Πώς Να Βρείς Τον Εαυτό Σου Όταν Αισθάνεσαι Πως Τον Έχεις Χάσει

«Δυσκολεύομαι ν’ απαντήσω αυτή την ερώτηση. Κάποτε όλα αυτά ήταν πιο ξεκάθαρα. Είχα αυτή την σταθερή και περήφανη αίσθηση ταυτότητας. Έλεγα «αυτό θέλω να κάνω» ή «αυτό δεν θα το έκανα ποτέ». Κάποτε. Τώρα, ενώ ως μεγαλύτερος θα έπρεπε να είμαι και σοφότερος, μπορώ να πω πως αισθάνομαι πως κάπου μέσα σε αυτή την περίπλοκη διαδρομή της ζωής μου, χάθηκαν τα περισσότερα που θεωρούσα σίγουρα για τον εαυτό μου. Έκανα πράγματα που έλεγα πως δεν θα έκανα ποτέ και δεν έκανα πράγματα που έλεγα πως θέλω και πρέπει να κάνω. Διέψευσα τις προσδοκίες του εαυτού μου και των άλλων και νομίζω συνεχίζω να το κάνω. Ίσως εξωτερικά να φαίνεται πως άλλαξα αλλά εγώ αισθάνομαι πως χάθηκα, πολύ σταδιακά, ανεπαίσθητα μέσα σε μία εκδοχή του εαυτού μου πολύ οικεία αλλά ταυτόχρονα ανεπιθύμητη».

Πολλές φορές στη θεραπεία, οι άνθρωποι αναφέρουν πως θέλουν «να βρουν τον εαυτό τους».
Αυτή η αίσθηση της απώλειας της ταυτότητας μας, μπορεί να έρθει μετά από μια χρόνια σταδιακή αποσύνδεση από τις αξίες μας, την καταπίεση των επιθυμιών/μη κάλυψη των βαθύτερων αναγκών μας, είτε μετά από μία σημαντική κρίση με τραυματικά στοιχεία, όπως ένα πένθος, ένα διαζύγιο ή μια προδοσία.

Κάποιες φορές είναι συνδυασμός και των δύο, όπως πχ. σε μία μακροχρόνια τοξική σχέση, η οποία τελειώνει. Παρόλο που θα περίμενε κανείς ότι το τέλος θα είναι ανακουφιστικό, τα σημάδια που έχει ήδη αφήσει αυτή η σχέση στην ψυχολογική μας ακεραιότητα μπορεί να παραμείνουν για αρκετό καιρό. Πέρα από τους ψυχολογικούς παράγοντες, το τέλος μιας σχέσης, μπορεί να σημαίνει αλλαγή στην καθημερινότητα μας, στις συνήθειες μας, στον τόπο κατοικίας, στον κοινωνικό κύκλο κ.α.

Πέρα από σημαντικές πρακτικές αλλαγές, στην περίπτωση των τραυματικών κρίσεων, ψάχνουμε συχνά ν’ ανακαλύψουμε το νόημα όσων ζήσαμε και να χτίσουμε ένα καινούριο νόημα για το μέλλον. Όσο περισσότερο έχουμε επενδύσει σε αυτό που χάσαμε, τόσο δυσκολότερο είναι να βρούμε αυτό το καινούριο νόημα και να κατασκευάσουμε «έναν καινούριο εαυτό». Συχνά πρέπει ν’ αναθεωρήσουμε τις πεποιθήσεις μας για τον κόσμο, να βρούμε νέες ασχολίες ή κάτι που να μας εκπληρώνει. Σχεδόν πάντα, η αίσθηση απώλειας του εαυτού μας, συνοδεύεται από συναισθήματα θλίψης και απογοήτευσης. Συχνά υπάρχει ενοχή και θυμός. Ίσως να κατηγορούμε τον εαυτό μας και τις επιλογές του, ίσως τους άλλους και τις καταστάσεις.

Πως μπορούμε να «βρούμε» τον εαυτό μας και ζήσουμε εκπληρωμένοι;

Όταν βιώνουμε αυτήν την αίσθηση της απώλειας του εαυτού μας, είναι επειδή έχουμε απομακρυνθεί από τις αξίες μας κι έχουμε εγκλωβιστεί σε επώδυνες σκέψεις, συναισθήματα ή αναμνήσεις. Η πρώτη μας ενστικτώδης αντίδραση, όταν βιώνουμε αυτόν εσωτερικό πόνο είναι να καταφύγουμε σε στρατηγικές αποφυγής του οι οποίες για τον καθένα μπορεί να είναι διαφορετικές: εργασιομανία, αλκοόλ, υπερφαγία, απλή απόσπαση προσοχής, να το «ρίχνουμε έξω» και άλλες στρατηγικές οι οποίες έχουν ένα κοινό γνώρισμα: είναι απόπειρες να μην νιώθουμε άσχημα, οι οποίες μακροπρόθεσμα μας απομακρύνουν από αυτό που θέλουμε να είμαστε πραγματικά, τις ουσιαστικές μας αξίες. Φυσικά, κάποιες από αυτές τις στρατηγικές δεν είναι κακές από μόνες τους ούτε όλη αυτή η προσπάθεια αποφυγής αρνητική εξ’ ολοκλήρου. Όταν όμως γίνονται με μια συνέπεια και μονιμότητα χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη προσπάθεια να ζήσουμε σύμφωνα με αυτό που έχει πραγματικό νόημα για μας, τότε μας απομακρύνουν ακόμα περισσότερο από τον εαυτό μας.

Όσον αφορά την αποφυγή, αξίζει να αναρωτηθείς
Υπάρχει κάποια τέτοια στρατηγική στη ζωή σου την οποία χρησιμοποιείς ως μέσο απόσπασης της προσοχής σου από το πρόβλημα ή αποφυγής της εσωτερικής σου δυσφορίας;
Πέρα από την προσωρινή ανακούφιση που σου προσφέρει, σε βοηθά να πλησιάσεις πιο κοντά στην αίσθηση της εσωτερικής γαλήνης και πληρότητας που επιθυμείς;
Σε βοηθά να πλησιάσεις πιο κοντά στον ιδανικό εαυτό σου;

Κι όσον αφορά την εγγύτητα στον εαυτό σου και τις πραγματικές σου αξίες
Φαντάσου πως υπάρχει ένα μαγικό ραβδί που το κουνάς και όλα τα επώδυνα συναισθήματα, οι σκέψεις και οι αναμνήσεις δε σε επηρεάζουν πια. Τι θα έκανες με τη ζωή σου; Τι θα άρχιζες, θα σταματούσες, θα έκανες περισσότερο ή λιγότερο; Πώς θα συμπεριφερόσουν διαφορετικά; Εάν σε παρακολουθούσαμε σ’ ένα βίντεο, τι θα βλέπαμε και θ’ ακούγαμε που θα μας έδειχνε ότι έχει συμβεί κάτι μαγικό;

'Η
Ας υποθέσουμε πως κληρονομείς μια περιουσία. Τι θα έκανες με αυτήν; Ποιος θα ήταν εκεί μαζί σου για να μοιραστείτε τις δραστηριότητες ή για να εκτιμήσει τα πράγματα που θ’ αγοράσεις; Πώς θα φερόσουν απέναντι στους ανθρώπους με τους οποίους θα μοιραζόσουν την καινούρια σου ζωή;

Συχνά, τα συναισθήματα και ο πόνος που έχουμε μαζέψει μέσα μας, μας αποτρέπει από το να δούμε αυτό που πραγματικά μετρά για εμάς. Το να το ανακαλύψουμε, είναι το πρώτο βήμα για ν’ αρχίσουμε να δουλεύουμε προς την εκπλήρωση του.

Διαχωρίζοντας το ψεύτικο εγώ από την επίγνωση

«Εγώ ακούω» δεν σημαίνει «εγώ λειτουργώ την ακοή». Σημαίνει «εγώ έχω επίγνωση της λειτουργίας της ακοής και των ήχων που γίνονται αντιληπτοί μέσω αυτής».

«Εγώ βλέπω» δεν σημαίνει «εγώ λειτουργώ την όραση». Σημαίνει «εγώ έχω επίγνωση της λειτουργίας της όρασης και των εικόνων που γίνονται αντιληπτές μέσω αυτής».

«Εγώ αγγίζω» δεν σημαίνει εγώ λειτουργώ την αφή. Σημαίνει «εγώ έχω επίγνωση της λειτουργίας της αφής και των επιφανειών που γίνονται αντιληπτές μέσω αυτής».

«Εγώ νιώθω» δεν σημαίνει «εγώ δημιουργώ μια αίσθηση στο σώμα». Σημαίνει «εγώ έχω επίγνωση της ύπαρξης μιας αίσθησης στο σώμα».

«Εγώ σκέφτομαι» δεν σημαίνει «εγώ δημιουργώ τις σκέψεις». Σημαίνει «εγώ έχω επίγνωση της ύπαρξης των σκέψεων».

Όλα τα παρατηρούμενα -είτε είναι οι πέντε αισθήσεις και τα αντικείμενά τους (ακοή-ήχοι, όραση-εικόνες, κ.τ.λ), είτε είναι οι αισθήσεις του σώματος, είτε οι σκέψεις- αναγνωρίζονται από εμάς την επίγνωση και είναι μεταβαλλόμενα και παροδικά.

Μόνο η άγνοια γι' αυτή την αλήθεια δημιουργεί την ψευδαίσθηση της προσωποποίησης των εμπειριών, δηλαδή ένα ψεύτικο εγώ που υποτίθεται ότι κάνει, λειτουργεί ή δημιουργεί την αντίληψη, τις αισθήσεις και τις σκέψεις. Αυτό το εγώ είναι χρήσιμο μόνο για πρακτικούς λόγους. Όταν εκλαμβάνεται ως υπαρκτό και μάλιστα ντύνεται με ταυτότητες και ρόλους, τότε αρχίζουν τα προβλήματα.

Και τι θα πρέπει ν’ αγαπώ, αν όχι το αίνιγμα;

Ένα από τα μυστικά της ζωής είναι να τοποθετείσαι στο σωστό φωτισμό… τη σωστή γωνία… την κατάλληλη χρονική στιγμή. Οι διαφορές που έχουμε ως προσωπικότητες γίνονται περισσότερο εμφανείς στους καιρούς μας, καθώς σπανίως συναντάς ανθρώπους που έχουν μάθει να σέβονται τον εαυτό τους και τους συνανθρώπους τους, να προστατεύουν, να είναι δοτικοί και ταυτόχρονα ο εαυτός τους. Μιλώντας λοιπόν για διαφορετικότητα, στην εποχή μας είναι προτέρημα να είσαι εξωστρεφής και όχι το ανάποδο. Κι όμως, δεν με πείθει η εποχή μου…

Ας βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους.
Όσον αφορά στην εξωστρεφική στάση, αυτή χαρακτηρίζεται από μια ροή της λίμπιντο προς τα έξω, ένα ενδιαφέρον για τα γεγονότα, τους ανθρώπους και τα πράγματα, μια σχέση μαζί του και μιαν εξάρτηση απ’ αυτούς. Ο τύπος αυτός κινητοποιείται από εξωτερικούς παράγοντες και επηρεάζεται πολύ από το περιβάλλον. Ο εξωστρεφής τύπος είναι κοινωνικός και γεμάτος αυτοπεποίθηση όταν βρίσκεται σε άγνωστο περιβάλλον. Διατηρεί συνήθως καλές σχέσεις με τον κόσμο, κάτι που συμβαίνει ακόμη κι όταν διαφωνεί.

Στον αντίποδα υπάρχει η εσωστρεφική τάση, η οποία χαρακτηρίζεται από την απόσυρση. Η λίμπιντο ρέει προς τα μέσα και συγκεντρώνεται σε υποκειμενικούς παράγοντες και την κυριαρχική επιρροή την ασκεί ή «εσωτερική αναγκαιότητα». Θεωρητικά μιλώντας, ο τύπος αυτός δεν έχει αυτοπεποίθηση απέναντι στους ανθρώπους και τα πράγματα, είναι κάπως ακοινώνητος και προτιμάει τη σκέψη από τη δράση.

Κι ενώ οι κοινωνίες μας επιλέγουν και αναδεικνύουν την εξωστρεφική στάση, λέγοντας πώς το άτομο είναι ανοιχτό, κοινωνικό, ισορροπημένο κλπ., ο εσωστρεφικός βάλλεται για εγωκεντρικός, ακόμα και αρρωστημένος. Από την άλλη μεριά, στην Ανατολή, μέχρι τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον, η στάση πού κυριαρχούσε ήταν η εσωστρεφική.

Όταν ένα άτομο περιγράφεται ως εξωστρεφικό ή εσωστρεφικό αυτό σημαίνει πώς ή συνηθισμένη του συνειδητή στάση είναι η μια ή η άλλη. Μια ισορροπημένη στάση θα πρέπει να περιέχει σε ίσα μέρη και εξωστρεφικότητα και εσωστρεφικότητα, πολύ συχνά όμως συμβαίνει η μια στάση να έχει αναπτυχθεί ενώ η άλλη να παραμένει ασυνείδητη. Κανείς ωστόσο δε ζει αποκλειστικά και μόνο με τη μια στάση – εκδηλώνει την άλλη στάση ασυνείδητα, αλλά με λιγότερο έντονο τρόπο.

Η διαφοροποίηση της στάσης συχνά φαίνεται ν’ αρχίζει πολύ νωρίς – στην πραγματικότητα υπάρχουν λόγοι να πιστεύουμε πως μπορεί να είναι έμφυτη. Στην ίδια οικογένεια μπορεί να συναντήσουμε και εξωστρεφικά και εσωστρεφικά παιδιά, πράγμα που μερικές φορές είναι ατυχία για τον τελευταίο τύπο πού επισκιάζεται από τα πιο κοινωνικά αδέρφια του.

