν υπερβολές της, αποδέχονται τις ιδεολογικές της προϋποθέσεις: «Λυπούμαστε για τις υπερβολές της, χωρίς να κριτικάρουμε τα θεμέλια της», ως εάν οι ακτιβιστές του κινήματος να ήταν απλώς κάποιοι ενθουσιώδεις αγωνιστές της φυλετικής δικαιοσύνης που απλώς το παρακάνουν.

Γνώριζε ο Τζο Μπάιντεν την σημασία της εννοιολογικής προσχώρησής του στην ριζοσπαστική πτέρυγα του Αμερικανικού Δημοκρατικού Κόμματος όταν αποδέχθηκε ως έναν από τους μεγάλους άξονες της προεδρικής υποψηφιότητάς του την πάλη ενάντια στον συστημικό ρατσισμό; Ο Εμμανουέλ Μακρόν ήξερε πραγματικά τι έκανε, τον Δεκέμβριο του 2020, δίνοντας πίστωση στη θεωρία του «Λευκού Προνομίου»; Είχε συνείδηση άραγε ότι αποδεχόταν έτσι ένα σημασιολογικό και εννοιολογικό φαντασιακό εντελώς ξένο προς στο πολιτιστικό υπόστρωμα της χώρας του;

Διότι αυτές οι έννοιες αλληλοδιαπλέκονται αξεδιάλυτα και εάν υιοθετήσεις μία από αυτές, υιοθετείς και τις υπόλοιπες. Άλλωστε, το σύνολο των εννοιών στρέφεται γύρω από την κριτική του Λευκού άνδρα, του μεγάλου σατράπη της Δύσης που ενσαρκώνει τον ‘διάβολο’ στην ιστορία, όπως το διδάσκουν οι μελέτες Λευκότητας (whiteness studies), που έχουν γίνει τόσο δημοφιλείς στα πανεπιστήμια και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Ήρθε λοιπόν η σειρά του να παίξει τον πρώτο ρόλο στην μεγάλη παγκόσμια ιστορία του αποδιοπομπαίου τράγου, ώστε να εξηγηθεί ο ρατσισμός, ο σεξισμός, ο σπισισμός, οι κοινωνικές ανισότητες ακόμα και η κλιματική κρίση. Θα γράψουμε την «ιστορία των Λευκών» για να τους κάνουμε να γίνουν «λιγότερο Λευκοί», ή ακόμα και για να καθαρίσουμε τον εαυτό μας από την Λευκότητα, γιατί «Λευκοί δεν γεννηθήκαμε, γινόμαστε».

Ρατσιστής, ο Λευκός άνθρωπος γίνεται μόνο και μόνο από το απλό γεγονός ότι είναι Λευκός, όπως εξηγεί η Robin Di Angelo. Κουβαλάει μαζί του το στίγμα του 1492, έτος μηδέν για την μετάπτωση στον ρατσισμό του δυτικού πολιτισμού με την έναρξη της πρώτης ευρωπαϊκής επέκτασης. Αυτό υπήρξε το προπατορικό αμάρτημα, όλα τα ίχνη του οποίου θα πρέπει να εξαλείψουμε στο παγκόσμιο σύστημα.

Στην καρδιά της δημόσιας ζωής των δυτικών κοινωνιών διεξάγεται μια εξαιρετικά σκληρή μάχη γύρω από έναν νέο ορισμό του ρατσισμού, που δεν έχει πλέον καμία σχέση με αυτόν που γνωρίζαμε. Η στρατηγική της Woke Αριστεράς είναι διαφανής και κάποτε ανοικτά διακηρυγμένη. Να προσεταιριστούμε μια λέξη που προκαλεί μια καθολική αποδοκιμασία και να της προσδώσουμε έναν καινούργιο ορισμό, τον οποίο θα εμφανίσουμε ως επιστημονικά επικυρωμένο καθώς θα νομιμοποιηθεί από ακτιβιστές μεταμφιεσμένους σε εμπειρογνώμονες που δρουν ανεξέλεγκτοι (κι αφιονισμένοι) στις σχολές των κοινωνικών επιστημών για να αποικίσουν στην συνέχεια την γλώσσα των μέσων μαζικής επικοινωνίας.

Και αυτός ο επανορισμός δεν επηρεάζει μόνο τον ρατσισμό. Πάρα πολύ συχνά σχολιαστές ή καλοπροαίρετοι παρατηρητές μπορεί να ξεγελαστούν. Νιώθοντας απέχθεια και δικαίως για την παραδοσιακή έννοια λέξεων, όπως διακρίσεις και Λευκή Υπεροχή, δεν συνειδητοποιούν ότι δεν παραπέμπουν πλέον στην ίδια πραγματικότητα. Καλή την πίστη, περνούν σε έναν παράλληλο κόσμο και αποδοκιμάζουν έντονα αυτούς που δεν τους ακολουθούν, ως εάν να αρνούνται την ίδια την εξέλιξη της κοινωνίας.

Το καθεστώς της διαφορικής ποικιλομορφίας εισέρχεται σε μια πρωτοφανή περίοδο που αντιστοιχεί στην εμφάνιση της αποαποικιοποίησης στην καρδιά των δυτικών κοινωνιών. Ριζοσπαστικοποιείται μέσω της φυλετικοποίησής του. Αυτή είναι η μεγάλη εκδίκηση των «απόκληρων» της Ιστορίας, η οποία θα μεταβληθεί έτσι σε ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος. Η νέα εποχή πρέπει να είναι η εποχή των «επανορθώσεων», για να δανειστώ έναν όρο που διατυπώθηκε από τον Ta-Nehisi Coates, έναν από τους βασικούς εμπνευστές της αμερικανικής αναγέννησης του φυλετισμού. Η έκφραση μπορεί να φαίνεται βάναυση, αλλά δεν μπορεί να αποκρύψει το γεγονός πως η φυλετιστική επανάσταση είναι μια επανάσταση εναντίον των «Λευκών».

Ωστόσο, δεν επιτρέπεται να θεωρηθεί ως ρατσισμός έναντι των Λευκών, καθώς υποστηρίζουν πως κάτι τέτοιο θα αποτελούσε λογική ανακολουθία, δεδομένου ότι ο ρατσισμός πρέπει να είναι απαραιτήτως Λευκός και ο Λευκός είναι αναπόφευκτα ρατσιστής. Όποιος παίρνει στα σοβαρά την υπόθεση ενός ρατσισμού εναντίον των Λευκών θα θεωρηθεί αυτομάτως ακροδεξιός και περιθωριακός. Η τεχνική αυτή παραμένει αναμφισβήτητα αποτελεσματική για την μετατροπή ενός γλεντζέ σε ζόμπι, ενός bon viveur σε νεκροζώντανο.

Η φυλετιστική επανάσταση υποχρεώνει όσους θέλουν να την ακολουθήσουν σε χιλιάδες γονυκλισίες και θεσμοθετεί δημόσιες τελετές οι οποίες θα επιτρέψουν στις παλιές ελίτ που θέλουν να ενταχθούν στο νέο καθεστώς να το επιτύχουν, κατηγορώντας ο ένας τον άλλο για αναγνωρισμένα εγκλήματα, απορρίπτοντας συμβολικά τα προνόμιά τους και απαγγέλλοντας τις κατάλληλες προσευχές.

Άλλωστε, οποιοδήποτε νέο καθεστώς, για να εγκατασταθεί ή να καθιερωθεί, απαιτεί την αποδοχή των δογμάτων του ή, ακόμα καλύτερα, την αναπαραγωγή τους. Και η προσχώρηση ξεκινά πάντοτε με μια εξομολόγηση. Μπροστά στο μεγάλο επαναστατικό δικαστήριο της εποχής μας, ο λευκός άνθρωπος πρέπει να ομολογήσει τα πνευματικά του εγκλήματα πριν ενταχθεί σε έναν νέο δημόσιο χώρο που έχει ως θεμέλιό του την αποκήρυξη του παλιού κόσμου. Και αρκεί να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη για να αισθανθεί τον εαυτό του ένοχο. Αναλαμβάνοντας τη λευκή του υπόσταση μπορεί επιτέλους να ξεκινήσει τη μεγάλη πορεία που θα τον κάνει να αρχίσει την σταδιακή του απομάκρυνση από αυτήν. Έχει έλθει η ώρα για την «αντιστροφή του φυλετικού ζητήματος».

«Ο Λευκός άνθρωπος πρέπει να αρχίσει να σέρνεται, μια και κάποτε είχε υποχρεώσει όλο τον κόσμο να γονατίζει. Έτσι θα μετανοήσει, ξεκινώντας μια μακρά διαδικασία εξιλέωσης και επανεκπαίδευσης, περνώντας από το ένα εργαστήριο κατάρτισης σε ένα άλλο όπου θα τον διδάξουν με ποιο τρόπο να απαλλαγεί από την Λευκότητα του. Δεν θα μπορεί να βασίζεται πλέον σε μειονοτικούς πληθυσμούς για να του εξηγούν τα λάθη του, αλλά θα πρέπει να κάνει την δική του αυτοκριτική, αποκηρύσσοντας την φαντασίωση της οικουμενικότητας. Μια διαδικασία που αποκαλείται ανατροπή του «φυλετικού φορτίου».

Πρέπει να γκρεμίσουμε τα αγάλματα των λευκών από παντού, χτυπώντας τα αδιάκοπα, όπως το κάνουν εκείνοι οι νέοι τους οποίους οι κακές γλώσσες χαρακτηρίζουν ιδεολογικά δηλητηριασμένους, ή απλούστατα δαιμονισμένους. Εναπόκειται στους Λευκούς να εμπλακούν σε αυτή τη διαδικασία της αποδόμησης «ονομάζοντας το χρώμα τους».

Μόνο εάν επωμιστεί τα χιλιάδες εγκλήματα των προγόνων του ο Λευκός άνθρωπος θα μπορέσει να μετατραπεί σε σύμμαχο των ομάδων και των πληθυσμών που είχε υποτάξει ιστορικά. Ο προοδευτικός περηφανευόταν χθες ότι δεν είναι ρατσιστής· σήμερα θα πρέπει να αναγνωρίσει ή να ομολογήσει ότι είναι, ως πρώτο βήμα για να πάψει όντως να είναι.

Έχει οποιαδήποτε άλλη επιλογή; Εάν προχωρήσει διαφορετικά, θα απομακρυνθεί από τα κυκλώματα ισχύος και, ακόμα περισσότερο, θα εξωσθεί από την περίμετρο της μηντιακής και επαγγελματικής αξιοπιστίας. Θα διακινδυνεύσει να υποστεί την ποινή του κοινωνικού θανάτου.

Ας επιμείνουμε σε αυτό:

“Η λογική του αποδιοπομπαίου τράγου ανασυστήνεται στην καρδιά της πολιτείας. Και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αρνείται να ρίξει την πέτρα του σε αυτόν που οφείλουμε συμβολικά να λιθοβολήσουμε. Αυτός που, την στιγμή του λιντσαρίσματος, χλομιάζει, καταδικάζεται να γίνει ο επόμενος που θα λιντσαριστεί. Θα πρέπει είτε να λιντσάρεις, είτε να υποστείς το λυντσάρισμα: αυτός είναι ο κώδικας συμπεριφοράς που επιβάλλεται ώστε να επιβιώσεις στην παρούσα επανάσταση.”

