Οι γυναίκες-άνθρακας δεν μεταμορφώνονται σε χρυσό

Τον άνθρακα που προσπαθούν να αποδείξουν μερικές, πως με λίγη φαντασία παραπάνω, λίγο επιμονή, απεριόριστες εμμονές, αρκετά φρούδα όνειρα και ένα ψεύτικο περιτύλιγμα ίσως καταφέρουν κάποια στιγμή να μεταμορφώσουν σε χρυσό, ενίοτε να αγγίξουν και τα αστέρια.

Να περιβάλλονται από μια ψεύτικη χρυσόσκονη.

Η αλήθεια, που όσο και αν δεν βολεύει και δεν τους αρέσει είναι ότι δεν πρόκειται ποτέ ο άνθρακας να μετατραπεί σε χρυσό.

Αυτό λοιπόν συμβαίνει και με μερικές γυναίκες που βαφτίζονται κυρίες και στην συνέχεια επιλέγουν να αυτοχαρακτηριστούν αυτοκράτειρες.

Κορίτσια προσοχή με τους βελούδινους θρόνους.

Οι πτώσεις συνήθως είναι απότομες και χωρίς αλεξίπτωτο.

Στολίζονται, βάφονται, νομίζουν ότι κάθονται στους ψηλότερους θρόνους και καμαρώνουν την ξεφτίλα τους.

Βαφτίζονται ηθικές, αλλά είναι οι χειρότερες όλων και φυσικά οι πιο ανήθικες.

Αλλά επιλέγουν να κάνουν τα στραβά μάτια, ζητώντας την επιβεβαίωση τους συνεχώς από μία εύθραυστη αυλή,  η οποία τους περιβάλλει και στην πρώτη ευκαιρία θα τους ξεπουλήσει όσο όσο.

Αυτό που τους απασχολεί είναι το τι θα πει ο κόσμος και αν θα τσαλακωθεί η εικόνα τους, που νομίζουν ότι έχουν φτιάξει.

Κάτι τέτοιες θορυβώδης υπάρξεις εκπουτάνευσαν το γυναικείο φύλο και επιθυμούν να τις αποκαλούν και κυρίες από  πάνω.

Ας γελάσω.

Η μοναδική τους σχέση περιορίζεται μονάχα σε ένα πιστοποιητικό γέννησης που αναγκαστικά αναγράφεται το φύλο.

Αυτό και τίποτα παραπάνω.

Κανένα απολύτως σημείο σύγκλισης.

Όλες αυτές οι θλιβερές ψάχνουν για άνδρες-κύριους.

Λυπάμαι πολύ που θα σας απογοητεύσω.

Τις αληθινές κυρίες τις κατακτούν μόνο οι αληθινοί κύριοι.

Οτιδήποτε άλλο σε αντρικό ή γυναικείο φύλο παραμένει μια φθηνή απομίμηση μιας ουτοπικής κοινωνίας που συμπεριλαμβάνει όλες αυτές, ενώ κανονικά θα έπρεπε να τις είχε αφορίσει.

Archiatric: Μια εικονογραφημένη ταινία για τις ψυχικές ασθένειες

Η ιστορία είναι γεμάτη από «βασανισμένες ιδιοφυΐες» – ζωγράφους, ποιητές, καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες – που θεωρούνται ηγέτες στον τομέα τους, και οι οποίοι, πίσω από κλειστές πόρτες, έχουν υποφέρει ψυχικά.

Ο Ιταλός εικονογράφος Federico Babina διερευνά αυτό το θέμα μέσα από το «ARCHIATRIC», το οποίο αποτελεί μια εικονογραφημένη αντανάκλαση της σχέσης μεταξύ δημιουργικότητας και ψυχοπαθολογίας. Μια συλλογή σχεδίων που ερμηνεύουν διάφορες ψυχοπαθολογίες μέσα από αρχιτεκτονικές μορφές. «Σε αυτή τη σειρά εικόνων, κάνω μια αφηρημένη μετάφραση από την μία γλώσσα στην άλλη» λέει ο Babina. «Είναι αλήθεια ότι η αρχιτεκτονική και οι χώροι που ζούμε επηρεάζουν τη συμπεριφορά και την ψυχοπαθολογία μας και οποίος σχεδιάζει χώρους, σχεδιάζει στάσεις, συμπεριφορές και συναισθηματικές εμπειρίες».

Το «ARCHIATRIC» δίνει μια αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική φωνή στις συναισθηματικές διαταραχές που απορρέουν από το άγχος, την κατάθλιψη, την άνοια και την παράνοια, εφιστώντας την προσοχή στην σχέση τους με τους δημιουργικούς ανθρώπους. «Δεν θέλω να απεικονίσω μια ρομαντική αύρα γύρω από την ταλαιπωρία και τον πόνο της ψυχικής ασθένειας» λέει ο Babina, «αλλά μάλλον να θέσω ένα προβληματισμό σχετικά με τις προκαταλήψεις και το αρνητικό στίγμα το οποίο παρατηρείται συχνά με τις παθολογίες του νου».

Συντελεστές
Ιδέα και concept: Federico Babina,  Μουσική: Elisabet Raspall

Χωρίς πίστη στον εαυτό σου

Πολλές φορές αγωνιζόμαστε στη ζωή μας για κάτι κι ενώ προσπαθούμε πραγματικά να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα το επιθυμητό. Αναρωτιόμαστε τι πήγε στραβά, πού κάναμε λάθος, τι δεν λάβαμε υπόψη μας, ώστε την επόμενη φορά να τα καταφέρουμε.

Άλλοτε καταλήγουμε ότι φταίνε οι συγκυρίες, άλλοτε η ατυχία κι άλλοτε οι άλλοι. Καλό είναι πάντως αν θέλουμε να κάνουμε έναν πλήρη κι έγκυρο απολογισμό να ξεκινάμε πρώτα από εμάς τους ίδιους. Να εξετάσουμε και να αξιολογήσουμε, δηλαδή, τη θέλησή μας, το ζήλο που επιδείξαμε, τα προσωπικά μας κίνητρα, την επιμονή, την υπομονή και πάνω από όλα την πίστη μας στον ίδιο μας τον εαυτό, την πίστη ότι θα πετυχαίναμε τον στόχο μας!

Συμβαίνει αρκετές φορές, εν αγνοία μας, να σαμποτάρουμε την προσπάθειά μας. Πώς γίνεται αυτό; Κυριαρχούν μέσα μας σκέψεις φόβου, άγχους, αμφιβολίας κι αμφισβήτησης ότι θα φτάσουμε στο τέρμα. Υπονομεύουμε τους στόχους μας άθελά μας και το αποτέλεσμα φυσικά και επηρεάζεται ανάλογα. Η εμπιστοσύνη στις δυνατότητες και τις ικανότητές μας, η αυτοπεποίθησή μας, η θετική ματιά με την οποία αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας αποτελούν καίρια συστατικά της επιτυχίας.

Γιατί, όμως, δεν πιστεύουμε στον εαυτό μας;

Μεγαλώνοντας, ο καθένας μας αποκτά μέσα από διάφορα ερεθίσματα μια γνώμη γι’ αυτό που είναι και αυτό που μπορεί να γίνει. Ο τρόπος που μας φέρονται και μας αντιμετωπίζουν οι «σημαντικοί άλλοι», οι εμπειρίες, τα βιώματά μας, ο τρόπος σκέψης μας, ο χαρακτήρας μας έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, οι επιτυχίες και οι αποτυχίες μας, αλλά και το πώς αντιδράσαμε μετά από τις τελευταίες, όλα παίζουν το ρόλο τους ως προς τη νοοτροπία που καλλιεργούμε τελικά απέναντι στο ποιοι είμαστε και στο τι μπορούμε να καταφέρουμε.

Πόσα μπορείς να πετύχεις στη ζωή σου αν συνεχώς σκέφτεσαι ότι δεν αξίζεις, ότι δεν είσαι αρκετός, ότι είσαι λίγος; Μέχρι πού μπορείς να φτάσεις αν συνέχεια είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και δεν του βρίσκεις ούτε ένα θετικό στοιχείο; Πώς θα αποκτήσεις ένα ξεκάθαρο όραμα, στόχους, επιθυμίες όταν τα βάζεις με τον εαυτό σου κάθε φορά που κάτι δεν πάει καλά; Πόσα «χτυπήματα» μπορεί να αντέξει η αυτοεκτίμηση και η αυτοαξία σου όταν για όλα φταίει αυτό που δεν είσαι, αυτό που δεν έχεις;

Ακόμα κι αν έχουμε πράγματι εντοπίσει στοιχεία της προσωπικότητάς μας που δεν μας αρέσουν, που μας ενοχλούν, σκοπός δεν είναι το «αυτομαστίγωμα» και η αυτοτιμωρία, αλλά η αφύπνιση και η διόρθωση όλων όσων μας δυσανασχετούν και μας εμποδίζουν να φτάσουμε εκεί που θέλουμε.

Αντί, λοιπόν, να χάνουμε πολύτιμο χρόνο και ενέργεια, να μεμψιμοιρούμε, να μοιρολατρούμε και να αυτο-απαξιονώμαστε, θα ήταν προτιμότερο να αλλάξουμε στάση ζωής και απλά να μεταβάλλουμε ό,τι πραγματικά πιστεύουμε ότι μας απομακρύνει από την επιτυχία. Οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς κι όχι αυστηροί ή καυστικοί απέναντι στον εαυτό μας.

Οφείλουμε να αγαπήσουμε αυτό που είμαστε με τα δυνατά και τα αδύναμα στοιχεία μας, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά μας. Στόχος δεν είναι να γίνουμε τέλειοι ή να συγκρίνουμε συνέχεια τον εαυτό μας με τους άλλους, αλλά να γινόμαστε όλο και καλύτεροι. Καλύτεροι από τον χθεσινό εαυτό μας. Αν δεν μεριμνήσουμε εμείς οι ίδιοι για την αυτοπεποίθησή μας, κανείς άλλος δεν θα το κάνει.

Η πρώτη ύλη για να πετύχεις αυτό που θες είναι να το επιθυμείς πάρα πολύ, να είσαι διατεθειμένος να κοπιάσεις γι’ αυτό (αδιαμαρτύρητα), να το οραματίζεσαι σαν να το έχεις ήδη πετύχει, να έχεις ένα πλάνο στο μυαλό σου με εναλλακτικές λύσεις, ώστε να είσαι ευέλικτος (κι όχι απόλυτος) και να αναζητάς παντού ευκαιρίες, ακόμα κι εκεί που δεν είναι εύκολα ορατές.

Πίσω από όλα αυτά θα πρέπει να υπάρχει μια ανεξάντλητη πίστη τόσο σε αυτό που είμαστε, όσο και σε αυτό που πάμε να υλοποιήσουμε. Να μη φοβόμαστε τα εμπόδια και τις δυσκολίες που θα έρθουν (γιατί ξέρουμε εκ των προτέρων ότι θα έρθουν), να μη θέλουμε να τα παρατήσουμε εύκολα και να μην αφήνουμε τον εαυτό μας να ορίζεται αποκλειστικά από τις εξωτερικές συνθήκες.

Η βούληση και η θέληση του ανθρώπου είναι εκείνα τα στοιχεία που θα κάνουν τη διαφορά, ακόμα και στις πιο δυσοίωνες συνθήκες. Θα πρέπει να υπενθυμίζουμε συνεχώς στον εαυτό μας ότι δεν μπορούμε να γίνουμε αυτό που επιθυμούμε αν πρώτα δεν πιστέψουμε μέσα μας ότι αυτό είναι δυνατό, ανεξάρτητα τι λένε οι συγκυρίες ή οι άλλοι γύρω μας που μπορεί να βλέπουν και να αναπαράγουν παντού και μόνο τα αρνητικά… Η δική σου αφοσιωμένη ματιά κι ερμηνεία πάνω στα πράγματα είναι που θα σε οδηγήσει εκεί που θέλεις να φτάσεις κι όχι η γνώμη των άλλων…

Άσε χώρο στη ζωή σου..

Η Αρχή του Κενού. Απλές αλήθειες που μας διαφεύγουν …

Έχεις τη συνήθεια να φυλάς άχρηστα πράγματα, πιστεύοντας πως μια μέρα… άγνωστο πότε …θα τα χρειαστείς;

Έχεις τη συνήθεια να κρατάς χρήματα, μόνο και μόνο για να μην τα ξοδέψεις, γιατί μπορεί να σου λείψουν στο μέλλον;

Έχεις τη συνήθεια να φυλάς ρούχα, παπούτσια, έπιπλα, οικιακές συσκευές και άλλα πράγματα του νοικοκυριού που δεν χρησιμοποιείς εδώ και πολύ καιρό;

Και μέσα σου…;
Έχεις τη συνήθεια να κρατάς κακίες, στεναχώριες, φόβους και άλλα;
Αυτό να μην το κάνεις ποτέ! Είναι αντίθετο με την ευημερία σου!

Είναι σημαντικό να αφήσεις χώρο, ένα κενό, για να έρθουν καινούρια πράγματα στη ζωή σου.

Όσο εσύ γεμίζεις, υλικά ή συναισθηματικά, με παλιά και άχρηστα, δεν αφήνεις κενό για νέες ευκαιρίες. Τα αγαθά πρέπει να ανακυκλώνονται… Καθάρισε τα συρτάρια, τις ντουλάπες, την αποθήκη, το γκαράζ…

Δώρισε όλα εκείνα που πια δεν χρησιμοποιείς…

Το να φυλάς ένα σωρό από άχρηστα πράγματα το μόνο που καταφέρνεις είναι να δένεις την ίδια σου τη ζωή. Το πρόβλημα δεν είναι τα αντικείμενα που στοιβάζονται στη ζωή σου…

Αλλά το νόημα του “να κρατάς”…

Όταν κρατάς, όταν φυλάς πράγματα, υπάρχει πρόβλημα έλλειψης, απουσίας…
Πιστεύεις ότι αύριο μπορεί να τα χρειαστείς, και ίσως τότε να μην υπάρχει τρόπος να καλύψεις αυτή σου την ανάγκη…

Με αυτό το σκεπτικό, το μήνυμα που στέλνεις τόσο στο μυαλό σου όσο και στη ζωή σου… είναι ότι δεν εμπιστεύεσαι το αύριο… καθώς επίσης και ότι το καινούριο και το καλύτερο ΔΕΝ είναι για σένα,

Γι’ αυτό βρίσκεις ικανοποίηση στο να φυλάς όλα αυτά τα παλιά και άχρηστα πράγματα…
Ξεφορτώσου όλα αυτά που έχασαν το χρώμα και τη λάμψη τους…

Επέτρεψε να μπει το καινούριο στο σπίτι σου… Και μέσα σου…

FootStriker: Μίνι ηλεκτρισμός στα πόδια με τη βοήθεια αισθητήρα για πιο σωστό τρέξιμο

Γερμανοί και Δανοί επιστήμονες ανέπτυξαν μία νέα τεχνολογία για σωστό τρέξιμο που πραγματοποιεί μίνι- ηλεκτροσόκ στα πόδια!

