Αυτοκίνητα με καφεΐνη αντί για βενζίνη

Στο καφεκοπτείο και όχι στο βενζινάδικο μπορεί κάποια μέρα στο μέλλον να ανεφοδιάζονται τα αυτοκίνητα, αφού βρετανοί ερευνητές δημιούργησαν βιοκαύσιμα από καφέ. Μάλιστα, αν και οι ιδιότητες του βιοκαυσίμου ποικίλουν σε ένα βαθμό ανάλογα με την ποικιλία του καφέ, τελικά οποιοσδήποτε καφές φαίνεται πως είναι κατάλληλος για την παραγωγή βιοκαυσίμων, ακόμη και ο ντεκαφεϊνέ.
Οι ερευνητές του Κέντρου Βιώσιμων Χημικών Τεχνολογιών του Τμήματος Χημικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου του Μπαθ, με επικεφαλής τον δρα Κρις Τσακ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα ενέργειας και καυσίμων “Energy and Fuels” της Αμερικανικής Χημικής Εταιρείας, εξήγαγαν έλαιο από τα κατακάθια των αλεσμένων κόκκων του καφέ, αφού τα βούτηξαν σε έναν οργανικό διαλύτη. Στη συνέχεια, το έλαιο καφέ μετατράπηκε με την κατάλληλη χημική επεξεργασία (μετεστεροποίηση) σε βιοκαύσιμα.
Όπως είπε ο Τσακ, «περίπου οκτώ εκατομμύρια τόνοι καφέ παράγονται παγκοσμίως κάθε χρόνο και τα υπολείμματα του επεξεργασμένου καφέ περιέχουν έλαιο σε ποσοστό έως 20% ανά μονάδα βάρους. Αυτό το έλαιο έχει παρόμοιες ιδιότητες με τις ενεργειακές καλλιέργειες που σήμερα χρησιμοποιούνται για την παραγωγή βιοκαυσίμων. Όμως ενώ οι τελευταίες καλλιεργούνται ειδικά για τη δημιουργία καυσίμων, τα υπολείμματα του καφέ πετιούνται ως άχρηστα. Αν τα χρησιμοποιήσουμε, υπάρχει πραγματικά η δυνατότητα να παράγουμε ένα αληθινά βιώσιμο βιοκαύσιμο δεύτερης γενιάς».
Σύμφωνα με τους βρετανούς ερευνητές, ενθαρρυντικό στοιχείο τόσο για τους παραγωγούς βιοκαυσίμων, όσο και για τους χρήστες τους, είναι ότι, ανεξάρτητα από το είδος του καφέ («Ρομπούστα», «Αράμπικα» κ.α.), σε γενικές γραμμές το παραγόμενο βιοκαύσιμο έχει τις απαραίτητες προδιαγραφές για ένα αυτοκίνητο.
Οι ερευνητές πιστεύουν ότι στο μέλλον το βιοκαύσιμο από καφέ θα αποτελέσει (σχετικά μικρό) μέρος του συνολικού ενεργειακού μίγματος, ενώ θα μπορεί να παράγεται σε μικρή κλίμακα από καφεκοπτεία, που έχουν άφθονη την πρώτη ύλη, ώστε να παράγουν μόνα τους καύσιμα για τα αυτοκίνητά τους. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, ένα συνοικιακό καφεκοπτείο μπορεί να παράγει περίπου δέκα κιλά υπολειμμάτων καφέ ημερησίως, από τα οποία είναι δυνατό να παραχθούν γύρω στα δύο λίτρα βιοκαυσίμων.
Επίσης, μπορεί να στηθεί ένα δίκτυο συλλογής υπολειμμάτων καφέ από τα κατά τόπους καφεκοπτεία και η μεταφορά τους σε μια κεντρική μονάδα παραγωγής βιοκαυσίμων. Εξάλλου, μια όχι αμελητέα ποσότητα υπολειμμάτων καφέ δημιουργείται από τις βιομηχανίες του κλάδου, οι οποίες επίσης πετούν ως ακατάλληλους για επεξεργασία ουκ ολίγους κόκκους καφέ.
Μήπως, λοιπόν, οι BP και οι Shell του μέλλοντος θα είναι οι αλυσίδες τύπου Starbucks; Και μήπως -για να κάνουμε ένα αγγλόφωνο λογοπαίγνιο- ο Capuccino (καπουτσίνο) κάποτε θα λέγεται Car-puccinno;

Συναγερμό για την αθερίνα «καρχαρίας»

