Γιατί τα γαλαξιακά σμήνη κινούνται προς κάποια κοσμικά “καυτά σημεία”

Όταν οι κοσμολόγοι κοίταξαν να δουν τι συμβαίνει στα σύνορα του Σύμπαντος, παρατήρησαν κάτι που δεν ανέμενε κανένας – μια τάση των πιο μεγάλων γαλαξιακών σμηνών να κατευθύνονται προς ένα ενιαίο ‘καυτό’ σημείο στο διάστημα. Γιατί συμβαίνει αυτό παραμένει ακόμα ένα μυστήριο.

Η εξερεύνηση των ορίων του γνωστού Κόσμου είναι ένα πολύ δύσκολο έργο, και ακόμα κάτι που μπορεί να επιχειρηθεί μόνο με τη χρήση σύγχρονων επιστημονικών μέσων. Αυτό που οι αστρονόμοι μπορούν να κάνουν είναι να μετρήσουν την ταχύτητα και την κατεύθυνση στην οποία κινούνται οι γαλαξίες, τα σμήνη και τα γαλαξιακά υπερσμήνη.

Τέτοιες μελέτες έχουν αποκαλύψει μια γενική τάση που υπάρχει στις δομές αυτές, από τις μεγαλύτερες κοσμικές δομές στο σύμπαν, για να προσανατολίζονται προς ένα ενιαίο σημείο στο χώρο. Οι αστρονόμοι δεν έχουν ακόμα καταλάβει γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά έχουν προταθεί έχουν αρκετές εξηγήσεις γι αυτό το ανεξήγητο φαινόμενο.

Είναι ενδιαφέρον, ότι όλα τα αντικείμενα στο διάστημα με κατεύθυνση αυτό το σημείο, ταξιδεύουν με ταχύτητες που εγγίζουν τα 800 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο. Ο λόγος που είναι περίεργο αυτό το γεγονός είναι ότι τα κοσμολογικά μοντέλα υποστηρίζουν ότι όλα τα αντικείμενα στην άκρη του Κόσμου θα πρέπει να κινούνται με ίσες ταχύτητες προς όλες τις κατευθύνσεις.

Αντίθετα, αυτό που παρατηρείται στην πράξη είναι η τάση τα αντικείμενα να προτιμούν μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. "Τα σμήνη δείχνουν μια μικρή αλλά μετρήσιμη ταχύτητα που είναι ανεξάρτητη της διαστολής του Σύμπαντος και δεν αλλάζει, καθώς αυξάνονται οι αποστάσεις”, εξηγεί ο Alexander Kashlinsky του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων της NASA Goddard.

"Δεν περιμέναμε ποτέ να βρούμε κάτι σαν αυτό", προσθέτει ίδιος, ο οποίος ήταν ο επικεφαλής αυτής της νέας έρευνας.

Στην αστρονομική κοινότητα, αυτή η διακριτή κίνηση μεταξύ των μεγάλων κοσμικών δομών που είναι ανεξάρτητη από την διαστολή του σύμπαντος ονομάζεται σκοτεινή ροή. "Η κατανομή της ύλης στο παρατηρήσιμο Σύμπαν δεν μπορεί να εξηγήσει αυτή την κίνηση," λέει ο Kashlinsky για τη ρίζα αυτού του προβλήματος.

Ας σημειωθεί, ότι ήταν ακριβώς το ίδιο γεγονός που έχει αναγκάσει τους αστρονόμους να αναπτύξουν τις έννοιες της σκοτεινής ενέργειας και της σκοτεινής ύλης. Προφανώς, υπάρχει μια ανεπαρκής μάζα στο παρατηρήσιμο Σύμπαν για να αιτιολογήσει τη δύναμη της βαρύτητας, που καθορίζει πώς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους οι γαλαξίες, σμήνη και τα υπερσμήνη.

Μία από τις προτεινόμενες εξηγήσεις για αυτό το φαινόμενο ήταν ότι οι δομές κατευθύνονται προς μια μαύρη τρύπα. Αυτό όμως είναι αδύνατο για δύο λόγους – πρώτον, θα χρειαζόταν μια πραγματικά μεγάλη μαύρη τρύπα για να τα ελκύει, και, δεύτερον, τα αντικείμενα θα επιταχύνονταν προς την κατεύθυνση αυτή, αντί να διατηρούν μια σταθερή ταχύτητα.

Η δε ανακάλυψη μιας μεθόδου για να εξηγήσει αυτή την σκοτεινή ροή (όπως ονομάστηκε) είναι εξαιρετικά δύσκολη, από το γεγονός ότι η ίδια η ύπαρξη της θέτει υπό αμφισβήτηση όσα φαινομενικά γεγονότα συμβαίνουν στο Σύμπαν, όπως ο τρόπος που επεκτείνεται και οι δυνάμεις που επηρεάζουν αυτή τη διαδικασία.

Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Buffalo έδειξαν πρόσφατα ότι οι σουπερνόβες – οι τελικές εκρήξεις των πολύ μεγάλων άστρων – δεν κινούνται σε συγχρονισμό σε όλο τον Κόσμο, όπως προηγουμένως νομίζαμε. Σε μια προσεχή έκδοση του περιοδικού της Κοσμολογίας και Αστροσωματιδιακής Φυσικής, εξηγούν λεπτομερώς την έρευνά τους πάνω στην 557 σουπερνόβα.

"Το αποτέλεσμα μας είναι βαρετό, κατά κάποιο τρόπο, γιατί ταιριάζει με την προσδοκία σας για το καθιερωμένο κοσμολογικό μοντέλο”, εξηγεί ο William Kinney, ο οποίος κατέχει έδρα φυσικού στο ίδιο πανεπιστήμιο.

"Αν αποδειχθεί ότι η ομάδα της NASA με επικεφαλής τον Alexander Kashlinsky έχει δίκιο, θα είναι συναρπαστικό, επειδή κάποιο τρελό πράγμα συμβαίνει εκεί πάνω που κανείς δεν καταλαβαίνει”, προσθέτει.

"Θα πρέπει να υπάρχει κάτι πολύ ριζοσπαστικό, σαν μια μεγάλη μάζα εκτός του ορατού σύμπαντος που να ελκύει τα αντικείμενα στο εσωτερικό μας σύμπαν. Αυτό θα ήταν όντως μια μεγάλη είδηση, συνεχίζει ο ίδιος.

Αλλά, "με την μελέτη μας, ταράζουμε τα νερά. Δεν είναι ακόμα σαφές ποιος έχει δίκιο. Πρέπει να κάνουμε περισσότερα για να δημιουργήσουμε μια πιο λεπτομερή και ακριβή εικόνα του Σύμπαντος," καταλήγει.

Το πληθωριστικό μοντέλο του σύμπαντος Μία συνάντηση της κοσμολογίας με τη σωματιδιακή φυσική

Αν ρωτήσετε από πού προήλθαν όλα αυτά που βλέπουμε γύρω μας και σας απαντήσουν «από το Big Bang», μην τους πιστέψετε. Καμιά ουσία δεν γεννήθηκε την ώρα της Μεγάλης Έκρηξης. Κι αν δεν συνέβαινε μια τρομερή διαστολή (ο πληθωρισμός) μετά το Big Bang δεν θα υπήρχε τίποτα γύρω μας, ούτε εσείς για να υποβάλλετε τούτη την ερώτηση.

Το σύμπαν γεννήθηκε από μια ανωμαλία, ένα σημείο με άπειρη πυκνότητα, πριν από 13.7 δισεκατομμύρια χρόνια περίπου. Όμως η κβαντομηχανική – η επιστήμη του μικρόκοσμου – δέχεται ότι σε τόσες ακραίες συνθήκες δεν ισχύει κανένας γνωστός νόμος της φύσης. Πρέπει να περιμένουμε να φθάσει το σύμπαν στο μήκος Planck (10-35m), όταν η πυκνότητα από άπειρη έγινε «μόνο» 1094 γραμμάρια ανά κυβικό εκατοστό. Αυτά είναι τα απόλυτα όρια στο μέγεθος και στην πυκνότητα από τα οποία αρχίζει να εφαρμόζεται η κβαντική μηχανική.

Δυστυχώς, αν μια φυσαλίδα στο μέγεθος του μήκους Planck περιέχει όλη την υλο-ενέργεια του σύμπαντος, το ισχυρό βαρυτικό του πεδίο θα το κάνει αμέσως να καταρρεύσει προς μια σημειακή ανωμαλία, ή μια συμπαντική μαύρη τρύπα. Εκτός κι αν παρέμβει κάποιος άλλος μηχανισμός ή ένα κολοσσιαίο γεγονός κι αλλάξει την κατάσταση.

Γι αυτό και στην αρχή η γέννηση του σύμπαντος από το μηδέν φάνηκε αρχικά αδύνατη. Αλλά, έστω ότι το σύμπαν ξέφευγε από τη μοίρα της μαύρης τρύπας, τι θα μπορούσε να ήταν; Ένα σύμπαν γεμάτο ακτινοβολία χωρίς καμιά ύλη και πολύ μικρό με τα σημερινά κριτήρια.

Η θεωρία του Big Bang φυσικά κι έδωσε το έναυσμα στην επιστήμη να εξηγήσει γιατί το σύμπαν δεν είναι σταθερό, και ότι προέρχεται από ένα απειροελάχιστο σημείο ενώ ακόμα και σήμερα διαστέλλεται. Αλλά υπάρχουν κι άλλα αινίγματα που παρατηρούμε σήμερα και η αρχική θεωρία του Big Bang δεν μπορούσε να εξηγήσει. Για παράδειγμα, η εξαιρετική επιπεδότητα, η ομοιογένεια και ισοτροπία του σύμπαντος από πού προέρχονται; πώς δημιουργήθηκαν; τυχαία ή με κάποιο άλλο μηχανισμό που η πρώτη θεωρία του Big Bang αγνοούσε. Γι αυτό υπήρχε η ανάγκη μιας άλλης θεωρίας, συμπληρωματικής της αρχικής, που θα έλυνε τα παραπάνω προβλήματα. Ένα μοντέλο που θα έδειχνε πώς το σύμπαν ξέφυγε από τη μοίρα της μαύρης τρύπας και την αδυσώπητη βαρυτική έλξη, πώς το σύμπαν έγινε σχεδόν επίπεδο, ομοιογενές και ισότροπο. Κι αυτή η θεωρία είναι ο Πληθωρισμός.

Ο πληθωρισμός ή μια εκθετική διαστολή μετά την εποχή Planck (τα πρώτα 10 -43 του δευτερολέπτου) μπορεί να αποτρέψει το σχηματισμό μιας συμπαντικής μαύρης τρύπας, ενώ η αρχή της απροσδιοριστίας όπως την ανέλυσε ο Edward Tryon επιτρέπει την εμφάνιση ολόκληρου του σύμπαντος από το κενό, ή από το τίποτα όπως χαρακτηριστικά το είπε, σαν μια κβαντική διακύμανση του κενού, πράγμα που επιτρέπεται από την κβαντική θεωρία.

Είναι το σύμπαν άπειρο;

Εξερευνήστε το μεγαλύτερο ερώτημα όλων των εποχών. Πόσο μακριά φτάνουν τα άστρα στο διάστημα; Και τι βρίσκεται πέρα ​​από αυτά; Στη σύγχρονη εποχή, χτίσαμε γιγαντιαία τηλεσκόπια που μας επέτρεψαν να ρίξουμε το βλέμμα μας βαθιά μέσα στο σύμπαν. Οι αστρονόμοι μπόρεσαν να ανατρέξουν κοντά στη στιγμή της γέννησης του. Κι έχουν ανακατασκευάσει την πορεία της κοσμικής ιστορίας με μια εκπληκτική λεπτομέρεια.

Ένα υπέροχο βίντεο για το σύμπαν [Πατήστε το πλήκτρο CC για υπότιτλους στα Αγγλικά]

 

Από υπολογιστικά μοντέλα και μυριάδες παρατηρήσεις, έχουν αποκαλύψει σημαντικά στοιχεία για τη συνεχή εξέλιξή του. Πολλοί τώρα συμπεραίνουν ότι αυτά που μπορούμε να δούμε, τα αστέρια και τους γαλαξίες που απλώνονται στα όρια της παρατηρητικής ικανότητας μας, αντιπροσωπεύουν μόνο ένα μικρό κλάσμα από όλα αυτά που είναι εκεί έξω.

Μήπως ο κόσμος θα υπάρχει για πάντα; Πού είναι η θέση μας μέσα σε αυτό; Και πώς θα σκέφτονταν οι μεγάλοι στοχαστές όταν θα ήξεραν αυτές τις απόψεις που ξέρουμε σήμερα;

Για εκείνους που βρίσκουν ότι είναι δύσκολο να κατανοήσουν το άπειρο, δεν είναι μόνοι. Είναι μια έννοια η οποία εδώ και καιρό βασανίζει ακόμα και τα καλύτερα μυαλά.

Πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια πριν, ο μαθηματικός Πυθαγόρας και οι οπαδοί του είδαν στις αριθμητικές σχέσεις ως το κλειδί για την κατανόηση του κόσμου γύρω τους.

Όμως, σε έρευνά τους σχετικά με τα γεωμετρικά σχήματα, ανακάλυψαν ότι ορισμένοι σημαντικοί δείκτες δεν μπορούν να εκφρασθούν με απλούς αριθμούς. Για παράδειγμα το μήκος της περιφέρειας ενός κύκλου ως προς την διάμετρο του μας δίνει το π=3.14

Οι υπολογιστές υπολόγισαν πρόσφατα το π με μία ακρίβεια 5 τρισεκατομμύρια ψηφία, επιβεβαιώνοντας αυτό που οι Αρχαίοι Έλληνες έμαθαν: δεν υπάρχουν επαναλαμβανόμενα μοτίβα και δεν υπάρχει τέλος σε αυτά που βλέπουμε.

Η ανακάλυψη των λεγόμενων άρρητων αριθμών, όπως το π ήταν τόσο ανησυχητικό, λέει ο θρύλος, που ένα μέλος της Σχολής των Πυθαγορείων, ο φυσικός, μαθηματικός και φιλόσοφος Ίππασος, πνίγηκε στη θάλασσα μόλις αποκαλύφθηκε η ύπαρξή τους (Η ανακάλυψη αυτή του Ίππασου ερχόταν σε αντίθεση με τις αντιλήψεις των Πυθαγορείων και για να μείνει κρυφή τον πέταξαν στη θάλασσα, όπου και πνίγηκε).

Έναν αιώνα αργότερα, ο φιλόσοφος Ζήνων έφερε το άπειρο στο φως με μια σειρά από παράδοξα: καταστάσεις που είναι αληθείς αλλά έντονα αντι-διαισθητικές.

Το βίντεο λοιπόν ασχολείται με την απεραντοσύνη του σύμπαντος επιβεβαιώνοντας τον Ζήνωνα.

Νέες εντυπωσιακές εικόνες του «New Horizons» από τον πλανήτη Πλούτωνα

Φωτογραφικό υλικό, που έστειλε το ερευνητικό σκάφος «New Horizons» της NASA από τον πλανήτη Πλούτωνα.