 

Η καινοτόμος τεχνολογία FootStriker με επικεφαλής τον Φλόριαν Ντάιμπερ του Γερμανικού Κέντρου Ερευνών Τεχνητής Νοημοσύνης στο Ζααρμπρίκεν και τον Μαντς Μέλερ Γιένσεν του Πανεπιστημίου του Ώρχους, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό διαδραστικής, κινητής και φορετής τεχνολογίας «Proceedings of the ACM on Interactive, Mobile, Wearable and Ubiquitous Technologies», σύμφωνα με το "New Scientist".

 

Το FootStriker χρησιμοποιεί έναν αισθητήρα πίεσης που τοποθετείται στο εσωτερικό του πάτου του παπουτσιού. Κάθε φορά που ο δρομέας πάει να πατήσει λάθος με το πίσω μέρος του ποδιού του πρώτα, μεταδίδεται ένα σήμα σε ένα επίθεμα που έχει προσκολληθεί στο πίσω μέρος της γάμπας. Αυτό στέλνει μια μικρή δόση ηλεκτρισμού, με αποτέλεσμα οι μύες να ενεργοποιούνται, ώστε να διορθώσουν τη θέση του ποδιού στο επόμενο βήμα και το πόδι να πατήσει πρώτα με το μπροστινό μέρος του.

   

Η συσκευή δοκιμάσθηκε σε έξι ανθρώπους που έτρεξαν αρχικά μια απόσταση ενός χιλιομέτρου χωρίς το FootStriker και στη συνέχεια άλλα τρία χιλιόμετρα με τη συσκευή ενεργοποιημένη. Στο πρώτο τμήμα του πειράματος (χωρίς το FootStriker) οι δρομείς πατούσαν λανθασμένα πρώτα τη φτέρνα του στο 95% κατά μέσο όρο του δρόμου. Αλλά όταν άρχισαν τα μίνι-ηλεκτροσόκ, το ποσοστό λάθους τρεξίματος έπεσε δραστικά στο 16%.

   

Μάλιστα, όταν οι δρομείς έτρεξαν ένα τελευταίο πέμπτο χιλιόμετρο, με το FootStriker ξανα εκτός λειτουργίας, το ποσοστό λάθους βηματισμού είχε μειωθεί κι άλλο στο 8%, πράγμα που σημαίνει ότι είχαν πλέον μάθει να τρέχουν πιο σωστά. Επίσης, ακόμη κι όταν οι δρομείς φορούσαν τη συσκευή μόνο στο ένα πόδι, η βελτίωση υπήρχε και στα δύο πόδια.

   

Συγκριτικά, μια δεύτερη ομάδα δρομέων που δεν χρησιμοποίησε το FootStriker καθόλου και απλώς εκπαιδεύθηκε πώς να τρέχει σωστά, κατάφερε να μειώσει το ποσοστό προσγείωσης στις φτέρνες από το 97% μόνο στο 80% κατά μέσο όρο.

   

Περισσότεροι από τους μισούς ερασιτέχνες δρομείς υφίστανται κάποιο μικρό ή μεγαλύτερο τραυματισμό κάθε χρόνο, συνεπώς, σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι σημαντικό να τρέχει κανείς σωστά, πατώντας πρώτα με το μπροστινό μέρος του ποδιού του και όχι με τη φτέρνα. Πάντως, ας σημειωθεί ότι δεν συμφωνούν όλοι οι προπονητές πως το τρέξιμο με πάτημα πρώτα στις φτέρνες αυξάνει τον κίνδυνο τραυματισμού.

Nέα θεωρία συνδέει την προέλευση της ζωής με μία τεράστια καταιγίδα που διήρκησε 100.000 χρόνια

Aπό τους παγετώνες της Αρκτικής, μέχρι τις ζούγκλες της Νότιας Αμερικής η Γη, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα έχει πολλά και διαφορετικά κλίματα. Αλλά αυτό δεν συνέβαινε και πριν από 650 εκατομμύρια χρόνια, όταν ο πλανήτης μας έμοιαζε με μία τεράστια χιονόμπαλα που καλυπτόταν από παγετώνες πάχους 1,2 μιλίων (2 χιλιομέτρων). Σύμφωνα με μία νέα έρευνα, μία περίοδος έντονης όξινης βροχής που διήρκησε για 100.000 χρόνια θα μπορούσε να ευθύνεται για την τήξη των παγετών και συνεπώς για τη δημιουργία του περιβάλλοντος της Γης που υπάρχει μέχρι σήμερα.

Ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Πεκίνου υποστηρίζουν ότι μία έντονη χημική αποσάθρωση πιθανώς να ήταν η αιτία που οδήγησε στο τέλος της κρυογενούς παγετωνικής περιόδου. Κατά την περίοδο αυτή, που σημειώθηκε πριν από 635-650 εκατομμύρια χρόνια, τεράστιοι παγετώνες κάλυπταν ολόκληρο τον πλανήτη σχηματίζοντας μία τεράστια χιονόμπαλα, τη σημερινή γνωστή σε όλους μας Γη.

Μέχρι στιγμής γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα για το πώς η συγκεκριμένη περίοδος έφτασε στο τέλος της.

Στην έκθεσή τους, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών, οι ερευνητές με επικεφαλής τον Kang-Jung Huang, έγραψαν: «Σύμφωνα με την υπόθεση της περιόδου κατά την οποία η Γη ήταν μία τεράστια χιονόμπαλα, οι στρώσεις άνθρακα δημιουργήθηκαν μετά από έντονα καιρικά φαινόμενα που οδήγησαν στην τήξη των πάγων, ωστόσο αν αυτό αληθεύει, από τη συγκεκριμένη διαδικασία φαίνεται να λείπουν κάποια άλλα γεωχημικά στοιχεία».

Για να καταλάβουμε τι συνέβη οι ερευνητές ανακατασκεύασαν την ιστορία της έντονης χημικής αποσάθρωσης που ισχυρίζονται ότι έλαβε χώρα τότε και συνεπακόλουθα οδήγησε στο τέλος της της κρυογενούς παγετωνικής περιόδου. Τα αποτελέσματα στα οποία κατέληξαν αναφέρουν ότι η εν λόγω περίοδος ίσως έφτασε στο τέλος της όταν το διοξείδιο του άνθρακα κι άλλα αέρια που σχετίζονται με το φαινόμενο του θερμοκηπίου απελευθερώθηκαν από κάποια ηφαιστειακή δραστηριότητα.

Τα υψηλά επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα οδήγησαν με τη σειρά τους στη δημιουργία μίας ιδιαίτερα όξινης βροχής, η οποία «ξέπλυνε» τις ηπείρους κι άφησε τις χημικές της «υπογραφές» στα επιφανειακά πετρώματα. Εν ολίγοις η όξινη βροχή οδήγησε στη δημιουργία των στρώσεων ασβεστόλιθων.

Η χημική ανάλυση των ερευνητών σε πέτρες της Κίνας έδειξε ότι υπάρχουν στοιχεία χημικής αποσάθρωσης σε αυτές, γεγονός που θα μπορούσε να υποδηλώσει ότι η όξινη βροχή οδήγησε στο τέλος της εποχής των παγετώνων.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η νεροποντή διήρκησε εκαντοντάδες χιλιάδες χρόνια. Με τη σειρά της η εξαφάνιση των παγετώνων θα μπορούσε να είχε οδηγήσει στην κάμβρια έκρηξη, μια περίοδο που άρχισε πριν από 541 εκατομμύρια χρόνια πριν και κατά την οποία εμφανίστηκαν οι περισσότερες ζωικές φυλές. Καθώς οι παγετώνες έλιωναν τεράστιες ποσότητες θρεπτικών ουσιών απελευθερώθηκαν στους ωκεανούς. Αυτό αύξησε τα επίπεδα οξυγόνου στους ωκεανούς και βακτήρια κι άλλα μικρόβια άνθισαν οδηγώντας στη δημιουργία περισσότερων πλαγκτόν. Το πλαγκτόν «έθαψε» τους οργανικούς άνθρακες στο θαλάσσιο πυθμένα αυξάνοντας το ποσοστό του οξυγόνου στην ατμόσφαιρα.

Το νεαρότερο πλανητικό σύστημα που έχει καταγραφεί ποτέ

Αστρονόμοι ανακάλυψαν το νεαρότερο – και ακόμα σχηματιζόμενο – ηλιακό σύστημα που έχει καταγραφεί ποτέ. Πρόκειται για έναν αστέρα περιτριγυρισμένο από έναν περιστρεφόμενο δίσκο σκόνης και αερίου στον αστερισμό του Ταύρου, σε απόσταση 450 ετών φωτός από τη Γη.

 

Απεικόνιση ενός νεαρού πλανητικού συστήματος με την ύλη από το γύρω σύννεφο ροής να εισέρχεται μέσα στο δίσκο. Στη δεξιά φωτογραφία απεικονίζονται ο περιστρεφόμενος δίσκος που σχηματίζεται γύρω από τα νέα αστέρια και η επικάθηση της ύλης στο περιβάλλον νέφος

 

Ο αστέρας – ήλιος έχει προς το παρόν το ένα πέμπτο της μάζας του Ήλιου αλλά σύμφωνα με τους επιστήμονες θα πολλαπλασιάσει το μέγεθός του, απορροφώντας αρκετό υλικό από τον δίσκο γύρω του. Το υπόλοιπο υλικό θα σχηματίσει σταδιακά τους πλανήτες του συστήματος, ενώ η μάζα του είναι επτά φορές μεγαλύτερη από τον Δία, τον μεγαλύτερο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος.

 

«Αυτό το νεαρό αντικείμενο έχει όλα τα απαραίτητα στοιχεία για τη δημιουργία ενός ηλιακού συστήματος», δήλωσε ο Τζον Τόμπιν του Εθνικού Παρατηρητηρίου Ραδιοαστρονομίας των ΗΠΑΤο νέο σύστημα, με την ονομασία L1527 IRS, έχει ηλικία μόλις 300.000 έτη, ενώ δεν είναι απίθανο να αποδειχθεί ακόμα νεαρότερο αν ο ρυθμός αύξησης της μάζας του ήταν υψηλότερος στο παρελθόν. Συγκριτικά, το δικό μας ηλιακό σύστημα έχει ηλικία 4,6 δισεκατομμύρια έτη.

 

Το σύστημα του L1527 IRS πρόκειται για το κοντινότερο παράδειγμα πρώτων σταδίων του σχηματισμού ενός άστρου. Η αστρονομική ομάδα εντόπισε σκόνη και μονοξείδια του άνθρακα γύρω από το αντικείμενο και στη συνέχεια κατάφερε να υπολογίσει την μάζα του πρωτοαστέρα.

 

Υπολογίζοντας την μετατόπιση Doppler των ραδιοκυμάτων που προέρχονται από το μονοξείδιο του άνθρακα στο δίσκο, συμπέραναν ότι η ταχύτητα περιστροφής του δίσκου μεταβάλλεται ανάλογα με την απόσταση από τον κεντρικό αστέρα με τον ίδιο τρόπο που η ταχύτητα της τροχιάς των πλανητών μεταβάλλεται ανάλογα με την απόσταση από τον Ήλιο.

 

Αυτό το φαινόμενο, που αποκαλείται Κεπλεριανή περιστροφή, σηματοδοτεί ένα από τα σημαντικότερα βήματα προς τον σχηματισμό των πλανητών. Το νέο πλανητικό σύστημα εμφανίζει πολλές ομοιότητες με τα πρώτα στάδια του δικού μας ηλιακού συστήματος, σύμφωνα με τους επιστήμονες, γεγονός που θα οδηγήσει σε χρήσιμα συμπεράσματα.

 

Η ομάδα του δρ. Τόμπιν έχει ήδη λάβει την έγκριση να χρησιμοποιήσει για τη συνέχεια της έρευνας της το νεόδμητο και ιδιαίτερα ακριβές σύστημα τηλεσκοπίων ALMA, που βρίσκεται σε μεγάλο υψόμετρο κοντά στην έρημο Ατακάμα της βόρειας Χιλής.

Τι είναι το όριο;

Γκ. Χέγκελ: 1770-1831

Το όριο και οι εφαρμογές του στο κράτος

§1. Το όριο (die Grenze): είναι μια κεντρική λέξη-έννοια, που παίζει ενεργό ρόλο στη σωστή κατεύθυνση της ανθρώπινης σκέψης. Το όριο είναι αυτό που περιορίζει κάτι, τουτέστι το καθορίζει με βάση ένα σύνολο γνωρισμάτων, ποιοτήτων, συναφειών, συσχετισμών κ.λπ.

Χρησιμοποιείται κυριολεκτικά και μεταφορικά: π.χ. τα όρια του δωματίου ή τα όρια της υπομονής. Έχει παρουσία σε όλες τις σφαίρες της ανθρώπινης δραστηριότητας. Στη σφαίρα της ποίησης π.χ. λέει ο Ελύτης για το Σολωμό πως καθόρισε τα όρια της ποίησης της εποχής του. Το ίδιο λέει και για τον Γ. Σεφέρη. Ο Χέγκελ χρησιμοποιεί αυτό τον όρο στην επιστήμη της Λογικής ως Λογική έννοια ή κατηγορία και τη διακρίνει ορισμένως από τον όρο-έννοια: φραγμός (Schranke). Στην καθημερινή γλώσσα δεν διαφοροποιούνται συνήθως όριο και φραγμός. Στον Χέγκελ, το όριο προσδιορίζει μια περατή/πεπερασμένη οντότητα, ένα ορισμένο Κάτι. Την/το προσδιορίζει ποσοτικά και ποιοτικά. Άρα μιλάμε για ποσοτικό και ποιοτικό όριο.

§2. Πρόκειται για τον ποιοτικό όσο και ποσοτικό προσδιορισμό κάθε περατού Κάτι, πέρα από τον οποίο το τελευταίο γίνεται κάτι άλλο. Π.χ. η Ελλαδική χώρα έχει μια ορισμένη έκταση, ένα ορισμένο ποσοτικό όριο, που υπό τη μορφή των συνόρων την καθιστά ένα κράτος με συγκεκριμένη γεωγραφική οριοθέτηση και διαφορετικό από ένα άλλο κράτος. Συγχρόνως έχει εκείνο το ποιοτικό όριο, που την κάνει να είναι πατρίδα των Ελλήνων και όχι προτεκτοράτο ξένων δυνάμεων, ελέω του υπηρετικού τους προσωπικού της καθεστωτικής «αριστεράς». Το Ελληνικό κράτος υπάρχει και μπορεί να υπάρχει μόνο ως διαλεκτική ποσοτικού και ποιοτικού ορίου.