Συναγερμό για την αθερίνα «καρχαρίας» σημαίνουν οι επιστήμονες μετά το θάνατο 65χρονου.
Τον κώδωνα του κινδύνου για τη ραγδαία εξάπλωση της φονικής αθερίνας «καρχαρίας» κρούουν οι επιστήμονες του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου Αθηνών, σημειώνοντας ότι πρόκειται ίσως για την μεγαλύτερη απειλή στις ελληνικές θάλασσες. Μάλιστα, οι επιστήμονες ενοχοποιούν την αθερίνα «καρχαρίας» για τον πρόσφατο θάνατο 65χρονου λουόμενου στην περιοχή της Αναβύσσου, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή έπειτα από λοίμωξη που ξεκίνησε από διαμπερές τραύμα στην περιοχή του μηρού.
Η αθερίνα «καρχαρίας» παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στις ελληνικές θάλασσες το 2009 και χαρακτηρίζεται από την ταχύτητα της (σ.σ. οι επιστήμονες αναφέρονται σε αυτήν ως η «φεράρι» των θαλασσών). Αποκαλείται «καρχαρίας» λόγω του χαρακτηριστικού της πτερυγίου και καθώς διαθέτει τρεις σειρές μικρά αλλά κοφτερά δόντια, ενώ το μέγεθος της δεν διαφέρει από αυτό της συνηθισμένης αθερίνας. Στην Ελλάδα έχει παρατηρηθεί κυρίως στον Σαρωνικό, σε Λακωνία και Μεσσηνία αλλά και στην περιοχή της Χαλκιδικής.
Όπως τονίζουν οι επιστήμονες, το δάγκωμα της μπορεί να επιφέρει συμπτώματα όπως πυρετό, πόνο και κακώσεις στα κόκκαλα και το στομάχι, μέχρι και τραυματικό ακρωτηριασμό των άνω ή των κάτω άκρων. Μάλιστα, οι ειδικοί προβληματίζονται ιδιαίτερα από την επιθετική φύση της εν λόγω αθερίνας, η οποία δαγκώνει καθόλη τη διάρκεια της μέρας και της νύχτας ενώ ο πληθυσμός της πολλαπλασιάζεται το καλοκαίρι, αν και έχουν αναφερθεί κρούσματα επιθέσεων σε χειμερινούς κολυμβητές μέχρι και τον μήνα Δεκέμβριο.
Για την προφύλαξη των πολιτών, οι επιστήμονες συνιστούν την αποφυγή χρήσης αντηλιακών και κυρίως των διαφόρων ελαίων μαυρίσματος, καθώς υποστηρίζουν ότι τα εν λόγω λάδια προσελκύουν τις αθερίνες. «Όποιος δει αθερίνα-καρχαρία να βγει όσο πιο γρήγορα μπορεί από το νερό» συμβουλεύουν, συστήνοντας ωστόσο ψυχραιμία αφού τονίζουν ότι η επικίνδυνη αθερίνα έχει δείξει ότι μπορεί και «οσμίζεται» τον φόβο.
Από την πλευρά τους, οι περιφερειακές και τοπικές αρχές σε όλη την επικράτεια έχουν ήδη κινητοποιηθεί για την αντιμετώπιση του κινδύνου και πρόκειται να ξεκινήσουν μεγάλη εκστρατεία ευαισθητοποίησης του κοινού για τους κινδύνους των θερινών μπάνιων, με σύνθημα «Η αθερίνα δεν είναι τόσο αθώα όσο νομίζεις». Ακόμη, έχουν ακουστεί προτάσεις για την ανάθεση της καταπολέμησης της απειλής σε ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης, όμως μέχρι στιγμής ένα τέτοιο σχέδιο δεν έχει ευδοκιμήσει.

Λάμια χθόνια και μυθική;

Στην ελληνική μυθολογία η Λάμια ήταν βασίλισσα της Λιβύης που έγινε δαίμονας. Παίρνοντας όποια μορφή ήθελε, άρπαζε παιδιά και τρομοκρατούσε τους ανθρώπους.

Σύμφωνα με τον ιστοριογράφο του 3ου π.κ.ε. αιώνα Δούριδα η Λάμια ήταν κόρη του θεού Ποσειδώνα και της Λιβύης. Η ίδια ήταν βασίλισσα της Λιβύης και σύζυγος του Βήλου. Την αγάπησε ο Δίας και από την ένωση τους γεννήθηκαν πολλά παιδιά τα οποία σκότωσε η Ήρα από τη ζήλια της. Η Λάμια από τη στενοχώρια της μεταμορφώθηκε σε τέρας που σκότωνε παιδιά. Η Ήρα τότε την καταδίκασε να μην κοιμάται ποτέ, ο Δίας όμως την λυπήθηκε και της έδωσε την δυνατότητα να βγάζει τα μάτια της και να τα ξαναβάζει όποτε θελήσει. Κατά τον Στησίχορο από τα παιδιά της επέζησαν η Σκύλλα και ο Τρίτωνας.