Ζούμε σε ένα σύστημα αξιών που θα το αποκαλέσω Ιδανικό της Εξωστρέφειας ― μια διαδεδομένη πεποίθηση ότι ο ιδανικός εαυτός είναι μέλος μιας αγέλης, σε ρόλο αρχηγού και άνετος μόλις πέσουν τα φώτα πάνω του… Η εσωστρέφεια -μαζί με τα “ξαδέλφια” της, την ευαισθησία, τη σοβαρότητα και τη συστολή- έχει γίνει πια ένα χαρακτηριστικό προσωπικότητας δευτεροκλασάτο, κάτι μεταξύ απογοητευτικού και παθολογικού… Η εξωστρέφεια ως τύπος προσωπικότητας είναι εξαιρετικά γοητευτική, την έχουμε όμως μετατρέψει σε καταπιεστικό δεδομένο, με το οποίο οι περισσότεροι νιώθουμε πως οφείλουμε να συμμορφωθούμε.

Κι όμως.
Το να είσαι επιλεκτικός τη σήμερον ημέρα στις κοινωνικές σου σχέσεις, να νιώθεις μόνος και χαμένος στις μεγάλες συγκεντρώσεις, να είσαι ευαίσθητος και να φοβάσαι τη γελοιοποίηση, τείνει να γίνει ο κανόνας σε μία εποχή που περνά την κρίση της. Χαρακτηρίζονται από τους άλλους ως αδέξιοι και ή δεν ξέρουν να κρατάνε τη γλώσσα τους ή είναι υπερβολικά επιφυλακτικοί και γελοία υπερ-ευγενικοί. Τείνουν να έχουν την τάση να είναι υπερ-ευσυνείδητοι, απαισιόδοξοι και κριτικοί και κρατούν, συνήθως, τα καλύτερα προτερήματά τους ανέκφραστα έτσι πού φυσικά παραγνωρίζονται εύκολα από τους άλλους. Επειδή ακριβώς χρειάζεται να νιώσουν σε συμπαθητικό περιβάλλον για να δείξουν τα χαρίσματά τους, γι αυτό μένουν παραμελημένοι κι έχουν λιγότερη επιτυχία απ’ τους εξωστρεφικούς συναδέλφους τους.

Παρόλα αυτά όμως, καθώς δεν ξοδεύουν την ενεργητικότητά τους, προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν τους άλλους, ή δεν την εξανεμίζουν σε κοινωνικές συγκεντρώσεις, συχνά, έχουν ασυνήθιστες γνώσεις ή έχουν αναπτύξει κάποιο ταλέντο πάνω απ’ τα κοινά μέτρα. Ο εσωστρεφικός χαρακτήρας δείχνει τον καλύτερο εαυτό του όταν είναι μόνος του ή σε μια μικρή και φιλική ομάδα. Προτιμάει τις δικές του σκέψεις απ’ τις συζητήσεις, προτιμάει τα βιβλία και τις ήσυχες δραστηριότητες απ’ το θόρυβο και την έντονη ενεργητικότητα. Η δική του προσωπική κρίση είναι γι’ αυτόν πιο σημαντική απ’ τη γενικά παραδεγμένη γνώμη.

Είμαι πλέον πεπεισμένος πως η εσωστρέφεια δεν αποτελεί, ούτε πρέπει να αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα, αφού κάθε κοινωνία έχει ανάγκη τόσο από δυναμικούς, ευπροσήγορους και παρορμητικούς τύπους όσο και από πιο στοχαστικές, μοναχικές φυσιογνωμίες, που σκέφτονται περισσότερο προτού μιλήσουν, αποφεύγουν τις κατά μέτωπο συγκρούσεις και αποδίδουν καλύτερα όταν δεν κρίνονται από ένα ακροατήριο.

Στον κόσμο των δήθεν, η απενοχοποίηση της εσωστρέφειας και η «απελευθέρωση» όσων έχουν περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους είτε υπό τον φόβο της κριτικής και της απόρριψης είτε υποκρινόμενοι πως αισθάνονται άνετα σε ασφυκτικά γεμάτους χώρους, λατρεύουν να απευθύνονται σε ένα ακροατήριο και δεν δυσκολεύονται καθόλου να προβάλουν τον εαυτό τους, τη δουλειά ή τις ιδέες τους, είναι πλέον το ζητούμενο.

Τροφή για σκέψη… αυτή ή ανεξαρτησία της κρίσης και η έλλειψη συμβατικότητας μπορεί να είναι πολύτιμες αν γίνουν σωστά κατανοητές και αξιοποιηθούν καταλλήλως…
------------------
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Susan Kain (2013) Σσσσ! Η δύναμη των εσωστρεφών σε έναν κόσμο που δεν σταματάει να μιλάει. Key Books.

Αν όλοι οι δρόμοι οδηγούν σ’ έναν άνθρωπο… το λες και αδιέξοδο

Πόσες φορές ερωτεύθηκες κα συνάμα απογοητεύθηκες;

Ψεύτικοι άνθρωποι σε εικονικές σχέσεις…

Πιστεύεις ότι τον ξεχώρισες… νιώθεις ότι νιώθει το ίδιο. Αφήνεσαι. Νιώθεις γεμάτος ενέργεια. Σου λείπει ο ύπνος μα δεν σε νοιάζει. Είσαι αφηρημένος, μα δεν σε νοιάζει ούτε αυτό. Το μόνο που θέλεις είναι να τον βλέπεις, να τον ακούς, να τον νιώθεις… στο περίμενε να τον δεις, να τον ακούσεις, να τον νιώσεις.

Και κάθε φορά να πονά το στομάχι σου στην απομάκρυνσή του… να τρέμεις σαν το ψάρι μην το χάσεις. Άργησα να καταλάβω τη μυστική συνουσία αυτών των δύο, αλλά τα ψάρια και οι έρωτες είναι πλάσματα των νερών. Οι νύμφες απήγαγαν τον Σύλα… ο Νάρκισσος βούτηξε προς χάριν του αυτοερωτισμού του, στον αντικατοπτρισμό του. Δεν πρέπει να είναι αγγελάκι ο Έρωτας, κακώς τον απεικονίζουν έτσι. Στο υδάτινο στοιχείο ζει και βασιλεύει.

Για κάθε φορά που ένιωσα αυτή την ένταση… νιώθω τυχερός… ταυτόχρονα όμως και σαν σε εκκένωση. Δεν αντέχονται τόσα ντεσιμπέλ μωρό μου από τον Άλλο… δεν μπορεί να το ζήσει στο μάξιμουμ όπως αποκαλύπτεται από Εσένα. Δεν έχει μάθει, δεν αντέχει, δεν επιλέγει, δεν μπορεί, δεν θέλει… τόσα άλλοθι… πόσες δικαιολογίες… είναι κι αυτός ο ψευτο-εγωισμός βλέπεις που δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια να καταλάβεις τι έχεις ανάγκη… χαμένοι στη μετάφραση μωρό μου…

Η πίστη μου πνίγηκε προ πολλού στο βυθό αυτών των ερώτων που κάθε φορά πίστευα ότι θα ήταν αλλιώς. Σαν τα ναυάγια που δεν ανακαλύπτονται ποτέ στις συντεταγμένες τους… αφού δεν έχουν να ζήσουν άλλα ταξίδια, στην επιβεβλημένη σιωπή του κενού τους.

Εκκένωση…
Για όσες φορές μπήκα σε ξένες επιθυμίες που με στένευαν…
Για εκείνες τις νύχτες που αποκοιμήθηκα στη μοναξιά μου, κλαίγοντας…
Για τις επιλογές που έκανα και δεν με επέλεξαν…
Για τις αγκαλιές που έδωσα, στο σχήμα που μου ζητήθηκε, μένοντας με άδεια χέρια..
Για τα λόγια που υπερεκτίμησα και δεν έπρεπε… τι έχω ακούσει Θεέ μου…
Για το χώρο που έδωσα και τελικά έμεινε κενή η θέση δίπλα μου..
Για όλες τις φορές που ξέμεινα στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου…
Για όλους τους θυμούς που δεν εξέφρασα για να μην πληγώσω τον Άλλο…
Για ό,τι σκόρπισε… ό,τι δεν τηρήθηκε… ό,τι ποδοπατήθηκε…
Για τα ψίχουλα που αρκέστηκα..
Είμαι καλά σου προτείνω να λες…
Κι ας είναι ο γιαλός στραβός.
Κι ας βυθίζονται τα όνειρά σου…
Κι ας γκρεμίστηκαν έτσι απρόβλεπτα τα πρότυπά σου…
Κι ας φαίνονται κάποιες στιγμές όλα αδιέξοδα…
Κι ας σου κόβεται η ανάσα από την αναμονή…
Να ξυπνήσεις ένα πρωί σε άλλη ζωή δεν γίνεται..
Σώσε όσα προλαβαίνεις σήμερα…
Γι αυτό άκου που σου λέω…

Βρες μια ευτυχία στα δικά σου μέτρα. Να κουμπώνει μέσα σου! Έχει πολλά νούμερα η ευτυχία… Και πρέπει να σου κάνει η αγκαλιά, το φιλί, το άγγιγμα! Να εφάπτονται απόλυτα στην ψυχή σου! Μη μπερδευτείς… Πολλές θα περάσουν… «Σχεδόν» ευτυχίες… Μα η ουσία είναι στο ακριβώς!
Μη μ’ αφήσεις να σ’ αφήσω…
---------------------
Υ.Γ. Ολοκληρώνοντας το κείμενο επί παραγγελία, να διευκρινίσω ότι προέχει να γνωρίζεις το ποιος είσαι και το τι θέλεις… και άσε τους άλλους να θέλουν άλλα αντί άλλων.

Πνεύμα και Εγώ

Προσπάθησε να φανταστείς αυτή τη σκηνή. Δυο έμβρυα μέσα στη μήτρα της μητέρας συζητούν. Χάριν ευκολίας ας ονομάσουμε αυτά τα δίδυμα ΕΓΩ και ΠΝΕΥΜΑ. (ή Νους και Καρδιά ή ανθρώπινος εαυτός και θεϊκός εαυτός όπως σας θέλετε)

Το Πνεύμα λέει στο Εγώ.
Ξέρω πως δύσκολα θα το πιστέψεις, αλλά ειλικρινά πιστεύω οτι υπάρχει ζωή μετα τη γέννηση.
Το Εγώ απαντά:
Άσε τις γελοιότητες. Κοίτα γύρω σου. Αυτό μόνο υπάρχει. Γιατί πρέπει πάντοτε να ψάχνεις κάτι έξω από αυτή τη πραγματικότητα; Δέξου οτι σου δίνει η ζωή. Βόλεψου εδώ που βρίσκεσαι και ξέχνα τις ανοησίες για το μετά τη γέννηση ζωή.
Το Πνεύμα σωπαίνει για λίγο, όμως κάτι μέσα του δεν το αφήνει να ησυχάσει:
Εγώ, μη θυμώσεις αλλά θέλω να σου πω και κάτι άλλο. Πιστεύω ακόμα οτι υπάρχει και μια Μητέρα.
..
Μια Μητέρα!
καγχάζει το Εγώ.
Τι παραλογισμοί ειναι αυτοί; Δεν έχεις δεί ποτέ Μητέρα. Γιατί δεν μπορείς να αποδεχτείς πως οτι βλέπεις, μόνον αυτό υπάρχει; Η ιδέα της Μητέρας ειναι τελείως τρελή. Μόνο εσύ και εγω υπαρχουμε εδώ. Αυτή ειναι η πραγματικότητα. Αντε τώρα κρατήσου απο αυτόν το λώρο. Πήγαινε στην γωνία σου και σταμάτα τις ανοησίες. Πίστεψε με, δεν υπάρχει Μητέρα.
Το Πνεύμα απρόθυμα σταματάει την συζήτηση με το Εγώ, δεν μπορεί όμως να κρατηθεί για πολύ.
Εγώ, εκλιπαρεί, σε παρακαλώ, άκουσε με χωρίς να απορρίπτεις τις σκέψεις μου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά εχω την εντύπωση οτι αυτές οι συνεχείς πιέσεις που νιώθουμε και οι δύο, αυτές οι κινήσεις που μερικές φορές μας κάνουν να νιώθουμε άβολα, αυτές οι συνεχείς αλλαγές θέσης κι αυτός ο χώρος που καθώς μεγαλώνουμε γίνεται όλο και πιο στενός, όλα μας προετοιμάζουν για ένα μερος γεμάτο φώς και οτι πολύ σύντομα θα βρεθούμε εκεί.

Τώρα σιγουρεύτηκα οτι παραλογίζεσαι τελείως,
απαντά το Εγώ.
Αφού μόνο στο σκοτάδι εχεις ζήσεις. Δεν έχεις δει ποτέ φως. Πώς σου κατέβηκε τέτοια ιδέα; Αυτές οι κινήσεις και οι πιέσεις που αισθάνεσαι είναι η πραγματικότητα σου. Είσαι μια αυτόνομη, ξεχωριστή ύπαρξη. Αυτό είναι το ταξίδι σου. Σκοτάδι και πιέσεις και ένα αίσθημα ασφυξίας, αυτά και μόνο είναι η ζωή. Και πρέπει να τα αντέξεις όσο ζεις. Άντε τώρα, κρατήσου από το λώρο σου και κάνε μου τη χάρη να ησυχάσεις.
Το Πνεύμα ησυχάζει για λίγο, τελικά ομως δεν μπορεί να κρατηθεί.
Εγώ, μια κουβέντα μονο και μετά δεν θα σε ξαναενοχλήσω.

Άντε πες το,
απαντά το Εγώ εκνευρισμένα.
Πιστεύω ότι όλες αυτές οι πιέσεις και όλη η δυσφορία όχι μόνο, θα μας οδηγήσουν σε ένα πρωτόγνωρο, θεσπέσιο φώς, αλλά και ότι εκεί θα συναντήσουμε τη Μητέρα¸πρόσωπο με πρόσωπο, και θα γνωρίσουμε μια έκσταση που δεν θα συγκρίνεται με τίποτα απο όσα έχουμε ζήσει μέχρι τώρα.

Καλά εσύ Πνεύμα τα έχεις τελείως χαμένα. Τώρα πια δεν μου μένει καμιά αμφιβολία.

