fast food και κατάθλιψη

Ναι το fast food προκαλεί κατάθλιψη [Burger Depression]

Σύμφωνα με πρόσφατες επιστημονικές έρευνες, η αλλαγή των διατροφικών συνηθειών μας θα μπορούσε να αποτελέσει ένα βασικό στοιχείο για την καταπολέμηση ψυχικών ασθενειών. Τα τελευταία χρόνια, μια σειρά μελετών αναδεικνύουν ότι η πλούσια σε λιπαρά και ζάχαρη διατροφή είναι επιβλαβής για το μυαλό και το σώμα καθώς οδηγεί σε μια αλληλουχία αντιδράσεων στον εγκέφαλο, οι οποίες θα μπορούσαν τελικά να προκαλέσουν ακόμα και κατάθλιψη.

Αν και η παραπάνω υπόθεση δεν είναι ακόμα πλήρως αποδεδειγμένη, ο φόβος ότι συγκεκριμένες διατροφικές συνήθειες ανοίγουν το δρόμο προς την κατάθλιψη απασχολεί έντονα την επιστημονική κοινότητα, η οποία καλεί κυβερνήσεις και οργανισμούς να αναλάβουν δράση.

Σύμφωνα με το BBC, το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ χρηματοδοτεί μια μελέτη που επικεντρώνεται στη σύνδεση της διατροφής με ψυχικές ασθένειες, δίνοντας σε μια ομάδα πρώην στρατιωτών ένα μενού πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά, με σκοπό να εξετάσει αν μπορεί να μειώσει τα ποσοστά αυτοκτονίας σε βετεράνους του στρατού.

Παράλληλα, στην αρχή του τρέχοντος έτους, η Ευρωπαϊκή Ένωση εγκαινίασε το 9μηνο πρότζεκτ «Mood Food» για να διερευνήσει περαιτέρω τον τρόπο που τα διαφορετικά θρεπτικά συστατικά μπορούν να επηρεάσουν το ανθρώπινο μυαλό. Παρόλο που κανείς δεν υποστηρίζει ότι ένα νέο είδος διατροφής θα πρέπει να αντικαταστήσει, τουλάχιστον αμέσως, τις υπάρχουσες θεραπείες, οι νέες αυτές έρευνες προτείνουν έναν απλό, συμπληρωματικό τρόπο για την αντιμετώπιση των ψυχικών ασθενειών, εξετάζοντας το κατά πόσο ο υγιεινός τρόπος διατροφής μπορεί να βελτιώσει τα ποσοστά αποκατάστασης ή ακόμα και να αποτρέψει πιθανές εκδηλώσεις συμπτωμάτων.

Μυαλό και σώμα

Για να κατανοήσουμε γιατί κάποια από τα πιο αγαπημένα μας  πιάτα θα μπορούσαν να επηρεάζουν την ψυχική μας υγεία, πρέπει πρώτα να καταλάβουμε μια παράξενη πτυχή της σύνδεσης μεταξύ  μυαλού και σώματος, που ήρθε για πρώτη φορά στο φως πριν από μερικά χρόνια. Τότε, οι γιατροί ανησυχούσαν ότι η κακή ψυχική υγεία μπορούσε να αποδυναμώσει την ανοσολογική απόκριση του οργανισμού, αφήνοντάς τον εκτεθειμένο σε λοιμώξεις.

Εντούτοις, ανακάλυψαν ακριβώς το αντίθετο: το ανοσοποιητικό σύστημα ατόμων που έπασχαν από κατάθλιψη φαινόταν να υπερλειτουργεί. Για παράδειγμα, το αίμα των καταθλιπτικών ατόμων ήταν «γεμάτο» με ένα συγκεκριμένο τύπο πρωτεΐνης, που ονομάζεται κυτοκίνη και η οποία, συνήθως, οδηγεί στη δημιουργία φλεγμονής μετά από ασθένεια ή τραυματισμό, πράγμα που σημαίνει ότι λειτουργούσε το ανοσοποιητικό τους σύστημα.

Καθώς οι επιστήμονες συνέχισαν τις έρευνες, κατέστη σαφές ότι αυτή ήταν μια αμφίδρομη διαδικασία, όχι μόνο μπορούσε η κατάθλιψη να προκαλέσει φλεγμονή, αλλά και μια φλεγμονή από άλλες αιτίες αποδείχθηκε ικανή να ενεργοποιήσει την κατάθλιψη. Ορισμένοι λόγοι που οδήγησαν σε αυτή τη σύνδεση προήλθαν από τη συστηματική ανάλυση ορισμένων ασθενειών που είναι γνωστό ότι ενεργοποιούν κυτοκίνες μέσα στο σώμα, όπως η αρθρίτιδα ή ο καρκίνος.

Μάλιστα, ορισμένοι ασθενείς αναφέρουν συχνά κατάθλιψη πριν καν ακόμη γίνει διάγνωση. «Οι άνθρωποι γίνονται καταθλιπτικοί ακόμα και πριν μάθουν ότι πάσχουν από καρκίνο, και αυτό συνδέεται με τα υψηλά επίπεδα των κυτοκινών», αναφέρει ο Μάικλ Μαές από το Πανεπιστήμιο Deakin στην Αυστραλία, ο οποίος υπήρξε πρωτοπόρος στις έρευνες για τη βιολογική βάση της κατάθλιψης.

Περισσότερα αδιάσειστα στοιχεία παρείχε ένα πείραμα που διεξήγαγε η Ναόμι Άιζενμπέργκερ στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς της παρείχε σε υγιείς εθελοντές ενέσεις με μικρά ποσοστά του βακτηρίου E. Coli, τα οποία αν και δεν ήταν ικανά να προκαλέσουν τροφική δηλητηρίαση ενεργοποιούσαν το ανοσοποιητικό σύστημα των εθελοντών, προκαλώντας την απελευθέρωση κυτοκινών. Παρά το γεγονός ότι όλοι οι συμμετέχοντες ήταν ευτυχείς και υγιείς, κατά τη διάρκεια της ημέρας άρχισαν να αναπτύσσουν πολλά από τα συναισθήματα που συνδέονται κανονικά με την κατάθλιψη, η διάθεση τους έπεσε κατακόρυφα και έγιναν πιο ευαίσθητοι στις κοινωνικές διαδράσεις, αναφέροντας αρνητικά συναισθήματα, όπως μοναξιά.

Και όταν η Άιζενμπέργκερ τους ζήτησε να παίξουν ένα παιχνίδι στον υπολογιστή, με πραγματικά χρηματικά έπαθλα, οι ασθενείς φάνηκαν να εκδηλώνουν λιγότερη ευχαρίστηση για τις νίκες τους, σε σχέση με όσους δεν είχαν εμβολιαστεί με τα βακτήρια, αλλαγές που αντικατοπτρίστηκαν και στις σαρώσεις των τμημάτων του εγκεφάλου που συνδέονται με τα κυκλώματα ανταμοιβής. Η αδυναμία να νιώσουν οι εθελοντές ευχαρίστηση, που ονομάζεται ανηδονία, είναι ένα από τα πιο κοινά συμπτώματα της κατάθλιψης.

Διατροφή και κατάθλιψη

Σύμφωνα με την Άιζενμπέργκερ, η εκδήλωση λήθαργου κατά τη διάρκεια μιας ασθένειας μπορεί να εξηγηθεί λογικά. «Όταν έχουμε να κάνουμε με λοίμωξη, ο οργανισμός τείνει να επιβραδύνει τις λειτουργίες του, και χρησιμοποιεί την ενέργεια του για να συνέλθει», σημειώνει η επιστήμονας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια. Αλλά αν, για οποιονδήποτε λόγο, τέτοιου είδους εκδηλώσεις γίνουν μακροπρόθεσμες, τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να είναι καταστροφικά, επειδή εκτός από τη μείωση της διάθεσή, η φλεγμονή μπορεί να επιδεινώσει το οξειδωτικό στρες στον εγκέφαλο.

Το οξειδωτικό στρες, που προκαλείται από τοξικές «ελεύθερες ρίζες», θα μπορούσε να προκαλέσει κατάθλιψη, δεδομένου ότι μπορεί να σκοτώσει τους νευρώνες, να διαβρώσει τις συνδέσεις μεγάλης εμβέλειας του εγκεφάλου και να διαταράξει τη χημική σηματοδότησή του. Αυτές οι σαρωτικές αλλαγές φαίνεται να συνδέονται με μακροχρόνιες ψυχικές ασθένειες.

Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης έρευνας αναδεικνύουν ότι η κατάθλιψη αποτελεί μια ασθένεια του σώματος και του μυαλού, και, εφόσον ισχύουν, εισάγουν πολλές περισσότερες αιτίες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ψυχικές ασθένειες. Για παράδειγμα, η κακή γενική κατάσταση, το κάπνισμα και ο αλκοολισμός είναι από τις πιο γνωστές συνήθειες που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης μιας φλεγμονώδους αντίδρασης.

Με το ίδιο σκεπτικό, η δίαιτα αποτελεί και αυτή με τη σειρά της ιδιαίτερα σημαντικό παράγοντα, καθώς η υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά και τα υψηλά  επίπεδα σακχάρου είναι γνωστό ότι αυξάνουν τις φλεγμονές και το οξειδωτικό στρες. Αντίθετα, ορισμένα θρεπτικά συστατικά, όπως τα ωμέγα-3 ιχθυέλαια και τα μέταλλα, όπως ο ψευδάργυρος και το σελήνιο, είναι αντιοξειδωτικά που μπορούν να μειώσουν μια πιθανή φλεγμονή και να απομακρύνουν μερικές από τις τοξικές χημικές ουσίες, ενισχύοντας παράλληλα άλλους παράγοντες που μπορούν να βοηθήσουν τον εγκέφαλο να θεραπευθεί.

Αποδεικνύοντας ότι τα παραπάνω ευρήματα περί φυσικής κατάστασης, διατροφής και λοιμώξεων μπορούν πραγματικά να εξηγήσουν ορισμένα είδη κατάθλιψης, η επιστημονική έρευνα προχωρά ένα βήμα παραπέρα στην κατανόηση και την αντιμετώπιση των ψυχικών ασθενειών. Ωστόσο, σύμφωνα με άρθρο του BBC,  αν και μερικές αρχικές μελέτες είχαν δείξει ότι τα άτομα με κατάθλιψη συχνά έχουν μια ανεπάρκεια σε θρεπτικά συστατικά, όπως ο ψευδάργυρος, και ότι η παροχή συμπληρωμάτων διατροφής θα μπορούσε να βελτιώσει τα συμπτώματά τους, θα ήταν δύσκολο να γνωρίζουμε εάν τα ευρήματα είχαν προκύψει κατά τύχη.

Όμως γύρω στο 2010, τρεις έρευνες ορόσημο προσέφεραν περισσότερες πληροφορίες και συνέδεσαν πιο αποτελεσματικά τις ψυχικές παθήσεις με τις διατροφικές συνήθειες. Η μία από αυτές πραγματοποιήθηκε στη νότια Ευρώπη όπου οι γιατροί αποτύπωσαν τη μετάβαση από τις παραδοσιακές μεσογειακές δίαιτες, πλούσιες σε θαλασσινά, ελαιόλαδο και ξηρούς καρπούς, με το γρήγορο φαγητό που σερβίρεται στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Εκτός από τη μελέτη για τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιακών παθήσεων και διαβήτη, οι επιστήμονες εξέτασαν επίσης την ψυχική υγεία 10.000 συμμετεχόντων.

Οι διαφορές ήταν εντυπωσιακές. Εκείνοι που ακολουθούσαν σχεδόν αποκλειστικά την παραδοσιακή μεσογειακή διατροφή είχαν περίπου τις μισές πιθανότητες να εμφανίσουν κατάθλιψη κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, ​​σε σχέση με όσους κατανάλωναν πιο ανθυγιεινά τρόφιμα, ακόμα και όταν έλεγχαν και άλλους εξωτερικούς παράγοντες, όπως η εκπαίδευση και η οικονομική κατάσταση.

Περίπου την ίδια εποχή, οι βρετανοί ψυχολόγοι, εξετάζοντας την σωματική και ψυχολογική κατάσταση των δημόσιων υπαλλήλων, βρήκαν ακριβώς το ίδιο μοτίβο. Κατά τη διάρκεια πέντε ετών, τα άτομα που προτιμούσαν επεξεργασμένα τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά και ζάχαρη είχαν περίπου 60% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν κατάθλιψη, κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου. Στη συνέχεια, έρευνες του Πανεπιστημίου Deakin της Αυστραλίας επιβεβαίωσαν τα αποτελέσματα με 1.000 εθελοντές.

Μια ακόμα σημαντική έρευνα από το εργαστήριο του Φρανκ Χου στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, εντόπισε τις άμεσες συνδέσεις ορισμένων προτύπων διατροφής με τα επίπεδα των κυτοκινών και την κατάθλιψη. Τα ευρήματα της έρευνας μας πληροφορούν ότι τα τρόφιμα πλούσια σε ελαιόλαδο, τα φυλλώδη λαχανικά και το κρασί μειώνουν τη φλεγμονή καθώς τον κίνδυνο κατάθλιψης κατά περίπου 40%, σε σύγκριση με την «προ-φλεγμονώδη διατροφή», η οποία περιελάμβανε ζαχαρούχα ποτά, επεξεργασμένα δημητριακά και κόκκινο κρέας.

Νερό και ψυχική υγεία

Επιπλέον, σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστημίου του Βόρειου Τέξας (University of North Texas Health Science Centre), ακόμα και το νερό θα μπορούσε να επηρεάσει τη ψυχική κατάσταση των ατόμων. Οι επιστήμονες μελέτησαν τη ψυχική υγεία των ανθρώπων στις δυτικές περιοχές του κράτους, που αποτελούν κατά κύριο λόγο αγροτικό πληθυσμό ο οποίος εξακολουθεί να καταναλώνει πόσιμο νερό από κοντινά πηγάδια. Διαπίστωσαν έτσι η ύπαρξη ορυκτού σελήνιου στο νερό, ενός αντιοξειδωτικού που μπορεί να καταπολεμήσει το στρες και εμπλέκεται με το κύκλωμα σηματοδότησης του εγκεφάλου, είχε άμεσο αντίκτυπο στις πιθανότητες εμφάνισης κατάθλιψης. Αντλώντας νερό από πηγάδια με τα υψηλότερα επίπεδα σεληνίου, οι άνθρωποι είχαν περίπου 17% χαμηλότερες βαθμολογίες σε ένα πρότυπο μέτρο για την κατάθλιψη, σε σύγκριση με το νερό άλλων περιοχών.

Παρόλα αυτά, οι ερευνητές παραδέχονται ότι έχουν ακόμη πολύ δρόμο να διανύσουν πριν να μπορούν να είναι σίγουροι για αυτά τα συμπεράσματα. Για παράδειγμα, η Άιζενμπέργκερ αναγνωρίζει ότι ορισμένες τροφές μπορούν να αυξήσουν την φλεγμονώδη αντίδραση των οργανισμών, αλλά τονίζει ότι δεν είναι τόσο έντονη. Έτσι, δεν είναι σαφές ότι μια κακή διατροφή θα ήταν αρκετή για να οδηγήσει κάποιον σε βαριά κατάθλιψη και προειδοποιεί ότι θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί για να μην υπέρ-γενικεύουμε τα αποτελέσματα.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν το τρόπο και το λόγο που κάθε ασθενής εμφανίζει συμπτώματα κατάθλιψης. Τα γονίδια, ο τρόπος ζωής και οι προσωπικές περιστάσεις θα μπορούσαν να παίξουν κάποιο ρόλο. Εξαιτίας της ύπαρξης πολλών διαφορετικών αιτιών που προκαλούν κατάθλιψη, πολλοί από τους ερευνητές τονίζουν ότι  είναι σημαντικό να προσδιοριστεί το ποιος θα μπορούσε να ωφεληθεί από μια καλύτερη διατροφή και ποιος επηρεάζεται από περαιτέρω παράγοντες.

Μέχρι στιγμής, τα αποτελέσματα προέρχονται ως επί το πλείστον από μελέτες παρατήρησης της συμπεριφοράς των ανθρώπων και γι’ αυτό οι ερευνητές προσπαθούν τώρα να αλλάξουν τις δίαιτες των ανθρώπων σε τυχαιοποιημένες μελέτες, για να ελέγξουν πώς αυτό θα αλλάξει την ψυχική υγεία τους υγεία.

Σύμφωνα με το BBC, η  επιτυχία αυτών των ερευνών δεν είναι καθόλου εγγυημένη. Οι  εμφανείς συσχετίσεις που παρατηρήθηκαν σε μελέτες παρατήρησης μπορεί να αποδειχθούν αβάσιμες, ειδικά σε περιπτώσεις που οι επιστήμονες προσπαθούν να παρέμβουν δραστικά στις ζωές των ανθρώπων – είτε επειδή κρύβεται κάποια άλλη εξήγηση πίσω από την εμφανή επίδραση είτε επειδή οι ίδιες οι παρεμβάσεις δεν είναι πρακτικές. Είναι δυνατόν, για παράδειγμα,  οι άνθρωποι με κίνδυνο κατάθλιψης μπορεί να είναι πιο δύσκολο να αλλάξουν τις διατροφικές τους συνήθειες, εάν αντιμετωπίζουν ήδη και άλλες πιέσεις.

