Αγαπώ όταν βάζω τις ανάγκες εκείνου που αγαπώ πάνω απ’ τις δικές μου ανάγκες.

Η φιλία είναι φιλία όταν ο ένας φίλος γίνεται καθαρός, τίμιος καθρέφτης για τον άλλο. Όχι τα νερά μιας μεθυσμένης λίμνης που, όπως με τον Νάρκισσο, σου επιστρέφει ερωτεύσιμο το είδωλό σου.

        

Υπάρχουν πολλοί από μας που μια τέτοια μεθυσμένη λίμνη αναζητούν ως φιλία. Διαλέγουν «φίλους» που τους κολακεύουν, που τους επιβεβαιώνουν κόμπλεξ ανωτερότητας, προκειμένου να λησμονούν κόμπλεξ κατωτερότητας. Που τους χαϊδεύουν τα αυτιά, όπως σε μια μισοκοιμισμένη νωθρή γάτα. Που τους επιστρέφουν ως είδωλο μια ψευδή, κολακευτική αντανάκλαση.

Εξαγοράζουν «φίλους» ακριβώς γι’ αυτό. Υπάρχει εδώ συναλλαγή, αλλά συναλλαγή όχι φανερή και δηλωμένη όπως στο εμπόριο, αλλά μασκαρεμένη και απόκρυφη. Δήθεν αισθήματα καλύπτουν συμφέροντα υλικά και συμφέροντα ψυχολογικά.

Η λύσσα για κολακεία είναι τόσο σαρωτική που έχει γκρεμίσει αυτοκρατορίες, έχει γελοιοποιήσει ισχυρότατες προσωπικότητες. Η ανασφάλεια της εξουσίας μεταμορφώνει τον έξυπνο σε ηλίθιο. Όπως με τον Μέγα Αλέξανδρο στα βάθη της Ασίας, έτσι και με δυο γείτονες μεσοαστικής πολυκατοικίας, μπορούν να παίζονται τα ίδια πάθη και ανάγκες στη σκακιέρα των δήθεν φιλικών σχέσεων.

Αναζητώντας κάποτε γιατί νιώθω πάντα μου τόσο όμορφα και άνετα κοντά σε αγαπημένο φίλο, του φώναξα με ενθουσιασμό, όταν επιτέλους το ανακάλυψα: «Κοντά σου είμαι ο εαυτός μου! Γίνομαι ο εαυτός μου απλά. Δε μου συμβαίνει εύκολα αυτό».

Ακούγεται κοινότοπο, αλλά για μένα ήταν μια σπουδαία αποκάλυψη. Αποκάλυψη; Ανακάλυψη; Τι ευτυχισμένη ειρήνη, λοιπόν, να μας επιτρέπει ο άλλος να είμαστε αυτός που όντως είμαστε! Αλλιώς κουραζόμαστε, θυμώνουμε. Τίποτα δεν κουβαλάει τόσο άγχος όσο η προσποίηση, η αγωνία να είμαστε αυτό που δεν είμαστε. Καμιά καταπίεση και καμιά αυτοκαταπίεση δεν είναι περισσότερο αποπνικτική.

   

Η φιλία είναι η πιο έντιμη εκδοχή της αγάπης. Γι’ αυτό και είναι τόσο στιλπνή, τόσο ικανοποιητική. Σαν χιόνι αφράτο, φρέσκο και πεντακάθαρο, προβάλλει αμέσως κάθε σκουπιδάκι που πέφτει πάνω της, κάθε βρόμικο βήμα. Πηγαίνουμε προς αυτήν από ηθικό ανάστημα και για ηθικό ανάστημα. Από γενναιόδωρη και θαρραλέα ωριμότητα. Ακόμη και τα μικρά παιδιά, στις πραγματικές φιλίες τους φέρονται ώριμα, ασκούνται και παιδαγωγούνται απ’ της φιλίας τις αξιώσεις.

Μόνο με ψυχικό μεγαλείο αξίζει να ζει κανείς μια ζωή. Αλλιώς, το πέρασμά του απ’ τον κόσμο θα παραπαίει σαν μισοξεφούσκωτο μπαλόνι ανάμεσα στα σκουπίδια ενός τελειωμένου καρναβαλιού. Θα μοιάζει με τις αξιοθρήνητες αφίσες των υποψηφίων που δεν εκλέχθηκαν τελικά, ξεθωριασμένες απ’ τη βροχή, την επομένη των εκλογών. Στη φιλία τα μέρη είναι ισότιμα, ισότιμα με την υπερβατική έννοια, όπου ο καθένας αισθάνεται – χωρίς μειονεξία αλλά με εκτίμηση – ανώτερο τον άλλο. Το έχω ξαναπεί πως από όλους τους αμφίβολους ορισμούς της αγάπης έχω ξεχωρίσει έναν, αυτόν που λέει: Αγαπώ όταν βάζω τις ανάγκες εκείνου που αγαπώ πάνω απ’ τις δικές μου ανάγκες.

«Καλά», θα αντιδράσει κάποιος, «δεν είναι ανθρώπινο να ζητάς αμοιβαιότητα στις αγαπητικές σχέσεις; Είναι κακό να μην επιτρέπεις να σε εξαπατούν, να σε εκμεταλλεύονται;» Ασφαλώς και όποιος αγαπά δεν αντέχει να είναι ο αγαπημένος του φίλος εκμεταλλευτής, δεν δέχεται να έχει φίλο κίβδηλο. Τότε, αν διαπιστώσει κάτι τέτοιο, τινάζει και τον κονιορτό των υποδημάτων του και φεύγει. Γιατί δεν πρόκειται εδώ για διαφωνία, για ανθρώπινα λάθη που συζητιούνται και συγχωρούνται, αλλά για προδοσία. Άλλο τσακώνομαι, άλλο προδίδομαι. Είναι πράξη αγάπης να φεύγουμε κάποιες φορές.

Ασφαλώς όταν ζούμε τη φιλία, κάτι μέσα μας αποζητά το χάδι της ανταπόδοσης, τον καθησυχασμό της συμπόνιας, της συμμετοχής και την εμπιστοσύνη της λεβεντιάς. Αυτό όμως θα συμβεί και θα μας προσφερθεί εκ των πραγμάτων κι όχι γιατί το απαιτούμε.

Η αγάπη, ανάμεσα σε υγιείς προσωπικότητες, είναι μόνο αμοιβαία. Ας μη ζητάμε όμως να είναι αμοιβαίες και οι προσφορές. Ας θυμόμαστε τον Γέροντα Παϊσιο να λέει: Αν δώσεις στον άλλον ένα αμπέλι, αμέσως να το ξεχάσεις. Αν όμως εκείνος σου χαρίσει ένα τσαμπί σταφύλι από το αμπέλι που του χάρισες, μην το ξεχάσεις ποτέ.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ - Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ἐὰν μὴ ἢ οἱ φιλόσοφοι βασιλεύσωσιν ἐν ταῖς πόλεσιν ἢ οἱ βασιλῆς τε νῦν λεγόμενοι καὶ δυνάσται φιλοσοφήσωσι γνησίως τε καὶ ἱκανῶς, καὶ τοῦτο εἰς ταὐτὸν συμπέσῃ, δύναμίς τε πολιτικὴ καὶ φιλοσοφία, τῶν δὲ νῦν πορευομένων χωρὶς ἐφ' ἑκάτερον αἱ πολλαὶ φύσεις ἐξ ἀνάγκης ἀποκλεισθῶσιν, οὐκ ἔστι κακῶν παῦλα ταῖς πόλεσι, δοκῶ δ' οὐδὲ τῷ ἀνθρωπίνῳ γένει…

Εάν δεν συμβούν τα εξής δύο πράγματα· ή να βασιλεύσουν οι φιλόσοφοι στις Πολιτείες ή να φιλοσοφήσουν οι τωρινοί λεγόμενοι βασιλείς και κυβερνήτες με τρόπο γνήσιο και ικανό, και να συμπέσουν στο ίδιο πρόσωπο η πολιτική δύναμη και η φιλοσοφία, κι αν δεν αποκλεισθούν εξ ανάγκης οι πολλές ανθρώπινες φύσεις που τώρα πορεύονται χωριστά τον ένα ή τον άλλο δρόμο, δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσουν τα κακά στις Πολιτείες, νομίζω δε ότι ούτε και στο ανθρώπινο γένος στο σύνολό του…

Σεξ: πώς υγραίνεται η γυναίκα όταν ερεθίζεται πολύ

Εάν δώσετε βάση στη λογοτεχνία των τελευταίων 50 ετών θα βγάζατε το συμπέρασμα πως οι γυναίκες εκσπερματώνουν από το 1980 περίπου. Αυτό βέβαια είναι παράλογο και απλά δείχνει πόσο λάθος μπορεί να έκαναν οι «ειδικοί» τόσες δεκαετίες. Πολλοί γνώριζαν πως οι ειδικοί κάνουν λάθος, αλλά δεν είχαν επιτυχία να πείσουν τους υπόλοιπους. Περιττό να αναφερθεί πως αυτό οδήγησε σε πολλά προβλήματα όπως άχρηστες εγχειρήσεις (σε «άτυχες» γυναίκες που «εκσπερμάτωναν»), ακριβή ψυχολογική υποστήριξη (για να βρεθεί τι έφταιξε στην παιδική τους ηλικία και κατέληξαν με τέτοιο «πρόβλημα»), σε άλλες περιπτώσεις ακόμη και διαζύγια. Το βιβλίο "The G Spot" των Alice Kahn Ladas, Beverly Whipple, και John D. Perry, έχει συγκεντρώσει δεκάδες γράμματα αναγνωστριών οι οποίες διηγούνταν τις προσωπικές τους τραγωδίες επειδή «εκσπερμάτωναν» κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης. Γιατροί, γυναικολόγοι και ψυχίατροι τους έλεγαν μόνιμα πως ουρούσαν και πως χρειάζονταν εγχείρηση ή ψυχοθεραπεία.

Το περιοδικό Newsweek εξέδωσε τον Μάιο του 1981, ένα άρθρο με τίτλο «Οι διαφορές των Φύλων». Μια βασική διάφορα σύμφωνα με αυτό ήταν πως οι άνδρες εκσπερματώνουν ενώ οι γυναίκες όχι. Παρόλα αυτά ο Αριστοτέλης είχε γράψει για την γυναικεία εκσπερμάτωση και ο Γαληνός γνώριζε για αυτήν από τον δεύτερο αιώνα. Ο θηλυκός προστάτης, που παράγει το υγρό της εκσπερμάτωσης, είχε περιγράφει με κάποια λεπτομέρεια από τον De Graaf στο δικό του "New Treatise Concerning the Generative Organs of Women".
«…κατά την ερωτική επαφή απελευθερώνεται για να λιπάνει την περιοχή και είναι σε τέτοια αφθονία που ξεπερνά τα όρια των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Αυτός είναι και ο λόγος που αυτό το υγρό θεωρήθηκε το γυναικείο σπέρμα». Περιγράφει το υγρό ως «ξεχύνεται» «με ορμή» και σε μια «έκρηξη».

Η ιατρική κοινότητα αφυπνίσθηκε το 1980 όταν οι Perry και Whipple παρουσίασαν φιλμ μιας γυναίκας να εκσπερματώνει στην SSSS (Society for the Scientific Study of Sex). Ο Martin Weisberg, M.D., γυναικολόγος στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Thomas Jefferson της Φιλαδέλφειας απάντησε, «Γαμώτο…Ξόδεψα τις μισές μου ώρες εξετάζοντας, διαλύοντας, συγκολλώντας, αφαιρώντας ή διασκευάζοντας τα γυναικεία αναπαραγωγικά όργανα. Δεν υπάρχει γυναικείος προστάτης και οι γυναίκες δεν εκσπερματώνουν.»

Παρόλα αυτά μετά την προβολή του φιλμ άλλαξε τον τόνο του: «Το αιδοίο και ο κόλπος ήταν φυσιολογικά χωρίς ανώμαλες μάζες ή σημεία. Η ουρήθρα ήταν φυσιολογική. Τα πάντα ήταν φυσιολογικά. Μετά ο παρτενέρ της την ερέθισε με την είσοδο δυο δάκτυλων μέσα στον κόλπο και χαϊδεύοντας την ουρήθρα κατά μήκος. Προς έκπληξη μας, η περιοχή άρχισε να πρήζεται. Τελικά μεταβλήθηκε σε μια οβάλ περιοχή ένα με δυο εκατοστά φανερά διαφορετική από το υπόλοιπο αιδοίο. Μετά από λίγο η γυναίκα άρχισε να σφίγγεται σαν να επρόκειτο να αφοδεύσει και δευτερόλεπτα μετά αρκετά κυβικά εκατοστά γαλακτώδους υγρού εκτοξεύθηκαν από την ουρήθρα. Η ανάλυση του υγρού όπως περιγράφεται στην εργασία (Perry & Whipple's) είναι σωστή καθώς η σύνθεση του είναι πλησιέστερη του υγρού του προστατικού υγρού».