 Wayne Dyer, “Ο Ιερός σου Εαυτός”

Έχεις την πιο όμορφη ψυχή που έχω δει

Πολλοί άνθρωποι σήμερα εμπλέκονται σε σχέσεις «express», σχέσεις που συνήθως ξεκινούν από ένα κοινωνικό δίκτυο και τελειώνουν σύντομα για να πάρει σειρά ο επόμενος. Στην «κρεαταγορά» του διαδικτύου η ποικιλία είναι τεράστια, οι «πειρασμοί» πολλοί και η διαπροσωπική αλλοτρίωση καραδοκεί. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να «συνδεθούμε» πραγματικά με έναν άνθρωπο;

Ο καθένας θα μπορούσε να δώσει διαφορετικές απαντήσεις βασισμένος στις εμπειρίες του. Ίσως φταίει το γεγονός ότι είμαστε πιο επιφανειακοί από όσο θέλουμε να παραδεχτούμε ή ίσως αρκετοί από μας να φοβόμαστε την ουσιαστική δέσμευση. Κάτι που παραλείπουμε όμως πολλές φορές να σκεφτούμε είναι ότι δε δημιουργούμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να γνωρίσουμε πραγματικά ποιον έχουμε απέναντί μας. Είναι φυσιολογικό η εξωτερική εμφάνιση να αποτελεί το ερέθισμα εκείνο που πυροδοτεί το ερωτικό ενδιαφέρον, δε μπορεί όμως από μόνη της να συντηρήσει μια σχέση.

Τα «επιτυχημένα» ζευγάρια είναι εκείνα που καταφέρνουν να δημιουργήσουν μία «κοινή αφήγηση» μέσα στην οποία η ταυτότητα του κάθε μέλους παραμένει αναλλοίωτη και η «προσωπική αφήγηση» συνεχίζει να πλάθεται. Προϋπόθεση για όλα αυτά είναι η ικανότητα ουσιαστικής επικοινωνίας ανάμεσα στο ζευγάρι, μιας επικοινωνίας που πέρα από την έκφραση των συναισθημάτων και την ενσυναίσθηση, χαρακτηρίζεται από πηγαίο ενδιαφέρον «να σε γνωρίσω» και «να σε αποδεχτώ», από την πηγαία ανάγκη «να με γνωρίσεις» και «να με αποδεχτείς».

Οι σχέσεις αυτές βασίζονται σε γερά θεμέλια που χτίστηκαν μέσα από ουσιαστικό διάλογο. Ο διάλογος αυτός είναι μία συνεχής διαδικασία με σκοπό να φέρει δύο άτομα πιο κοντά. Οι δύο πλευρές αφήνουν την «αλήθεια» τους να ξεδιπλωθεί, ξεγυμνώνονται από άμυνες και αποκαλύπτουν τα τραύματα, τα όνειρα και τους φόβους τους. Οι άνθρωποι είναι τότε πραγματικά ευάλωτοι και ταυτόχρονα πραγματικά γοητευτικοί. Μέσα από το άκουσμα των αφηγήσεων του άλλου και το μοίρασμα της δικής μας ιστορίας ο έρωτας παίρνει μία νέα μορφή, η αγκαλιά αποκτά το συμβολικό νόημα της απόλυτης αποδοχής και το φιλί σφραγίζει την αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Την επόμενη φορά που θα βρείτε κάποιον που σας ενδιαφέρει και νιώσετε την ανάγκη να τον γνωρίσετε πραγματικά, μην αρκεστείτε σε επιφανειακές ερωτήσεις και τα ραντεβού χωρίς νόημα με μοναδικό σκοπό την ενίσχυση της αυτοπεποίθησης και τη σεξουαλική ικανοποίηση.

Ζητήστε από τον άλλο να σας διηγηθεί ιστορίες.
Ρωτήστε για τις εμπειρίες που έχουν διαμορφώσει τον άνθρωπο που βλέπετε σήμερα.
Ρωτήστε για τα λάθη που έκανε και τα μαθήματα που πήρε από αυτά.
Ρωτήστε για τις αξίες, τα παιδικά χρόνια, τα όνειρα, τους κρυφούς πόθους …
Ίσως έτσι καταφέρετε να ερωτευτείτε κάτι πέρα από αυτό που βλέπετε.
-----------------
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Giddens, A. (2013). The transformation of intimacy: Sexuality, love and eroticism in modern societies. John Wiley & Sons.

Η αξία και η βαθύτερη αιτία ύπαρξης του ύπνου

Η φύση έχει υποχρεώσει τον άνθρωπο να κοιμάται, ακόμα και παρά τη θέλησή του. Είναι πλέον διαπιστωμένο ότι ο κάθε άνθρωπος περνάει τουλάχιστον το 1/3 της ζωής του σε έναν κόσμο στον οποίο ενώ το σώμα του είναι χαλαρωμένο και αδρανές, συνεχίζει να έρχεται σε επαφή με τις κρυφές του επιθυμίες, ακόμα και με τα βαθύτερα μυστικά στο υποσυνείδητο του.

Τι είναι τελικά ο ύπνος; Γιατί κοιμόμαστε;
Ακόμα και τώρα, η απορία αυτή παραμένει αναπάντητη για πολλούς. Ο ύπνος είναι , σίγουρα, μία απαραίτητη διαδικασία, η οποία όχι μόνο συντελεί στο γέμισμα των μπαταριών και την αποβολή των άχρηστων πληροφοριών που δέχεται το άτομο κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά και συντελεί στην ωρίμαση και τη σωστή λειτουργία του νευρικού συστήματος από τον καταιγισμό των μηνυμάτων που δέχεται συνεχώς.

Το πόσο σημαντική είναι αυτή η εκπληκτική φυσική λειτουργία στη διατήρηση των ζωντανών οργανισμών, φανερώνεται στα συμπτώματα που προκαλεί η απουσία του:

εάν περάσουν 10 ή 20 ώρες στις οποίες το άτομο δεν έχει κοιμηθεί, τότε εμφανίζονται συμπτώματα όπως:
κοκκίνισμα των ματιών,
κούραση,
πονοκέφαλος,
αδιαθεσία,
λάθη στην αντίληψη,
κάτι που καθιστά τον ύπνο απαραίτητη διαδικασία για κάθε οργανισμό.

Μπορούμε να ορίσουμε την αξία του σε δύο λειτουργίες: τη νευροβιολογική και την ψυχολογική.

Ο ύπνος είναι απαραίτητος όχι μόνο διότι συντελεί στον καλύτερο εγκλιματισμό του ατόμου στο περιβάλλον και την αποβολή της κούρασης και των ανούσιων πληροφοριών, αλλά και γιατί φέρνει σε επαφή τον άνθρωπο με τον βαθύτερο κόσμο του, με επιθυμίες που ίσως να αρνείται και ο ίδιος να παραδεχτεί για τον εαυτό του. Είναι, πραγματικά, εκπληκτικό, το πώς ο άνθρωπος ξεγυμνώνεται από όλες τις κοινωνικές συνθήκες, και όλες οι επιθυμίες του έρχονται στην επιφάνεια, φέρνοντας τον άνθρωπο αντιμέτωπο με όλα αυτά που προσπαθεί να αποφύγει ή να πείσει τον εαυτό του ότι δε χρειάζεται ή δε θέλει.

Ο άνθρωπος- παράδειγμα- που είναι ερωτευμένος με κάποιον που για τον οποιονδήποτε λόγο δεν μπορεί να έχει -τον ονειρεύεται στον ύπνο του, βιώνοντας στην αδράνεια τη συνεύρεση που επιθυμεί. Ο ύπνος, λοιπόν, μέσω της διαδικασίας των ονείρων- τα οποία ο Freud είχε ονομάσει κλειδαρότρυπα στο ασυνείδητο- ζωντανεύει, έστω και σε έναν κόσμο που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, τα απραγματοποίητα όνειρα, τα θέλω και τα απωθημένα του ατόμου. Είναι σίγουρο ότι εάν ο άνθρωπος δεν μπορούσε ούτε να ονειρευτεί τα απωθημένα που έχουν θαφτεί στο ασυνείδητο, τότε θα μπορούσε να φτάσει και σε ένα επίπεδο τρέλας.

Ο ύπνος λοιπόν, είναι απαραίτητος όχι μόνο για την ξεκούραση του σώματος, αλλά για την ύψιστη αναγκαιότητά του για την εξισορρόπηση ανάμεσα στο Εγώ του ατόμου και το Υπερεγώ του.

Η έλλειψη ύπνου έχει διαπιστωθεί ότι συνδέεται με την κατάθλιψη, και η ύπαρξη επαρκούς ύπνου έχει διαπιστωθεί ότι συντελεί στην καταπολέμησή της. Οι ειδικοί θεωρούν ότι ακόμα και η στάση του σώματος κατά τη διάρκεια του ύπνου, φανερώνει γνωρίσματα στο χαρακτήρα ενός ανθρώπου (το άτομο που κοιμάται σε μορφή εμβρυικής στάσης φανερώνει ντροπαλότητα και συστολή). Το μείζον πρόβλημα της αϋπνίας, συνδέεται με την ύπαρξη άγχους, τη συχνότερη κούραση , τη νευρικότητα και τη δυσκολία στη λήψη αποφάσεων, κάνοντας πολλές φορές την καθημερινότητα του ατόμου που τη βιώνει ακόμα πιο δύσκολη και μη αντιμετωπίσιμη.

Ο ύπνος δεν είναι πολυτέλεια, αλλά μία επιτακτική ανάγκη για τη διατήρηση της ζωής και της υγείας. Δώστε του περισσότερη σημασία!

Το Ανθρώπινο Και Το Θεϊκό Κομμάτι Μέσα μας

Όλοι μέσα μας φέρουμε δύο κομμάτια, το θεϊκό και το ανθρώπινο. Το θεϊκό κομμάτι είναι εκείνο που βλέπει τη χαρά παντού, που βλέπει τη δημιουργία όπως πραγματικά είναι και που κατανοεί γιατί συμβαίνει οτιδήποτε και ποιο πλάνο εξυπηρετείται την κάθε στιγμή. Είναι εκείνη η οπτική που μπορεί να αποστασιοποιείται από τα γεγονότα της ανθρώπινης φύσης και να βλέπει το ανώτερο καλό σε καθετί που συμβαίνει. Πρόκειται για τον παρατηρητή, ο οποίος αντιλαμβάνεται όλη τη ζωή σαν μια συνισταμένη ρόλων που διαδραματίζονται για την επίτευξη του σκοπού μας, δηλαδή της αποστολής μας εδώ στη Γη.

Το ανθρώπινο κομμάτι της φύσης μας είναι αυτό που επικεντρώνεται στην υλική εμπειρία, βιώνει πολύ έντονα καθετί που συμβαίνει γύρω του και επηρεάζεται νοητικά, συναισθηματικά και σωματικά από τα πάντα. Βασίζεται στα αποτελέσματα που έχουν εκδηλωθεί στην ύλη και αλληλεπιδρά με αυτά.

Ο ανθρώπινος εαυτός μας είναι σαν ένα μυρμηγκάκι που πασχίζει για την επιβίωσή του, ζει στη δική του οργανωμένη κοινωνία, λειτουργεί μέσα σε αυτή, κάνει την εργασία του και βλέπει μόνο όλα όσα είναι στο έδαφος και στο ύψος του. Γι’ αυτό το κομμάτι της φύσης μας δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από το πεδίο δράσης και όρασής του.

Το θεϊκό μας κομμάτι είναι σαν τον αετό, βλέπει από ψηλά και όχι μόνο το μυρμηγκάκι, αλλά και τη φωλιά του και τα άλλα μυρμήγκια, ενώ παράλληλα παρατηρεί το ρόλο που εκτελεί κάθε μέλος της οργανωμένης αυτής κοινωνίας. Το πεδίο που βλέπει δηλαδή είναι μεγαλύτερο και αυτό του επιτρέπει να έχει μια διευρυμένη οπτική.

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένας αετός και ένα μυρμηγκάκι ταυτόχρονα. Η πρόκλησή μας είναι να μάθουμε να λειτουργούμε σαν και τα δύο, αν όχι την ίδια στιγμή, τουλάχιστον να μπορούμε να έχουμε και τις δύο οπτικές στη ζωή μας.

Η ευρύτερη οπτική έχει να κάνει με τον ανώτερο εαυτό μας και τη σύνδεση μαζί του. Η σύνδεση με τον ανώτερο εαυτό οδηγεί σε μια ζωή πληρότητας και απόλαυσης της κάθε στιγμής σαν μια ανεπανάληπτη και μοναδική εμπειρία.

Μας δείχνει το δρόμο που οδηγεί στον παράδεισο, στον παράδεισο μέσα μας και γύρω μας. Στον παράδεισο που σπέρνουμε στο διάβα μας.

Μέσω αυτής της οπτικής, η ανθρώπινη εμπειρία και το ταξίδι στην ύλη γίνεται πιο όμορφο και πιο δημιουργικό!

Ο Έρωτας είναι μόνο Χημεία;

Τι είναι λοιπόν ο έρωτας; Πώς γίνεται με έναν άνθρωπο να κολλάς τρομερά, να τα βρίσκεις σε όλα τα θέματα που αφορούν το σώμα σας και τον πόθο, αλλά να σκοτώνεστε σε κάθε άλλο τομέα; Πώς γίνεται να έχεις αυτόν που θέλεις, αλλά και με τον τρόπο που τον θέλεις; Τι μπορείς να κάνεις για να φέρεις αυτήν την περιβόητη χημεία στον έρωτα; Και τελικά, είναι μόνο χημεία, ή μήπως υπάρχει και κάποια γλυκιά, πονηρή, θηλυκή μαγεία που μπορείς να χρησιμοποιήσεις, για να αποπλανήσεις τον άντρα που αγαπάς, για το καλό του;

Ο έρωτας ναι, είναι χημεία.
Αλλά μια υψηλή χημεία, που μοιάζει πάρα μα πάρα πολύ με τη μαγεία. Τι μοιάζει δηλαδή, είναι μαγεία! Δεν είναι κάτι που απλά συμβαίνει. Για να ενωθούν δύο άνθρωποι με τα εκπληκτικά δεσμά της ηδονής κατά πρώτο, και μετά να ενώσουν και τις ψυχές τους γι' απάντα, συμβαίνουν απίστευτες διεργασίες, τόσο σε επίπεδο ενεργειών, όσο και σε επίπεδο αρωμάτων, χυμών, αντιδράσεων!