§3. Όταν επομένως η παρούσα νεοφασιστική συμμορία των αγράμματων καθεστωτικών επιχειρεί με τη μάσκα του «δημοκράτη» ή του «σοσιαλιστή» να καταργήσει τα σύνορα του ελληνικού κράτους, καταργεί στην πράξη την ίδια την υπαρκτική οντότητα του Ελληνικού κράτους και αποσυνθέτει κάθε ζωντανό και δημιουργικό όριο και γι’ αυτό αναγκαίο. Σύμφωνα με τον Χέγκελ, κάθε τύπος ορίου είναι μια άρνηση. Π.χ. το προαναφερθέν ποσοτικό όριο του Ελληνικού κράτους είναι τέτοιο, γιατί εκτείνεται ως τα σύνορα και όχι πέραν των συνόρων. Είναι η άρνηση του ευρισκόμενου πέραν των συνόρων. Όποια δηλαδή κρατική υπόσταση υπάρχει πέραν των ελληνικών συνόρων είναι εκείνο το Κάτι, που υφίσταται άρνηση (διαλεκτικώς νοούμενη) από το Κάτι που λέγεται οριοθετημένο ελληνικό κράτος. Κατά την ίδια Λογική διαδικασία και το ποιοτικό όριο είναι μια άρνηση ενός άλλου ποιοτικού ορίου.

§4. Το ποσοτικό όριο είναι εξωτερικό και αδιάφορο, με την έννοια ότι ως υπαρκτό γεωγραφικό όριο, στο παράδειγμά μας, δεν επιδρά ή δεν επηρεάζει την ουσία και πεμπτουσία της μιας ή της άλλης πόλεως στην ελληνική επικράτεια. Το ποιοτικό όμως όριο, μας λέει ο Χέγκελ, συνάπτεται εσωτερικά με την κρατική οντότητα, που λέγεται π.χ. ελληνικό έθνος, πατρίδα, κράτος, και την επηρεάζει καθοριστικά. Το ποιοτικό όριο του προσδίδει έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα, μια καθορισμένη σύσταση (Beschaffenheit), ανάμεσα στις τόσες άλλες διαφορετικές. Όταν, ας πούμε, συρρέουν ανεξέλεγκτα στη χώρα στίφη τυχάρπαστων ανθρώπων, τότε αλλοιώνεται το ποιοτικό όριο του ελληνικού κράτους και το επηρεάζει σε βαθμό διάλυσής του.

§5. Το ποσοτικό όριο, στη συνάφεια τούτη, έρχεται να μας θυμίζει πως θέτει έναν περιορισμό, π.χ. το Ελληνικό κράτος ως υπαρκτή οντότητα με τη δική της σύσταση, πέραν της οποίας υπάρχει μια άλλη οντότητα με διαφορετική σύσταση. Τούτο σημαίνει ότι η εν λόγω ποσοτική οριοθέτηση παραπέμπει στην ύπαρξη πολλών διαφορετικών οντοτήτων· π.χ. πέραν των ορίων της Ελλάδας υπάρχουν άλλα κράτη με διαφορετική σύσταση. Ωστόσο δυνάμει της διαλεκτικής ποιοτικού και ποσοτικού ορίου υπάρχει και μπορεί να υπάρχει συνεργασία ή εχθρότητα αναλόγως ανάμεσα σε αυτά τα κράτη.

§6. Πρόκειται για μια διάδραση, ήτοι αλληλεπίδραση, θετική ή αρνητική ανάμεσά τους, με βάση την ως άνω διαλεκτική. Οποιαδήποτε νόθευση αυτής της διαλεκτικής κίνησης ή παρανόηση της εν λόγω κίνησης αποδυναμώνει το ποιοτικό στοιχείο και προκαλεί την εχθρότητα μεταξύ τους. Η αποδυνάμωση του ποιοτικού ορίου σχετίζεται με την αλλοίωση όλων των ποιοτικών στοιχείων του κράτους: π.χ. την ποιότητα των πολιτικών, της δημοκρατίας, των οικονομικών μεγεθών, της παιδείας, της στρατιωτικής ετοιμότητας και ό,τι άλλο συνέχει την ευδοκίμηση μιας πολιτείας. Οι εγχώριοι αφισοκολλητές της πολιτικής εξουσίας δείχνουν, λόγω αφάνταστης απαιδευσίας και απεριόριστης ανηθικότητας-αντιαισθητικότητας, λόγω του ότι δηλαδή δεν έχουν καμιά σχέση με το υπό συζήτηση ποιοτικό όριο, να μην καταλαβαίνουν τίποτε απ’ αυτά και να οδηγούν τη χώρα στον όλεθρο.

Αριστοτέλης: λογική και φαύλη πράξη

Αριστοτέλης: 384-322 π.Χ.

Η κρυφή αρμονία της Λογικής πράξης

Εισαγωγικές υποτυπώσεις

     Ι. Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, το τοπίο της νεοελληνικής πολιτείας χαρακτηρίζεται από αχαλίνωτο αμοραλισμό και ασυγκράτητο παραλογισμό. Η φαυλοκρατία δεν έχει προηγούμενο από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους. Πρόκειται, στ’ αλήθεια, για μια ιδιότυπη φαυλοκρατία ως προς τα εξής σημεία, μεταξύ άλλων: νοσηρή άσκηση εξουσίας από πολιτικούς σακάτηδες· αμόρφωτο και ιδεοληπτικά άρρωστο πολιτικό προσωπικό με σαφή δείγματα ψυχασθενικής συμπεριφοράς. Ανυπόληπτο και ανίκανο για δημιουργία στην προσωπική του ζωή σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αναζητεί το νόημα της ζωής του μέσα στους σκοτεινούς θαλάμους της πολιτικής διακυβέρνησης, ακόμη κι αν αυτή-εδώ το εκθέτει ως υπηρέτη ξένων προς τη χώρα συμφερόντων.

     ΙΙ. Όταν ο Αριστοτέλης αφιέρωνε τη ζωή του στον θεωρητικό/πρακτικό αγώνα ενάντια στον κόσμο της πολιτικής φαυλότητας, δεν σκεφτόταν μόνο για τη δική του εποχή, αλλά και για την εκάστοτε σύγχρονη εποχή. Γι’ αυτό και ο λόγος του ισχύει και σήμερα στο ακέραιο. Σύμφωνα λοιπόν με το φιλόσοφο, η λογική πράξη συνδέεται με την πραγμάτωση της ηθικής αρετής. Η τελευταία δεν νοείται απλώς σε ατομικό επίπεδο, αλλά θεμελιωδώς στον πολιτικό βίο. Αναλογικά δεν συνδέεται τόσο με κάποιες αρχές ή κώδικες ηθικής συμπεριφοράς όσο με θεμελιώδεις αρχές ορθοφροσύνης.

§2

     Ι. Η ορθοφροσύνη, από άποψη αρχής, είναι σύμφυτη με το Είναι του ανθρώπου ως τέτοιου. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι δεδομένη, δεν αποτελεί στατικό μέγεθος αλλά κατακτιέται στην πράξη και με την πράξη. Ή καλύτερα: είναι αυτή τούτη η γνωστική, η φρόνιμη πράξη. Πότε ο άνθρωπος πράττει με φρόνηση; Όταν είναι ευαισθητοποιημένος, πεπαιδευμένος, καλλιεργημένος· και τούτο όχι υποχρεωτικά με το νόημα του ανθρώπου που έχει ολοκληρώσει την τυπική εκπαίδευση ως τις ανώτατες βαθμίδες. Εάν ίσχυε αυτό, τότε ο κάθε διεφθαρμένος πολιτικός θα ήταν ο κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος της ηθικής πράξης και το πολιτικό του ψεύδος, η πολιτική του ανικανότητα, η μέγιστη αρετή. Αυτός που συνεχώς μετα-μορφώνεται από την πράξη του είναι ο πραγματικά πνευματικός, σκεπτόμενος άνθρωπος. Ως αποδεικτικό στοιχείο για την πραγμάτωση μιας λογικής, φρόνιμης πράξης ο Αριστοτέλης λαμβάνει τα συναισθήματα, ευχάριστα ή δυσάρεστα, που νιώθει ο άνθρωπος για και από τις πράξεις του.

     ΙΙ. Τούτο αποτελεί σημάδι ότι είναι ήδη διαμορφωμένα μέσα μας τα σταθερά στοιχεία του χαρακτήρα μας: π.χ. αισθάνεται ευχάριστα κανείς όταν απέχει από τις φαύλες πράξεις· όταν όμως η αποχή του από αυτές του προκαλεί δυσαρέσκεια, τότε είναι ακόλαστος, φαύλος. Όλα τούτα δείχνουν ότι δεν αρκεί να κάνουμε ηθικές πράξεις, αλλά πρέπει να νιώθουμε ευχαρίστηση με αυτό που κάνουμε, πράγμα που επιβεβαιώνει τότε ότι πράττουμε ηθικά και ενάρετα. Το πεδίο της αίσθησης αποτελεί ένα πρώτο επίπεδο διά-γνωσης και αυτογνωσίας ως προς το συνετό ή φαύλο πράττειν. Από την άλλη πλευρά, οι άνθρωποι που νιώθουν ευχάριστα, όταν προβαίνουν σε ποταπές πράξεις, και αποφεύγουν τις ορθές, γιατί τους προκαλούν δυσαρέσκεια, δείχνουν ότι είναι κολασμένοι, διεφθαρμένοι, ανεξάρτητα από το τι πιστεύουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους. Αυτό συμβαίνει, εν πολλοίς, και με τους κολασμένους κυβερνήτες: όσο βυθίζονται μέσα στη διαφθορά, τόσο πιστεύουν πως η πολιτική τους διέπεται από υψηλή ορθοφροσύνη. Εδώ ακριβώς έγκειται το σχιζοειδές ή σχιζοφρενές της οντολογικής τους ακαταστασίας. Γι’ αυτό, μας λέει ο Αριστοτέλης, οι άνθρωποι πρέπει να παιδ-αγωγούνται από τη μικρή τους ηλικία σωστά, ώστε να νιώθουν, κατ’ έθος, ευχάριστα με την εκτέλεση των σωστών πράξεων και δυσάρεστα με την εκτέλεση των ευτελών πράξεων. Το πρόβλημα, με άλλα λόγια, είναι πρόβλημα παιδείας και όχι μιας άχαρης τυπικής εκπαίδευσης.

§3 Ηθικά Νικομάχεια Β 3, 1-2

«Πρέπει να θεωρούμε αποδεικτικό σημάδι των έξεων (: των μόνιμων στοιχείων του χαρακτήρα) την ευχαρίστηση ή τη δυσαρέσκεια που συνοδεύει τις πράξεις μας· αυτός δηλαδή που απέχει από τις σωματικές ηδονές και χαίρεται γι’ αυτό είναι σώφρων (: συνετός), ενώ αυτός που δυσανασχετεί [για την αποχή του από τις σωματικές ηδονές] είναι ακόλαστος· το ίδιο επίσης, αυτός που υπομένει τα δεινά και χαίρεται ή τουλάχιστον δεν λυπάται, είναι ανδρείος, ενώ όποιος λυπάται είναι δειλός. Και όλα τούτα, επειδή η ηθική αρετή κινείται γύρω από τις ηδονές (: την ευχαρίστηση) και τις λύπες (: δυσαρέσκεια)· διότι η ηδονή (: η ευχαρίστηση) μας εξωθεί να κάνουμε ευτελή πράγματα, ενώ η λύπη (: η δυσαρέσκεια) μας κρατά μακριά από τα αισθητικώς ωραία πράγματα. Γι’ αυτό πρέπει, όπως λέει ο Πλάτων, να έχει λάβει κανείς ήδη από μικρός εκείνη την αγωγή που θα τον κάνει να χαίρεται (: να ευχαριστιέται) και να λυπάται (: να δυσαρεστείται) για τα πράγματα που πρέπει (: αξίζει)· πράγματι, αυτή είναι η σωστή παιδεία».

§4 Ένα σχόλιο

1. Η αριστοτελική πραγμάτευση της ηθικής αρετής δεν έχει μονοδιάστατα θεωρητικό χαρακτήρα, αλλά κυρίως πρακτικό. Έτσι οι έξεις συσχετίζονται με τα αντίστοιχα συναισθήματα ευαρέσκειας ή δυσαρέσκειας που προκαλούν. Τούτο δείχνει περαιτέρω πως ο χαρακτήρας των έξεων εδραιώνεται σταθερά και δεν μεταβάλλεται εύκολα, γι’ αυτό πρέπει οι πράξεις μας να είναι ποιοτικές. Οι πράξεις μας, οι ενέργειές μας εν γένει απελευθερώνουν μέσα μας συναισθήματα. Η ποιότητα, συνεπώς, των συναισθημάτων μας βρίσκεται σε αναλογική ανταπόκριση με την ποιότητα των ενεργειών μας. Πρέπει, σε κάθε περίπτωση, να επιδιώκεται μια εναρμόνιση ανάμεσα σε αυτό που αισθανόμαστε, όταν σχεδιάζουμε την πράξη, και στον αντικειμενικό χαρακτήρα των πράξεών μας. Στο παράδειγμα του πολιτικού, ας πούμε, η δυσαρμονία ανάμεσα στο συναίσθημά του, εν όψει της καταστροφικής πράξης για ένα ολόκληρο έθνος, και στη δήθεν αναγκαστική συμμετοχή του στην εκτελεσθείσα καταστροφική πράξη τον καταδικάζει να είναι κολασμένος και αμοραλιστής. Ουδεμία δικαιολόγηση του είδους ότι εργάζεται για το μελλοντικό καλό ενός λαού τον απαλλάσσει από το στίγμα του διεφθαρμένου.

2. Το ευχάριστο συναίσθημα, η ηδονή της πράξης ή εκ της πράξης δεν είναι εξ ορισμού ένα αρνητικό συναίσθημα, αλλά διαβαθμίζεται αρνητικά ή θετικά, ανάλογα με την ποιότητά του, η οποία και πάλι συνδέεται με την ποιότητα της πράξης. Πώς όμως μπορεί κανείς να κάνει διάκριση ανάμεσα στον αγαθό και φαύλο χαρακτήρα της ηδονής ή, με άλλα λόγια, ανάμεσα στις ποιοτικές και στις μη-ποιοτικές ηδονές; Με το να συνδέει την ηθική πράξη με την ποιοτική ηδονή. Πώς τα μαθαίνει αυτά; Μέσα από την ορθή παιδεία, δηλαδή τη φιλοσοφική παιδεία. Στο πιο πάνω παράδειγμα των πολιτικών, η φαύλη ηδονή είναι η μόνη παρούσα σε όλες τους τις πράξεις: από την φτηνή ηδονή του τεμπέλη με αδρές αμοιβές έως τις πάσης φύσεως σωματικές, υλικές και άλλες μη-ποιοτικές ηδονές. Η σκέψη ή η περίσκεψη, με αριστοτελικό τρόπο, για το αν αυτούς τους ανθρώπους τους διέπει και καμιά ποιοτική ηδονή, είναι το ζητούμενο του αριστοτελικού κειμένου.