Χαρακτηριστικά του υγρού
Το υγρό μοιάζει πολύ με το προστατικό υγρό. Συνήθως είναι διάφανο ή γαλακτώδες και με πυκνότητα νερού. Δεν έχει την όψη, την μυρωδιά ή τη γεύση των ούρων. Είναι σχεδόν άοσμο. Η γεύση ποικίλει, εξαρτώμενη από την ημέρα του μήνα και το διαιτολόγιο όπως και από κάποιους άλλους παράγοντες όπως χρόνος διέγερσης ή χρόνος που μεσολαβεί ανάμεσα σε διαδοχικές εκσπερματώσεις. Μπορεί να ποικίλει από γλυκό σαν μέλι, ξινό, πικρό ή συσχετισμός γεύσεων.
Αν και εκσπερματιζεται από την ουρήθρα, δεν είναι σχεδόν ποτέ ούρα. Είναι απολύτως αδύνατο να ουρήσει κατά τη διάρκεια του οργασμού εκτός και αν έχει αδύναμο μυ. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και πρέπει το ζευγάρι να το καταλάβει. Αυτός ο μυς συστέλλεται όταν τελειώνει η ούρηση όπως και όταν υπάρχει οργασμός. Αυτή η συστολή βοηθά στο να αποφευγθει ανάδρομη εκσπερμάτωση (εκσπερμάτωση πίσω στην ουροδόχο κύστη) και φυσικά αποτρέπει την ουροδόχο κύστη από το να «αδειάσει» κατά τον οργασμό.

Βασικά προβλήματα της γυναικείας «εκσπερμάτωσης»
Πιστεύω πως οι γυναίκες αντιμετωπίζουν δυο βασικά προβλήματα που τις αποτρέπουν από την έντονα ικανοποιητική εμπειρία μιας εκσπερμάτωσης. Αυτά είναι η νοητική στάση της γυναίκας όπως και η αδυναμία ή μη θέληση του συντρόφου να ξοδέψει κάποιο χρόνο και κάποια προσπάθεια κατά την ερωτική επαφή για να μάθει τις απαραίτητες τεχνικές. Θα παρουσιάσουμε τις λύσεις και στα δυο προβλήματα εδώ.

Λόγοι για την γυναικεία «εκσπερμάτωση»
Η εκσπερμάτωση γίνεται από την ουρήθρα. Είναι ο ίδιος δρόμος που χρησιμοποιείται και για την ούρηση. Βρίσκεται έξω από τον κόλπο, μεταξύ αυτού και την κλειτορίδας. Το υγρό δεν είναι λιπαντικό και μοιάζει με νερό. Σε καμία περίπτωση η γυναικεία εκσπερμάτωση δεν βοήθα στην σύλληψη, δεν λιπαίνει και αποτίθεται έξω από τον κόλπο. Ο μόνος λόγος της γυναικείας εκσπερμάτωσης είναι η ικανοποίηση που είναι έντονη και σε πολλές περιπτώσεις πολύ πιο έντονη του καλύτερου οργασμού. Συχνά η εκσπερμάτωση συμβαίνει σε έναν παράλληλο κλειτοριδικό και κολπικό οργασμό (ναι, υπάρχουν δυο είδη οργασμού, ο κλειτοριδικός και ο κολπικός, αλλά πιο συχνά είναι συνδυασμός των δυο) και δίνει στο θηλυκό εντονότατη ικανοποίηση. Κάποιες φορές το θηλυκό λιποθυμά από τα έντονα συναισθήματα.

Εφόσον ο μόνος λόγος για την εκσπερμάτωση είναι η ικανοποίηση, τότε δεν υπάρχει λόγος να μη το κάνουν και όσο συχνά θέλουν. Είναι μια από τις πιο ασφαλείς σεξουαλικές πρακτικές, εφόσον μπορεί να προκληθεί ακόμα και με τα δάχτυλα μόνο. Η εκσπερμάτωση με διείσδυση είναι πιο δύσκολη, ειδικά όταν η στάση είναι η ιεραποστολική. Παρόλα αυτά όχι αδύνατη.

Προετοιμασία
Η ακόλουθη προετοιμασία είναι για το σύντροφο της κοπέλας:
Καλό πλύσιμο των χεριών. Κόψιμο νυχιών. Όσο πιο πολύ κοπούν τα νύχια του αντίχειρα και των δυο πρώτων δακτύλων τόσο καλύτερα.
Τοποθετήστε μια πετσέτα στο κρεβάτι. Τα υγρά της εκσπερμάτωσης μπορεί να είναι πολλά! Σε σύγκριση με του άνδρα, μοιάζει με κανόνι νερού αντί με νεροπίστολο.

α έχετε και κάποιο λιπαντικό. Μπορεί σε κάποιο σημείο να χρειαστεί ακόμη κι αν εκείνη έχει έντονους οργασμούς. Υπολογίστε αρκετό χρόνο. Η πρώτη επιτυχής εκσπερμάτωση μπορεί να κάνει από 10 λεπτά έως και μια ώρα. Είναι χρήσιμο να εξασκήσετε τα χέρια σας, τα δάχτυλα σας και τον καρπό για κάποιες μέρες πριν. Οι κινήσεις μπορεί να γίνουν αρκετά κουραστικές μετά από λίγο αν δεν είστε σε καλή φυσική κατάσταση.

Πριν αρχίσετε την πρώτη φορά, συζητήστε το. Αφήστε τη να μάθει πως προσπαθείτε να της προσφέρετε μια εκσπερμάτωση. Πείτε της πως είναι απολύτως φυσιολογικό και μια υπέροχη εμπειρία και για τους δυο. Πείστε την πως δεν έχει τίποτα που να ντρέπεται ή να νιώθει άσχημα. Εξηγήστε της πως πριν τον οργασμό, θα νιώσει περίπου σα να θέλει να ουρήσει. Αυτό το σημείο κομπλάρει πολλές γυναίκες και σταματούν. Πείστε την πως είναι αδύνατο να ουρήσει κατά τη διάρκεια του οργασμού και πως το αίσθημα αυτό είναι το πρώτο σημάδι πως ήρθε η ώρα να εκσπερματώσει.

Το συναίσθημα που θα νιώσει όταν αφεθεί αρχικά θα είναι ίδιο με αυτό που νιώθει όταν ουρεί, αυτό είναι πολύ σημαντικό. Η αντίδραση για το σταμάτημα του θα διακόψει την εκσπερμάτωση, έτσι πρέπει να μάθει να ηρεμεί και να το αφήσει να συμβεί. Με απλά λόγια όταν νιώσει πως θέλει να ουρήσει, να το κάνει. Στην πραγματικότητα όμως δεν θα είναι ούρα αλλά εκσπερμάτωση και σε μερικά δευτερόλεπτα θα καταλάβει και η ίδια πως είναι κάτι το τελείως διαφορετικό. Όταν αναγνωρίσει την αίσθηση, θα μπορεί να το πιέζει από μόνη μόλις της έρχεται με εκπληκτικά αποτελέσματα. Είναι προτιμότερο για τον σύντροφο να βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια της τη στιγμή εκείνη καθώς τα υγρά μπορεί να εκτοξευθούν πολύ μακριά, ακόμη μακρύτερα και από το κρεβάτι.

Όταν ολοκληρώσει, δείξτε της τη χαρά σας. Μην αστειευτείτε με αυτό. Εάν το κάνετε μπορεί να ήταν και η τελευταία φορά που το κάνει, τουλάχιστον μαζί σας. Σε αντίθεση με τον άντρα, εδώ δεν τελειώνει. Μπορείτε να συνεχίσετε, και μπορεί κάλλιστα να νιώσει πολλούς οργασμούς και εκσπερματώσεις.

Τεχνική
Ξεκινήστε αργά. Ο,τι κάνετε συνήθως στα προκαταρκτικά. Ξεκινήστε με εκείνη ανάσκελα. Ερεθίστε την κλειτορίδα. Αυτό μπορεί να γίνει με ένα υγρό δάκτυλο ή με τη γλώσσα. Η αιδοιολειξία συγχρόνως με το χαΐδεμα του στήθους με τα χέρια μπορεί να είναι πολύ ερεθιστικό για εκείνη. Συνεχίστε τον ερεθισμό της κλειτορίδας μέχρι να υγρανθεί. Σε αυτό το σημείο βάλτε δυο δάκτυλα στον κόλπο της. Κινήστε τα στο μπροστινό μέρος του κόλπου (κοιλιά). Θα συναντήσετε μια περιοχή περίπου 5 εκατοστά μέσα της που θα είναι κάπως διογκωμένη. Αυτό είναι το σημείο G. Βρίσκεται ακριβώς πίσω από την κλειτορίδα. Χαϊδέψτε το σημείο απαλά. Θα αρχίσει να διογκώνεται.

Η εκσπερμάτωση ξεκινάει σχεδόν πάντα με τον ερεθισμό του σημείου G. Ο κλειτοριδικός ερεθισμός μπορεί συχνά να βοηθήσει να φτάσει σε εκσπερμάτωση, όπως και να την κάνει πιο έντονη. Ο ερεθισμός όμως του σημείου G, τουλάχιστον αρχικά, είναι απαραίτητος. Όταν μάθει να εκσπερματώνει εύκολα, τότε μπορεί να το πετυχαίνει και μόνο με τον κλειτοριδικό ερεθισμό.

Τα χάδια μπορούν να γίνουν με διάφορους τρόπους. Τα δυο δάχτυλα μπορούν να τρίβουν την περιοχή σαν ένα ή να κάνουν αντίθετη κίνηση, σαν να περπατούν. Ένας τρίτος τρόπος είναι η είσοδος των δακτύλων και η έξοδος για 1-2 εκατοστά επαναλαμβανόμενα. Σαν την κανονική διείσδυση, αλλά με μικρότερες κινήσεις. Αρχικά, να είστε σχετικά αργοί. Εναλλάσσετε με κλειτοριδικό ερεθισμό με τον αντίχειρα ή με το στόμα / γλώσσα. Δοκιμάστε και ταυτόχρονο ερεθισμό του σημείου G και της κλειτορίδας. Δείτε τις αντιδράσεις της.

Ο ταυτόχρονος ερεθισμός μπορεί να είναι πολύ έντονος για κάποιες γυναίκες ενώ μπορεί να είναι αναγκαίος για την εκσπερμάτωση σε άλλες. Όταν αρχίσει να σφίγγεται και νιώσετε τον κόλπο να συστέλλεται, αρχίστε να μπαινοβγαίνετε παρά πολύ γρήγορα. Όταν βρεθεί στη μέση του οργασμού, ερεθίστε την κλειτορίδα και παράλληλα τρίβετε το σημείο G απαλά αλλά παρά πολύ γρήγορα. Μιλάτε της. Πείτε, «έλα, συνέχισε, μην ανησυχείς, ηρέμησε και άφησε το να έρθει» ή παρόμοιες εκφράσεις. Ίσως χρειάζεται επιβεβαίωση πως δεν θα νευριάσετε αν σας βρέξει. Πείτε της πόσο ερωτικό το βρίσκετε να την βλέπετε να εκσπερματώνει. Κάντε τη να νιώσει άνετα με σας και με την ιδέα της εκσπερμάτωσης.

Αυτή η στάση δεν είναι η καλύτερη. Εάν μετά από λίγο δεν τα καταφέρει, πείτε της να γυρίσει μπρούμυτα στα γόνατα. Σε αυτή τη στάση ο ερεθισμός του σημείου G είναι πολύ πιο εύκολος και εκείνη θα αντιδράσει πολύ καλύτερα. Με τα δυο δάχτυλα σας να κοιτούν κάτω, βαλτέ δυο δάχτυλα στον κόλπο της. Βρείτε το σημείο G και συνεχίστε να το ερεθίζετε. Με το άλλο χέρι μπορείτε να ερεθίζετε την κλειτορίδα της. Εάν μετά από δυο οργασμούς, με την γρήγορη κίνηση επάνω στο σημείο G, δεν έχει καταφέρει να εκσπερματώσει γυρίστε ανάποδα το χέρι σας εισάγοντας στον κόλπο της τον αντίχειρα.