Εκείνοι που στον δυτικό κόσμο δείχνουν ελάχιστα ενθουσιασμένοι στην ιδέα της αναδόμησης, της επανεκπαίδευσης, της δαιμονοποίησης ή της δημογραφικής κατάρρευσης, εντάσσονται σε μια δαιμονική κατηγορία, εκείνη των φορέων του μίσους, των «μοχθηρών» που θα πρέπει να καταπολεμούνται ασταμάτητα, σε μια επιχείρηση ηθικής εκκαθάρισης. Αποστερημένος από την ανθρωπικότητά του, ο μοχθηρός δεν αποτελεί παρά ένα κατάλοιπο του παλιού κόσμου, όμοιο με το σάπιο ξύλο ενός πολιτισμού που θα εκκαθαριστεί χωρίς τον παραμικρό δισταγμό.

Η «Κουλτούρα της Ακύρωσης» (cancel culture)

Είναι μια κουλτούρα του εξοστρακισμού, του εξορισμού, η οποία καταδικάζει συμβολικά σε αφαίρεση της ιθαγένειας όποιον αρνείται να ενστερνιστεί τα συνθήματα του καθεστώτος. Έχει μεταμορφωθεί σε εσωτερικό εξόριστο και έχει καταδικαστεί σε μια ζωή αντιφρονούντα. Μπορεί βέβαια και αυτός να επιδιώξει να σώσει το τομάρι του. Πρόκειται για μια συχνότατη εικόνα της εποχής: το θύμα μιας μηντιακής συνομωσίας, που κατηγορείται για εγκλήματα κατά της διαφορετικότητας, να εκλιπαρεί την συγγνώμη των διωκτών του με τον πιο θλιβερό τρόπο, με μια μικρή μάταια ελπίδα ότι θα τον συγχωρήσουν για τα ιδεολογικά του ολισθήματα.

Ένα εκτεταμένο σύστημα παρακολούθησης της σκέψης μπαίνει σε εφαρμογή. Οι ψυχολόγοι του διαφορικού συστήματος επεξεργάζονται εργαστηριακά και μέσα από αναρίθμητα συνέδρια ένα ολόκληρο σύστημα δοκιμών για να φέρουν στο φως προκαταλήψεις και υστερόβουλες ενοχές, ή αυτό που αποκαλείται δοκησίσοφα προκαταλήψεις και σιωπηρές συμπαραδηλώσεις του Λευκού ανθρώπου, για να τις αποδομήσουν εν συνεχεία. Σπανίως ενδιαφέρονται για τις προκαταλήψεις των «μειονοτήτων», που έχουν ανοσία απέναντι στη μισαλλοδοξία, εκτός εάν καταφεύγουν σε αυτές ως αμυντική λειτουργία. Αυτή η ιδεολογία διεισδύει τώρα και στην ιδιωτική επιχείρηση η οποία, αντί να αντιστέκεται, γίνεται ο φορέας της και εξασφαλίζει την διαφήμισή της ως εάν να πρόκειται για ένα εμπορικό σήμα.

Αυτή η νέα αμερικανική ιδεολογία επιτίθεται με ιδιαίτερη αγριότητα στην Γαλλία, την οποία κατηγορούν ότι επιμένει να μην βλέπει τον κόσμο κάτω από το φυλετικό πρίσμα. Οι υποστηρικτές της επιδιώκουν μάλιστα να κατασκευάσουν σε ένα μέρος των πληθυσμών που συναρτώνται με την «διαφορετικότητα» μια επαναστατική συνείδηση, που φθάνει μέχρι την αγιοποίηση μορφών τόσο αμφιλεγόμενων όπως η Assa Traoré, ή να παρουσιαστεί ως θύμα της αστυνομικής βίας ο τρομοκράτης υπεύθυνος για τον αποκεφαλισμό του Samuel Paty, όπως γράφτηκε στη νέα Πράβδα του διαφοροποιητικού καθεστώτος, τους New York Times. Ο αμερικανικός Τύπος παρουσιάζει μια σχεδόν στρατοπεδική εικόνα της Γαλλίας. Αυτή η χώρα εξοργίζει τον φυλετισμό επειδή αντιστέκεται σε αυτόν στο όνομα του πολιτισμού της και των αρχών που τον διέπουν· χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν επηρεάζεται και αυτός από την αντίστοιχη ιδεολογία, η οποία βρίσκει πολυάριθμους αναμεταδότες.

Η Γαλλία, σε αυτό το φαντασιακό σχήμα, μεταβάλλεται κατά κάποιο τρόπο στο κατ’ εξοχήν αντεπαναστατικό έθνος και, όπως συνέβη με την Βανδέα, θα πρέπει να έχει άσχημη κατάληξη – θα μπορούσαμε να μιλήσουμε ειρωνικά για το μέλλον Βανδέας που επιφυλάσσεται στην ρεπουμπλικανική Γαλλία. Επειδή έχει μεταβληθεί σε προνομιακό χώρο αντίστασης στον «γουοκισμό» στο εσωτερικό του δυτικού κόσμου θα πρέπει να παραδοθεί και αυτή ώστε η επανάσταση να μπορέσει να θριαμβεύσει.

Ο Pascal Bruckner σημείωνε πρόσφατα ότι και το Κεμπέκ είχε αφήσει τον εαυτό του να παγιδευτεί από την woke (χαβούζα) Αριστερά και ότι δυστυχώς, λειτουργεί ως ιμάντας μεταβίβασης μεταξύ των δύο ηπείρων. Στην πραγματικότητα, το Κεμπέκ συνεχίζει να αντιστέκεται όσο καλύτερα μπορεί, κάτι που δεν είναι προφανές, καθώς βρίσκεται εγκλωβισμένο σε μια χώρα, τον Καναδά, ο οποίος παρουσιάζεται ως η πρωτοπορία του «διαφοροποιητικού» καθεστώτος και εγκαταβιεί στα σύνορα της αμερικανικής αυτοκρατορίας.

Το Κεμπέκ βρίσκεται σε μια εντελώς ιδιαίτερη υπαρξιακή και πνευματική κατάσταση καθώς αντιπροσωπεύει, από παγκόσμια άποψη, το σημείο επαφής μεταξύ του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και της γαλλικής αντίστασης σε αυτή την ιδεολογία. Μπορεί να βρει κανείς στην δημόσια ζωή του και τους (μετά)φορείς των αμερικανικών εννοιών, που σπεύδουν να τις εφαρμόσουν καθώς και να τις εξαγάγουν στην Γαλλία, αλλά και διανοούμενους και πολιτικούς που κάνουν τα πάντα για να αντισταθούν με βάση την ιστορική τους εμπειρία.

Σαν ένα μικρό κουντεριανό έθνος, το Κεμπέκ επιμένει στην ύπαρξή του και εξακολουθεί να διαπνέεται από την αρχέγονη αναζήτηση της ανεξαρτησίας. Απέναντι στη νοσηρή ζεύξη του καναδικού πολυπολιτισμού και του αμερικανικού φυλετισμού, συνεχίζει να αντιστέκεται, όπως αποδεικνύεται από τον αγώνα του για το κοσμικό κράτος και την εμμονή στην γαλλική γλώσσα. Ο εθνικισμός του Κεμπέκ αντιπροσωπεύει μια αυθεντική δύναμη αντίστασης στο ιδεολογικό παραλήρημα της εποχής μας που εξελίσσεται στην Βόρεια Αμερική. Και συναντάμε συχνά σε αυτό το βιβλίο αναφορές στο Κεμπέκ, όχι μόνο επειδή είναι η χώρα μου, αλλά γιατί είναι πιθανώς ένα από τα προνομιακά πεδία αυτού του αγώνα που διεξάγεται στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Γνωρίζουμε την συνομιλία μεταξύ του Δούκα του Rochefoucauld-Liancourt και του Λουδοβίκου XVI στην αυγή της Γαλλικής Επανάστασης. Όταν ο Δούκας του ανακοίνωσε την θύελλα της Βαστίλης, ο βασιλιάς ρώτησε με κάποια αμηχανία αν επρόκειτο για εξέγερση. Η απάντηση είναι πασίγνωστη: «Όχι, Κύριε, πρόκειται για επανάσταση». Θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο πράγμα σήμερα για την φυλετιστική επανάσταση, προσθέτοντας ότι τώρα περνάει ήδη στην φάση της τρομοκρατίας, αν θέλουμε να δεχτούμε την ιστορική αναλογία.

Μετά το 1793 στην Γαλλία, το 1917 στην Ρωσία και 1966 στην Κίνα, ο πειρασμός του ολοκληρωτισμού που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο φονταμενταλισμός της νεωτερικότητας επανεμφανίζεται στην ιστορία σήμερα, στην αυγή της δεκαετίας του 2020. Δεν βρισκόμαστε απλώς μπροστά σε ριζοσπάστες ακτιβιστές, μεθυσμένους από αρετή, που θα αρκούσε να τους φέρουμε στα συγκαλά τους, αλλά απέναντι σε μια τοξική ιδεολογία, ήδη κυρίαρχη σε πολλούς τομείς της κοινωνίας. Και είναι πλέον απαραίτητο να κατανοήσουμε τις βασικές αρχές και τις μεθόδους τους. Στο όνομα του αντιρατσισμού καλούν τώρα τους ανθρώπους να διαχωρίζονται ανάλογα με το χρώμα του δέρματός τους.

Αφιέρωσα αυτό το άρθρο στον φυλετισμό, αρχικώς για να κατανοήσω σε πραγματικό χρόνο την επανάσταση που εξελίσσεται, φωτίζοντας τον θεωρητικό και ιδεολογικό της πυρήνα, καταδεικνύοντας πως δεν μπορούμε να υποβαθμίσουμε στην θέση ανέκδοτων και τυχαίων συμβάντων τα τρέχοντα γεγονότα τα οποία πολλαπλασιάζονται και μαρτυρούν την πρόοδό της. Αλλά είναι επίσης, πιο άμεσα, μια απόπειρα να αφυπνιστούν όσοι πιστεύουν ότι μπορούν να την χρησιμοποιήσουν με τρόπο μετριοπαθή και ρεφορμιστικό, διαχωρίζοντας ανάμεσα σε διεκδικήσεις λογικές και μη. Εκείνοι που φαντάζονται ότι μπορούν να παίξουν μαζί της, είτε θα συνθλιβούν, είτε θα καταδικαστούν σε προσηλυτισμό.

Όποιος μπαίνει στην λογική της δεν μπορεί να βγει άθικτος. Αξίζει να παραφράσω το πάπα Πίο τον ΧΙ:

“Ο φυλετισμός είναι εγγενώς διαστροφικός. Κλειδώνει τους συγχρόνους μας σε μια σειρά γλωσσικών ακροβασιών που παραμορφώνουν τον ορισμό του ρατσισμού, του σεξισμού, της σεξουαλικής ταυτότητας, των διακρίσεων, της ενσωμάτωσης, της ελευθερίας της έκφρασης και της δημοκρατίας. Καταδικάζει τον καθένα να εγκλωβιστεί σε μια αδιαπέραστη φυλετική ταυτότητα, οπισθοδρομική και απροσπέλαστη, σε πλήρη αντίθεση με την κουλτούρα, στην οποία μπορούμε πάντα να ενταχθούμε, αποδεχόμενοι τους κωδικές της, τις αναφορές της, την γλώσσα της.

Απο-πραγματοποιεί τον κόσμο ιδεολογικοποιώντας τον. Ένας μεγάλος αριθμός από εξαίρετα βιβλία έχουν αναλύσει με διεισδυτικότητα την «απο-αποικιακή απάτη» και τον «μεγάλο παραλογισμό» που δηλητηριάζει την δημόσια ζωή· από την σκοπιά αυτού που αποκαλώ κοινωνιολογία του διαφοροποιητικού καθεστώτος. Και επειδή η αριστοτελική πολιτική φιλοσοφία παραμένει πάντα ένας χρήσιμος σύμβουλος, διανοούμαστε μια κοινωνία μόνο με βάση το καθεστώς της. Αυτό είναι που της δίνει σχήμα και την διαμορφώνει. Ωστόσο, καμία κοινωνία δεν μπορεί να είναι απολύτως αδιάφορη για τον πληθυσμό που την αποτελεί… και ο δυτικός κόσμος μόλις αρχίζει να βλέπει το εύρος των κοινωνικών μετασχηματισμών που προκαλούνται από την μαζική μετανάστευση.”