Mαζική «δημοκρατία» της σάρας και της μάρας

Νεωτερικότητα και «δημοκρατικο»-«σοσιαλιστική» φαυλότητα

Όλη η φιλοσοφική προσπάθεια του Νίτσε συνοψίζεται στον αγώνα/πόλεμο [(Krieg)-με την ηρακλείτεια έννοια] για να βρει ο άνθρωπος την καλοκαιρία που ταιριάζει στη φύση του και την οποία έχει πρωτογενώς χάσει μέσα στους παντοειδείς μεταφυσικούς λαβύρινθους της ιστορίας. Είναι εκείνοι οι λαβύρινθοι που με τις πολύτροπες μάσκες τους ‒όπως ηθική, θεσμική εκπαίδευση, αξίες, πολιτικά κόμματα, αντίστοιχες κάστες, θρησκεία, επιστήμη, θεωρίες ισότητας/δικαιοσύνης κ.λπ.‒ έχουν φέρει στην εξουσία [=με την ευρύτερη έννοια μια καθολικής υπερίσχυσης] τις πιο αισχρές μετριότητες. Πρόκειται θεμελιωδώς για τη λεγόμενη μαζική δημοκρατία με την αντίστοιχη μαζική κουλτούρα. Συνέπεια όλων αυτών είναι να παραλύσει η εγγενής ζωτικότητα ‒ήγουν η υγιής ενόρμηση/ένστικτο‒ της ανθρώπινης ύπαρξης και να γίνει «πρότυπο» κυρίαρχης ζωής ένας νωθρός, αποβλακωμένος, παρακμιακός τύπος μαζικού ανθρώπου, που κρύβει όλη τούτη τη σακατεμένη του δομή πίσω από τα πιο σαθρά θεωρήματα, κοινωνιολογικο-πολιτικής υφής, όπως «φιλελευθερισμός», «δημοκρατία», «σοσιαλισμός», ή φιλοσοφικο-ηθικής υφής, όπως διάφορες φιλοσοφικές θεωρίες: Καντ κ.λπ., ή ακόμη και θρησκευτικής ή επιστημονικής υφής. Το χρώμα αυτών των πολλαπλών και ατέλειωτων μεταμφιέσεων είναι ένα: Μοντερνικότητα, Νεωτερικότητα (Νίτσε, KSA 6, σ. 350-351).  

Πώς μπορεί να κατανοείται, υπό ένα γενικό πνεύμα, η Νεωτερικότητα; Πρόκειται για μια άκρως αντιθετική και εξίσου αμφίσημη έννοια και πραγματικότητα. Από τη μια πλευρά παραπέμπει στην αντίληψη της παγκοσμιοποίησης, συνδέεται με τη λογική της πλανητικής εποχής και εκφράζει την προβληματική της· από την άλλη εκδηλώνεται ως πρόταγμα ή πρόγραμμα χειραφέτησης. Τούτο το πρόταγμα ανάγει την ιστορική του αφετηρία στην περίοδο του Διαφωτισμού (16ος αι.), αλλά στην ιστορική του συνέχεια έλαβε διάφορες τροπές, χωρίς να επιτύχει κάποια μορφή αυτοβεβαιότητας ως το σήμερα. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις μιλάμε για μια προσπάθεια ή τάση σε περιοχές της ανθρώπινης παρουσίας –όπως πολιτική, λογοτεχνία, επιστήμη, φιλοσοφία κ.α.– για ένα πρόγραμμα ή σχέδιο παγκόσμιας χειραφέτησης, το οποίο δεν ολοκληρώθηκε ή δεν βρήκε εφαρμογή ποτέ. Ο Νίτσε λαμβάνει υπόψη του αυτή την αντιφατικότητα της νεωτερικότητας, γι’ αυτό και ερμηνεύει τον Διαφωτισμό, αλλά και τη Γαλλική Επανάσταση, όχι μονοσήμαντα, παρά με γενικό κριτήριο πάντα τη βούληση για δύναμη.

  Ό,τι φέρνει στο προσκήνιο, με τον ένα ή άλλο τρόπο, τη βούληση για δύναμη των ευγενών πνευμάτων, ο φιλόσοφος το αποτιμά θετικά ‒και τούτο πάλι όχι οριστικά, απόλυτα· π.χ. καταφάσκει μερικώς την περίπτωση του Βολταίρου, αποστρέφεται εκείνη του Ρουσσώ. Παρόμοια αποτιμά τον Ναπολέοντα ως ύψιστη ιστορικά ενσάρκωση της βούλησης για δύναμη έναντι της μαζικής συνείδησης της Γαλλικής Επανάστασης. Κριτήριο αρνητικής αποτίμησης, σε κάθε περίπτωση, είναι η καθίδρυση της εξουσίας των σακάτηδων. Ετούτη εκμηδενίζει την ανθρώπινη ατομικότητα από τη ζωτική της εστία (=μοναδικότητα, ευαισθησία, εσωτερικότητα, ελευθερία, τοπικότητα κ.λπ.), για να την ρίξει ανέστια και ανασφαλή μέσα στην αγέλη που λέγεται μαζική κοινωνία. Κατ’ αυτή τη λογική, οι απατηλές «δημοκρατικο-σοσιαλιστικές» ωραιοποιήσεις επιφυλάσσουν στην ανθρώπινη ατομικότητα απογοητεύσεις, ξεριζώματα, συντριβές, αφανισμούς. Ουδείς εγγυάται ότι το σήμερα και το αύριο θα είναι καλύτερο από το χθες· ουδείς εκτός από τους εν λόγω παρίες πολιτικούς, για τους οποίους γράφει επί λέξει ο φιλόσοφος:

«Ποια από τη σημερινή σάρα και μάρα μισώ περισσότερο; Τη σάρα και μάρα των σοσιαλιστών, τους απόστολους των τσαντάλα [=τους παρίες], που με τη χαμερπή τους ύπαρξη υποσκάπτουν το ένστικτο, τη χαρά, το αίσθημα της ολιγάρκειας του εργάτη: τον κάνουν ζηλιάρη και του διδάσκουν την εκδίκηση … Η πηγή της αδικίας δεν βρίσκεται στην ανισότητα των δικαιωμάτων, παρά στη διεκδίκηση “ίσων” δικαιωμάτων» (KSA 6, σ. 244).

Ένα σχόλιο: ο Νίτσε δικαιώνεται από τα έργα και τις ημέρες των νεοελλήνων πολιτικών τσαντάλα: με τις δήθεν εργατικές κραυγές για «ίσα» δικαιώματα καταλαμβάνουν ως «σοσιαλιστές» την εξουσία και από πρώην πάμφτωχοι «εργάτες», εν μια νυχτί, γίνονται ζάπλουτοι «δημοκράτες». Και όλα αυτά βέβαια στο όνομα μιας ‒ορισμένης ποσότητας‒ αγελαίας μάζας που χαίρεται να θυσιάζεται για να «ευτυχούν» οι δήμιοί της. Ριζοσπαστικοποίηση του συμπαντικού Είναι των ανθρώπων σημαίνει να κατανοούν το ίδιο τους το γίγνεσθαι ως υπέρβαση των εσωτερικών τους αντιφάσεων και να αίρουν διαλεκτικά ό,τι τις μεταποιεί σε αποξενωμένο από τον εαυτό τους και από την κοινωνία πολιτικό υποκείμενο· κατ’ επέκταση σημαίνει ότι δεν μάχονται να αντικαταστήσουν τις εξουσιαστικές δομές μιας παραδοσιακά αστικής υποκειμενικότητας με εξουσιαστικές δομές μιας άλλης, κατ’ ευφημισμό «σοσιαλιστικής» υποκειμενικότητας, αλλά στην πράξη δεσποτικής. Απεναντίας μάχονται για να καταστήσουν εξουσία την αυθεντική «βούληση για δύναμη», με θεμέλιο την αυτοερμηνευόμενη και αυτοδιευθυνόμενη σκέψη και πράξη. Προς μια τέτοια κατεύθυνση αποβλέπει, για παράδειγμα, η προσπάθεια του Χέγκελ να καταδείξει τη δυνατότητα αυτοθεμελίωσης της νεωτερικότητας με βάση τα αυτεξούσια προτάγματά της και όχι απλώς τις χωροχρονικές της οριοθετήσεις.

ΡΗΤΟΡΙΚΗ: ΛΥΣΙΑΣ - Ὑπὲρ τοῦ ἀδυνάτου (1-3)

[1] Εἰ μὴ συνῄδη, ὦ βουλή, τοῖς κατηγόροις βουλομένοις ἐκ παντὸς τρόπου κακῶς ἐμὲ ποιεῖν, πολλὴν ἂν αὐτοῖς χάριν εἶχον ταύτης τῆς κατηγορίας· ἡγοῦμαι γὰρ τοῖς ἀδίκως διαβεβλημένοις τούτους εἶναι μεγίστων ἀγαθῶν αἰτίους, οἵτινες ἂν αὐτοὺς ἀναγκάζωσιν εἰς ἔλεγχον τῶν αὐτοῖς βεβιωμένων καταστῆναι.

[2] ἐγὼ γὰρ οὕτω σφόδρα ἐμαυτῷ πιστεύω, ὥστ᾽ ἐλπίζω καὶ εἴ τις πρός με τυγχάνει ἀηδῶς [ἢ κακῶς] διακείμενος, ἐπειδὰν ἐμοῦ λέγοντος ἀκούσῃ περὶ τῶν πεπραγμένων, μεταμελήσειν αὐτῷ καὶ πολὺ βελτίω με εἰς τὸν λοιπὸν χρόνον ἡγήσεσθαι.

[3] ἀξιῶ δέ, ὦ βουλή, ἐὰν μὲν τοῦτο μόνον ὑμῖν ἐπιδείξω, ὡς εὔνους εἰμὶ τοῖς καθεστηκόσι πράγμασι καὶ ὡς ἠνάγκασμαι τῶν αὐτῶν κινδύνων μετέχειν ὑμῖν, μηδέν πώ μοι πλέον εἶναι· ἐὰν δὲ φαίνωμαι ‹καὶ› περὶ τὰ ἄλλα μετρίως βεβιωκὼς καὶ πολὺ παρὰ τὴν δόξαν καὶ [παρὰ] τοὺς λόγους τοὺς τῶν ἐχθρῶν, δέομαι ὑμῶν ἐμὲ μὲν δοκιμάζειν, τούτους δὲ ἡγεῖσθαι χείρους εἶναι. πρῶτον δὲ ἀποδείξω ὡς οὐχ ἵππευον οὔδ᾽ ἐπεδήμουν ἐπὶ τῶν τριάκοντα, οὐδὲ μετέσχον τῆς τότε πολιτείας.

***
[1] Εάν δεν γνώριζα, μέλη της βουλής, ότι οι κατήγοροι θέλουν να με βλάψουν με κάθε τρόπο, θα τους ήμουν ιδιαιτέρως ευγνώμων γι᾽ αυτή την κατηγορία, και τούτο γιατί πιστεύω ότι την καλύτερη υπηρεσία σε όσους έχουν συκοφαντηθεί αδίκως την προσφέρουν εκείνοι που τους αναγκάζουν να λογοδοτήσουν για τον βίο και την πολιτεία τους.

[2] Εγώ εν προκειμένω έχω τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, ώστε ελπίζω ότι, ακόμα και αν ενδεχομένως κάποιος με αντιπαθεί, όταν με ακούσει να μιλάω για τη διαδρομή μου, θα αλλάξει γνώμη και στο εξής θα έχει για μένα πολύ πιο θετική εικόνα.

[3] Ζητώ μάλιστα από σας, μέλη της βουλής, εάν αποδείξω τούτο μόνο, ότι δηλαδή διακατέχομαι από φιλικά για την κρατούσα κατάσταση αισθήματα και ότι αναγκάστηκα να λάβω μέρος στους ίδιους αγώνες με εσάς, να μη μου πιστωθεί ακόμη τίποτα. Εάν ωστόσο προκύψει ότι και κατά τα άλλα έχω ζήσει με γνώμονα το μέτρο και εντελώς αντίθετα από ό,τι φαντάζονται και ισχυρίζονται οι εχθροί μου, σας απευθύνω την παράκληση να εγκρίνετε την επιλογή μου και συγχρόνως να έχετε αρνητική γνώμη γι᾽ αυτούς. Πρώτα πρώτα θα αποδείξω ότι δεν υπηρέτησα ως ιππέας και ότι δεν βρισκόμουν στην πόλη την εποχή των Τριάκοντα και ότι δεν συνεργάστηκα με το καθεστώς.

Η αρχαία Ελλάδα, κοιτίδα της μαθηματικής σκέψης

Ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός γεννήθηκε και αναπτύχθηκε έχοντας ως βάση τον τρόπο σκέψης που χάραξαν, διαμόρφωσαν και δίδαξαν οι αρχαίοι Έλληνες. Για πρώτη φορά στην αρχαία Ελλάδα ο νους δεν ικανοποιείται με τις μυθολογικές ερμηνείες του κόσμου. Ο μελετητής δεν αρκείται να δώσει πρακτικές απαντήσεις στα προβλήματα, αλλά προσπαθεί να επεκταθεί παραπέρα σε όλα τα νοητά αντίστοιχα προβλήματα, να οδηγηθεί σε γενικεύσεις και σε αφαιρέσεις, να οικοδομήσει τον ορθό λόγο για να διατυπώσει με σαφήνεια έννοιες, ορισμούς και νόμους γενικούς. Αυτή η μετάβαση από το μύθο στο λόγο, στην επιστημονική σκέψη, ήταν ένα θαύμα, μια τομή, μια επανάσταση.

 

           Η Φιλοσοφία γεννήθηκε τον 6ο π.Χ. αιώνα στην Ιωνία και η εξάπλωσή της στις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις ήταν η απαρχή μιας λαμπρής πορείας του ελληνικού πνεύματος στην αναζήτηση της αλήθειας, όχι για να εξυπηρετήσει πρακτικές ανάγκες, αλλά για να ικανοποιήσει πνευματικές ανησυχίες και αναζητήσεις.