Ο αντίχειρας δεν φθάνει συνήθως το σημείο G, αλλά μην ανησυχείτε, θα συναντηθούν στον οργασμό της καθώς το σημείο αυτό πρήζεται. Με τα δυο δάχτυλα ακουμπήστε την κλειτορίδα της. Κάντε μια καμπύλη με την παλάμη σας ανάμεσα στον κόλπο και την κλειτορίδα της και αρχίστε να διεισδύετε με τον αντίχειρα. Παράλληλα με τα αλλά δάχτυλα χαϊδέψτε την κλειτορίδα της. Όταν πλησιάζει στον οργασμό αρχίστε να κουνάτε όλη την παλάμη σαν να κάνετε διείσδυση παρά πολύ γρήγορα. Σε αυτό το σημείο το πιθανότερο είναι πως θα εκσπερματώσει. Το κόλπο είναι να κάνετε μασάζ στην περιοχή της ουρήθρας ενώ παράλληλα ερεθίζετε τον κόλπο και την κλειτορίδα της. Αυτό θα τη βοηθήσει να ξεπεράσει το συναίσθημα πως κοντεύει να ουρήσει και θα το αφήσει να γίνει.

Να γνωρίζετε πως μια γυναίκα είναι όχι μόνο ικανή για πολλαπλούς οργασμούς αλλά και πολλαπλές εκσπερματώσεις. Δεν είναι ασυνήθιστο για εκείνη να έχει από 3 έως 5 εκσπερματώσεις πριν αφήσει τα «αποθέματα» της. Μετά την εκσπερμάτωση κάντε ερώτα κανονικά. Πηγαίνοντας από πίσω θα πετύχετε να ερεθίσετε πιο εύκολα το σημείο G και μπορεί να συμβούν και άλλες εκσπερματώσεις κατά την επαφή. Ακόμα κι αν δεν γίνουν, θα την κάνετε πολύ χαρούμενη και ευαίσθητη. Το τελικό αποτέλεσμα πιθανότατα θα είναι το πιο έντονο και ευχάριστο sex που έκανε ποτέ της.

Πώς και γιατί εκλογικεύουμε παράλογες επιλογές

Επί μισόν αιώνα, οι κλινικοί ψυχολόγοι προσπαθούν να κατανοήσουν τη φύση ενός ανθρώπινου χαρίσματος: την «εκλογίκευση της παράλογης συμπεριφοράς». Γιατί, άραγε, εξελιχθήκαμε με έναν εγκέφαλο που καλωσορίζει την επιθυμία μας να αγοράσουμε ένα φωσφοριζέ σαραβαλάκι που καίει πολύ βενζίνη; Ο εγκέφαλός μας μας λέει «Μπράβο» ενώ οι φίλοι μας αναφωνούν: «Μα, είσαι καλά;».

Αυτή η «αυτοπαραπλάνηση» είναι προϊόν της λεγόμενης «γνωσιακής παραφωνίας», λένε οι ψυχολόγοι, εξηγώντας ότι συχνά αγνοούμε τη «λογική μας» για να εντυπωσιάσουμε τους γύρω μας, να διατηρήσουμε την «ηθική μας οντότητα» και να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθησή μας.
Αν πράγματι αυτό συμβαίνει, τότε οι πίθηκοι καπουτσίνοι είναι πολύ πιο σύνθετα όντα από ό,τι πιστεύαμε. Ή, ίσως, εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολύ πιο απλοϊκά. Σε μελέτη που δημοσιεύεται στο Psychological Science, ερευνητές του Πανεπιστημίου Γέιλ διαπίστωσαν ότι η «γνωσιακή παραφωνία» παρατηρείται τόσο σε πιθήκους όσο και σε τετράχρονα παιδιά.

  Πρώτα το 1956
Το πείραμα αντιγράφει άλλο που έγινε το 1956 και απέδειξε την ύπαρξη της «γνωσιακής παραφωνίας». Τότε, ο δρ Λίον Φέστινγκερ έπεισε τον φοιτητή του Τζακ Μπρεμ να μεταφέρει τα δώρα του γάμου του στο εργαστήριο και ζήτησε από εθελοντές να αξιολογήσουν πόσο επιθυμητά τους ήταν ορισμένα από αυτά, όπως ένα χρονόμετρο, ένα ραδιόφωνο ή μία τοστιέρα. Τους επιτράπηκε να επιλέξουν μεταξύ δύο αντικειμένων που θεωρούσαν ισάξια - το ένα, που μάλιστα, θα έπαιρναν μαζί τους μετά την ολοκλήρωση του πειράματος. (Οταν τελείωσε το πείραμα, ο Μπρεμ ομολόγησε στους εθελοντές ότι δεν μπορούσε να τους χαρίσει κανένα από τα δώρα του, με αποτέλεσμα μια γυναίκα να ξεσπάσει σε λυγμούς.) Αφού έκαναν την επιλογή, προσδιορίζοντας ποιο ήταν το αντικείμενο που έβρισκαν πιο επιθυμητό, τους ζητήθηκε να αξιολογήσουν τα αντικείμενα εκ νέου. Ξαφνικά είχαν τη δυνατότητα να εκφράσουν νέα άποψη για την αξία των πραγμάτων. Και, όμως, παρέμειναν σταθεροί στην αρχική τους επιλογή. Αυτοί που είχαν επιλέξει, λόγου χάρη, την τοστιέρα αντί της φρυγανιέρας, θεωρούσαν ότι είχαν κάνει την καλύτερη επιλογή και ότι η φρυγανιέρα είχε μικρότερη αξία. Εν ολίγοις, «έπεισαν» τους εαυτούς τους ότι είχαν κάνει τη σωστή επιλογή.

Το ίδιο ακριβώς έπραξαν παιδιά και καπουτσίνοι που μελετήθηκαν από τη Λουίζα Ιγκαν, τη Λόρι Σάντος και τον Πολ Μπλουμ.
Οταν κάποιος πίθηκος έδειχνε τον ίδιο βαθμό προτίμησης για την κόκκινη, την μπλε και την πράσινη καραμέλα, οι ερευνητές τον ανάγκαζαν να επιλέξει ανάμεσα σε δύο. Αν διάλεγε την κόκκινη, αντί της μπλε, σήμαινε ότι έδινε μικρότερη αξία στη δεύτερη. Στη συνέχεια όταν κλήθηκε να διαλέξει ανάμεσα στην μπλε και την πράσινη, κατά πάσα πιθανότητα θα απέρριπτε εκ νέου την μπλε. Αρα ο πίθηκος συμπεριφερόταν όπως ο άνθρωπος και δικαιολογούσε ή, καλύτερα, επέμενε στην αρχική του επιλογή.

Οι άνθρωποι, όμως, αντιμετωπίζουν τη «γνωσιακή παραφωνία» -τη σύγκρουση αντικρουόμενων σκέψεων- με την κατάργηση μιας εξ αυτών. Η πεποίθηση ότι η τοστιέρα είναι ένα αντικείμενο που θα έπρεπε να είχαμε διαλέξει συγκρούεται με τη γνώση ότι επιλέξαμε άλλο. Γι' αυτό και ο ανθρώπινος εγκέφαλος απλώς εξουδετερώνει την πρώτη σκέψη.

Οταν παρατηρούμε σε άλλους τη διαδικασία εκλογίκευσης, τη θεωρούμε γελοία ή ακόμα και παθολογική. Πιστεύουμε ότι καταλαμβάνονται από μια ακαταμάχητη ανάγκη να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους ή απλώς λένε ασύστολα ψεύδη που ούτε και οι ίδιοι θα μπορούσαν ποτέ να πιστέψουν.
Εφόσον, όμως, τέτοιοι μηχανισμοί παρατηρούνται σε παιδιά και πρωτεύοντα, όπως στους ενήλικες, πόσο εκούσια και συνειδητή είναι η εκλογίκευση των επιλογών μας;

Η ανάγκη να δικαιολογήσουμε τις αποφάσεις μας μπορεί να μοιάζει παράλογη ή και μικροπρεπής, ακριβώς σαν την αλεπού στον μύθο του Αισώπου, που όταν δεν κατάφερε να φτάσει τα σταφύλια, είπε «άγουρα είναι» και εγκατέλειψε την προσπάθεια. Ο Αίσωπος, όμως, αγνοούσε την ανάγκη του μηχανισμού εκλογίκευσης στην εξελικτική μας πορεία.

Από τη στιγμή που πάρουμε μια απόφαση, η επαναδιαπραγμάτευσή της θα επενέβαινε σε σοβαρότερες διεργασίες. Ενας πίθηκος που «άγχεται» για την ορθότητα των διατροφικών του επιλογών, δαπανά ενέργεια η οποία θα του χρειαστεί για να βρει το επόμενο γεύμα.

Ακόμα, λοιπόν, κι αν αγοράσατε το φωσφοριζέ κίτρινο σαραβαλάκι που «πίνει βενζίνη σαν νεροφίδα», θα πείσετε τον εαυτό σας ότι το οικονομικότερο γαλάζιο ήταν άσχημο και αργό. Ετσι μπορείτε να προχωρήσετε με τη ζωή σας. Ισως το υποσυνείδητό σας αντιλαμβάνεται ότι δεν έχετε χρόνο για να μετανοήσετε για την επιλογή σας. Πρέπει να βρείτε χρήματα για να πληρώσετε το νέο σας φωσφοριζέ απόκτημα.

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Πολλοί άνθρωποι, τόσο άντρες όσο και γυναίκες αποφεύγουν να συνάψουν σχέσεις, γιατί κατά βάθος φοβούνται να αγαπήσουν. Είναι γεγονός πως οι περισσότερες σχέσεις στην εποχή μας έχουν σύντομη ημερομηνία λήξης με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να βιώνουν έντονα τη μοναξιά. Αρκετοί αποδίδουν τη διατάραξη και την άσχημη έκβαση των σχέσεων στην οικονομική κρίση. Και όμως δεν αποτελεί τη βαθύτερη αιτία στον κλονισμό και στη διάλυση μιας σχέσης αλλά απλά μια επιφανειακή αφορμή.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη από τη φύση τους να αγαπηθούν, ωστόσο συνήθως προβάλλουν άμυνες και ορθώνουν ψηλά τείχη για να προστατέψουν τον εαυτό τους από τα βέλη του έρωτα, αφού φοβούνται μήπως λαβωθούν.

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά σε ποιους παράγοντες οφείλεται ο φόβος για την αγάπη:

οι παιδικές πληγές και τα τραύματα καθώς και η ταυτότητα που διαμορφώσαμε: εάν κάποιος βίωσε την απόρριψη και αντιμετώπιζε μια επικριτική και απαξιωτική στάση από τους σημαντικούς ενήλικες της ζωής του και κυρίως από τους γονείς του στη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, οι αρνητικές εμπειρίες τον στιγμάτισαν και έτσι ως ενήλικας ζει με την πεποίθηση πως δεν αξίζει να νιώσει ευτυχισμένος. Έτσι, όταν εμφανίζεται στη ζωή του η αγάπη, την απωθεί προβάλοντας στις σχέσεις του τον εσωτερικό του κενό κόσμο και τις συναισθηματικές του ανασφάλειες. Το αποτέλεσμα είναι να πιστεύει σε μόνιμη βάση πως ο σύντροφός του δε νοιάζεται πραγματικά για αυτόν παρά το γεγονός πως αυτός του αποδεικνύει διαρκώς έμπρακτα πως τον αγαπά, τον σέβεται, τον κατανοεί και πιστεύει σε αυτόν.

η αγάπη μας κάνει ευάλωτους: μια νέα αγάπη, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι σαν ένα νέο μέρος που καλείται να εξερευνήσει κάποιος, οπότε η άγνοια για το τι θα συναντήσει και τι θα αντιμετωπίσει στην πορεία θέτει σε λειτουργία το φυσιολογικό ένστικτο του φόβου για το άγνωστο. Το γεγονός πως με την πάροδο του χρόνου αρχίζει κανείς να δείχνει εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του άλλου, να ανακαλύπτει πως έχει κοινά στοιχεία και ενδιαφέροντα μαζί του και να του επιτρέπει να εισβάλει στη ζωή του και στον προσωπικό του χώρο και να επηρεάσει τη ρουτίνα στην οποία είχε συνηθίσει να ζει μέχρι τότε, να παραγκωνίζει τον ίδιο του τον εαυτό, να χάνει την ελευθερία του και να χαλαρώνει σιγά σιγά τις άμυνές του, τον τρομοκρατεί ολοένα και περισσότερο και ενισχύει την πεποίθησή του πως όσο πιο κοντά του έρχεται και όσο πιο πολύ δένεται με τον άλλον και επενδύει στη σχέση τόσο πιο μεγάλες είναι οι πιθανότητες να πληγωθεί.