Μια μια λωρίδα έκτασης 80 χιλιομέτρων που βρίσκεται 3 δισεκατομμύρια μίλια σε απόσταση από τη Γη, απεικονίζεται στο καινούργιο φωτογραφικό υλικό, που έστειλε το ερευνητικό σκάφος «New Horizons» της NASA από τον πλανήτη Πλούτωνα.

Οι νέες εικόνες που δόθηκαν στη δημοσιότητα αποτελούν πλάνα που τραβήχτηκαν τον περασμένο Ιούλιο και αποτελούν ότι πιο κοντινό έχει αποτυπωθεί από τον Πλούτωνα.
Τα πλάνα στο ακόλουθο βίντεο εντυπωσιάζουν
Κρατήρες, ορεινοί παγετώνες και πεδιάδες του πλανήτη φαίνονται ξεκάθαρα.

Χριστιανικοί παραλογισμοί: «Μεγάλο πράγμα η υγεία, αλλά και το καλό που προσφέρει η αρρώστια, η υγεία δεν μπορεί να το δώσει!»

Σχολιασμός επί τών σημείων τού κειμένου που ακολουθεί και αποδίδεται στον μοναχό Παΐσιο.

Έτσι, για να κατανοήσουμε τι βαθμό μαλάκυνσης μπορεί να έχει υποστεί ένας χριστιανικός εγκέφαλος και δη ενός καλόγερου (ή αυτών που τον επικαλούνται), έτσι ώστε να αποζητεί τον... μαζοχισμό...

Κι αυτό το μήνυμα κυκλοφορεί ακόμα στην Ελλάδα!

Μόλις γεννιόμαστε ακούμε να μας λένε: «Βαπτίζεται ο δούλος του Θεού...»· σε προσευχές και ψαλμωδίες το λένε συχνά ότι είμαστε δούλοι του Θεού. Δικαιώματα δεν έχουμε και δεν ήθελαν να μάθουμε, γι' αυτό μας μάθαιναν να παρακαλούμε τον Κύριό μας, να μας διδάξει τα δικά του δικαιώματα, τραγουδώντας: «Ευλογητός ει κύριε, δίδαξον με τα δικαιώματά σου»! Δημοσιεύω το μήνυμα για τους ερευνητές, και τις παρατηρήσεις μου με έντονα άσπρα γράμματα...

«Η ψυχή του ανθρώπου είναι σαν το χρυσάφι και η αρρώστια σαν τη φωτιά που την καθαρίζει».
«Ψυχές», καλούνται στην Αγία Γραφή τα ζώα, τα πουλιά, τα ψάρια, και ο άνθρωπος δεν έλαβε ψυχή, αλλά έγινε ψυχή (Γένεσις 2: 7).

«Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κ.λπ., θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι, δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό».
Οι άρρωστοι που πλησίαζαν τον Θεό, τους γιάτρευε; Ή τους άφηνε να πεθάνουν και από σκωληκοειδίτιδα μέχρι της αρχές του περασμένου αιώνα; 

«Άνθρωπος που δεν περνάει δοκιμασίες, που δεν θέλει να πονάει, να ταλαιπωρείται, που δεν θέλει να τον στεναχωρούν ή να του κάνουν μια παρατήρηση, αλλά θέλει να καλοπερνάει, είναι εκτός πραγματικότητας».
Είστε βέβαιος ότι η δυστυχία μας, δεν δημιουργεί την ευτυχία κάποιον άλλων;

«Όταν επισκέπτεται ο πόνος τον άνθρωπο, τότε του κάνει επίσκεψη ο Χριστός».
Θα είχε την καλοσύνη να μας ξεχάσει λίγο καιρό, για να μην πονούμε; 

«Όταν δεν περνάει ο άνθρωπος καμιά δοκιμασία, είναι σαν μία εγκατάλειψη του Θεού. Ούτε ξοφλάει, ούτε αποταμιεύει».
Ώστε ο Θεός δείχνει την αγάπη του προκαλώντας στους ανθρώπους δοκιμασίες... Γι' αυτό τον παρακαλούν: «Μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν»!

«Ο καλός Θεός με τις δοκιμασίες παιδαγωγεί σαν καλός Πατέρας τα παιδιά Του, από αγάπη, από θεία καλοσύνη, και όχι από κακότητα ούτε από κοσμική, νομική, δικαιοσύνη, γιατί θέλει να επιστρέψουν κοντά Του. Επειδή δηλαδή θέλει να σώσει τα πλάσματά Του και να κληρονομήσουν την ουράνια Βασιλεία Του, επιτρέπει τις δοκιμασίες, για να παλέψει ο άνθρωπος, να αγωνιστεί και να δώσει εξετάσεις στην υπομονή στους πόνους, ώστε να μην μπορεί να Του πη ο Διάβολος: "Πως τον ανταμείβεις αυτόν ή πως τον σώζεις, αφού δεν κοπίασε;". Τον Θεό δεν Τον ενδιαφέρει αυτή η ζωή, αλλά η άλλη. Πρώτα μας φροντίζει για την άλλη ζωή και ύστερα γι' αυτήν».
Προς το παρών μας ενδιαφέρει η ζωή μας επάνω στη γη, για την άλλη ζωή μας μέσα στη γη, μόνο τα σκουλήκια ζούνε. Αν προσέξεις αυτά που λένε στην εκκλησία θ’ ακούσεις: «Ότι ουκ έστιν εν τω θανάτω ο μνημονεύων σου». Και: «Άνθρωπος ωσεί χόρτος αι ημέραι αυτού, ωσεί άνθος του αγρού, ούτως εξανθήσει, ότι πνεύμα διήλθεν εν αυτώ, και ουχ υπάρξει και ουκ επιγνώσεται έτι τον τόπον αυτού». Και: «Εν εκείνη τη ημέρα απολούνται πάντες οι διαλογισμοί αυτού» (Ψαλμοί 6: 6, 102: 15-16, 145: 4).

«Μεγάλο πράγμα η υγεία, αλλά και το καλό που προσφέρει η αρρώστια, η υγεία δεν μπορεί να το δώσει! Πνευματικό καλό! Είναι πολύ μεγάλη ευεργεσία, πολύ μεγάλη! Καθαρίζει τον άνθρωπο από την αμαρτία, και μερικές φορές του εξασφαλίζει και μισθό».
Δηλαδή θα αισθάνεσαι τυχερός αν είσαι άρρωστος, και θα προσεύχεσαι ευχαριστώντας τον Θεό που σε θυμήθηκε υποσχόμενος: «Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι...» κ.τ.λ. Και θα ελπίζεις σε μεταθανάτιες απολαύσεις και αγαθά που: «Μάτι δεν τα είδε και ούτε τ’ άκουσε αυτί κι ούτε που τα ’βαλε ο λογισμός του ανθρώπου, όσα ετοίμασε ο θεός για κείνους που τον αγαπούν» (Α' Κορινθίους 2: 9». 
 
«Η ψυχή του ανθρώπου είναι σαν το χρυσάφι και η αρρώστια είναι σαν τη φωτιά που την καθαρίζει».
Σιγά-σιγά θ’ αρχίσεις να τους λυπάσαι αυτούς που είναι καλά στην υγεία τους, αν είναι και πλούσιοι αλίμονό τους...δεν έχουν καμιά πιθανότητα να κερδίσουν μια θέση στον Παράδεισο!

«Βλέπεις, και ο Χριστός είπε στον Απόστολο Παύλο: "Η δύναμις μου εν ασθενεία τελειούται"».
Ο Παύλος παρακάλεσε τον Θεό να τον γιατρέψει από μια αρρώστια που δεν την ονομάζει, και ο Θεός του απάντησε(!): «Αρκεί σοι η χάρις μου, η γαρ δύναμις μου εν ασθενεία τελειούτε». Δηλαδή: «Αρκεί σε σένα η χάρη μου· επειδή, μέσα σε αδυναμία, η δύναμή μου φανερώνεται τέλεια» (Β' Κορινθίους 12: 9). Αν είσαι πολλά χρόνια άρρωστος, νομίζω ότι θα ήθελες να μεταφέρει ο Θεός την ασθένειά σου, (για να τελειοποιήσει τη δύναμη του!) σε κάποιον άλλον, που θα είχε αρκετά χρήματα για να πληρώνει γιατρούς και φάρμακα. Αυτός ο Θεός τιμωρεί έναν αθώο άνθρωπο, για να δείξει ή να τελειοποιήσει τη δύναμή του. Περίεργο... Δεν είναι...«παντοδύναμος»;

Ανθολογία Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, ΛΥΡΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ, ΙΑΜΒΟΣ, ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ

Η άρνηση

Ο Αριστοτέλης, που διασώζει το απόσπασμα, μας πληροφορεί ότι οι στίχοι ήσαν οι πρώτοι του ποιήματος και ότι εκφέρονταν από τον μαραγκό (τέκτονα) Χάρωνα. Μετά την απόρριψη των παραδεδεγμένων αξιών (πλούτος και ισχύς), ίσως ακολουθούσε η κατάφαση, όπως συμβαίνει στο επόμενο απόσπασμα. Στους στίχους αυτούς παραπέμπει ο Ηρόδοτος.

Απόσπασμα 19

«οὔ μοι τὰ Γύγεω τοῦ πολυχρύσου μέλει,
οὐδ᾽ εἷλέ πώ με ζῆλος, οὐδ᾽ ἀγαίομαι
θεῶν ἔργα, μεγάλης δ᾽ οὐκ ἐρέω τυραννίδος·
ἀπόπροθεν γάρ ἐστιν ὀφθαλμῶν ἐμῶν.»

***
Για τα πλούτη του πολύχρυσου Γύγη¹ δεν νοιάζομαι,
δεν τα ζήλεψα ποτέ μου,
τα δώρα των θεών δεν με θαμπώνουν
και η κραταιά τυραννίδα² δεν με συγκινεί·
είναι όλα τόσο μακριά από τα μάτια μου.
---------

¹ Βασιλιάς της Λυδίας (περ. 687-652 π.Χ.), της ισχυρότερης δύναμης στη δυτική Μικρά Ασία, γνωστός, μεταξύ άλλων, για τα μυθώδη πλούτη του. Για τους αρχαίους ο Γύγης ήταν ο "Κροίσος" πριν από τον Κροίσο.

² Η λέξη τυραννίς, που μαρτυρείται εδώ για πρώτη φορά, προφανώς δεν έχει ακόμα την αρνητική χροιά που απόκτησε αργότερα.

Αιρετική επιλογή

Οιστίχοι που ακολουθούν είναι γραμμένοι σε καταληκτικό τροχαϊκό τετράμετρο, ένα μέτρο που μαρτυρείται για πρώτη φορά στον Αρχίλοχο και απαρτίζεται από 15 μετρικές θέσεις (έναντι 17 του δακτυλικού εξαμέτρου και 12 του ιαμβικού τριμέτρου). Στους δύο πρώτους στίχους, με χαρακτηριστικές λεπτομέρειες από την εξωτερική εμφάνιση (μέγεθος, πόδια, μαλλιά, γένι), σκιαγραφείται η εικόνα του τυπικού στρατηγού, στην οποία αντιπαρατίθεται εν συνεχεία, μετά την αναίρεση με τις αλλεπάλληλες αρνήσεις, η αιρετική επιλογή του ποιητή, ο στρατηγός που είναι μικρόσωμος και δύσμορφος αλλά θαρραλέος.

Απόσπασμα 114

οὐ φιλέω μέγαν στρατηγὸν οὐδὲ διαπεπλιγμένον
οὐδὲ βοστρύχοισι γαῦρον οὐδ᾽ ὑπεξυρημένον,
ἀλλά μοι σμικρός τις εἴη καὶ περὶ κνήμας ἰδεῖν
ῥοικός, ἀσφαλέως βεβηκὼς ποσσί, καρδίης πλέως.

***
Δεν θέλω να είναι μεγαλόσωμος ο στρατηγός
ούτε να περπατάει με πόδι αλύγιστο
ούτε να καμαρώνει για τα κυματιστά του τα μαλλιά
ούτε να ξυρίζει επιτηδευμένα τα γένια του·
ας είναι, αν θες, μικρόσωμος, ας είναι στραβοκάνης,
μονάχα να πατάει γερά στα πόδια του και να ᾽χει καρδιά στα στήθη.

 

Προφητείες και εμπόριο ψεύτικων ελπίδων

Οι προφητείες του Κοσμά του Αιτωλού που αναπαράγονται από διάφορους γέροντες της ορθοδοξίας μεταξύ αυτών και του Παίσιου είναι γνωστές..

Τα φωτεινά μυαλά των θρησκόληπτων λένε ότι τις προφητείες τους τις επιβεβαιώνει ακόμα και ο Νοστράδαμος,κάπου εδώ έρχεται η πρώτη κεραμίδα,μα πως γίνεται να επιβεβαιώνει ο Νοστράδαμος τον Κοσμά τον Αιτωλό;;Απλή λογική και καταρρίπτεται η άποψη αυτή..

Ο Νοστράδαμος γεννήθηκε το 1503 και ο Κοσμάς το 1714..πρώτος έγραψε λοιπόν τις προφητείες ο Νοστράδαμος και αναπαράχθηκαν από το Κοσμά,αν έγινε έτσι..Αλλά για μισό λεπτό,πως δέχονται οι φανατικοί πιστoί τις προφητείες του Νοστράδαμου,αφού μόνο ορθόδοξων γερόντων οι προφητείες γίνονται δεκτές,όλοι οι άλλοι είναι αντιπρόσωποι του Σατανά,έτσι δεν λένε;Ήταν ο Νοστράδαμος χριστιανός ορθόδοξος;;..Δεν μας τα λέτε καλά,καθόλου καλά..

Προχωράμε λοιπόν και βλέπουμε ότι τις δήθεν προφητείες του Κοσμά του Αιτωλού τις βγάζει στην φόρα ο μητροπολίτης Καντιώτης το 1950 στην πρώτη έκδοση του βιβλίου του και μιλάει για τα εξαμίλια κλπ..