Οι ένθερμες εκκλήσεις για μια οργανική ενσωμάτωση των πληθυσμών που προέρχονται από αυτή μετράνε όλο και λιγότερο μπροστά σε έναν παράγοντα που η κοινότητα των μελετητών εξακολουθούσε να θεωρεί αμελητέο μέχρι χθες το δημογραφικό βάρος. Οι μυθοπλασίες της κοινής ζωής καταρρέουν η μία μετά την άλλη. Όλες οι προσπάθειες του διαφοροποιητικού σχεδίου σήμερα, όπως και οι υπηρεσίες της ιδιωτικής και δημόσιας προπαγάνδας, στοχεύουν στην απόκρυψη των τραγικών γεγονότων που πολλαπλασιάζονται και που επιβεβαιώνουν την είσοδο σε μια συγκρουσιακή κοινωνία, όπου ο μύθος της ευτυχούς διαφορετικότητας καταρρέει οριστικά.

Πολυεθνικός Απολυταρχισμός

'Eνα δυστοπικό χολιγουντιανό κλισέ απεικονίζει μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες ως δεσποτικούς εκμεταλλευτές που ελέγχουν την κοινωνία και χειρίζονται τα άτομα για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους. Σκεφτείτε το «Alien». Σκεφτείτε το «Blade Runner». Σκεφτείτε το «Robocop».

Πάντα σκεφτόμουν ότι αυτή η πλοκή των εγκληματικών εταιρειών ήταν υπερβολή. Οι ελεύθερες κοινωνίες δεν θα άφηναν ποτέ, υπέθετα, την προσωπική ελευθερία στον έλεγχο μεγάλων εταιρειών. Αλλά πρόσφατες εξελίξεις με έχουν πείσει ότι ήμουν λάθος.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις ασκούν όλο και μεγαλύτερο έλεγχο επί των ζωών μας και καθιερώνουν τους δικούς τους ημικρατικούς νόμους. Και, όπως φαίνεται, η εταιρική ηγεμονία δεν έχει να κάνει τόσο με την μεγιστοποίηση κερδών -όπως στην πλοκή των ταινιών- όσο επιβάλλει μερικές «woke» (μαρξιστικές) πολιτισμικές και τεχνοκρατικές ορθοδοξίες.

Σκεφτείτε τι έγινε το 2015, όταν η Ιντιάνα πέρασε τον Νόμο Επανάκτησης Θρησκευτικής Ελευθερίας (ΝΕΘΕ). Οι πιο ισχυρές εταιρείες της χώρας απείλησαν να κόψουν δεσμούς με την πολιτεία, ισχυριζόμενες ότι ο νόμος θα επέτρεπε την διάκριση κατά της LGBT κοινότητας. Ανήσυχοι για μια τεράστια απώλεια επιχειρηματικών ευκαιριών, ένας δεύτερος νόμος ψηφίστηκε σύντομα, που μείωνε σημαντικά την εμβέλεια προστασίας του ΝΕΘΕ.

Η ίδια συνταγή εφαρμόστηκε από εταιρικούς επικεφαλής το 2016, όταν η Βόρεια Καρολίνα ψήφισε νόμο που απαιτούσε ανθρώπους που χρησιμοποιούν τουαλέτες κυβερνητικών κτηρίων να χρησιμοποιούν τους χώρους που αντιστοιχούν στο βιολογικό τους φύλο. «Φανατισμός!» ούρλιαξαν οι πολιτισμικοί επιβλέποντες – πολλοί εκ των οποίων κάνουν χαρούμενα δουλειές με τους Κινέζους κομμουνιστές που αφαιρούν τα όργανα των πολιτικών κρατουμένων Φάλουν Γκονγκ. Σύντομα, η πολιτειακή νομοθεσία υπέκυψε στην πίεση και περιόρισε σημαντικά τον νόμο.

Η έλευση της COVID-19 προσέθεσε πολύ βάρος στην δύναμη των μεγάλων εταιρειών ώστε να μπορούν να επιβάλλουν κυβερνητικά μέτρα.

Πρώτον, ήταν ιδιωτικές εταιρείες που απαίτησαν μάσκες να φοριούνται από όλους τους πελάτες, είτε το απαιτούσε ο νόμος είτε όχι. Δεδομένης της πιθανότητας απόδοσης ευθύνης, που οι προστατευτικές μάσκες μπορεί να φέρουν στους εργαζομένους και στις έκπληκτες συμπεριφορές πολλών αγοραστών, οι απαιτήσεις μασκοφορίας είναι μια μεγάλη εισβολή στην προσωπική ελευθερία. Αλλά αυτοί οι κανόνες καθιέρωσαν την αρχή ότι είναι σωστό για τον ιδιωτικό τομέα να επιβάλλει δημόσια υγειονομικά μέτρα, και «εθελοντικές» οδηγίες.

Συνεπώς, δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει ότι υπάρχουν σοβαρές προτάσεις να επιτραπεί στον ιδιωτικό τομέα (ελεύθερη αγορά) να ενθαρρύνει την χρήση εμβολίου, απαιτώντας από εμάς να έχουμε «διαβατήρια εμβολιασμού» που θα αποδεικνύουν ότι λάβαμε την ένεση COVID-19 πριν μας επιτραπεί να ψωνίσουμε, να ταξιδέψουμε και να πάμε σε συναυλίες ή αθλητικούς αγώνες.

Σκεφτείτε το. Αντί να διακινδυνεύσουν πολιτική επίκριση λόγω του ότι η κυβέρνηση εκδίδει κανονισμούς υποχρεωτικού εμβολιασμού, μπορούν απλώς ν’ αφήσουν τις εταιρείες να το κάνουν.

Απολυταρχισμός ιδιωτικού τομέα

Αλλά βρισκόμαστε σε μια κρίση δημοσίας υγείας. Ναι, το ξέρω. Αλλά ο απολυταρχισμός ιδιωτικού τομέα δεν θα τελειώσει με την αποδυνάμωση της πανδημίας. 'Ηδη, μέλη της άρχουσας τάξης προτείνουν παρόμοιες στρατηγικές που περιορίζουν την ελευθερία, να εφαρμοστούν ως μέσο καταπολέμησης της «κλιματικής κρίσης».

Οι μεγάλοι και τρανοί του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (ΠΟΦ), για παράδειγμα, εξήγησαν σε στήλη του Ιουνίου ότι το «θετικό» της πανδημίας ήταν πως η συμμόρφωσή μας στα μέτρα για την COVID-19 έδειξε «πόσο γρήγορα μπορούμε να κάνουμε ριζοσπαστικές αλλαγές στον τρόπο ζωής μας». Όταν ακούς τέτοια λόγια, ψάξε την πηγή και τρέξε στα βουνά!

Για να ενθαρρύνει ακόμα μεγαλύτερη δημόσια δουλικότητα, το ΠΟΦ εκκίνησε το «Πρόγραμμα Great Reset» ώστε να αλλάξει «κάθε πτυχή των κοινωνιών μας και των οικονομιών μας, από την εκπαίδευση έως τις κοινωνικές συμβάσεις και τις εργασιακές συνθήκες» με «κάθε βιομηχανία, από το πετρέλαιο και το αέριο έως την τεχνολογία, μεταμορφωμένη».

Παρομοίως, ο γκουρού της πανδημικής καταπολέμησης δρ. Φαούτσι προέτρεψε για επαναχτίσιμο «της δομής της ανθρώπινης ύπαρξης, από πόλεις και σπίτια έως χώρους εργασίας, έως την ύδρευση και το αποχετευτικό σύστημα, έως χώρους αναψυχής και συγκεντρώσεων». Αυτά τα γιγαντιαία προγράμματα δεν θα φέρονταν εις πέρας κυρίως από την κυβέρνηση, αλλά, σε πολύ μεγάλο βαθμό, γίνονταν προσπάθειες για αυτά και να επιβάλλονται από τον ιδιωτικό τομέα.

Αυτή η αναδυόμενη εταιρειοκρατία ήδη κάνει επίδειξη δύναμης. Το Youtube αρνείται να αναρτά βίντεο επιστημόνων με ετερόδοξες απόψεις για την καταπολέμηση της COVID-19 με ολικά κλεισίματα. Το Facebook έχει απαγορεύσει την συλλογή χρημάτων και την διαφήμιση για σκοπούς και ιδέες που το woke εργασιακό του δυναμικό βρίσκει ενοχλητικές. Το Twitter άσκησε λογοκρισία σε ένα έγκυρο και ελέγξιμα αληθινό δημοσιογραφικό άρθρο της New York Post για τις επιχειρηματικές συναλλαγές του Χάντερ Μπάιντεν, σε μια επιτυχή προσπάθεια να βοηθήσει τις πιθανότητες εκλογής του πατέρα του.

Δημιουργία κυβερνητικών κανόνων

Εν τω μεταξύ, ιδιωτικές εταιρείες έχουν αρχίσει να δημιουργούν τους δικούς τους ημικυβερνητικούς κανόνες, που έχουν προχωρήσει πολύ πέρα από την ήδη αναφερθείσα πίεση επί της Ιντιάνα και Βόρειας Καρολίνα.

Οι τράπεζες έχουν αρχίσει να εξοστρακίζουν νόμιμες αλλά αμφιλεγόμενες βιομηχανίες. Για παράδειγμα, η Τράπεζα της Αμερικής αρνείται να δανείσει χρήματα σε κατασκευαστές «επιθετικών όπλων» ως μια προσπάθεια του ιδιωτικού τομέα «να μειώσει τις επιθέσεις πυροβολισμού».

Τον τελευταίο Οκτώβριο, το οικονομικό μεγαθήριο JPMorgan ανακοίνωσε ότι θα πιέσει τους πελάτες του να συμμορφώσουν τις επιχειρηματικές τους πρακτικές με τους στόχους της Κλιματικής Συμφωνίας Παρισιού – αν και η επίσημη αμερικανική στάση εκείνου του καιρού ήταν η έξοδος από την συμφωνία.

Μπορούμε εύκολα να οραματιστούμε ακόμα ευρύτερα εταιρικά ιδεολογικά παραδείγματα επιβολής να εμφανίζονται στις ασφαλίσεις, στα μεσιτικά, στις κατασκευές και σε άλλους επιχειρηματικούς τομείς.

'Ολο αυτό είναι ανησυχητικά παρόμοιο με το δικτατορικό «σύστημα κοινωνικής πίστωσης» του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο χρησιμοποιεί υπολογιστικές τεχνολογίες αιχμής για να κατασκοπεύει τους πολίτες του. Συμμορφώσου με τα κρατικά διατάγματα και το ενοίκιο μπορεί να μειωθεί. Αν λάβεις πολλούς αρνητικούς βαθμούς αψηφώντας τους κομμουνιστικούς κανόνες, τότε μπορεί να υποστείς έξωση από τον ενοικιαζόμενο χώρο, να χάσεις την δουλειά σου, ή να μην μπορείς να χρησιμοποιήσεις μαζική συγκοινωνία.