Eύρημα – έκπληξη

Εντούτοις, ένα τυχαίο εύρημα από τον Τσαρλς Ρέινολντ του Πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ δίνει κάποια περιθώρια για αισιοδοξία. Αρχικά, ο Ρέινολντς δοκίμασε μια νέα μορφή ψυχοθεραπείας σε μια ομάδα από Αφροαμερικανούς που βρίσκονταν στη τρίτη ηλικία. «Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μια δυσανάλογη επιβάρυνση των παραγόντων που ενισχύουν την πιθανότητα κατάθλιψης», εξηγεί ο ίδιος. Αν και δεν είχαν επισήμως διαγνωστεί με κατάθλιψη, η ελπίδα του ήταν ότι η θεραπεία θα μπορούσε να προσφέρει κάποιο είδος προστασίας έναντι στα προβλήματα ψυχικής υγείας στο μέλλον.

Ως σύγκριση, η μισή ομάδα εφοδιάστηκε με απλές συμβουλές για το πώς να τρώνε πιο υγιεινά, με βασικά στοιχεία σχετικά με τους τρόπους για να τρέφονται νόστιμα και με χαμηλό προϋπολογισμό. Ο Ρέινολντ  δεν περίμενε ότι μια τέτοια απλή αλλαγή του τρόπου ζωής θα ήταν αρκετή να βοηθήσει τους επισκέπτες του αλλά ήθελε να τη χρησιμοποιήσει ως βάση για να μετρήσει τα οφέλη από την «πραγματική» θεραπεία.

Δύο χρόνια αργότερα ήταν σαφές ότι κάτι πολύ περίεργο συνέβαινε. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι άνθρωποι που λάμβαναν ψυχοθεραπεία είχαν μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης κατάθλιψης αλλά το ίδιο ίσχυε και για την ομάδα διατροφής.

Όσοι συμμετείχαν σε αυτή την ομάδα είχαν τις μισές πιθανότητες να αναπτύξουν κατάθλιψη και μια αξιοσημείωτη αύξηση της διάθεσης.  «Το αποτέλεσμα μας εξέπληξε ειλικρινά», τονίζει ο Ρέινολντ.  Είναι σημαντικό ότι αυτές οι βελτιώσεις ήρθαν ύστερα μετά από μόνο υ 10 ωριαίες συνεδρίες σε δύο χρόνια. «Αυτό είναι ένα εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα σε σχέση με το μέγεθος των αποτελεσμάτων» υπογραμμίζει ο ερευνητής, η έρευνα του οποίου δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο περιοδικό American Journal of Psychiatry.

Σύμφωνα με τις προηγούμενες επιφυλάξεις της Άιζενμπέργκερ, ο Ρέινολντ επισημαίνει ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους η αλλαγή στη διατροφή θα μπορούσε να έχει τόσο μεγάλη επιτυχία και οι πιθανές αντί-φλεγμονώδεις επιδράσεις είναι μόνο μία. Παράλληλα, αναφέρει ότι, η προετοιμασία πιο υγιεινών γευμάτων είναι, από μόνη της, μια εμπειρία που τονώνει την αυτοπεποίθηση.

Σε αντίθεση με τη μελέτη του Ρέινολντ, η έρευνα που διεξάγει το Πανεπιστήμιο Deakin της Αυστραλίας προσπαθεί να ανακαλύψει αν η διατροφή μπορεί να ανακουφίσει τα συμπτώματα σε εκείνους τους ανθρώπους που έχουν ήδη διαγνωστεί με κατάθλιψη. Τα άτομα που θα συμμετέχουν στη μελέτη θα έχουν τακτικές συναντήσεις με διαιτολόγο, ο οποίος θα τους συμβουλεύει σχετικά με τους καλύτερους τρόπους βελτίωσης της διατροφικής αξίας των γευμάτων τους.

Με τον τρόπο αυτό και με εξετάσεις αίματος, οι επιστήμονες σκοπεύουν να εξετάσουν τη δυνατότητα να σφυρηλατήσουν μια πιο συγκεκριμένη σχέση μεταξύ των συστατικών της δίαιτας, των επιπέδων της φλεγμονής και του οξειδωτικού στρες, και τα συνεχιζόμενα συμπτώματα των εθελοντών. Αν οι επισκέψεις στο διαιτολόγο έχουν μια αρκετά μεγάλη επίδραση στο ποσοστό ανάρρωσής τους, τότε ίσως να είναι δυνατόν να δοκιμάσουν μια διαιτητική αλλαγή ως θεραπεία από μόνη της.

Ο Ρέινολντ επισημαίνει ότι αυτού του είδους η προσέγγιση μπορεί να απευθύνεται σε ανθρώπους οι οποίοι αισθάνονται άβολα με άλλα είδη θεραπείας. «Οι αλλαγές στον τρόπο ζωής μπορεί να είναι μια πιο αποδεκτή θεραπεία, επειδή δεν επιβαρύνονται με το στίγμα του “αρρώστου” και δεν είναι τόσο ακριβή», ανέφερε ο Ρέινολντ στο BBC προσθέτοντας ότι η βελτίωση της ποιότητας της διατροφής μπορεί όχι μόνο να μειώσει την κατάθλιψη, αλλά και τη συνολική ποιότητα ζωής.

Σύμφωνα με ορισμένες προβλέψεις, σχεδόν το ήμισυ του συνόλου των Αμερικανών θα είναι παχύσαρκοι μέχρι το 2030, με πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο να ακολουθούν παρόμοιες τάσεις. Όπως τονίζουν οι επιστήμονες,  αν σε αυτό προσθέσουμε την κατάθλιψη με το βάρος της ασθένειας που προκύπτει από την ανθυγιεινή διατροφή καμία χώρα δεν μπορεί να αντέξει το κόστος.

Επίσημα επιβεβαιώθηκε ο πρώτος θάνατος ανθρώπου από γενετικά τροποποιημένες ντομάτες που περιείχαν γονίδια ψαριών.

Επίσημα επιβεβαιώθηκε ο πρώτος θάνατος ανθρώπου από γενετικά τροποποιημένες ντομάτες που περιείχαν γονίδια ψαριών.

Οι γιατροί του νοσοκομείου Carlos III στη Μαδρίτη επιβεβαίωσαν την Κυριακή κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου, το πρώτο θανατηφόρο κρούσμα ανθρώπου από πρόσληψη γενετικά μεταλλαγμένης τροφής. Πρόκειται για τον 31χρονο Χουάν Πέδρο Ράμος, ο οποίος πέθανε στις 7 Ιανουαρίου από αναφυλακτικό σοκ, αφού έφαγε πρόσφατα γενετικά τροποποιημένες ντομάτες που περιείχαν γονίδια ψαριών.

Σύμφωνα με τους γιατρούς, η τροφή προκάλεσε στον Ράμος μια «βίαιη και θανάσιμη αλλεργική αντίδραση». Όπως ανέφεραν, η υγεία του νεαρού είχε αρχίσει να χειροτερεύει με καλπάζοντα ρυθμό, όταν στις αρχές Ιανουαρίου εισήχθη στο νοσοκομείο με συμπτώματα αλλεργίας. Του χορηγήθηκαν αμέσως φάρμακα προκειμένου να σταματήσουν το αναφυλακτικό σοκ, αλλά αυτά αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά. Η ομάδα των ειδικών υποστηρίζει ότι μπόρεσε να εντοπίσει την αιτία της αλλεργικής αντίδρασης: ο νεαρός είχε φάει για μεσημεριανό γενετικά τροποποιημένες ντομάτες, οι οποίες του προκάλεσαν αναφυλαξία και οδήγησαν στο θάνατό του.

Ο Ράμος εργαζόταν ως αποθηκάριος στη Μαδρίτη. Στις 7 Ιανουαρίου κι ενώ βρισκόταν στη δουλειά, ένιωσε αδιαθεσία αμέσως μετά το μεσημεριανό. Αμέσως, άρχισε να έχει τα πρώτα συμπτώματα: έντονο κνησμό, σοβαρό πρήξιμο στο λαιμό και δραστική πτώση στην πίεση του αίματος. Ο 31χρονος, ο οποίος γνώριζε ότι ήταν αλλεργικός, αμέσως έκανε μια ένεση επινεφρίνης στον εαυτό του, αλλά η κατάσταση της υγείας του εξακολουθούσε να χειροτερεύει.

Ο νεαρός άντρας μεταφέρθηκε εσπευσμένα από συναδέλφους του στο νοσοκομείο, αλλά το ιατρικό προσωπικό δεν μπόρεσε να εντοπίσει εγκαίρως την αιτία της αλλεργικής αντίδρασης, ενώ καμία από τις γνωστές ιατρικές θεραπείες δεν μπόρεσε να φέρει αποτέλεσμα. Ο θάνατος του Ράμος επιβεβαιώθηκε μία μόλις ώρα μετά την άφιξή του στο νοσοκομείο.

Οι ιατρικοί ερευνητές και οι ιατροδικαστές του νοσοκομείου Carlos III έπρεπε να διεξαγάγουν πολλά τεστ και αναλύσεις προτού καταλήξουν στο τι οδήγησε στο θάνατο του Ράμος συνέπεια μιας αλλεργικής αντίδρασης στα θαλασσινά, αφού το μόνα που εκείνος είχε καταναλώσει ήταν ένα σάντουιτς με μπέικον, μαρούλι και ντομάτα και ένα αναψυκτικό διαίτης.

Έμειναν έκπληκτοι, όταν διαπίστωσαν ότι η ντομάτα που είχε φάει, όχι μόνον περιείχε αλλεργιογόνα σχετιζόμενα με τα ψάρια, αλλά και μερικά γονίδια ανθεκτικά στην αντιβίωση, τα οποία απέτρεψαν τα λευκά αιμοσφαίρια στο αίμα του Ράμος να καταπολεμήσουν την αλλεργία και να τον σώσουν.

Αλήθεια αν μια ντομάτα περιέχει γονίδια ψαριών, είναι για χορτοφάγους και vegan;

«Ναι» από το ευρωκοινοβούλιο στα μεταλλαγμένα τρόφιμα GMO

Εγκρίθηκε από το ευρωκοινοβούλιο, με 480 ψήφους υπέρ  και 159 κατά, η νομοθεσία που επιτρέπει στα κράτη μέλη της ΕΕ να αποφασίσουν τα ίδια για την καλλιέργεια των γενετικά τροποποιημένων τροφίμων. Η νομοθεσία επιτρέπει στα κράτη μέλη να απαγορεύσουν την καλλιέργεια στην επικράτειά τους για λόγους περιβαλλοντικής πολιτικής, δημόσιας υγείας και κοινωνικοοικονομικών επιπτώσεων, ακόμη και αν η καλλιέργεια έχει πάρει σχετική έγκριση ασφαλείας. Ωστόσο ακτιβιστές επισημαίνουν πως πλέον ανοίγει ο δρόμος για την «εισβολή» στην ΕΕ των μεταλλαγμένων τροφίμων.

Σημειώνεται πως, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν σε πολλές περιοχές όπου επιτράπηκε η καλλιέργεια μεταλλαγμένων, είναι πρακτικά αδύνατο να περιοριστούν οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί σε ένα γεωγραφικό χώρο, καθώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε διάφορα προϊόντα όπως σε ζωοτροφές ή ακόμη και σε τρόφιμα για τους ανθρώπους (αλεύρι, κονσέρβες, είδη ζαχαροπλαστικής, μπισκότα κ.λπ.). Η κοινοτική συνθήκη επιβάλλει την ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών / προϊόντων σε όλες ανεξαιρέτως τις κοινοτικές χώρες που δεν διαθέτουν κανένα μέσον άμυνας.

Επίσης τίθεται πάντα και το ζήτημα της «μόλυνσης» καλλιεργειών από μεταλλαγμένους σπόρους. Mέχρι σήμερα γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες έχουν κερδίσει την έγκριση της ΕΕ, αλλά μόνο το αραβόσιτο MON810 της εταιρείας κολοσσού της βιομηχανίας μεταλλαγμένων τροφίμων «Monsanto» καλλιεργείται ακόμα μετά την πρώτη έγκριση το 1998, με δύο άλλα είδη καλαμποκιού συν την πατάτα Amflora της BASF να έχουν εγκαταλειφθεί.

«Αυτή η συμφωνία θα εξασφαλίσει μεγαλύτερη ευελιξία για τα κράτη μέλη που επιθυμούν να περιορίσουν την καλλιέργεια γενετικώς τροποποιημένων τροφίμων στην επικράτειά τους» δήλωσε ο ευρωβουλευτής των Φιλελευθέρων Δημοκρατών Φρεντερίκ Ρης, ο οποίος καθοδήγησε τη διαδικασία ψήφισης του νομοσχεδίου. Στην Ευρώπη, σε χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία κυριαρχούν οι απόψεις για την απειλή των μεταλλαγμένων τόσο για τη δημόσια υγεία όσο και για την αξιοπιστία της γεωργικής τους παραγωγής, ωστόσο άλλες χώρες, και κυρίως η Μεγάλη Βρετανία, είναι υπέρμαχοι των μεταλλαγμένων υποστηρίζοντας πως πρόκειται για μια σημαντική τεχνολογία στον τομέα των τροφίμων, που δεν πρέπει να αγνοηθεί.

Από το 2010, όταν και κατατέθηκε για πρώτη φορά η νομοθεσία για τα μεταλλαγμένα, αναζητήθηκε χωρίς επιτυχία μια συμβιβαστική λύση μεταξύ των δύο απόψεων, ώστε να υπάρξει μια ενιαία στάση της ΕΕ στο ζήτημα. Τελικά αποφασίστηκε η λύση της χρήσης μεταλλαγμένων κατ’ επιλογή από τα κράτη μέλη της ΕΕ. «Πρόκειται για ένα κακό μέτρο, διότι η ΕΕ θα γίνει σύντομα ένα συνονθύλευμα αντικρουόμενων καθεστώτων, όταν αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια κοινή προσέγγιση», δήλωσε η ευρωβουλευτής των Πρασίνων Ρεμπέκα Χαρμς.

«Η σημασία της απόφασης μπορεί να υπερβαίνει τον τομέα των μεταλλαγμένων» σημείωσε ο Πάβελ Σβιντλίκι του ινστιτούτου Open Europe. «Αναγνωρίζει ρητά ότι οι διαφορετικές οπτικές ανάμεσα στα κράτη-μέλη επιβάλλουν πιο ευέλικτη προσέγγιση από την πλευρά της Ε.Ε. με μεγαλύτερη ικανότητα των κρατών-μελών να προσαρμόζουν την πολιτική τους στις δικές τους οικονομικές, πολιτιστικές και πολιτικές συνθήκες. Αυτή η στάση πρέπει να τηρηθεί και σε σειρά άλλων πολιτικών της Ε.Ε. από τις διασφαλίσεις των χωρών που βρίσκονται εκτός ευρώ μέχρι τη μεγαλύτερη συνεργασία στον τομέα της απελευθέρωσης υπηρεσιών και τη συνεργασία των διωκτικών αρχών» υποστήριξε.

Η Κρυφή Ατζέντα της γενετικής: Συγκλονιστικά στοιχεία από το βιβλίο του F. William Engdahl, για τα Γενετικώς Μεταλλαγμένα Τρόφιμα. Τα τελευταία 3-4 χρόνια έχει υπάρξει ένας αριθμός βιβλίων, εγγράφων και άρθρων που αφορούν στους κινδύνους των Γενετικώς Τροποποιημένων Σπόρων ( Γ.Τ.Σ ). Στην πλειοψηφία τους εστιάζουν στις ζημιογόνες επιδράσεις στην υγεία και στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Σχεδόν κανένα όμως δεν αναφέρεται στις γεω-πολιτικές επιπτώσεις των γενετικά τροποποιημένων σπόρων και ιδιαίτερα στη δημιουργία αυτών των σπόρων σαν όπλο μαζικής καταστροφής.

Ο συγγραφέας τεκμηριώνει με μεγάλη προσοχή το πώς τα «πνευματικά ιδρύματα» της «ευγονικής» και ο μαζικός αποδεκατισμός των ‘αηδιαστικών’, ‘έγχρωμων’ και ‘αναλώσιμων’ φυλών, στην πραγματικότητα πρώτο-ιδρύθηκαν και πήραν και νομική έγκριση στις ΗΠΑ. Η έρευνα της ‘ευγονικής’ χρηματοδοτήθηκε από τους Rockefellers και άλλες προνομιούχες οικογένειες και για πρώτη φορά δοκιμάστηκαν στους Εβραίους κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Γερμανίας. Είναι καθαρά θέμα τύχης ότι τα φτωχότερα έθνη του κόσμου συμβαίνει να είναι προικισμένα με φυσικούς πόρους. Αυτές οι περιοχές έχουν όμως και πληθυσμιακή ανάπτυξη.

Ο φόβος των Ευρωπαϊκών οικογενειών οι οποίες διοικούν και οι οποίες αναπτύσσονται και ενοποιούνται με οικονομική και στρατιωτική δύναμη από τις ΗΠΑ, ήταν πως: αν τα φτωχά έθνη κατάφερναν να αναπτυχθούν, οι εγκαταλελειμμένοι φυσικοί πόροι και ιδιαίτερα το πετρέλαιο, το αέριο τα ορυκτά και τα μέταλλα, θα γινόταν δυσεύρετα για τον ‘Λευκό’ πληθυσμό.

Αυτή η περίπτωση ήταν απαράδεκτη για την κυρίαρχη αφρόκρεμα. Η κεντρική ερώτηση που κυριάρχησε στα μυαλά της διοικούσας κλίκας ήταν, η μείωση του πληθυσμού σε χώρες με φυσικούς πόρους αλλά, η ερώτηση ήταν πώς να εφαρμόσουν έναν μαζικό αποδεκατισμό σε όλο τον κόσμο χωρίς όμως να δημιουργηθούν υποψίες και να φανεί σα να ‘ήταν γραφτό να συμβεί’. Όταν το 1972 τα αποθέματα πετρελαίου στις ΗΠΑ έφτασαν στο αποκορύφωμά τους και έγιναν δίκτυο εισαγωγής πετρελαίου, η κατάσταση έγινε ανησυχητική και η ‘ατζέντα’ πήρε τον πρώτο ρόλο.