 

           Τα Μαθηματικά ήταν ένα ευρύτατο πεδίο πνευματικής αναζήτησης γι' αυτό ασχολήθηκαν μαζί τους όλοι σχεδόν οι φιλόσοφοι εκείνης της εποχής.

 

           Η απόδειξη, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πορεία εξέλιξης των Μαθηματικών, ξεκίνησε από τον Θαλή, αναπτύχθηκε από τον Πυθαγόρα και τους Πυθαγόρειους, συστηματοποιήθηκε από τον Πλάτωνα και κυρίως από τον Αριστοτέλη, χρησιμοποιήθηκε σε περισσότερο τελειοποιημένη μορφή από τον Ευκλείδη και θα μπορούσαμε να πούμε ότι τελειοποιήθηκε από τον Αρχιμήδη.

 

           Η σύλληψη της ιδέας της αξιωματικής θεμελίωσης οφείλεται στους αρχαίους Έλληνες. Κλασικό παράδειγμα είναι η Ευκλείδεια Γεωμετρία. Στοιχεία όμως αξιωματικής θεμελίωσης βρίσκουμε και σε άλλα αρχαία ελληνικά κείμενα. Οι Πυθαγόρειοι π.χ. είχαν διευκρινίσει ότι η αποδεικτική διαδικασία πρέπει να έχει κάποια δεδομένα (τις υποθέσεις), και κάποιους αρχικούς συλλογισμούς. Ο Αριστοτέλης επίσης μας δίνει όλα τα στοιχεία μιας αξιωματικής θεμελίωσης. Αναφέρεται στις αρχικές έννοιες, -τις θέσεις, όπως τις ονομάζει- στους ορισμούς, στα αξιώματα, στην αποδεικτική διαδικασία και στην απόδειξη. Η αξιωματική θεμελίωση που ανέπτυξαν οι αρχαίοι Έλληνες είναι ίδια με εκείνη που χρησιμοποιούμε σήμερα.

 

           Η Θεωρία Αριθμών είναι ένας άλλος τομέας που η επινόησή του οφείλεται στους Έλληνες. Για την ανάπτυξη αυτής της θεωρίας σημαντική ήταν η συμβολή των Πυθαγορείων, του Πλάτωνα στην Ακαδημία, καθώς και του Ευκλείδη με το έργο του «Στοιχεία». Καθοριστική ήταν επίσης συμβολή του Αρχιμήδη και του Διόφαντου.

 

           Η Γεωμετρική Άλγεβρα είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των αρχαίων ελληνικών Μαθηματικών. Οι Έλληνες έλυναν πολλά προβλήματα της Αριθμητικής με τη βοήθεια της Γεωμετρίας, αλλά και πολλά γεωμετρικά προβλήματα με τη χρησιμοποίηση αριθμητικών υπολογισμών. Υπήρχαν έννοιες που μπορούσαν να θεωρηθούν και αριθμητικές και γεωμετρικές. Π.χ. οι αναλογίες, καθώς και η λύση των εξισώσεων μπορούν να θεωρηθούν ως κοινό μέρος της Αριθμητικής και της Γεωμετρίας.

 

           Η Ανάλυση, που είναι σήμερα ο σημαντικότερος κλάδος των βασικών Μαθηματικών, έχει την αφετηρία της στην αρχαία Ελλάδα. Π.χ. ο Δημόκριτος καθόρισε την έννοια του απειροστού μεγέθους και έκαμε διάκριση μεταξύ φυσικού απειροστού (άτομο) και μαθηματικού απειροστού. Στον Πλάτωνα και στον Αριστοτέλη υπάρχει η έννοια του απείρου και του συνεχούς μεγέθους. Τα παράδοξα του Ζήνωνα περιέχουν την έννοια του ορίου, της συνέχειας, καθώς και του αθροίσματος των απείρων όρων μιας ακολουθίας.

 

          Στα έργα των Πυθαγορείων, του Ευδόξου και του Αρχιμήδη υπάρχουν τόσα και τέτοια στοιχεία μαθηματικής Ανάλυσης, ώστε τα έργα αυτά σήμερα θεωρούνται ως οι πρωτοπόροι της δημιουργίας του διαφορικού και του ολοκληρωτικού λογισμού.

 

          Η Γεωμετρία είναι καθαρά ελληνική επιστήμη. Ο Ευκλείδης με τα Στοιχεία του οδηγεί τον τρόπο σκέψης της ανθρωπότητας για 2.300 χρόνια.

 

          Η Αστρονομία ως επιστήμη βρήκε επίσης πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης στην αρχαία Ελλάδα. Ο Θαλής, ο Πυθαγόρας και οι Πυθαγόρειοι είχαν κάνει αρκετές αστρονομικές παρατηρήσεις και μετρήσεις. Είναι γνωστή η θεωρία του Αρίσταρχου του Σαμίου για τις κινήσεις της Γης. Ο Αρχιμήδης κατασκεύασε αρκετά αστρονομικά όργανα, με τα οποία υπολόγιζε το μέγεθος της Γης, της Σελήνης και του Ηλίου, την απόσταση της Γης από τον Ήλιο και τους πλανήτες, το μήκος της τροχιάς της Γης κ.λπ. Το έργο του Πτολεμαίου και του Ιππάρχου υπήρξε πηγή αναφοράς για όλους τους μεταγενέστερους αστρονόμους.

 

          Έτσι, η αρχαία Ελλάδα υπήρξε η κοιτίδα όχι μόνο της μαθηματικής σκέψης αλλά και της επιστημονικής σκέψης γενικότερα.

Η γνώση και τα λάθη

Η πραγματική γνώση Γλαύκε, δεν μεταδίδεται, όπως συμβαίνει με τις πληροφορίες. Η γνώση δεν είναι κάτι που μπορεί να αποκτηθεί μόνο διαβάζοντας βιβλία Αυτή είναι «δανεική γνώση», γεμίζουμε απλώς στιγμιαίες πληροφορίες που υιοθετούμε. Η γνώση απαιτεί βίωμα. Αυτή η γνώση δεν μεταδίδεται.

Κερδίζεται, αποκαλύπτεται σταδιακά με ταπεινότητα, πειθαρχεία και πάθος. Για να βρεις την αλήθεια, θα πρέπει η αναζήτηση σου να γίνει δικό σου βίωμα, και όχι σύμφωνα με τα «βιώματα» και τα πιστεύω άλλων. Αν αυτό επιτευχθεί τότε θα πρέπει να συντελεστεί εντός σου μία αλλαγή, μία συνειδησιακή «αλλαγή» η οποία θα σε αλλάξει εντελώς. Η παλαιά σου κατάσταση θα πρέπει να «πεθάνει», ώστε να γίνει χώρος για το νέο, το καινούργιο.

Το καινούργιο υπάρχει μέσα σου όπως ο σπόρος στο έδαφος, και περιμένει να αφυπνιστεί, να καλλιεργηθεί, αρκεί να αναζητηθεί ή να υποδειχθεί από κάποιον άλλο, που το έχει ήδη ανακαλύψει. Αν το ανακαλύψεις, τότε ο σπόρος που ήταν εν υπνώσει μέσα σου, θα αναγεννηθεί, και τότε μπορείς να τον καλλιεργήσεις να τον αναπτύξεις σύμφωνα με τις δικές σου δυνάμεις.

Τότε ο δικός σου σπόρος θα αναπτυχθεί, θα ανθίσει, και στην συνέχεια θα πρέπει να ταξιδέψει , ώστε να εκπληρώσει τον προορισμό του, που δεν είναι άλλος την εύρεση ενός πρόσφορου εδάφους για την ανάπτυξη της δύναμης που φέρνει εντός του από έναν άλλο αναζητητή….

Αυτό που μπορώ εγώ να κάνω είναι, να σου δείξω τον δρόμο. Οι απαντήσεις στα ερωτήματα σου, θα πρέπει να είναι δική σου 'κατάκτηση'. Ψάξε μέσα σου, να είσαι ο εαυτός σου. Μην επιτρέπεις σε άλλους να δημιουργούν το μονοπάτι σου. Είναι δικός σου ο δρόμος και μόνο. Άλλοι μπορούν να περπατήσουν μαζί σου, αλλά κανένας δεν μπορεί να περπατήσει στη θέση σου.

Μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να περιχαρακώνεται από κάθε είδους δόγματα και φανατισμούς. Μην πιστεύεις αυτούς που λένε πως κατέχουν την αλήθεια, αλλά αυτούς που την αναζητούν. Η αλήθεια δεν τεμαχίζεται, παρόλα αυτά, όλοι υποστηρίζουν πως την κατέχουν, κατηγορώντας τους άλλους ως πλανεμένους…

Η δική μου οπτική αφορά την δική μου ατραπό, τον δικό δρόμο όπως εγώ τον επέλεξα, σύμφωνα με αυτά που μου δίδαξαν, φιλτραρισμένη μέσα από τα δικά μου φίλτρα. Την δική σου αλήθεια δεν μπορεί κανένας να σου τη μάθει! Μπορείς μόνο να τη βιώσεις. Και το δικό σου βίωμα, θα έχει άλλες αποχρώσεις, ξεχωριστές και μοναδικές!

Υπάρχει ένας οδηγός. Ακολούθα το δρόμο που χάραξε η φύση. Η ύπαρξη σου είναι συνυφασμένη μαζί της. Ζεις με τ’ άστρα, τον ήλιο, τη σελήνη, και με τις εποχές που ακολουθούν ταχτικά η μία την άλλη, τα πάντα κινούνται κυκλικά και αρμονικά. Η παραμικρότερη κίνηση στον ουρανό, κάθε αλλαγή στη γη, επηρεάζουν τη ζωή σου. Σκέψου, νιώσε, βίωσε, καλλιέργησε το κρυμμένο κομμάτι της Θείας φύσης, που βρίσκεται βαθιά μέσα στο πιο ιερό κομμάτι της ύπαρξης σου..

Δώσε νόημα στην κάθε στιγμή σου. Αναζήτησε την γνώση, το κάλλος, την αρμονία σε κάθε σου ενέργεια. Μην σπαταλάς την ενέργεια σου σε ερωτήματα που αναζητούν απαντήσεις σε «μυστήρια», όπως από πού ερχόσαστε, και κυρίως στο που πηγαίνετε, πριν και μετά την γέννηση σας στον πλανήτη γη. Συνέχισε το έργο των προγόνων που σου πρόσφεραν όσα απολαμβάνεις σήμερα, δώσε και εσύ στους επόμενους, κάτι παραπάνω από αυτά που παρέλαβεςς. Ζήσε ταπεινά και υπεύθυνα τη ζωή που σου δόθηκε στο τώρα. Μπορείς να κατακτήσεις την αθανασία μόνο με έργα που θα διαρκέσουν περισσότερο από την μικρή χωροχρονικά ύπαρξη σου. Και μην ξεχνάς, καλό στις ανθρώπινες υποθέσεις είναι ότι προάγει την ζωή, κακό ότι την στερεί.

Μην φοβάσαι τα λάθη, θα σε κάνουν έμπειρο. Η εμπειρία δεν μεταδίδεται, κατακτιέται, μέσα από την επανάληψη των λαθών. Μέσα από τα λάθη μαθαίνουμε. Τα λάθη είναι αναγκαία. Το μυστικό για να κάνεις λιγότερα λάθη, είναι να είσαι υπομονετικός και ταπεινός. Όταν είσαι έτοιμος, ο σωστός δρόμος θα εμφανιστεί μπροστά σου. Τότε είναι η στιγμή που θα σου αποκαλυφθούν οι απαντήσεις στα ερωτήματα σου με βάση τα βιώματα σου, έτσι ώστε να ζεις μία ενσυνείδητη ζωή προς όφελος όλης της κοινωνίας…!

Ο χρόνος σε αλλάζει, δεν σε θεραπεύει

Ο χρόνος δεν θεραπεύει τίποτα.
Ο χρόνος μας αλλάζει. Ο χρόνος αλλάζει τη νοοτροπία μας – και σε ορισμένες περιπτώσεις, καλύπτει πλήρως τις πληγές μας. Ο χρόνος δεν κάνει τίποτα για εμάς, εκτός του ότι μας δίνει μέρες για να μεγαλώσουμε και να αναλύσουμε τη ζωή μας περισσότερο.

Η σοφία θεραπεύει. Η ανάπτυξη θεραπεύει. Η γνώση θεραπεύει. Ο χρόνος από την άλλη πλευρά, δεν το κάνει. Ο χρόνος μας κάνει να αμφισβητούμε κάθε ουσία της ύπαρξης μας. Αυτό μας κάνει να ξανασκεφτούμε ποιοι νομίζαμε ότι ήμασταν. Μας δίνει επιπλέον ημέρες για να αισθανθούμε τον πόνο που δεν μπορούσαμε νωρίτερα, λόγω της απόγνωσης που είχαμε μέσα μας.

Η θλίψη δεν γίνεται ευκολότερη.Το τραύμα δεν θεραπεύεται μόνο του. Η εγκατάλειψη δεν αφήνει ποτέ την καρδιά μας. Μεγαλώνουμε και νιώθουμε περισσότερο. Ή μεγαλώνουμε και αν έχουμε την σωστή βοήθεια θεραπευόμαστε.

Για όσους δεν βρήκαν βοήθεια, συνεχίζουν και πληγώνονται. Ο πόνος γίνεται αφόρητος και μερικές φορές μας κάνει να μπερδευόμαστε. Ο πόνος δε μας αφήνει ποτέ. Θα είναι πάντα εκεί. Πρόκειται απλώς για το πώς επιλέγουμε να το αντιμετωπίσουμε. Μερικοί άνθρωποι χρησιμοποιούν την τέχνη για να το εκφράσουν, κάποιοι γράφουν, μερικοί χάνουν τους εαυτούς τους στα αγαπημένα τους βιβλία, μερικοί γίνονται θυμωμένοι, και κάποιοι απλά αισθάνονται… πάρα πολύ.

Η ζωή είναι δύσκολη. Η αγάπη είναι δύσκολη. Οι οικογένειες είναι δύσκολες. Η απόσταση είναι δύσκολη. Αλλά ο χρόνος είναι το σταθερό στοιχείο που έχουμε στη ζωή μας και το μόνο που δεν πρέπει να είναι δύσκολο. Ο χρόνος μας δίνει αυτό το χρόνο. Ώρα να βρούμε ότι μας κάνει ευτυχισμένους, να ανακαλύψουμε τα πάθη μας, και να καταλάβουμε αν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα σκαμπανεβάσματα της ζωής.