Αν δεν είμαστε προσεκτικοί, οι μεγαλύτερες και ισχυρότερες εταιρείες του πλανήτη θα μπορέσουν να παγιώσουν έναν παρόμοιο απολυταρχισμό ιδιωτικού τομέα, όχι για να επιβάλουν υπακοή στο κράτος, αλλά συγκατάθεση σε κοινωνικές και πολιτισμικές ορθοδοξίες που υπαγορεύονται από «ειδικούς» και πολιτιστικούς «έχοντες επιρροή.» Και δεν θα υπάρχει τρόπος να «διώξεις τους απατεώνες», όπως μπορεί να γίνει σε δημοκρατική διακυβέρνηση, καθώς θα είναι απλά θέμα ιδιωτικών επιχειρήσεων που δημιουργούν τις δικές τους επιθυμητές επιχειρηματικές πρακτικές.

Εδώ είναι η ουσία: Αν πρόκειται να αποτρέψουμε την ελλοχεύουσα εταιρειοκρατία, θα πρέπει να έχουμε δυνατούς ελέγχους και περιορισμούς εξουσίας, που θα περιόριζαν την δύναμη των μεγάλων εταιρειών να μας επιβάλλουν πως θα συμπεριφερόμαστε σε ατομικό επίπεδο. Καλύτερα να δράσουμε νωρίς. Η ελευθερία που χάνεται είναι η δική μας.

Barbie: Τα πάντα για μια κούκλα

“Αν η οικογένεια είναι το θεμέλιο του πολιτισμού, η μητρότητα είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του”

Η αιώνια φλόγα.

Λίγο πριν πεθάνει, στην ταινία «Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν», ο γιατρός Γουέιντ ψιθυρίζει αρκετές φορές «Μαμά». Έναν αιώνα νωρίτερα, οι στρατιώτες της Ένωσης στον Εμφύλιο Πόλεμο τραγουδούσαν καθισμένοι γύρω από τις φωτιές τους: «Λίγο πριν από την μάχη, Μητέρα, σε σκέφτομαι περισσότερο». Όταν ήμουν μικρός και παρακολουθούσα αγώνες ποδοσφαίρου στην τηλεόραση, οι κάμερες έκαναν πανοραμική προβολή στους πάγκους των παικτών και πάντα ένας από αυτούς χαιρετούσε χαμογελαστός, λέγοντας: «Γεια σου, μαμά». Η Κριστίνα Ροσέτι, όπως και πολλοί άλλοι ποιητές και συγγραφείς, απέτισε φόρο τιμής στην μητέρα της στο «Τα σονέτα είναι γεμάτα αγάπη»:

Σ’ αγαπώ, Μητέρα, ένα στεφάνι έπλεξα,
από στίχους, το τιμημένο σου όνομα να στεφανώσω.
Ούτε ογδόντα χρόνια δεν μπορούν τη φλόγα να θαμπώσουν,
της αγάπης σου, που η ευλογημένη λάμψη της τους νόμους ξεπερνά,
του χρόνου και της αλλαγής, της ζωής και του θανάτου.

Ακόμα και κάποιοι ενήλικες που γνώρισα και που είχαν απαίσιες μητέρες -γυναίκες που έβριζαν, καταριόνταν, ακόμα και χτυπούσαν τα παιδιά τους- εξακολουθούσαν να λαχταρούν την στοργή, την φροντίδα και την αγάπη μιας μαμάς.

Από την αυγή του χρόνου, οι μητέρες παρείχαν καθοδήγηση, προστασία και στοργή στα παιδιά.

Σήμερα η μητρότητα είναι στόχος επίθεσης.

Στο βιβλίο «Το τέλος της γυναίκας», η συγγραφέας Carrie Gress αφιερώνει μεγάλο μέρος του βιβλίου της στην ανάλυση του φεμινιστικού κινήματος των τελευταίων 200 ετών. Εξετάζει τις πρωτοπόρους του πρώιμου φεμινισμού, γυναίκες όπως η Mary Wollstonecraft, η Elizabeth Cady Stanton, Susan B. Anthony και στην συνέχεια φέρνει τους αναγνώστες μέχρι τον 20ό αιώνα με φεμινίστριες όπως η Betty Friedan, Kate Millet.

Σε αντίθεση με τις συγγραφείς άλλων παρόμοιων ιστορικών επισκοπήσεων, η κα Γκρες ξηλώνει την κουρτίνα που τόσο συχνά σκεπάζει την ιδιωτική ζωή αυτών των γυναικών και αποκαλύπτει τις πηγές των ριζοσπαστικών ιδεών τους -την ελεύθερη αγάπη, την απέχθεια για τους άντρες, την υπεράσπιση της άμβλωσης, τα επιχειρήματα υπέρ του λεσβιακού τρόπου ζωής, τις επιθέσεις στην παραδοσιακή οικογένεια- που συχνά προέρχονται από τις προσωπικές τους εμπειρίες.

Το πιο σημαντικό, ίσως, είναι ότι η κα Γκρες αποκαλύπτει τις επιθέσεις ορισμένων φεμινιστριών στην τεκνοποιία. Τα μωρά, υποστηρίζουν, γίνονται δεσμά, που κρατούν τις γυναίκες μακριά από την καριέρα τους και την ελευθερία να ακολουθήσουν τα δικά τους ενδιαφέροντα και τις δικές τους απολαύσεις. Η υπέρμαχος του ελέγχου των γεννήσεων και ευγονίστρια Margaret Sanger, για παράδειγμα, πριν από πολύ καιρό όρισε την Μητέρα ως «μηχανή αναπαραγωγής και αγγαρεία- δεν αποτελεί περιουσιακό στοιχείο, αλλά βάρος για την γειτονιά της, την τάξη της, την κοινωνία».

Εξίσου ενοχοποιητική είναι και η σιωπή πολλών φεμινιστριών όσον αφορά την μητρότητα και τα παιδιά. Εδώ, γράφει η κα Γκρες, «υπάρχει μια αξιοσημείωτη απουσία συζήτησης για τα παιδιά, για το τι σημαίνει να είσαι μητέρα, για το πώς είναι μια σχέση με ένα παιδί α καλά και τα δύσκολα, οι τρυφερές στιγμές και οι μικρές νίκες».

Η μητρότητα στην σκιά.

Αν η οικογένεια είναι το θεμέλιο του πολιτισμού, τότε η καταστροφή της οικογένειας, τόσο στην εκτεταμένη όσο και στην πυρηνική εκδοχή της, σημαίνει την καταστροφή του πολιτισμού. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι αποδείξεις ότι η οικογένεια νοσεί και αποδυναμώνεται είναι άφθονες.

Τώρα, αν η οικογένεια είναι το θεμέλιο, τότε σίγουρα η μητρότητα είναι ο ακρογωνιαίος λίθος. Από την αυγή της ανθρώπινης φυλής, τα βρέφη και τα νήπια χρειάζονται σίτιση και προστασία για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Οι μητέρες ικανοποιούσαν αυτές τις ανάγκες, μέσα στην οικογενειακή εστία, ενώ οι πατέρες παρείχαν προστασία και τροφή για όλους, έξω από αυτήν. Από καιρό έχουμε απομακρυνθεί από αυτή την φυσιολογική φόρμουλα επιβίωσης, αλλά όπως γράφει η κα Γκρες, μέχρι πρόσφατα ο πολιτισμός μας τιμούσε την μητρότητα και τα παιδιά.

Ο σημερινός πολιτισμός εξακολουθεί να αναγνωρίζει την σημασία των παιδιών. Οι κυβερνήσεις και οι διάφοροι κοινωνικοί φορείς προσφέρουν πολυάριθμα προγράμματα βοήθειας για τα παιδιά και διαθέτουμε τεράστια χρηματικά ποσά και προσπάθειες για την εκπαίδευσή τους. Αν μη τι άλλο, οι μάχες που μαίνονται τώρα σε όλο τον πλανήτη για το τι, πώς και πότε πρέπει να διδάσκονται τα παιδιά είναι ενδεικτικές αυτής της έμφασης που δίνεται στους νέους.

Τι γίνεται όμως με τις μητέρες; Τις τιμούμε ακόμα όπως κάποτε; Όπως σημειώνει και η κα Γκρες: όχι και τόσο.

Μητέρα: Ο πιο τρυφερός δεσμός.

Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου της «Μητέρα», η κα Γκρες υπενθυμίζει στους αναγνώστες την βαθιά έννοια της μητέρας.

«Η μητρική φροντίδα και η μητρότητα είναι βασικά κομμάτια της γυναικείας φύσης. Αυτό είναι που κρατάει το είδος μας ζωντανό. Είναι ζωτικό και απαραίτητο και μέχρι πρόσφατα αναγνωριζόταν ως ο πιο τρυφερός και φυσικός δεσμός. Είναι ένας από τους ισχυρότερους ανθρώπινους δεσμούς στον κόσμο. Υπάρχουν λίγα πράγματα που προκαλούν την δύναμη, το θάρρος, την υπομονή, την επιμονή, το σθένος και την καινοτομία της αγάπης μιας μητέρας για το παιδί της.»

Η κα Γκρες αναγνωρίζει επίσης ότι οι περισσότερες γυναίκες που, για διαφορετικούς λόγους, δεν έχουν παιδιά, ωστόσο «κατανοούν βαθιά την αξία της πνευματικής μητρότητας και την σημασία της καθοδήγησης, της αγάπης και της φροντίδας για τους πιο ευάλωτους ανάμεσά μας».

Λιλί μια χαλαρών ηθών κούκλα του σεξ.

Στην εποχή μας, το κύρος των μητέρων και ο σεβασμός που λαμβάνουν ως τέτοιες φθίνει ή εκφυλίζεται. Τα εκατομμύρια των μητέρων που μεγαλώνουν δυνατούς, έξυπνους και ενάρετους γιους και κόρες κερδίζουν ελάχιστους επαίνους εκτός από εκείνους που τους απονέμουν τα παιδιά και οι οικογένειές τους. Αλλά ο ξεπεσμός ξεκινάει από τα παιδιά.

Η ιστορία προέλευσής της Barbie ξεκινά στην Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του ’40, όταν εμφανίζεται ως χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων στην εφημερίδα Bild Zeitung. Η Λιλί, όπως την έλεγαν, ήταν χαλαρών ηθών και επιπόλαιη, ενώ στην συνέχεια… έκανε καριέρα ως κούκλα του σεξ. Μέχρι που την είδε η Αμερικανίδα Ρουθ Χάντλερ και την χρησιμοποίησε ως πρότυπο για την δική της κούκλα.

Στην πραγματικότητα, η κούκλα που εδώ και δεκαετίες κλέβει τις καρδιές εκατομμυρίων κοριτσιών σε ολόκληρο τον κόσμο βασίστηκε σε ένα sex toy made in Germany, που ονομαζόταν Λιλί. Συγκεκριμένα, η ταπεινωτική ιστορία της Barbie λέει ότι προτού γίνει Barbie, και σύμβολο της παγκόσμιας κουλτούρας και ίσως η γνωστότερη κούκλα στον κόσμο, ήταν ένα call girl στην Γερμανία, που πρωταγωνιστούσε σε φθηνά κόμικς και γελοιογραφίες.

Η ιστορία της άρχισε να παίρνει άλλη τροπή λίγα χρόνια αργότερα, το 1956, όταν, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Ευρώπη, η Αμερικανίδα Ρουθ Χάντλερ, μαζί με τα παιδιά της Μπάρμπαρα και Κένεθ, εντόπισαν τυχαία την γερμανική κούκλα-παιχνίδι που ονομαζόταν Λιλί. Η Χάντλερ χρησιμοποίησε την γερμανική κούκλα ως πηγή έμπνευσης για το δημιούργημά της, την κούκλα που εδώ και χρόνια γνωρίζουμε ως Barbie. Ακολούθως, η Mattel αγόρασε τελικά όλες τις πατέντες και τα πνευματικά δικαιώματα της Λιλί, ολοκληρώνοντας την μεταμόρφωση της κούκλας.