Ο Κίσσινγκερ, στενός συνεργάτης του Nixon, ο οποίος γαλουχήθηκε από τους Rockefeller, κατάρτισε το επονομαζόμενο: Σημείωμα Μελέτης Εθνικής Ασφάλειας ( National Security Study Memo ), στο οποίο επεξεργάστηκε λεπτομερώς το σχέδιό του για την πληθυσμιακή μείωση. Σε αυτό το σημείωμα στοχοποιεί συγκεκριμένα 13 χώρες: Μπάγκλα- Ντες, Βραζιλία, Κολομβία, Αίγυπτο, Αιθιοπία, Ινδία, Ινδονησία, Νιγηρία, Πακιστάν, Τουρκία, Ταϊλάνδη και Φιλιππίνες.

Το όπλο που θα χρησιμοποιούταν ήταν η τροφή. Ακόμη και αν υπήρχε λιμός η τροφή θα χρησιμοποιούταν για να επηρεάσει τη μείωση του πληθυσμού. Υπάρχει η εξής ηχογραφημένη δήλωση του Κίσσινγκερ: «Έχοντας τον έλεγχο του πετρελαίου, ελέγχεις τα έθνη. Έχοντας τον έλεγχο της τροφής, ελέγχεις τους ανθρώπους»

Είναι απορίας άξιο το: πώς μια μικρή ομάδα «ανθρώπων» κατόρθωσε να μετουσιώσει το σκεπτικό: ελέγχοντας την τροφή, ελέγχεις τους ανθρώπους, σε επιχειρηματική δράση σε πολύ σύντομο διάστημα. 

Οι Rockefellers έδειξαν το δρόμο στην Αμερικάνικη Αγροτική Πολιτική, χρησιμοποιώντας τα ισχυρά τους αφορολόγητα ιδρύματα παγκοσμίως στο να εκπαιδεύσουν έναν στρατό από λαμπρούς νέους επιστήμονες, στο μέχρι τώρα άγνωστο πεδίο της μικροβιολογίας. Είναι εξακριβωμένος ο τρόπος με τον οποίο, το πεδίο της «ευγονικής» μετονομάστηκε σε «γενετική», ώστε να γίνει πιο αποδεκτό και επίσης να κρύψει τον πραγματικό σκοπό ύπαρξής του.

Μέσα από στρατηγικές ρυθμίσεις και τη βοήθεια χημικών, οι οργανισμοί τροφής και σπόρων, υποστηρίχτηκαν από πρόσωπα που δούλευαν σε τμήματα-κλειδιά της Αμερικάνικης κυβέρνησης. Δημιουργήθηκαν μεγαθήρια, τα οποία μπορούσαν να προωθήσουν ρυθμιστικές διατάξεις σε όλες σχεδόν τις χώρες. Αυτοί οι σπόροι της καταστροφής με τις προσεκτικά κατασκευασμένες ρυθμιστικές διατάξεις για να ‘προστατεύσουν το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία’, εμφανίστηκαν το 1920.

Μόνο 5 αγροτικοί οργανισμοί ( οι: Cargill, Bunge, Archer Daniels, et al ) – όλοι με έδρα την Αμερική – ελέγχουν το παγκόσμιο εμπόριο σιτηρών και μόνο 5 οργανισμοί ελέγχουν το παγκόσμιο εμπόριο σπόρων. Οι, Monsanto, Syngenta, Bayer, Dupont, Dow Chemicals , ελέγχουν τους Γενετικά Τροποποιημένους Σπόρους. Διάβασε την συνέχεια: [1] «Σπόροι της Καταστροφής» και δες το βίντεο «Ζώντας με Γ.Τ.Ο.»

Οι Πολυεθνικές και το εγχώριο βοτανικό ολοκαύτωμα.

Οι σφοδρές και «βίαιες» εξελίξεις που έφερε η τεχνολογική επανάσταση των πολυεθνικών εταιρειών, η λεγόμενη πράσινη ανάπτυξη στον αγροτικό χώρο διατάραξαν και μείωσαν δραματικά, τη βιοποικιλότητα σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα. Η μαζικοποίηση και εντατικοποίηση της γεωργίας συνετέλεσε στην εξαφάνιση ντόπιων φυτών ή ζώων και στην αντικατάστασή τους από υβρίδια και μεταλλαγμένους οργανισμούς υψηλών αποδόσεων. Η επιβολή των υβριδίων στην αγροτική φύση, είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια του γενετικού δυναμικού, που χαρακτηρίστηκε επιστημονικά ως «Γενετική Διάβρωση». Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα βοτανικό ολοκαύτωμα.

Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι μόνο το 1% των ντόπιων ποικιλιών σιταριού και το 2-3% των ποικιλιών λαχανικών, που υπήρχαν πριν από 50 χρόνια στην Ελλάδα, καλλιεργούνται ακόμη. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να συμβαίνει, όταν ένα σημαντικό μέρος των ειδών διατροφής μας, όπως τα οπωροκηπευτικά, το σιτάρι και το καλαμπόκι, παράγονται από φυτά κατασκευασμένα σε εργαστήρια ξένων χωρών, από τα λεγόμενα δηλαδή βελτιωμένα φυτά ή υβρίδια. Η προσπάθεια παραγωγής όμορφων στην όψη προϊόντων, αλλά όχι απαραίτητα και στη γεύση από τα εργαστήρια, οδήγησε στον παραγκωνισμό των μυρωδάτων και γευστικών οπωροκηπευτικών μας.

Το αποτέλεσμα είναι εμφανές: οι πάγκοι γεμίζουν με ντομάτες Ολλανδίας ή κάποιας άλλης χώρας με δυνατότητα παραγωγής σπόρων, οι οποίες επιβαρύνονται με μεγάλες ποσότητες φυτοφαρμάκων, προκειμένου να επιβιώσουν στο νέο περιβάλλον. Παράλληλα, η νέα τακτική εξαφανίζει την ποικιλομορφία και τη διαφορετικότητα μέσα στη φύση, με αντάλλαγμα την παραγωγή 30 μόνο ποικιλιών καλαμποκιού αντί 200, που καλλιεργούνταν παλαιότερα στην Ελλάδα..

Τεράστιες μονοπωλιακές εταιρείες, στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν νέες «βελτιωμένες» ποικιλίες, εκτόπισαν το τεράστιο γενετικό δυναμικό της φύσης και υπερχρησιμοποίησαν λίγους «εκλεκτούς» γονείς με αποτέλεσμα την έκλειψη πολλών παραδοσιακών ποικιλιών. Από τις εκατοντάδες ποικιλίες μήλων που υπήρχαν κάποτε στην Ελλάδα, όλες σχεδόν έχουν εξαφανισθεί. Μόνο στο Πήλιο καταγράφηκαν το 1889 τριάντα δύο είδη. Σήμερα τέσσερις, το πολύ πέντε ποικιλίες στοιβάζονται στους πάγκους των μαναβικών. Προκλητικά ομοιόμορφοι οι καρποί, μοιάζουν πλέον περισσότερο σαν να βγήκαν από μηχανή παρά από δέντρο.

Έτσι αθόρυβα και χωρίς εμφανείς συνέπειες η παραδοσιακή καλλιέργεια έδωσε τη θέση της στην μονοκαλλιέργεια ορισμένων ποικιλιών που υπαγόρευσε η αγορά.

Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των σπόρων έχει μεταφερθεί, έχει υποστεί επεξεργασία, έχει καταχωρηθεί ως πατέντα των παγκόσμιων εταιρειών και κρατείται με τη μορφή πνευματικής ιδιοκτησίας. Οι αγρότες είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένοι από την πρόσβαση σε αυτές τις ίδιες εταιρείες, στις οποίες πρέπει να πληρώσουν ένα αντίτιμο για να χρησιμοποιήσουν αυτό που αποτελούσε κοινό πλούτο, πριν από λίγο χρονικό διάστημα.

Στην Ελλάδα, τη φροντίδα για τη συλλογή, προστασία, μελέτη και διαιώνιση των σπόρων έχει αναλάβει το εθνικό σύστημα διατήρησης και προστασίας φυτογενετικών πόρων καλλιεργούμενων ειδών με συντονιστικό-εκτελεστικό όργανο την Τράπεζα Διατήρησης Γενετικού Υλικού (Τ.Γ.Υ.) του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Έρευνας (ΕΘ.Ι.ΑΓ.Ε.). Τόσο η Τ.Γ.Υ., όσο και τα άλλα ιδρύματα του ΕΘ.Ι.ΑΓ.Ε, έπαιξαν σημαντικό περιβαλλοντικό ρόλο τα τελευταία χρόνια, αφού κατάφεραν να διασώσουν φυτά της ελληνικής βιοποικιλότητας, αλλά και να συλλέξουν πάνω από 14.500 πολύτιμους σπόρους άγριων και καλλιεργούμενων συγγενών φυτών, έργο εξαιρετικά σημαντικό αν αναλογιστεί κανείς ότι μετά το 1950 χάθηκαν στη χώρα μας εκατοντάδες ποικιλίες.

Δυστυχώς όμως, η κρίση που ταλανίζει την Ελληνική κοινωνία δεν άργησε να επηρεάσει και αυτόν τον τομέα… Στην Τράπεζα Διατήρησης Γενετικού Υλικού, που λειτουργεί ελλείψει χρημάτων και που παρουσιάζει συμπτώματα διάλυσης χωρίς κατάλληλο εξοπλισμό και με ελλιπές επιστημονικό προσωπικό, η προσπάθεια τόσων ετών κινδυνεύει να χαθεί. Ενώ η αρμόδιοι κρατικοί φορείς (υπουργεία και οργανισμοί) με την αδιαφορία τους – και όχι μόνο – καταργούν όλο το σύστημα διατήρησης των σπόρων.

Το θέμα είναι πολύ σοβαρό για να αδιαφορήσουμε. Για να μην εξαρτάται λοιπόν η ποιότητα της διατροφής μας απ’ τα συμφέροντα των πολυεθνικών, οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει απ’ τις εκλογές επιβάλλεται να μεριμνήσει για την διάσωση και την αξιοποίηση των γενετικών πόρων της χώρας μας, αλλά και να φροντίσει για την χρηματοδότηση και τη λειτουργία των αντίστοιχων ιδρυμάτων, ενισχύοντας παράλληλα την έρευνα σε θέματα αγροτικής βιοποικιλότητας. Τέλος, οφείλει να συνεργαστεί με τις οργανώσεις των πολιτών που δρουν για την διάσωση (όπως η οργάνωση «Πελίτι»), για την διατήρηση και την διάδοση της βιοποικιλότητας, αλλά και της διατροφικής μας κληρονομιάς.

Η προάσπιση της βιοποικιλότητας δεν πρέπει να είναι θέμα συνείδησης και δράσης λίγων, αλλά ολόκληρης της κοινωνίας. Οι καρποί της φύσης είναι αποτέλεσμα μιας εξέλιξης εκατομμυρίων ετών, δεν είναι ιδιωτική πνευματική ιδιοκτησία – εφεύρεση, ούτε ιδιοκτησία κανενός.

Αν δεν φροντίσεις με μεγάλη ακρίβεια, πειθαρχεία και προσοχή την διατροφή σου, δηλ. αν δεν γνωρίζεις την τροφή σου τότε ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ Η ΤΡΟΦΗ, όπως ακριβώς και στις μπίζνες, αν δεν γνωρίσεις με ακρίβεια ποιό είναι το ΠΡΟΙΟΝ τότε το ΠΡΟΙΟΝ είσαι εσύ.

Μελέτησε και ΠΡΑΞΕ αναλόγως, σε κάθε περίπτωση «ΚΑΝΕ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ»

Όταν η Γη βίωσε μια εποχή παγετώνων

Μελέτες αποκάλυψαν ότι πριν από 715 εκατ. έτη η Γη βίωσε μια εποχή παγετώνων πιο σφοδρή από κάθε άλλη προηγούμενη ή επόμενη.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η επιφάνεια του πλανήτη καλύφθηκε με πάγους σε ποσοστό που άγγιξε το 100%! Μάλιστα οι επιστήμονες προσέδωσαν στον πλανήτη μας για τη συγκεκριμένη περίοδο τον χαρακτηρισμό «Χιονόμπαλα Γη».

Οι συνθήκες εκείνη την περίοδο ήταν τέτοιες που στον Ισημερινό η μέση θερμοκρασία ήταν -20 βαθμούς Κελσίου. Οπως είναι ευνόητο, το μεγαλύτερο ποσοστό των μορφών ζωής που υπήρχαν στον πλανήτη εξοντώθηκε.
Επέζησαν μόνο όσες μορφές ζωής κατάφεραν να βρουν καταφύγιο στα λιγοστά μικρής έκτασης ανοίγματα των πάγων που υπήρχαν σε ορισμένες θαλάσσιες περιοχές. Στον πυθμένα αυτών των περιοχών υπήρχαν θερμές πηγές που έλιωναν τους πάγους στην επιφάνεια των υδάτων δημιουργώντας ένα περιβάλλον στο οποίο κάποιες μορφές ζωής μπόρεσαν να επιβιώσουν.
Κάποιοι επιστήμονες εκτιμούν όμως ότι αυτή η τρομερή παγκόσμια οικολογική καταστροφή οδήγησε σε ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στην ιστορία της εξέλιξης, στην έκρηξη της ζωής στην Κάμβριο Περίοδο και στην εμφάνιση των πρώτων ζώων.
Παρά τις συνεχείς μελέτες και έρευνες, οι επιστήμονες δεν έχουν καταφέρει να βρουν τι… άναψε το φιτίλι που προκάλεσε την έκρηξη της ζωής στην Κάμβριο Περίοδο.
Σύμφωνα με τους θιασώτες της νέας θεωρίας, όταν η Γη έγινε… χιονόμπαλα, ευνοήθηκε η παρουσία και ανάπτυξη μικροσκοπικών φυτών που απελευθέρωναν ως υποπροϊόν το πολύτιμο για τη ζωή οξυγόνο, τα επίπεδα του οποίου αυξήθηκαν ραγδαία στην ατμόσφαιρα. Πιστεύεται ότι πριν από περίπου 800 εκατ. έτη τα επίπεδα του οξυγόνου στην ατμόσφαιρα ήταν 100 φορές χαμηλότερα από τα σημερινά.

Τα αντίθετα σενάρια
Κάποιοι ειδικοί συμφωνούν με τη θεωρία ότι η παγωμένη Γη προκάλεσε τη μετέπειτα έκρηξη της ζωής αλλά θεωρούν ότι υπεύθυνοι ήταν οι πάγοι και όχι το οξυγόνο. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, η προσπάθεια επιβίωσης στους πάγους υποχρέωσε τις μορφές ζωής που είχαν καταφέρει να επιζήσουν να αναπτύσσουν συνεχώς πιο σύνθετους κυτταρικούς μηχανισμούς.
Αυτό με τη σειρά του είχε ως αποτέλεσμα να αρχίσουν να κάνουν την εμφάνισή τους ολοένα και πιο περίπλοκα οργανικά «συστατικά» όπως το αίμα, οι μύες και το ήπαρ ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την εμφάνιση των ζώων. Πιθανολογούν μάλιστα ότι κάποια από τα πρώτα ζώα έκαναν την εμφάνισή τους όταν η Γη ήταν ακόμη παγωμένη.
Στον αντίποδα όλων αυτών, ερευνητές του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ ανέπτυξαν ένα εντελώς διαφορετικό σενάριο. Σύμφωνα με τους συγκεκριμένους επιστήμονες, ορισμένα θαλάσσια ζώα είχαν κάνει την εμφάνισή τους πολύ προτού η Γη παγώσει.
Η δραστηριότητα αυτών των ζώων μαζί με εκείνη άλλων θαλάσσιων μικροοργανισμών μετέφερε στους πυθμένες των ωκεανών μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα. Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προκληθούν έντονες κλιματικές αλλαγές οι οποίες οδήγησαν στον παγκόσμιο παγετώνα.

«Δεν είναι καθόλου παράλογο να υποστηρίξουμε ότι η εξέλιξη των ζώων προκάλεσε την κατάψυξη της Γης» αναφέρει ο Νικ Μπάτερφιλντ, παλαιοντολόγος του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.
Ετσι γεννιέται το ερώτημα: «Τα ζώα δημιούργησαν τη Χιονόμπαλα Γη ή η Χιονόμπαλα Γη τα ζώα;». Πάντως οι ειδικοί που ασχολούνται με το ζήτημα συμφωνούν ότι, ανεξάρτητα από την απάντηση, τα δύο γεγονότα συνδέονται.

ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ & ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ

 Αυτό το κείμενο-ο τίτλος του το προδίδει-είναι πάνω από όλα μια αναψυχή, μια κηλίδα ήλιου, ένα παραστράτημα μέσα στην φυγοπονία ενός ψυχολόγου. Μήπως είναι κι ένας καινούριος πόλεμος; Και μήπως υποβάλλονται σε ακρόαση καινούρια είδωλα; Αυτό το μικρό κείμενο είναι μία μεγάλη κήρυξη πολέμου και όσον αφορά στην ακρόαση ειδώλων, αυτά δεν είναι είδωλα της εποχής αλλά αιώνια είδωλα, τα οποία θα χτυπήσουμε με το σφυρί όπως με ένα διαπασών-δεν υπάρχουν πιο παλιά, πιο πεπεισμένα, πιο επηρμένα είδωλα…

-Αποφθέγματα & Αιχμές

1. Η οκνηρία είναι έναρξη κάθε ψυχολογίας. Πως; Μπορεί να είναι η ψυχολογία ένα ελάττωμα;
2. Για να ζεις μόνος, πρέπει να είσαι ζώο ή θεός-λέει ο Αριστοτέλης.
   Η Τρίτη περίπτωση: πρέπει να είναι κανείς και τα δύο-φιλόσοφος.
3. Κάθε αλήθεια είναι απλή. Δεν είναι σύνθετο αυτό το ψέμα;
4. Θέλω, μια για πάντα, να μην ξέρω πολλά-η σύνεση βάζει σύνορα ακόμα και στην γνώση.
5. Πως; Είναι ο άνθρωπος μία εσφαλμένη επιλογή του θεού; Ή ο θεός μία εσφαλμένη επιλογή του ανθρώπου;
6. Ότι δεν με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό.
7. Βοήθα τον εαυτό σου και τότε θα σε βοηθήσουν όλοι. Αρχή της αγάπης προς τον πλησίον.
8. Όποιος δεν θέλει να βάλει την θέληση του μέσα στα πράγματα, βάζει νόημα σε αυτά: πιστεύει δηλαδή ότι ήδη υπάρχει μία θέληση μέσα σε αυτά-αρχή της πίστης.
9. Το σκουλήκι που το πατούν, κυρτώνεται. Είναι έξυπνο. Με αυτόν τον τρόπο μειώνει τις πιθανότητες να το πατήσουν ξανά. Στην γλώσσα της ηθικής: ταπεινοφροσύνη
10. Η άγρια φύση του καθενός είναι εκείνη που τον βοηθάει να αναρρώσει από την αντίφυση του: την πνευματικότητα του.

-Το πρόβλημα του Σωκράτη
Ο Νίτσε, αναρωτιέται στην αρχή αν ο Σωκράτης υπήρξε όντως Έλληνας, σύμφωνα με τα Διονυσιακά κριτήρια που ο ίδιος είχε θέσει στο «Η γέννηση της Τραγωδίας» περιγράφοντας τον ως πλήβειο, άσχημο και παρακμιακό. Ως προς τον χαρακτήρα του, τον βλέπει σαν μία παρατραβηγμένη «καρικατούρα» ενώ ταυτόχρονα υστερόβουλο και υποχθόνιο. Εν συνεχεία, διερευνά γιατί από τις διονυσιακές αρχές που διέπουν την προ-σωκρατική περίοδο το ελληνικό γούστο περνάει με τον Σωκράτη στην διαλεκτική. Η διαλεκτική για τον Νίτσε είναι υποδεέστερη από τα ζωώδη ένστικτα της Διονυσιακής εποχής, αφού επιτρέπει στην «πλέμπα» να ανέβει στην κορυφή. Η πλήβεια αγανάκτηση του Σωκράτη χρησιμοποιεί ως όπλο της την διαλεκτική, που είναι αυτοάμυνα στα χέρια αυτών που δεν τους έχει μείνει τίποτε άλλο, με σκοπό να εκδικηθεί τους ευγενείς, τους οποίους εντέλει γοητεύει. Η διαλεκτική, κατά τον Νίτσε, είναι ύπουλη, αφού καθιστά την νοημοσύνη του αντιπάλου του ανίσχυρη μη μπορώντας να αποδείξει ότι δεν είναι ηλίθιος. Οι φιλόσοφοι και οι μοραλιστές αυτό-απατώνται όταν πιστεύουν ότι απαλλάσσονται από την παρακμή πολεμώντας τα ένστικτα-το αντίθετο-η υποχρέωση να πολεμάς τα ένστικτα σου είναι η συνταγή της παρακμής. Ο Νίτσε, στο τέλος αναρωτιέται αν ο Σωκράτης δεν το είχε καταλάβει αυτό για να απαντήσει: Ο Σωκράτης το ήξερε αυτό. Για αυτό και ήθελε να πεθάνει. Αυτός ανάγκασε την Αθήνα να τον καταδικάσει σε θάνατο, αυτός ήθελε να πιει το κώνειο, διότι ο Σωκράτης δεν ήταν γιατρός. Ο μόνος γιατρός εδώ είναι ο θάνατος. Ο Σωκράτης ήταν απλώς άρρωστος πολύ καιρό τώρα!

-Οι τέσσερις μεγάλες πλάνες
Εξηγώντας, πώς ο αληθινός κόσμος έγινε τελικά ένας μύθος, ο Νίτσε περνάει στις τέσσερις μεγάλες πλάνες:

1. Πλάνη της σύγχυσης αιτίας και αποτελέσματος.
   Η πλάνη αυτή έχει τις ρίζες της στην αυγή της ανθρωπότητας και πηγάζει από τις θρησκείες και την ηθική. Κατά τον Νίτσε, δεν υπάρχουν ηθικά φαινόμενα, αλλά ηθική ερμηνεία των φαινομένων από τον άνθρωπο. Η ηθική είναι μία πλάνη που συγχέει αιτία και αποτέλεσμα. Η ηθική είναι απλώς γλώσσα σημείων, όπως μας τονίζει, απλώς συμπτωματολογία: πρέπει να ξέρει κανείς ήδη περί τίνος πρόκειται, για να αντλήσει όφελος από αυτήν.

2. Η πλάνη της ψευδούς αιτιότητας.
   Δεν υπάρχουν πνευματικές αιτίες. Η θέληση, η το πνεύμα ή το εγώ είναι εσωτερικές οπτασίες. Τα συναισθήματα και τα κίνητρα δεν κινούν τίποτα και επομένως δεν είναι σε θέση να εξηγήσουν και τίποτα. Συγκαλύπτουν τις πράξεις, τις «ντύνουν», τις ακολουθούν δεν τις προκαλούν.

3. Η πλάνη των φανταστικών αιτίων.
   Η αίσθηση και τα αισθήματα διεγείρουν την ενόρμηση μας για αιτίες, αφού θέλουμε έναν λόγο για να είμαστε έτσι ή αλλιώς, δεν αρκούμαστε ποτέ στο να διαπιστώνουμε απλώς το γεγονός ότι είμαστε έτσι ή αλλιώς αλλά το συνειδητοποιούμε μόνον όταν του έχουμε δώσει ένα είδος κινήτρου.

4. Η πλάνη της ελεύθερης θέλησης.
Κανένας δεν δίνει στον άνθρωπο τις ιδιότητες του, ούτε ο θεός, ούτε η κοινωνία, ούτε οι γονείς του, ούτε οι πρόγονοι του, ούτε καν ο ίδιος. Κανένας δεν είναι υπεύθυνος για το ότι είναι έτσι φτιαγμένος. Το μοιραίο της ουσίας του ΔΕΝ διαχωρίζεται από το μοιραίο όλων εκείνων των πραγμάτων που υπήρξαν και που θα υπάρξουν.

-Εφορμήσεις ενός παράκαιρου ανθρώπου.
Φιλελευθερισμός: αγελαία αποκτήνωση
Οι πιο πνευματικοί άνθρωποι, με την προϋπόθεση ότι είναι και οι πιο θαρραλέοι, βιώνουν και τις πιο οδυνηρές τραγωδίες: γι’ αυτό όμως τιμούν τη ζωή, γιατί τους αντιτάσσει τη μεγαλύτερή της αντιπαλότητα.

Ωραίο & άσχημο
Στο ωραίο, ο άνθρωπος παίρνει τον εαυτό του ως μέτρο της τελειότητας∙ σε ακραίες περιπτώσεις, μέσα στο ωραίο λατρεύει τον εαυτό του.

Τέχνη για την τέχνη
Όταν έχουμε λέξεις για ένα πράγμα, αναγκαστικά είμαστε ήδη έξω από αυτό. Σε όλες τις κουβέντες υπάρχει ένας κόκκος περιφρόνησης.

Δικαίωμα στη βλακεία
Η καθαρή τρέλλα ανασυγκροτεί…

Η φιλοσοφία του Καντ
Ο δημόσιος υπάλληλος σε θέση κριτή, ο οποίος εκφέρει άποψη για τον δημόσιο υπάλληλο ως φαινόμενο.

Η έννοια μου για την ελευθερία
Ελευθερία είναι το να έχεις την θέληση να αναλάβεις την ευθύνη για τον εαυτό σου.

Ειπωμένο στο αυτί των συντηρητικών
Η ηθική ήταν πάντα ένα κρεβάτι του Προκρούστη.

Ο Γκαίτε ήταν ο τελευταίος Γερμανός που σέβομαι
Παρανοούμε τους μεγάλες άνδρες αν τους δούμε από τη φτωχή προοπτική μιας δημόσιας ωφέλειας.

Η πρόοδος κατά τη δική μου έννοια
Εγώ ομιλώ για επιστροφή στη φύση και δεν εννοώ πισωγύρισμα όπως το εννόησε ο Ρουσσώ αλλά ανέβασμα όπως το έπραξε ο Ναπολέοντας.

-Τι οφείλω στους Αρχαίους.
Ο Ηράκλειτος, εμπνέει στον Νίτσε βαθύτατο σεβασμό εν αντιθέσει με τον Πλάτωνα που τον απεχθάνεται και τον βρίσκει ανιαρό. Ο Πλάτωνας, κατά τον Νίτσε, και η γοητεία του που ονομάζεται «ιδεώδες» είναι η γέφυρα η οποία έκανε τις ευγενέστερες φύσεις της αρχαιότητας να παρανοήσουν τον εαυτό τους και να οδηγηθούν στον Χριστιανισμό. Στον Θουκυδίδη ο Νίτσε βρίσκει την τέλεια έκφραση της κουλτούρας των Σοφιστών, ή όπως την κατονομάζει: της κουλτούρας των ρεαλιστών, την μοναδική αυθεντική και ανεκτίμητη κίνηση μέσα στην εξαπλωμένη παντού αγυρτεία της ηθικής και του ιδεώδες των Σωκρατικών Σχολών.

Τέλος, ως θεμελιώδες γεγονός Ελληνικού ενστίκτου-την θέληση για ζωή/για δύναμη, ο Νίτσε ορίζει τα Διονυσιακά μυστήρια όπου αντιπροσωπεύουν την αιώνια ζωή ή την αιώνια επιστροφή της ζωής. Το αληθινό ΝΑΙ για ζωή, όπως εκφράζεται μέσα από τα Διονυσιακά Μυστήρια που υπερβαίνουν τον θάνατο μέσω του χορού, του τραγουδιού, της τεκνοποιίας και της σεξουαλικότητας και αποτελούν το καθ’αυτό αξιοσέβαστο σύμβολο ολόκληρης της αρχαιότητας αφού είναι ο απόλυτος ύμνος στην ζωή σε αντιδιαστολή των Σωκρατικών και Χριστιανικών πεποιθήσεων που ακολούθησαν.

Βιασύνη, η μητέρα της κακοποίησης

Η βιασύνη λοιπόν είναι μία μορφή κακοποίησης ίσως και η κύρια αιτία της γέννησης της κακοποίησης.

Έχουμε φτάσει να είμαστε στην απόλυτη θέση/ στάση της ταχύτητας. Για όλα και σε όλα θέλουμε το γρήγορο, το άμεσο.
Βιαζόμαστε σε όλα, για όλα. Μα η βιασύνη κύριο συστατικό της έχει τη βία. Είναι λοιπόν μία εξουσιαστική μορφή που έχουμε από και προς εμάς, αλλά και από εμάς ως προς το περιβάλλον μας.
Γι’ αυτό βγήκε και η παροιμία «όποιος βιάζεται σκοντάφτει».
Αυτή η βία λοιπόν που έχει μπει στη ζωή μας και μας έχει αναγκάσει να τρέχουμε για να προλάβουμε λες και κάποιος μας κυνηγάει, αυτός ο κάποιος τελικά μπορεί να μοιάζει ότι είναι το σύστημα, οι υποχρεώσεις κλπ. Αλλά ποιος μας τα όρισε αυτά ? Εμείς και μόνο εμείς.
Αλλά πάντα έχουμε την δυνατότητα να φιλοσοφήσουμε και να δούμε την ζωή μέσα από την ουσία της και την ποιότητά της.
Τη θέλουμε την ποιότητα αλλά τελικά δεν την δρομολογούμε να τη βάλουμε στη ζωή μας, αλλά αναζητάμε μόνο το γρήγορο και το άμεσο. Η βια- σύνη αναγκαστικά έχει μέσα της και τον μη ουσιαστικό σεβασμό.

Εμείς έχουμε φτάσει να κακοποιούμε τα πάντα από τους εαυτούς μας, την οικογένειά μας, τη δουλειά μας αλλά τελικά και όλο τον πλανήτη. Αυτή η βία – κακοποίηση δυστυχώς τώρα μας επιστρέφεται και ψάχνουμε να δούμε το γιατί.
Την βάλαμε ως οδηγό στη ζωή μας. Έτσι φύγαμε από την ποιότητα, περάσαμε στην ποσότητα, στην αμεσότητα και τελικά εμείς οι ίδιοι χάσαμε την ισορροπία μας.
Είναι λοιπόν μία μορφή εξαναγκασμού η βια- σύνη, η κακιά «μάγισσα» που μας οδηγεί να τρέχουμε και να μη απολαμβάνουμε. Να αποζητάμε την ποιότητα αλλά να την άρουμε με οδηγό την βία. Γιατί βία και ποιότητα δεν συνυπάρχουν. Γιατί μέσα από τη βία φτάσαμε να βιάσουμε την φύση και να θέλουμε γρήγορη ανάπτυξη στα φυτά, λαχανικά και τα ζώα. Με αποτέλεσμα να έχουμε μεταφέρει τον καρκίνο στη ζωή μας και όλο αυτό έχει πολλαπλασιάσει κάθε μορφή του.
Να θέλουμε γρήγορα να φτάσουμε κάπου και να έχουμε τόσα τροχαία ατυχήματα.
Να θέλουμε γρήγορα να πάρουμε ένα πτυχίο και να χάνουμε την ουσία της γνώσης.
Να θέλουμε γρήγορα να βγάλουμε λεφτά και να χάνουμε την ουσία του δημιουργώ, παράγω.
Κι έτσι το ρήμα τρέχω το έχουμε βάλει στη ζωή μας σε όλους τους τομείς. Τρέχουμε χωρίς έλεος και τελικά χωρίς στόχο και σκοπό. Γιατί στο τρέξιμο για να προλάβω χάνω την διαδρομή της ζωής και βρίσκομαι πάντα είτε το μετά είτε στο χθες. Αφού σε κάθε μου δρόμο θα έχω ως οδηγό τα λάθος βήματα του χθες που με οδήγησαν να βιάζομαι σήμερα για να προλάβω το καλύτερο αύριο. Και έτσι το κάθε μας σήμερα χάνεται άδοξα. Γιατί πάντα τρέχουμε για ένα να προλάβω το αύριο.

Αντί για οδηγό λοιπόν το βια-ζομαι ας βάλουμε το ζω αρμονικά και απολαμβάνω την ολότητα της στιγμής και να την γεμίσω με την ποιότητα του είμαι, του δημιουργώ.
Για να επιστρέψουμε στην πραγματική διάσταση εναρμόνιση της ταχύτητας. Άλλωστε η ταχύτητα δεν μας χρειάζεται, γιατί όπως έχουμε ξανά πει ο χρόνος είναι μία ανθρώπινη δημιουργία και δεν μπορούμε να την βάλουμε σαν μέτρο αξιολόγησης για το τι έχουμε καταφέρει ή όχι.
Ποιο πολλά μπορεί να καταφέρει αυτός που κάνει μικρά και σταθερά βήματα γιατί σίγουρα θα φτάσει κάπου. Από αυτόν που βιάζεται. Γιατί το ενδεχόμενο αυτός που βιάζεται να πέφτει μονίμως είναι πιθανό. Και έτσι στη ζωή του θα έχει να θυμάται μόνο πτώσεις. Μικρά σταθερά βήματα λοιπόν. Έτσι δημιουργήθηκε η ανθρωπότητα!

Η πνευματική παρουσία του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού στον σύγχρονο κόσμο

Η ελληνική Αρχαιότητα είναι το θεμέλιο του πολιτισμού της Ευρώπης. Αυτή θεμελίωσε τον ορθολογισμό, τη φιλοσοφία, τις τέχνες και τις επιστήμες. Όταν μελετά κανείς τον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό, διαπιστώνει πόσα πολλά οφείλει στην ελληνική Αρχαιότητα. Η ελληνική αρχαιότητα δεν είναι απλώς ο θεμελιωτής όλων αυτών των κατορθωμάτων, αλλά είναι συγχρόνως και ο μόνιμος συνομιλητής του νεότερου και σύγχρονου κόσμου και πολιτισμού. Μέσα από αυτόν τον συνεχή και γόνιμο διάλογο προκύπτουν πάντοτε καινούργια στοιχεία και έτσι η πολιτισμική δημιουργία (φιλοσοφική, καλλιτεχνική, επιστημονική) συνεχίζεται στο διηνεκές.

Πρέπει να τονιστεί ότι η γνώση της ελληνικής Αρχαιότητας δεν μας είναι απαραίτητη για να γνωρίσουμε απλώς και μόνον τις ρίζες του πολιτισμού μας, αλλά και για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε σε βάθος τη σύγχρονη καλλιτεχνική, επιστημονική και φιλοσοφική δημιουργία, διότι η πρόσληψη της αρχαίας ελληνικής κουλτούρας και η αντιπαράθεσή μας με αυτήν άσκησε αποφασιστική επίδραση στην ανάπτυξη και διαμόρφωση της σύγχρονης πολιτισμικής δημιουργίας.