Το μόνο που μετράει πραγματικά είναι αυτό που κάνουμε με το χρόνο μας. Αν έχουμε προβλήματα από όταν ήμασταν παιδιά, τι κάνουμε με το χρόνο μας για να τα αντιμετωπίσουμε τώρα; Και πως χρησιμοποιούμε το χρόνο μας για να προχωρήσουμε και να γίνουμε υπεύθυνοι, συμπονετικοί πολίτες αυτού του πλανήτη;

Η λήψη απόφασης για βοήθεια –είτε πρόκειται δική μας επιλογή είτε μας ανάγκασαν άλλοι- είναι το πρώτο βήμα. Το δεύτερο βήμα είναι να το αντιμετωπίσουμε. Ο χρόνος δε μας θεραπεύει. Θεραπεύουμε τους εαυτούς μας.

Πολεμάμε τους δαίμονες μας. Αποφασίζουμε αν άλλη μία αποτυχημένη σχέση θα καταστρέψει τον κόσμο μας. Αποφασίζουμε αν θα αφήσουμε κάποιον που έκανε το λάθος να μας χαλάσει τη μέρα. Το ηθικό είναι ότι αποφασίζουμε. Είναι μία απλή επιλογή.

Φέρνουμε στη ζωή μας αυτό που δίνουμε. Εάν αγωνιζόμαστε σκληρά κάθε μέρα, και δίνουμε τον λίγο χρόνο που έχουμε στον πλανήτη μας, τότε γινόμαστε αυτό που προοριζόμαστε να γίνουμε. Ανθίζουμε σαν πανέμορφα λουλούδια του κόσμου, ή σκαρφαλώνουμε και ραγίζουμε σαν νεκρά φυτά. Ανεξάρτητα από την επιλογή που κάνουμε, είναι δική μας τουλάχιστον έχουμε αυτό να κρατήσουμε.

Για μένα, επιλέγω να αναπτυχθώ και να ωριμάσω. Το ταξίδι μου δεν ήταν εύκολο και πολύ συχνά θεωρώ δεδομένο το χρόνο που έχω σε αυτόν τον πλανήτη.

Επιλέγω να είμαι χαρούμενη και πάλι, επειδή ξέρω ότι η όμορφη, ταλαντούχα, συμπονετική, ταπεινή, εξαιρετική ψυχή που ζεί μέσα μου θα είναι καταδικασμένη αν επιτρέψω στον πόνο μου να κρύψει το λαμπρό φως μου.

Είναι καιρός να θεραπευθώ. Ο χρόνος μου έχει φτάσει να γίνω αυτό που πρέπει, να αφήσω όλα αυτά πίσω μου

Τα προσωπικά προβλήματα

Ποια είναι τα προσωπικά προβλήματα; Φυσικά είναι αυτά που αφορούν την προσωπικότητά μας, το σύνολο δηλαδή των φυσιολογικών, ζωτικών, συναισθηματικών και νοητικών μας εκφράσεων.  Χωρίς να υποτιμάμε τον πόνο μιας ασθένειας ή μιας, λίγο-πολύ συνεχόμενης φυσικής αδυναμίας, οι συναισθηματικές περιστάσεις είναι οι πιο αποφασιστικές, αφού χρωματίζουν τις σκέψεις και επηρεάζουν ακόμη και τη φυσική μας διάθεση.

Είναι γνωστό ότι πολλές φορές μια στενοχώρια καθρεπτίζεται αμέσως, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στο σώμα ενώ συγχρόνως μπλοκάρει το νου για κάθε λογικό και συνετό συλλογισμό.
 

Γιατί έχουμε αυτά τα προσωπικά, βασικά συναισθηματικά, προβλήματα; Επειδή αγνοούμε τα δικά μας συναισθηματικά ελατήρια και, επομένως αδυνατούμε να λύσουμε τις προβληματικές καταστάσεις που μας παρουσιάζονται.

 

Σε όλους εμάς που ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, μας παρουσιάζονται δυσκολίες. Αυτό είναι λογικό, αν συμφωνήσουμε με τους κλασικούς φιλοσόφους ότι η ζωή αναλαμβάνει να μας μάθει να ζούμε. Και δεν πρόκειται για λογοπαίγνιο. Μπορούμε να μάθουμε από τις εμπειρίες και από τις συμβουλές των άλλων, μπορούμε να είμαστε προετοιμασμένοι για τις διάφορες περιστάσεις της ύπαρξης, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με τη βιωματική πρακτική των όσων έχουμε μάθει. Η ζωή μας διδάσκει μέρα με τη μέρα, και είναι καλό να τη δεχόμαστε περισσότερο ως δασκάλα παρά ως εχθρό.

 

Ως δασκάλα μας βοηθάει να ενεργοποιήσουμε τις καλύτερες δυνατότητές μας. Ως εχθρός, θα αποτελέσει μόνο ένα μακρύ δρόμο προβλημάτων, κυρίως προσωπικών προβλημάτων.

 

Πώς διδάσκει η ζωή; Με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο απ’ όλα τ’ άλλα συστήματα. Διδάσκει με τρόπο άμεσο, κτυπώντας εκεί που πονάει περισσότερο για να μας αναγκάσει να στοχαστούμε ακόμα πιο πολύ. Όλα τα συναισθηματικά, πονούν. Αν και μερικές στιγμές τα συναισθήματα μπορεί να γίνουν αφορμή για χαρά και ευτυχία, τις περισσότερες οδηγούν σε φόβο, απελπισία, δυστυχία, αναποφασιστικότητα, ανικανότητα…

 

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε μια ανεξάντλητη λίστα προβλημάτων, αλλά αρκούν μερικά που όλοι γνωρίζουμε. Υπάρχουν τα φυσιολογικά προβλήματα που αφορούν την επιβίωση, τον αγώνα για τα απαραίτητα προς το ζην, μ’ έναν λίγο-πολύ αξιοπρεπή τρόπο, και σύμφωνα με τις κλίσεις και τις διαθέσεις μας, τις σπουδές και την κατάρτισή μας. Υπάρχουν προβλήματα σπουδών και κατάρτισης, γιατί δεν υπάρχει πάντα δυνατότητα πρόσβασης σε αυτές. Ή ονειρεύεται κανείς να σπουδάσει για να φτιάξει οικονομικές βάσεις, και μετά από χρόνια ανακαλύπτει ότι δεν ήταν τόσο εύκολο, όσο φανταζόταν.

 

Υπάρχουν τα οικογενειακά προβλήματα, γιατί αρκετές φορές δεν υπάρχει ξεκάθαρη συνεννόηση ανάμεσα στους ανθρώπους που αποτελούν τον οικογενειακό πυρήνα.

 

Υπάρχουν τα υπαρξιακά προβλήματα, αφού μερικούς τους απασχολούν θέματα σχετικά με το πεπρωμένο, τον εσωτερικό εαυτό, το σύμπαν, στο οποίο ζούμε, και χιλιάδες άλλα ≪γιατί≫ σχετικά με τη θέση μας ατομικά και ομαδικά στον κόσμο.

 

Και, κυρίως, υπάρχουν τα συναισθηματικά προβλήματα, όταν δεν υπάρχει μια καλή σχέση με άλλα πρόσωπα και όταν δεν παρουσιάζονται ικανοποιητικές αγάπες και φιλίες.

 

Ξέρω ότι θα μπορούσαμε να αναφέρουμε περισσότερα παραδείγματα, αλλά ξεκινώντας απ’ οποιοδήποτε απ’ αυτά, άπαξ και εμφανιστεί, το πιο πιθανόν είναι ότι θα μας οδηγήσει σε μια κατάσταση παράλυσης.

 

Συνήθως, η στάση μπροστά στο πρόβλημα είναι να αναζητάμε εύκολες και γρήγορες λύσεις που να μη δεσμεύσουν τη δική μας βούληση. Καταφεύγουμε σε γνωστούς, ζητάμε βοήθεια από δω κι από κει… Το πρόβλημα μπλοκάρει όποιον αναζητά τη λύση έξω από τον εαυτό του και, κυρίως, όποιον θεωρεί ότι είναι η αδικία της ζωής που τον ταλαιπωρεί με τέτοιες αναποδιές.

 

Το αρνητικό συναίσθημα κερδίζει έδαφος, οι ιδέες γίνονται όλο και πιο συγκεχυμένες, ο φυσικός οργανισμός αρχίζει και αντανακλά το άγχος και τότε το πρόβλημα αποκτά τη διάσταση ενός αξεπέραστου βουνού. Μένει μόνο ο πόνος, η απελπισία, η ευθιξία, η επίθεση στους άλλους για το μερίδιο ευθύνης που μπορεί να είχαν… Εν τέλει, ένα απύθμενο πηγάδι που γίνεται όλο και πιο βαθύ και από το οποίο είναι όλο και πιο δύσκολο να βγούμε.

 

Κάτω από αυτήν την ψυχολογική κατάρρευση, δεν μπορεί κανείς να δει το φως. Αναμασάει τον πόνο του κάθε λεπτό και δεν υπάρχει πια τίποτα παρά μόνο αυτό το μανιασμένο πάθος.

 

Τότε είναι που πρέπει να έρθουν οι λύσεις, λογικά από πάνω. Χρειάζεται να ανυψωθούμε πάνω από το πρόβλημα και τη θλίψη για να βρούμε την απάντηση.

 

Αν ξέρουμε ότι η ρίζα της δυσκολίας βρίσκεται στο συναισθηματικό επίπεδο, τότε χρειάζεται να δουλέψουμε με τη νοητική ενέργεια, ώστε να ξεπεράσουμε την αρνητική συναισθηματική ατμόσφαιρα. Στην αρχή μπορεί να φανεί δύσκολο, αλλά όλα είναι δύσκολα, όταν τα δοκιμάζουμε για πρώτη φορά. Πρέπει να κάνουμε τον κόπο να ανεβούμε ένα σκαλοπάτι, να περάσουμε πάνω από τα σύννεφα και να φτάσουμε στη διαύγεια της δικής μας γνήσιας νόησης.

 

Δεν είμαστε όλοι σοφοί, είναι αλήθεια, αλλά όλοι έχουμε ένα σύνολο λίγο-πολύ σημαντικών εμπειριών, ώστε να ψάχνουμε πρακτικές λύσεις για τα προβλήματα που μας απασχολούν. Χρειάζεται να μπορούμε να φτάσουμε μέχρι τη δική μας κρυφή ≪γωνία των λύσεων≫. Μερικές λύσεις θα φανούν άχρηστες, άλλες διακριτικά αξιόλογες και δεν θα λείψουν κι αυτές που είναι πραγματικά καλές. Δοκιμάζοντας από δω και από κει, με καλή διάθεση και χωρίς το άγχος της παραμορφωμένης συναισθηματικότητας, αποκτάμε νέες εμπειρίες που θα είναι χρήσιμες στις επόμενες καταστάσεις.

 

Εσύ δεν είσαι μονάχα ένας σωρός από πάθη ή συναισθήματα. Διαθέτεις και νόηση και εξυπνάδα για να παρατηρείς τον εαυτό σου ≪απ’ έξω≫ και να χαράζεις πιο σωστά το δικό σου δρόμο.

Όταν απομακρύνονται οι καρδιές

Οι άνθρωποι έχουμε μια τάση να φωνάζουμε όταν θυμώνουμε. Συχνά είναι κάτι που γίνεται ασυναίσθητα και σταδιακά – όσο πιο πολύ εξοργιζόμαστε τόσο ανεβαίνει και ο τόνος της φωνής και η πίεση και οι καρδιακοί παλμοί. Ίσως να βρισκόμαστε ακριβώς δίπλα από τον άλλον, πάλι όμως νιώθουμε την ανάγκη να φωνάξουμε, γιατί θεωρούμε ότι δε μας ακούει ή ότι έτσι θα μας καταλάβει καλύτερα.

Ένας παλιός Ινδιάνικος μύθος λέει πως οι άνθρωποι φωνάζουν όταν μαλώνουν γιατί απομακρύνονται οι καρδιές τους. Και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλον πρέπει να φωνάξουν για να καλύψουν την απόσταση. Αντιθέτως όταν οι άνθρωποι είναι ερωτευμένοι μιλούν σιγανά και τρυφερά γιατί οι καρδιές τους είναι πολύ κοντά, μερικές φορές τόσο κοντά που δε χρειάζεται ούτε να ψιθυρίσουν για να ακουστούν, αρκεί μονάχα ένα κοίταγμα στα μάτια.

Ο κίνδυνος με το να αφήνουμε τις καρδιές μας να απομακρύνονται όταν λέμε λόγια που πληγώνουν, είναι πως μια μέρα η απόσταση ίσως να γίνει πολύ μεγάλη ώστε πια να μπορεί να ξεπεραστεί. Οι άνθρωποι είμαστε εκ φύσεως αχόρταγοι και άπληστοι. Αγαπάμε εγωιστικά και συχνά κοιτάμε πρώτα τι μας κάνει τους ίδιους να νιώθουμε καλά. Αλλά είμαστε και παράδοξοι. Γιατί εκεί που είναι όλα φαινομενικά τέλεια στη ζωή μας, αναζητούμε οι ίδιοι αφορμές για να σαμποτάρουμε ό,τι ωραίο έχουμε. Λες και δεν μπορούμε να πιστέψουμε πως μερικές φορές η ζωή μας αποζημιώνει για αυτά που έχουμε περάσει και ψάχνουμε να βρούμε αυτή την ατέλεια που θα κάνει τα πράγματα να φαίνονται πιο αληθινά.

Ίσως τελικά εμείς οι ίδιοι να μην αντέχουμε την πολύ ευτυχία. Πάντα θα κατηγορούμε όμως τους άλλους. Αντί να αφήσουμε τις καρδιές μας να ακολουθήσουν το δρόμο που θέλουν και να στεριώσουν στην αγκαλιά που τους ταιριάζει. Ας βρούμε λοιπόν καλύτερους τρόπους να επικοινωνούμε – πιο ήρεμους, πιο ήπιους, πιο αποτελεσματικούς. Κι ας αφήσουμε την καρδιά να μιλήσει για μας. Πάντα ξέρει λίγο καλύτερα.

Οι βόλτες της ψυχής μου

Η ψυχή περίεργος ζωντανός οργανισμός.

Κανείς δεν ξέρει που πραγματικά είναι αλλά όλοι την δείχνουμε κάπου εκεί στο κέντρο του στήθους μας.

Εκεί δείχνουμε όταν πονάει.

Και πάντα δεν μπορούμε αυτόν τον πόνο ούτε να τον απαλύνουμε, ούτε να τον διαχειριστούμε.

Ξέρεις η ψυχή έχει ανάγκη να αγκαλιαστεί από δύο ζεστά και τρυφερά χέρια.

Αρκετές ψυχές έμειναν στο σκοτάδι πολλά χρόνια και σεργιάνιζαν σε μονοπάτια άγνωστα και δύσβατα.