Την δεκαετία εκείνη γινόταν χαμός στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης με αποκορύφωμα το 1958 όπου και επικυρώθηκε η συνθήκη για την υφαλοκρηπίδα.Ίσως ήταν μια ευκαιρία για προσωπική προβολή του μητροπολίτη και έγραψε τις δήθεν προφητείες,που σημειωτέον δεν έγινε ποτέ χρονολόγηση του χειρόγραφου με τις προφητείες για να δούμε αν ανήκουν στην εποχή του Κοσμά του Αιτωλού,βρήκε την στιγμή όπου η χώρα προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές τις από έναν εμφύλιο αλλά και έναν παγκόσμιο πόλεμο και πληροφόρηση ουσιαστική δεν υπήρχε στον κόσμο,ένα κόσμο που θα πίστευε το οτιδήποτε και έτσι να οι προφητείες πετάχτηκαν.Οι επίσκοποι και γενικά ο κλήρος ήταν πάντα μέσα στα πράγματα,καταλαβαίνετε καλά τι εννοώ και κάπως έτσι καταρρίπτονται και οι προφητείες περί φορολογίας,την εποχή εκείνη η φορολογία των πολιτών ήταν αναπόφευκτη,όπως και σήμερα όπου και οι προφητείες βρίσκουν πρόσφορο έδαφος και συντηρούνται,όσο για τις προφητείες περί Κωνσταντινούπολης,απλά αναπαραγωγή του πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικιά μας θα είναι.Έτσι στο μετέωρο να υπάρχει σαν φρούδα ελπίδα και αν ποτέ γίνει να βγουν να πανηγυρίζουν.Αυτές τις δύο πασχαλιές από το 1912 περιμένουμε να πραγματοποιηθούν,πόσες διπλές πασχαλιές πέρασαν από τότε;;;Οι προφητείες που παρουσίασε ο μητροπολίτης είναι μια μίξη ιστορικών γεγονότων που έγιναν με δήθεν μελλούμενα έτσι για το έγκυρον της υπόθεσης..

Για το έγκυρον όμως της υπόθεσης δεν έδωσαν ποτέ το χειρόγραφο για χρονολόγηση,προφανώς γιατί θα αποκαλυπτόταν η απάτη..

Η γνωστή προφητεία που πολλοί την χρεώνουν στον Παίσιο,τόσο σχετικοί είναι με το θέμα,ας δούμε τι λέει ..Θα έρθει η ώρα που δεν θα μαθαίνετε και δεν θα ακούτε τίποτα..Τι μας είπες τώρα;;Όλοι οι φανατικοί θρησκόληπτοι πανηγυρίζουν γιατί προσμένουν στις μέρες μας να πέσει κάθε είδους επικοινωνίας.. Εδώ όμως ξαναρχόμαστε την εποχή που τις παρουσίασε ο Καντιώτης, η χούντα δεν ήταν μακριά και μην ξεχνάτε ότι η εκκλησία ήταν πάντα μέσα στα πράγματα..Ιδού....

Ο Παίσιος απλά έκανε αναπαραγωγή των λεγόμενων του Αιτωλού,που όμως δεν υπάρχει απόδειξη ότι ήταν δικές του καθώς στις διδασκαλίες του δεν παρουσίασε τις προφητείες του και αυτό είναι λίγο περίεργο..

Άρα έχουμε και λέμε..Έχουμε τον Παίσιο ως άλλο παπαγαλάκι να δίνει προφητείες που δεν ήταν δικές του αλλά του Κοσμά του Αιτωλού,που όμως τις έβγαλε ο μητροπολίτης Καντιώτης και όχι ο ίδιος ο Κοσμάς,οι οποίες προφητείες του Κοσμά του Αιτωλού επιβεβαιώνουν τον Νοστράδαμο ο οποίος έζησε μερικούς αιώνες νωρίτερα από το Κοσμά τον Αιτωλό πόσο μάλλον τον Παίσιο..
Και όμως αυτό φαίνεται λογικό στα λαμπρά μυαλά των θρησκόληπτων.Αλλά το αξιοπερίεργο είναι ότι της υποστηρίζουν και άνθρωποι οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με την θρησκεία και τι εννοώ..πόσοι ξέρουν το Πιστεύω απ'έξω;; Να είσαι σωστός και να ζεις σύμφωνα με τις επιταγές της θρησκείας,να πω ναι,ο άνθρωπος αυτό πρεσβεύει και θα σταματήσω εκεί,αλλά να μου το παίζεις δήθεν θρήσκος και να μην ξέρεις τι προσανατολισμό έχει το ιερό είναι λίγο παράλογο..

Μα είναι ποτέ δυνατόν να ελπίζεις να βγουν αληθινά τα όσα καταστροφικά αναγράφονται σε αυτές;; Αλλά βέβαια για να μας στέλνει ο Θεός πολέμους ξέρει τι κάνει,όπως ήξερε και κατά τον Κοσμά τον Αιτωλό, ο οποίος λίγο πολύ έλεγε ότι η Τουρκοκρατία ήταν ευλογία Θεού για την Ελλάδα και κάπου εκεί δεν σου έρχεται μόνο μια κεραμίδα στο κεφάλι αλλά ολόκληρη η κεραμοσκεπή..Και 300 χρόνια αργότερα συνεχίζουν να μαζεύουν τα ασυμμάζευτα..Όσο υπάρχουν παιδιά που πεινάνε θα αναρωτιέμαι αν υπάρχει Θεός..Αλλά μάλλον πάλι ξέρει τι κάνει...

Δεν ήθελαν και πολύ οι μετέπειτα έμποροι της πίστης και με την σειρά τους τις καπηλεύτηκαν και αυτοί και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα όπου ακόμα το εμπόριο της πίστης και ψεύτικων ελπίδων καλά κρατεί..

Οι προφητείες που παρουσίασε ο μητροπολίτης Καντιώτης,αμφίβολες για την εγκυρότητα τους και την απόδοση τους στο Κοσμά τον Αιτωλό βγήκαν σε μια εποχή παρόμοια με αυτή που ζούμε τώρα,φόροι,δικτατορία προ των πυλών,μην μου πείτε ότι η χούντα εμφανίστηκε 15 χρόνια μετά το βιβλίο του μητροπολίτη...Θυμηθείτε πόσα χρόνια μιλάμε εμείς ότι ζούμε μια μια ''χούντα'',τουλάχιστον τα τελευταία 10 χρόνια δεν ακούω κάτι άλλο.Οι εποχές δεν άλλαξαν και πολύ,ορίστε γιατί λοιπόν επιμένουν με τις προφητείες και θα επιμένουν για καιρό..Εμπόριο,εμπόριο και τίποτα άλλο..

Επιβίωση του μυαλού

Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε με τεράστιες ποσότητες πληροφοριών από τα κανάλια, το ραδιόφωνο, το Internet ή και από συζητήσεις με άλλους. Δυστυχώς όμως, ειδικά σήμερα, αυτή η υπερπληροφόρηση δεν μας εγγυάται και σωστή πληροφόρηση/ενημέρωση. Το κάθε μέσο διαχέει την πληροφορία, έτσι όπως αυτό θέλει ή του έχουν υποδείξει. Ακόμα χειρότερα, μπορεί η ίδια η πληροφορία να είναι ψευδείς ή παραπλανιτική. Αρκεί να ανοίξουμε την τηλεόραση και αμέσως καταλαβαίνουμε για τι μιλάμε.

Αφού λοιπόν δεν γίνεται καμία διασταύρωση της πληροφορίας, από αυτούς που θα έπρεπε, τότε πρέπει να την κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Ας δούμε λοιπόν ορισμένους τρόπους, με τους οποίους μπορούμε να κάνουμε ένα φιλτράρισμα όχι μόνο των πληροφοριών/ειδήσεων, αλλά και των ίδιων των ανθρώπων που μας τις δείνουν.

Καταρχάς ο πρώτος και ο πιο άμεσος τρόπος, είναι να θέσουμε την πληροφορία υπό αμφισβήτηση. Με το που ακούσουμε την πληροφορία, αν θέσουμε τα απλά ερωτήματα τι, που , πως, ποτε, ποιος, αμέσως μπορούμε να καταλάβουμε την ακρίβεια της πληροφορίας. Συνήθως όταν ακούμε κάτι από τον οποιονδήποτε, δεν το εξετάζουμε και απλά το δεχόμαστε, ειδικά όταν το ακούμε από την τηλεόραση ή το Internet.

Πληροφορίες που έρχονται από δεύτερο και τρίτο χέρι/στόμα, απλά θεωρείστε τις ψευδείς ή έστω ότι δεν είναι δυνατόν να επαληθευτούν. Μου είπε ένας, που του είπε ένας άλλος, ότι θα γίνει αυτό και ο αδερφός του ξάδερφου, του μπατζανάκι μου… τρέχα γυρευόπουλε.

Εξετάστε το ποιόν αυτού που σας δίνει την πληροφορία. πχ γενικά θεωρείτε έγκυρος; έχει κάποια καλή/κακή φήμη; έχει συμφέρον; Μια παροιμία λέει “δείξε μου τους φίλους σου, να σου πω ποιος είσαι”, οπότε αν μπορούμε να κοιτάξουμε τον περίγυρω αυτού που μας δίνει την πληροφορία, μπορούμε στο περίπου να καταλάβουμε, αν είναι “βρωμιάρης/λαδιάρης” ή όχι και συνεπώς αυτά που λέει.
Η αλήθεια συνήθως δεν βρίσκεται ούτε 100% στην μια πλευρά, ούτε στην άλλη, αλλά κάπου στην μέση και συνήθως είναι διαφορετική από ότι φαίνεται. Για παράδειγμα οι Αμερικανοί, κατηγορούν τους Β.Κορεάτες για διάφορα και αυτοί με την σειρά τους λένε τα ίδια και προκαλούν. Για εμάς τους κοινούς θνητούς, αυτό σημαίνει ότι κάτι άλλο παίζει και δεν είναι έτσι όπως δείχνουν να είναι.
Μια άλλη παροιμία λέει ότι “όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι”. Εκτός από αυτό που σημαίνει η παροιμία, εγώ θα προσέθετα ότι αν μια πληροφορία φαίνεται να είναι πολύ σημαντική και κυκλοφορεί ως εμπιστευτική, αλλά έχει καταλήξει να την γνωρίζουν οι πάντες, τότε είναι μούφα και το πιθανότερο είναι να εξυπηρετεί άλλους σκοπούς. Παραδείγματα πολλά, ειδικά τον τελευταίο καιρό.

Γενικά… στην αστρονομία όταν ψάχνουν να βρουν ένα πλανήτη ο οποίος δεν φαίνεται, τότε κοιτάζουν να δουν τι επίδραση έχει στα γύρω σώματα και εφόσον δουν κάποια επίδραση (πχ βαρυτική έλξη) τότε επαληθεύεται η αναζήτηση τους. Έτσι και εμείς, αφού δεν μπορούμε να βρούμε απ’ευθείας την αλήθεια, τότε θα πρέπει να κοιτάζουμε τριγύρω από αυτήν και φυσικά όχι μόνο με τις πέντε αισθήσεις μας, που πολλές φορές μας ξεγελούν, αλλά και με το μυαλό και την καρδιά. Και όποιος κατάλαβε… κατάλαβε…

Ανεργία & ψυχική υγεία

Η σχέση ανεργίας & ψυχικής υγείας είναι διττή :
1. Από τη μία η μακροπρόθεσμη ανεργία μπορεί να έχει ψυχικές επιπτώσεις που να εκδηλώνονται ως κλινικά σημαντικές διαταραχές
2. και από την άλλη οι ψυχικές διαταραχές μπορεί να έχουν ως συνέπεια την ανεργία. Αυτό μπορεί να συμβαίνει με δύο τρόπους. Αφενώς μέσω της μείωσης της λειτουργικότητας του ατόμου και αφετέρου λόγω του στίγματος.

Για να κατανοήσουμε την πρώτη περίπτωση θα ήταν βοηθητικό να φανταστούμε τον εαυτό μας στη θέση ενός άνεργου.Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανέργων σίγουρα θα βρίσκεται σε μια διαρκή αναζήτηση ευκαιριών εργασίας, κάτι που από μόνο του προκαλείάγχος και μάλιστα αυξανόμενο όσο η αναζήτηση αποβαίνει άκαρπη. Παράλληλα ο άνεργος αντιμετωπίζει (συνήθως) οικονομικό πρόβλημα διαβίωσης. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να δυσκολεύεται ακόμα και να εζυπηρετήσει βασικές ανάγκες όπως το φαγητό. Ενδέχεται να υπάρχει οικονομική εξάρτηση από τους γονείς του, κάτι αρκετά συχνό όπως είναι διαμορφωμένη η ελληνική οικογένεια σήμερα. Η αδυναμία του να τα βγάλει πέρα μόνος του είναι διαρκής στρεσσογόνος παράγοντας και χτύπημα στην αυτοπεποίθησή του. Ο άνεργος έχει την πεποίθηση ότι όσο δεν εργάζεται,δεν έχει την επιλογή να ξεκινήσει δική του οικογένεια.

 Η παρατεταμένη ανεργία ενδέχεται να προκαλέσει μείωση της ενεργητικότητας, των κινήτρων, των ενδιαφερόντων, της κοινωνικότητας και ουσιαστικά να οδηγήσει σε μιακαταθλιπτική ή δυσθυμική διαταραχή. Ο άνεργος δεν απολαμβάνει ίσως το κυριότερο όφελος της εργασίας: την παραγωγή και συνεισφορά έργου σε συνδυασμό με μια αίσθηση προσωπικής αξίας και την ανάπτυξη της δημιουργικότητάς του. Η επίπτωση αυτή ελαττώνει ακόμη περισσότερο τις πιθανότητες εξεύρεσης εργασίας, καθώς επεισέρχεται πλέον ο παράγοντας της έλλειψης ζήτησης αυτής εκτός από την έλλειψη προσφοράς. Η πιθανότητα για έναν άνεργο να αναζητήσει παράνομους τρόπους άντλησης εσόδων είναι πολύ μεγαλύτερη, καθώς έχει νιώσει την απελπισία και το αδιέξοδο. Επίσης πολύ μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα για έναν άνεργο να αναζητήσει νόημα και ικανοποίηση στο φαύλο δρόμο της χρήσης ναρκωτικών ουσιών και αλκοόλ. Η ξαφνική απώλεια της εργασίας μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση μιας οικογένειας (διαζύγιο). Η απότομη επιδείνωση των συνθηκών ζωής ενός ατόμου, που ενδέχεται να προκαλέσει η απώλεια της εργασίας, αποτελεί παράγοντα κινδύνου για αυτοκτονική συμπεριφορά (αυτοκτονία ή απόπειρα), ειδικά εάν χαρακτηρίζεται από παρορμητική συμπεριφορά ή/ και μειωμένες αντοχές στο στρες.

 Εξετάζοντας τη δεύτερη περίπτωση πρέπει να πούμε ότι μια ψυχική διαταραχή ενδέχεται να περιορίσει την εργασιακή λειτουργικότητα του ατόμου συνήθως ανάλογα με τη βαρύτητά της. Παρ’ ολ’ αυτά κάποια στιγμή η πλειοψηφία των ασθενών μέσω μιας πολυεπίπεδης θεραπείας θα παρουσιάζει ικανότητα για εργασία. Μάλιστα η εργασιακή απασχόληση των ψυχικά ασθενών αποτελεί παράγοντα σταθεροποίησης και βελτίωσης της ποιότητας της ζωής τους. Ακούγεται ως φυσικό επακόλουθο σε μια κοινωνία που τα ποσοστά ανεργίας ειδικά στους νέους έχουν «πιάσει ταβάνι», να μην μπορεί να βρει δουλειά κάποιος με ιστορικό ψυχικής διαταραχής. Γιατί όμως? Λόγω του στίγματος. Η προκατάληψη και η εργασιακή απόρριψη που βιώνουν οι ψυχικά ασθενείς είναι διαχρονικό και όχι πρόσφατο λόγω της κρίσης φαινόμενο και συμβάλλει αρνητικά στην ομαλή διαβίωσή τους, ενώ αποτελεί παράγοντα υποτροπής της νόσου.