η πεποίθηση πως οι σχέσεις απειλούν την ισορροπία της οικογένειας: μια σχέση σηματοδοτεί την ανεξαρτησία και την αυτονομία μας από το στενό οικογενειακό πλαίσιο. Όταν γνωρίζουμε κάποιον και ερωτευόμαστε έχουμε την επιθυμία να περνάμε όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε μαζί του. Αυτό πολλές φορές έχει σαν αποτέλεσμα να έρθουμε σε ρήξη με τους γονείς και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μας που νιώθουν πως σιγά σιγά χάνουν την επαφή μαζί μας, πως κάποιος άλλος μας διεκδικεί, πως τους παραγκωνίζουμε και πως υπάρχει περίπτωση να τους εγκαταλείψουμε και να μας χάσουν. Αυτό συμβαίνει όταν σε μια οικογένεια δεν υπάρχουν σαφή και σταθερά όρια, υπάρχουν συμπλέγματα και οι σχέσεις έχουν διαμορφωθεί και έχουν οικοδομηθεί με λανθασμένο τρόπο.

οι σκιές από το παρελθόν που μας ακολουθούν: εκεί που είναι κάποιος σίγουρος πως έχει τραβήξει μια κόκκινη γραμμή στο παρελθόν του, τρέμει στην ιδέα να αφεθεί στην καινούργια αγάπη γιατί δεν έχουν επουλωθεί οι πληγές που του προκάλεσε η προηγούμενη σχέση και του θυμίζουν έντονα όλα τα αρνητικά γεγονότα που είχαν συμβεί στη διάρκειά της. Το αποτέλεσμα είναι να κυριεύεται από πανικό όταν σκέφεται πως μπορεί να βιώσει ξανά μια παρόμοια κατάσταση. Τα ισχυρά συναισθήματα που πηγάζουν από έναν άδοξο έρωτα, μια απόρριψη ή προδοσία που βίωσε κάποιος, όπως είναι ο θυμός, η θλίψη, η απογοήτευση, η ματαίωση και η απώλεια και που ποτέ δε μπήκε κάποιος στη διαδικασία να δώσει χρόνο στον εαυτό του για να τα επεξεργαστεί, είναι πολύ πιθανό να στέκονται εμπόδιο στο να προχωρήσει παρακάτω με υγιή τρόπο και να αφεθεί στην οικειότητα της αληθινής αγάπης.

δεν αντέχεις να χάσεις την αγάπη: όταν μια σχέση φθάσει στο τέλος, ο πόνος της απώλειας είναι πολύ μεγάλος. Λένε μάλιστα πως μετά από ένα χωρισμό, βιώνει κανείς παρόμοια στάδια με αυτά που περνά στη διάρκεια του πένθους και πως ο φόβος να μη διαλυθεί μια σχέση συνδέεται με το φόβο της θνησιμότητας. Η αγάπη σίγουρα πονά και όσο πιο σημαντικός είναι κάποιος για εσάς, τόσο πιο πολύ σας κυριεύει ο φόβος μήπως απομακρυνθεί από κοντά σας και τον χάσετε.

υπερβολικές προσδοκίες από την αγάπη: συνήθως αναζητάτε κάποιον σε αυτό τον κόσμο που να μοιάζει στον ιππότη με το άσπρο άλογο. Αυτός όμως υπάρχει μόνο στα παραμύθια. Θέλετε να είναι ρομαντικός και να σας αγαπά στον ίδιο βαθμό που τον αγαπάτε και εσείς. Είναι όμως δύσκολο να υπάρχει ισότητα και δικαιοσύνη στα συναισθήματα, τα οποία δεν έιναι πάντα σταθερά. Ο σύντροφός σας από τη μια στιγμή στην άλλη για διάφορους λόγους μπορεί να γίνει κυκλοθυμικός και να νιώσει θυμό, εκνευρισμό, άγχος, απογοήτευση, κούραση, λύπη. Ο ένας από τους δύο είναι πιθανό να νιώθει ή να εκφράζει λιγότερα ή περισσότερα. Άλλωστε ο καθένας είναι μοναδικός. Όταν λοιπόν έχετε πλάσει στο μυαλό σας κάτι άλλο από αυτό που εμφανίζεται στην πραγματικότητα, είναι φυσικό να απογοητεύεστε.

η χαρά συνοδεύεται από τον πόνο: πολλοί αποφεύγουν να αντλήσουν χαρά μέσα από ένα γεγονός όπως είναι ο έρωτας και η αγάπη γιατί φοβούνται πως σύντομα τη θεση της ευτυχίας θα διαδεχθεί η θλίψη, ο πόνος και η δυστυχία. Έτσι, βάζουν αυστηρά όρια στον εαυτό τους, προσπαθούν να έχουν πάντα τον έλεγχο και να μην παρασυρθούν από την ορμή του έρωτα, φρενάρουν και καμουφλάρουν προσεκτικά τα συναισθήματά τους, βάζοντας στο περιθώριο την επιθυμία τους να αγαπήσουν και την ανάγκη τους να νιώσουν ζεστασιά και οικειότητα μέσα σε μια σχέση.

Για να αφεθούμε στη μαγεία του έρωτα και στη θαλπωρή της αγάπης και να κατορθώσουμε να συνάψουμε υγιείς σχέσεις, θα πρέπει να αποδεχτούμε και να αντιμετωπίζουμε τους φόβους και τους ενδοιασμούς μας, να μετριάσουμε τις άμυνές μας, να βρούμε την εσωτερική μας ισορροπία και να εκπαιδευτούμε στο να αναγνωρίζουμε και να εκφράζουμε ανοιχτά και ειλικρινά τα συναισθήματά μας χωρίς προσωπεία. Μέσα από το ταξίδι της αυτογνωσίας, θα μάθουμε τελικά να πλησιάζουμε τον εαυτό μας και τότε μόνο θα έρθουμε πιο κοντά στην αληθινή αγάπη και θα την απολαύσουμε πραγματικά χωρίς αναστολές.

Πολυδιάστατες επαναστάσεις

Βελούδινων τοίχων….σε φλεγόμενα τόξα
Για κάθε απελευθέρωση χρειάζεται πρώτα η συνειδητοποίηση της δουλείας, και είναι αυτή που εμποδίζεται από όλες αυτές τις κυριαρχούσες ανάγκες που έχουν κάνει δικές τους τα άτομα.Η κοινωνία αυτή που ζούμε περιόρισε προοδευτικά τον τομέα των υψιπετών αναζητήσεων του πνεύματος που παρουσίασαν, εξιδανίκευσαν και κριτικάρισαν την ανθρώπινη μοίρα.
Η ΑΝΩΤΕΡΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΖΙΚΗΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΗ, Η ΜΕΤΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΧΑΝΕΙ ΜΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ.

Ενώ υπάρχει η φρίκη για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης , παρόλα αυτά δεν υπάρχει καμία αντίσταση και έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε ανθρώπους να ζουν σε αφύσικες συνθήκες ζωής, σε υπόγεια διαβίωση,ή ζητιάνους στους δρόμους, να τρέφονται με σκουπίδια.
Απλά τα στρατόπεδα αποτελούν κατά κάποιο τρόπο την «πεμπτουσία» του κολασμένου κοινωνικού περιβάλλοντος που από πάντα είμαστε καθημερινά βυθισμένοι μέσα του. (ΙΟΝΕΣΚΟ)
Και όλα αυτά χωρίς καμία ενοχή, γιατί η «ευτυχής» συνείδηση δεν γνωρίζει όρια, οργανώνει παιχνίδια όπου παίζουν με τον θάνατο και την παραμόρφωση ,όπου η δουλειά κατά ομάδες, η ψυχαγωγία, και η στρατηγική σημασία ενώνονται σε μία κερδοφόρα αρμονία.
Είναι ολοφάνερο ότι στην εποχή της «ευτυχισμένης συνείδησης» δεν υπάρχει θέση για το συναίσθημα ενοχής.. Το έγκλημα βρίσκεται στο να αδιαφορήσεις γι΄αυτό το παν ή να μην το υπερασπίσεις .
Η συνωμοσία της σιωπής όπου συμμετέχουμε όλοι.

Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
Η κοινωνία περιόρισε κι εξολόθρευσε το ρομαντικό χώρο της φαντασίας, την υποχρέωσε να λειτουργήσει πάνω σε νέες βάσεις όπου οι εικόνες μετατρέπονται σε δυνατότητες και ιστορικά σχέδια. Η μετατροπή αυτή είναι το ίδιο άσχημη και ψεύτικη όσο και η ίδια η κοινωνία που την κάνει. Όταν λειτουργούσε πέρα από τον χώρο της υλικής παραγωγής και των υλικών αναγκών, η φαντασία ήταν μόνο ένα παιχνίδι που δεν είχε καμμιά εξουσία πάνω στην αναγκαιότητα και που εξυπηρετούσε μονάχα μία φαντασιακή λογική και μια φανταστική αλήθεια. Όταν η τεχνική πρόοδος παρέλαβε την φαντασία, έντυσε τις εικόνες με την δική της λογική και με την δική της αλήθεια, με απλά λόγιαΠΕΡΙΟΡΙΣΕ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Πίσω από το τεχνολογικό πέπλο, πίσω από το πολιτικό πέπλο της δημοκρατίας, παρουσιάζεται η πραγματικότητα, που είναι η καθολική σκλαβιά, η απώλεια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, περιτυλιγμένη σε μία τυποποιημένη ελευθερία επιλογής. Η δομή δε της εξουσίας, μην μπορώντας πια να κρατήσει τους τύπους, απολακτίζοντας όλες τις προσποιήσεις της αλήθειας και της δικαιοσύνης είναι πέρα για πέρα κτηνώδης.
Πως θα απελευθερώσουμε την φαντασία μας που η διαδικασία της αντικειμενοποίησης την άγγιξε και κατεχόμαστε και υποφέρουμε από αυτή.
Πως μπορούν τα ευνουχισμένα διοικούμενα άτομα να απελευθερωθούν ταυτόχρονα από τους εαυτούς τους και από τους αφέντες τους. Πως θα σπάσει αυτός ο κύκλος.
Oι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν πια ούτε να φανταστούν, έναν κόσμο με ποιοτικά διαφορετικό λόγο και πράξη, μια και η κοινωνία καταπνίγει κάθε προσπάθεια αντίθεσης και καθορίζει τη φαντασία. Όσοι βρίσκονται στις ζώνες πείνας της κοινωνίας της αφθονίας γίνονται αντικείμενα τόσο κτηνώδους μεταχείρισης που αναβιώνει τα μεσαιωνικά βασανιστήρια και μερικά άλλα πιο πρόσφατα.
H μηχανοποιημένη εργασία, που στο μεγαλύτερο μέρος της αποτελείται από αυτόματες και μισοαυτόματες αντιδράσεις, είναι πάντα μια απασχόληση που σκεπάζει ολόκληρη τη ζωή, είναι πάντα μια εξαντλητική, αποκτηνωτική, απάνθρωπη σκλαβιά.
Αυτή η μορφή υποδούλωσης «ανώτερης ποιότητας» δεν διαφέρει ουσιαστικά απ’ αυτή που ασκείται πάνω στη δακτυλογράφο, πάνω στον τραπεζικό υπάλληλο, πάνω στον πωλητή και στην πωλήτρια που συνέχεια είναι στο πόδι, πάνω στον εκφωνητή της τηλεόρασης. Η ισοπέδωση, η ρουτίνα, εξομοιώνουν τις παραγωγικές με τις μη παραγωγικές εργασίες.
Η εξέγερση της νέας γενιάς κατά της καταναλωτικής κοινωνίας δεν είναι τίποτε άλλο από μία πνευματική εκδήλωση της θέλησης να προχωρήσουμε μπροστά, στην αναζήτηση ενός νέου τύπου κοινωνίας .
Πολλά από τα απαραίτητα είδη που χρειάζεται ο άνθρωπος υπάρχουν, μόνο που πρέπει να ξαναμοιραστούν. Αλλά ακόμη και αυτά που χρειάζεται να παραχθούν για κάποιες υλικές ελλείψεις θα μπορούν να γίνουν με ελάχιστο χρόνο αλλοτριωμένης εργασίας.
Η λογική της καταπίεσης που είναι οργανωμένη στις σημερινές κοινωνίες αλλά και το παράλογο του όλου αρχίζει να επηρεάζει αντίστροφα πλέον την λειτουργία του συστήματος. Η διεθνής νομισματική κρίση δείχνει το αποδυνάμωμα της οικονομικής βάσης αυτής της παράλογης αυτοκρατορίας.