Το θέμα είναι: αυτά όλα τα υπέροχα και μαγικά πράγματα, μπορούν να γίνουν μόνο κατά τύχη, ή μπορείς να το «σπρώξεις» λίγο το πράγμα, και να έχεις τον άντρα που λατρεύεις; Αυτό έλειπε, να μην μπορείς!

Εννοείται ότι ο έρωτας μπορεί να είναι ένα καταπληκτικά αυθόρμητο φαινόμενο στην αρχή του, αλλά στην έκβασή του, στο πώς θα πάει, μπορείς να κάνεις πάρα πολλά! Αλλά καις την αρχή του ακόμα, στο να είσαι σε θέση να γοητεύσεις όποιον θέλεις, πάλι πολλά μπορείς να κάνεις!

Το θέμα είναι, τολμάς; Μόνο σε αυτό πρέπει να απαντήσεις! Αν η απάντηση είναι «ναι», θα δεις τα απλά βήματα που σου φέρνουν τον έρωτα στα πόδια σου!

Ζεις τη ζωή όπως είναι ή όπως θα "έπρεπε" να είναι

Όταν σκεφτόμαστε τη ζωή με ένα απόλυτο και συγκεκριμένο τρόπο, συνήθως κλεινόμαστε στον εαυτό μας και δεν μπορούμε να δούμε οποιαδήποτε ευκαιρία περνάει από μπροστά μας. Αντιθέτως, όταν απελευθερωνόμαστε από τη σκέψη για το «πως θα έπρεπε να είναι η ζωή μας», αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να βιώσει, με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, κάθε αλλαγή, πρόκληση και απρόσμενο γεγονός που φέρνει η ζωή. Δημιουργούμε, ουσιαστικά, χώρο για αποδοχή, μάθηση και εξέλιξη. Μαθαίνουμε από τα λάθη μας και τα λάθη των άλλων. Βλέπουμε τον κόσμο με αμερόληπτο βλέμμα. Σταδιακά, επιτρέπουμε στον εαυτό μας να προχωρήσει με πιο συγκεντρωμένο και καθαρό νου. Έχοντας κατά νου τα παραπάνω, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν απελευθερώνω τη ζωή μου πάντα από τα “πρέπει”. Δεν έχω πάντα καθαρό και συγκεντρωμένο νου. Γιατί είμαι κανονικός άνθρωπος και ως κανονικός άνθρωπος έχω την τάση να 'κολλάω' σε αυτά που πιστεύω. Καμιά φορά, η ζωή δίνει ένα ηχηρό -για άλλους, σκληρό- χαστούκι και κολλάμε στον πόνο που μας προκαλεί. Δυσκολευόμαστε να απαλλαγούμε από τον πόνο, παρά το γεγονός ότι ξέρουμε ότι φεύγοντας από εκεί θα ζήσουμε καλύτερα. Όταν συμβαίνει αυτό, το νιώθω σε όλο μου το σώμα. Είμαι νευρικός, νιώθω απογοήτευση, έχω άγχος και ταραχή. Νιώθω μία πίκρα, πονάω που τα πράγματα δεν έχουν πάει όπως τα ήθελα – υπάρχει ένα αίσθημα απόρριψης, προδοσίας και άρνησης. Μια απελπισία. Είμαι σίγουρος ότι μπορείς να με καταλάβεις. Θα το έχεις ζήσει κι εσύ. Όλοι τα περνάμε αυτά, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Και ξέρεις, το μεγαλύτερο κομμάτι αυτού του 'μαρτυρίου' έχει να κάνει με το πόσο έχουμε παγιδευτεί σε αυτό που θεωρούμε ότι θα "έπρεπε” να είναι η ζωή. Ξεκίνα από τα 7 tips που θα σε απελευθερώσουν από την ιδέα της ζωής όπως θα "έπρεπε" να είναι: 1. Ζωή σημαίνει αλλαγή. Αποδέξου το γεγονός ότι τα πράγματα ποτέ δεν μπορεί να είναι τα ίδια – όπως παλιά – κι αυτό το τέλος σημαίνει μια νέα αρχή. 2. Μπορεί να μην έχεις τη δυνατότητα να ελέγξεις αυτό που θα συμβεί, έχεις όμως την δυνατότητα να επιλέξεις τη συμπεριφορά σου. Και κάνοντας αυτό, σταδιακά θα διαχειριστείς την αλλαγή και δεν θα σε διαχειριστεί αυτή. 3. Κάθε πρόκληση στη ζωή μπορεί να γίνει είτε μια δικαιολογία για απελπισία, είτε μια ευκαιρία για εξέλιξη. Αυτό εξαρτάται από τον τρόπο που βλέπεις αυτό που συμβαίνει. 4. Η καθημερινή πρακτική και προσπάθεια ποτέ δεν είναι χαμένος κόπος και χρόνος, ακόμη και στην περίπτωση που οδηγεί σε αποθαρρυντικά αποτελέσματα. Αυτός είναι ο τρόπος να γίνεις πιο δυνατός, να αποκτήσεις εμπειρία και γνώση. 5. Αν θέλεις να είσαι αποτελεσματικός, παραιτήσου από την ιδέα να είσαι πάντα σωστός και τέλειος. 6. Όταν ακούς μόνο όσα θέλεις να ακούς, τότε μάλλον δεν “ακούς”. Άκουσε και όλα αυτά που δεν θέλεις να ακούσεις. Έτσι θα ωριμάσεις και θα εξελιχθείς. 7. Να είσαι ταπεινός. Να είσαι δεκτικός. Ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος από αυτό που βλέπεις ότι είναι. Υπάρχει πάντα περισσότερος χώρος για να αναπτύξεις μια νέα προοπτική, να κάνεις ένα καινούριο βήμα, να αποκτήσεις μια νέα ικανότητα, να δεις μια νέα δυνατότητα…να κάνεις ένα νέο ξεκίνημα. Τα βήματα για να διαχειριστείς τις απρόσμενες εκβάσεις της ζωής Τα 7 tips θα σε βοηθήσουν, σίγουρα, να γειωθείς. Τι γίνεται, όμως, όταν η ένταση και το στρες σε βγάζουν εκτός ελέγχου; Εδώ θα δεις μερικά, μόνο, βήματα για να διαχειριστείς την κατάσταση, όταν η ζωή που συμβαίνει, είναι διαφορετική από τη ζωή που προσδοκούσες. Αναγνώρισε την ένταση μέσα σου - Αν διαπιστώσεις ότι διακατέχεσαι από θυμό, οργή και απογοήτευση, αυτό είναι σημάδι ότι πρέπει να κάνεις ένα διάλειμμα. Να σταματήσεις. Να πάρεις μια βαθιά αναπνοή…και να προχωρήσεις στα επόμενα βήματα. Αντιστάσου στον πειρασμό να δράσεις αντανακλαστικά και βιαστικά - Τα χειρότερα συμβαίνουν ότι μας κατευθύνει ο θυμός, η οργή και η ένταση. Τότε κάθε δράση μπορεί να είναι καταστροφική. Από το να καταναλώσεις ουσίες που θα βλάψουν την υγεία σου, έως να επιτεθείς σε κάποιον. Όταν διαπιστώσεις ότι σε έχει κυριεύσει ο θυμός, αντί να “αντιδράσεις”, γύρνα μέσα σου και δες τι είναι αυτό που νιώθεις, ό,τι κι αν είναι. ‘Κάτσε’ με αυτά που νιώθεις και δώσ' τους χώρο - Παρατήρησε την ένταση που νιώθεις. Δέξου την ως μία κατάσταση που συμβαίνει, όχι ως κάτι που είσαι εσύ ο ίδιος. Είναι ένα συναίσθημα και μόνο. Ένα σύννεφο στον καθαρό ουρανό, όχι μια καταιγίδα που ήρθε για να μείνει. Αντί να σου γίνει εμμονή αυτό το σύννεφο, άνοιξε το βλέμμα σου και κοίτα και τον υπόλοιπο ουρανό, δίνοντας χώρο στο σύννεφο να κινηθεί και να φύγει. Μερικές φορές χρειάζεται να πάρεις μια απόσταση από αυτό που συμβαίνει για να δεις καθαρά. Όταν η ζωή σου προσφέρει απλόχερα μία υπερβολική δόση ρεαλισμού, το πρώτο που κάνεις είναι να μείνεις σιωπηλός και να αναγνωρίσεις τις σκέψεις σου. Αναγνώρισέ τις μόνο. Μην τις κρίνεις, μην τις λογοκρίνεις. Γιατί αν το κάνεις τόσο γρήγορα, θα χάσεις την επίγνωση. Αν βιαστείς να πεις “αυτό που συμβαίνει είναι τρομερό” ή “δεν έπρεπε να γίνουν έτσι τα πράγματα”, θα βρεθείς πολύ πολύ γρήγορα σε μία χαοτική ένταση. Χρειάζεται πρακτική εξάσκηση για να καταφέρεις να δημιουργήσεις μία απόσταση από την αναγνώριση μιας σκέψης και το πως ανταποκρίνεσαι σε αυτή. Μόλις δημιουργηθεί αυτή η απόσταση, θα εκπλαγείς από αυτό που θα συμβεί. Θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν είσαι οι σκέψεις σου, ούτε η ένταση και ο θυμός που τις επηρεάζει. Είσαι ένας παρατηρητής, που έχει την ικανότητα να αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεται και να σταθεί όρθιος μέσα στην αναταραχή.

Σκοτώνουμε τα εγγόνια μας πριν να γεννηθούν

“The planet is fine. The people are fucked.” George Carlin

Ίσως ο τίτλος να σας φαίνεται προβοκατόρικος, μελοδραματικός. Είναι κάτι που συνηθίζω να κάνω. Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλλον είναι πολύ ήπιος.

Ο σωστός τίτλος αυτού του κειμένου θα ήταν: Σκοτώνουμε τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας και το 90% των έμβιων όντων.

Ο πλανήτης βρίσκεται μπρος σε μια παγκόσμια καταστροφή που ανάλογη είχε ξανασυμβεί πριν 251 εκατομμύρια χρόνια, στο τέλος της Περμίου περιόδου. Τότε και τώρα τα αίτια ήταν και είναι φυσικά (αφού όλα όσα υπάρχουν είναι μέρος της φύσης).

Η μόνη διαφορά είναι ότι την καταστροφή αυτή τη φορά την προκαλούν -την επισπεύδουν- τα έργα ενός είδους, του υπέροχου Homo Sapiens Sapiens, του σώφρονα ανθρώπου, που καθόλου σοφός δεν μοιάζει καθώς παίζει ποδόσφαιρο στην άκρη της αβύσσου -και της ολοκληρωτικής εξαφάνισης του.
Όμως, όπως είπε κι ο φιλόσοφος κωμικός George Carlin: «Ο πλανήτης είναι μια χαρά. Οι άνθρωποι την έχουν γαμήσει».

Η υπερθέρμανση του πλανήτη που μας φιλοξενεί είναι γεγονός. Ως τώρα η θερμοκρασία έχει αυξηθεί 0,6 βαθμούς, απ’ τη προβιομηχανική εποχή. Ίσως να σας φαίνεται πολύς ο χρόνος, αλλά τα 200 χρόνια βιομηχανίας του σοφού ανθρώπου είναι ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών της Γαίας.

Κι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα. Μια μελέτη Βρετανών επιστημόνων, το 2005, αποκάλυψε ότι ο διπλασιασμός του διοξειδίου του άνθρακα θα οδηγήσει σε παγκόσμιες θερμοκρασίες που κυμαίνονται από 1,9 έως 11,5 βαθμούς Κελσίου, πάνω απ’ τα προβιομηχανικά επίπεδα.

Αν η μέση παγκόσμια θερμοκρασία ξεπεράσει τους 6 βαθμούς, τότε θα είμαστε περήφανοι που προκαλέσαμε έναν νέο ολοκληρωτικό αφανισμό (με εμάς τους σοφούς πιθήκους να προεξέχουμε μέσα σ’ αυτό το «ολοκληρωτικό») έμβιων όντων.

Όμως ακόμα κι αν η μέση παγκόσμια θερμοκρασία αυξηθεί μόλις 1,4 βαθμούς Κελσίου ακόμα θα αντιμετωπίσουμε τέτοιες συνθήκες που μάλλον θα τη «γαμήσουμε», ενώ ο πλανήτης θα συνεχίσει να είναι μια χαρά.

Απλά πράγματα, που τα βλέπουμε σε τόσες ταινίες καταστροφής: Θα λιώσει μεγάλο μέρος απ’ τους πάγους της Αρκτικής και της Ανταρκτικής, θα πλημμυρίσουν χώρες και πόλεις. Θα σταματήσει το Ρεύμα του Κόλπου, οπότε η Βόρεια Ευρώπη θα μπει σε περίοδο παγετώνων. Θα ερημοποιηθούν οι εύκρατες περιοχές (όπως τα κράτη της Mare Nostrum, της Μεσογείου). Θα γίνουν σαβάνες (χαμηλή βλάστηση, εποχιακή βροχόπτωση) τα τροπικά δάση. Κι ας μην ξεχνάμε τα «ακραία καιρικά φαινόμενα», όπως οι τυφώνες που έκαναν ήδη την εμφάνιση τους στο νότιο Ατλαντικό, τους ανεμοστρόβιλους, τους καύσωνες, την ανυδρία.

Αυτά θα προκαλέσουν λοιμούς και λιμούς, μαζικές μεταναστεύσεις και -φυσικά- πολέμους ανάμεσα στους σοφούς πιθήκους.

Πότε θα γίνει αυτό; Λυπάμαι που σας το λέω, αλλά έχει ξεκινήσει, συμβαίνει ήδη. Με λίγη τύχη τα εγγόνια μας δεν θα προλάβουν να γεννηθούν -γιατί σίγουρα θα είναι ατυχία να γεννηθείς σ’ έναν πλανήτη αφιλόξενο για σοφούς πιθήκους.

Πώς θα μπορούσαμε να σταματήσουμε την καταστροφή; Δεν είναι σίγουρο ότι μπορούμε πλέον, αλλά ο μόνος τρόπος θα ήταν να περιορίσουμε κατά 90% (!) τις εκπομπές διοξείδιου του άνθρακα.