 Τα παραπάνω στοιχεία επιβεβαιώνονται από έρευνες σε παγκόσμιο επίπεδο. Η αλληλεπίδραση ανεργίας και ψυχικής υγείας είναι διαρκής δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο, η διέξοδος από τον οποίο δεν πρέπει να θεωρείται εύκολη. Αποτελεί κοινοτυπία να τονιστεί η ισχυρή ανάγκη καταπολέμησης της ανεργίας. Ίσως όμως δεν είναι και τόσο κοινότυπο να επισημανθεί ότι μια αλλαγή της νοοτροπίας που κυριάρχησε στον ελληνικό πληθυσμό τις τελευταίες δεκαετίες θα μπορούσε, είτε βραχυπρόθεσμα είτε μακροπρόθεσμα, να επιφέρει θετικά αποτελέσματα τόσο στον τομέα της ανεργίας όσο και σε άλλους πολύπαθους κοινωνικούς τομείς.

Το IQ είναι μύθος - Υπερβολικά σύνθετη η ανθρώπινη ευφυία

Η ανθρώπινη ευφυΐα δεν μετριέται με έναν μόνο δείκτη, διαπιστώνει νέα μελέτη ανατρέποντας τα νοητικά δεδομένα

Μελέτη ανατρέπει τα δεδομένα αποδεικνύοντας ότι ο δείκτης IQ δεν μπορεί να «μετρήσει» μόνος του την ανθρώπινη νοημοσύνη

Ως έννοια τον έχουμε τοποθετήσει πολύ ψηλά και ως αριθμό όλοι θα θέλαμε να τον έχουμε όσο γίνεται ψηλότερο. Παρ’ όλα αυτά ο δείκτης νοημοσύνης – το περίφημοIQ – φαίνεται ότι τελικά δεν αντιπροσωπεύει αυτό που νομίζαμε. Η μεγαλύτερη μελέτη που έχει γίνει ποτέ ως σήμερα κατέληξε ότι η ανθρώπινη ευφυΐα είναι υπερβολικά σύνθετη ώστε να μπορεί να μετρηθεί μόνο με μια παράμετρο.

Αντ’ αυτής προτείνει την εκτίμηση του «δυναμικού» του μυαλού μας μέσα από τρεις διαφορετικές συνιστώσες – τη βραχυπρόθεσμη μνήμη, τη συλλογιστική και τη λεκτική ικανότητα. Και φέρνει τα πάνω κάτω στην αντίληψη που είχαμε ως τώρα για τη νοημοσύνη μας.

Η ευφυΐα δεν είναι μόνο μια
Τα τεστ IQ χρησιμοποιούνται εδώ και δεκαετίες για τη μέτρηση της ανθρώπινης νοημοσύνης – λαμβάνονται μάλιστα συχνά υπόψη στην αξιολόγηση υποψηφίων προς κάλυψη διαφόρων θέσεων ή μπορούν να χαρίσουν το λεγόμενο «πιστοποιητικό ευφυΐας» της Mensa. Παρ’ όλα αυτά η νέα μελέτη υποστηρίζει ότι είναι θεμελιωδώς λανθασμένο γιατί δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι το ανθρώπινο μυαλό είναι ιδιαίτερα σύνθετο και αποτελείται από πολλά διαφορετικά «συστατικά».
«Τα αποτελέσματα καταρρίπτουν μια για πάντα την ιδέα ότι ένα μόνο μέτρο νοημοσύνης, όπως το IQ, αρκεί για να συλλάβει όλες τις διαφορές της γνωσιακής ικανότητας που βλέπουμε στους ανθρώπους» δήλωσε ο δρ Ρότζερ Χάιφιλντ, πρώην διευθυντής του «New Scientist», νυν διευθυντής εξωτερικών υποθέσεων του Μουσείου Επιστημών του Λονδίνου και αρθρογράφος της «Telegraph», και ένας από τους συγγραφείς της μελέτης η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Neuron».
«Όλοι μπορούμε να σκεφτούμε ανθρώπους που είναι κακοί στη συλλογιστική αλλά έχουν εξαιρετική μνήμη ή εκπληκτική ικανότητα στον λόγο. Τώρα, μια για πάντα, μπορούμε να πούμε ότι δεν υπάρχει ένα μεμονωμένο μέτρο όπως το IQ που να συλλαμβάνει όλη τη νοημοσύνη που βλέπουμε στους ανθρώπους» πρόσθεσε ο δρ Χάιφιλντ.

Η μεγαλύτερη έρευνα που έγινε ποτέ
Η έρευνα, με επικεφαλής ειδικούς του Πανεπιστημίου του Δυτικού Τορόντο στον Καναδά, έγινε online από τις ιστοσελίδες του «New Scientist», της «Telegraph» και του «Discovery» το 2010 και προσέλκυσε την – απρόσμενη, όπως λένε οι ειδικοί – συμμετοχή 110.000 ατόμων. Από αυτές τις συμμετοχές 44.600 κρίθηκαν κατάλληλες για να περιληφθούν στο δείγμα προς μελέτη – το μεγαλύτερο που έχει εξεταστεί ποτέ.

Οι συμμετέχοντες απάντησαν σε 12 τεστ συλλογιστικής, σχεδιασμού, μνήμης και προσοχής και σε ερωτήσεις σχετικά με τις προσωπικές τους συνήθειες και προτιμήσεις. Αναλύοντας τις απαντήσεις οι ερευνητές είδαν ότι η νοημοσύνη εμφανίζεται στους ανθρώπους με διάφορες εκφάνσεις και ότι είναι αδύνατον να αξιολογηθεί με βάση ένα και μόνο μέτρο. Αντιθέτως, τουλάχιστον τρεις δείκτες φάνηκαν να απαιτούνται για κάτι τέτοιο: η βραχυπρόθεσμη μνήμη, η ικανότητα διατύπωσης λογικών συλλογισμών και η ικανότητα χειρισμού της γλώσσας.

Στη συνέχεια οι επιστήμονες εξέτασαν στον εγκεφαλικό τομογράφο 16 συμμετέχοντες και είδαν ότι τα τρία αυτά χαρακτηριστικά συνδέονται με τρία ξεχωριστά κυκλώματα του εγκεφάλου – δηλαδή τρία διαφορετικά πρότυπα νευρωνικής δραστηριότητας. «Το βασικό συμπέρασμα είναι: γνωσιακά, αυτό που κάνει το ένα άτομο να διαφέρει από ένα άλλο – αυτό που συχνά αποκαλούμε νοημοσύνη – είναι υπερβολικά σύνθετο για να το συνοψίσουμε σε έναν μεμονωμένο παράγοντα – τον δείκτη IQ» τόνισε ο καθηγητής Έιντριαν Οουεν, από το Ινστιτούτο Εγκεφάλου και Νου του Πανεπιστημίου του Δυτικού Τορόντο, επικεφαλής της μελέτης.

Μισώ τους αδιάφορους

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα.

Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.

Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.

Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

Μισώ τους αδιάφορους και γι αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι αυτό που έκανε και ειδικά γι αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.

Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους».

Αντόνιο Γκράμσι

Γυάλινο σπίτι… αναπτύσσεται γύρω από ένα δέντρο!

Δεν έχει τοίχους, μοιάζει με έναν τεράστιο κύλινδρο που δεσπόζει στο κέντρο ενός δάσους, ενώ με μια πιο προσεκτική ματιά ο θεατής αντιλαμβάνεται ότι η δομή αγκαλιάζεται στο εσωτερικό της από ένα δέντρο, που αναπτύσσεται στους ορόφους του με τρόπο φυσικό.

Ο λόγος για μια εντυπωσιακή κατοικία στο Καζακστάν που σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Aibek Almasov, και ετοιμάζεται να κατασκευαστή για λογαρισμό ενός ιδιώτη, με το κόστος της να ανέρχεται περίπου στα 375.000 δολάρια. Πρόκειται για μια τετραώροφη δομή που έχει κυλινδρικό σχήμα, ενώ κάθε όροφος περιλαμβάνει τα απαραίτητα έπιπλα σε μίνιμαλ σχεδιασμό. Η κατοικία βρίσκεται στο κέντρο ενός δάσους από έλατα, προσφέροντας πλήρη ενσωμάτωση στη φύση…

Ανθολογία Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, ΟΜΗΡΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ

Ύμνος στον Απόλλωνα

Η συλλογή που φέρει τον τίτλο Ὁμήρου Ὕμνοι αποτελείται από τριάντα τρεις ύμνους ποικίλης έκτασης, γραμμένους σε διαφορετικές περιόδους της αρχαιότητας προς τιμήν διαφόρων θεοτήτων. Έχουν συντεθεί σε δακτυλικό εξάμετρο και εντάσσονται στην ραψωδική παράδοση, αλλά ήδη οι αρχαίοι θεωρούσαν ότι δεν μπορούν να αποτελούν ομηρικά δημιουργήματα. Πιθανώς οι Ύμνοι προτάσσονταν της απαγγελίας άλλων επικών ποιημάτων (ο Θουκυδίδης [3, 104, 4] χαρακτηρίζει προοίμιον τον σχετικό με τον Απόλλωνα ύμνο). Ο Ὕμνος εἰςἈπόλλωνα ανήκει στους αρχαιότερους (τέλος του 7ου ή αρχές του 6ου αιώνα π.Χ.) και στους εκτενέστερους (546 στίχοι). Αποτελείται από δύο σαφώς διακριτά μέρη: το πρώτο (1-178) περιστρέφεται γύρω από τη γέννηση του τοξοφόρου Απόλλωνα από τη Λητώ στη Δήλο και την εόρτια σύναξη των Ιώνων· στο δεύτερο μέρος κυριαρχεί ο Πύθιος Απόλλων με τη λύρα, ο οποίος αναζητώντας τόπο για το μαντείο, καταλήγει στους νότιους πρόποδες του Παρνασσού (δηλ. στους Δελφούς). Εκεί ιδρύει το ιερό του θεού και σκοτώνει τη δράκαινα δίπλα στην πηγή, ενώ στη συνέχεια μεταμορφωμένος σε δελφίνι πέφτει μέσα στο καράβι Κρητών που πλέουν για την Πύλο, το οδηγεί στο λιμάνιτων Δελφών Κρίσα και, αφού φανερώνεται στους Κρήτες, τους πείθει να τον υπηρετήσουν στο ιερό του.

Ὕμνος εἰς Ἀπόλλωνα 115-126, 143-178, 281-304

εὖτ᾽ ἐπὶ Δήλου ἔβαινε μογοστόκος Εἰλείθυια,
τὴν τότε δὴ τόκος εἷλε, μενοίνησεν δὲ τεκέσθαι.
ἀμφὶ δὲ φοίνικι βάλε πήχεε, γοῦνα δ᾽ ἔρεισε
λειμῶνι μαλακῷ, μείδησε δὲ γαῖ᾽ ὑπένερθεν·
ἐκ δ᾽ ἔθορε πρὸ φόως δέ, θεαὶ δ᾽ ὀλόλυξαν ἅπασαι.
120 ἔνθα σὲ ἤϊε Φοῖβε θεαὶ λόον ὕδατι καλῷ
ἁγνῶς καὶ καθαρῶς, σπάρξαν δ᾽ ἐν φάρεϊ λευκῷ
λεπτῷ νηγατέῳ· περὶ δὲ χρύσεον στρόφον ἧκαν.
οὐδ᾽ ἄρ᾽ Ἀπόλλωνα χρυσάορα θήσατο μήτηρ,
ἀλλὰ Θέμις νέκταρ τε καὶ ἀμβροσίην ἐρατεινὴν
125 ἀθανάτῃσιν χερσὶν ἐπήρξατο· χαῖρε δὲ Λητὼ
οὕνεκα τοξοφόρον καὶ καρτερὸν υἱὸν ἔτικτεν.

…

πολλοί τοι νηοί τε καὶ ἄλσεα δενδρήεντα,
πᾶσαι δὲ σκοπιαί τε φίλαι καὶ πρώονες ἄκροι
145 ὑψηλῶν ὀρέων, ποταμοί θ᾽ ἅλα δὲ προρέοντες·
ἀλλὰ σὺ Δήλῳ Φοῖβε μάλιστ᾽ ἐπιτέρπεαι ἦτορ,
ἔνθα τοι ἑλκεχίτωνες Ἰάονες ἠγερέθονται
αὐτοῖς σὺν παίδεσσι καὶ αἰδοίῃς ἀλόχοισιν.
οἱ δέ σε πυγμαχίῃ τε καὶ ὀρχηθμῷ καὶ ἀοιδῇ
150 μνησάμενοι τέρπουσιν ὅταν στήσωνται ἀγῶνα.
φαίη κ᾽ ἀθανάτους καὶ ἀγήρως ἔμμεναι αἰεὶ
ὃς τότ᾽ ἐπαντιάσει᾽ ὅτ᾽ Ἰάονες ἀθρόοι εἶεν·
πάντων γάρ κεν ἴδοιτο χάριν, τέρψαιτο δὲ θυμὸν
ἄνδρας τ᾽ εἰσορόων καλλιζώνους τε γυναῖκας
155 νῆάς τ᾽ ὠκείας ἠδ᾽ αὐτῶν κτήματα πολλά.
πρὸς δὲ τόδε μέγα θαῦμα, ὅου κλέος οὔποτ᾽ ὀλεῖται,
κοῦραι Δηλιάδες Ἑκατηβελέταο θεράπναι·
αἵ τ᾽ ἐπεὶ ἂρ πρῶτον μὲν Ἀπόλλων᾽ ὑμνήσωσιν,
αὖτις δ᾽ αὖ Λητώ τε καὶ Ἄρτεμιν ἰοχέαιραν,
160 μνησόμεναι ἀνδρῶν τε παλαιῶν ἠδὲ γυναικῶν
ὕμνον ἀείδουσιν, θέλγουσι δὲ φῦλ᾽ ἀνθρώπων,
πάντων δ᾽ ἀνθρώπων φωνὰς καὶ κρεμβαλιαστὺν
μιμεῖσθ᾽ ἴσασιν· φαίη δέ κεν αὐτὸς ἕκαστος
φθέγγεσθ᾽· οὕτω σφιν καλὴ συνάρηρεν ἀοιδή.
165 ἀλλ᾽ ἄγεθ᾽ ἱλήκοι μὲν Ἀπόλλων Ἀρτέμιδι ξύν,
χαίρετε δ᾽ ὑμεῖς πᾶσαι· ἐμεῖο δὲ καὶ μετόπισθε
μνήσασθ᾽, ὁππότε κέν τις ἐπιχθονίων ἀνθρώπων
ἐνθάδ᾽ ἀνείρηται ξεῖνος ταλαπείριος ἐλθών·
ὦ κοῦραι, τίς δ᾽ ὕμμιν ἀνὴρ ἥδιστος ἀοιδῶν
170 ἐνθάδε πωλεῖται, καὶ τέῳ τέρπεσθε μάλιστα;
ὑμεῖς δ᾽ εὖ μάλα πᾶσαι ὑποκρίνασθ᾽ ἀμφ᾽ ἡμέων·
τυφλὸς ἀνήρ, οἰκεῖ δὲ Χίῳ ἔνι παιπαλοέσσῃ,
τοῦ πᾶσαι μετόπισθεν ἀριστεύουσιν ἀοιδαί.
ἡμεῖς δ᾽ ὑμέτερον κλέος οἴσομεν ὅσσον ἐπ᾽ αἶαν
175 ἀνθρώπων στρεφόμεσθα πόλεις εὖ ναιεταώσας·
οἱ δ᾽ ἐπὶ δὴ πείσονται, ἐπεὶ καὶ ἐτήτυμόν ἐστιν.
αὐτὰρ ἐγὼν οὐ λήξω ἑκηβόλον Ἀπόλλωνα
ὑμνέων ἀργυρότοξον ὃν ἠΰκομος τέκε Λητώ.