Η σχέση του σύγχρονου κόσμου με την αρχαία Ελλάδα άλλοτε είναι προφανής και άλλοτε συγκαλυμμένη. Όπως και να έχει το πράγμα, η διαπίστωση αυτής της σχέσης προϋποθέτει τη γνώση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Πάντως η παρουσία των αρχαίων Ελλήνων στον σύγχρονο κόσμο δεν είναι οπωσδήποτε παρουσία φαντασμάτων. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν «κυκλοφορούν» ανάμεσά μας ίδιοι και απαράλλαχτοι. Ανάμεσά μας κυκλοφορούν κάποιες ιδέες και κάποιες αξίες δικές τους, οι οποίες με το πέρασμα του χρόνου συχνά παίρνουν μια άλλη, μια καινούργια μορφή, η οποία πολλές φορές δεν μας επιτρέπει να αναγνωρίσουμε την καταγωγή τους.

Είναι, νομίζω, αυτονόητο ότι οι ελληνικές ιδέες και αξίες μόνον ως αρχέτυπα και παραδείγματα μπορούν να λειτουργήσουν εποικοδομητικά και γονιμοποιητικά για τις μεταγενέστερες κοινωνίες, αφού φυσικά προηγουμένως προσαρμοστούν στις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας. Τότε μπορούν να λειτουργήσουν ως χρήσιμα ερεθίσματα και πηγή έμπνευσης, ως δεξαμενή ιδεών.

Ας έρθουμε τώρα σε τρία μεγάλα κατορθώματα του ελληνικού πολιτισμού. Αυτά θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι:
ο ορθολογικός τρόπος προσέγγισης και ερμηνείας του κόσμου και της ζωής,
η επινόηση και θεσμοθέτηση της δημοκρατίας και
η θεμελίωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το πρώτο πραγματοποιήθηκε με τον φιλοσοφικό-επιστημονικό στοχασμό των πρώτων Ελλήνων φιλοσόφων, των Προσωκρατικών. Με αυτούς συντελέστηκε η μετάβαση από τον μύθο στον λόγο.
Το δεύτερο κατόρθωμα, η δημοκρατία γεννιέται με την εμφάνιση της περίφημης πόλεως-πολιτείας και συνάπτεται στενά με τη θεμελίωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο κοινωνικοπολιτικός οργανισμός της πόλεως – πολιτείας γίνεται ο τόπος πραγμάτωσης των ηθικών, πολιτικών και πνευματικών αξιών (ελευθερία, ισότητα, φιλία, δικαιοσύνη, ανδρεία, σωφροσύνη, σοφία, φρόνηση). Είναι ο τόπος πραγμάτωσης του ανθρώπου ως ανθρώπου.

Η αρχαία ελληνική δημοκρατία έχει έντονα ηθικό χαρακτήρα, αφού το έσχατο κοινό αγαθό, στο οποίο αποβλέπει, δηλαδή η ευδαιμονία όλων των πολιτών, θεμελιώνεται στην αρετή. Αντίθετα«οι νεότερες και σύγχρονες δημοκρατίες είναι βασικά τεχνοκρατικοί μηχανισμοί εξουσίας, είναι συστήματα θεσμών με σκοπό τη λήψη πολιτικών αποφάσεων μέσα από ανταγωνιστικές διαδικασίες, που αποβλέπουν στην εξασφάλιση ευημερίας βάσει οικονομικών κυρίως αγαθών».

Όμως μια τέτοια τεχνοκρατική και δήθεν ρεαλιστική αντίληψη της πολιτικής απέχει πολύ από τις αρχαιοελληνικές πολιτικές και φιλοσοφικές αντιλήψεις, σύμφωνα με τις οποίες η πολιτεία είναι ένας κοινωνικοπολιτικός οργανισμός με ηθικο-παιδευτικό χαρακτήρα. Τέτοιες τεχνοκρατικές αντιλήψεις οδηγούν αναπότρεπτα σε επικίνδυνη συρρίκνωση και έκπτωση της δημοκρατίας και της πολιτικής.
Συμφωνά με τις νεότερες αυτές αντιλήψεις περί δημοκρατίας τη θέση της Εκκλησίας του δήμου, του συνόλου δηλαδή των πολιτών που εκφράζουν και συνιστούν τη βούληση της πολιτείας, την παίρνει στον νεότερο και σύγχρονο κόσμο μια πολύπλοκη, απρόσωπη και γραφειοκρατική μηχανή που λέγεται κράτος και στέκεται απέναντι στον πολίτη, απέναντι στον λαό. Έχουμε δηλαδή μια σχέση αντιπαλότητας ανάμεσα στον λαό αφενός και στην κρατική εξουσία αφετέρου, όσο και αν η τελευταία προέρχεται από τον λαό και υπάρχει, υποτίθεται, χάριν του λαού. Σε μια τέτοια δημοκρατία δεν έχουν θέση ιδανικοί στόχοι .και ιδανικά αγαθά, ούτε αντιλήψεις περί ευρείας συμμετοχής των πολιτών στην εξουσία, υποστηρίζουν ορισμένοι, όπως π.χ. ο Isaiah Berlin. Συμφωνά με τις ακραίες αυτές αντιλήψεις η ελευθερία και η ισότητα, που υπήρξαν αναπόσπαστα συστατικά στοιχεία της έννοιας της δημοκρατίας για τους Έλληνες, δεν αποτελούν πλέον ιδανικά της.

Όσον αφορά το τρίτο μεγάλο κατόρθωμα των Ελλήνων, το ζήτημα δηλαδή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υποστηρίζεται συχνά ότι δεν μπορεί να γίνει λόγος για ύπαρξη τέτοιων δικαιωμάτων στην αρχαία Ελλάδα. Πριν μιλήσουμε όμως για τις αιτίες αυτής της πλάνης, πρέπει να πούμε τι είναι ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία βεβαίως συνδέονται άρρηκτα με τη δημοκρατία. Ανθρώπινα δικαιώματα καθιερώθηκε να λέγονται τα δικαιώματα εκείνα τα οποία δικαιούται να έχει κάθε άνθρωπος με βάση και μόνον το γεγονός ότι είναι άνθρωπος, ανεξάρτητα δηλαδή από οποιεσδήποτε ιδιαιτερότητες, που ανάγονται σε φυλετικές, πολιτικές, κοινωνικές, θρησκευτικές, ιδεολογικές, μορφωτικές και όποιες άλλες διαφορές. Η αναγνώριση αυτών των δικαιωμάτων προϋποθέτει την αναγνώριση και τον σεβασμό του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου, ως αυταξίας και κατά συνέπεια την αποδοχή της ισότητας όλων των ανθρώπων ως ανθρώπων.

Τα βασικότερα από αυτά τα δικαιώματα είναι: το δικαίωμα της ζωής, της ελευθερίας, της ασφάλειας, της αναγνώρισης κάθε ανθρώπου ως προσώπου, της τήρησης όλων των προϋποθέσεων απονομής αληθινής δικαιοσύνης, το δικαίωμα του κατηγορουμένου να θεωρείται αθώος μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου, το δικαίωμα του άσυλου της κατοικίας και της ιδιωτικής γενικότερα ζωής, το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης και διαμονής, το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, το δικαίωμα της ελεύθερης γνώμης και έκφρασης, το δικαίωμα της ελευθερίας του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι, το δικαίωμα να μην υπόκειται ο άνθρωπος σε βασανιστήρια και κάθε άλλη ταπεινωτική μεταχείριση ή ποινή.

Σχετικά με το ερώτημα αν μπορούμε να μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα στην αρχαία Ελλάδα οι περισσότεροι απαντούν αρνητικά και υποστηρίζουν ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι απότοκα της ηθικοπολιτικής κατάστασης των νεότερων χρόνων. Έτσι πολλοί υποστηρίζουν ότι δεν μπορεί να γίνει λόγος για ανθρώπινα δικαιώματα στην αρχαία Ελλάδα, επειδή η αξία και η σημασία της ελληνικής πόλεως-πολιτείας, που είναι ο φορέας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι πολύ υπέρτερες από εκείνες του ατόμου. Και αυτό είναι κατά τη γνώμη τους απαγορευτικό για την ύπαρξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όμως το επιχείρημα δεν είναι ισχυρό, διότι σε τελευταία ανάλυση, παρότι η πόλις-πολιτεία αποτελεί μεγαλύτερο αγαθό από εκείνο του ατόμου, υπάρχει τελικά χάριν της ευδαιμονίας όλων των πολιτών, άρα και του κάθε ατόμου χωριστά.

Η ύπαρξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ισχυρίζονται, προϋποθέτει την αναγνώριση και τον σεβασμό του ανθρώπου, ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε ποιότητες και ιδιαιτερότητες και πέρα και ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε πολιτικές και κοινωνικές διακρίσεις, ενώ οι αρχαίοι Έλληνες, υποστηρίζουν, συνάπτουν και άρα διαφοροποιούν τα δικαιώματα των πολιτών ανάλογα με την κοινωνική τους θέση. Είναι γεγονός ότι ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης συνδέουν τα δικαιώματα με τα φυσικά και επίκτητα προσόντα των ανθρώπων. Η φύση απαιτεί, λέγει ο Αριστοτέλης, μόνον οι φύσει ίσοι να έχουν τα ίδια δικαιώματα. Πρέπει όμως εδώ να διευκρινισθεί ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται βασικά για ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά για πολιτικά δικαιώματα, όσο και αν εδώ τα πολιτικά δικαιώματα συνάπτονται με μια φυσική επιταγή.

Μια άλλη αιτία, ίσως η βασικότερη, της πλάνης ότι στην αρχαία Ελλάδα δεν ισχύουν ανθρώπινα δικαιώματα είναι το γεγονός ότι στην αρχαία Ελλάδα έχουμε το φαινόμενο της δουλείας. Δουλεία υπήρχε βεβαίως στην αρχαία Ελλάδα, καθώς επίσης και σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο, και όχι μόνον. Και όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι καταδικάζουμε τη δουλεία. Δημοκρατία όμως υπήρχε μόνον στην αρχαία Ελλάδα. Εκεί γεννήθηκε η δημοκρατία, το μεγάλο αυτό αγαθό και δώρο των Ελλήνων στην ανθρωπότητα. Όμως και οι δούλοι θεωρούνται ανθρώπινα όντα και αναγνωρίζονται και σε αυτούς ορισμένα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτά βασικά είναι το δικαίωμα της ζωής, το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, το άσυλο της κατοικίας, η απαγόρευση του φόνου και των βασανιστηρίων και το τεκμήριο της αθωότητας.

Αντίθετα όμως προς αυτούς οι οποίοι υποστηρίζουν ότι δεν μπορεί να γίνει λόγος για ανθρώπινα δικαιώματα στην αρχαία Ελλάδα, υπάρχουν και εκείνοι, είναι βεβαίως πολύ λιγότεροι, οι οποίοι υποστηρίζουν το αντίθετο. Αυτοί υποστηρίζουν ότι το πολίτευμα της άμεσης δημοκρατίας, και κατεξοχήν της Αθηναϊκής δημοκρατίας, συνάπτεται αυτομάτως με ορισμένα, βασικά κατά τη γνώμη τους, ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι η ελευθερία, η ισότητα, η ισηγορία, η ισονομία κ.λπ. Και επικαλούνται μάλιστα στο σημείο αυτό διάφορες αναφορές του Αριστοτέλη σε πολιτικά-ατομικά δικαιώματα, τα οποία απολαμβάνουν όλοι οι πολίτες της Αθηναϊκής δημοκρατίας. Όμως εδώ γίνεται ένα σοβαρό λάθος. Εκλαμβάνονται δηλαδή τα πολιτικά δικαιώματα μιας συγκεκριμένης κατηγορίας ανθρώπων, δηλαδή των πολιτών, ως ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό όμως δεν αληθεύει, διότι η έννοια του μέλους μιας πολιτικής κοινωνίας, δηλαδή του πολίτη, προφανώς δεν ταυτίζεται με την έννοια του ανθρώπου, αφού πάρα πολλοί άνθρωποι, όπως οι γυναίκες, οι μέτοικοι, οι δούλοι, τα παιδιά δεν είχαν τα δικαιώματα των πολιτών.

Μετά από όσα ελέχθησαν είναι προφανές αφενός ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν πρέπει να συγχέονται με τα πολιτικά, και αφετέρου ότι οπωσδήποτε είναι δυνατόν να γίνεται λόγος για ανθρώπινα δικαιώματα, περιορισμένης βεβαίως έκτασης, στην αρχαία Ελλάδα, και ιδιαίτερα στην Αθηναϊκή δημοκρατία. Αναμφίβολα στην αρχαία Ελλάδα προστατεύονται κυρίως τα δικαιώματα των πολιτών.

Tρόποι ουσιαστικής επικοινωνίας με τον σύντροφό σας

Πόσες φορές δεν έχετε αναρωτηθεί αν ο σύντροφός σας καταλαβαίνει πραγματικά όσα του λέτε όταν κάνετε σοβαρές συζητήσεις για τη σχέση σας ή γιατί μια φυσιολογική κουβέντα κατέληξε σε καυγά; Μερικές φορές άλλα αισθανόμαστε, άλλα λέμε και άλλα καταλαβαίνει ο άλλος και η βασική αιτία που συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι γιατί κάθε φορά που προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά με τον άλλο δεν παίρνουμε υπόψη μας τον χαρακτήρα του άλλου και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να προσεγγίσουμε ένα θέμα.

1.Οι άντρες δεν μπλοκάρουν με την έκφραση συναισθημάτων: Πολλές φορές ψάχνουμε τις κατάλληλες λέξεις, φοβόμαστε να εκφραστούμε ελεύθερα και καταλήγουμε να λέμε κάτι διαφορετικό, ακριβώς επειδή πιστεύουμε ότι ο σύντροφός μας φοβάται τα συναισθήματα. Μιλήστε ανοιχτά και επικοινωνήστε τα συναισθήματά σας αφού το μόνο που δεν μπορούν να διαχειριστούν εύκολα οι άντρες είναι οι… δραματικές καταστάσεις.

2.Ειλικρίνεια: Η ειλικρίνεια είναι η αρχή μιας ουσιαστικής επικοινωνίας, οπότε αν σκοπεύετε να μην πείτε την αλήθεια δεν θα έχετε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι άντρες εκτιμούν την ευθύτητα και δεν αντέχουν τα ‘μισόλογα’. Για αυτό σε μια πιθανή ερώτησή του για το ‘τι έχετε’ μην βιαστείτε να απαντήσετε ‘τίποτα’ γιατί έτσι θα δημιουργήσετε μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ σας.

3. Χρησιμοποιήστε τις σωστές λέξεις: Κάποιες λέξεις σαν φέρνουν πιο κοντά και κάποιες άλλες σας απομακρύνουν. Σίγουρα θα το έχετε παρατηρήσει σε κάποιους καυγάδες και σε κάποιες όμορφες στιγμές. Αν ξεκινήσετε μια συζήτηση κατηγορώντας τον, χρησιμοποιώντας προστακτική και ‘σκληρές’ λέξεις τότε το πιο πιθανό είναι να μην ακούσει ουσιαστικά τίποτα από αυτά που λέτε.

Προτιμήστε να εκφράσετε όλα αυτά που αισθάνεστε και να βρείτε λύσεις σε όσα σας απασχολούν αντί να αναλώνεστε σε άσκοπες διαφωνίες.

Επίσης,
Ενδιαφερθείτε για την άποψη του άλλου και εμπιστευτείτε την
Να ξέρετε ότι πρέπει να σχετίζεστε με τον «πραγματικό άλλον» και όχι με την εικόνα που έχετε πλάσει για εκείνον, αλλιώς είναι ζήτημα χρόνου το πότε θα απογοητευτείτε.

Ακούστε τον άλλο προσεκτικά. Αν κάτι σας προκαλέσει δυσαρέσκεια, είτε επειδή καταλάβατε κάτι λάθος, είτε επειδή ειπώθηκε λανθασμένα, να ζητείτε από τον σύντροφο σας διευκρινίσεις. Έτσι αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις.

Γίνετε σύμμαχος του, κατανοώντας τις δυσκολίες που υπάρχουν, αναγνωρίζοντας τα καλά του και αναδεικνύοντας τα.

Προσέξτε τη δική σας στάση. Αν ξεκινήσετε με κατηγόριες και παράπονα, το πιθανότερο είναι να προκαλέσετε αντίδραση στο σύντροφο σας, ενώ αν του μιλήσετε για τη δική σας δυσκολία, ανάγκη, ή επιθυμία, το πιθανότερο είναι να σας ακούσει.

Επικοινωνείτε όχι μόνο με λέξεις. Ένα τρυφερό βλέμμα, ένα χάδι, μία αγκαλιά, πολλές φορές αρκούν.

Μιλάτε όταν έχετε κάτι να πείτε και όχι για να περάσει η ώρα. Η επικοινωνία βασίζεται στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα.

Στην ενήλικη ζωή δεν χωρούν εγωισμοί: Όταν ένας σύντροφος κρατά μούτρα και περιμένει από τον άλλον να τον πλησιάσει, χάνει τη δυνατότητα να ορίζει εκείνος τις καταστάσεις και αφήνεται στο «μοιραίο», χάνει τη δυνατότητα να καμαρώσει τον ενήλικο εαυτό του, αυτόν που αναζητά και που προτείνει λύσεις και τελικά χάνει τη δυνατότητα να είναι ερωτικός απέναντι στον εαυτό του, απέναντι στο σύντροφο του και απέναντι στη ζωή.

Που είναι οι άνθρωποι;

Είναι πλέον ξεκάθαρο πως υπάρχουν όλο και λιγότερα πράγματα στην κουλτούρα μας που μπορούν να μας βοηθήσουν να θυμόμαστε τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, να έχεις Είναι στην παρουσία σου – να επιτρέπεις σε μια άλλη, αμέτρητα λεπτή ευαισθησία μέσα σου, σε έναν άλλο Εαυτό, να «εμφανίζεται» μέσα και πέρα από τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις δράσεις σου.