Η ιδέα της Χάντλερ ήταν επιτυχημένη κι έτσι, με την βοήθεια πολύ στοχευμένου κι επιθετικού μάρκετινγκ, η Barbie έγινε η πιο δημοφιλής κούκλα του κόσμου. Πλέον, την υποδύεται η Mάργκο Ρόμπι στην νέα ταινία της Warner Bros, με Kεν τον Ράιαν Γκόσλινγκ. Στο φιλμ ταξιδεύει την Barbie και τον Kεν, από την Barbieland στον «Πραγματικό Κόσμο».

Όμως όπως μας υπενθυμίζουν οι αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι, οι ορισμοί που αποτελούν αφετηρία είναι απαραίτητοι σε κάθε συζήτηση. Μια τρέχουσα συζήτηση, ασήμαντη για τις επόμενες γενιές, αλλά διασκεδαστική για τους διαφημιστές και τους βαριεστημένους προς το παρόν, είναι οι γελοίες αντιδράσεις για μια πλαστική κούκλα που πήρε ανθρώπινη μορφή. Κι αυτή η κούκλα, είναι η Barbie της Mattel, η οποία έχει μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη, με την ευγενική χορηγία της Greta Gerwig. Ένα θέμα συζήτησης τόσο ανόητο που αξίζει να αντιμετωπιστεί ασήμαντα. Αλλά το χρήμα, η διαφήμιση, η στοχευμένη προπαγάνδα και η Mattel δεν το επιτρέπουν αυτό.

Οι σχολιαστές, ανεξάρτητα από το είδος τους, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Ο Jourdain Searles, που προφανώς αγωνίζεται να κερδίσει ένα ή δύο ψίχουλα, θέτει δύο κοινότυπες ερωτήσεις:

“Σε ένα κινηματογραφικό τοπίο που πνίγεται στην πνευματική ιδιοκτησία, θα μπορούσε μια ταινία ζωντανής δράσης για την κούκλα Barbie, την ναυαρχίδα των παιχνιδιών της Mattel, να θεωρηθεί ως απόδειξη της συνεχιζόμενης εμπορευματοποίησης του κινηματογράφου ως μορφή τέχνης;”.

“Και σε ένα πιο προοδευτικό πολιτιστικό τοπίο, θα μπορούσε μια ταινία με γυναικεία σκηνοθεσία για τις κούκλες Barbie να είναι φεμινιστική;” Όχι απαραίτητα.

Αλλά και οι New York Times δεν απογοητεύουν με την ανοησία τους. “Μπορεί μια κούκλα με κολακευτικό χαμόγελο, απίστευτες καμπύλες και βυζιά έτοιμα για απογείωση να είναι ένα φεμινιστικό είδωλο;” Όχι, δεν μπορεί, αλλά το να δηλώνεις κάτι τόσο ενοχλητικά ανόητο είναι πολύ ταιριαστό σ’ αυτόν τον τομέα.

Για τους συντηρητικούς, ‘εγχώριους’ και λάτρεις της οικιακής ζωής, αυτό σαφώς δεν ισχύει. Ο Ben Shapiro από το Daily Wire παραπονέθηκε για την χρήση “της λέξης ‘πατριαρχία’ πάνω από 10 φορές”. Ο Τόμπι Γιανγκ στο The Spectator γκρίνιαξε ότι “η ταινία είναι ένα σεμινάριο σπουδών φύλου μεταμφιεσμένο σε καλοκαιρινό μπλοκμπάστερ”. Ο Kyle Smith, πρώην κριτικός του National Review, επανέλαβε το παράπονο στη Wall Street Journal. “Όσο ελαφριά και αν εμφανίζεται η ταινία, το σενάριό της θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα, γκρινιάρικο, σεμινάριο γυναικείων σπουδών”.

Η Young βουτάει λίγο πιο βαθιά, εκτιμώντας ότι η Barbie είναι μια πράξη “αυτομαστιγώσεως – ένας τρόπος να κάνεις μετάνοια για την αμαρτία να συνδεθείς με μια μάρκα που δεν ήταν επαρκώς αφυπνισμένη στο παρελθόν”. Μην είσαι πολύ λευκή, μην είσαι πολύ λεπτή. “Αυτός ο ύμνος στη γυναικεία ενδυνάμωση θεωρητικά είναι μια έκκληση για συγχώρεση από τους τιτάνες που διοικούν τη Mattel, αλλά υποψιάζομαι ότι θα είναι άλλη μια περίπτωση του ‘Get woke, go broke'” (Το Get Woke, Go Broke είναι μια φράση που επινοήθηκε από τον συγγραφέα διεθνών μπεστ σέλερ John Ringo για να εκφράσει την άποψη ότι όταν οι οργανισμοί ‘ξυπνούν’ σε πολιτικά ορθές ενέργειες, οι ίδιες αυτές ενέργειες συνήθως οδηγούν σε μαζική απώλεια εισοδήματος).

Στο Sky News Australia, μια ερευνήτρια θεώρησε μάλιστα ότι άξιζε να σπαταλήσει τον χρόνο της (καθώς και των υπολοίπων) για να υποθέσει ότι ένας φανταστικός χαρακτήρας ήταν τρομακτικός στην προώθηση “μιας ατζέντας κατά των ανδρών”. Τα αρσενικά θεωρούνται “άχρηστα και μη έξυπνα ή κακοποιοί”. Η Whoopy Goldberg έδωσε μία πολύ εύστοχη απάντηση στην εκπομπή The View: “Είναι μια ταινία για μια κούκλα!”. Η Barbie δεν είχε “γεννητικά όργανα, οπότε δεν υπάρχει σεξ. Ο Ken δεν έχει γεννητικά όργανα, οπότε δεν μπορεί -είναι απλά μια ταινία με μία κούκλα!”. Φυσικά ξέχασε να μας πει για την Woke προπαγάνδα που είναι διάχυτη σε όλη την ταινία.

Προσεγγίζοντας το από μία διαφορετική σκοπιά, ο Jack Butler του National Review αναφέρει ότι η ταινία Barbie είναι μια “εξαιρετικά εκλεπτυσμένη ταινία και πολλοί συντηρητικοί είναι σχεδόν βέβαιο ότι την εκλαμβάνουν λάθος. Μπορεί να μην είναι στην πραγματικότητα μια ταινία που απευθύνεται στους άνδρες. Αλλά δεν τους μισεί”.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο μόνιμα ξαναμμένος πολιτικός των Τόρις και ατιμασμένος πρώην πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον λέει στους συντηρητικούς συναδέλφους του να ηρεμήσουν τα νεύρα τους όταν σκέφτονται την Barbie. Καταφέρνοντας να μετατρέψει το ανόητο σχόλιό του για την ταινία σε ένα σχόλιο για την παγκόσμια δημογραφία και την απαραίτητη γονιμότητα, βρίσκει το πραγματικό νόημα: “Θέλετε πολλά περισσότερα μωράκια που σύντομα θα μετατραπούν σε παιδάκια που απαιτούν κούκλες. Η Mattel θέλει την ανθρώπινη αναπαραγωγή!”

Αυτός όμως που παίρνει το βραβείο για το πιο ανόητο σχόλιο απ’ όλα πρέπει σίγουρα να είναι ο Τεξανός γερουσιαστής Τεντ Κρουζ, ο οποίος έχει ξεκινήσει την δική του σταυροφορία κατά της Barbie ως μέθοδο “κινεζικής κομμουνιστικής προπαγάνδας” που θέλει να κάνει πλύση εγκεφάλου στα δύο κορίτσια του, κυρίως επειδή υποτίθεται ότι έχει έναν χάρτη που απεικονίζει μια αμφισβητούμενη διαχωριστική γραμμή που χρησιμοποιεί η PRC για να διεκδικήσει την Νότια Σινική Θάλασσα.

Οι υπεύθυνοι της Warner Bros. πρέπει να χαχάνιζαν ασταμάτητα όταν δήλωναν ότι η σειρά απεικονίζει “το ταξίδι της Barbie από την χώρα της Barbie στον πραγματικό κόσμο και δεν είχε σκοπό να δηλώσει κάτι”. Αλλά και πάλι, να περιμένετε οτιδήποτε από έναν οργανισμό που κατηγόρησε το Big Bird της Sesame Street ότι προωθεί κυβερνητική προπαγάνδα και την Disney και σχεδιάζει την σεξουαλική ένωση του Mickey Mouse και του κατοικίδιου σκύλου του Pluto.

Από την φεμινιστική-απελευθερωτική πλευρά των πραγμάτων, βρίσκουμε έναν καθρέφτη της συντηρητικής γκρίνιας που υποδηλώνει ότι μπορεί να έχουν δίκιο, αν και αδύναμο. Στο Refinery29, βρίσκουμε την Patricia Karounos να δηλώνει ότι η Barbie είναι “η φεμινιστική ταινία που περιμένατε”, κάνοντας παράλληλα την κουτοπόνηρη παρατήρηση ότι όποιος (για την ακρίβεια όλοι) είχε δει τη διαφήμιση της ταινίας ξέρει ότι “η Barbie είναι τα πάντα”. Υπάρχει επίσης και ένας “φεμινιστικός” μονόλογος από την America Ferrera, που επίσης επαινείται από μέσα όπως το Daily Beast, και αναφέρεται “στις δυσκολίες της γυναικείας φύσης”.

Ο παράλογος χαρακτήρας της όλης επιχείρησης με τις κούκλες έφτασε στο αποκορύφωμα του στο αυστραλιανό δίκτυο ABC στο Gruen, ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στην απομυθοποίηση του κόσμου της διαφήμισης. Στο πάνελ, σκληροτράχηλοι βετεράνοι της διαφήμισης αναλύουν τα ενδότερα της βιομηχανίας τους, συμπεριλαμβανομένων και των αδίστακτων χειρισμών της. Για έναν από τους συμμετέχοντες στο πάνελ, τον Russel Howcroft, η Barbie ήταν κάτι σαν μια σύγχρονη Ιωάννα της Λωραίνης, μια φιγούρα που πραγματικά θα έπρεπε να σκεφτεί βαθιά για το ποιον θα παντρευτεί τελικά. “Είναι απλώς ένα παιχνίδι, Ράσελ!”, ήταν η σκωπτική απάντηση ενός συναδέλφου του.

Σε τελική ανάλυση, η Gerwig έχει τους πάντες μαζί της για να τους χειριστεί όπως αυτή θέλει. Σας έχει κοροϊδέψει όλους το τεράστιο διαφημιστικό σύμπλεγμα που ονομάζεται Mattel. Το αν μισείτε (ή λατρεύετε) το παιχνίδι, αν αντιπαθείτε (ή σας αρέσει) το προϊόν που παίρνει σάρκα και οστά ή αν βρίσκετε το όλο θέμα κάπως αποκρουστικό (ή διορατικό), ήταν πάντα το ζητούμενο.

Η μόνη ομάδα ατόμων που θα μετράει τα λεφτά της, εξαιρώντας τους ηθοποιούς που έχουν κάνει ήδη ένα πλούσιο συμβόλαιο, είναι οι διαφημιστές, οι γκουρού και οι μάγοι που πέρασαν στον κόσμο ότι μια ροζ κούκλα έχει κατά κάποιο τρόπο σημαντική σημασία για τον οποιονδήποτε.

Η ταινία “Barbie” ως βιολογικό όπλο για την μείωση του πληθυσμού.