…

ἔνθεν καρπαλίμως προσέβης πρὸς δειράδα θύων,
ἵκεο δ᾽ ἐς Κρίσην ὑπὸ Παρνησὸν νιφόεντα
κνημὸν πρὸς ζέφυρον τετραμμένον, αὐτὰρ ὕπερθεν
πέτρη ἐπικρέμαται, κοίλη δ᾽ ὑποδέδραμε βῆσσα
285 τρηχεῖ᾽· ἔνθα ἄναξ τεκμήρατο Φοῖβος Ἀπόλλων
νηὸν ποιήσασθαι ἐπήρατον εἶπέ τε μῦθον·
ἐνθάδε δὴ φρονέω τεύξειν περικαλλέα νηὸν
ἔμμεναι ἀνθρώποις χρηστήριον οἵ τέ μοι αἰεὶ
ἐνθάδ᾽ ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας,
290 ἠμὲν ὅσοι Πελοπόννησον πίειραν ἔχουσιν,
ἠδ᾽ ὅσοι Εὐρώπην τε καὶ ἀμφιρύτους κατὰ νήσους,
χρησόμενοι· τοῖσιν δ᾽ ἄρ᾽ ἐγὼ νημερτέα βουλὴν
πᾶσι θεμιστεύοιμι χρέων ἐνὶ πίονι νηῷ.
ὣς εἰπὼν διέθηκε θεμείλια Φοῖβος Ἀπόλλων
295 εὐρέα καὶ μάλα μακρὰ διηνεκές· αὐτὰρ ἐπ᾽ αὐτοῖς
λάϊνον οὐδὸν ἔθηκε Τροφώνιος ἠδ᾽ Ἀγαμήδης
υἱέες Ἐργίνου, φίλοι ἀθανάτοισι θεοῖσιν·
ἀμφὶ δὲ νηὸν ἔνασσαν ἀθέσφατα φῦλ᾽ ἀνθρώπων
κτιστοῖσιν λάεσσιν ἀοίδιμον ἔμμεναι αἰεί.
300 ἀγχοῦ δὲ κρήνη καλλίρροος ἔνθα δράκαιναν
κτεῖνεν ἄναξ Διὸς υἱὸς ἀπὸ κρατεροῖο βιοῖο
ζατρεφέα μεγάλην τέρας ἄγριον, ἣ κακὰ πολλὰ
ἀνθρώπους ἔρδεσκεν ἐπὶ χθονί, πολλὰ μὲν αὐτοὺς
πολλὰ δὲ μῆλα ταναύποδ᾽ ἐπεὶ πέλε πῆμα δαφοινόν.

***
Κι ως πήγαινε η λοχεύτρια Ειλείθυια¹ προς τη Δήλο,115
τότε κι ο τοκετός έσφιξε τη Λητώ κι ήθελε να γεννήσει.
Αγκάλιασε τον φοίνικα και στήριξε τα γόνατα
στο τρυφερό λιβάδι, και η γη από κάτω της μειδίασε·
και σαν αυτός ήρθε στο φως, όλες μαζί αλαλάξαν οι θεές.
Τότε λοιπόν ω φωτοδότη Φοίβε σ᾽ έλουσαν οι θεές
με πεντακάθαρο νερό120
αγνά και άμωμα και σε ύφασμα λευκό σε σπαργανώσαν
λεπτοΰφαντο καινούργιο· και σε χρυσή φασκιά σε τύλιξαν.
Ούτε και θήλασε η μητέρα του τον χρυσότοξο Απόλλωνα,
αλλά η Θέμις νέκταρ κι αμβροσία θεόγευστη
πρόσφερε με τ᾽ αθάνατά της χέρια· τότε χάρηκε η Λητώ125
που τεκνοποίησε ρωμαλέο και τοξοφόρο γιο.

...

Πολλοί για χάρη σου οι ναοί και τα πυκνόδεντρα άλση,
και οι λόφοι όλοι δικοί σου και οι αιχμηρές κορφές
των υψηλών ορέων κι οι ποταμοί που χύνονται στη θάλασσα·145
αλλά στη Δήλο πιο πολύ, ω Φοίβε, τέρπεις την καρδιά σου,
εκεί που οι μακροχίτωνες για χάρη σου Ίωνες μαζεύονται
με τα παιδιά και τις σεβάσμιες συζύγους τους.
Κι αυτοί με πυγμαχία και με χορό και με τραγούδι
θα τέρπουν μνημονεύοντας εσένα, όταν θα στήνουν τον αγώνα.150
Και αθάνατοι κι αγέραστοι πως είναι πάντα θάλεγε
εκείνος που θα βρίσκονταν εκεί, όταν συναθροισμένοι
θάταν οι Ίωνες·
γιατί τη χάρη όλων αυτών θάβλεπε και θα τερπόταν η καρδιά του
κοιτάζοντας αυτούς τους άντρες και τις καλλίζωστες γυναίκες
και τα γοργά τα πλοία και τα πολλά αγαθά τους.155
Κι ακόμα εκείνο το μεγάλο θαύμα, που το κλέος του
ποτέ δεν θα χαθεί,
οι Δηλιάδες κόρες, οι θεράπαινες του Εκατηβελέτη·²
αυτές που πρώτα αφού υμνήσουν τον Απόλλωνα
κι έπειτα τη Λητώ και την τοξότρια Άρτεμη,
αρχαίους άνδρες και γυναίκες μνημονεύοντας160
ψάλλουνε ύμνο και τα γένη των ανθρώπων θέλγουν.
Και όλων των ανθρώπων τις φωνές και το χοροκροτάλισμα
ξέρουνε να μιμούνται· κι έτσι ο καθένας τους θα νόμιζε
πως τραγουδάει ο ίδιος· τόσο πετυχημένο ήταν το άσμα τους.
Αλλ᾽ είθε νάναι ελεήμονες ο Απόλλων με την Άρτεμη,165
κι όλες εσείς ας χαίρεστε· κι ύστερα θυμηθείτε με
κι εμένα, όταν κάποιος απ᾽ τους γήινους ανθρώπους
ξένος που θάρθει εδώ ταλαίπωρος θα σας ρωτήσει·
ποιος άνδρας είν᾽ για σας, ω κόρες, πιο γλυκός απ᾽ τους αοιδούς
που εδώ συχνάζει και με ποιον τέρπεσθε περισσότερο;170
κι εσείς με προθυμία όλες μαζί αποκριθείτε ευνοϊκά
άνδρας τυφλός και κατοικεί στη Χίο την πετρώδη,
που τ᾽ άσματά του θ᾽ αριστεύουνε στο μέλλον.³
Κι εμείς θα διαδίδουμε το κλέος σου, όσο πάνω στη γη
στις πόλεις των ανθρώπων τριγυρνάμε τις καλοχτισμένες175
και τότε αυτοί θα πείθονται, γιατί αυτή ᾽ναι η αλήθεια.
Όμως εγώ τον μακροβόλο δεν θα πάψω Απόλλωνα
να υμνώ τον αργυρότοξο που γέννησε η καλλίκομη Λητώ.

...

Από κει γρήγορα έφυγες για την οροσειρά οργισμένος,
κι ήρθες στην Κρίσα κάτω από τον χιονισμένο Παρνασσό
που στρέφεται στον Ζέφυρο⁴ η δασοπλαγιά του κι από πάνω
βραχόπετρα κρεμνιέται, ενώ από κάτω απλώνεται βαθουλωτή
χαράδρα
τραχειά· εδώ αποφάσισε ο άναξ Φοίβος Απόλλων285
ναό να φτιάξει λατρευτό και είπε αυτά τα λόγια·

Λοιπόν εδώ φρονώ περικαλλή ναό να ιδρύσω
νάναι χρηστήριο στους ανθρώπους που για χάρη μου εσαεί
εδώ εκατόμβες θα προσφέρουν τελεσφόρες,
όσοι στην πλούσια κατοικούνε Πελοπόννησο,290
και όσοι στην Ευρώπη και στα περίβρεχτα νησιά,
χρησμό ζητώντας· και σ᾽ αυτούς όλους εγώ αλάνθαστα
θα τους χρησμοδοτώ μέσα στον πλούσιο ναό.
Αυτά σαν είπε έθεσε τα θεμέλια ο Φοίβος Απόλλων
πλατιά και σ᾽ έκταση πολύ μακριά· κι έπειτα πάνω τους295
πέτρινο τοποθέτησε κατώφλι ο Τροφώνιος κι ο Αγαμήδης
οι γιοι του Εργίνου, οι προσφιλείς στους αθανάτους θεούς.⁵
Και τότε γένη ανθρώπων αναρίθμητα χτίσανε το ναό
με λίθους λαξευτούς για νάναι πάντα αξιοΰμνητος.
Κι ήταν σιμά καλλίρροη κρήνη όπου την δράκαινα300
σκότωσε ο άναξ γιος του Δία με το πανίσχυρό του τόξο
το άγριο μεγάλο χοντρό τέρας, που πολλά κακά
στους ανθρώπους προξέναγε πάνω στη γη, πολλά σ᾽ αυτούς
πολλά και στα λιγνόποδα τα πρόβατα, γιατί ήταν συμφορά
αιμοσταγής.
-----------

¹ Θεά του τοκετού, η οποία βοηθεί (ή δυσχεραίνει) τη γέννα.

² Εκατηβελέτης:επίθετο του Απόλλωνα "που ρίχνει (με το τόξο του) μακρυά" (πβ. τα επίθετα ἑκηβόλος και ἑκατηβόλος).

³ Από τους στίχους αυτούς δημιουργήθηκε η παράδοση ότι ο Όμηρος ήταν τυφλός και καταγόταν από τη Χίο.

⁴ Δυτικός άνεμος.

⁵ Ο Τροφώνιος και ο Αγαμήδης, γιοι του Εργίνου (‹ ἔργον), ήταν σύμφωνα με τον μύθο περίφημοι πρωτομάστορες από τη Βοιωτία. Ο πρώτος ήταν γνωστός και για το μαντείο του στη θεωρούμενη ως είσοδο του Κάτω Κόσμου Λεβάδεια.

Ενοχές: Θέλω αλλά δεν πρέπει… ή δεν θέλω αλλά πρέπει;

…Το ζητούσαν, λοιπόν, σε τί είχα φταίξει,
εμένα το μόνο μου έγκλημα ήταν
ότι δε μπόρεσα να μεγαλώσω, κυνηγημένος πάντα,
πού να βρεις καιρό,
έτσι έμεινα εύπιστος
κι αγκάλιαζα το κρύο σίδερο της γέφυρας.
…Ενώ απ᾿ το βάθος, μακριά,
με κοίταζε σαν ξένο η πιο δική μου ζωή.

Τ. Λειβαδίτης

 

Ενοχές…

Ένα συναίσθημα που οφείλεται απόλυτα αλλά και στρέφεται προς τον εαυτό μας, τον κατηγορούμε για κάτι, τον θεωρούμε υπεύθυνο για κάτι που κάναμε ή για κάτι που δεν κάναμε και δεν μπορούμε να τον συγχωρήσουμε. Πρόκειται για ένα συναίσθημα που δεν αφορά μόνο τις πράξεις μας, αλλά και τις σκέψεις μας, τα συναισθήματα που βιώνουμε ή τις επιθυμίες μας. Μπορεί αυτό που προκαλεί τις ενοχές να μην υφίσταται καν σε πραγματικό επίπεδο και να υπάρχει μόνο σε ένα συμβολικό επίπεδο.
 

Θέλω αλλά δεν πρέπει… ή δεν θέλω αλλά πρέπει… νιώθω έτσι, αλλά δεν είναι σωστό… Αισθάνομαι αυτό, χωρίς να το θέλω, αλλά δεν μπορώ να το σταματήσω… Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις, συναισθήματα που θεωρούμε παράλογα ή απρεπή και φτάνουμε στις ενοχές… Επιθυμώ, προσδοκώ, θέλω, αλλά… όχι, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ. Ο εαυτός μας είναι αυτός που μας λέει ότι δεν πρέπει, ότι αυτό είναι ένα λάθος και τότε γεμίζουμε με ενοχές. Η σύγκρουση της καρδιάς με τη λογική συνήθως είναι ένας από τους λόγους που οδηγούμαστε στο να νιώθουμε ενοχές. Τι θέλω και τι πρέπει να θέλω; Τι λέω στον εαυτό μου ότι είναι σωστό και τι λάθος; Και πως νιώθω κάθε φορά που νιώθω αυτό που ουσιαστικά το θεωρώ λάθος; Έτσι… φτάνω στις ενοχές… Ποιοι είναι οι κανόνες που έχω θέσει στον εαυτό μου και πόσο σημαντικούς τους θεωρώ; Όσο πιο αυστηρούς κανόνες θέτω στον εαυτό μου τόσο περισσότερες ενοχές νιώθω κάθε φορά που τους παραβαίνω. Οι ενοχές θα μπορούσαν να είναι ένα κίνητρο για να κινητοποιηθούμε ή για να ρυθμίσουμε τη συμπεριφορά μας, ένας τρόπος να νιώθουμε ότι δεν χάνουμε τον έλεγχο ή ότι διατηρούμε τον έλεγχο που ήδη έχουμε.

 

Ουσιαστικά, βάζουμε τον εαυτό μας σε μια διαδικασία πίεσης και έντασης θεωρώντας ότι δεν πρέπει να απογοητεύσουμε κανέναν, δεν πρέπει να πληγώσουμε ή να προσβάλλουμε κανέναν, δεν πρέπει να αποδειχθούμε ανίκανοι και πολλά ακόμη πρέπει ή δεν πρέπει που θεωρούμε σημαντικά εμείς οι ίδιοι. Στην πραγματικότητα, δεν θέλουμε να απογοητεύσουμε τον εαυτό μας, γιατί είμαστε πολύ αυστηροί μαζί του και δεν θέλουμε να χάσουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Διαρκώς βρισκόμαστε σε έναν αγώνα, όπου προσπαθούμε να αποδείξουμε στους άλλους, αλλά πρωτίστως και κυρίως στον εαυτό μας ότι είμαστε ικανοί, επαρκείς, σωστοί και ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε.