Το να ρωτάμε που είναι οι άνθρωποι, σημαίνει να ρωτάμε που είναι οι επιρροές, οι υπενθυμίσεις που μπορούν να μας ανακαλούν πίσω σε αυτό που προοριζόμαστε να είμαστε εσωτερικά- να μας υπενθυμίζουν πως δίχως εσωτερική παρουσία, η ζωή μας μέσα στο χρόνο θα μας προσπεράσει σα να μην υπήρξαμε ποτέ.

Που είναι οι ιδέες, η τέχνη, η λογοτεχνία, η επιστήμη, η θρησκεία που μπορούν να καλέσουν το γεμάτο νόημα χρόνο πίσω στη ζωή μας; Και πάνω απ’ όλα, που είναι οι άνθρωποι που μπορούν να μεταφέρουν σε μας τέτοιες ιδέες, τέτοια τέχνη, επιστήμη, λογοτεχνία, θρησκεία, οι άνθρωποι που μπορούν να μας δείξουν με την ποιότητα της δικής τους ζωής, με τις δράσεις και την «ακτινοβολία» τους, ότι είναι εφικτό να ζει κανείς μια πλήρως ανθρώπινη ζωή μέσα στην ίδια ζωή που είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε, αυτή την εποχή, με όλες τις απαιτήσεις της και τις συνεχείς αλλαγές;

Που είναι οι άνθρωποι που καταδεικνύουν το μεταφυσικό νόημα της αρετής και της τιμής και της αγάπης, με άλλα λόγια τις ρίζες τους στο επίπεδο του Είναι μας, και όχι μόνο λόγια και υποτιθέμενους κώδικες συμπεριφοράς;

ΑΓΑΠΗ Ή ΦΟΒΟΣ

Ολες οι ανθρώπινες πράξεις έχουν ως κίνητρο στο βαθύτερό τους επίπεδο ένα από δύο, συναισθήματα, το φόβο ή την αγάπη.

Στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο δύο συναισθήματα,
μόνο δύο λέξεις στη γλώσσα της ψυχής, ΑΓΑΠΗ, ΦΟΒΟΣ.

Είναι τα αντίθετα άκρα της μεγάλης πολικότητας που δημιουργήθηκε
όταν φτιάχτηκε το σύμπαν, όπως το γνωρίζετε σήμερα.

Είναι τα δύο σημεία,το Αλφα και το Ωμέγα,που επιτρέπουν
στο σύστημα που ονομάζεται «σχετικότητα», να υπάρξει.

Χωρίς αυτά τα δύο σημεία,χωρίς αυτές τις δύο ιδέες
γιά τα πράγματα, καμμία άλλη ιδέα, δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

Κάθε ανθρώπινη σκέψη και κάθε ανθρώπινη πράξη,
βασίζεται στην αγάπη ή στον φόβο.

Δεν υπάρχει άλλο ανθρώπινο κίνητρο,και όλες οι άλλες ιδέες
δεν είναι παρά, παράγωγα αυτών των δύο.

Είναι απλώς διαφορετικές εκδοχές,διαφορετικές παραλλαγές
πάνω στο ίδιο θέμα.

Ο φόβος είναι η ενέργεια που συστέλλει,κλείνει,μαζεύει,
το βάζει στα πόδια, κρύβεται, συσσωρεύει, βλάπτει.

Η αγάπη είναι η ενέργεια που διαστέλλει,στέλνει προς τα έξω,
μένει, αποκαλύπτεται, μοιράζεται, γιατρεύει.

Κάθε ανθρώπινη σκέψη, λόγος ή πράξη βασίζεται
στο ένα ή στο άλλο συναίσθημα.

Δεν έχεις επιλογή σ’αυτό, επειδή δεν υπάρχει τίποτα άλλο
από το οποίο να επιλέξεις.

Αλλά έχεις ελεύθερη επιλογή στο ποιό από τα δύο
θα επιλέξεις...

Το Τάνκο της Ζωής

 Όταν τα βήματα των δυο χορευτών,
πατάνε ανάμεσα στον πόνο και την χαρά,

Οταν τα πόδια τους,
γαντζώνονται το ενα ανάμεσα στο άλλο
και γλιστρούν μαζι,
απο το γέλιο στο κλάμα.

Οταν χορεύουν

πότε πατώντας στην Ζωή,
και πότε στον Θάνατο.

Κι όμως... 

Ακόμα κι έτσι,
οταν η καρδιά γεμίζει φόβο,
όταν το μυαλό θολώνει απο αμφιβολίες

δεν φεύγουν.

Κρατουν πιο σφιχτά ο ενας τον αλλον
και συνεχίζουν να χορεύουν

Κρατώντας πότε ο ενας και πότε ο αλλος
τα βήματα του χορού ,
ακόμα και στα πιο δύσκολα σημεία του ,
ακόμα και στις πιο επικίνδυνες φιγούρες του,

μόνο αυτοι οι χορευτές
αξίζουν το Τάνκο της Ζωής.

Οι 12 Μυστηριώδεις Δίνες της Γης… Το Τρίγωνο των Βερμούδων ΔΕΝ είναι η μοναδική!

Αποτελούν σημεία του πλανήτη μας, τα οποία σα να είναι καταραμένα, έχουν στιγματιστεί επειδή ακριβώς εκεί έχουν εξαφανιστεί πλοία, αεροπλάνα και άνθρωποι χωρίς να αφήσουν το παραμικρό ίχνος πίσω τους, για να μάθουμε τι τους συνέβη.

Γι αυτό τον λόγο, τα σημεία αυτά έχουν γίνει γνωστά ως “Μυστηριώδεις Δίνες” μία εκ των οποίων είναι το, γνωστό σε όλους μας, Τρίγωνο των Βερμούδων.

Οι “Μυστηριώδεις Δίνες” απέχουν μεταξύ τους ίσες αποστάσεις, διαχωρισμένες από τον Τροπικό του Καρκίνου και τον Τροπικό του Αιγόκερου, και οι εξαφανίσεις που έχουν γίνει σε αυτές φημολογείται ότι οφείλονται στις απρόβλεπτες καιρικές συνθήκες που επικρατούν σε εκείνα τα σημεία της Γης, που δημιουργούνται ωστόσο λόγω ηλεκτρομαγνητικών ανωμαλιών!

Παρακάτω μπορείς να δεις την λίστα των δινών αυτών, οι οποίες έχουν σε πολλές περιπτώσεις ονομασίες, που απέκτησαν εξαιτίας των τραγικών εξαφανίσεων που έχουν συμβεί εκεί κατά καιρούς:

Mohenjo – Daro
Hamakulia
Τρίγωνο των Βερμούδων
Μεγαλιθικά Αλγερίας
Θάλασσα του Διαβόλου
Βόρειος Πόλος
Μεγαλιθικά Ζιμπάμπουε
Νησί του Πάσχα
Ανωμαλία του Νότιου Ατλαντικού
Τάφρος Νέων Εβριδών
Λεκάνη Wharton
Νότιος Πόλος

Μάλιστα, όπως μπορείς να δεις και στον παρακάτω χάρτη, οι τοποθεσίες των Μυστηριωδών Δινών φαίνονται να μην είναι τυχαίες αφού η διάταξη τους σχηματίζει εικοσάεδρο πολύγωνο σε ολόκληρη την έκταση του πλανήτη.

Κανείς δε μπορεί να είναι σίγουρος σχετικά με το τι συμβαίνει στις περιοχές αυτές και τι είναι αυτό που τις συνδέει με τις μυστηριώδεις εξαφανίσεις, ακριβώς γιατί ποτέ στην ιστορία δεν έχει υπάρξει διασωθείς.

Πολλοί ισχυρίζονται, βέβαια, πως εξαιτίας των ηλεκτρομαγνητικών ανωμαλιών, που παρατηρούνται στα σημεία αυτά του πλανήτη, τα φαινόμενα που προκαλούνται θα μπορούσαν να δημιουργούν πύλες για άλλους κόσμους, παράλληλα σύμπαντα και διαστάσεις πέραν κάθε φαντασίας…

ΠΕΡΙ «ΑΜΑΡΤΩΛΗΣ» ΣΧΕΣΗΣ ΤΟΥ ΕΓΩ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΥ

Για τα κρυφά απόκρυφα στους βλάκες μη μιλάς
Τις γνώσεις σου σε αυτούς ποτέ σου μη σκορπάς,
Μέτρα τα λόγια σου όταν μπροστά σου είναι τα παιδιά,
Κράτα τις ελπίδες σου, μα κρύβε τα κλειδιά.
ΟΜΑΡ ΧΑΓΙΑΜ

Είδα ένα περίεργο όνειρο τις προάλλες, ότι ζω σε έναν κόσμο υλικό, όπου επικρατεί η μεγάλη κωμωδία, το μεγάλο παιχνίδι της διττότητας, η μεγάλη παράσταση του ψέματος. 

Κάτι μου λέει μέσα μου, ότι κατά την στιγμή του θανάτου μου θα τρέμω και θα τα κάνω πάνω μου από τον φόβο μου (όπως οι περισσότεροι, για να μη ξεχνιόμαστε) και όταν πεθάνω πια (εκσαρκωθώ)- θα βλέπω πως θα κλαίνε και θα σπαράζονται οι από κάτω, που άφησα, ενώ εγώ στην αρχή ζαλισμένος και σαστισμένος από την αιφνίδια αλλαγή, δεν θα ξέρω τι μου γίνεται, μετά, όταν θα καταλάβω επιτέλους τι συνέβη, που ήμουν και για ποια πράγματα έσκαγα- θα σκάσω με την σειρά μου στα γέλια.

Οι από κάτω θα κλαίνε, και γω θα ξεκαρδίζομαι στα γέλια και θα λέω:

- Α ρε Θεέ, είσαι Μέγας Μπαγάσας! Τι θέατρο ήταν αυτό?
Όντως, είσαι Παις, ο αεί πεσσεύων.

Μετά θα καταλάβω, ότι τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο διαιρούνται στα αντίθετα μεταξύ τους και ότι το κάθε πράγμα έχει και την αντίθετή του όψη.
Το κάθε πράγμα κρύβει το αντίθετό του μέσα του, το οποίο το τρέφει, το συντηρεί και βρίσκεται στην παρούσα φάση στην ανεκδήλωτη κατάσταση.

Με άλλα λόγια αυτό που βλέπουμε μπροστά μας- το καλό, π.χ. έχει μέσα του υποχρεωτικά το κακό, το οποίο μάθαμε να μισούμε και χωρίς το οποίο δεν θα ήμασταν τόσο καλοί στα μάτια του κόσμου, που ακόμη κλαίει εκεί κάτω και φωνάζει: «τι καλός που ήταν αυτός!» και 'γω θα συμπληρώνω από πάνω: «και τι κακός που ήμουνα εγώ να ξέρατε μόνο!»

Μέσα σε κάθε ανεξαιρέτως άνθρωπο υπάρχει η ίδια ποσότητα του καλού και του κακού, που ανακατεύτηκαν σε ένα περίεργο κουβάρι στην σκηνή του θεάτρου, που λέγεται ζωή. .

Το κάθε σύστημα τείνει στην ισορροπία του, αλλιώς θα καταρρεύσει.

Θα ξαναδώ σαν σε κινηματογραφική ταινία όλη τη γήινη ζωή μου και θα θυμάμαι, όταν μου έδιναν χρήματα, έλεγα : «είναι καλό», όταν με εξαπατούσαν, έλεγα: «είναι κακό», όταν σχεδίαζα την εκδρομή στα βουνά, έλεγα: «είναι καλό».

Δηλαδή όλη τη ζωή μου έκρινα και διαιρούσα σε καλό και κακό, σε κάθε πράγμα έβαζα την εκτίμησή μου, εκτίμηση, που ήταν ικανή να βάλει η κούφια, θεωρούμενη «έξυπνη» από τους άλλους «έξυπνους» γκλάβα μου.

Και σε αυτό που έβαζα την εκτίμηση «καλό», επεδίωκα να το βιώσω πάλι, ενώ σε αυτό, που έβαζα την ταμπέλα «κακό» το απέφευγα σαν ο διάβολος το λιβάνι.

Έτσι σχημάτισα την γήινή μου προσωπικότητα, η οποία πέθανε μαζί με το σώμα μου και μου έμειναν από αυτήν μόνο τα αρχεία- πληροφορίες.

Στερνή μου γνώση, να σε είχα πρώτα. . .

Αχ αν ήξερα να μη κάνω εκτιμήσεις και να μη κρεμάω ταμπέλες, πόσα προβλήματα θα είχαν φύγει μόνα τους από τη ζωή μου.
Και ότι η λύση του προβλήματος κρύβεται ακριβώς σε εκείνους που εγώ δεν ήθελα να δω ζωγραφιστούς, τους οποίους ήθελα πάση θυσία να ξεχάσω, διότι τους κρέμασα την ταμπέλα : «κακός».

Τα έβαλα μετά με τον νου μου, που πέθανε κι αυτός μαζί με το υλικό σώμα μου.
Κατάλαβα, ότι η κρίση και η εκτίμηση προέρχεται από την διττή φύση του νου, και το γήινο Εγώ μας μόνο τότε νιώθει ασφαλές.
Από την μια πλευρά είναι σχετικά ασφαλής η ζωή, όταν κάνεις εκτιμήσεις, από την άλλη όμως πέφτεις με τα μούτρα σου στην παγίδα των εκτιμήσεων, οπότε πάλι η ζωή είναι σχετικά ασφαλής .
Τίποτε στην ουσία δεν αλλάζει.
Τίποτε δεν σε προστατεύει 100 %.
Απολύτως τίποτε.

Όταν ο νους συνεχώς εκτιμά, κολλά τις ταμπέλες, ζωγραφίζει καταστάσεις- τότε λέμε περί της φλυαρίας του νου.
Αυτή είναι η ιδιότητα του νου- ποτέ να μην αναπαύεται.
Από την πολύ εξυπνάδα ως την μεγάλη τρέλα είναι μόνο ένα βήμα, μα τι λέω! μισό βηματάκι είναι.

Τώρα, σε εκσαρκωμένη πια κατάσταση αναρωτήθηκα :
«Από πού προέρχονται όλες αυτές οι εκτιμήσεις? Ποιος τις γεννά?»

Και ήρθε επιτέλους η απάντηση: «Είναι το Εγώ».

Από αυτόν λοιπόν έρχονται όλες οι εκτιμήσεις (τρομάρα του), από αυτόν λοιπόν έρχεται η διαίρεση των πάντων σε καλό και κακό (τρομάρα του πάλι), από αυτόν προέρχεται ο χωρισμός του κόσμου σε «εγώ και αυτοί»
(τρομάρα του και την τρίτη φορά να μη του χρωστάω).

Ο νους μας κάθε φορά μας ψιθυρίζει, ότι όποιος φαίνεται δυνατός, είναι όντως δυνατός. Ότι όποιος έχει υλική επιφάνεια, είναι πασίγνωστος και επώνυμος, έχει εξουσία- είναι δυνατός και αξιοσέβαστος.


Στην πραγματικότητα είναι ένας κοινός θνητός, το ίδιο αδύναμος σαν και μας, που φόρεσε την μάσκα του δυνατού.
Ίσως να είναι και μεγαλύτερος χέστης από εμάς.
Ότι μπροστά μας πάλι παίζεται μια ξεκαρδιστική κωμωδία του ψέματος.

Εμείς ψάχνουμε να βρούμε την προστασία από τον Θεό, αλλά σκέφτηκε ποτέ κανείς, ότι αυτό το Υπέρτατο Όν, που δημιούργησε τον Κόσμο με όλους τους νόμους του, που σκοπό έχουν να μας αναγκάσουν να περάσουμε τα μαθήματα που χρωστάμε, θα μας προστατέψει από τους ίδιους τους νόμους Του?

Όποιος συγκρίνει- χάνει.
Όπως πάντα.

Κάθε φορά, που κάνουμε εκτιμήσεις- ενισχύουμε το εγώ μας, διότι το εγώ ενισχύεται και αναπτύσσεται ακριβώς από τις εκτιμήσεις και τις συγκρίσεις.
Για να πεθάνει στο τέλος μαζί με το σώμα και να γίνει σε τελική ανάλυση μια τρύπα στο νερό.
Τόσοι κόποι να πάνε χαμένοι, τόση ευτυχία που τριβόταν στα πόδια μας και μας παρακαλούσε να την δεχτούμε - πήγε χαμένη, διότι οι ίδιοι την κλωτσάγαμε και ταυτόχρονα την αναζητούσαμε.
Άλλη κωμωδία κι αυτή. . .
«Εξυπνάδες» του Εγώ και του νου .

Μόνο στον Ουρανό βρήκα επιτέλους την απάντηση στην ερώτηση : τι εστίν το Εγώ.
Το Εγώ- είναι το άθροισμα όλων των πεποιθήσεων, εκτιμήσεων, που κάνουμε στην γήινη ζωή.
Είναι μια δομή πεδίου, που αποκόπηκε από την Πρώτη Αρχή και έχασε έτσι την τροφοδοσία της με ενέργεια.
Για να επιβιώσει λοιπόν η δομή αυτή (το Εγώ μας)- τρέφεται και αναπτύσσεται απο τις πεποιθήσεις και τις εκτιμήσεις και συνεχίζει να διαιρεί τον κόσμο.
Τρέφεται από άλλη, κατώτερου είδους ενέργεια.

Όλοι έχουμε στην ουσία την ίδια δομή του Εγώ ανεξαιρέτως.
Διαφέρει η τροφοδοσία του καθενός, αφού ο καθένας από εμάς έχει τις δικές του εκτιμήσεις και συγκρίσεις.