Η ΑΥΞΑΝΟΜΕΝΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΚΑΙ Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΜΙΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΜΕ ΝΕΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ.
Γιατί αυτό που παίζεται τώρα δεν είναι απλά η επέκταση ικανοποίησης από το χαμηλό επίπεδο σε ένα υψηλότερο αλλά η ρήξη με αυτόν τον κόσμο, ΤΟ ΠΟΙΟΤΙΚΟ ΑΛΜΑ.
Η επανάσταση συνεπάγεται ένα ριζικό μετασχηματισμό των αναγκών και των ίδιων των προσδοκιών, πολιτιστικών καθώς και υλικών, της συνείδησης, και της ευαισθησίας, της εργασιακής διαδικασίας καθώς και της αργίας. Αυτός ο μετασχηματισμός φαίνεται στον αγώνα κατά του κερματισμού της εργασίας, της αναγκαιότητας και της παραγωγικότητας των ανόητων ενεργειών και ανόητων εμπορευμάτων, κατά της πλεονεξίας του αστού, κατά της υποδούλωσης με την μορφή της ανεξέλεγκτης τεχνολογίας, της διαστρέβλωσης με τη μορφή της καλοζωίας , κατά της μόλυνσης σαν τρόπο ζωής. ΗΘΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΖΩΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΝΕΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ,ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ, ΓΕΝΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΤΑΝΟΕΙΤΑΙ ΣΑΝ ΠΛΗΡΩΣΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ, ΗΘΙΚΕΣ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΕΣ.
ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟ ΟΤΙ ΚΑΜΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΧΩΡΙΣ ΑΤΟΜΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΛΛΑ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΜΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.
Όμως όλο αυτό το σαθρό σύστημα ξαναοργανώνεται για να αντιμετωπίσει την απειλή μιάς επανάστασης που θα ήταν η πιο ριζοσπαστική από όλες τις ιστορικές επαναστάσεις. ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ –ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Η ΠΡΩΤΗ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΜΑΣ.

Η ανθρώπινη εργασία αντί να είναι ένα εμπόρευμα που παράγει εμπορεύματα σύμφωνα με το νόμο της αξίας, θα μπορούσε να παράγει για ανθρώπινες ανάγκες σύμφωνα με το νόμο της ελευθερίας, για τις ανάγκες μίας απελευθερωμένης ανθρώπινης ύπαρξης. Και εδώ έχουμε το όραμα μιας όχι μόνο οικονομικής αλλά και μιας πολιτιστικής επανάστασης, όπου η μόρφωση και η καλλιέργεια δεν θα είναι ένας προνομιακός κλάδος στον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας αλλά αντίθετα να διαμορφώνει την κοινωνία στην ολότητά της, σε όλους τους τομείς και θα αλλάξει ριζικά τις επικρατούσες αξίες και φιλοδοξίες. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια δεν θα είναι εκκολαπτήρια παραγωγής ανθρωπομηχανών που προορίζονται για συγκεκριμένα πόστα και θέσεις, στηρίζοντας την ίδια αρρωστημένη πολιτική διαχείρισης συνειδήσεων.
Είναι αλήθεια ότι ο άνθρωπος πρέπει να απελευθερωθεί από την σκλαβιά του και προπάντων να απελευθερωθεί από αυτό που έχει γίνει στην κοινωνία που ζεί και αυτό δεν μπορεί να είναι αυθόρμητο γιατί αυτό το αυθόρμητο εκφράζει μόνο τις αξίες και τους στόχους που προέρχονται από το ίδιο το κατεστημένο σύστημα που πολεμούν.
Ο αυθορμητισμός σαν επαναστατική πρακτική είναι η έκρηξη των ζωτικών αναγκών , αλλά μπορεί να είναι και απατηλός, σαν αποτέλεσμα της εσωτερίκευσης των κοινωνικών αναγκών που απαιτούνται από την κατεστημένη τάξη αλλά να αντιστρατεύονται την απελευθέρωση του ανθρώπινου όντος. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα σε πρωτοφανή έκταση, και η εντατική προπαγανδιστική διαφώτιση και διαχείριση του λαού επιβάλλει μία εντατική αντιεκπαίδευση και οργάνωση.
Γι αυτό πρέπει να δοθεί ένα τέλος σε αυτόν τον ψευτοπόλεμο.
Πιστεύουμε πως πεθαίνουμε για την τάξη , στην πραγματικότητα πεθαίνουμε για το κόμμα, πιστεύουμε ότι πεθαίνουμε για την ελευθερία, ενώ πεθαίνουμε για την ελευθερία των μετοχικών μεριδίων, πιστεύουμε ότι πεθαίνουμε για το προλεταριάτο ενώ πεθαίνουμε για την γραφειοκρατία, πιστεύουμε ότι πεθαίνουμε για το κράτος ενώ πεθαίνουμε για το χρήμα που το στηρίζει, πιστεύουμε ότι πεθαίνουμε για το έθνος ενώ πεθαίνουμε για τους προδότες που το φιμώνουν… γιατί πιστεύουμε σε αυτό το απόλυτο σκοτάδι, ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ, ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ, ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ!!!

Περί Άστρων

«Ουκ ελάχιστον μέρος συμβάλλεται αστρο-
νομίη ες ιατρικήν, αλλά πάνυ πλείστον…»
(ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ: Περί Αέρων, Υδάτων, Τόπων)

Το «Περί Αέρων, Υδάτων, Τόπων» είναι ένα από τα κύρια και θεμελιώδη έργα της Ιπποκρατικής Συλλογής, που προβάλλει το πνεύμα και τις αρχές της προληπτικής ιατρικής. Στο πρωτοποριακό αυτό έργο του ο Ιπποκράτης αποδεικνύεται βαθύς γνώστης της ιατρικής γεωγραφίας, της κλιματολογίας και υγιεινής, με παράλληλες γνώσεις αστρολογίας και αστρονομίας.

Διαβάζουμε σε μετάφραση τη 2η παράγραφο του περίφημου αυτού έργου: «Γνωρίζοντας πράγματι τις αλλαγές των εποχών και την ανατολή και δύση των άστρων και με ποιόν τρόπο όλα αυτά συμβαίνουν θα προβλέψει [εννοείται ο γιατρός] τη φύση της επερχόμενης χρονιάς. Έτσι όποιος έχει σκεφτεί και καταλάβει εκ των προτέρων τις καιρικές καταστάσεις, θα κατέχει μια πλήρη γνώση της κάθε περίπτωσης ξεχωριστά και πολλά θα επιτύχει στην προφύλαξη της υγείας και όχι μικρές επιτυχίες θα κατακτήσει στην επιστήμη του».

Εδώ φαίνεται για μια ακόμη φορά η βεβαιότητα του Ιπποκράτη ότι η δυνατότητα πρόβλεψης έχει τεράστια σημασία για την πρόοδο της επιστήμης. Στη συνέχεια υπογραμμίζει, αναφερόμενος στη θέση και την τροχιά των ουρανίων σωμάτων: «Μπορεί να φανεί σε κάποιον ότι αυτά είναι θέματα μετεωρολογίας, αλλά αν άλλαζε γνώμη, θα μάθαινε ότι όχι μικρή, αλλά αντίθετα πολύ μεγάλη είναι η συνδρομή που αποφέρει η αστρονομία στην ιατρική».

Έτσι ο Ιπποκράτης γίνεται ο ιδρυτής της βιομετεωρολογίας και ρίχνει το σπόρο της μετεωροπαθολογίας, που σήμερα αναπτύσσεται σε ένα συστηματικό, οργανωμένο κλάδο της επιστήμης, βασισμένης στη στενή συνεργασία των παθολόγων, των αστρονόμων και των μετεωρολόγων και έχει σαν αντικείμενο την αξιολόγηση των επιδημιών σε σχέση και υπό την επίδραση των ατμοσφαιρικών και αστρονομικών φαινομένων.

Στο ίδιο έργο του (παράγραφοι 10 και 11) ο Ιπποκράτης φαίνεται να γνωρίζει καλά μέσα από ένα μείγμα προσεκτικών παρατηρήσεων και καταγραφής στοιχείων την επιρροή των τριών αστερισμών: «του κυνός» (δηλ. του Σείριου), «της άρκτου» και «των πλειάδων» (δηλ. της Πούλιας), στις καιρικές μεταβολές, που κι αυτές με τη σειρά τους επηρεάζουν τον χαρακτήρα και το πεπρωμένο των ανθρώπων, αφού συντελούν στην εμφάνιση, ακόμα και στην έξαρση των διαφόρων ασθενειών.
     
Αλλά και στο «Περί διαίτης» (παράγραφος 68) έργο, που φέρνει τη σφραγίδα της Ιπποκρατικής Σχολής, γίνεται μνεία στους αστερισμούς, με αφορμή την επισήμανση των εναλλαγών των τεσσάρων εποχών του έτους: «Ο χειμώνας, διαβάζουμε, κρατάει από τη δύση των Πλειάδων ως την εαρινή ισημερία, η άνοιξη από την ισημερία ως την ανατολή των Πλειάδων, το καλοκαίρι από τις Πλειάδες ως την ανατολή του Αρκτούρου, το φθινόπωρο από τον Αρκτούρο ως τη δύση των Πλειάδων».

Έντονη υπήρξε η επίδραση των μετεωρολογικών γνώσεων του Ιπποκράτη στον Πλάτωνα και στον Αριστοτέλη. Όλες οι μεγάλες επιστήμες, υποστηρίζει ο Πλάτων, έχουν ανάγκη λεπτολογίας και έρευνας των μετεωρολογικών επιδράσεων. Ενώ ο Αριστοτέλης στα Μετεωρολογικά του τονίζει χαρακτηριστικά, έχοντας υπόψη του τη διδασκαλία του σοφού γιατρού της Κω: «άνευ γαρ του καθόλου ουκ έστιν επιστήμη». Κατ’ αυτόν τον τρόπο η μετεωρολογία, όπως επίσης η αστρολογία και η αστρονομία - η διάκριση ανάμεσά τους παραμένει ακόμη ασαφής - έγιναν απαραίτητα εργαλεία για τους Ιπποκρατικούς Γιατρούς.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόλις ένα αιώνα μετά το θάνατο του Ιπποκράτη μετοίκησε στην πόλη της Κω από τη Βαβυλώνα, πιθανότατα κατά το έτος 270 π. Χ., ο περίφημος Χαλδαίος ιερέας, ιστορικός, μαθηματικός και αστρολόγος Βηρωσσός ή Βέρωσις, για να μεταδώσει τις αστρολογικές του γνώσεις στους σπουδαστές της Ιατρικής Σχολής της Κω, που συνέρρεαν προφανώς στο νησί απ’ όλα τα σημεία του τότε γνωστού κόσμου.

Ο Βηρωσσός μεταξύ των ετών 280 και 261 π. Χ. έγραψε στην ελληνική γλώσσα και σε τρία βιβλία με τον τίτλο: «Βαβυλωνιακά» ή «Χαλδαϊκά» την ιστορία των Βαβυλωνίων, που την αφιέρωσε στο βασιλιά Αντίοχο τον Α΄ τον Σωτήρα ( Müller, Fragm. Hist. Graec. τ. Β΄ σ. 495 κ. επ.). Είναι ενδεχόμενο η μετοίκηση του Βηρωσσού στην Κω να οφείλεται στην ερήμωση της Βαβυλώνας που παρατηρήθηκε μετά την ίδρυση από τον Σέλευκο τον Α΄ τον Νικάνορα της πόλης Σελεύκειας, πρωτεύουσας του κράτους του ( ΣτράβωνXIV,738. Παυσανίας Ι, 16,3).

Ο Βιτρούβιος, αναφερόμενος στην αστρολογία των Χαλδαίων, μας αποκαλύπτει ότι ο Βηρωσσός διάλεξε για διαμονή το νησί και μάλιστα την πόλη της Κω, όπου επιδόθηκε στην επιστήμη του: “Primusque Berosus ininsula et civitate Coo consedit ibique aperuit disciplinam” (Βιτρούβιος, ΠερίΑρχιτεκτονικής ΙΧ, 6,2). Αλλά στο προάστιο της πόλης Κω, σύμφωνα με τη γνωστή μαρτυρία του Στράβωνος (Γεωγραφικά XIV,657) και φυσικά όπως ανακαλύφθηκε στις αρχές του περασμένου αιώνα βρίσκεται το «σφόδραένδοξον» Ασκληπιείο, του οποίου οι θεράποντες γιατροί, ήδη μυημένοι στην αστρολογία από τους Ιπποκρατιστές, κατείχαν την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των ομότεχνων της εποχής τους, συγκεντρώνοντας ένα πλήθος σπουδαστών στην Κω, προς όφελος των οποίων ο Βηρωσσός ίδρυσε δική του Σχολή Αστρολογίας, διαδίδοντας έτσι σ’ ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο τις αστρονομικές εφευρέσεις των Χαλδαίων.

Στον Βηρωσσό, άλλωστε, αποδίδεται και η εφεύρεση ενός δίσκου ημισφαιρικού σχήματος, που αντέγραφε τον ουράνιο θόλο, τον οποίο διασχίζει η σκιά μιας ράβδου - λέγεται και «δείκτης» - που μάλλον αναπαράγαγε τη μετατόπιση του Ηλίου στον Ουρανό. Μετρούσε, δηλαδή, το χρόνο με ένα είδος ηλιακού ρολογιού, που πέτρινο συνήθους τύπου ομοίωμά του έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη και στο νησί της Κω.