 

Όταν νιώθουμε πολλές ενοχές δυσκολευόμαστε πολύ να πούμε όχι, γιατί κατευθείαν προκύπτουν ερωτήματα, όπως τι θα σκεφτεί ο άλλος για εμάς; και αν τον πληγώσουμε; και αν απογοητευτεί μαζί μας; και αν στεναχωρηθεί με τη συμπεριφορά μας; Πόσο ανεπαρκής θα αποδειχθώ και πόσο θα πληγώσω τον άλλο, αλλά και τον εαυτό μου όταν συνειδητοποιήσω την ανεπάρκεια ή την αδυναμία να επιτύχω;

 

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα που θέτουμε στον εαυτό μας και καλλιεργούμε ή ενισχύουμε τις τύψεις και ενοχές που νιώθουμε, ίσως, δεν μας περνά από το μυαλό ή αποφεύγουμε να το σκεφτούμε το πόσο επιβλαβείς είναι για εμάς τους ίδιους. Ίσως, δεν μας προβληματίζει καν πόσο πληγώνουμε τον εαυτό. Ζούμε κάνοντας σενάρια, κάνοντας υποθέσεις,-και τι θα γίνει εάν;;;-, είναι μια διαρκή προσπάθεια, ένας αγώνας απέναντι στους άλλους αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό.

Όμως, πως προκύπτουν οι ενοχές και γιατί κάποιοι από εμάς έχουμε αρκετές ενοχές; Οι ενοχές συνδέονται με χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του ατόμου, όπως τελειομανία, αίσθηση απώλειας ελέγχου, υψηλά επίπεδα ενσυναίσθησης, αλλά και με συμπεριφορές και τρόπους ανατροφής και διαπαιδαγώγησης μέσα στην οικογένεια –κάνε αυτό γιατί θα απογοητεύσεις τη μαμά ή μην κάνεις αυτό γιατί θα στεναχωρηθεί ο μπαμπάς, και πολλές ακόμη τέτοιου είδους εκφράσεις που κάποιοι ακούγαμε πιο συχνά όταν ήμασταν παιδιά. Οι ενοχές συνδέονται και με χαμηλή αυτοπεποίθηση, με ένα αίσθημα κατωτερότητας και με φόβο απόρριψης, καθώς και με δυσκολίες να τεθούν όρια και να εκφραστούν οι ανάγκες και οι επιθυμίες του ατόμου, αλλά και με έντονη αυστηρότητα και πολλές απαιτήσεις που έχουμε από τον εαυτό μας.

 

Ωστόσο, είναι πολύ δύσκολο να ζούμε διαρκώς με ενοχές για το κάθε τι που πράττουμε ή δεν πράττουμε ή απλά σκεφτόμαστε… Είναι σημαντικό πέρα από το σεβασμό προς τους άλλους να μάθουμε να σεβόμαστε και τον εαυτό μας, να αναγνωρίζουμε και να εκφράζουμε τις ανάγκες μας, να προσπαθούμε να χρησιμοποιούμε τη λογική σε όσα σκεφτόμαστε, καθώς το συναίσθημα της ενοχής συνήθως εξαφανίζει κάθε ίχνος λογικής, με αποτέλεσμα όσο πιο πολλές ενοχές έχουμε τόσο πιο δύσκολο είναι να χρησιμοποιήσουμε τη λογική. Ακόμη, είναι σημαντικό να αποδεχτούμε και να παραδεχτούμε στον εαυτό μας ότι όλοι κάνουμε λάθη, είναι αφύσικο να είμαστε πάντα σωστοί και τυπικοί, ενώ θα πρέπει να παίρνουμε την ευθύνη των επιλογών μας, όταν αφορούν αποκλειστικά εμάς και τη ζωή μας, χωρίς να σκεφτόμαστε πώς οι άλλοι το βλέπουν. Όταν κάτι είναι επιλογή μου και δεν επηρεάζει τη ζωή των άλλων, γιατί θα πρέπει να νιώσω ενοχές που δεν το αποδέχονται ή δεν το εγκρίνουν; Ας σκεφτούμε λίγο πόση φθορά προκαλούμε στον εαυτό μας κάθε φορά που νιώθουμε ενοχές και τον βάζουμε σε μια διαδικασία ταλαιπωρίας και έντασης, άγχους και πίεσης…

 

Δεν είμαστε πιο ένοχοι όταν ακολουθούμε τα πρωτόγονα ένστικτά μας που μας κυβερνούν, από ό,τι είναι ο Νείλος για τις πλημμύρες του ή η θάλασσα για τα κύματά της.  Μαρκήσιος Ντε Σαντ

(Πόσο όμως μπορεί να μας παρηγορήσει αυτό και να μας βοηθήσουμε να μειώσουμε τις ενοχές που νιώθουμε ώστε να νιώσουμε καλύτερα;;;)

 

Δεν θα πρέπει, όμως, να ξεχνάμε ότι:

Οι άνομες επιθυμίες τιμωρούνται μετά την απόλαυσή τους. Οι αδύνατες επιθυμίες τιμωρούνται από την ίδια την επιθυμία. Philip Sidney

(Από εμάς εξαρτάται τι θα προτιμήσουμε, είναι προσωπική μας επιλογή)

και να θυμόμαστε ότι:

"Οι τύψεις για τα πράγματα που κάναμε μπορεί να θεραπευτούν με τον καιρό. Οι τύψεις για τα πράγματα που δεν κάναμε μένουν για πάντα αγιάτρευτες."
(Sydney Harris)

 

"Ενοχές σου αφήνουν όλα εκείνα που δεν έζησες, όχι γιατί δεν μπόρεσες, αλλά γιατί φοβήθηκες την δύναμη τους, την μαγεία τους.
Όλη εκείνη την μαγεία που μια ζωή αναζητάς κι όταν σου πέφτει στο κεφάλι σαν ευλογία, την αρνείσαι χωρίς ουσιαστικό λόγο παρά μόνο επειδή διστάζεις να πας παραπέρα, να δεις τι γίνεται μέσα από το σύνορο που σ' έχουν φυλακίσει ..."
 Έυα Ομηρόλη

 

"Δεν είναι το καλό αλλά το κακό που προκαλεί την ενοχή."
 Λακάν

Η έλξη της αρνητικής σκέψης

Γιατί αναγνωρίζουμε στη ζωή μας τη λύπη περισσότερο από τη χαρά; Γιατί άραγε οι αρνητικές ιστορίες μας παίρνουν τόσο πολύ υπόσταση μέσα μας αντί για τα όμορφα πράγματα που κάνουμε ή συμβαίνουν γύρω μας;  Γιατί δεχόμαστε όλο το βάρος του «όχι» και δεν αφήνουμε το «ναι» να διεκδικήσει το δικό του ποσοστό εγγραφής;

 

Σκεφτείτε μία καθημερινή εικόνα. Για παράδειγμα την περίπτωση που οδηγούμε βιαστικά για μία συνάντηση και μας πιάνει κόκκινο φανάρι ενώ τρέχουμε να το περάσουμε. Η πρώτη σκέψη είναι αυθόρμητη «πάντα με πιάνει το κόκκινο όταν βιάζομαι, όταν θέλω να περάσω για να πάω στο ραντεβού μου, πάντα μου συμβαίνει αυτό και μόνο σε εμένα» και όσο περισσότερο το χτίζουμε με αρνητισμό, τόσο φτιάχνουμε σενάρια που θυμίζουν το «άντε και εσύ και ο γρύλος σου». Ναι, μας έπιασε κόκκινο. Πόσες φορές έχει γίνει αυτό; Άγνωστο, γιατί δεν τις μετράμε. Κι όμως νομίζουμε ότι μας πιάνει μόνο το κόκκινο! Αν υπήρχε ένας μετρητής προσπέλασης φαναριών, σίγουρα τα πράσινα θα ήταν περισσότερα, αν όχι τουλάχιστον ισόποσα.

 

Τι γίνεται εδώ; Απλό και ταυτόχρονα πολύπλοκο. Δείχνουμε έμφαση στο αρνητικό που μας συμβαίνει, στο κόκκινο φανάρι. Δίνουμε την αφορμή στον εαυτό μας να σκεφτεί αρνητικά και κατ’ επέκταση να το νιώσει. Το αρνητικό μας κλονίζει, έρχεται να απειλήσει τον κόσμο μας, έρχεται να μας εμποδίσει να ικανοποιήσουμε την επιθυμία μας και παίρνει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από αυτές που του αναλογούν. Αν αυτό συνεχιστεί, θα λειτουργήσει αθροιστικά, θα υιοθετηθεί ως μία συνειδητή κατάσταση που επιτρέπει στον εαυτό μας να νοηματοδοτείται μόνο έτσι, αρνητικά. Οδηγούμαστε ασυναίσθητα σε μία επικριτική ματιά προς τον εαυτό μας  λέγοντας « Αφού δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό, τι κακό συμβαίνει σε εμένα;» ή κρίνουμε τους άλλους «Δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο άσχημα είναι τα πράγματα» και έτσι μεγαλώνουμε τις διαστάσεις του αρνητικού στην ετικέτα που μας κολλάμε.

Συχνά κάνουμε πλάνα για το μέλλον και λέμε: «αυτό θα είναι δύσκολο», μας ρωτάνε «γιατί» και λέμε «δεν ξέρω, έτσι το σκέφτομαι». Αυτοματοποιημένα πολλές φορές, χωρίς επεξεργασία κλίνουμε περισσότερο προς την άσχημη έκβαση των πραγμάτων. Εμμένουμε σε αυτή την άρνηση, τροφοδοτώντας τη σκέψη μας με μία σειρά από στοιχεία που λειτουργούν αποτρεπτικά στην εφαρμογή περαιτέρω ενεργειών μας. Στο τέλος της ημέρας ακυρώνουμε τις σκέψεις μας αποφεύγοντας να τις κάνουμε πράξη. Και πώς να τις κάνουμε πράξη όταν το μόνο που πιστεύουμε είναι το αρνητικό;

 

Και πότε είμαστε χαρούμενοι στη ζωή μας; Είναι δύσκολο να το καταλάβουμε, γιατί όταν είμαστε χαρούμενοι, το ζούμε, είναι εμπειρικό. Το προσπερνάμε εύκολα και δεν του δίνουμε σημασία. Δεν μπαίνουμε να αναλύσουμε και δύσκολα εκτιμάμε κάθε χαρούμενη σκέψη, πράξη, στιγμή. Απλά τη βιώνουμε ως δεδομένο στοιχείο και προχωράμε.

 

Από την άλλη όταν είμαστε στεναχωρημένοι, το αρνητικό συναίσθημα, μας κυριεύει σε όλο του το εύρος. Μπαίνουμε να αναλύσουμε τα πάντα. Θρηνούμε, επικρίνουμε και ανησυχούμε όλη τη μέρα.  Ο χρόνος αποκτά διαφορετική μέτρηση και τα δευτερόλεπτα φαίνονται αιώνες.Πάντα στη ζωή μας θα υπάρχουν καλές και κακές μέρες. Στις καλές συνεχίζουμε τη ζωή μας. Στις άσχημες ημέρες πως αντιδρούμε; Μένουμε καθηλωμένοι ή δείχνουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας; Επιτρέπεται να είμαστε στεναχωρημένοι δεχόμενοι ότι και αυτό το συναίσθημα είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας;

 

Συνήθως τις άσχημες μέρες λέμε στον εαυτό μας, «θα είμαι πάντα στεναχωρημένος» ή «γιατί είμαι τόσο αδύνατος» στρεφόμενοι πάντα με αρνητισμό προς τον εαυτό μας. Εκείνη τη στιγμή είναι που πραγματικά πρέπει να τον προσέξουμε, να τον φροντίσουμε και έτσι να προχωρήσουμε. Η στεναχώρια από μόνη της είναι διαχειρίσιμο συναίσθημα. Αλλά η λύπη μαζί με την ενοχή και τον φόβο, δημιουργούν έναν ανυπόφορο συνδυασμό.

 

Δίνουμε χώρο και χρόνο σε κάθε συναίσθημα, είναι όλα αξιοποιήσιμα. Ξέρουμε πότε είμαστε στεναχωρημένοι και πότε είμαστε χαρούμενοι: όταν έχουμε συναίσθηση των συναισθημάτων μας.

 

 Πότε είμαστε χαρούμενοι;

-          Όταν αποφεύγουμε να γινόμαστε θύματα των καταστάσεων.

-        Όταν είμαστε ήρεμοι και μπορούμε να σκεφτούμε ψύχραιμα χωρίς να φορτωνόμαστε με  ευθύνη για όλα τα προβλήματα όλου του κόσμου.

-          Όταν δείχνουμε ευγνωμοσύνη στον εαυτό μας  για ό,τι έχουμε καταφέρει.

-      Όταν νιώθουμε ισορροπημένοι και δεν σκεφτόμαστε τα λάθη του παρελθόντος γιατί δεν έχουμε ανάγκη τίποτα πια από τότε.

-          Όταν νιώθουμε ελευθερία και σταματάμε να δίνουμε βήμα στις φωνές που μας ενοχοποιούν και μας λένε ότι δεν τα κάνουμε καλά, ότι πληγώνουμε τους ανθρώπους δίπλα μας και ότι οι άλλοι θέλουν να μας εγκαταλείψουν.
 

Είμαστε χαρούμενοι όταν σταματάμε να επιτρέπουμε στον φόβο να μας οδηγήσει στο μονοπάτι του «δεν μπορώ». Όταν αποφασίσουμε ότι θέλουμε εμείς να ορίσουμε τη ζωή μας.

Για την ευτυχία

Τι σημαίνει ευτυχία; Πότε είμαστε ευτυχισμένοι; Ίσως είναι πιο εύκολο να ορίσουμε την κατάσταση της ευτυχίας ως τις στιγμές που δεν είμαστε δυστυχισμένοι. Τι προκαλεί όμως τη δυστυχία; Ένα και μόνο πράγμα πιστεύω και πλέον είμαι βέβαιος! Οι σκέψεις μας.

Το ξέρω πως διαφωνείς, αλλά πιστεύω πως μπορώ να σου αλλάξω την άποψη. Οι σκέψεις μας έχουν πάντα δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη είναι προς τα πίσω, στο παρελθόν. Η δεύτερη είναι προς την αντίθετη κατεύθυνση, στο μέλλον. Πολλές φορές σκεφτόμαστε πράγματα όμορφα, είτε που ζήσαμε, είτε που πιστεύουμε πως θα ζήσουμε. Και είναι όμορφη η αίσθησή τους.