Η ψυχή επιλέγει πάντα που θα πάει τελικά το σώμα.

Δεν νικιέται η ψυχή.

Δυσνόητες επιλογές μπορεί να κάνει αλλά πάντα θα είναι αληθινές.

Έχει επιθυμίες  η ψυχή και επιθυμεί να βρει μια παρόμοια της για να δέσουν και να πορευτούν μαζί.

Έχει ανάσα η ψυχή.

Που αγωνίζεται να αποκτήσει διαστάσεις πραγματικότητας και όχι να χρειάζεται τεχνητή υποστήριξη.

Θέλει χαμόγελα η ψυχή να ανθίσει.

Θέλει να έχει ρόλο στην ζωή μας, δεν θέλει να αργοσβήνει.

Δεν επιθυμεί να ακολουθήσει μοναχικές διαδρομές.

Θέλει να βγει από τα σκοτάδια της και να μην περιπλανιέται άλλο.

Θέλει να βρει την αδελφή ψυχή της, να ζήσουν μαζί  και να κατακτήσουν τα «θέλω» τους.

Δεν θέλει να ματώνει η ψυχή.

Θέλει να περιβάλλεται από ελπίδα και αγάπη.

Παιχνίδι και ρίσκο

«Πρέπει να περιορίζουµε το ρίσκο, όσο αυτό είναι απαραίτητο, όχι όσο αυτό είναι εφικτό» Tovey, 2007

«Η µεγαλύτερή µας δόξα δεν είναι ότι δεν πέφτουµε ποτέ, αλλά ότι ξανασηκωνόµαστε κάθε φορά που πέφτουµε» Κοµφούκιος

«Υπάρχει πάντα ένα ρίσκο στο να είναι κανείς ζωντανός και όταν κάποιος είναι πιο ζωντανός έχει µεγαλύτερο ρίσκο» Ibsen

«Καλύτερα ένα σπασµένο κόκκαλο, παρά ένα σπασµένο πνεύµα» Ιnternational Play Association World Conference, 2011

 

Η έννοια του ρίσκου είναι στενά συνδεδεµένη µε το παιχνίδι. Όλοι θυµόµαστε την έξαψη και τον ενθουσιασµό που νιώθαµε κάθε φορά που σκαρφαλώναµε σε δέντρα ή πηδούσαµε από µεγάλο ύψος. Και πολλά από τα έθιµα της χώρας µας περιλαµβάνουν «παιχνίδια» που αρκετές φορές ενέχουν κάποιο ρίσκο, όπως οι φωτιές του Αϊ-Γιαννιού, το κολύµπι στα κρύα νερά των Φώτων, κλπ. Οι παλαιότερες έρευνες για το ρίσκο που τυχόν ενέχει το παιδικό παιχνίδι είχαν επικεντρωθεί στις αρνητικές συνέπειες και όχι τόσο στις θετικές επιπτώσεις. Το ρίσκο είχε συνδεθεί µε την απερισκεψία που οδηγεί σε δυσάρεστα αποτελέσµατα (τραυµατισµούς). Οι ερευνητές, όµως, ήδη είχαν επισηµάνει πως το περιβάλλον που παρέχει υπερβολική ασφάλεια στα παιδιά µπορεί να τους δηµιουργήσει εσφαλµένη και επικίνδυνη αντίληψη της πραγµατικότητας. Οι πιο πρόσφατες έρευνες συµφωνούν ότι, πράγµατι, το ρίσκο, όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται, δηµιουργεί ασφαλή παιδιά. Με ποιον τρόπο, όµως;

 

Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει πως το ρίσκο στο παιχνίδι είναι σηµαντικό για την ανάπτυξη των παιδιών, καθώς συµβάλλει στην καλλιέργεια νέων δεξιοτήτων, στη δοκιµή νέων συµπεριφορών, στον καθορισµό ορίων από τα ίδια τα παιδιά και τελικά, στην πλήρη ολοκλήρωση των δυνατοτήτων τους. Σύµφωνα µε τον Stine (1997), όταν το παιχνίδι έχει ρίσκο, αντιµετωπίζουµε µια πρόκληση και καταλαβαίνουµε τις δυνατότητές µας και τα όριά µας. Η προσπάθεια να ζήσουµε σε έναν κόσµο χωρίς ρίσκο όχι µόνο δεν είναι ρεαλιστική, αλλά αναστέλλει την ανάγκη του παιδιού για προκλήσεις και ίσως το αφήνει τελικά πιο ευάλωτο σε µεγαλύτερη ηλικία, καθώς τότε ίσως να εµπλακεί σε καταστάσεις µε µεγαλύτερο ρίσκο και επικινδυνότητα (Children’s Play Council, 2004). Ευρήµατα από το χώρο των νευροεπιστηµών δείχνουν πως τα παιδιά συνειδητά αναζητούν την αβεβαιότητα στο παιχνίδι, κάτι που τα κάνει να αντιµετωπίζουν τους φόβους τους, αλλά και τροφοδοτεί περιοχές στον εγκέφαλο για την ανάπτυξη συγκεκριµένων νευρωνικών περιοχών (Gill, 2007).

 

Σε συζητήσεις γονέων και εκπαιδευτικών, παρατηρείται συχνά ασάφεια σχετικά µε το τι σηµαίνει ρίσκο στο παιχνίδι.

 

Ο Tovey (2007) θεωρεί ότι το παιχνίδι εµπεριέχει ρίσκο όταν:

• Επιχειρείς κάτι που δεν έχεις κάνει ξανά.
• ∆οκιµάζεις τα όρια του, συχνά λόγω ταχύτητας ή ύψους.
• Ξεπερνάς το φόβο σου

H γρήγορη κίνηση, που προκαλεί ίλιγγο, είναι χαρακτηριστικό παράδειγµα παιχνιδιού που έχει ρίσκο. Tα παιδιά το έχουν ανάγκη, καθώς ενεργοποιεί τις αισθήσεις τους, προσφέρει αποτοξινωτική ευχαρίστηση και διαδραµατίζει σπουδαίο ρόλο στις φιλίες και στην κοινωνική συνοχή µεταξύ των συνοµηλίκων τους. Ένα τέτοιο παράδειγµα αποτελεί το «Γύρω γύρω όλοι» στις παιδικές χαρές. Οι ενήλικες προσπαθούν να υποκαταστήσουν αυτή την αίσθηση µε πιο ελεγχόµενα παιχνίδια τύπου Roller Coasters. Όµως, σε αυτά τον έλεγχο δεν τον έχει το παιδί, αλλά κάποιος άλλος, µε συνέπεια πολλά από τα προηγούµενα οφέλη να χάνονται.

 

Αντίστοιχες απορίες όµως, διατυπώνονται και ως προς το τι σηµαίνει ασφαλές περιβάλλον. Ο Stephenson (2003) αναφέρει πως το ασφαλές περιβάλλον δεν αφορά την προφύλαξη από όλους τους πιθανούς κινδύνους αλλά το περιβάλλον που δίνει δυνατότητες για εξερεύνηση, πειραµατισµό, δοκιµές και ρίσκο. Αν, µάλιστα, δηµιουργούµε συνεχώς «ασφαλή» περιβάλλοντα, τότε οι προσδοκίες µας µπορεί να παραµείνουν χαµηλές, τα παιδιά δεν έχουν ευκαιρίες να αναπτύξουν νέες δεξιότητες, καταλήγοντας, ίσως, νωθρά, ντροπαλά ή και ασυλλόγιστα. Είναι σηµαντικό εδώ να διαχωρίσουµε την έννοια του θεµιτού ρίσκου στο παιχνίδι, από τη µη αποδεκτή έκθεση των παιδιών σε κινδύνους. Για παράδειγµα, µια λασκαρισµένη βίδα, σε µια κακοσυντηρηµένη κούνια, ή σπασµένα γυαλιά σε µία αµµοδόχο αποτελούν έναν µη αποδεκτό κίνδυνο, τον οποίο τα παιδιά δεν µπορούν να προβλέψουν και από τον οποίο πρέπει να τα προστατεύουµε. Αντίθετα το ρίσκο της πτώσης όταν ένα παιδί σκαρφαλώνει, είναι ρίσκο το οποίο µπορεί να προβλέψει και καλό είναι να µάθει να το αντιµετωπίζει, ώστε να είναι ασφαλές.

 

∆εν πρέπει να φοβόµαστε το ρίσκο. Το επιτρεπτό ρίσκο είναι θέµα περίπλοκο, πρέπει κάποιος να ζυγίσει την πιθανότητα επιτυχίας ή αποτυχίας, καθώς και τη σοβαρότητα των αρνητικών συνεπειών συγκριτικά µε τις θετικές (Stephenson, 2003). Αυτό που έχει σηµασία είναι πώς οι ελεγχόµενες εµπειρίες ρίσκου γίνονται η υποδοµή ώστε το παιδί να διαχειρίζεται πιο αποτελεσµατικά το ρίσκο στο µέλλον. Με την έκθεση σε ρίσκο, το οποίο διαχειρίζονται µε προσοχή, τα παιδιά εκτιµούν καλύτερα και µαθαίνουν να διαπραγµατεύονται µόνα τους κινδύνους, χτίζοντας έτσι ανθεκτικότητα και πίστη στον εαυτό τους, ιδιότητες που είναι σηµαντικές για την ανεξαρτησία τους και την ασφάλειά τους.

 

Το ρίσκο, όµως, δεν αφορά µόνο τη σωµατική ακεραιότητα, αλλά σχετίζεται και µε ψυχολογικούς παράγοντες, δηλαδή:

• Το πώς θα σχετιστούν µε άλλα παιδιά και άλλους ενήλικες.
• Το πώς θα αντιµετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις.
• Από ποιον θα ζητήσουν βοήθεια (Children’s Play Council, 2004).

Χρειάζονται ευκαιρίες, ώστε το παιδί να αναµετρηθεί µε τον εαυτό του και τα όρια που βάζει στο καθετί που κάνει, κάτι που του προσφέρει αυτογνωσία, ικανότητα για αυτορύθμιση, αίσθηµα αυτο-αποτελεσµατικότητας αλλά και πιο ρεαλιστική αίσθηση των κινδύνων που το περιβάλλουν στην καθηµερινή του ζωή. Το περιβάλλον και τα υλικά στα οποία εκτίθεται το παιδί παίζουν σηµαντικό ρόλο στη διαδικασία αυτή. Όταν, για παράδειγµα, µία σκάλα ή ένα δίχτυ έχει οµοιόµορφα χωρισµένα τα κενά για να πατήσει το παιδί, εκείνο δεν χρειάζεται να προσέχει και να συγκεντρωθεί σχετικά µε το πού να βάλει το πόδι του. Όµως στη ζωή οι ασυµµετρίες είναι πολύ περισσότερες από τις συµµετρίες, και το παιδί θα κληθεί να τις αντιµετωπίσει (Gill, 2007). Όταν τα παιδιά µπαίνουν στη διαδικασία να ρισκάρουν, µαθαίνουν πώς να διαχειρίζονται τα ρίσκα που θα κλιθούν να αντιµετωπίσουν (Laevers, 1997).

 

Επιπλέον, τα παιδιά όταν βυθίζονται στην εικονική πραγµατικότητα των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και του διαδικτύου δεν µπορούν εύκολα να χαράξουν τα όρια που σχετίζονται µε το ρίσκο. Όταν ένα παιδί παίζει ένα video game όπου έχει τη δυνατότητα να πηδήξει βουνά και ποτάµια µε το πάτηµα ενός κουµπιού ή να µάχεται βίαια χωρίς επιπτώσεις, είναι σηµαντικό να αντιµετωπίζει προκλήσεις στη ζωή του και να παίρνει ρίσκα, ώστε η αντίληψη του κινδύνου αλλά και των δυνατοτήτων του να διαµορφωθούν ισορροπηµένα. Επίσης η αίσθηση της έξαψης που δηµιουργείται στον εικονικό κόσµο των υπολογιστών συχνά κάνει το παιδί πιο παθητικό, η πρόκληση µηδενίζεται και χρειάζεται µεγάλη ενθάρρυνση από τον γονέα ώστε να µπει στη διαδικασία να θεωρήσει το σκαρφάλωµα στο δέντρο έναν αρκετά προκλητικό στόχο για εκείνο (Gill, 2007).

 

Τι µπορούµε να κάνουµε ως γονείς (Stephenson, 2003)

• Να επιτρέψουµε στα παιδιά µας το ρίσκο της αποτυχίας. Είναι σηµαντικό για ένα παιδί να µπορεί να κάνει λάθος και να ξαναπροσπαθήσει µέχρι να τα καταφέρει. Συχνά µε το να προστατεύουµε τα παιδιά µας από τα λάθη και την αποτυχία, συχνά τους προκαλούµε µεγαλύτερο άγχος, µικρότερη αντοχή στην προσπάθεια και χαµηλή εµπιστοσύνη στις ικανότητές τους.

• Να επιτρέψουµε στα παιδιά να εξερευνήσουν τον κόσµο µε τις δικές τους ικανότητες. Πρακτικά αυτό σηµαίνει ότι ανάλογα µε την ηλικία τους, δεν χρειάζεται να επεµβαίνουµε και να βοηθάµε τα παιδιά, αλλά να τα αφήνουµε να δοκιµάσουν µόνα τους και να βρουν τρόπους να πετύχουν αυτό που θέλουν, π.χ. στο σκαρφάλωµα, στις κατασκευές, κ.α. Ένα παιδί συνήθως θα σταµατήσει όταν δεν αισθάνεται άνετα µε ό,τι κάνει και θα ζητήσει βοήθεια.

• Αν το παιδί πέσει την ώρα που παίζει, δεν πρέπει να µας πιάνει πανικός, καλό είναι να αντισταθούµε και να µην µπούµε στον πειρασµό να τρέξουµε να το σηκώσουµε αµέσως, εκτός βέβαια και αν έχει χτυπήσει σοβαρά. Η άµεση δική µας παρέµβαση καθησυχάζει µεν το παιδί προς στιγµή, αλλά, σε βάθος χρόνου, δεν το βοηθάει, γιατί συνηθίζει στην ιδέα πως χρειάζεται πάντα έναν ενήλικα για να το σώσει. Επιπλέον αµφισβητεί τις ικανότητές του να «βγει» από µια δύσκολη κατάσταση και αυτό µπορεί να οδηγήσει σε χαµηλή αυτοπεποίθηση.

• Να σκεφτόµαστε τι λέµε στα παιδιά όταν τα καθοδηγούµε σε µια καινούργια δραστηριότητα. Για παράδειγµα φράσεις όπως «πιάσε το ποτήρι µε τα δυο σου χέρια» ή «κρατήσου από το µεγάλο κλαδί» είναι πιο κατατοπιστικές από το «πρόσεξε µην το σπάσεις» ή «πρόσεξε µην πέσεις».