Οι διαφορετικές ταΐστρες των Εγώ μας, της ίδιας και απαράλλακτης δομής του πεδίου δημιουργεί την ποικιλία στους χαρακτήρες των ανθρώπων, την ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ, ότι οι άνθρωποι διαφέρουν μεταξύ τους.

Σοφίστηκα εκεί στον Ουρανό τους τρόπους εντοπισμού του Εγώ στους ανθρώπους.

1) Όταν ο άνθρωπος είναι μόνος, η με τον κόσμο, αλλά δεν ενοχλείται από κανέναν- το Εγώ του συνεχίζει να τρέφεται ΠΑΘΗΤΙΚΑ με τις εκτιμήσεις και τις συγκρίσεις, γι αυτό το Εγώ είναι ουσιαστικά ΑΟΡΑΤΟ.
Λέμε τότε- αυτός ο άνθρωπος είναι πράος, ισορροπημένος, δεν είναι εγωιστής,
είναι καλός.
Τρομάρα μας.

2) Όταν ο άνθρωπος δέχεται συγχαρητήρια, γλείψιμο, κολακεία από τον ίδιον τον εαυτόν του η από τους άλλους- το Εγώ του δέχεται μια ισχυρή ενεργειακή τροφή, διατάσσεται και ευχαριστιέται ( γλυκιά τροφή).
Είναι ΟΡΑΤΟ αλλά ΟΧΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ λόγω ευχάριστης γλυκιάς τροφής.
Λέμε τότε- αυτός ο άνθρωπος είναι καλός, τον αγαπούνε όλοι, κοιτάτε πως τον
θαυμάζουν- άρα είναι αξιόλογος!
Τρομάρα μας.

3) Όταν προσβάλλουν τον άνθρωπο η τον ταπεινώσουν- η ενεργειακή δομή του πεδίου, που αποκόπηκε από το σύνολο, δηλαδή το Εγώ χάνει την τροφή.
Εμφανίζεται ο κίνδυνος εκμηδένισης, εξαφάνισης, διάλυσης στο σύνολο, δηλαδή
κίνδυνος επιστροφής στην «πατρίδα»- το Εγώ συμπυκνώνεται, στερεοποιείται και ετοιμάζεται για αντεπίθεση- επιβίωση.
Η επιθετικότητα προς τον κόσμο είναι εμφανής.
Το Εγώ είναι ΟΡΑΤΟ ΕΝΤΟΝΟΤΑΤΑ.
Πρόκειται για το αγωνιζόμενο για την ζωή του Εγώ, για την ενεργειακή του δομή Εγώ, για την τροφοδοσία του Εγώ .
Τότε λέμε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι κακός, κοιτάτε πως δαγκώνει τους πάντες και τα πάντα.
Πάλι τρομάρα μας.

Αυτά . . . και μετά ξύπνησα.
Φτού!....

Όταν ο άνθρωπος ξυπνήσει, μπορεί να πεθάνει. Όταν πεθάνει, μπορεί να γεννηθεί

«Ο όχλος ούτε θέλει, ούτε αναζητεί τη γνώση και οι ηγέτες του όχλου, για το δικό τους συμφέρον, προσπαθούν να ενισχύσουν το φόβο του όχλου και την απέχθειά του για κάθε τι το νέο και το άγνωστο. Η σκλαβιά, που μέσα σε αυτήν ζει η ανθρωπότητα, βασίζεται σε αυτό το φόβο. Είναι μάλιστα δύσκολο να φανταστεί κανείς όλη τη φρίκη αυτής της σκλαβιάς. Δεν καταλαβαίνουμε τι χάνουν οι άνθρωποι. Αλλά για να κατανοήσουμε την αιτία αυτής της σκλαβιάς, αρκεί να δούμε πως ζουν οι άνθρωποι, τι αποτελεί τον σκοπό της ύπαρξής τους, ποιο είναι το αντικείμενο των επιθυμιών τους, των παθών και των φιλοδοξιών τους, τι σκέπτονται, για ποια πράγματα μιλούν, τι σκοπούς υπηρετούν και τι πράγματα λατρεύουν. Σκεφτείτε σε τι ξοδεύει τα χρήματά της η πολιτισμένη ανθρωπότητα. Ακόμα κι αν εξαιρέσουμε τον πόλεμο, τι είναι εκείνο που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο σεβασμό, σε τι στηρίζεται η μεγαλύτερη μάζα; Αν, για μια στιγμή, σκεφτούμε αυτά τα ζητήματα, θα φανεί καθαρά ότι η ανθρωπότητα, έτσι όπως είναι σήμερα, με τα σημερινά ενδιαφέροντά της, δεν μπορεί να περιμένει κάτι το διαφορετικό από αυτό που έχει. Αλλά, όπως είπα ήδη, δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά.»

«ένας άνθρωπος μπορεί να έχει γεννηθεί, αλλά για να γεννηθεί, πρέπει πρώτα να πεθάνει και για να πεθάνει πρέπει πρώτα να ξυπνήσει.»

«Όταν ο άνθρωπος ξυπνήσει, μπορεί να πεθάνει. Όταν πεθάνει, μπορεί να γεννηθεί.»

«Μιλήσαμε ήδη αρκετά για το νόημα της «γέννησης». Αυτό έχει σχέση με την αρχή της ανάπτυξης της ουσίας. Αλλά για να μπορέσει ο άνθρωπος να το πετύχει αυτό, ή τουλάχιστο να αρχίσει να το πετυχαίνει, πρέπει να πεθάνει, δηλαδή πρέπει να ελευθερωθεί από χιλιάδες μικρο – προσκολλήσεις και ταυτίσεις που τον κρατούν στην κατάσταση που βρίσκεται.

Είναι προσκολλημένος στο κάθε τι στη ζωή του. Προσκολλημένος στη φαντασία του, στη βλακεία του, ακόμα και στον πόνο του, ίσως περισσότερο σε αυτόν παρά σε οτιδήποτε άλλο. Πρέπει να ελευθερωθεί από την προσκόλλησή του. Η προσκόλληση σε πράγματα, η ταύτιση με πράγματα, διατηρούν ζωντανά μέσα του χιλιάδες από άχρηστα εγώ. Αυτά τα εγώ πρέπει να πεθάνουν, για να γεννηθεί το μεγάλο Εγώ. Αλλά πώς να τα αναγκάσει κανείς να πεθάνουν; Δεν θέλουν να πεθάνουν.

Σε αυτό το σημείο, η δυνατότητα της αφύπνισης έρχεται να σώσει την κατάσταση. Αφυπνίζομαι, σημαίνει αντιλαμβάνομαι τη μηδαμινότητά μου, δηλαδή την απόλυτη και πλήρη μηχανικότητά μου και την πλήρη και απόλυτη αδυναμία μου. Και δεν αρκεί να την αντιληφθεί κανείς φιλοσοφικά, με λέξεις. Είναι απαραίτητο να την αντιληφθεί με καθαρά, απλά και συγκεκριμένα γεγονότα, με τα δικά του γεγονότα. Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να γνωρίζει λίγο τον εαυτό του, θα ανακαλύψει μέσα του πολλά πράγματα, που θα τον τρομοκρατήσουν. Όσο ο άνθρωπος δεν τρομοκρατείται με τον εαυτό του, δεν γνωρίζει τίποτα γι αυτόν. Κάποιος έχει δει κάτι στον εαυτό του που τον τρομοκρατεί. Αποφασίζει να το αποβάλει, να το σταματήσει, να το τερματίσει. Αλλά όσες προσπάθειες κι αν κάνει, νιώθει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει, ότι όλα παραμένουν όπως ήταν πριν. Εδώ θα δει την αδυναμία του, την ανικανότητα και τη μηδαμινότητά του.

Ή πάλι, όταν ό άνθρωπος αρχίζει να γνωρίζει τον εαυτό του, βλέπει ότι δεν έχει τίποτα δικό του, δηλαδή ότι όλα όσα θεωρούσε δικά του, οι απόψεις του, οι σκέψεις του, οι πεποιθήσεις του, τα γούστα του, οι συνήθειές του, ακόμα και τα σφάλματα και οι αδυναμίες του, δεν είναι δικά του, αλλά ότι έχουν σχηματιστεί ή με τη μίμηση ή είναι δανεισμένα από αλλού. Αν τα νιώσει αυτά, ίσως να νιώσει τη μηδαμινότητά του. Και νιώθοντας τη μηδαμινότητά του θα πρέπει να δει τον εαυτό του όπως πραγματικά είναι,όχι για ένα δευτερόλεπτο, ούτε για ένα λεπτό, αλλά αδιάκοπα, χωρίς να το λησμονήσει ποτέ.

Αυτή η αδιάκοπη συνειδητότητα της μηδαμινότητάς του και της αδυναμίας του, θα του δώσει κάποτε το θάρρος να «πεθάνει», δηλαδή να πεθάνει όχι απλώς νοητικά ή στη συνειδητότητά του, αλλά και να απαρνηθεί πραγματικά και για πάντα αυτές τις πλευρές του εαυτού του που, ή είναι περιττές από την πλευρά της εσωτερικής του ανάπτυξης ή την εμποδίζουν.Αυτές οι πλευρές είναι, πρώτα απ’όλα, το «ψεύτικο εγώ» του και μετά όλες οι φανταστικές ιδέες που εχει για την «ατομικότητά» του, τη «θέλησή» του, τη «συνειδητότητά» του, την «ικανότητά του να ενεργεί», τις δυνάμεις του, την πρωτοβουλία του, την αποφασιστικότητά του και τα παρόμοια.»

«η ζωή φυσικά συνεχίζει ο δρόμο της, αλλά οι άνθρωποι δεν παύουν να πιστεύουν τις δικές τους ή στων άλλων τις θεωρίες και πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να γίνει κάτι. Όλες αυτές οι θεωρίες είναι βέβαια πέρα για πέρα φανταστικές, βασικά γιατί δεν υπολογίζουν το πιο σημαντικό δηλαδή το δευτερεύοντα ρόλο που παίζουν στην παγκόσμια κίνηση η ανθρωπότητα και η οργανική ζωή. Οι διανοητικές θεωρίες τοποθετούν τον άνθρωπο στο κέντρο των πάντων. Τα πάντα υπάρχουν γι αυτόν, ο ήλιος, τα αστέρια, το φεγγάρι, η γη. Ξεχνούν ακόμα και το σχετικό μέγεθος του ανθρώπου, τη μηδαμινότητα του την εφήμερη ύπαρξή του και άλλα πράγματα. Ισχυρίζονται ότι αν θέλει ο άνθρωπος, μπορεί να αλλάξει τη ζωή του, δηλαδή να οργανώσει τη ζωή του σύμφωνα με λογικές αρχές. Και όλη την ώρα εμφανίζονται νέες θεωρίες που, με τη σειρά του, προκαλούν αντίθετες θεωρίες. Και όλες αυτές οι θεωρίες και η σύγκρουση ανάμεσά τους, συνιστούν, χωρίς άλλο, μια από τις δυνάμεις που κρατούν την ανθρωπότητα στην κατάσταση που βρίσκεται τώρα. Πέρα από αυτό, όλες αυτές οι θεωρίες για τη γενική ευημερία και τη γενική ισότητα, δεν είναι μόνο ανέφικτες, αλλά θα ταν και μοιραίες αν πραγματοποιούνταν. Τα πάντα στη φύση έχουν τη σκοπιμότητά τους, τόσο η ανισότητα των ανθρώπων όσο και η δυστυχία του.»

«αν μπορούσε κανείς να καταλάβει όλη τη φρίκη της ζωής των συνηθισμένων ανθρώπων, που γυρίζουν γύρω από ασήμαντα ενδιαφέρονται και από ασήμαντους σκοπούς, αν μπορούσε να καταλάβει τι χάνουν, θα καταλάβαινε ότι ένα πράγμα μόνο είναι σοβαρό γι αυτόν – να ξεφύγει από τον γενικό νόμο, να ελευθερωθεί. Τι μπορεί να είναι σοβαρό για έναν φυλακισμένο και καταδικασμένο σε θάνατο; Μόνο ένα: πώς να σωθεί, πώς να γλιτώσει. Τίποτα άλλο.»

 Peter Ouspensky, "Αναζητώντας τον κόσμο του θαυμαστού"

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΚΕΨΗ: ΣΚΛΑΒΙΑ, Ή ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ;

Ο εγκέφαλος υπάρχει, εξαιτίας του Νου, (και όχι το αντίθετο). Κι επειδή ακριβώς υπάρχει εξαιτίας του Νου, είναι απαραίτητο κάποια στιγμή, (εμείς οι άνθρωποι), να συνειδητοποιήσουμε, πως ο εγκέφαλος, απλά συλλαμβάνει σκέψεις. Δεν σκέφτεται ο ίδιος. Εμείς σκεφτόμαστε…… Ο εγκέφαλος συλλαμβάνει, εκπέμπει, ενοποιεί, και εξαιτίας αυτής της ενοποίησης, έχει την ικανότητα να κάνει και σύνθεση σκέψεων...

Αποτελεί λοιπόν «εργαλείο» μας, παρά, δείκτη ζωής, και «αρματωμένο αρχηγό μας», που μας επιβάλει, μας κατευθύνει, μας ορίζει, μας βασανίζει, και μας κάνει δυστυχισμένους……. Νομίζουμε λοιπόν, (οι περισσότεροι), πως οι σκέψεις που συλλαμβάνουμε αποτελούν και την αλήθεια, (την πραγματικότητα) για το οτιδήποτε. Κι εκεί είναι και το μεγαλύτερο λάθος μας! Το ότι δεν διαχωρίζουμε εμάς, από το μυαλό μας, θεωρώντας, πως αυτό είναι όλη μας η ύπαρξη…. Γιατί δεν είμαστε το μυαλό μας, αλλά έχουμε ένα μυαλό, ως ένα όργανο στο σώμα μας……

Και πως ξεκινάμε; Μα από το ίδιο το μυαλό. (Με την έννοια της συνήθης λειτουργίας της σκέψης μας). Αρχικά όμως μόνο, μια και δεν γίνεται αλλιώς. Γιατί πάντα ξεκινάμε, από αυτά που ήδη έχουμε, ώστε να βρούμε ότι δεν βλέπουμε ακόμα… Το χρησιμοποιούμε λοιπόν ηθελημένα, σκεφτόμενοι, πως το ότι «δεν είμαστε το μυαλό μας», είναι μία αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Αυτό ως δεδομένο, για να δούμε που θα μας πάει η όλη αυτή θεώρηση. (Σε αυτό όμως έγκειται και το «ξεγέλασμα» του, μια και του δίνουμε, τι να πιστέψει). Κάτι σαν πείραμα…… Με αυτό όμως, θέτουμε σε λειτουργία, (σε εφαρμογή), μία διαδικασία, (ή, μία ικανότητα του Εαυτού, που ενώ Είμαστε, δεν γνωρίζουμε ακόμα…..), ενεργοποιώντας άλλα πράγματα για μας….. Αν ήξερε το μυαλό μας τι τρικ του κάνουμε, ποτέ δεν θα συμμετείχε. Έλα όμως που έτσι θα αποδειχθεί στη συνέχεια, πως ότι του δίνουμε Εμείς, αυτό και κάνει…….

Τι αναγνωρίζουμε όμως πως κάναμε ήδη; Πήραμε μία απόφαση, (έστω και ως πείραμα), όμως αυτή η πράξη της Απόφασης, είναι που έχει μεγάλη τελικά δύναμη, (και αφορά τις όποιες αλλαγές στην ύπαρξη μας), για ότι και να καταλήξουμε, και θέσουμε σε εφαρμογή, (αποφασίσουμε) για μας. Και αποτελεί και το μεγαλύτερο (ίσως) μυστικό…….

Αποφασίζοντας λοιπόν «να δούμε», αυτό που «δεν έχουμε ακόμα δει», (χωρίς να έχουμε δηλώσει τι είναι αυτό που θα δούμε), ερχόμαστε σε ασύνειδη (αρχικά) επαφή, με τη φύση του ίδιου του Δημιουργού….. Αφορά, κάτι σαν δήλωση, ώστε να μας κάνει γνωστά (αυτά τα) άλλα πράγματα που δεν γνωρίζουμε, ακόμα….

Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να μην ορίζουμε ποτέ, ούτε τι είναι ο αόρατος κόσμος, ούτε πως είναι, ούτε που πρέπει να φτάσουμε. Γιατί έτσι, (δηλώνοντας εκ των προτέρων τι θα βρούμε), δεν ανοίγεται ποτέ το αληθινό για μας. Αντίθετα, παραμένουμε εγκλωβισμένοι στα δεδομένα μας. Έτσι είναι, και παραμένει φυλακισμένη, η πλειοψηφία της ανθρωπότητας…..

Θεωρώντας πχ πως δεν υπάρχει περίπτωση (θετικής έκβασης και) αλλαγής, οποιασδήποτε κατάστασης μας, και αλλαγές (όντως) να έρθουν, (μπροστά μας σαν σημάδια να ακολουθήσουμε άλλους δρόμους), ποτέ δεν θα μπορέσουμε να τις δούμε, μια και έχουμε καθορίσει πως είμαστε καταδικασμένοι……

Αντίθετα, περιμένοντας, (ή καλύτερα πιστεύοντας) σε κάτι, που ενώ δεν γνωρίζουμε υπάρχει, (απλά οι ίδιοι δεν το αναγνωρίσαμε ακόμη), αποφασίζοντας όμως πως όταν έρθει, θα γνωρίζουμε πως αυτό που ήρθε «και Είναι», όσο παράλογο, κουλό, ή εκτός λογικής βρίσκεται, αποτελεί τον μόνο τρόπο, πραγματοποίησης, και εμφάνισης του…… Το να πάμε στα τυφλά για να το βρούμε….. Γιατί πραγματικά «αναγνωρίζουμε» όταν ήδη έχει ενεργοποιηθεί, αυτό που Είναι. Η όλη κατάσταση στην οποία θα βρισκόμαστε θα είναι τόσο αδιαμφισβήτητη για μας, σαν την αυτονόητη θεώρηση των ανθρώπων για τον Ήλιο, που ανατέλλει κάθε πρωί….