Τι σημαίνει αυτό; Πώς θα ήταν μια (δυτική) χώρα που θα το έκανε; Την απάντηση έδωσε αυθόρμητα σε συνέντευξη ο περιβαλλοντολόγος Μάγιερ Χίλμαν: «Μια πολύ φτωχή τριτοκοσμική χώρα».

Για να αποτραπεί ο αφανισμός όπου οδεύουμε θα έπρεπε πρώτα να σταματήσουμε ΤΩΡΑ να χρησιμοποιούμε υδρογονάνθρακες. Μπορείτε να φανταστείτε έναν κόσμο χωρίς πετρέλαιο και φυσικό αέριο; Αν όχι, τότε πρέπει να φανταστείτε έναν κόσμο χωρίς ανθρώπους.

Έπειτα, ακόμα κι αν όλη η ενέργεια που χρησιμοποιούμε προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές (αιολική, ηλιακή, υδροηλεκτρική, κυματική κλπ) θα έπρεπε κάθε ένας από εμάς, τους σοφούς, να ξοδεύουμε πολύ λιγότερη.

Τέρμα τα μακρινά ταξίδια, τέρμα τα προμαγειρευμένα γεύματα, τέρμα η αγορά ρούχων, επίπλων, συσκευών κάθε περίοδο εκπτώσεων.

Η πραγματικότητα είναι εδώ: Χωρίς πετρέλαιο καταρρέει η παγκόσμια οικονομία. Χωρίς έπιπλα απ’ το ΙΚΕΑ και iphone, καταρρέει (ξανά) η παγκόσμια οικονομία -και η προσωπική μας ζωή.
Τι προτιμάτε; Έναν πλανήτη όπου θα ζήσουν τα εγγόνια σας ή μια βόλτα με το αυτοκίνητο στην εξοχή το Σαββατοκύριακο;

Μην απαντήσετε. Υπάρχουν πιο σημαντικά θέματα να σκεφτείτε.

Καλύτερα να πούμε ένα ανέκδοτο, σχετικό με την υπερθέρμανση του πλανήτη και τη συμπεριφορά μας.

Κάποιος έχει κάνει εξετάσεις και πάει στον γιατρό, για να μάθει τα αποτελέσματα.
«Έχω καλά και κακά νέα», του λέει ο γιατρός.
«Πείτε μου πρώτα τα καλά.»
«Μάλιστα. Σας έχει μείνει ένας μήνας ζωής».
«Μα… Τι μου λέτε; Αυτά είναι τα καλά; Και τα άσχημα ποια είναι;»
«Τα άσχημα είναι ότι έπρεπε να σας είχαμε ενημερώσει πριν ένα μήνα».
Άρνηση-Θυμός-Διαπραγμάτευση-Κατάθλιψη-Αποδοχή. Έπειτα ο μελλοθάνατος πηγαίνει να ψωνίσει κάτι, οτιδήποτε, αφού είναι Black Friday.

Κάπως έτσι συμπεριφερόμαστε κι εμείς. Βεβαίως και γνωρίζουμε ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα της καταστροφής. Το πλοίο βουλιάζει κι εμείς τρώμε στο εστιατόριο, τσακωνόμαστε για τα αθλητικά, πενθούμε διαδικτυακά για κάποιον υπέργηρο τραγουδιστή-ηθοποιό-πολιτικό.

Τις τελευταίες βδομάδες, αφού διάβασα το Heat του Τζορτζ Μόνπιοτ, και έγραψα μια συντομότερη εκδοχή αυτού του κειμένου για το ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στο Δρόμο της Αριστεράς, παρατηρώ διαρκώς ειδήσεις σχετικές με το τέλος που επισπεύδεται.

Στον Αρκτικό Κύκλο οι επιστήμονες παρατήρησαν (έντρομοι) για πρώτη φορά τη μέση θερμοκρασία να είναι πάνω απ’ το μηδέν. Ήξεραν ότι θα συνέβαινε, αλλά περίμεναν να συμβεί πολλά χρόνια αργότερα. Αλλά μάλλον ο γιατρός είχε ξεχάσει να τους ενημερώσει.

Στη Σιβηρία ανακαλύφθηκαν τεράστιοι κρατήρες. Δεν τους δημιούργησαν εξωγήινοι ούτε μετεωρίτες. Είναι αποτέλεσμα της υπερθέρμανσης.

Στην Αυστραλία, στο Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο τα 2/3 των κοραλλιών έχουν σχεδόν καταστραφεί.

Και η μέση παγκόσμια θερμοκρασία το 2016 ήταν η μεγαλύτερη που έχει καταγραφεί από τότε που ξεκίνησαν να καταγράφουν.

Την ίδια στιγμή ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ δηλώνει ότι η πλανητική υπερθέρμανση είναι ένας μύθος, συνωμοσία των Κινέζων που θέλουν να πλήξουν την αμερικανική βιομηχανία με τις συνθήκες (του Κιότο κλπ).

Στην Ελλάδα θέλουν να κατασκευάσουν εργοστάσια ηλεκτρισμού που θα καίνε κάρβουνο (κυριολεκτικά) κι εμείς καταναλώνουμε τρόφιμα που παράγονται, μαγειρεύονται, συσκευάζονται σε άλλες ηπείρους κι έρχονται σε μας αεροπορικά.

Τελικά ό,τι κάνουμε έχει σχέση με την υπερθέρμανση, ενώ δεν κάνουμε τίποτα για να την καθυστερήσουμε (να την αποφύγουμε είναι αργά).

Υπάρχουν, λοιπόν, καλά και άσχημα νέα για την καταστροφή του είδους μας. Τα καλά είναι ότι μας έχουν μείνει λίγα χρόνια. Τα άσχημα νέα είναι ότι έπρεπε να το ξέρουμε -και να αντιδράσουμε- λίγα χρόνια πριν.

Καληνύχτα και καλό τέλος της ανθρωπότητας.

ΤΟ ΗΔΟΝΙΣΤΙΚΟ ΓΡΑΝΑΖΙ. Γιατί η διαδρομή σας από το σπίτι στη δουλειά πρέπει να παραμένει σύντομη;

Ας υποθέσουμε ότι χτυπάει το τηλέφωνό σας. Κάποιος σας αναγγέλλει ότι κερδίσατε 10.000.000 στο λόττο. Πώς θα αισθανθείτε και για πόσον καιρό; Άλλο σενάριο: Χτυπάει το τηλέφωνό σας και σας αναγγέλλουν τον θάνατο του καλύτερου σας φίλου. Πως θα αισθανθείτε και για πόσον καιρό;

Ο Νταν Γκίλμπερτ, ψυχολόγος, ερευνητής του Χάρβαρντ, πραγματοποίησε μια μελέτη για άτομα που κέρδισαν το λὸτο και διαπίστωσε ὸτι η ευφορία εξαφανίζεται κατά μέσον όρο μετά από τρεις μήνες. Δηλαδή, τρεις μήνες μετά από αυτή τη σημαντική τραπεζική μεταφορά κεφαλαίου, θα είστε το ίδιο ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος όσο προηγουμένως.

Ένας φίλος μου, πάμπλουτος τραπεζίτης, αποφάσισε μια ωραία πρωία να εγκαταλείψει τη Ζυρίχη και να κτίσει ένα σπίτι στα περίχωρα. Είχε ονειρευτεί μια βίλα δέκα δωματίων, με πισίνα και απρόσκοπτη θέα στη λίμνη και στα βουνά. Την απέκτησε. Τις πρώτες εβδομάδες έλαμπε από ευτυχία. Αλλά ο ενθουσιασμός του δεν κράτησε πολύ και, έξι μήνες αργότερα, ήταν πιο δυστυχισμένος από ποτέ.

Τι συνέβη; Η χαρά του δεν κράτησε πάνω από τρεις μήνες και η βίλα δεν του έκανε πια καμία εντύπωση. «Γυρίζω σπίτι, ανοίγω την πόρτα και δεν προσέχω πια ότι έχω μια υπέροχη βίλα. Τα συναισθήματά μου είναι ίδια με εκείνα που είχα όταν έμπαινα στο φοιτητικό μου δωμάτιο».

Ένα επιπλέον βάσανο του φίλου μου ήταν ότι τώρα έπρεπε να διανύει από το σπίτι στη δουλεία μια απόσταση πενήντα λεπτών κατά μέσον όρο. Μελέτες δείχνουν ότι το πηγαινέλα με αυτοκίνητο από το σπίτι στη δουλειά είναι από τις μεγαλύτερες πηγές δυσαρέσκειας και ότι ποτέ δεν το συνηθίζουμε πραγματικά.

Όποιος δε νιώθει καμία φυσική προδιάθεση γι' αυτά τα πηγαινέλα υποφέρει καθημερινά. Όσο για τον φίλο μου, δεν υπήρχε αμφιβολία ότι ο συνολικός απολογισμός της καινούριας του ζωής ήταν αρνητικός.

Αλλά δεν είναι ο μόνος. Τα άτομα που παίρνουν προαγωγή στη δουλειά τους ξαναπέφτουν σε τρεις μήνες στην προηγούμενη ευχάριστη ἡ δυσάρεστη κατάστασή τους. Το ίδιο συμβαίνει με εκείνους που πρέπει πάντα να έχουν το τελευταίο μοντέλο της Πόρσε. Οι επιστήμονες ονομάζουν αυτό το φαινόμενο ηδονιστικό γρανάζι: δουλεύουμε, σκαρφαλώνουμε στην ιεραρχία, κάνουμε όλο και πολυτελέστερες δαπάνες κι όμως δεν είμαστε ευτυχέστεροι.

Άραγε συμβαίνει το ίδιο όταν έχουμε στη ζωή μας αναποδιές, μια παραπληγία ή την απώλεια ενός φίλου; Κι εδώ υπερεκτιμούμε μονίμως τη διάρκεια και την ένταση των μελλοντικών μας συναισθημάτων. Μια ερωτική απογοήτευση, και ο κόσμος καταρρέει. Το άτομο που αγάπησε και τώρα υποφέρει πιστεύει βαθιά ότι δε θα μπορέσει πια να ευτυχήσει ποτέ, κι όμως, σε τρεις μήνες περίπου μπορεί πάλι να γελάει.

Δε θα ήταν υπέροχο να ξέρουμε πόσο ευτυχισμένους θα μας κάνει ένα καινούριο αυτοκίνητο, μια προαγωγή ή ένας καινούριος έρωτας; Θα βλέπαμε πιο καθαροί για να πάρουμε τις αποφάσεις μας και δε θα προχωρούσαμε ψηλαφητά στο σκοτάδι. Ναι, θα ήταν υπέροχο, αν ήταν εφικτό.

Ελλείψει αυτού, ιδού μερικές συμβουλές – λίγες, αλλά δοκιμασμένες.

 1)Αποφύγετε αρνητικές καταστάσεις που δε συνηθίζονται ποτέ, ιδίως τα πηγαινέλα από το σπίτι στη δουλειά, τον θόρυβο και το χρόνιο στρες,

2)Μην ελπίζετε παρά σε μικρής διάρκειας χαρά όταν αυτή προέρχεται από; αυτοκίνητα, σπίτια, πριμ, κέρδη στο λόττο, χρυσά μετάλλια κτλ.

3) Τα θετικά αποτελέσματα διαρκείας εξαρτώνται κυρίως από το πώς χρησιμοποιείτε το χρόνο σας. Προσπαθήστε να έχετε όσο το δυνατόν περισσότερο ελεύθερο χρόνο και αυτονομία. Κάντε πράγματα που σας ενθουσιάζουν, ακόμα κι αν πρέπει να περικόψετε μέρος των εσόδων σας. Επενδύστε στις φιλίες.

ΡΟΛΦ ΝΤΟΜΠΕΛΛΙ, Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Η ιστορία του σουτιέν: Η χιλιοτραγουδισμένη αρχαιοελληνική εφεύρεση που επηρέασε τον σύγχρονο κόσμο

Κι όμως! Ο στηθόδεσμος, που για τον μισό πληθυσμό αποτελεί  καθημερινό εσώρουχο και για τον άλλο μισό  φετιχιστικό αντικείμενο έχει μακρόχρονη ιστορία.

Σπάνια άλλο είδος ενδύματος έχει απασχολήσει τόσο την οικουμένη όσο το σουτιέν, με το οποίο εξάλλου είμαστε όλοι εξοικειωμένοι, οι κυρίες επειδή το φορούν και οι κύριοι επειδή το φαντασιώνονται. Και βέβαια ακόμα και το σουτιέν έχει μπόλικες και ενδιαφέρουσες ιστορίες να διηγηθεί, καθώς μετρά αρκετά χρονάκια ζωής και οι περιπέτειές του δεν είναι παίξε γέλασε…

Σουτιέν και αρχαία Ελλάδα

Δεν είναι καθόλου μυστικό ότι ο στηθόδεσμος έχει αρχαιοελληνική σφραγίδα, κάτι που τον κάνει δηλαδή παλιότερο και από το Κολοσσαίο ακόμα! Ήταν βέβαια πρωτόγονος στην αισθητική του και σχεδόν ερασιτεχνικός, μιας και κάθε κυρία έπρεπε να τον φτιάξει στο σπίτι τυλίγοντας μια μάλλινη ή λινή λωρίδα υφάσματος γύρω από στήθος και δένοντάς τη τελικά στην πλάτη.

Κι ενώ μπορεί να μην ακούγεται κάτι σπουδαίο, στήριζε μια χαρά ό,τι έπρεπε να στηρίξει και έκανε χαρούμενες πολλές Αθηναίες. Παρά τους τόσους αιώνες ζωής του όμως, σουτιέν που να μοιάζει με το σημερινό δεν θα εμφανιζόταν στον κόσμο πριν από τον 16ο αιώνα και την τρελή μόδα των κορσέδων. Κι ενώ ο ελληνικός στηθόδεσμος ήταν εκεί απλώς για άνεση, οι καταπιεστικοί κορσέδες έγιναν υποχρεωτικοί για τις κυρίες της μεσοαστικής και αριστοκρατικής τάξης στους επόμενους αιώνες, αφήνοντας ζοφερή κληρονομιά στην υγεία τους…

Το σουτιέν μπορεί να αποδειχθεί φονικό


Ακόμα και κάτι τόσο αθώο φαινομενικά όσο το σουτιέν μπορεί να αποδειχθεί ολότελα επικίνδυνο, κι εδώ έχουμε όχι έναν, αλλά τουλάχιστον δύο νεκρούς από σουτιέν να το προσυπογράφουν! Για όλα φταίει το σύρμα που περιέχουν τα σουτιέν και έχει τραυματίσει συχνά πολλές κυρίες, αν και τα πράγματα μπορούν να γίνουν ακόμα πιο τρομακτικά.