• Είναι σηµαντικό τα σχόλια που κάνουµε για την προσπάθεια των παιδιών να είναι θετικά. Σχόλια του τύπου «τι καλά που τα καταφέρνεις» ή «µπράβο, συνέχισε» δείχνουν την εµπιστοσύνη µας και την υπερηφάνεια που νιώθουµε για τα κατορθώµατά τους, αρκεί να τα λέµε µε ειλικρίνεια. Το συνεχές «πρόσεχε!» (που όλοι σκεφτόµαστε µέσα µας!) δείχνει ότι αµφισβητούµε τις ικανότητες και τις δυνατότητες που έχουν.

• Να εκτιµούµε την κατάσταση και να προσαρµόζουµε τον περιβάλλοντα χώρο, ανάλογα µε τη δυσκολία της δραστηριότητας και το ρίσκο. Αυτό µπορεί να σηµαίνει τη µετακίνηση µιας κινητικής δραστηριότητας σε µια µαλακή επιφάνεια, όπως γρασίδι ή άµµο, ή την αφαίρεση αντικειµένων τα οποία θα µπορούσαν να γίνουν επικίνδυνα.

• Τα παιδιά κάποιες στιγµές έχουν ανάγκη από ένα χώρο στον οποίο δεν τους βλέπουν οι ενήλικες. Πρέπει να σεβόµαστε τον δικαίωµα που έχουν στην ιδιωτικότητα.

• Να είµαστε ξεκάθαροι στα όρια που βάζουµε. Πάντα θα υπάρχουν κάποια πράγµατα στα οποία θα πρέπει να πούµε όχι. Ας βεβαιωθούµε πως έχουµε εξηγήσει στο παιδί γιατί δεν µπορεί να κάνει αυτό που θέλει, µε τρόπο ανάλογο για την ηλικία του, και όπου είναι δυνατό ας δώσουµε στο παιδί µια εναλλακτική πρόταση προς την ίδια κατεύθυνση.

• Είναι φυσιολογικό κάποια στιγµή το παιδί να χτυπήσει. Ας θυµηθούµε λίγο τον εαυτό µας όταν είµαστε παιδιά και τις φορές που είχαµε χτυπήσει.

• Να θυµόµαστε πως το ρίσκο που επιτρέπουµε εξαρτάται από την κουλτούρα µας και τις αντιλήψεις µας, όχι µόνο από τις δεξιότητες των παιδιών σε συγκεκριµένη ηλικία.

• Τα πιο κατάλληλα περιβάλλοντα και υλικά που µπορούµε να παρέχουµε στα παιδιά είναι εκείνα που βρίσκονται στη φύση, καθώς εκθέτουν το παιδί σε ποικιλία προκλήσεων.

• Πρέπει να περιορίζουµε το ρίσκο όσο είναι απαραίτητο, όχι όσο είναι εφικτό.

Γονίδια και επιγενετική

Πόση ευθύνη έχουμε άραγε για την κατάσταση της υγείας των επερχομένων γενεών;

Είναι ένα ερώτημα αυτό που με απασχολεί πολύ από τον καιρό που ενημερώθηκα για την επίδραση που το περιβάλλον και οι αντιλήψεις μας έχουν επάνω στη λειτουργία των γονιδίων μας. Η καινούργια αυτή επιστήμη της επιγενετικής*, της οποίας οι έρευνες γίνονται όλο και περισσότερες σε αριθμό αλλά και σε ενδιαφέρον, δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες σε κάθε σκεπτόμενο άτομο και αυξάνει το αίσθημα ευθύνης του απέναντι στην κοινωνία.

Πρόσφατα ερευνητές διαπίστωσαν σε πειράματα που έκαναν σε νηματώδεις σκώληκες, πως κάποια αλλαγή λειτουργίας γονιδίου τους, που προκλήθηκε από τοποθέτησής τους για κάποιο χρονικό διάστημα σε διαφορετική θερμοκρασία περιβάλλοντος, παρέμεινε ενεργή επί 14 γενεές, παρά την ζωή των νέων γενεών των σκωλήκων σε άλλη θερμοκρασία περιβάλλοντος!

Οι επιστήμονες δεν μπορούν να εξηγήσουν το φαινόμενο, ωστόσο έχουν προσπαθήσει να δώσουν διάφορες ερμηνείες.

Αυτό που έχει σημασία όμως, πέρα από την αιτιολογική εξήγηση, είναι η διαπίστωση με αυτή την έρευνα πως, αλλαγές που επηρεάζουν επιγενετικά τη λειτουργία των γονιδίων μας μπορούν να επηρεάσουν ολόκληρες γενεές και αυτό είναι κάτι που πρέπει όλοι να γνωρίζουμε. Γιατί για τις αλλαγές του περιβάλλοντος των κυττάρων μας που οδηγούν σε επιγενετικές αλλαγές της λειτουργίας των γονιδίων μας δεν ευθύνονται μόνον οι περιβαλλοντικές αλλαγές αλλά και οι σκέψεις και οι αντιλήψεις μας οι οποίες οδηγούν σε συναισθήματα, τα οποία με τη σειρά τους επηρεάζουν και αυτά το περιβάλλον των κυττάρων μας.

Έρευνες που μελετούν τη διάρκεια τέτοιων επιδράσεων στα ανθρώπινα γονίδια είναι πολύ λίγες προς το παρόν και έχουν δείξει παραμονή της αλλαγής της λειτουργίας των γονιδίων για δύο γενεές (μέχρι και τα εγγόνια), χωρίς αλλαγή των ίδιων των γονιδίων.

Καλό είναι να γνωρίζουμε πως όσο καλύτερο εξωτερικό περιβάλλον δημιουργούμε στη γη, αλλά και όσο βελτιώνουμε τον εαυτό μας ως προς τις σκέψεις και την διαχείριση των συναισθημάτων μας, τόσο καλύτερες συνθήκες ζωής δημιουργούμε για τις επόμενες γενεές.
--------------------------
*Επιγενετική είναι η επιστήμη που ερευνά τις επιδράσεις που το περιβάλλον των κυττάρων έχει επάνω στη λειτουργία των γονιδίων

Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΚΑΝΕΙ RESTART ME TO ΕΡΩΤΙΚΟ ΦΙΛΙ….

Κάθε ζευγάρι έχει το δικό του σεξουαλικό κώδικα, αλλά υπάρχει μια συγκεκριμένη ερωτική/σεξουαλική πράξη, η οποία μπορεί να… ξεσηκώσει τόσο τους άνδρες όσο και τις γυναίκες.

Αναλυτικότερα έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το πανεπιστήμιο Λαφαγιέτ στις ΗΠΑ, απέδειξε ότι η προκαταρκτική πράξη πριν το που σέξ εμπνέει ερωτικά άνδρες και γυναίκες είναι τα καυτά φιλιά.

Και αυτό γιατί οι ειδικοί ανέφεραν ότι ένα βαθιά ερωτικό φιλί έχει την ιδιότητα να προκαλεί ερωτικές… εκρήξεις, αφού κατά τη διάρκεια του απελευθερώνονται διάφορες χημικές ουσίες που ευθύνονται για την ερωτική ερωτική διάθεση, αλλά και πληρότητα.

Χαρακτηριστικό είναι, όπως προέκυψε από την μελέτη, ότι κατά τη διάρκεια των ερωτικών φιλιών ανταλλάσσονται μέσω του σάλιου οι γνωστές σε όλους φερομόνες, ή αλλιώς ορμόνες της ευτυχίας.

Την ίδια στιγμή ο εγκέφαλος νιώθει τέτοια πληρότητα, ώστε απελευθερώνει δυο ορμόνες:

-την ωκυτοκίνη, που είναι γνωστή και σαν “ορμόνη της αγάπης” και
-την κορτιζόλη, η οποία ρυθμίζει τα επίπεδα του άγχους στον οργανισμό

Μάλιστα, όταν τα ζευγάρια ανταλλάσσουν ερωτικά φιλιά, τότε πολύ συχνά περνούν από το μυαλό ευχάριστες σκέψεις, ενώ αυξάνεται το αίσθημα της εφορίας και της ανακούφισης.

Στην πραγματικότητα αναφέρουν οι ειδικοί είναι σαν να πατάμε ένα κουμπί και ο εγκέφαλος αμέσως κάνει restart προετοιμάζοντας το έδαφος για… το τι θα ακολουθήσει!

Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο, ότι το φιλί στο στόμα, όπως έχουν δείξει σχετικές μελέτες, θωρακίζει ακόμα και το ανοσοποιητικό σύστημα από τις διάφορες ιώσεις.

Έρευνα: Η συζήτηση με τα κατοικίδια είναι σημάδι της νοημοσύνης

Όσοι δεν έχουν ζώα και βλέπουν άλλους να μιλούν στα κατοικίδιά τους αναρωτιούνται... τι πιστεύουν ότι καταφέρνουν. Αλλά αποδεικνύεται ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι καθόλου ανόητη – στην πραγματικότητα, είναι ακριβώς το αντίθετο.

 

Ένας ειδικός στον ανθρωπομορφισμό – η απόδοση ανθρωπίνων χαρακτηριστικών ή συμπεριφοράς σε έναν θεό, ζώο ή αντικείμενο – υποδηλώνει ότι η επιστήμη πίσω από το γιατί οι άνθρωποι μιλάνε με τα ζώα είναι στην πραγματικότητα ένα σημάδι της νοημοσύνης.

 

«Ιστορικά, ο ανθρωπομορφισμός έχει αντιμετωπιστεί ως σημάδι παιδικής ηλικίας ή βλακείας, αλλά είναι στην πραγματικότητα ένα φυσικό παραπροϊόν της τάσης που κάνει τους ανθρώπους μοναδικούς έξυπνους σε αυτόν τον πλανήτη», δήλωσε ο καθηγητής της επιστήμης συμπεριφοράς στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου Nicholas Epley. «Κανένα άλλο είδος δεν έχει αυτή την τάση».

 

Αυτή η συμπεριφορά μπορεί επίσης να επεκταθεί περαιτέρω. Μερικές φορές πιστεύετε ότι ο υπολογιστής σας είναι πεισματικός ή ότι το αυτοκίνητό σας είναι κακόβουλο; Παραδείγματα όπως αυτό, που αποδίδουν ανθρώπινες ιδιότητες σε μη-ανθρώπους, αποκαλύπτουν τη μοναδική μας νοημοσύνη, σύμφωνα με τον Epley.

 

«Για αιώνες, η προθυμία μας να αναγνωρίσουμε εγκεφάλους σε μη-ανθρώπους έχει θεωρηθεί ως ένα είδος ηλιθιότητας, παιδική τάση προς ανθρωπομορφισμό και δεισιδαιμονία ότι οι μορφωμένοι και ξεκάθαροι ενήλικες το έχουν ξεπεράσει», είπε. «Νομίζω ότι αυτή η άποψη είναι τόσο λάθος και ατυχής. Αναγνωρίζοντας το μυαλό ενός άλλου ανθρώπου, εμπλέκονται οι ίδιες ψυχολογικές διεργασίες όπως η αναγνώριση ενός μυαλού σε άλλα ζώα, ένα θεό ή ακόμα και ένα gadget. Είναι μια αντανάκλαση της μεγαλύτερης ικανότητας του εγκεφάλου μας και όχι ενός σημείου της βλακείας μας ».

 

Εάν είστε κάποιος που αγαπά να συνομιλεί με τα κατοικίδια ζώα τότε αισθανθείτε ελεύθερος να συνεχίσετε, απλώς προβάλλει το πόσο έξυπνοι είστε!

Τι να κάνετε όταν η έμφυτη περιέργεια των παιδιών ξεπερνά τα όρια

Τα παιδιά έχουν έμφυτη περιέργεια, όμως κάποιες φορές μέσα στην όλη τους προσπάθεια να ανακαλύψουν τον κόσμο γύρω τους και να λύσουν πάσης φύσεως απορίες τους, ενδέχεται να το παρακάνουν.

 

Σε γενικές γραμμές, πρέπει να ενθαρρύνετε και να επικροτείτε την τάση του παιδιού να ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του. Πρέπει να νιώθει ελεύθερο να ανοίξει τα φτερά του.

 

Από εκεί και πέρα, να θεωρείτε δεδομένο ότι κάποιες φορές θα έρθετε σε δύσκολη θέση με τις ερωτήσεις του προς εσάς ή προς τρίτους, επειδή ακριβώς δε γνωρίζει πότε πρέπει να σωπάσει και να δείξει διακριτικότητα.

 

Εκείνες τις φορές που η περιέργεια του παιδιού ξεπερνάει τα όρια και δημιουργεί καταστάσεις, κρατήστε την ψυχραιμία σας και διαχειριστείτε με νηφαλιότητα την άβολη στιγμή. Οι φωνές δεν προσφέρουν κάτι, ούτε είναι παιδαγωγικά ορθός τρόπος αντιμετώπισης. Μην ξεχνάτε ότι απώτερος στόχος σας πρέπει να είναι η εκπαίδευση του μικρού σας ως προς το πού μπορεί να φτάνει η περιέργειά του ως προς τα τρίτα πρόσωπα.

 

Ο «χρυσός» κανόνας σε αυτές τις ηλικίες είναι να ρωτούν μια φορά το οτιδήποτε και αν δουν ότι το τρίτο πρόσωπο σιωπά ή πει ευθέως ότι δε θέλει να απαντήσει, να μην τον πιέσει να το κάνει παρά τη θέλησή του.

 

Βάλτε το παιδί στη θέση εκείνου που ένιωσε αφόρητη πίεση να απαντήσει σε κάτι. Ρωτήστε το πώς θα του φαινόταν αν κάποιος τον ρωτούσε κάτι και, ενώ εκείνο ήθελε να το κρατήσει μέσα του, επέμενε, εξαναγκάζοντάς το ουσιαστικά να κάνει κάτι παρά τη θέλησή του.

 

Πείτε στο παιδί να κοιτάζει τη ζωή του και να μην ανακατεύεται σε αυτές των άλλων. Άλλωστε, αν κάποιος θέλει να μοιραστεί κάτι μαζί του, θα το κάνει οικειοθελώς και δεν περιμένει από κάποιον τρίτο να τον ρωτήσει.

 

Δώστε το καλό παράδειγμα μέσα από τη δική σας συμπεριφορά. Αν το παιδί βλέπει ότι συνηθίζετε να «βομβαρδίζετε» με ερωτήσεις τους γύρω σας ή κουτσομπολεύετε ή άλλα παρόμοια, το πιο πιθανό είναι ότι θα φέρεται με τον ίδιο τρόπο.