 

Τις περισσότερες φορές όμως, σκεφτόμαστε πράγματα που ζήσαμε και μας άφησαν άσχημη γεύση, μας στιγμάτισαν, μας πόνεσαν. Αναπαράγουμε άσχημες αναμνήσεις. Τις επαναφέρουμε στο παρόν μέσα από μια απλή σκέψη και τις ξανά ‘ζούμε’. Πολλές φορές πάλι σκεφτόμαστε πράγματα που περιμένουμε να έρθουν, τα οποία φοβόμαστε, μας προκαλούν άγχος. Πλάθουμε σενάρια για το μέλλον και από τη μία σκέψη πηδάμε στην επόμενη και φτάνουμε στην καταστροφή, μέχρι που συνειδητοποιούμε πως ήταν απλά μια σκέψη.

 

Υπάρχουν άνθρωποι που ζούνε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους βυθισμένοι σε σκέψεις. Αρνητικές κατά κύριο λόγο. Θέτουν ένα στόχο, ο οποίος τους κυριεύει, πιστεύοντας πως όταν τον πετύχουνε θα είναι ευτυχισμένοι και τη στιγμή της επιτυχίας, προχωράνε στον επόμενο στόχο.

 

Η αλήθεια είναι μία όμως και είναι πολύ ξεκάθαρη. Το παρελθόν πέρασε, έφυγε. Το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα. Επομένως και οι δύο αυτές έννοιες είναι μη πραγματικές. Δεν υπάρχουν. Το μόνο πράγμα που υπάρχει είναι το τώρα. Το σήμερα. Το εδώ. Το παρελθόν είναι το τώρα του χθες και το μέλλον το τώρα του αύριο. Και τα δύο όμως είναι στο ίδιο σημείο. Στο τώρα.

 

Τα προβλήματα μας πηγάζουν από ένα και μόνο πράγμα λοιπόν. Από το ζωηρό μυαλό μας. Όταν συναντάμε μία κατάσταση την οποία θεωρούμε δύσκολη έχουμε δύο και μόνο επιλογές. Να την αποδεχτούμε, να την αντιμετωπίσουμε και να την αλλάξουμε ή να φύγουμε από αυτή αν γίνεται. Δεν είναι εύκολο το ξέρω, αλλά είναι οι μόνες επιλογές που έχουμε.

 

Έχεις σκεφτεί ποτέ πως κατέληξες να είσαι αυτός που είσαι; Πιστεύεις πως οι όμορφες στιγμές είναι αυτές που σε διαμόρφωσαν σαν προσωπικότητα; Όχι. Οι άσχημες είναι αυτές που μας κάνουν πιο δυνατούς, που μας δίνουν γερά μαθήματα για να προχωρήσουμε στο μέλλον. Είμαστε οι αποτυχίες μας. Γινόμαστε καλύτεροι μέσα από αυτές. Μένει να μάθουμε να τις δεχόμαστε και να τις αποδεχόμαστε. Και να προχωράμε.

 

Η ευτυχία είναι επιλογή λοιπόν. Μπορούμε να ξεκινήσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι από σήμερα, εδώ και τώρα, αρκεί να το θελήσουμε και να το πιστέψουμε. Αρκεί να βάλουμε στην άκρη τον ζωηρό μας νου. Αρκεί να γίνουμε παρατηρητές του. Να μάθουμε να τον ελέγχουμε. Να μην είμαστε οι σκέψεις μας. Να μην είμαστε οι δεξιότητές μας. Να μην είμαστε οι στόχοι μας. Να μην είμαστε οι επιτυχίες μας. Να μην είμαστε η εικόνα μας. Να μην είμαστε το εγώ μας. Να μην είμαστε ούτε οι αποτυχίες μας. Απλά να είμαστε.

Μια εισαγωγή στη βλακεία

Δια να σε δώσω, φίλε, μικρόν παράδειγμα της οποίας απέκτησεν από τα ταξίδια πολυπειρίας, επέρασεν εδώ προ μηνών Άγγλος τις περιηγητής, με σκοπό να ανακαλύψη κανέν υπόμνημα της εις Βολισσόν διατριβής του Ομήρου. Είχε σιμά και δυο μικρά του παιδάρια. Μόλις τα άκουσεν ο Παπατρέχας να συλλαλώσι με τον πατέρα των μ’ ερώτησεν εκστατικός ποίαν γλώσσαν λαλούσι;

– Την αγγλικήν, τον απεκρίθην και η έκστασίς του έγινε απολίθωσις.
Δεν εμπόρει να χωρήση του Βολισσινού Οδυσσέως η κεφαλή πώς τόσον νεαρά παιδάρια ήτο δυνατό να λαλώσι γλώσσαν εις αυτόν άγνωστον. Δεν εξεύρω πλέον ποίαν γλώσσαν και εις ποίαν ηλικίαν, κατ’ αυτόν, έπρεπε να λαλώσι των Άγγλων τα τέκνα. Είμαι βέβαιος ότι γελάς την ώρα ταύτην δια την απορία του Παπατρέχα . Αλλά τι ήθελες, εάν παρών παρόντος ήκουες αυτολεξεί από το στόμαν του τους λόγους τούτους: Τα διαβολόπουλα, τόσον μικρά να μιλούν εγγλέζικα! - Α. Κοραής, Ο Παπατρέχας,

 

Τι είναι η ανθρώπινη βλακεία; αναρωτιόταν ο Ρούμπερτ Μούζιλ. Είναι θα έλεγα δειλία, είναι και ακινησία, είναι παράλυση. Είναι το σύμπτωμα ενός πανίσχυρου τραύματος. Είναι ίσως η επιθυμία να διατηρηθεί ανέπαφη μια εποχή ιδανική, κατά την οποία ο μελλοντικός βλάκας αισθανόταν ασφαλής και προστατευμένος. Ο ρόλος του ήταν σταθερός, συγκεκριμένος, ανακουφιστικός στην σαφήνειά του. Τα όρια ήταν τοποθετημένα προσεκτικά, οι προκαταλήψεις κληρονομημένες και αδιαμφισβήτητες και όλα μπορούσαν να εξηγηθούν με βεβαιότητα. Αυτήν την εποχή επιθυμεί ο βλάκας να διατηρήσει ανέπαφη και αμετακίνητη  και τον εαυτό του απαράλλακτο μέσα σε αυτήν.

 

Θα λέγαμε ότι ο βλάκας επιθυμεί να κατοικήσει και κατοικεί για πάντα σε εκείνη την σίγουρη εποχή και περιφρονεί κάθε αλλαγή και κάθε τι που μπορεί να κλονίσει τις βεβαιότητές του. Οι λέξεις φανερώνουν πάντα συγκεκριμένες έννοιες, αποκαλύπτουν μια και μόνη εικόνα. Οι άνθρωποι ανάλογα με την οικογενειακή τους ή κοινωνική τους κατάσταση οφείλουν να επιτελούν συγκεκριμένες λειτουργίες. Άλλοι διαθέτουν καθήκοντα και άλλοι δικαιώματα. Όλοι οι ρόλοι παραδίδονται φυσικώ δικαίω εκ γενετής. Μόνο έτσι ικανοποιείται ο βλάκας.

Η βλακεία είναι λοιπόν ένα προϊόν διαταραγμένης και υπερμεγέθους συναισθηματικότητας. Πεταμένη η ύπαρξη σε έναν κόσμο που αλλάζει με επικίνδυνους ρυθμούς επινοεί αμυντικούς μηχανισμούς για να προστατευθεί, ακινητοποιεί τον κόσμο στην στιγμή που αισθανόταν αυτή ασφαλής.  Βλακεία είναι η συναισθηματική επιθυμία να διατηρηθεί μια κατάσταση για πάντα, η νοητική ακαμψία που δεν αποδέχεται την εύπλαστη «δηλητηριώδη» απόκλιση από τον «σταθερό» κανόνα της ασφάλειας. Είναι λοιπόν και μια παράλυση, μια άρνηση του πάσχοντα να εξελίξει τα ταλέντα του και να προσαρμοστεί στην εξελισσόμενη πραγματικότητα. Διότι πάντα υπάρχουν εκείνες οι δυνάμεις που κάνουν τον κόσμο να αλλάζει και είναι βέβαιο ότι η επίδραση τους θα φτάσει αργά ή γρήγορα και στους μικροπυρήνες της κοινωνίας και τέλος και στον βλάκα.

 

Ένας βλαξ, αυτός ο παράλυτος και δειλός, διαθέτει κάποια αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά. Πιθανότατα θα πρόκειται για έναν άνθρωπο που σταδιακά γίνεται όλο και πιο πικρόχολος, εξαιτίας μιας σταδιακής συρρίκνωσης. Ο βλάξ παρακολουθεί αδρανής την παγωμένη του αυτοκρατορία να συρρικνώνεται και να εγκαταλείπεται από κάποια στοιχεία που παραδίδονται ή επιλέγουν την αλλαγή. Σταδιακά συρρικνώνεται και ως προσωπικότητα με ρυθμούς ταχύτερους από την φυσική συρρίκνωση που συνοδεύει κάθε άνθρωπο στα γηρατειά του.

 

Ο βλαξ την επιλέγει τη συρρίκνωση. Χάνει χώρο, χάνει πρόσωπα που αγαπά, διότι αρνείται να τα διαχειριστεί με την επιείκεια και την ανεκτική αγάπη που αυτά χρειάζονται. Εν τέλει σε έναν κόσμο που οι σειρήνες της αλλαγής ακούγονται δυνατά, ο βλαξ δεν μπορεί να προστατέψει το κύρος του, δεν μπορεί να κλείσει τα αυτιά των ανθρώπων που τον περιβάλλουν.

 

Έτσι ο βλαξ μάλλον θα στέκει αμετακίνητος στον θρόνο του παγωμένου βασιλείου του, σε ένα απομονωμένο δωμάτιο, ίσως και με την πιστή συντροφιά μιας τηλεοπτικής συσκευής – αν θέλει να ξεχνά – ή ενός φωτογραφικού άλμπουμ – αν θέλει να θυμάται. Μπορεί όμως και να συναναστρέφεται και άλλους βλάκες οι οποίοι είτε είναι το ίδιο δειλοί και αμετακίνητοι ή κατήντησαν βλάκες επειδή αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν έγκαιρα τον βλάκα. Έτσι δημιουργείται μια ετεροτοπία της βλακείας, που είναι εξ αποστάσεως πολύ χαριτωμένη, όταν δεν κινδυνεύεις να σε καταπιεί.

 

Ο βλαξ είναι ένα όν που δουλεύει μηχανικά, δίχως να απολαμβάνει στο παρόν. Απολαμβάνει μονάχα ανασύροντας το παρελθόν. Όσο καλλίτερη η αναπαράσταση τόσο μεγαλύτερη η ικανοποίηση. Ο βλαξ δουλεύει στον αυτόματο πιλότο και είναι καταδικασμένος να φθίνει και να γκρινιάζει φθίνοντας.

 

Ταυτίζω την ευφυΐα με την αλλαγή, με την σκληρότητα που απαιτείται για να αποκοπεί κανείς από τις συναισθηματικές προστασίες, που οδηγούν στην ατροφία του ατόμου και στην παραχώρηση της όποιας αυτονομίας. Ταυτίζω την βλακεία με την δειλία, την αδυναμία.

 

Μη γελιέστε. Ο βλάκας είναι αφόρητος. Αν δεν ήταν τόσο επίμονος και τόσο επικίνδυνος θα ήταν πράγματι χαριτωμένος. Εκτός από δειλός και παράλυτος, γκρινιάζει διαρκώς για όσα χάνει ή δεν καταλαβαίνει. Ποτέ δεν προλαμβάνει. Σας εξήγησα γιατί επιλέγει την απρονοησία. Γιατί επιλέγει να κλειστεί στην κατασκευασμένη και παγωμένη ψευδαίσθηση του που απαιτεί ακλόνητη πίστη στην αιώνια διατήρησή της. Αλίμονο σε όσους τους έλαχε να συναναστραφούν για καιρό ή ακόμα χειρότερα να αγαπήσουν βλάκα. Βρίσκονται σε αδιέξοδο.

 

Αν εγκαταλείψουν τον επίμονο βασιλέα θα θεωρηθούν προδότες. Αν δεν το κάνουν θα καταντήσουν ή βλάκες ή δυστυχείς. Αλλά και η αγάπη τους, η άρνησή τους να εγκαταλείψουν τον βλάκα θα είναι μια οικειοθελής καταδίκη που δεν θα τύχει αναγνώρισης. Διότι ο βλάκας είναι εκτός των άλλων άθελά του και αγνώμων. Όχι για κάποιον άλλο λόγο, παρά μονάχα γιατί θεωρεί αυτονόητη τη δομή του κόσμου του και την παραμονή ενός ανθρώπου στον κόσμο αυτό. Μόνο όταν αναπόφευκτα τον χάνει, ο βλάκας κλονίζεται – έστω προσωρινά. Αλλά έπειτα συνέρχεται και επουλώνει τις πληγές του, επιλέγοντας τη λήθη. Ο βλάκας δεν εκτιμά κανέναν. Ούτε όταν αυτός ο κανένας βρίσκεται στην επιρροή της βλακείας του – διότι αυτό είναι αυτονόητο – ούτε όταν βρίσκεται εκτός της βλακείας του – διότι έτσι είναι ακατανόητος και επομένως αδιάφορος.

 

Διαπιστώνουμε έτσι τον λόγο που η βλακεία είναι διάχυτη σε επαρχιακές, πόλεις. Η μη έξοδος, οι συγκεκριμένες και αμετάβλητες ταυτότητες, η απουσία κάποιου απροσδόκητου συμβάντος, ανθρώπου, εργαλείου, μέσου, γεγονότος,  κάνουν το έδαφος ιδανικό για να ευδοκιμήσει η βλακεία. Γι’ αυτό και η ευφυΐα σε αυτά τα ακανθώδη μέρη είναι τόσο αξιοθαύμαστη όσο και σκανδαλώδης.

Η βλακεία είναι πάντα σύντροφος της ακινησίας, της έλλειψης ταλέντου και κινήτρου, της δειλίας και της αμηχανίας στη συνάντηση με το άγνωστο. Για να καταπολεμηθεί η βλακεία πρέπει να εξαναγκαστεί στην αλλαγή, να συνηθίσει να αλλάζει , να μην φοβάται να αλλάζει. Δεν μιλάω για μια δικτατορία της αλλαγής, αλλά για ένα μπόλιασμα, πού και πού, διαφορετικών εικόνων που μπορούν να μας διασώσουν από τη δικτατορία της ακινησίας.

 

Άνθρωποι, οικογένειες, πόλεις, χώρες ολόκληρες μπορούν να καταντήσουν “βλάκες”, λόγω γεωγραφικής απομόνωσης ή οικειοθελούς αποστασιοποίησης. Ο ίδιος ο κόσμος μας μπορεί να είναι μια βλακεία. Αλλά δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πριν συναντήσουμε τους άλλους κόσμους.