Τότε, θα έχουμε πάει σε πελάγη εντελώς άγνωστα για μας. Όμως, αυτό που κάνουμε τελικά, είναι η «απόφαση», πως η κατάσταση μας θα αλλάξει, αναγνωρίζοντας την κίνηση του Θεού, (του Σύμπαντος, του Ανώτερου Εαυτού, της Δύναμης, όπως θέλετε πείτε το), που απαντά, στο δικό μας κάλεσμα……

Αποφασίζοντας, και πιστεύοντας λοιπόν βαθιά μέσα μας, πως είμαστε κάτι, πέρα από το μυαλό μας, αυτό το κάτι, «ξυπνά» και είναι που μας απαντά…. Αν είμαστε σιωπηλοί, (εσωτερικά από σκέψεις), και παραμένοντες αφουγκραζόμενοι…..

Αυτό που ξυπνά, πράγματι δεν είναι το μυαλό μας λοιπόν. Μόνο η Ατομική βιωμένη του κατάσταση μπορεί να αποτελεί απόδειξη, και καμία λεκτική περιγραφή του δεν μπορεί ούτε καν να το προσεγγίσει. Άλλοι το λένε βίωμα, άλλοι τάση, άλλοι (το παρουσιάζουν) πως τους μιλά…. Όλα είναι το ίδιο.

Μεταφορικά, πράγματι είναι σαν κάτι να μιλάει μέσα μας….. Ακούγοντας το, και μένοντας σε αυτό, με την πάροδο του χρόνο αναπτύσσουμε τη φωνή του, ακούγοντας όλο και πιο πολύ, και όλο και πιο καθαρά. Μας ωθεί, πάντα σε λύσεις, σε καταστάσεις χωρίς προβλήματα, και σε μια ζωή, με την καλύτερη τροπή, όλων των ζητημάτων της ζωής μας ούτως ώστε, να μπορούμε να είμαστε ναι, και ευτυχισμένοι, παρά την δραματική εξωτερική κατάσταση στην οποία φαντάζει να ζει όλος ο κόσμος του σήμερα.

Από αυτή τη θέση, (της εσωτερικής τάσης που μας μιλά), μπορούμε να δούμε, όλα όσα μας ωθεί να κάνουμε το σώμα μας, (για την επιβίωση του), τα συναισθήματα μας, (που επίσης είναι ενέργειες που συλλαμβάνουμε), και πως, (με ποιους τρόπους), μας θέτουν σε ευτυχία ή δυστυχία, όπως, (το πιο σημαντικό), μπορούμε να ακούμε, όλες τις σκέψεις που συλλαμβάνει το μυαλό μας…..

Από εκεί, μπορούμε να δούμε, πως αν οι ίδιοι δεν αποφασίσουμε να ακολουθήσουμε την οποιαδήποτε σκέψη, μόνη της, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Οπότε δεν μπορεί και να μας εξουσιάζει. Εμείς, (έχουμε τη δυνατότητα, και την ικανότητα προς ανάπτυξη,) έτσι μπορούμε, καί τι θέλουμε να σκεφτόμαστε, καί πόσο, καί να έχουμε τον απόλυτο έλεγχο της κάθε έκφρασης της σκέψης μας.

Γιατί ως άνθρωποι, ότι κι αν συμβεί, σπάνια βλέπουμε αυτό που πράγματι είναι. Και τι κάνουμε συνήθως; Από ένα γεγονός, «φτιάχνουμε ολόκληρα σενάρια», τα οποία τα θεωρούμε και ότι συμβαίνουν, ενώ τα πάντα γίνονται μόνο στο μυαλό μας….. Χωρίς φυσικά να παίρνουμε χαμπάρι τη σκλαβιά της ίδιας της σκέψης μας, στην οποία είμαστε (ηθελημένα) εγκλωβισμένοι.

Ονειρεύομαι, (και οραματίζομαι) τη μέρα, που στα σχολεία μας, θα μαθαίνουν στα παιδιά, (εξελιγμένοι άνθρωποι), το «πως» να σκέφτονται. Γιατί είναι κάτι που μαθαίνεται, (και έτσι θα έπρεπε), αν δεν υπήρχαν άλλοι λόγοι που αυτό σήμερα είναι αδύνατο….. Τα παιδιά όμως, αντιλαμβανόμενα την υποκρισία, δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον ως προς την εκπαίδευση. Όλα είναι μία στημένη απάτη, και τίποτα το αληθινό δεν χαρακτηρίζει την παιδεία μας….

Όταν όμως από την άλλη, δεν γνωρίζουμε πως αυτό που είμαστε είναι πέρα από τη σκέψη μας, πολύ εύκολα μπορούν (κάποιοι που το γνωρίζουν), να μας παρασύρουν, (ενεργοποιώντας μας φοβικές σκέψεις), για να κάνουμε όχι μόνο αυτά που δεν θέλουμε, αλλά και ότι οι ίδιοι περιμένουν από μας….. Με αυτόν τον τρόπο υφίσταται υπέροχα δομημένη η χειραγώγηση των μαζών……

Η σκέψη είναι δύναμη. Αλλά μόνο γι’ αυτόν που αντιλαμβάνεται πως «μπορεί να αναγνωρίζει τις σκέψεις του», και γνωρίζει πως πάντα έχει επιλογή, και αυτή η επιλογή, εξαρτάται από τις αποφάσεις που παίρνει για τον ίδιο.

Τον άνθρωπο, που αναγνωρίζει τα παραπάνω, τα λειτουργεί, και τα ζει, δεν μπορεί κανείς να τον εκμεταλλευτεί, ή να τον επηρεάσει σε τίποτα.

Το μυαλό λοιπόν συλλαμβάνει. (Όπως ειπώθηκε). Συλλαμβάνει, τρισεκατομμύρια σκέψεις τη μέρα. Αυτές που θα μείνουν όμως και με τις οποίες θα ασχοληθεί, είναι αυτές που ο ίδιος, (ασυνείδητα) κρατά και συντηρεί κάθε μέρα. Και εξαρτώνται άμεσα, από τα συναισθήματα που έχει, που έχουν επέλθει, από την καλοπέραση, ή κακοπέραση του σώματος του. Της ύλης του σώματος του καλύτερα……. Από τα όποια συναισθήματα λοιπόν, έλκονται οι αντίστοιχες τους σκέψεις, που επιλέγονται και κολλάνε……. Αυτό, επαναλαμβανόμενο συνεχώς, αποκτά τέτοια δύναμη, που φτάνει να γίνεται αδύναμος ο ίδιος ο άνθρωπος απέναντι τους, με αποτέλεσμα, να είναι τόσο απορροφημένος, που να αδυνατεί να καταλάβει πως η ίδια η σύλληψη, δεν είναι μόνο το πρόβλημα, αλλά και το κλειδί για την λύση του.

Αυτό σημαίνει, πως είτε αλλάζοντας το συναίσθημα, ενεργοποιούμε και έλκουμε άλλες σκέψεις, είτε αλλάζοντας τις σκέψεις, έρχονται και κολλάνε άλλα συναισθήματα. Εκεί είναι που επιβάλλεται όμως, να νικήσουμε διδαχές, καθιερωμένα βαθιά ριζωμένα δεδομένα μας, όπως και πεποιθήσεις μιας ζωής, πρέπει, ή καταστάσεις του φαίνεστε, (με το τι έχουμε συνηθίσει να πιστεύουν οι άλλοι για την εικόνα που θέλουμε να έχουμε). Μύλος!!! 

Τι είναι όμως τελικά ποιο σημαντικό; Να παραμείνουμε (όπως οι άλλοι) φυλακισμένοι, ή να καταλάβουμε επιτέλους τι κάνουμε και να δώσουμε μια κλοτσιά σε όλο αυτόν τον εγκλωβισμό, τον οποίο επιβάλαμε οι ίδιοι στον εαυτό μας;

Εκτός αυτού, είναι θεμιτό να γνωρίζουμε, πως αφού πάμε κόντρα στη φύση μας, δεν είναι δυνατόν να παραμένουμε υγιείς και στο σώμα, (μια και νοσεί ήδη το συναίσθημα και ο νους μας), οπότε μια και δεν «ξυπνάμε», σίγουρα εμφανίζονται ασθένειες, (οι οποίες είναι και ένας τρόπος), που είτε θα ξυπνήσουμε, (γι’ αυτό και πολλοί μετά από ασθένεια αναθεώρησαν τη ζωή και τα πιστεύω τους, άλλαξαν, και ξεπέρασαν το όποιο πρόβλημα υγείας), είτε, θα τελειώσει η ζωή μας, γιατί έτσι κι αλλιώς, ο δρόμος που ακολουθούμε, δεν είναι ζωή……

Το μυαλό όμως, εκτός από το ότι συλλαμβάνει, (είναι πομπός), στέλνει και σκέψεις. (Είναι και δέκτης). Όταν οι σκέψεις που στέλνουμε λοιπόν είναι δηλητηριώδεις, επηρεάζουμε, και όλα τα περιβάλλοντα στα οποία ερχόμαστε σε επαφή, και φυσικά, τους ανθρώπους που τα απαρτίζουν, με τους οποίους συναλλασσόμαστε... Και τι κάνουμε; Τους επηρεάζουμε κι αυτούς, με όλο αυτό το δηλητήριο….. Ακριβώς με αυτόν τον τρόπο λειτουργεί ο κόσμος μας σήμερα…. Ανταλλάσοντας…….δηλητήρια… Συλλαμβάνουμε τις σκέψεις που κολλάνε στα συναισθήματα που έχουμε, και ταυτόχρονα, συντηρώντας τες, τις στέλνουμε (εκπέμποντας τες) προς τα έξω… Και η κατάσταση, βοηθάμε να διαιωνίζεται….

Όταν αντίθετα, συνειδητοποιούμε πως είμαστε πέρα από τη σκέψη μας, και ενεργοποιούμε αυτό που είμαστε (και μας μιλά), όλη η ενέργεια του περίγυρου μας, αρνείται να το δεχτεί. «Δεν μπορεί εσύ να είσαι καλά, όταν βλέποντας σε, μου θυμίζεις πόσο χάλια είμαι ο ίδιος».

Αυτό σημαίνει, πως πρέπει να κάνουμε διπλό αγώνα στη ζωή μας. Πρώτα να καταφέρουμε να είμαστε όσο γίνεται περισσότερο, (ώστε να αυξήσουμε στον εαυτό μας), την Αλήθεια του Είναι μας, και ταυτόχρονα, να λειτουργούμε με όσα αναγνωρίζουμε (πλέον) και προς τα έξω, στο κάθε περιβάλλον που βρισκόμαστε.

Οι αντιρρησίες, ή αυτοί που «θρέφονται» από την εξουσία και τη χειραγώγηση, δεν θα θέλουν να μας αφήσουν να λειτουργούμε έτσι από τη μια, από την άλλη όμως, είναι «χαρά Θεού» για τους ανθρώπους που ψάχνουν τρόπους να ελευθερωθούν…. Η πάλη είναι μεγάλη, όμως με Καθοδηγητή τον εαυτό μας, τα πάντα γίνονται (με τον καιρό), όλο και πιο εύκολα.

Γιατί στην πάλη δυναμώνουμε. Το σκοτάδι έλκει το Φως! Αυτό σημαίνει πως όταν το γνωρίζουμε, θα έχουμε στη ζωή μας, πολύ σκοτάδι ακόμα γύρω μας, ………..για να το φωτίσουμε. Μέχρι, να μην υπάρχει σκοτάδι όπου κι αν πάμε…… Όχι επειδή θα εθελοτυφλούμε, μα θα «καίγεται» με την εκπομπή, (εξαιτίας του δύναμης μας).

Εκτός αυτού, από ένα σημείο και μετά καταλαβαίνουμε, πως τελικά δεν υπάρχει καμία πάλη. Όλα εμφανίζονται ως πάλη, μέχρι «να πετάξουμε» από επάνω μας όλα τα δεδομένα, (καλά – κακά), και να αντιληφθούμε πως η Αλήθεια, είναι πέρα από οτιδήποτε φτιαχτό ως κανόνα, όριο, σωστό, πρέπον, συνετό. Η ζωή απλά κυλά.

-Συλλαμβάνουμε κάτι όπως ακριβώς είναι, χωρίς να το ορίζουμε παραπέρα. Είναι αυτό που είναι, όπως ακριβώς είναι.

-Νιώθουμε αυτό που Είναι στην ουσία του, χωρίς να το χρωματίζουμε. Δεν εμπλεκόμαστε «σε σχέση» μαζί του. Το καθένα, την εργασία του…..

-Και, περιποιούμαστε ένα υλικό σώμα ως όχημα μας εδώ, χωρίς να υποκύπτουμε στις ανεξέλεγκτες ορέξεις του…. Είναι απλά, ….. το ζωάκι μας, που ημερεύουμε….

Είναι τόσο όμορφα τα πράγματα. Μα τόσο όμορφα….
Δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός σε τίποτα. Όλοι οι διαχωρισμοί και οι οριοθετήσεις, είναι μόνο κατασκευάσματα της «μη φυσιολογικής» λειτουργίας και χρησιμοποίησης του μυαλού μας. Γιατί μόνο, «ο τρόπος σκέψης μας» μας χωρίζει από τα πάντα. Τίποτε άλλο….

Όταν αντιλαμβανόμαστε, νιώθουμε, και βιώνουμε όλα τα παραπάνω, τότε είμαστε σε θέση να κατανοούμε, πολύ περισσότερα, και πολύ βαθύτερα πράγματα για τα πάντα. Μα πάνω απ’ όλα για μας τους ίδιους.

Και τότε, ο εγκέφαλος μας, είναι (κατά κάποιον τρόπο), ο «μεταφραστής», ή «μεταβιβαστής» αυτού που είμαστε, … προς εμάς, (που ακόμα έχουμε ένα υλικό σώμα)….. Τότε, αποκτάμε την ικανότητα, να συνθέτουμε σκέψεις, και ακόμα και να δημιουργούμε, (έλκοντας), πολύ ανώτερες συνειδησιακές καταστάσεις. Τόσο δυνατές και θαυμάσιες, που αδυνατεί η οποιαδήποτε γλώσσα να τις περιγράψει. Γιατί η γλώσσα, είναι για να επικοινωνούμε μεταξύ μας ως ανθρώπινα υλικά όντα. Ως Πνευματικές Υπάρξεις όμως, αλλάζουν όλα….. Η Εσωτερική Γλώσσα, (αν μπορεί να θεωρηθεί έτσι), δεν έχει ανάγκη την εκμάθηση κανενός τρόπου επικοινωνίας, ή αλφαβήτου… Η ομιλία, (ας πούμε), είναι βαθιά αισθαντική (;). «Γνωρίζουμε» ακαριαία… Δεν υπάρχουν μυστικά, δεν υπάρχουν πρέπει, μη, γιατί…Δεν υπάρχει τίποτα…..

Ζώντας σε αυτό που είμαστε, «κατεβάζοντας το μέχρι το μυαλό μας», βρισκόμαστε σε θέση, (όσο μπορούμε), να περιγράψουμε, ή να πούμε γι’ αυτό που Είναι. Συνήθως παραπέμποντας σε εικόνες, αλληγορίες, παραδείγματα, (οικείων, γνωστών καταστάσεων), η ταξιδεύοντας τους άλλους με βήματα, που πρέπει να ακολουθούν, όμως μόνο αν «μπουν» οι ίδιοι…….πατώντας στις λέξεις, και υπερβαίνοντας τες…..

Αυτό που είναι, Είναι... Είμαστε… Φωτίζοντας «κάτι»…, (στρέφοντας του την προσοχή μας), μας εμφανίζει, (δίνει) ένα νόημα, γίνεται σύμβολο, (εικόνα), μεταβιβάζεται σε έννοια, για να μεταφερθεί από το Νου, προς τον εγκέφαλο του ανθρώπου, και να προκύψει γραπτό, ή λόγος….. Μέσα όμως, Είναι Όλα Μαζί, Τώρα, μόνο ως Βάθος….. Το όλο ξεδίπλωμα, είναι που δημιουργεί το χρόνο, που θα φέρει μία (υποτιθέμενη) κατάληξη σε μας…

Επιλέγουμε λοιπόν την κάθε κόλαση ή τον παράδεισο μας. Εμείς. Όπου κι αν είμαστε. Τα πράγματα είναι αυτά που είναι. Όταν δεν είμαστε σε Αυτό, είναι η Επιλογή μας, (Απόφαση, συνειδητή ή ασυνείδητη) που προσδίδει στα πράγματα το οτιδήποτε. Όμως αποτελεί «ικανότητα» μας τελικά, και όχι εγκλωβισμό. (Όταν κατανοηθεί).

Ας πάψουμε να εγκλωβιζόμαστε μέσα του…. (Στο να προσδίδουμε στα πάντα κατηγοριοποιήσεις, διαχωρισμούς και προσθήκες). Ο εγκλωβισμός, είναι μόνο για να «έχουμε μαγιά» του τι κάναμε, ώστε να αντιστρέψουμε τη διαδικασία, για να γίνει εργαλείο μας. Αρκετή μαγιά δεν φτιάξαμε; Πόσες αιώνες ακόμα θα ζυμώνουμε;