Οι γυναίκες είναι από την φύση τους υπεργαμικές, πράγμα που σημαίνει ότι αναζητούν σύζυγο με υψηλότερο κύρος και δύναμη από τις ίδιες. Η ετεροφυλοφιλία βασίζεται στην παράδοση της γυναικείας δύναμης με αντάλλαγμα την ανδρική δύναμη που εκφράζεται ως αγάπη. Όταν διδάσκετε τις γυναίκες να αναζητούν δύναμη αντί γι’ αγάπη, ευνουχίζετε (στειρώνετε) και τα δύο φύλα.

Αντί να ενδυναμώνετε τους άνδρες που είναι προγραμματισμένοι να προστατεύουν και να παρέχουν, οι γυναίκες ανταγωνίζονται για την εξουσία και ευνουχίζουν τους άνδρες. (Κοιτάξτε τον κερατά Κεν στο πίσω κάθισμα!) Αυτή η ταινία, η οποία έχει συγκεντρώσει 1,442 εκατομμύρια δολάρια, κι έγινε η ταινία με τις υψηλότερες εισπράξεις στις ΗΠΑ το 2023, μετατρέπει τις νεαρές γυναίκες σε κοινωνικά μεταλλαγμένες, ακατάλληλες να είναι σύζυγοι και μητέρες. Περισσότερο από το “εμβόλιο” αυτή η ταινία συμβάλλει στον κομμουνιστικό εβραϊκό στόχο της καταστροφής του γάμου και της οικογένειας.

Η στερεοτυπική Barbie και ένα ευρύ φάσμα συναδέλφων Barbie, κατοικούν όλες στην Μπάρμπιλαντ, μια μητριαρχική κοινωνία όπου οι γυναίκες έχουν αυτοπεποίθηση, είναι αυτάρκεις κι επιτυχημένες. Ενώ οι αντίστοιχες του Κεν περνούν τις μέρες τους ασχολούμενοι με ψυχαγωγικές δραστηριότητες στην παραλία, οι Barbie κατέχουν σημαντικές επαγγελματικές θέσεις, όπως πρόεδρος, γιατροί, δικηγόροι και πολιτικοί. Ο Κεν της παραλίας είναι ευτυχισμένος μόνο όταν είναι με την Μπάρμπι και επιδιώκει μια στενότερη σχέση, αλλά η Μπάρμπι τον απορρίπτει υπέρ της ανεξαρτησίας και των γυναικείων φιλικών σχέσεων.

Η Greta Gerwig (σκηνοθέτης) και ο συν-σεναριογράφος σύζυγός της Noah Baumbach συνήθιζαν να κάνουν έξυπνες ταινίες με στυλ. Αυτός είναι Εβραίος. Εκείνη μεγάλωσε ως Ουνιταριανή, η οποία είναι μια άλλη αποκρυφιστική ομάδα.

Η σκηνοθέτης της “Barbie” Greta Gerwig αναφέρει πως θέλει οι θεατές της ταινίας να “νιώσουν όπως εγώ στο δείπνο του Σαμπάτ”. Η κούκλα Barbie έχει μια βαθιά εβραϊκή ιστορία. Τώρα, η δημιουργός της ταινίας “Barbie” ελπίζει ότι η παρακολούθηση της ταινίας θα προκαλέσει επίσης μια βαθιά εβραϊκή εμπειρία.

Η Greta Gerwig, η οποία σχεδίασε και σκηνοθέτησε την πολυσυζητημένη live-action ταινία, δήλωσε στους New York Times ότι ελπίζει ότι η παρακολούθηση της ταινίας θα είναι μια οιονεί πνευματική δραστηριότητα για τους θεατές της. Το συναίσθημα που θέλει να πετύχει, είπε, είναι το ίδιο που ένιωθε ως παιδί όταν ήταν καλεσμένη στα δείπνα του Σαμπάτ στενών οικογενειακών φίλων που ήταν παρατηρητικοί Εβραίοι.

Σε εκείνα τα δείπνα, θυμήθηκε, ο πατέρας συμπεριλάμβανε την Gerwig καθώς ευλογούσε τα παιδιά, ένα παραδοσιακό στοιχείο του τελετουργικού του Σαμπάτ. (Η δική της οικογένεια της Gerwig ήταν Ουνιταριανοί Οικουμενιστές και η ίδια φοίτησε σε καθολικό λύκειο, μια περίοδος της ζωής της που ενέπνευσε την ταινία του 2017 “Lady Bird”).

Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται η Μπάρμπι η ορθόδοξη, η ορίτζιναλ, η πατροπαράδοτη. Με τις τέλειες αναλογίες της και την αφύσικη ομορφιά της, η «στερεοτυπική» Μπάρμπι, όπως την αποκαλούν, είναι η βασίλισσα της Barbieland. Η ταινία ξεκινάει με τα μικρά παιδιά/κορίτσια να παίζουν τις μαμάδες με τις κούκλες τους/μωρά. Την εποχή εκείνη, οι περισσότερες κούκλες για παιδιά ήταν αναπαραστάσεις βρεφών και τα κοριτσάκια έπαιζαν τις μαμάδες.

Ξαφνικά εμφανίζεται η Μπάρμπυ μισόγυμνη, με ριγέ μαγιό και όλα τα παιδιά σπάνε τις κούκλες τους/μωρά και ξαφνικά θέλουν, αντί για μητέρες να γίνουν Μπάρμπυ. Ανεξάρτητες, δυνατές, αγχωτικές και σε πλήρη σύγχυση. Στην Barbieland κάθε μέρα είναι τέλεια, κορυφώνεται σε ένα ξέφρενο πάρτι και κλείνει με μια girls night, μέχρι που μια μέρα η Μπάρμπι ξυπνά σκεπτόμενη τον θάνατο, την πιάνει κρίση άγχους, βλέπει τις πατούσες της να… οριζοντιώνονται και η «τελειότητα» πάει περίπατο.

Σύμφωνα με την παντογνώστρια «παράξενη» Mπάρμπι –μια απολαυστική Κέιτ ΜακΚίνον, έστω και χωρίς ιδιαίτερη βοήθεια από το κείμενο– η λύση στο πρόβλημά της βρίσκεται στον ‘πραγματικό κόσμο’, όπου θα ταξιδέψει παρέα με τον Κεν, σε ένα meta εύρημα που θα φέρει την διάσημη κούκλα στα γραφεία της Mattel για ρεκτιφιέ και τον αρσενικό, ευνουχισμένο ακόλουθό της να διαπιστώνει πως εκεί έξω οι άντρες έχουν το πάνω χέρι, να… «χειραφετείται» και να επιστρέφει πίσω στην μητριαρχική Barbieland για να εγκαθιδρύσει την πατριαρχία…

Ο φεμινισμός συνδυάζεται με ένα παστέλ σκηνικό, που κάνει αδύνατο να κοιτάξεις αλλού. Το ροζ σύμπαν είναι ένα φαινόμενο και έχει «πηδήξει» από τις οθόνες στις ντουλάπες των θεατών. Οι φεμινίστριες της δεκαετίας του ‘70 χαρακτήρισαν την Barbie ως «εχθρό» για τα σεξιστικά στερεότυπα που διαιώνιζε. Αλλά η Barbie δίδαξε, επίσης, στα κορίτσια να «είναι ό,τι θέλουν κι επιθυμούν». Σήμερα, η ιστορία της την καθιστά μια περίπλοκη φιγούρα.

Έμβλημα του καταναλωτισμού, η εμφάνισή της στην μεγάλη οθόνη προκάλεσε μια προβλέψιμη στροφή: διάφορες προσωπικότητες των ΜΜΕ υποστήριξαν ότι η Barbie είναι μια ταινία που μισεί τους άνδρες και το δείχνει ξεκάθαρα. Η εκρηκτική οργή είχε ως αποτέλεσμα αρκετές κούκλες να καούν σε πυρά από άνδρες άνω των 40 ετών, διαμαρτυρόμενοι για «την φεμινιστική ατζέντα» και την μετατροπή του Ken σε χαρακτήρα «χωρίς τεστοστερόνη».

«Υπάρχει πολύ πάθος», δήλωσε η Greta Gerwig σε συνέντευξή της στους «New York Times» μετά την πρεμιέρα. «Προβλέψατε τον βαθμό στον οποίο οι δεξιοί ειδήμονες κατακεραυνώνουν την ταινία ως woke και καίνε τις Μπάρμπι τους;», ρωτήθηκε. Η δημιουργός του «Lady Bird» απάντησε: «Η ελπίδα μου για την ταινία είναι ότι είναι μια πρόσκληση για όλους να πάρουν μέρος στο πάρτι και να αφήσουν πίσω τους τα πράγματα που δεν μας εξυπηρετούν απαραίτητα ούτε ως γυναίκες ούτε ως άνδρες. Ελπίζω ότι μέσα σε όλο αυτό το πάθος, αν το δουν ή ασχοληθούν με αυτό, μπορεί να τους δώσει λίγη από την ανακούφιση που έδωσε σε άλλους ανθρώπους».

Όμως, δεν υπήρξε μεγάλη παρηγοριά για τον YouTuber, The Critical Drinker, ο οποίος εξομολογήθηκε στους, σχεδόν, δύο εκατ. ακολούθους του ότι “αισθάνθηκε εξαπατημένος από το τρέιλερ, δεν περίμενε 114 λεπτά οργής και μίσους προς τους άνδρες. Η παρακολούθηση αυτής της ταινίας ήταν μια από τις πιο μίζερες και αποθαρρυντικές εμπειρίες που είχα ως κριτικός κινηματογράφου. Πραγματικά, με έκανε να αναρωτηθώ πού πηγαίνουμε ως κοινωνία”, ανέφερε ο ίδιος.

Χωρίς να υπεισέλθει σε ρητορικές ερωτήσεις, ο Elon Musk προτείνει ένα παιχνίδι ποτού, προφανώς ενοχλημένος από τον αριθμό των φορών που η ταινία λέει την λέξη «πατριαρχία». «Αν πίνετε ένα σφηνάκι κάθε φορά που η Barbie λέει την λέξη ‘πατριαρχία’, θα λιποθυμήσετε πριν τελειώσει η ταινία», έγραψε στο Twitter, ο άνθρωπος που αποφάσισε να καταργήσει το «πουλάκι» του Twitter.

Ούτε στον Ben Shapiro αρέσει η συζήτηση για την πατριαρχία. Ο αντιδραστικός σχολιαστής ήταν από τους πρώτους που πήρε θέση με δύο βίντεο στα οποία ξεσπάει κατά της ταινίας. Στο πρώτο, καίει αρκετές κούκλες σε ένα μπάρμπεκιου. Στο δεύτερο, «Η Barbie είναι σκουπίδι, αλλά δεν επιτρέπεται να το πεις» και παρά το γεγονός ότι δεν επιτρέπεται να το πει, εξαπολύει μια ώρα παράπονα στην κάμερα. Ο συγγραφέας δεν μπορεί να ανεχτεί, για παράδειγμα, το γεγονός ότι η Χάρι Νεφ, μια τρανς ηθοποιός, έχει πιο βαθιά φωνή από τη δική του.

Ο Piers Morgan, δεν θα μπορούσε να λείπει ούτε από αυτό το πάρτι. Έγραψε στη «New York Post»: «Αν έκανα μια ταινία που να φέρεται στις γυναίκες με τον τρόπο που η Barbie φέρεται στους άνδρες, οι φεμινίστριες θα ήθελαν να με εκτελέσουν». Εκφράζει την απορία του για την έννοια της «πατριαρχίας», που «καπέλωσαν και διέφθειραν οι φεμιναζί». Καταλήγει ότι το σαφές μήνυμα της ταινίας είναι ότι «η μόνη λύση σε αυτή την τρομερή πατριαρχική κατάσταση είναι να κυβερνήσουν οι γυναίκες τον κόσμο».