Οι Λάμιες (στα Βασκικά, lamiak) στη Βασκική μυθολογία είναι μυθολογικά όντα συχνά συσχετισμένα με τις Σειρήνες, τις Γοργόνες και τις νεράιδες. Περιγράφονται με πόδια και νύχια κάποιου είδους πτηνού και ουρά ψαριού. Ήταν γυναίκες εξαιρετικού κάλλους και κατοικούσαν συνήθως σε ποτάμια. Συνήθιζαν να είναι ευγενικές και ο μόνος τρόπος για να εξαγριωθούν ήταν να τις πειράξουν τα μαλλιά. Πολλές φορές ερωτεύονταν θνητούς και έκαναν παιδιά μαζί τους. Ακόμα, συγχέονταν με την κύρια Βασκική θεότητα Μάρι.

Παραδόσεις του 3ου μ.κ.ε. αι. αναφέρουν ότι η Λάμια σύχναζε στις ερημιές όπου σαγήνευε τους νεαρούς ταξιδιώτες με έναν σαγηνευτικό, συριστικό ήχο και στη συνέχεια αφού τους αποπλανούσε τους ρουφούσε το αίμα και τους έτρωγε τα εντόσθια, όπως έκανε και η Έμπουσα.

Στις παραδόσεις των Δελφών αναφέρεται μια άλλη Λάμια, θεότητα των πηγών. Σύμφωνα με αυτούς τους μύθους η Λάμια ή Σύβαρις ήταν ένα πελώριο θηρίο που έμενε μέσα σε ένα σπήλαιο κοντά στην Κρίσσα της Φωκίδας και άρπαζε ανθρώπους και ζώα. Έπειτα από χρησμό, η πόλη των Δελφών, αποφάσισε να προσφέρει ένα νέο προς εξιλέωση του θηρίου. Μετά από κλήρωση ορίστηκε να θυσιαστεί ο Αλκυωνεύς, τον οποίο όμως αντικατέστησε με τη θέλησή του ο Ευρύβατος. Όταν ο Ευρύβατος μπήκε μέσα στο σπήλαιο άρπαξε τη Λάμια και την πέταξε μακριά στους βράχους, όπου και τσακίστηκε. Στο σημείο εκείνο ανάβλυσε μια πηγή που ονομάστηκε Σύβαρις.

Η Λάμια το αρχαιοελληνικό «θεϊκό τέρας» ταλαιπωρεί την περιοχή που σήμερα έχει το όνομά της, την Λαμία. Τωρα γιατί μια περιοχή και μάλιστα κεντρική, να έχει το όνομα μιας χθόνιας θεότητας … εεε «Κοντά στον Νου κι η Γνώση.» Κάνε μια βόλτα στην πόλη της Λαμίας και ΝΟΙΩΣΕ τις Ενέργειες της, ακόμη και άσχετος να είσαι, κάτι θα καταλάβεις.

Το όνομα Λάμια προέρχεται από το ρήμα «λαιμιώ» που μεταφέρεται στην νεοελληνική ως «καταβροχθίζω» «καταπίνω» και παράγεται από το ουσιαστικό «λαιμός» που είναι ο φάρυγξ. Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Λάμια βρίσκοταν στην υπηρεσία της Εκάτης. Ωστόσο, επρόκειτο για ένα ακόμη από τα πολλά θύματα του έρωτα του Διός, καθώς ήταν πολύ όμορφη και ο βασιλεύς των θεών δεν μπόρεσε να αντισταθεί στον πειρασμό.

Κόρη του βασιλέα της Λιβύης, είχε μάθει στα πλούτη και ο έρωτας του Διός, δεν μπορούσε να την αφήσει ασυγκίνητη. Φυσικά, αυτή η σχέση δεν μπόρεσε ν’ αφήσει ασυγκίνητη ούτε την Ήρα, η οποία έγινε έξω φρενών και αφάνισε όλα της τα παιδιά, εκτός από τη Σκύλλα, την οποία τη συναντάμε και στην Οδύσσεια, στην περιπλάνηση του Οδυσσέα. Η Λάμια, από τη στεναχώρια της μαράζωσε και από μία πολύ όμορφη γυναίκα μετατράπηκε σε ένα τέρας, με όμορφη γυναικεία μορφή από τη μέση και πάνω, ερπετό από τη μέση και κάτω. Από το μαράζι της που η Ήρα της σκότωσε τα παιδιά, επιτίθονταν κρυφά στα σπίτια των ανθρώπων ή όπου αλλού υπήρχαν βρέφη (π.χ. αν είχαν πάρει το βρέφος στο χωράφι και το άφηναν λίγο παράμερα για να κάνουν τη δουλειά του χωραφιού) εκείνη παραφυλούσε και την κατάλληλη στιγμή το άρπαζε. Σύμφωνα με το θρύλο, η Λάμια καταβρόχθιζε τα παιδιά των ανθρώπων.