-----------

ΥΓ: Μην παρερμηνευτώ. Ο βλάκας σε αυτό το κείμενο δεν είναι μια κατηγορία ή μια αξιολογική κρίση που γίνεται με ηθική κριτήρια. Είναι το όνομα που δίνω σε μια κατάσταση υπαρκτή, σε έναν άνθρωπο με συγκεκριμένα και δικαιολογήσιμα χαρακτηριστικά

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

Η πρωταρχική και βασική αιτία όλων των φόβων είναι η άγνοια του ποιοι πραγματικά είμαστε. Αν ήμασταν πεπεισμένοι για την άτρωτη κι αθάνατη φύση της ψυχής μας, δεν θα είχαμε ποτέ κανένα απολύτως φόβο για τίποτα. Επειδή δεν πιστεύουμε ή δεν μπορούμε να πιστέψουμε αυτή την αλήθεια, νιώθουμε μόνοι, αποξενωμένοι, απομονωμένοι και τρωτοί μπροστά στην εξαφάνιση της ύπαρξής μας.

   

Ο βασικός μας φόβος είναι ο αφανισμός του ΕΓΩ, που τον βιώνουμε επίσης σαν φόβο θανάτου, σκοταδιού ή του άγνωστου. Εκτός από τη βασική άγνοια για την πραγματική πνευματική μας φύση, μερικοί δευτερεύοντες παράγοντες μπορούν επίσης να συμβάλλουν στο φόβο.

1. Για να νιώθει κανείς φόβο, θα πρέπει να έχει κι ένα συναίσθημα ΑΠΟΞΕΝΩΣΗΣ και ξεχωριστότητας. Όταν κάποιος νιώθει κοντά στους ανθρώπους και τη φύση που τον περιβάλλουν, δεν είναι δυνατόν να τα φοβάται. Ο φόβος προέρχεται από ένα αίσθημα αποξένωσης από τον κόσμο, που δημιουργεί ένα γενικό συναίσθημα δυσπιστίας για όλους και για όλα.
2. Άνθρωποι και πράγματα με τα οποία ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙΚΕΙΟΙ επίσης προξενούν δυσπιστία και φόβο. Όταν ερχόμαστε σ’ επαφή με κάποιον ντυμένο διαφορετικά από μας, που έχει χτενίσει τα μαλλιά του με ένα παράξενο τρόπο, ή που μιλά διαφορετικά και δεν τον καταλαβαίνουμε εύκολα, η βασική μας ασφάλεια υπονομεύεται και τείνουμε ν’ αντιδρούμε με καχυποψία, ή αμυντικά ή ακόμα και μ’ επιθετικό τρόπο. Αυτό θα γίνει πραγματικότητα ιδίως αν νιώθουμε ΔΥΣΠΙΣΤΟΙ και ΕΥΑΛΩΤΟΙ μπροστά στον κόσμο από τον οποίο νιώθουμε ΑΠΟΞΕΝΩΜΕΝΟΙ.
3. Όσο πιο ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΜΕΝΟΣ είναι κανείς σε ορισμένες καταστάσεις, ανθρώπους και αντικείμενα που του προσφέρουν ασφάλεια, τόσο πιο έντονα θα νιώθει την ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ και ΑΔΥΝΑΜΙΑ μπροστά σε υποτιθέμενες απειλές. Όταν υποψιαζόμαστε ότι υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε τα αγαθά μας, μια σχέση ή την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, τόσο πιο πολλά παιχνίδια κυριαρχίας θα παίζουμε για να προστατευτούμε.
4. Όταν είναι παρόντες οι παραπάνω παράγοντες, καθοδηγούν τη ΦΑΝΤΑΣΙΑ με αρνητικό τρόπο, δημιουργώντας εικόνες καταστροφής και οδύνης πολύ πιο έντονες από ότι θα ήταν στην πραγματικότητα. Η φαντασία δεν είναι αρνητική όταν δεν χρησιμοποιείται λανθασμένα από συμπλέγματα φόβου, από συναισθήματα αποξένωσης, αδυναμίας, δυσπιστίας, προσκόλλησης και αποστροφής για το άγνωστο.
5. Ένας άλλος παράγοντας είναι η ΜΝΗΜΗ προηγούμενων αρνητικών εμπειριών στις οποίες είτε έχουμε παρευρεθεί σαν μάρτυρες ή τις έχουμε βιώσει οδυνηρά, που έχουμε πληγωθεί ή χάσει κάτι.

Τι κάνουν διαφορετικά οι ευτυχισμένοι άνθρωποι;

 

Υπάρχουν δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη μας και σαφώς, μερικοί είναι πραγματικά ευτυχισμένοι. Οι υπόλοιποι βρίσκονται μεταξύ ευτυχίας, “είμαι καλά” και δυστυχίας, ανάλογα με την ημέρα. Σύμφωνα με την Psychology Today και όπως αναφέρει η ερευνήτρια του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, Sonja Lyubomirsky, “το 40% της ικανότητάς μας να είμαστε ευτυχισμένοι, είναι στο χέρι μας να το αλλάξουμε”.

Όλα αυτά τα χρόνια έχω μάθει ότι οι ευτυχισμένοι άνθρωποι έχουν κάποια χαρακτηριστικά και ορισμένες συνήθειες στη ζωή τους. Αλλά, επιτρέψτε μου να πω αυτό πριν τις αναφέρω: όλοι έχουμε κακές ημέρες και κακές εβδομάδες. Κανείς από εμάς δεν ζει την τέλεια ζωή και ακόμη και όταν όλα γίνουν άνω-κάτω κάποια στιγμή, δεν σημαίνει ότι έχουμε έρθει εδώ για να ζήσουμε μια ζοφερή και δυστυχισμένη ζωή,

Η μεγάλη διαφορά μεταξύ της ευτυχισμένης και της δυστυχισμένης ζωής είναι πόσο συχνά και για πόσο καιρό μπορεί κάποιος να μείνει σε αυτές τις “κακές” μέρες.

Εδώ θα βρεις τα 7 χαρακτηριστικά των ευτυχισμένων ανθρώπων

1. Πιστεύουν ότι αν η ζωή δεν είναι καλή, μπορείς να την αλλάξεις.
Οι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι η ζωή μπορεί να είναι δύσκολη. Ωστόσο έχουν την τάση να ζουν τις δυσκολίες γεμάτοι περιέργεια και όχι με την νοοτροπία του θύματος. Αναλαμβάνουν την ευθύνη τους για την κατάσταση και εστιάζουν στο πώς θα ξεπεράσουν τα δύσκολα το συντομότερο δυνατό. Η επιμονή στην επίλυση των προβλημάτων αντί της διαμαρτυρίας γι’ αυτό που “έτυχε” είναι ένα ξεχωριστό χαρακτηριστικό των ευτυχισμένων ανθρώπων. Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι βλέπουν τους εαυτούς τους ως θύματα των περιστάσεων και μένουν κολλημένοι στο “κοίτα, τι συνέβη σε μένα τώρα” ή στο “όλα σε μένα τυχαίνουν”, αντί να αναζητούν τρόπους για να φύγουν από αυτό που τους αναστάτωσε τη ζωή και να μεταπηδήσουν στην άλλη πλευρά της.

2. Πιστεύουν ότι οι άνθρωποι αξίζουν την εμπιστοσύνη τους
Δεν θα διαφωνήσω ότι ένα ισορροπημένο και υγιές κριτίριο για την εμπιστοσύνη είναι σημαντικό, όμως οι περισσότεροι ευτυχισμένοι άνθρωποι εμπιστεύονται τους άλλους. Πιστεύουν ότι οι άνθρωποι, εκεί έξω, επιθυμούν το καλό τους και όχι το κακό τους. Είναι ανοιχτοί και φιλικοί με όσους συναντούν, συμβάλλουν στο να ενδυναμωθεί το πνεύμα της “κοινότητας” και ανταποκρίνονται στους άλλους με καλοσύνη και ευγένεια. Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι εκφράζουν διαρκώς δυσπιστία και καχυποψία στους άλλους και θεωρούν ότι δεν μπορείς να εμπιστευτείς ποτέ κάποιον που δεν ξέρεις. Είναι αυτή η συμπεριφορά που σιγά-σιγά κλείνει τις πόρτες και περιορίζει τον κοινωνικό κύκλο, απομονώνει και ανακόπτει οποιαδήποτε προσπάθεια σύνδεσης με άλλους ανθρώπους.

 3. Εστιάζουν σε αυτό που είναι σωστό και όχι στο λάθος.
Αν κάτι θα βρεις σε αφθονία σε αυτόν τον κόσμο είναι τα λάθη.  Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό και μάλλον και κανένας τρόπος για να τα αποφύγουμε. Ωστόσο, οι δυστυχισμένοι άνθρωποι κλείνουν τα μάτια σε όσα σωστά συμβαίνουν και επικεντρώνονται μόνο στα λάθη. Είναι εύκολο να τους εντοπίσει κανείς, από μία και μόνο φράση: “Ναι, αλλά…” Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι έχουν επίγνωση των προβλημάτων και των δυσκολιών που υπάρχουν στη ζωή, αλλά προτιμούν να στρέφουν το βλέμμα στα καλά που συμβαίνουν. Μια εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό είναι: ο δυστυχισμένος άνθρωπος αντί να χρησιμοποιεί και τα δύο μάτια του για να βλέπει αυτά που συμβαίνουν, κλείνει το ένα, ώστε τα καλά να μην του αποσπάσουν την προσοχή από τα στραβά. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι χρησιμοποιούν την όρασή τους για να αναπτύξουν μια προοπτική.

4. Δεν συγκρίνουν τον εαυτό τους με τους άλλους και δεν δίνουν χώρο στη ζήλια και το φθόνο.
Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι πιστεύουν ότι η ευτυχία του άλλου κλέβει από τη δική τους τύχη. Με λίγα λόγια, ποτέ δεν θα ευχαριστηθούν, γιατί διαρκώς θα συγκρίνουν την δική τους τύχη με την τύχη του διπλανού. Αυτό, μαθηματικά, οδηγεί στη ζήλια και στη δυσαρέσκεια. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι ξέρουν ότι τα καλά που τους συμβαίνουν είναι ένα σημάδι ότι μπορούν να προσπαθήσουν ακόμη περισσότερο, να ελπίζουν, να φιλοδοξούν και τελικά να πετύχουν όσα θέλουν. Επίσης, θεωρούν ότι μια καλή ιδέα ή μια αποτελεσματική στρατηγική δεν μπορεί να κλαπεί από κανέναν. Πιστεύουν στις απεριόριστες δυνατότητες, στις ευκαιρείες και δεν κολλάνε στη σκέψη ότι κάποιος μπορεί να τους περιορίσει.

5. Δεν προσπαθούν διαρκώς να ελέγξουν τη ζωή τους.
Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά μεταξύ του “προσπαθώ να πετύχω τους στόχους μου” και του “ελέγχω απόλυτα τη ζωή μου”. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι σχεδιάζουν και κάνουν καθημερινά βήματα και δράσεις που τους φέρνουν πιο κοντά σε όσα θέλουν στη ζωή,  συνειδητοποιώντας, στο τέλος της ημέρας, ότι μπορούν να ελέγξουν πολύ λίγα πράγματα ή ότι δεν μπορούν να ελέγξουν αυτό που η ζωή μπορεί να φέρει στο δρόμο τους. Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι τρώνε το χρόνο τους καταστρώνοντας σχέδια για το πως θα μπορέσουν να προβλέψουν όλα όσα θα συμβούν και καταρρέουν μόλις η ζωή φέρει κάτι απρόοπτο, το οποίο δεν μπόρεσαν να προβλέψουν. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι διατηρούν τη συγκέντρωσή τους σε αυτό που θέλουν να πετύχουν, έχοντας παράλληλα την ικανότητα να παρακολουθούν και να συντονίζονται με τη φυσική ροή των πραγμάτων, έτσι δεν συνθλίβονται όταν η ζωή τούς “προφέρει” μια ανατροπή.

6. Αρνούνται να οραματιστούν το μέλλον τους με φόβο και ανησυχία.
Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι γεμίζουν το μυαλό τους με σκέψεις για ό,τι θα μπορούσε να πάει στραβά και όχι με ό,τι θα μπορούσε να πάει καλά. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι επιτρέπουν στον εαυτό τους να ονειροπολεί, προσφέροντας μια υγιή δόση αυταπάτης. Οι δυστυχισμένοι γεμίζουν τη ζωή τους με ανασφάλειες και φόβους. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι, φυσικά, βιώνουν την ανησυχία και το φόβο, αλλά διακρίνουν το όριο μεταξύ αυτού που νιώθουν και αυτού, που στην πραγματικότητα, συμβαίνει. Όταν ο φόβος και η ανησυχία έρχονται μπροστά τους, αναζητούν μια δράση που θα τους βγάλει από αυτή τη ζώνη. Αν δεν τα καταφέρουν, αφήνουν το φόβο να περάσει, χωρίς να τους καταβάλει.

7. Μένουν μακριά από παράπονα και κουτσομπολιά.
Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι κατοικούν στο παρελθόν. Γυρίζουν γύρω από όσα έχουν συμβεί παλιά, όσα πέρασαν τα προηγούμενα χρόνια, τις δύσκολες μέρες. Και μόλις αυτή η συζήτηση εξαντληθεί, αντί να κοιτάξουν μπροστά…στρέφουν το βλέμμα στη ζωή του διπλανού τους, σε όσες “συμφορές” έχουν βρει τους άλλους. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι ζουν στο τώρα και ονειρεύονται το μέλλον. Υπάρχουν άνθρωποι που σκορπούν αυτή τη θετική ενέργεια αμέσως μόλις μπουν σε ένα χώρο. Δείχνουν ενθουσιασμό για τους στόχους τους, είναι ευγνώμονες για ό,τι έχουν και δουλεύουν συστηματικά και εντατικά για τα όνειρά τους.
#liveyourwords tip: πες πιο συχνά… “ευχαριστώ”!

ΔΕΣ ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ!

“Το μόνο εμπόδιο που υπάρχει ανάμεσα σε εμάς και την ευτυχία, είναι ο εαυτός μας”. Κανένας μας δεν είναι τέλειος.  Θα κολυμπήσουμε με όλους τους τρόπους στη ζωή. Το θέμα είναι πόσο χρόνο θα ξοδέψουμε κολυμπώντας κόντρα ή πόσο γρήγορα θα επιλέξουμε να δουλέψουμε προς την κατεύθυνση των στόχων μας. Η καθημερινή εξάσκηση των 7 συνηθειών των ευτυχισμένων ανθρώπων, αυξάνει τις πιθανότητες να έρθουμε πιο κοντά σε αυτό που θέλουμε για εμάς και τη ζωή μας. Το κλειδί, είναι να είμαστε επικεντρωμένοι στους στόχους μας, κρατώντας ‘χώρο’ για τις αναποδιές, χωρίς αυτό να μας φέρνει σε κατάσταση κατέρρευσης, μιας και τα στραβά πάνε πάντα μαζί με τα καλά.

Το να πηγαίνεις με τη ροή, είναι το πιο αποτελεσματικό Plan B! Περπάτησε, πέσε, σήκω, περπάτησε πάλι. Αυτό θα γίνει πολλές φορές στη ζωή. Εσύ είσαι ο μόνος που επιλέγεις αν θα σηκωθείς και αν θα περπατήσεις πάλι.