Από την πλευρά του, ο γερουσιαστής Τεντ Κρουζ, αντίπαλος του Ντόναλντ Τραμπ το 2016 για τον έλεγχο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, προχώρησε ακόμη πιο μακριά πριν από την κυκλοφορία της ταινίας. Του αρκούσαν λίγα δευτερόλεπτα με την Μάργκοτ Ρόμπι μπροστά από έναν χάρτη για να δηλώσει ότι η ταινία είναι «κινεζική κομμουνιστική προπαγάνδα». Ο πολιτικός ανέπτυξε μια θεωρία, την οποία έχουν, επίσης αναφέρει κι άλλοι, μεταξύ των οποίων και το ίδρυμα του Τζορτζ Μπους.

Ίσως οι καλύτερες αντιδράσεις βρίσκονται στις κριτικές της ταινίας στον ιστότοπο Rotten Tomatoes, όπου η ταινία έχει βαθμολογία 8,9: «Ένας δούρειος ίππος με τακούνια που υπερασπίζεται όλες τις φεμινιστικές ανοησίες», γράφει κάποιος. «Η Barbie είναι μια ταινία για την Barbie, φτιαγμένη με την πολιτική επίγνωση, την συνοχή και την ευφυΐα της κούκλας», λέει ένας άλλος. Μερικά είναι καλά επιχειρήματα για να κρατήσουν τον κόσμο να πηγαίνει στο σινεμά: «Η φεμινιστική ατζέντα θα μας σκοτώσει όλους», «Δεν θα είναι ευτυχισμένοι μέχρι να γίνουμε όλοι γκέι».

Αδιαμφισβήτητα, η Barbie είναι μια φεμινιστική ταινία. Είναι μια θλιβερή δυστοπική κραυγή, που απεικονίζει όλους τους άνδρες ως γουρούνια, απεικονίζει τις γυναίκες ως απελπιστικά, μόνιμα καταπιεσμένες και μπερδεύει κάποιους ανθρώπους που έχουν μόνο μια περαστική εξοικείωση με την φεμινιστική σκέψη.

Και ναι, η Μπάρμπι είναι “ξύπνια”, μια παιδαριώδης wokeness που απλά αντιστρέφει τα στερεότυπα. Το παράδοξο της ταινίας Barbie είναι ότι απεικονίζει τα υπάρχοντα στερεότυπα, απεικονίζει αυτά τα στερεότυπα αντίστροφα, δείχνει πώς όλοι έχουν αυταπάτες, ενώ παράλληλα παρωδεί τους πάντες και τα πάντα, αλλά όχι του εαυτού της.

Βιομηχανοποιημένη Ανθρωπότητα

“Υπάρχει ένα κυρίαρχο ερώτημα που μας αφορά όλους, πώς θα μπορέσουμε, σαν ανθρωπότητα· αλλά και ατομικά, να ξεφύγουμε από τους μοιραία οριακά κλειστούς κύκλους (αόρατες βιολογικές φυλακές) που μας έχει εγκλωβίσει ο Αρχιτέκτονας με τα αισχρά Ιερατεία του, των θρησκειών κι επιστημονισμών, τα δόγματα, την εξαπάτηση, την προπαγάνδα τους, που μας οδηγούν κατευθείαν στην χαντζάρα του χασάπη;”

Ετοιμάζουν κι έρχεται οσονούπω ένα νέο είδος, ερεβώδες, αλλά όχι βελτιωμένο.

Έχουμε ήδη γράψει για το ότι μας χειραγωγούν και μας μετατρέπουν σε κάτι άλλο… σε τι ακριβώς;

«Ρωτάς γιατί δεν μας σκοτώνουν απλώς… Αυτό που σκοπεύουν για εμάς είναι πολύ χειρότερο από τον θάνατο. Οι άνθρωποι θα είναι οι οικοδεσπότες που θα γεννούν αυτό το νέο είδος τεχνητής νοημοσύνης». Karen Kingston (πρώην υπάλληλος της Pfizer και αναλύτρια επιχειρήσεων φαρμακευτικών και ιατρικών συσκευών).

Ακούγεται πολύ σοβαρό, τρομακτικό και βλάσφημο, έτσι δεν είναι; Προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα νέο είδος, πατώντας σε μια υβριδική τεχνολογία για τον συνδυασμό ανθρώπου/cyborg. Να το σκέφτεστε σαν τους Borg από το Star Trek που είναι μισοί από μέταλλο, και είμαι σίγουρη ότι έχουν κάποια τέτοια κρυμμένα παλιά projects, ή θα ήθελαν να τα έχουν.

Αλλά αυτό φαίνεται Ολοφάνερα να γίνεται είναι προς την κατεύθυνση ενός συστήματος συνυφασμένου με το ήδη γνωστό, δηλαδή Borg στο εσωτερικό, αλλά με ανθρώπινη εξωτερική εμφάνιση. Και πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό; Λοιπόν, θα βάλω τον Wolverine από το X-men ως σημείο αναφοράς, του ιδανικού τους να μπολιάσουν με αδαμάντιο το ανθρώπινο κοπάδι και υπαινίσσονται στην ταινία της Marvel ότι είχαν προσπαθήσει κι αποτύχει πολλές φορές στο παρελθόν πριν το καταφέρουν να λειτουργήσει πάνω του. Αλλάξτε, λοιπόν, το αδαμάντιο σε μια ουσία νανοτεχνολογίας, η οποία μπορεί να ενσωματωθεί σε ένα «ανθρώπινο σύστημα». Και παρόλο που μπορεί να σκοτώσει εκατομμύρια ή και περισσότερους, πιστεύουν ότι είναι ένα ρίσκο που αξίζει να πάρουν.

Άλλωστε άλλων ανθρώπων είναι οι ζωές που διακυβεύονται, των “μαϊμούδων της ουτοπίας” όπως μας αποκαλούν αναμεταξύ τους. Αυτό είναι το σχέδιο τους, θέλησαν να κάνουν όλο και περισσότερες ενέσεις/δηλητήρια σε όσους είχαν ήδη κάνει, γιατί κάθε φορά είναι μια μικρή αναβάθμιση -όπως θα κάναμε σε έναν υπολογιστή. Κάποια συστήματα (σώματα), δεν θα είναι σε θέση να διαχειριστούν τις επανεγγραφές, ή τις αλλαγές και θα αρχίσουν να επιτίθενται στον εαυτό τους, ή θα κλείσουν. Θα διαγραφούν ως αποτυχημένα.

Αλλά εκείνα που συνεχίζουν, είναι αυτά που πραγματικά θέλουν οι Επικυρίαρχοι, καθώς το σύστημά τους μπορεί να έχει ενσωματώσει πλήρως κάθε νέα τεχνολογία που απαιτείται.

Αλλά στην πορεία, η ένωση είναι σχεδιασμένη ν’ αναζητά και ν’ αναπαράγει αυτό που ήδη υπάρχει. Προκαλώντας την τεράστια αύξηση των αριθμών όλων των τύπων των ταχέως εξελισσόμενων ασθενειών και άλλων καταστάσεων, δρα σαν ένα είδος επιταχυντή. Ενδεχομένως διεγείρει κάτι που τοποθετήθηκε εκεί πριν από πολύ καιρό, εισήχθη πρόσφατα ή ήταν φυσικό φαινόμενο. Απλά το σπρώχνει κατά μήκος του χρονοδιαγράμματος γρηγορότερα, για να έχει αποτελέσματα τώρα.

Και είναι τρομακτικό να σκεφτεί κανείς ότι θα μπορούσε να είναι τόσο σχολαστικά σχεδιασμένο και τόσο προμελετημένο. Αν είναι όντως αλήθεια, (που Ολοφάνερα, δείχνει να είναι) αυτή είναι μια πολύ ανησυχητική διαπίστωση. Όταν γνωρίζουμε για τις στατιστικές από το “ατύχημα” με τα εμβόλια πολιομυελίτιδας, όπου έδωσαν σε 30+ εκατομμύρια Αμερικανούς (και σε κάμποσους σ’ όλη την Ευρώπη κι Αφρική), μολυσμένα εμβόλια, που περιείχαν SV40, έναν ιό πιθήκων που προκαλεί καρκίνους και όγκους (μόνο στα ποντίκια του εργαστηρίου προφανώς, δεν το παραδέχτηκαν για τους ανθρώπους, αλλά από την άλλη, υποτίθεται ότι δεν έπρεπε να το δοκιμάσουν σε ανθρώπους, οπότε πώς να το ξέρουν;).

Έτσι, αυτό είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα προετοιμασίας του συστήματος για μεταγενέστερη ενεργοποίηση και τώρα γνωρίζουμε ότι είχαν έτοιμα πατενταρισμένα και συσκευασμένα προϊόντα για το ξέσπασμα του CV19 πολύ πριν υπάρξει δημόσια συζήτηση γι’ αυτό, οπότε δεν ήταν ένα ξέσπασμα έκπληξη ή ένας νέος ιός που εντόπισαν. Ήταν απλά μια κίνηση εξουσίας, για να ξεκινήσει μια ερεβώδης αλυσίδα γεγονότων. Ήταν το καλιμπράρισμα των ανθρωπομαζών.

Θέλουν άραγε να βελτιώσουν τους ανθρώπους, να τους εξαφανίσουν ή απλώς να τους κρατούν υπάκουους και χωρίς κεφάλι; Είναι Ολοφάνερο ότι συνεχίζουν να αποτυγχάνουν με τις μέχρι τώρα αναβαθμίσεις, προσπαθώντας να ενσωματώσουν λογισμικό πολύ προηγμένο για το βιολογικό υλικό βάσης κι αυτό οδηγεί σε δυσλειτουργία, διαταραχή ή τερματισμό της λειτουργίας.

Και η κατασκευή από την αρχή δεν περιλαμβάνει το συνειδητό μέρος που πρέπει να έχει. Μάλιστα είναι εντελώς ανεπιθύμητο. Ενώ μας δείχνουν το «πρόσωπο της τεχνητής νοημοσύνης» με τα ρομπότ και τον ανθρώπινο μιμητισμό τους, αυτό είναι η παραπλάνηση, την στιγμή που στην πραγματικότητα προσπαθούν να δημιουργήσουν τεχνητή νοημοσύνη σε έναν ζωντανό ξενιστή, αλλά με τον τρόπο της νανοτεχνολογίας, του προγραμματισμού, των μηκών κύματος και των αναβαθμίσεων. Οπότε, στην πραγματικότητα, Ολοφάνερα προς τον Borg τελικά κλείνει το έργο τους…

Κι όλα αυτά για τους ήδη υπάρχοντες ανθρώπους. Τι σκοπό να έχουν για τις νέες ζωές που έρχονται στον κόσμο; Επιδιώκουν άραγε, έναν κόσμο χωρίς μητέρες;

Πρόγραμμα: «Ανθρώπινη Βιομηχανοποίηση».

Η ερώτηση “ένας κόσμος χωρίς μητέρες;” μπορεί να ακούγεται παράλογη, αλλά οι ευγονιστές πίσω από τα μωρά σε δοκιμαστικό σωλήνα και την παρένθετη μητρότητα έχουν πλέον το βλέμμα τους στην γενετική μηχανική και τις τεχνητές μήτρες που θα απέκλειαν τις γυναίκες από την αναπαραγωγική διαδικασία. Βλέπουμε άλλωστε και την προώθηση των άφυλων παιδιών.