Πράξη σπάνια είναι να κάνεις το καλό, κι όχι να εκδικηθείς...

Θεωρείται ο μηχανισμός για την ανακούφιση του πληγωμένου εγωισμού. Επιθυμούμε να κάνουμε τον άλλο να νιώσει όπως νιώσαμε εμείς. Προσπαθούμε να ανεβάσουμε το αίσθημα αυτοεκτίμησής μας και παράλληλα να αποκαταστήσουμε το "αίσθημα δικαίου". Η ανθρώπινη δικαιοσύνη, το αίσθημα της τιμωρίας του κακού ή πολύ απλά η εκδίκηση είναι η απατηλή ανθρώπινη πεποίθηση επαναφοράς της ισορροπίας στη ζωή μας.

Η εκδικητική διάθεση γεννιέται με ύπουλο τρόπο μέσα μας. Και το τραγικό με την εκδικητικότητα είναι ότι τελικά μας μεταμορφώνει σε σκληρούς ανθρώπους, όμοιους με αυτόν που μας έβλαψε. Δηλητηριάζεται ο αισθηματικός μας κόσμος και δε μπορούμε πλέον να βιώσουμε χαρά, αγάπη, ειρήνη, ασφάλεια.

Σήμερα η εκδίκηση, αποτελεί μέρος της κοινωνικής διάστασης της κρίσης. Και ομολογουμένως είναι ένα αίσθημα απόλυτα δικαιολογημένο αν σκεφτούμε τη δομή της κοινωνίας. Η συγκέντρωση της εξουσίας/δύναμης στα χέρια διάφορων ελίτ, οι οποίες ουσιαστικά παράγουν τη δυναμική του συστήματος, έρχεται σε καθ’ ολοκληρίαν αντίθεση με τη βαλλόμενη από την κρίση κοινωνία.

Το έργο του William Shakespeare <<Τρικυμία>> πραγματεύεται το θέμα της εκδίκησης που μαζί με το θέμα της εξουσίας αποτέλεσαν τα πιο προσφιλή του ποιητή. Ο Shakespeare ασχολείται με τη Νέμεση μέσω του πρωταγωνιστή του ,του Πρόσπερο. Θέλει να αποκαταστήσει την τάξη, την έννοια της δικαιοσύνης. Και η λύση που δίνει στην εκδίκηση συμβαδίζει με τη Γραφή :<< Εμοί η εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω, λέγει Κύριος>> (Προς Ρωμαίους, κεφ. ΙΒ, στίχος 19).

Ο Πρόσπερο, δούκας του Μιλάνου, χάνει το θρόνο του από τον αδερφό του. Χωρίς περιουσία εξορίζεται σε ένα ερημονήσι με τη μικρή του κόρη, Μιράντα. Δώδεκα χρόνια αργότερα, όταν ξεκινά η παρουσίαση των γεγονότων, ο Πρόσπερο έχει εξελιχθεί σε μεγάλο μάγο που ελέγχει τα στοιχεία της φύσης. Η τύχη τον ευνοεί καθώς οι εχθροί και σφετεριστές του θρόνου του ταξιδεύουν με πλοίο πολύ κοντά στο νησί. Δράττοντας την ευκαιρία, με τις μαγικές του ικανότητες, ο Πρόσπερο, βουλιάζει το καράβι και όλοι ναυαγούν στο νησί. Εκεί οι εχθροί του, μαγεμένοι από τις παραισθήσεις που ο ίδιος τους προκαλεί ,οδηγούνται ως την τρέλα ,ανακαλύπτοντας όμως ότι ο λόγος που βασανίζονται οφείλεται στην αδικία που έπραξαν εναντίον του Πρόσπερο. Μετανιωμένοι, ζητούν συγχώρεση και υπόσχονται να παραδώσουν το δουκάτο στο νόμιμο δούκα. Τέλος ,ο Πρόσπερο αποκηρύσσοντας την τέχνη της μαγείας και απελευθερώνοντας το αγαθό πνεύμα (Άριελ ) ,που ήταν ουραγός του όλα αυτά τα χρόνια της εξορίας, επιστρέφει ως δούκας στο Μιλάνο.

Ο επίλογος του έργου είναι μια απαγγελία του Πρόσπερο, γεμάτη συγκίνηση. Η αρτιότητα με την οποία είναι δομημένος, τονίζει περισσότερο ότι το έργο είναι αυτοβιογραφικό. Εξάλλου είναι ιστορικό γεγονός ότι ο ρόλος του Πρόσπερο ήταν προορισμένος για τον ίδιο τον Shakespeare. Εδραιώνεται έτσι η θεωρία ότι η <<Τρικυμία>> έχει όλα τα στοιχεία του τελευταίου πνευματικού έργου του ποιητή.

Και εκεί βρίσκεται το κλειδί ολόκληρου του έργου. Η εκπλήρωση της ηθικής ανάγκης και κατ’ επέκταση η λύση της πλοκής βρίσκεται πάντα στα χέρια του αδικημένου ατόμου. Το μέσο για να το πετύχει είναι ή η εκδίκηση, ή η συγχώρεση. Ο Πρόσπερο- Shakespeare διαμορφώνει το σχέδιο της υψηλής εκδίκησης. Η τιμωρία όμως των εχθρών του είναι ηθική. Και φέρει μεγαλύτερο πλήγμα στον ένοχο αυτός ο τρόπος τιμωρίας, να φανερωθούν δηλαδή οι σκοτεινές πλευρές της ψυχής του. Ο Πρόσπερο ,ωστόσο, ελευθερώνει τους εχθρούς του. Η μετάνοια γιατρεύει τις πληγές του παρελθόντος. Η αγάπη φανερώνει την ευγένεια και το μεγαλείο της ψυχής. Ο Shakespeare μέσω του πρωταγωνιστή του, πλάθει ένα χαρακτήρα υψηλό, που δεσπόζει. Ξεπερνά τα ανθρώπινα πάθη, δείχνει μακροθυμία και προσφέρει την ηθική ελευθερία. Δημιουργώντας την τέλεια αντίθεση με τη φιλαυτία, τον εγωισμό και τον ατομικισμό των αντιπάλων.

Συμπερασματικά, ο ποιητής ζητά άφεση από το κοινό. Αναζητά τη δική του κάθαρση και δηλώνει με αυτόν τον τρόπο την απόσυρσή του από τη θεατρική συγγραφή. Παραθέτοντας μια τελειότητα τέχνης και έκφρασης αποχαιρετά, συγχωρεί και ζητά να συγχωρεθεί. <<Είμαστε απ’ την ύλη που’ ναι φτιαγμένα τα όνειρα και τη μικρή ζωή μας την περιβάλλει ολόγυρα ο ύπνος…>>._

Πως οι Πετυχημένοι Μένουν Ήρεμοι Όταν η Πίεση Επιτίθεται

Διάβασε παρακάτω πως να αλλάζεις τις εγκεφαλικές σου λειτουργίες όταν αισθάνεσαι πίεση.

Έχουν υπάρξει στιγμές όπου όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί πως γίνεται οι κορυφαίοι κάθε είδους και αθλήματος να πετυχαίνουν απίστευτες επιδόσεις κάτω από εξαιρετική πίεση. Σίγουρα θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πως είναι μέρος του ατελείωτου ταλέντου τους. Άλλωστε όταν εμπιστεύεσαι τις ικανότητες σου είναι λογικό επακόλουθο να πιστεύεις πως θα αποδόσεις τουλάχιστον καλά! Όμως δεν είναι αυτό.

Πρόσφατα μελετούσα κάποιες έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί και σχετίζονται με την υψηλή απόδοση κάτω από πίεση. Σε ένα άρθρο, διάβασα τα 5 χαρακτηριστικά όπου έχει κάθε πετυχημένος όταν δέχεται υψηλά ποσά πίεσης:
1.Μένουν θετικοί
2.Αναπνέουν
3.Αλλάζουν την προοπτική που βλέπουν το πρόβλημα
4.Δεν κάνουν αρνητικές εσωτερικές δηλώσεις
5.Αποφεύγουν σκέψεις που στηρίζονται σε αρνητικά σενάρια
Η αλήθεια είναι πως δεν ικανοποιήθηκα ιδιαίτερα από τις απαντήσεις. Ο λόγος είναι πως πιστεύω ακράδαντα πως όταν δίνεται σε κάποιον ένα εργαλείο για να διαχειριστεί ένα πρόβλημα είναι απαραίτητο να γνωρίζει όχι μόνο τον τρόπο που θα το χρησιμοποιήσει αλλά και γιατί το εργαλείο αυτό θα δουλέψει.

Η Επιστημονική Συνταγή για την Ηρεμία όταν η Πίεση Χτυπά

Προσωπικά, όταν πρόκειται να δουλέψω ένα νοητικό εργαλείο πάνω μου(το καλύτερο και ταυτόχρονα χειρότερο πειραματόζωο είναι ο εαυτός σου!) θέλω να ξέρω ακριβώς για ποιον λόγο το χρησιμοποιώ αλλά και πως θα με επηρεάσει. Γνωρίζοντας αυτές τις δύο παραμέτρους, αρχικά, μπορώ σε κάποιο βαθμό να αξιολογήσω στο τέλος της εφαρμογής αν τελικά έφταιγε το εργαλείο ή εγώ που δεν το χρησιμοποίησα σωστά(ή καθόλου).
Τα παραπάνω χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν δεν είναι λάθος. Αντιθέτως. Όμως θεωρώ πως όταν θέλεις να φτιάξεις ένα ξεχωριστό φαγητό το πρώτο πράγμα που βεβαιώνεσαι πως έχεις είναι μια σωστή συνταγή. Η εκτέλεση έρχεται δεύτερη.
Θα ήθελα να σημειώσω πως το παν είναι το τι κάνουμε όταν βρισκόμαστε σε συναισθηματική φόρτιση. Η πίεση σημαίνει άγχος και υπό πίεση κάποια μέρη του εγκεφάλου μας βράζουν σαν τα καμίνια του Ήφαιστου. Το σημαντικό όμως είναι να κατανοήσουμε πως με απλές κινήσεις μπορούμε να δώσουμε πιο θετικές και κυρίως πιο αποτελεσματικές γραμμές αντιμετώπισης του άγχους στον εγκέφαλο μας.

Πως Λειτουργεί το Άγχος και η Πίεση

Για να τεθεί ο συναισθηματικός τόνος κάθε εμπειρίας είναι απαραίτητη η αμυγδαλή. Είναι το μέρος του εγκεφάλου όπου συμμετέχει άμεσα και σε μεγάλο ποσοστό όχι μόνο στην παραγωγή άγχους, όταν μια κατάσταση εμπεριέχει πίεση, αλλά και στην γενικότερη συναισθηματική αντίδραση που μπορεί να έχουμε.
Υπάρχουν δύο οδοί για να ενεργοποιήσουμε την αμυγδαλή. Η αργή και η γρήγορη. Στην πρώτη περίπτωση μπορεί να σκεφτείς ένα γεγονός πριν τελικά αναγνωριστεί ως αγχωτικό. Η δεύτερη περίπτωση είναι να συμβεί ένα γεγονός τόσο γρήγορα και αυτόματα ώστε το νευρικό σύστημα να σε παρακινήσει σε κίνηση και πράξη.
Όταν ενεργοποιείται η αμυγδαλή στέλνει σήμα στον Υποθάλαμο όπου είναι υπεύθυνος για μεταβολικές διαδικασίες. Με την σειρά του στέλνει σήμα να απελευθερωθεί επινεφρίνη(αδρεναλίνη) και έπειτα κορτιζόλη, η γνωστή ορμόνη του άγχους.
Βέβαια, σε καταστάσεις πραγματικής απειλής η κορτιζόλη είναι χρήσιμη. Ενεργοποιεί το συκώτι να παράγει περισσότερη γλυκόζη ώστε να μπορέσεις να ανταποκριθείς καλύτερα στην απειλή.

Το Σημαντικότερο Είναι το που Συγκεντρώνεσαι

Όταν βρίσκεσαι σε πίεση και αισθάνεσαι αγχωμένος το πρώτο πράγμα που ωθείσαι να κάνεις είναι να ξεφύγεις από αυτήν την κατάσταση. Αυτό δεν είναι παράλογο όμως δεν είναι και εποικοδομητικό.
Υπάρχουν τρεις τρόποι όπου αντιδρούμε σε μια πιεστική κατάσταση:
Συμπεριφορά Διαφυγής. Είναι οι κινήσεις που κάνεις για να σταματήσεις να αισθάνεσαι άγχος.
Συμπεριφορά Αποφυγής. Είναι οι τρόποι που χρησιμοποιείς για να αποφύγεις εκ των προτέρων μια κατάσταση που πιστεύεις ότι είναι αγχωτική.
Ασφαλής Συμπεριφορά. Είναι ότι κάνεις για να αισθανθείς και πάλι ασφαλής.