Ήταν το 1999 στο κεντρικό Λονδίνο όταν κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας ένας κεραυνός έσκασε κάπου κοντά και σκότωσε δύο γυναίκες που φορούσαν σουτιέν. Το σύρμα είναι καλός αγωγός του ηλεκτρισμού και οι συνεπαγωγές είναι εδώ κάτι παραπάνω από προφανείς…

Ο Χάουαρντ Χιουζ και το πιο τρελό σουτιέν όλων των εποχών



Λαμπρός αεροπόρος, μεγαλοπαραγωγός του Χόλιγουντ και μεγιστάνας τελικά, ο Χιουζ ήταν πολλά πράγματα, από διάνοια μέχρι υποχονδριακός και ερημίτης. Ταυτοχρόνως, ήταν κι ένας άνθρωπος που ήξερε τι λαχταρούσε το κινηματογραφόφιλο κοινό ήδη από τη δεκαετία του 1940. Όπως το έλεγε ο ίδιος, ο κόσμος «θέλει στήθη που να αψηφούν τη βαρύτητα με τέτοιον τρόπο ώστε να μπορείς να προσγειώσεις ένα διπλάνο πάνω τους»!

Κι έτσι το 1943 ήταν έτοιμος να κάνει πράξη τη διαίσθησή του στην ταινία «The Outlaw». Έχοντας προσλάβει την «προικισμένη» Τζέιν Ράσελ δεν ήταν προφανώς αρκετό για τον Χιουζ, που είχε βαλθεί να κάνει το στήθος της τον απόλυτο πρωταγωνιστή του φιλμ. Χρησιμοποίησε λοιπόν τεχνολογία αιχμής από τον χώρο της αεροναυπηγικής για να τονώσει το ήδη πλούσιο στήθος της Ράσελ και να το κάνει να φτάσει στον θεό!

Αυτό ήταν πράγματι το πιο «ανορθωτικό» σουτιέν της Ιστορίας που έκανε για μια ακόμα φορά τον εκκεντρικό Χιουζ παγκόσμια είδηση. Η Ράσελ δεν το είδε βέβαια ακριβώς έτσι, καθώς η εφεύρεση δεν ήταν καθόλου άνετη και δεν μπορούσε να τη φορέσει πάνω από πέντε λεπτά στο γύρισμα χωρίς αφόρητους πόνους στο στήθος. Χωρίς να το ξέρει ο παραγωγός, η ηθοποιός το πέταξε τελικά και έσφιξε πολύ το δικό της σουτιέν ώστε να του δώσει το αποτέλεσμα που τόσο λαχταρούσε…

Το κάψιμο των σουτιέν της δεκαετίας του 1960 ήταν ολότελα μύθος



Η ολομέτωπη φεμινιστική αντεπίθεση της δεκαετίας του 1960 έχει σφραγιστεί στις συνειδήσεις μας με τα κολεγιοκόριτσα να αποδεσμεύονται από τα σουτιέν τους και να τα παραδίδουν δημοσίως στην πυρά. Παρά την απήχηση της ιστορίας όμως, η επίσημη Ιστορία μάς λέει ότι κανένα σουτιέν δεν κάηκε ποτέ σε καμιά διαμαρτυρία.

Η αποκάλυψη ήρθε μάλιστα από το στόμα της δημοσιογράφου της εφημερίδας «New York Post», Lindsy Van Gelder, που κάλυπτε τα γεγονότα, η οποία εξομολογήθηκε το 1992 ότι ήταν όλα δικό της κόλπο. Η ρεπόρτερ δικαιολογήθηκε ότι εκείνη την εποχή τα αμερικανικά Μέσα ασχολούνταν αποκλειστικά με το κάψιμο των δελτίων επιστράτευσης του Πολέμου του Βιετνάμ αγνοώντας επιδεικτικά το γυναικείο κίνημα, γι’ αυτό και σκαρφίστηκε την ιστορία με το κάψιμο των σουτιέν, μπας και ενδιαφερθεί τόσο ο Τύπος όσο και το κοινό.

Και πάλι ατύχησε όμως, μιας και όταν το έμαθαν οι άντρες δημοσιογράφοι το γελοιοποίησαν μέχρι εκεί που δεν έπαιρνε, πυροδοτώντας όλη τη λάθος δημοσιότητα που δεν ήθελε καθόλου ο φεμινισμός. Κι έτσι μέχρι τη δεκαετία του 1980 οι φτιαχτές φωτογραφίες με τις κοπέλες να καίνε διαμαρτυρόμενες τα σουτιέν τους είχαν μείνει για τα καλά στις συνειδήσεις της Δύσης…

Η εφευρέτρια του σύγχρονου σουτιέν που την πάτησε από τον άντρα της



Παρά το γεγονός ότι στη δεκαετία του 1960 έγινε σύμβολο της αντρικής καταπίεσης, το πρώτο μοντέρνο σουτιέν είχε θεωρηθεί μέσο απελευθέρωσης της γυναίκας. Συγκρινόμενο με τους βικτοριανούς κορσέδες, το σουτιέν επέτρεπε στις κυρίες να κινούνται ελεύθερα, να εργάζονται στις φάμπρικες και να μη λιποθυμούν φυσικά από το ανελέητο σφίξιμο.

Ήταν λοιπόν αρκετά ειρωνικό ιστορικά ότι το σύμβολο της γυναικείας χειραφέτησης διολίσθησε στην αντρική καταπίεση και δεν απέδωσε ποτέ τις δέουσες τιμές στην εφευρέτριά του. Το σουτιέν όπως το ξέρουμε σήμερα κατοχυρώθηκε εμπορικά το 1914 στις ΗΠΑ από την Caresse Crosby, η οποία βλαστήμησε με τους κορσέδες και έβαλε την οικιακή της βοηθό να ράψει μαζί δυο ροζ μαντίλια και λίγα εκατοστά κορδέλας.

Όταν φόρεσε τη δημιουργία της σε μια μάζωξη της καλής κοινωνίας, οι υπόλοιπες έπαθαν την πλάκα τους με το πόσο εύκολα μπορούσε η Crosby να κινείται στον χώρο και να εκτελεί περίτεχνες χορευτικές φιγούρες. Όλες το ήθελαν και η οραματίστρια έστησε έτσι μια εταιρία, αν και θα έμπαινε τελικά εμπόδιο η μοίρα, που εδώ είχε τη μορφή του συζύγου της.

Την ώρα που οι παραγγελίες έπεφταν βροχή, ο κύριος Crosby βαρέθηκε αυτές τις μασκαράτες και την ανάγκασε να πουλήσει την πατέντα της έναντι 1.500 δολαρίων. Και μόλις συνέβη αυτό, το πολεμικό συμβούλιο των ΗΠΑ απαγόρευσε τους κορσέδες, αυξάνοντας εκθετικά τη ζήτηση για σουτιέν! Κι έτσι η Crosby πέρασε στα «ψιλά» της Ιστορίας και κανείς δεν τη μνημονεύει ως τον άνθρωπο που απελευθέρωσε τη γυναίκα από τον κορσέ…

Είχαν γνώσεις νανοτεχνολογίας οι αρχαίοι; Πώς οι τεχνίτες του παρελθόντος έλεγχαν την ύλη σε μικροσκοπικές κλίμακες;

Ο αρχαίος κόσμος είναι γνωστός για τα επιβλητικά επιτεύγματα υψηλής τεχνολογίας, με τον δικό μας Παρθενώνα, τις Πυραμίδες της Αιγύπτου και το Μάτσου Πίτσου στο Περού, να αποτελούν μερικά από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα.

Ωστόσο, οι τεχνίτες της αρχαιότητας έχουν δώσει εξαιρετικά τεχνολογικά δείγματα όχι μόνο στη μεγάλη αλλά και στη μικρή κλίμακα. Αυτή που σήμερα αποκαλούμε νανοτεχνολογία. Ο χειρισμός υλικού σε ατομική ή μοριακή κλίμακα για τη δημιουργία νέων λειτουργιών και ιδιοτήτων μοιάζει εντελώς σύγχρονη. Ωστόσο, τεχνίτες του παρελθόντος είχαν καταφέρει να ελέγχουν την ύλη σε μικροσκοπικές κλίμακες. Αυτό τουλάχιστον αναφέρει άρθρο του «Guardian», που μιλάει για μια σειρά διάσημων αρχαίων αντικειμένων, τα οποία κατασκευάστηκαν από τεχνίτες που γνώριζαν τη χρήση νανοσύνθετων υλικών.

To Κύπελλο του Λυκούργου, που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο, είναι ένα περίτεχνο, εξαιρετικής τεχνικής, γυάλινο αντικείμενο του 4ου αι. μ.Χ. Είναι το μοναδικό δείγμα ενός πολύ ειδικού τύπου γυαλιού, γνωστό ως διχροϊκό, που αλλάζει χρώματα όταν το κρατά κανείς κοντά σε φως. Η αδιαφανής πράσινη επιφάνειά του μετατρέπεται σε ένα λαμπερό ημιδιαφανές κόκκινο όταν το διαπερνά το φως. Το γυαλί του περιέχει μικροσκοπικές ποσότητες κολλοειδούς χρυσού και ασημιού, που δίνει αυτές τις ασυνήθιστες οπτικές ιδιότητες.

Το Κύπελλο του Λυκούργου – αριστερά στη σκιά και δεξιά κοντά σε φως.

Τα χαλύβδινα ξίφη της Δαμασκού κατασκευασμένα μεταξύ 300 και 1700 μ.Χ. είναι γνωστά για την εντυπωσιακή τους αντοχή και τις εξαιρετικά κοφτερές αιχμές τους. Οι ατσάλινες λεπίδες τους περιέχουν ειδικές δομές σε νανοκλίμακα, που ενισχύουν τις ιδιότητες του υλικού από το οποίο έχουν κατασκευαστεί.

Μια αντιδιαβρωτική γαλάζια χρωστική ουσία, γνωστή ως βαφή Μπλε Μάγια (Maya Blue), που πρωτοεμφανίστηκε το 800 μ.Χ., ανακαλύφθηκε στην προ-Κολομβιανή πόλη των Μάγια, την Τσίτσεν Ίτζα. Το σύνθετο υλικό της περιέχει πηλό με μικροσκοπικούς πόρους, όπου το λουλακί χρώμα συνδυάζεται χημικά με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργεί μια σταθερή χρωστική ουσία.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι οι τεχνίτες αυτών των υλικών ήταν νανοτεχνολόγοι; Στο άρθρο αναφέρεται η γνώμη δύο ειδικών, του Ίαν Φριστόουν από το Ινστιτούτο Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου UCL, που μελέτησε το Κύπελλο του Λυκούργου και του Πίτερ Πόφλερ, από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Δρέσδης, ο οποίος ασχολήθηκε με την έρευνα των δαμασκηνών σπαθιών.

Και οι δύο πιστεύουν ότι δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο. «Ήταν άτομα υψηλής εξειδίκευσης, αλλά σίγουρα δεν ήταν νανοτεχνολόγοι. Δεν γνώριζαν ότι δούλευαν σε νανοκλίμακα» δηλώνει ο Ίαν Φριστόουν. Από την πλευρά του ο Πίτερ Πόφλερ θεωρεί ότι ανέπτυξαν υλικά με τη δοκιμή, χωρίς να γνωρίζουν τις διαδικασίες που συμβαίνουν μέσα στα στερεά.

Στη σύγχρονη έρευνα χρησιμοποιήθηκε υψηλή μικροσκοπική ανάλυση για την ανακάλυψη της νανοδομής αυτών των αντικειμένων, αλλά τα συμπεράσματα δεν αποδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο κατασκευάστηκαν. «Πώς διέλυαν αυτά τα μέταλλα στο γυαλί; Με ποιο τρόπο έπαιρναν μια τόσο ομογενοποιημένη κατανομή νανοσωματιδίων; Μπορούμε μόνο να υποθέσουμε, καθώς στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε πώς τα κατάφεραν», δηλώνει ο Φρίστοουν για τους κατασκευαστές γυαλιών της ρωμαϊκής εποχής, που έφτιαξαν το Κύπελλο.

Ένα μειονέκτημα όμως της χρήσης υψηλής μικροσκοπικής ανάλυσης είναι ότι μέρος των πολύτιμων αντικειμένων θα πρέπει να καταστραφεί. Όταν πρόκειται για άφθονο υλικό, όπως η ανθεκτική βαφή Μπλε Μάγια, η απόσπαση ενός μικρού τμήματος για ανάλυση δεν είναι τόσο σημαντική. Όταν όμως η έρευνα αφορά σπάνια ευρήματα, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν. «Σε καμία περίπτωση δεν είναι αποδεκτή η απόσπαση δείγματος από το Κύπελλο του Λυκούργου. Είναι τόσο μοναδικό, τόσο πολύτιμο εύρημα. Ευτυχώς για εμάς, μερικά κομμάτια γυαλιού που βρέθηκαν στη μεταλλική βάση του πριν από δεκαετίες έχουν διασωθεί», δηλώνει ο Φρίστοουν.

Στην περίπτωση ενός χαλύβδινου δαμασκηνού ξίφους, οι επιμελητές του Ιστορικού Μουσείου της Βέρνης, που το δώρισαν στην έρευνα, στάθμισαν τα πιθανά οφέλη από την απώλεια ενός σπαθιού από τη συλλογή. Είναι θυσίες που, σύμφωνα με το άρθρο, αξίζουν τον κόπο, καθώς κάποιες από τις μελέτες δίνουν νέες κατευθύνσεις στην έρευνα της νανοτεχνολογίας.