“Μια μέρα, σκέφτηκε ορισμένα ανθρώπινα όντα, αυτά τα ζώα που λέγεται ότι είναι ζωοτόκα, ότι θα ήταν ευπρόσδεκτο για το είδος αν μπορούσε να αναπαραχθεί χωρίς να χρησιμοποιήσει το γυναικείο σώμα. Ότι νέες ζωές μπορούν να δημιουργηθούν χωρίς να ενωθούν τα φύλα, χωρίς γονιμοποίηση ή κύηση μέσα στην γυναικεία μήτρα, χωρίς τοκετό. Βρίσκουμε αυτήν την ιδέα, για παράδειγμα, στο De natura rerum (1537) του Ελβετού ιατρού Paracelsus. Εξηγεί πώς, μόνο από τον αρσενικό σπόρο, σχηματίζεται αυτό που αποκαλεί «homunculus»”

Στο εισαγωγικό τους άρθρο, με τίτλο «Η απαξίωση της γέννησης», οι Mathias Lefèvre και Jacques Luzi γράφουν:

«Η δημιουργία μιας τεχνητής μήτρας θα επιβεβαίωνε την αποσύνδεση, που ξεκίνησε από την εξωσωματική γονιμοποίηση, μεταξύ του γυναικείου σώματος και της ανθρώπινης αναπαραγωγής. Δεν θα υπάρχει το ‘να γεννάς τον άλλον’ ή ‘να τον φέρνεις στον κόσμο’, αλλά ‘να γεννάς ένα παιδί’ -αν είναι δυνατόν, χωρίς ελαττώματα.

Εντοπίζουν τις ρίζες της σημερινής απειλής σε μια περιοριστική, μηχανική και ωφελιμιστική αναπαράσταση της φύσης, η οποία υποκίνησε ένα ουσιαστικά ολοκληρωτικό παγκόσμιο πρόγραμμα. Αυτό περιελάμβανε την κατασκευή ενός νέου, τεχνητού κόσμου, ο οποίος κρίνεται καλύτερος από τον προηγούμενο, για την επιδίωξη της τάξης, του πλουτισμού και της εξουσίας. Το πρόγραμμα αυτό το ονομάζουμε “βιομηχανοποίηση”.»

Μια σημαντική συνεισφορά στο περιοδικό προέρχεται από την Silvia Guerini της Ιταλικής ομάδας Resistenze al nanomondo, η οποία είναι μια από τις ιδρύτριες του FINAARGIT, ενός φεμινιστικού δικτύου ενάντια σε κάθε τεχνητή αναπαραγωγή, ιδεολογία φύλου και διανθρωπισμό.

Στο άρθρο της η Silvia Guerini με τίτλο «Ένας κόσμος χωρίς μητέρες;», υποστηρίζει ότι, ενώ η τρέχουσα δικαιολογία για την τεχνολογία βασίζεται σε ιατρικούς λόγους, βοηθώντας ανθρώπους που δεν μπορούν να κάνουν μωρά με φυσικό τρόπο, ο μακροπρόθεσμος στόχος για την βιομηχανία είναι αναμφίβολα η τεχνητή αναπαραγωγή να γίνει ο κανόνας. (Μελέτησε το βιβλίο του Άλντους Χάξλεϊ, “Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος” άλλωστε ο εν λόγω συγγραφές ανήκε στο βαθύ ερεβώδες σύστημα της ολιγαρχίας, ξέρει τι λέει. Παππούς του ήταν ο διάσημος Τόμας Χάξλεϋ βιολόγος και αγνωστικιστής ο οποίος υπήρξε και ενεργός υποστηρικτής του Δαρβίνου, εξ ου και το παρατσούκλι του “το μπουλντόγκ του Δαρβίνου” (Darwin’s Bulldog). Όπως εξηγεί ο Luzi:

“Οι διάφοροι κλάδοι της βιοτεχνολογίας είναι τα μέσα με τα οποία ο τεχνο-καπιταλισμός μπορεί να ωθήσει προς τα πίσω τα όρια της ανάπτυξής του ανθρώπου, μετατρέποντας την ίδια την ζωή σε μια απεριόριστα εκμεταλλεύσιμη πρώτη ύλη. Η βιοϊατρική βιομηχανία της ανθρώπινης αναπαραγωγής αποτελεί μέρος της γενικής διαδικασίας εμπορευματοποίησης της ζωής“.

Τα τέρατα της απληστίας των βιομηχάνων δεν μπορούν να αντέξουν την σκέψη ότι υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας, δωρεάν, χωρίς να είναι σε θέση να αποσπάσουν οποιοδήποτε κέρδος. Θα ήταν προς το οικονομικό τους συμφέρον αν όλοι ήταν υποχρεωμένοι να ψωνίζουν από τα σούπερ μάρκετ μωρών, είτε επειδή θα μας κάνουν στείρους, (εμβόλια) είτε επειδή απλώς δεν είναι πλέον σωστό (μόδα, woke) να επιδίδεται κανείς στην επικίνδυνα αντιεπιστημονική και ανθυγιεινή φυσική αναπαραγωγή.

(Στην σειρά της Marvel “Οι φύλακες του Γαλαξία” 2 και 3 μας δείχνουν την φυλή των Σόβερεϊν, μίας γενετικά τροποποιημένης φυλής από έναν διεστραμμένο δημιουργό τύπου Μένγκελε, οι οποίοι είναι “χρυσοί και τέλειοι και θέλουν να είναι σωματικά και πνευματικά άψογοι” και οι οποίοι αναπαράγονται με αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Αυτήν την φυλή απεικονίζουν οι φωτογραφίες.)

Ο Guerini δηλώνει προφητικά:

“Η χρήση του δικού σας σώματος για αναπαραγωγή θα θεωρούνταν ένδειξη κοινωνικής κατωτερότητας και φτώχειας. Μια φυσική μητέρα θα θεωρούνταν δυνητικά ανεύθυνη, όπως οι μητέρες που σήμερα επιλέγουν τον τοκετό στο σπίτι, αρνούμενες την νοσηλεία και την ιατρικοποίηση της διαδικασίας… Ο φυσικός τοκετός θα αντιμετωπιζόταν πρώτα ως ανεύθυνος και στην συνέχεια ως εγκληματικός”.

Η ευγονική, τόσο αγαπητή στους ολοκληρωτιστές του 20ού αιώνα, είναι κεντρικό στοιχείο του προγράμματος τεχνητής αναπαραγωγής. Ο Guerini συνεχίσει:

“Θυμηθείτε ότι δεν μπορεί να υπάρξει Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή (ΙΥΑ) χωρίς την επιλογή των σπερματοζωαρίων και των εμβρύων… Όταν οι τεχνοεπιστήμονες εμπλέκονται στην διαδικασία της αναπαραγωγής θέλουν να ορίσουν τα χαρακτηριστικά του καθενός από αυτά τα στοιχεία, να τα επιλέξουν, να τα τροποποιήσουν και να καθορίσουν το τελικό αποτέλεσμα. Το εργαστηριακό περιβάλλον μετατρέπει την διαδικασία της γέννησης σε μια τεχνική λειτουργία: το έμβρυο γίνεται ένα προϊόν που πρέπει να επιλεγεί, να βελτιωθεί, να απορριφθεί ή να μετασχηματιστεί.

Η γκροτέσκα κατεύθυνση στην οποία μας οδηγεί αυτό, υποδεικνύεται από τα πρόσφατα Αμερικανοκινεζοϊσπανικά πειράματα που αφορούν την σύντηξη γονιδίων για την δημιουργία εμβρύων μισών ανθρώπων, μισών μαϊμούδων. Κάθε φάση της τεχνοβιομηχανικής ‘προόδου’ χρειάζεται τους υποστηρικτές της και σήμερα αυτοί συχνά συνδέονται με την δήθεν ‘αριστερή αφύπνιση’ των ανθρώπων”.

Ο Guerini εξηγεί ότι υπήρχαν εδώ και πολύ καιρό κάποιες φεμινίστριες, (αλίμονο) κυρίως η Shulasmith Firestone, που επευφημούσαν την τεχνητή αναπαραγωγή ως “απελευθέρωση” των γυναικών από την “βιολογική τυραννία” και προβλέπει ότι οι τεχνητές μήτρες θα απαιτηθούν, ως “δικαίωμα” για όλους, συμπεριλαμβανομένων των “τρανσέξουαλ”. Αυτά είναι “ψεύτικα δικαιώματα”, λέει ο Guerini και πρέπει να παρουσιαστούν και να αντιμετωπιστούν ως τέτοια.

“Η ικανότητα δημιουργίας ζωής δεν μπορεί να διεκδικηθεί ως “δικαίωμα” από άνδρες που αυτοπροσδιορίζονται ως γυναίκες. Τα συμφέροντα και τα αιτήματα του LGBTQ+ κινήματος και του τρανσφεμινισμού στο θέμα της αναπαραγωγής συγκλίνουν με εκείνα του τεχνοεπιστημονικού και υπερανθρωπιστικού συστήματος”.

Λογικό, αφού αμφότερα είναι μέρος της βδελυρής ατζέντας του μαρξιστικού Woke κινήματος.

Εδώ, επαναλαμβάνεται από τον Renaud Garcia, του οποίου η δική του συνεισφορά στο περιοδικό περιγράφει τέτοιους “ξύπνιους” ψευτο-ριζοσπάστες ως “παράγοντες κοινωνικής αποδοχής” για ένα τεχνο-σύστημα που “κατευθύνεται από την κάστα της κατοχής, της εξουσίας και της γνώσης”.

Ο Guerini προβλέπει το Ολοφάνερο και προειδοποιεί:

“Η ΜΑΠ, η επιλογή εμβρύων, τα πειράματα σε έμβρυα, η γενετική τροποποίηση και οι τεχνητές μήτρες είναι όλες βαθιά συνδεδεμένες πτυχές του ίδιου υπερανθρωπιστικού σχεδίου. Η τεχνοεπιστημονική ‘πρόοδος’ επιταχύνεται συνεχώς και τα ηθικά εμπόδια καταρρέουν το ένα μετά το άλλο, φέρνοντάς μας πιο κοντά σε ένα νέο ουδέτερο και απεριόριστα τροποποιήσιμο είδος σε έναν μετα-ανθρώπινο και μετα-φυσικό κόσμο. Έναν κόσμο χωρίς μητέρες, που ‘χει απαλλοτριώσει οριστικά και ολοκληρωτικά τα γυναικεία σώματα και την αναπαραγωγική τους διάσταση, ο οποίος έχει πάρει οριστικά και ολοκληρωτικά τον έλεγχο της διαδικασίας ‘δημιουργίας ζωής’, και μηχανεύεται το ζωντανό κι ο οποίος κυριαρχεί στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Οι αυθεντικοί περιβαλλοντολόγοι πρέπει άμεσα να καταγγείλουν με όλη την δύναμή τους, τις ολέθριες πρακτικές ευγονικής, της τεχνητής/βιομηχανοποιημένης ανθρώπινης αναπαραγωγής και να επικρίνουν τους παράγοντες της κοινωνικής αποδοχής της. Διαφορετικά, αν χάψουν όλη την χειραγωγική προπαγάνδα, δεν θα μπορέσουν να κάνουν τίποτα για να σταματήσουν την προέλαση του αδίστακτου τεχνοβιομηχανικού συστήματος -με άλλα λόγια, την συντριβή της ανθρώπινης φύσης από την δύναμη της μηχανής”.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Πολλά κι εκπληκτικά εύκολα. Οι συνηθισμένοι άνθρωποι δεν ξέρουν πως όλα είναι δυνατά κι όλα είναι στο χέρι τους. Βασική και μοναδική προϋπόθεση… να μην είσαι συνηθισμένος άνθρωπος!