Ενεργοποίησε τα Ανώτερα Τμήματα

Ο σκοπός είναι να μετατοπίσεις την συγκέντρωση σου από τον ψεύτικο συναγερμό των συναισθημάτων σου.
Προσοχή: Είναι λανθασμένη η έκφραση ελέγχω τα συναισθήματα μου.
Η προσπάθεια ελέγχου θα σου ασκήσει και πάλι πίεση. Θα είναι σαν να τοποθετείς ένα εσωτερικό χρονόμετρο προσμονής για το πότε επιτέλους θα ηρεμήσεις. Φαύλος κύκλος.
Η κατάλληλη αντιμετώπιση είναι να η αποδοχή των συναισθημάτων σου και έπειτα να κατευθύνεις την συγκέντρωση σου σε σκέψεις ή εικόνες πιο παραγωγικές. Όταν αισθάνεσαι αγχωμένος ακολούθησε για αρχή 2 απλά βήματα:
Ρώτησε τον εαυτό σου Πως αισθάνομαι;
Πως θέλω να αισθανθώ;
Με αυτές τις ερωτήσεις έχεις αρχίσει ήδη να ενεργοποιείς τα τμήματα του εγκέφαλου σου που είναι ικανά να κατευνάσουν την αμυγδαλή. Στην ουσία, ενεργοποιείς τον αριστερό μέσο – πρόσθιο φλοιό. Αυτός με την σειρά του συνεργάζεται εκ νέου με τον υποθάλαμο όπου αντί να δίνει εντολή για παραγωγή κορτιζόλης κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Παράγει τον νευροδιαβιβαστήglutamate, όπου έχει την ικανότητα να χαλαρώνει την ροή πληροφορίας ώστε να μπορεί να διαχειριστεί πιο παραγωγικά.
Ο απώτερος σκοπός δεν είναι να αντιδράσεις στα συναισθήματα σου αλλά να επιδράσεις σε αυτά χωρίς να τα καταπιέζεις ταυτόχρονα. Τα συναισθήματα είναι πηγή έμπνευσης και δημιουργικότητας. Κρύβουν την δική τους σοφία και λογική.

Τα συναισθήματα στη ζωή μας

Τα συναισθήματα μας αποτελούν τον καθρέφτη της ψυχής μας και χρωματίζουν την πορεία της ζωής μας.

Ανά τους αιώνες οι άνθρωποι προσπάθησαν να εντοπίσουν από που προέρχονται τα συναισθήματα. Οι ρίζες των συναισθημάτων αρχικά διερευνήθηκαν μέσω της Μυθολογίας, της Θρησκείας και της Φιλοσοφίας, μετέπειτα ασχολήθηκαν επιστημονικά η Ψυχολογία και η Ψυχανάλυση, ενώ οι διάφορες μορφές Τέχνης δεν έπαψαν ποτέ να τα χρησιμοποιούν ως κύρια πηγή έμπνευσης.

Ο όρος «συναίσθημα» αποτελεί συχνό σημείο αναφοράς της καθημερινότητας μας. Δίνοντας έναν σύντομο και απλό ορισμό, θα μπορούσαμε να πούμε ότι συναίσθημα είναι μία ευχάριστη ή δυσάρεστη ψυχική κατάσταση, που προκύπτει ως επακόλουθο κάποιου γεγονότος ή εμπειρίας και συνοδεύεται από ορισμένες μεταβολές στις λειτουργίες του οργανισμού του ατόμου.

Τα συναισθήματα υποδηλώνονται με τρεις διαφορετικές λέξεις, η καθεμία των οποίων δίνει ξεχωριστή υπόσταση σε αυτό που περιγράφει. Καταρχάς υπάρχουν οι αισθήσεις, μέσω των οποίων λαμβάνονται πληροφορίες από το σώμα, έτσι σε αυτή την περίπτωση τα συναισθήματα προσδιορίζουν τον τρόπο έκφρασης και την ποιότητα αυτών των αισθήσεων. Επιπλέον υπάρχουν τα αισθήματα, που υποδηλώνουν μία ψυχική κατάσταση με μεγαλύτερη σταθερότητα και διάρκεια, ενώ συνδέονται άμεσα με τα βιώματα μας. Τέλος υπάρχουν τα πάθη, που προσδιορίζουν μία συγκεχυμένη έντονη κατάσταση που συνδέεται είτε με την απόλαυση είτε με τον πόνο, καταλύζοντας τη συνείδηση και αποκλείοντας την λογική.

Ο τρόπος που αισθανόμαστε, αντικατοπτρίζει το είδος των σχέσεων μας με τους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε, αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Η αναγνώριση, η κατανόηση και η αυθόρμητη εκδήλωση των συναισθημάτων μας δεν αποτελεί πάντα μια εύκολη διαδικασία. Ωστόσο όταν το επιτυγχάνουμε, μας δίνεται η δυνατότητα να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα γύρω μας και να μοιραζόμαστε τον εαυτό μας με τους άλλους. Τα συναισθήματα μας αποτελούν τον καθρέφτη της ψυχής μας και χρωματίζουν την πορεία της ζωής μας.

Η διαμόρφωση της προσωπικότητας μας, ξεκινώντας ήδη από την βρεφική μας ηλικία, καθορίζεται σημαντικά από τα συναισθήματα μας και από το κατά πόσο αφηνόμαστε ελεύθεροι να τα βιώσουμε. Από παιδιά μαθαίνουμε να καταλαβαίνουμε και να κατονομάζουμε τα συναισθήματα μας μέσα από τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους.Αν αδυνατούμε να έρθουμε σε επαφή με αυτά που αισθανόμαστε και να τα εκδηλώσουμε, τότε τείνουμε να είμαστε περισσότερο παθητικοί και εξαρτημένοι ως προσωπικότητες. Τα συναισθήματα μας χρωματίζουν τις πράξεις, τις σκέψεις και τις σχέσεις μας με τους άλλους. Πιο απλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι μας δίνουν τη δυνατότητα να κατανοήσουμε και να εξηγήσουμε τι συμβαίνει με τον εαυτό μας και τη ζωή μας, ενώ μπορούν να αποτελέσουν τη βάση των διαπροσωπικών μας σχέσεων.

Όπως έχει αποδειχθεί, τα συναισθήματα μας τα βιώνουμε καθολικά, τόσο ψυχικά όσο και σωματικά. Αυτό σημαίνει ότι όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάποιο συναίσθημα μας, ενδέχεται να προκληθούν σωματικές αλλαγές όπως αύξηση των καρδιακών παλμών ή της αναπνοής, αλλαγές στην έκφραση όπως γέλιο ή κλάμα, αλλαγές στη συμπεριφορά όπως νευρικότητα ή κινητικότητα. Θα μπορούσαμε να πούμε πως πρόκειται για μερικώς ασυνείδητες εκδηλώσεις, που διαμορφώνουν μία εν δυνάμει συναισθηματική «γλώσσα».

Η γλώσσα των συναισθημάτων απαρτίζεται από ένα ιδιαίτερο λεξιλόγιο και δεν είναι κοινή ανά τους λαούς. Ενδέχεται να διαφοροποιείται ακόμη και ανάμεσα σε άτομα του ίδιου πολιτισμού, σε μικρότερο φυσικά βαθμό, καθώς σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και η συναισθηματική έκφραση στα πλαίσια της οικογένειας. Επιπλέον, δεν είναι σπάνιο να προβάλεται ένα συναίσθημα, ενώ αυτό που ουσιαστικά συμβαίνει είναι να λειτουργεί ως «κάλυψη» κάποιου άλλου συναισθήματος.

Παραδειγματικά, η οργή μπορεί να καλύπτει τη θλίψη, που ενδέχεται αντίστοιχα να καλύπτει απόρριψη ή εγκατάλειψη. Γενικότερα θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις χτίζονται σταδιακά μέσα στο χρόνο, βασιζόμενες σε συναισθήματα που προκύπτουν από διάφορες συγκινησιακές καταστάσεις. Είτε πρόκειται για ευχάριστο είτε για δυσάρεστο συναίσθημα απαιτείται χρόνος για να ανδρωθεί και να διαρκέσει.

Προφανώς υπάρχουν κάποια συναισθήματα που είναι κοινά για όλους τους ανθρώπους. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι η αρχική εγγραφή του εκάστοτε συναισθήματος έχει πραγματοποιηθεί για όλους με τον ίδιο τρόπο. Άλλωστε το φάσμα των συναισθημάτων διαφοροποιείται για τον κάθε άνθρωπο και εξελίσσεται διαρκώς κατά τη διάρκεια της ζωής του. Επομένως, θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι αν δεν πραγματοποιηθεί η εγγραφή ενός συναισθήματος, τότε αδυνατούμε να το καθορίσουμε. Σύμφωνα με τον Λα Ροσφουκώ , «Πολλοί άνθρωποι δεν θα είχαν νιώσει ποτέ αγάπη, αν δεν είχαν ακούσει τους άλλους να μιλούν γι’ αυτήν». Με πιο απλά λόγια, λοιπόν, αρκεί η γλώσσα των συναισθημάτων για να αντιληφθούμε ένα συναίσθημα. Ωστόσο πρόκειται για μία γλώσσα που για να παραμείνει ζωντανή, πρέπει να την χρησιμοποιούμε και να την ανατροφοδοτούμε διαρκώς μέσω των διαπροσωπικών μας σχέσεων. Τα συναισθήματα μας αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητας μας, εκφράζουν την ψυχική μας κατάσταση, απορρέουν μέσα από τις σχέσεις μας, τις κινήσεις μας και τις πράξεις μας.

Όσον αφορά την ερμηνεία των συναισθημάτων, θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα βιώνουμε πρωτίστως μέσω των σωματικών αισθήσεων και μεταβολών. Ωστόσο όσον αφορά τις ψυχικές αισθήσεις τα πράγματα γίνονται πολύπλοκα, κυρίως λόγω της βιωμένης σχέσης. Πιο απλά, η κατανόηση των συναισθημάτων, τόσο των δικών μας όσο και των άλλων, σχετίζεται με την εμπειρία μας και με το συναισθηματικό γνωσιακό μας επίπεδο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο καθένας μας έχει τον δικό του συναισθηματικό χάρτη, που έχει δημιουργηθεί από την αρχή της ζωής μας και διαρκώς ανατροφοδοτείται, προσθέτοντας νέα στοιχεία στην υπάρχουσα συναισθηματική μνήμη. Η ερμηνεία της καθημερινής μας πραγματικότητας εξαρτάται από τα δεδομένα και τα όρια αυτού του χάρτη μαθημένων συναισθημάτων και συγκινησιακών εμπειριών.

Οι συναισθηματικές μας εμπειρίες καθορίζουν τόσο εμάς όσο και την καθημερινότητα μας.Συχνά δυσκολίες που συναντάμε στη ζωή μας φαίνονται να παραπέμπουν σε κάποια προηγούμενη εμπειρία και συνήθως σε κάποια εμπειρία από την παιδική ηλικία. Οι δυσκολίες που ταυτίζονται με στιγμές από την παιδική μας ηλικία συνήθως δεν μας αφήνουν να ανακαλύψουμε νέους τρόπους διαχείρισης των δυσκολιών, ενώ μοιάζουν να καθορίζονται από συναισθήματα όπως ο φόβος και ο θυμός. Έτσι, συχνά επιλέγουμε το προσωπείο του ισχυρού, χωρίς ωστόσο να βρίσκουμε την λύση στο πρόβλημα μας. Άλλωτε πάλι, επιλέγουμε να ανταποκρινόμαστε με τον πρώτερο μαθημένο τρόπο, με τον τρόπο που είχαμε αντιδράσει την πρώτη φορά που είχαμε βρεθεί αντιμέτωποι με μία παρόμοια εμπειρία∙ παρόλο που κάποτε ενδέχεται να ήταν λειτουργικός, στην ενήλικη ζωής μας συνήθως δεν αποδίδει.
Σύμφωνα με τον Coehlo, «Δεν έχει σημασία το πόσα χρόνια κουβαλάμε πάνω μας. Όταν πέσει η νύχτα, φέρνει μαζί της φόβους που είναι κρυμμένοι στην ψυχή μας από τότε που ήμασταν παιδιά».