Για παράδειγμα, η κατανόηση του μηχανισμού μικροσκοπικής κλίμακας που κρύβεται πίσω από τη βαφή των Μάγια, προσφέρει νέα στοιχεία στους επιστήμονες που ερευνούν σταθερές υβριδικές νανοδομημένες χρωστικές ουσίες. Οι έρευνες που γίνονται από το Γαλλικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών έχουν οδηγήσει στην ανακάλυψη μιας ποικιλίας υλικών με μικροσκοπικούς πόρους που βοηθούν στη σταθεροποίηση οργανικών βαφών. Επίσης, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Τορίνο μελετούν τη μέθοδο παρασκευής της βαφής των Μάγια ως προς τις δυνατότητες παραγωγής ανθεκτικών χρωμάτων.

Με τον ίδιο τρόπο, η κατανόηση των ιδιοτήτων του Κυπέλλου του Λυκούργου μπορεί να βοηθήσει στην παρασκευή ειδικών ταινιών που περιέχουν νανοσωματίδια χρυσού, οι οποίες αντανακλούν τις υπέρυθρες ακτίνες και ταυτόχρονα μεταδίδουν το φως. Οι ταινίες αυτές θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε παράθυρα κτιρίων σε ζεστές χώρες για να αντανακλούν τη θερμότητα, επιτρέποντας την είσοδο του φωτός, μειώνοντας με αυτόν τον τρόπο τη χρήση των κλιματιστικών.

Η γνώση αυτή είναι αποτέλεσμα εκατοντάδων χρόνων δοκιμών και πειραματισμών, με τους τεχνίτες να την περνούν από γενιά σε γενιά. Οι νανοτεχνολόγοι μπορούν να στηριχθούν πάνω στην αρχαία σοφία και μέσα από τη σύγχρονη κατανόηση της συμπεριφοράς των ατόμων και των μορίων να φτιάξουν συναρπαστικά νέα προϊόντα και συσκευές.

Πολλαπλά κτυπήματα από το νάνο γαλαξία Τοξότη έδωσαν στον Γαλαξία τις σπείρες του

Ένας γειτονικός  γαλαξίας νάνος που ονομάζεται Τοξότης μπορεί να είναι υπεύθυνος για τις σπείρες του Γαλαξία μας. Ο Τοξότης κτύπησε τον Γαλαξία, πριν περίπου 1,9 δισεκατομμύρια χρόνια. Στη συνέχεια ‘φώλιασε’ πάνω από τον γαλαξιακό «Βόρειο Πόλο» και συγκρούστηκε και πάλι πριν περίπου 900 εκατομμύρια χρόνια. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται και πάλι σε πορεία για μια τρίτη σύγκρουση σε 10 εκατομμύρια χρόνια περίπου από τώρα.

Οι ερευνητές έδωσαν στη δημοσιότητα μία από τις εικόνες της προσομοίωσης που απεικονίζει μια από τις φάσεις της σύγκρουσης του Τοξότη με τον Γαλαξία μας

 

Οι συγκρούσεις αυτές πρέπει να είχαν σημαντική επίδραση στον Γαλαξία μας, αλλά τα αποτελέσματα τους ήταν δύσκολο να υπολογιστούν λόγω της αβεβαιότητας ως προς το μέγεθος της σκοτεινής ύλης στον Τοξότη.

 

Τώρα ο Chris Purcell στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν νέες εκτιμήσεις για τη μάζα του Τοξότη, για να δημιουργήσουν την πιο ακριβή προσομοίωση που έγινε ποτέ για τις συνέπειες αυτών των συγκρούσεων.

 

Γαλαξιακή εξέλιξη

Η προσομοίωση ξεκινά με τον Γαλαξία μας ως ένας επίπεδος δίσκος με μια κεντρική ράβδο από άστρα και αέριο. Μετά την πρώτη σύγκρουση, αντί να βρεθούν σε κυκλική τροχιά γύρω από την κεντρική ράβδο, μερικά αστέρια ξεκίνησαν να κάνουν τροχιές σε μια ποικιλία από ελλείψεις. Όλα αυτά συνδυάστηκαν για να σχηματίσουν πυκνές συστάδες άστρων και αερίου σε σχήμα σπιράλ.

 

Μετά τη δεύτερη σύγκρουση, οι σπείρες γίνονται εντυπωσιακά παρόμοιες με αυτές που παρατηρούνται στον Γαλαξία μας. Την ίδια στιγμή, η κεντρική ράβδος στη προσομοίωση είναι διατηρημένη, ακριβώς όπως και στον πραγματικό Γαλαξία μας.

 

Οι συγκρούσεις επίσης δημιούργησαν δομές σαν δακτυλίους γύρω από τον Γαλαξία μας. Ένας από αυτούς, λέει ότι η ομάδα του Purcell, είναι πολύ παρόμοιος με ένα χαρακτηριστικό του νυχτερινού ουρανού, γνωστό ως το δακτύλιος του Μονόκερου. Η προσομοίωση δείχνει ότι ο δακτύλιος συνδέεται με τους σπειροειδείς βραχίονες – πέρα ​​από όσα μπορούν να δουν τα μεγαλύτερα σε ηλικία τηλεσκόπια. Ο Purcell μάλιστα προβλέπει ότι η επόμενη γενιά των γαλαξιακών χαρτών θα δείχνουν αυτή τη σύνδεση.

 

«Η εργασία είναι εντυπωσιακή γιατί αναπαράγει πολλά από τα χαρακτηριστικά που μπορούμε πραγματικά να δούμε", λέει ο Steve Majewski, αστρονόμος στο πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια. “Αυτό δεν έχει γίνει ποτέ πριν."

 

Η εργασία έχει επίσης ευρύτερες επιπτώσεις για την κατανόηση της γαλαξιακής εξέλιξης, επειδή οι συγκρούσεις μεταξύ γαλαξιών και των συνοδών τους, πιστεύεται ότι είναι ευρέως διαδεδομένες στο σύμπαν. "Πολλοί από τους σπειροειδείς γαλαξίες που μπορούμε να δούμε πιθανότατα σχηματίστηκαν με αυτό τον τρόπο», λέει ο Purcell. 

 

Περισσότερα στοιχεία για μια προνομιακή κατεύθυνση στον χωροχρόνο

Ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της σύγχρονης αστροφυσικής είναι η κοσμολογική αρχή. Είναι η ιδέα ότι οι παρατηρητές στη Γη δεν έχουν καμιά προνομιακή άποψη του Σύμπαντος και ότι οι νόμοι της φυσικής πρέπει να είναι οι ίδιοι παντού. Αυτό σημαίνει, για παράδειγμα, πως το σύμπαν φαίνεται λίγο πολύ το ίδιο σε όποια κατεύθυνση κι αν κοιτάξουμε γιατί η κατανομή των γαλαξιών είναι ίδια παντού.

 

Κι ενώ αυτή η περίφημη κοσμολογική αρχή έχει εδώ και πολλά χρόνια υποστηριχτεί με πολλές παρατηρήσεις, πρόσφατα έχουν βρεθεί πολλά στοιχεία ότι ορισμένα μέρη του Κόσμου είναι πιο ειδικά από κάποια άλλα, δηλαδή υπάρχει μια ανισοτροπία. 

 

Οι κουκίδες που είναι χρωματισμένες ανάλογα με το πρόσημο και το μέγεθος της στάθμης ανισοτροπίας, είναι οι κατευθύνσεις των τυχαίων αξόνων. Το ημισφαίριο που εμφανίζεται στην αριστερή πλευρά είναι αυτό που αντιστοιχεί σε μεγαλύτερες επιταχύνσεις με ένα προτιμητέο άξονα, ενώ το δεξιό αντιστοιχεί σε αυτό με μικρότερες επιταχύνσεις και έναν άλλο προτιμητέο άξονα

Κάποιοι λοιπόν κοσμολόγοι έχουν αρχίσει να υποψιάζονται ότι η Αρχή μπορεί να είναι και λάθος. Στοιχεία από μελέτες των σουπερνόβα τύπου 1 δείχνουν πως το Σύμπαν όχι απλώς επεκτείνεται αλλά επιταχύνεται. Το περίεργο είναι ότι αυτή η επιτάχυνση δεν είναι ομοιόμορφη προς όλες τις κατευθύνσεις. Αντίθετα, το σύμπαν φαίνεται να επεκτείνεται ταχύτερα σε κάποιες κατευθύνσεις σε σχέση με κάποιες άλλες.

 

Αλλά πόσο καλό είναι αυτά τα στοιχεία; Είναι πιθανό ότι η προτιμητέα κατεύθυνση να είναι μια στατιστική οφθαλμαπάτη, που θα εξαφανιστεί αν γίνει σωστά η ανάλυση των δεδομένων.

 

Οι Rong-Gen Cai και Zhong-Liang Tuo στα Εργαστήριο Θεωρητικής Φυσικής στο Πεκίνο έχουν επανεξετάσει τα δεδομένα από 557 σουπερνόβα σε όλο το Σύμπαν και επαναϋπολόγισαν τους σχετικούς αριθμούς.

 

Σήμερα, αυτοί επιβεβαιώνουν ότι είναι πραγματικός ένας προτιμητέος άξονας. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, η κατεύθυνση της επιτάχυνσης είναι μεγαλύτερη στον αστερισμό Αλώπηξ (Vulpecula) στο βόρειο ημισφαίριο. Αυτό είναι συνεπές και με άλλες αναλύσεις, καθώς και με άλλα στοιχεία, που δείχνουν έναν προτιμώμενο άξονα και στο κοσμικό υπόβαθρο μικροκυμάτων.

 

Κι αυτό θα αναγκάσει τους κοσμολόγους σε ένα δυσάρεστο συμπέρασμα: η κοσμολογική αρχή πρέπει να είναι λάθος.

 

Αλλά αυτό εγείρει επίσης και συναρπαστικά ερωτήματα: Γιατί το Σύμπαν να έχει ένα προτιμητέο άξονα και πώς θα πρέπει να ταιριάξουμε τα δεδομένα αυτά με τα μοντέλα του σύμπαντος;

Δεν είχε πάντα σταθερή ταχύτητα το φως

Πρόκειται για τον ακρογωνιαίο λίθο της Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν, με την οποία προστέθηκε στις θεμελιώδεις σταθερές της φυσικής. Ο λόγος για την ταχύτητα του φωτός στο κενό, που ισούται με 300.000 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο και, σύμφωνα με τον διάσημο φυσικό, παραμένει αμετάβλητη για οποιονδήποτε παρατηρητή βρίσκεται ακίνητος ή κινείται χωρίς επιτάχυνση.

Η ταχύτητα του φωτός 299.792.458 μέτρα το δευτερόλεπτο θεωρείται μια από τις μεγάλες θεμελιώδεις σταθερές της σύγχρονης Φυσικής. Oμως μερικοί επιστήμονες, εδώ και χρόνια, υποστηρίζουν κάτι που σίγουρα θα έβγαζε τον Αϊνστάιν από τα ρούχα του: ότι το φως δεν είχε στον αιώνα τον άπαντα την ίδια ταχύτητα με τη σημερινή. Και τώρα, για πρώτη φορά, δηλώνουν ότι η ιδέα τους ωρίμασε σε βαθμό που πλέον να είναι δυνατό να ελεγχθεί πειραματικά.

Ο João Magueijo του Imperial College του Λονδίνου και ο Niayesh Afshordi του Πανεπιστημίου Γουότερλου του Καναδά, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό φυσικής «Physical Review D», υποστηρίζουν ότι η ταχύτητα του φωτός ήταν μεγαλύτερη αμέσως μετά την «Μεγάλη Έκρηξη» (Μπιγκ Μπανγκ) που δημιούργησε το σύμπαν. Για την ακρίβεια, σύμφωνα με τους δύο επιστήμονες, το φως διαδιδόταν με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα στο «νεογέννητο» σύμπαν, το οποίο είχε ασύλληπτη πυκνότητα και θερμοκρασία. Στη συνέχεια, όσο μειωνόταν η πυκνότητα και η θερμοκρασία, ελαττωνόταν σταδιακά και η ταχύτητα του φωτός, φθάνοντας τελικά στα 300.000 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο. Η ιδέα πρωτοεμφανίσθηκε στο τέλος της δεκαετίας του 1990 και έκτοτε αντιμετωπίσθηκε ως μια ενδιαφέρουσα αλλά αναπόδεικτη θεωρία.

Αν και η θεωρία πρωτοδιατυπώθηκε τη δεκαετία του 1990, σε άρθρο που δημοσίευσαν οι δύο επιστήμονες τη Δευτέρα στο περιοδικό Physical Review, περιγράφουν με ποιον τρόπο θα μπορούσε να ελεγχθεί. Κι αυτό γιατί, αν ισχύει, θα πρέπει να ανιχνευθεί μία χαρακτηριστική «υπογραφή» στη μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου (CMB), δηλαδή στο υπόλειμμα της ακτινοβολίας που εξέπεμπε το σύμπαν περίπου 380.000 χρόνια μετά τη δημιουργία του.

Ένα από τα κίνητρα αμφισβήτησης της «αιώνια» σταθερής ταχύτητας του φωτός, για τους δύο επιστήμονες, ήταν να δώσουν μία εναλλακτική εξήγηση για το γεγονός ότι το σύμπαν είναι «ομογενές και ισότροπο», δηλαδή φαίνεται το ίδιο σε όποια θέση παρατήρησης κι αν βρεθούμε και προς όποια κατεύθυνση και αν παρατηρήσουμε.

Μέχρι σήμερα, για να εξηγηθεί αυτή η ιδιότητα, οι περισσότεροι κοσμολόγοι προτείνουν τη θεωρία του κοσμικού πληθωρισμού, υποστηρίζοντας δηλαδή πως στις πρώτες φάσεις δημιουργίας του, το σύμπαν γνώρισε μία φάση βίαιης και απότομης διαστολής, η οποία κατάφερε να του «χαρίσει» ομοιογένεια, αν και διήρκησε για ένα απειροελάχιστο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, το πρόβλημα με τον κοσμικό πληθωρισμό είναι πως δεν υπάρχει κάποια πειστική απάντηση ούτε για τον μηχανισμό που το προκάλεσε ούτε για τον λόγο που είχει τόσο μικρή διάρκεια.