Πολλοί από εμάς συχνά μπαίνουμε στη διαδικασία να διερευνήσουμε τον συναισθηματικό μας κόσμο, να μελετήσουμε τα συναισθήματα μας και ενίοτε να τα αποδεχτούμε. Κάποιες φορές μοιάζει επώδυνο, αλλά συνάμα χρήσιμο να μπούμε στη διαδικασία να διαχωρίσουμε το παρόν από το παρελθόν και να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τα συναισθήματα μας και να τα μοιραστούμε. Κάποιοι από εμάς αισθανόμαστε αρκετά δυνατοί ώστε να το επιχειρήσουμε μόνοι μας, ενώ άλλοι χρειαζόμαστε την καθοδήγηση κάποιου ειδικού να μας φωτίσει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε. Στόχος της θεραπείας σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η τροποποίηση των παγιωμένων ερμηνειών που ενδέχεται να χρησιμοποιούμε για να κατανοήσουμε τα γεγονότα και η δυνατότητα να ορίσουμε εκ νέου τα συναισθήματα μας, τον εαυτό μας και τη ζωή μας.

Εδώ διαφέρουν οι εγκέφαλοι των ανθρώπων με των... χιμπατζήδων

Είτε πρόκειται για ανθρώπους, είτε για τους στενότερους γενετικά συγγενείς μας, τους χιμπατζήδες, επηρεάζονται και οι δύο τόσο από τα γονίδια, όσο και από το περιβάλλον.

Όμως ο εγκέφαλος των ανθρώπων είναι πιο ανοιχτός και πιο εύπλαστος στις επιδράσεις των ερεθισμάτων του περιβάλλοντος και των εμπειριών, πράγμα που του προσδίδει αυξημένες δυνατότητες προσαρμοστικότητας, σύμφωνα με μια νέα συγκριτική αμερικανική επιστημονική έρευνα. Αντίθετα, οι χιμπατζήδες είναι πιο «παγιδευμένοι» στις κληρονομικές επιρροές των γονιδίων τους και ο εγκέφαλός τους δεν έχει την ίδια προσαρμοστική πλαστικότητα, έτσι ώστε να μαθαίνουν συνεχώς νέα πράγματα. Δεν είναι τυχαίο ότι, σε σχέση με τον ήδη ανεπτυγμένο εγκέφαλο των νεογέννητων χιμπατζήδων, στα μωρά των ανθρώπων ο εγκέφαλος συνεχίζει να αναπτύσσεται. Ένας άνθρωπος που ξεκινά τη ζωή του με λιγότερο ανεπτυγμένο εγκέφαλο, ελέγχεται λιγότερο από τα γονίδιά του και μπορεί να είναι πιο ανοιχτός στα εξωτερικά ερεθίσματα.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον στο Σιάτλ, με επικεφαλής την ανθρωπολόγο 'Αϊντα Γκόμεζ-Ρόμπλες, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), μελέτησαν 218 εγκεφάλους ανθρώπων (μεταξύ των οποίων, πολλών διδύμων και συγγενών) και 206 χιμπατζήδων, με τη βοήθεια τεχνικών μαγνητικής απεικόνισης. Η μελέτη -η πρώτη του είδους της- έδειξε ότι η οργάνωση του εγκεφάλου διαφέρει ανάμεσα στους ανθρώπους και στους χιμπατζήδες. Η ανατομία του εγκεφάλου του χιμπατζή επηρεάζεται περισσότερο από τα γονίδια (κληρονομικότητα) παρά από το περιβάλλον, ενώ στους ανθρώπους η επιρροή του περιβάλλοντος είναι σαφώς πιο έντονη.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος διαθέτει μεγαλύτερη πλαστικότητα και μεταβάλλεται περισσότερο ανάλογα με τα εξωτερικά ερεθίματα, πράγμα που εξηγεί σε ένα βαθμό την ταχύτερη ανθρώπινη εξέλιξη σε σχέση με τα «ξαδέρφια» μας. «Ο ανθρώπινος εγκέφαλος φαίνεται να ανταποκρίνεται πολύ περισσότερο στις περιβαλλοντικές επιρροές. Είναι κάτι που διευκολύνει τη συνεχή προσαρμογή του εγκεφάλου μας και της συμπεριφοράς μας σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, που περιλαμβάνει την κοινωνία και τον πολιτισμό», δήλωσε η Γκόμεζ-Ρόμπλες.

Ψύξη με …λέιζερ!

Ψύξη με λέιζερ είναι κάτι που έως τώρα θεωρείτο απίθανο, καθώς τα λέιζερ, από τότε που δημιουργήθηκαν στη δεκαετία του ΄60, χρησιμοποιούνται για το ακριβώς αντίθετο, για τη μεγάλη αύξηση της θερμοκρασίας.

Όμως, ερευνητές στις ΗΠΑ για πρώτη φορά κατάφεραν να ψύξουν νερό με τη χρήση υπέρυθρου λέιζερ. Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον στο Σιάτλ, με επικεφαλής τον Πάντεν Ρόντεν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), πέτυχαν να μειώσουν τη θερμοκρασία του νερού πάνω από δύο βαθμούς Κελσίου και μάλιστα υπό κανονικές συνθήκες.

Το φαινόμενο της ψύξης μέσω λέιζερ είχε στο παρελθόν επιτευχθεί μόνο σε συνθήκες κενού στο Εθνικό Εργαστήριο Λος “Αλαμος των ΗΠΑ το 1995, αλλά τώρα είναι η πρώτη φορά που επιτυγχάνεται σε νερό και άλλα υγρά, χωρίς μάλιστα να απαιτείται η ύπαρξη συνθηκών κενού. Οι ερευνητές αναζητούν πρακτικές εφαρμογές της μεθόδου, η οποία χρειάζεται περαιτέρω βελτίωση (π.χ. να γίνει λιγότερο ενεργοβόρα), σε τομείς όπως η βιολογία και η ιατρική. Τα λέιζερ αυτά θα μπορούσαν, μεταξύ άλλων, να επιβραδύνουν την κίνηση των κυττάρων και των μορίων, ώστε να δημιουργήσουν «φιλμ ζωής» σε αργή κίνηση.

Ακόμη, η τεχνολογία ψύξης με λέιζερ θα μπορούσε να αξιοποιηθεί στην μικροηλεκτρονική. Στο μέλλον τέτοιες ψυκτικές ακτίνες λέιζερ μπορεί να μειώνουν την θερμοκρασία στα υπερθερμαινόμενα «τσιπάκια» των υπολογιστών και άλλων συσκευών. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη ο Ρόντεν προσλήφθηκε στην μεγαλύτερη εταιρεία επεξεργαστών, την Intel. Άλλες πιθανές εφαρμογές μπορεί να υπάρξουν στη βιομηχανία και στην άμυνα.
 

Αυτή είναι η λέξη της χρονιάς σύμφωνα με το λεξικό της Οξφόρδης - Και... δεν είναι καν λέξη

Το χρησιμοποιούμε καθημερινά στα social media και από απ' ότι φαίνεται κέρδισε με το «σπαθί» του τον τίτλο της λέξης της χρονιάς για το 2015, χωρίς καν να είναι λέξη.

Το φατσάκι που «κλαίει από τα γέλια» ανακηρύχθηκε η λέξη της χρονιάς από την Oxford Dictionaries.

Ο πρόεδρος της εταιρείας, Casper Grathwohl, εξηγεί πως δεν είναι έκπληξη αυτή η επιλογή, καθώς τα εικονίδια έχουν γεμίσει ένα κενό της επικοινωνίας του 21ου αιώνας, μιας και είναι ευέλικτα, άμεσα και δημιουργούν όμορφο τόνο.

Το συγκεκριμένο emoji είναι το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο στον κόσμο. Η χρήση του αυξήθηκε τέσσερις φορές τους προηγούμενους 12 μήνες στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου αντιπροσωπεύει το 20% όλων των εικονιδίων, που χρησιμοποιούνται.

Ο κ. Grathwohl τονίζει πως το «''πρόσωπο που κλαίει από τα γέλια'' αιχμαλωτίζει μια παιχνιδιάρικη διάθεση και οικειότητα, η οποία αντικατοπτρίζει τον ίδιο τον πολιτισμό των εικονιδίων».
«Ο ''πολιτισμός'' αυτός έχει γίνει τόσο δημοφιλής, που μεμονωμένοι χαρακτήρες έχουν αναπτύξει τις δικές τους τάσεις και ιστορίες», προσθέτει.
«Μπορούν να χρησιμεύσουν ως διορατικά παράθυρα μέσω των οποίων μπορεί να δει κανείς τις πολιτιστικές μας ανησυχίες. Γι' αυτό και κρίθηκε σκόπιμο να αντικατοπτριστεί αυτή η εμμονή με τα εικονίδια, επιλέγοντας το συγκεκριμένο ως λέξη της φετινής χρονιάς», καταλήγει.

Η Γη διαθέτει 23 εκατ. κυβικά χιλιόμετρα νερού κάτω από το έδαφος σύμφωνα με τους επιστήμονες

Οι επιστήμονες εκτίμησαν ότι ο πλανήτης διαθέτει συνολικά αποθέματα 23 εκατομμυρίων κυβικών χιλιομέτρων νερού στο υπέδαφος του, σε βάθος έως δύο χιλιομέτρων. Αν το νερό αυτό βρισκόταν στην επιφάνεια της Γης, θα κάλυπτε όλη την ξηρά με ένα στρώμα νερού βάθους περίπου 180 μέτρων, ή θα αύξανε κατά 52 μέτρα τη στάθμη των θαλασσών.

 

Όμως, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των επιστημόνων, με επικεφαλής τον υδρογεωλόγο Τομ Γκλίζον του καναδικού Πανεπιστημίου της Βικτόρια, το πολύ 6% από αυτό το υπόγειο νερό είναι προσβάσιμο και χρήσιμο στους ανθρώπους, καθώς βρίσκεται κοντά στην επιφάνεια και ανανεώνει τα ύδατα των ποταμών και των λιμνών.

 

Σύμφωνα με την μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό γεωεπιστημών "Nature Geoscience", ένα μέρος από τα υπόγεια ύδατα είναι πιο αλμυρά και από τα νερά των ωκεανών, ενώ άλλα περιέχουν πολλά επικίνδυνα διαλυμένα μέταλλα, όπως ουράνιο ή αρσενικό.

 

Τα υπόγεια ύδατα έχουν μια μεγάλη ποικιλία ηλικιών: μερικά είναι μόλις λίγων μηνών, ενώ άλλα εκατομμυρίων ετών. Μόνο τα 0,35 εκατομμύρια κυβικά χιλιόμετρα νερού έχουν ηλικία έως 50 ετών. Το περισσότερο σύγχρονο νερό βρίσκεται σε τροπικές και ορεινές περιοχές και το λιγότερο κάτω από τη Σαχάρα.

 

Το μεγαλύτερο μέρος του νερού - τουλάχιστον το 94% - βρίσκεται βαθιά και πρέπει να θεωρείται μη ανανεώσιμη πηγή. Πάντως, ακόμη και το υπόλοιπο 6%, που είναι πιο επιφανειακό και αξιοποιήσιμο, αν και συγκριτικά μικρό ποσοστό, αποτελεί ένα τεράστιο υδάτινο απόθεμα, αρκετές φορές μεγαλύτερο από όλα μαζί τα ποτάμια και τις λίμνες στην επιφάνεια της Γης.

 

Η μελέτη πάντως επισημαίνει, ότι πολλοί υδροφόροι ορίζοντες συνεχίζουν να κατεβαίνουν, και συνεπώς η διαχείριση πρέπει πάντα να γίνεται με βιώσιμο τρόπο, ώστε το νερό να μην καταναλώνεται ταχύτερα από ό,τι ανανεώνεται μέσω των βροχοπτώσεων.

Εξερεύνηση σε φαράγγια και παγόβουνα της παγωμένης Ισλανδίας

Ο φωτογράφος Tim Kemple μαζί με δύο από τους πιο πεπειραμένους ορειβάτες της Ευρώπης, τους Κlemen Premrl από την Ελβετία και Rahel Schelb από τη Slovenia ταξίδεψαν μέχρι την παγωμένη Ισλανδία για ένα Σαββατοκύριακο με άφθονη περιπέτεια.

Εκεί η τριάδα εξερεύνησε το Vatnajökull, τον παγετώνα που είναι τόσο μεγάλος που φαίνεται από το διάστημα, επιχειρώντας να «κατακτήσει» και να φωτογραφίσει τα θανάσιμα παγόβουνα, τις παγωμένες σπηλιές και τις σχισμές στον πάγο.
Οι προκλήσεις ήταν πολλές και άκρως επικίνδυνες και η περιπέτειά τους καταγράφηκε από τον Kemple σε βίντεο 16 λεπτών με τίτλο «Climbing Ice: The Iceland Trifecta», που έκανε πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στο Banff Mountain Film Festival.

«Οι παγετώνες διαμορφώνονται από τον πάγο που λιώνει που φτιάχνει αυτά τα απόκοσμα και διαρκώς μεταβαλλόμενα τοπία με πισίνες, ποτάμια κα φαράγγια. Δεν υπάρχει τίποτα σαν κι αυτό», τονίζει ο Κemple.