Από την άλλη πλευρά, αν η υπόθεση των João Magueijo και Niayesh Afshordi ευσταθεί, και το φως σε εκείνο το στάδιο της κοσμικής δημιουργίας είχε όντως πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα, τότε σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, η διάδοσή του προς όλες τις κατευθύνσεις θα μπορούσε να εξηγήσει την ομοιογένεια του σύμπαντος.

Σε μία τέτοια περίπτωση, όπως προβλέπουν, θα πρέπει οι διακυμάνσεις της πυκνότητας στο πρώιμο σύμπαν να έχουν ένα συγκεκριμένο μοτίβο. Έτσι, προβλέπουν πως το μέγεθος που μετρά αυτές τις διακυμάνσεις, και ονομάζεται φασματικός δείκτης, θα πρέπει να ισούται με 0,96478.

Με το σημερινό επίπεδο ακρίβειας των αστρονομικών παρατηρήσεων, ο φασματικός δείκτης έχει μετρηθεί ίσος περίπου με 0,968. Αν οι πιο ακριβείς μετρήσεις, μέσα στα επόμενα χρόνια, κάνουν την πραγματική τιμή να προσεγγίσει το νούμερο που προβλέπουν οι επιστήμονες, τότε θα ενισχυθεί η θεωρία τους, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει πως έχει επαληθευτεί.

Ωστόσο, στην περίπτωση που από την ακριβέστερη μέτρηση του φασματικού δείκτη προκύψει κάποια τιμή που αποκλίνει από την πρόβλεψή τους, τότε η θεωρία θα καταρριφθεί.

Απίθανες οπτικές ψευδαισθήσεις που έχει δημιουργήσει η φύση!

Η Μητέρα Φύση είναι ο πιο εκπληκτικός δημιουργός που φτιάχνει αριστουργήματα τα οποία είναι τόσο εντυπωσιακά που μοιάζουν να είναι μέρος κάποιου φανταστικό κόσμου έξω από την πραγματικότητά μας. Δείτε τις εικόνες που μοιάζουν οπτικές ψευδαισθήσεις αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινές…

Υποβρύχιος καταρράκτης

Αυτή η ψευδαίσθηση δημιουργείται από τις καταθέσεις άμμου που υπάρχουν κατά μήκος της ακτής του Μαυρίκιου.

Πίνακας ζωγραφικής

Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για πίνακα εξπρεσιονιστή ζωγράφου αλλά είναι νεκρά δέντρα στην έρημο Ναμίμπια κατά τη διάρκεια ενός ηλιοβασιλέματος.

Ταραγμένη θάλασσα

Κοιτάζοντας τα σύννεφα, όπως αυτά, μπορεί κανείς να φανταστεί μια φουρτουνιασμένη θάλασσα πάνω από το κεφάλι του, αντί του ουρανού. Τα Undulatus asperatus είναι ένα σπάνιο είδος σύννεφων.

Στην άκρη ενός γκρεμού

Ο άνθρωπος σε αυτή την εικόνα φαίνεται να περπατά στην άκρη ενός γκρεμού, αλλά στην πραγματικότητα είναι η όχθη ενός ποταμού που ρέει μέσα στο Glen Canyon.

Το μοτίβο ενός δέντρου

Στην Μπάχα στο Μεξικό το νερό στην άμμο σχηματίζει αυτά τα μοτίβα λόγω του υψηλού εύρους της παλίρροιας.

Ένας δρόμος στο βουνό

Στην πραγματικότητα είναι μια εικόνα του ποταμού Κολοράντο.

Ένας φλεγόμενος ανεμοστρόβιλος

Μια εικόνα του ποταμού Rio Tinto στην Ισπανία γεμάτος βαρέα μέταλλα που του δίνουν αυτό το περίεργο χρώμα.

Σταγόνες βροχής

Η εικόνα φαίνεται να είναι η τέλεια φωτογραφία της βροχής. Αλλά αν κοιτάξετε προσεκτικά θα παρατηρήσετε ότι καθεμία από αυτές τις σταγόνες απλά κρέμεται από ένα ιστό αράχνης.

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ: ΣΟΦΟΚΛΗΣ - Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ (1346-1396)

ΧΟ. τὸν ἄνδρα, τοῦ πέμψαντος οὕνεκ᾽, Οἰδίπους,
εἰπὼν ὁποῖα ξύμφορ᾽ ἔκπεμψαι πάλιν.
ΟΙ. ἀλλ᾽ εἰ μέν, ἄνδρες τῆσδε δημοῦχοι χθονός,
μὴ ᾽τύγχαν᾽ αὐτὸν δεῦρο προσπέμψας ἐμοὶ
1350 Θησεύς, δικαιῶν ὥστ᾽ ἐμοῦ κλύειν λόγους,
οὔ τἄν ποτ᾽ ὀμφῆς τῆς ἐμῆς ἐπῄσθετο.
νῦν δ᾽ ἀξιωθεὶς εἶσι κἀκούσας γ᾽ ἐμοῦ
τοιαῦθ᾽ ἃ τὸν τοῦδ᾽ οὔποτ᾽ εὐφρανεῖ βίον·
ὅς γ᾽, ὦ κάκιστε, σκῆπτρα καὶ θρόνους ἔχων,
1355 ἃ νῦν ὁ σὸς ξύναιμος ἐν Θήβαις ἔχει,
τὸν αὐτὸς αὐτοῦ πατέρα τόνδ᾽ ἀπήλασας
κἄθηκας ἄπολιν καὶ στολὰς ταύτας φορεῖν
ἃς νῦν δακρύεις εἰσορῶν, ὅτ᾽ ἐν πόνῳ
ταὐτῷ βεβηκὼς τυγχάνεις †κακῶν ἐμοί.†
1360 οὐ κλαυτὰ δ᾽ ἐστίν, ἀλλ᾽ ἐμοὶ μὲν οἰστέα
τάδ᾽, ἕωσπερ ἂν ζῶ, σοῦ φονέως μεμνημένος.
σὺ γάρ με μόχθῳ τῷδ᾽ ἔθηκας ἔντροφον,
σύ μ᾽ ἐξέωσας· ἐκ σέθεν δ᾽ ἀλώμενος
ἄλλους ἐπαιτῶ τὸν καθ᾽ ἡμέραν βίον.
1365 εἰ δ᾽ ἐξέφυσα τάσδε μὴ ᾽μαυτῷ τροφοὺς
τὰς παῖδας, ἦ τἂν οὐκ ἂν ἦ, τὸ σὸν μέρος.
νῦν δ᾽ αἵδε μ᾽ ἐκσῴζουσιν, αἵδ᾽ ἐμαὶ τροφοί,
αἵδ᾽ ἄνδρες, οὐ γυναῖκες, εἰς τὸ συμπονεῖν·
ὑμεῖς δ᾽ ἀπ᾽ ἄλλου κοὐκ ἐμοῦ πεφύκατον.
1370 τοιγάρ σ᾽ ὁ δαίμων εἰσορᾷ μέν, οὔ τί πω
ὡς αὐτίκ᾽, εἴπερ οἵδε κινοῦνται λόχοι
πρὸς ἄστυ Θήβης. οὐ γὰρ ἔσθ᾽ ὅπως πόλιν
κείνην ἐρείψεις, ἀλλὰ πρόσθεν αἵματι
πεσῇ μιανθείς, χὠ σύναιμος ἐξ ἴσου.
1375 τοιάσδ᾽ ἀρὰς σφῷν πρόσθε τ᾽ ἐξανῆκ᾽ ἐγὼ
νῦν τ᾽ ἀνακαλοῦμαι ξυμμάχους ἐλθεῖν ἐμοί,
ἵν᾽ ἀξιῶτον τοὺς φυτεύσαντας σέβειν,
καὶ μὴ ᾽ξατιμάζητον, εἰ τυφλοῦ πατρὸς
τοιώδ᾽ ἔφυτον· αἵδε γὰρ τάδ᾽ οὐκ ἔδρων.
1380 τοιγὰρ τὸ σὸν θάκημα καὶ τοὺς σοὺς θρόνους
κρατοῦσιν, εἴπερ ἐστὶν ἡ παλαίφατος
Δίκη ξύνεδρος Ζηνὸς ἀρχαίοις νόμοις.
σὺ δ᾽ ἔρρ᾽ ἀπόπτυστός τε κἀπάτωρ ἐμοῦ,
κακῶν κάκιστε, τάσδε συλλαβὼν ἀράς,
1385 ἅς σοι καλοῦμαι, μήτε γῆς ἐμφυλίῳ
δόρει κρατῆσαι μήτε νοστῆσαί ποτε
τὸ κοῖλον Ἄργος, ἀλλὰ συγγενεῖ χερὶ
θανεῖν κτανεῖν θ᾽ ὑφ᾽ οὗπερ ἐξελήλασαι.
τοιαῦτ᾽ ἀρῶμαι, καὶ καλῶ τὸ Ταρτάρου
1390 στυγνὸν πατρῷον ἔρεβος, ὥς σ᾽ ἀποικίσῃ,
καλῶ δὲ τάσδε δαίμονας, καλῶ δ᾽ Ἄρη
τὸν σφῷν τὸ δεινὸν μῖσος ἐμβεβληκότα.
καὶ ταῦτ᾽ ἀκούσας στεῖχε, κἀξάγγελλ᾽ ἰὼν
τοῖς πᾶσι Καδμείοισι τοῖς σαυτοῦ θ᾽ ἅμα
1395 πιστοῖσι συμμάχοισιν, οὕνεκ᾽ Οἰδίπους
τοιαῦτ᾽ ἔνειμε παισὶ τοῖς αὑτοῦ γέρα.

***
ΧΟ. Τον άντρα αυτόν, Οιδίποδα, για χάρη εκείνουπου τον έστειλε, πρώτα του λες ό,τι συμφέρει στην περίσταση,μετά, αν θες, τον στέλνεις πίσω.ΟΙ. Αν, κάτοικοι της χώρας, δεν τύχαινε αυτόν εδώ1350να μου τον έστελνε ο Θησέας, με την αξίωση ν᾽ αποκριθώστα λόγια του, ούτε που θ᾽ άκουγε τον ήχο της φωνής μου.Τώρα ωστόσο που αξιώθηκε αυτή τη χάρη, θα πάρειδρόμο, αφού πρωτύτερα θα δει να βγαίνουν απ᾽ το στόμα μουλόγια τέτοιας λογής, που σίγουρα δεν πρόκειται να ευφράνουντην υπόλοιπη ζωή του.Γιατί, παγκάκιστε, εσύ κρατούσες τότε σκήπτρο και θρόνο,αυτά που τώρα τα κρατεί στη Θήβα ο αδελφός σου, 1355όταν τον ίδιο τον πατέρα σου από την πόλη εξόρισες,τον άφησες χωρίς πατρίδα, μ᾽ αυτό το άθλιο ρούχο,που τώρα βλέποντας σου φέρνει κλάματα, αφού στο μεταξύβρήκε κι εσένα μαύρη συμφορά, όπως κι εμένα.1360Αλλά το κλάμα το δικό σου για τα δικά μου βάσαναμου περισσεύει, πρέπει να τα υποφέρω μόνος μου,όσο θα ζω, για να θυμάμαι εσένα, τον φονιά μου.Γιατί εσύ μ᾽ έφερες στην κατάντια αυτή, εσύ που με κυνήγησες,και βρέθηκα μετά περιπλανώμενος να ζητιανεύωτο ψωμί της μέρας από τον ένα και τον άλλο.1365Αν δεν είχα σπείρει αυτές τις κόρες μου που με φροντίζουν,δεν θα βρισκόμουν τώρα στη ζωή, όσο η ζωή μου κρέμεταιαπό σένα. Τώρα αυτές κάνουν το παν για να με συντηρήσουν,αυτές τρέχουν για το φαΐ μου, έγιναν άντρες, δεν είναιπια γυναίκες, στη συμφορά μου συμμετέχοντας.Όσο για σας, άλλος σας έσπειρε, δεν γεννηθήκατε από μένα.1370Το μάτι του ο θεός έχει καρφώσει πάνω σου και περιμένειτη στιγμή, όχι ακόμη αυτή, αν, όπως λες, κινούνταικιόλας οι στρατοί σου προς τη Θήβα. Γιατί δεν πρόκειταιτην πόλη να συντρίψεις· πιο πριν νεκρός θα πέσειςμε μολυσμένο αίμα, μαζί κι ο αδελφός σου.1375Τέτοιες κατάρες για σας τους δυο ξεστόμισα στο παρελθόν·τώρα τις φέρνω στο παρόν, να γίνουν σύμμαχοί μου,ώστε να μάθετε πως πρέπει, όποιος σας έσπειρε,και να τον σέβεστε· σπορά κι οι δυο τυφλού πατέρα,να μην τον ξευτελίζετε — οι κόρες μου ευτυχώς δεν σας μιμήθηκαν.1380Τώρα οι κατάρες μου νικούν την ικεσία και τους θρόνους σας,αν στέκει ορθή η φημισμένη Δίκη, σύνεδρος του Διόςκαι των αρχαίων νόμων.Και τώρα, σιχαμένε, ξεκουμπήσου, από πατέρα σου, πανάθλιε,να με ξεγράψεις, φορτώσου μόνο τις κατάρες μου, αυτές1385που επικαλούμαι να σε βρουν· μήτε μ᾽ εμφύλιο δόρυνικητής θα βγεις, μήτε στο κοίλο Άργος θα γυρίσεις, αλλάαπό χέρι αδελφικό θα σκοτωθείς και θα σκοτώσεις αδελφό,αυτόν που σ᾽ έχει εξορισμένο.Κι εύχομαι ο Τάρταρος συγκάτοικό του να σε πάρει1390στο μισητό του έρεβος· καλώ και τις θεές του τόπου, καλώτον Άρη, τον θεό που μεταξύ σας έβαλε μίσος θανάσιμο.Άκουσες όσα έπρεπε ν᾽ ακούσεις, τώρα δρόμο. Τράβανα τ᾽ αναγγείλεις σ᾽ όλους τους Θηβαίους και σ᾽ όλους τους πιστούς1395συμμάχους σου· να μάθουν όλοι ποιό γέρας ο Οιδίπουςμοίρασε στους δυο του γιους.