Πολλοί αιφνίδιοι θάνατοι μωρών έχουν αποδοθεί στη Λάμια, με τη λογική ότι τη στιγμή που πήγε να τα αρπάξει, κάποιος γύριζε και στην κακία της το σκότωνε αντί να το αρπάξει. Στη Λάμια, αποδίδεται κι ένα άλλο ακόμη ανατριχιαστικό χαρακτηριστικό, λέγεται ότι έχει την ικανότητα να βγάζει τα μάτια της και να παραμένει πάντα ξύπνια, ακόμα και όταν κοιμάται. Εκτός αυτών, έχει την ικανότητα να αλλάζει μορφές κατά το δοκούν. Αν κατόρθωναν να την πιάσουν τότε θα βγάζαν απο την κοιλιά της ζωντανά τα παιδιά που είχε αυτή αρπάξει απο τους γονείς. Έτσι διαβάσαμε μια ιστορία Τιτάνων για παιδιά όμοια μ’ εκείνη του Κρόνου. Η Λάμια κάτεχε απίσης έναν πύργο όπως ο Κρόνος, δεν μπορεί να ξέρει κανείς αν στην πραγματικότητα ήταν θεά ή θεός, ή τελικά και τα δύο.

Ό κωμωδοποιός Αριστοφάνης που διασώζει τον μύθο, τον παραλλάσσει και τον διακωμωδεί, μιλάγια τα μέλη του σώματος της Λάμιας, τα οποία δεν ήταν καθόλου θηλυκά (όμοια και η Γοργώ έχει κάποτε φαλλό). Άλλωστε ήταν γνωστή για τις σφορδές ερωτικές επιθυμίες της, και έτσι πολλές εταίρες με ιδιαίτερα κακό χαρακτήρα τις φώναζαν Λάμιες και σήμερα την μοχθηρή και κακιά γυναίκα την αποκαλούμε Λάμια.

Αποκαλείται και Έμπουσα, ως θαλασσινή θεότητα ελάσσονος σημασίας. Ωστόσο, Έμπουσα αποκαλούταν κι η Εκάτη ενίοτε, πράγμα που δημιουργούσε μία σύγχιση ως προς τον προσδιορισμό της. Πρόκειται όμως για δύο διαφορετικά πρόσωπα. Την συγχέουν επίσης με την Μορμώ.

Η Μορμώ ήταν ένα μυθολογικό τρομακτικό φάντασμα με τη μορφή μιας δύσμορφης γριάς γυναίκας, με λυκίσιο ή σκυλίσιο πρόσωπο που έστελνε η θεά Εκάτη από τον Άδη και χρησιμοποιόταν σα φόβητρο των μικρών παιδιών. Πολλοί την ταυτίζουν με την Έμπουσα και τη Λάμια, θεωρώντας την σαν ένα τερατώδες φάσμα, δαίμονα ή βρικόλακα που τρώει ανθρώπους. Από το όνομά της παράγεται και η λέξη μορμολύκειο ή μορμολύκη, η προσωπίδα που παρίστανε τη Μορμώ που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι σα φόβητρο των παιδιών. Κατά συνεκδοχή μορμολύκεια αποκαλούσαν επίσης οι αρχαίοι έλληνες τα προσωπεία που έφεραν οι ηθοποιοί στα θέατρα.

Όπως γράφει ο λεξικογράφος Ησύχιος:
• η Μορμώ. και φόβητρον
[• των τραγωδών τα προσωπεία]
• ο ημείς Μορμώ φαμεν, το φόβητρον τοις παιδίοις

Στον Αριστοφάνη, συναντάμε την Έμπουσα να περιφέρεται στον κάτω κόσμο, το βασίλειο του Άδη. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, εκείνος που θα κάνει την είσοδό του στον κάτω κόσμο, θα την δει ως μια αγελάδα ή ένα μουλάρι ή μια σκύλα ή μια ωραία γυναίκα, με λαπερό πρόσωπο και το ένα της πόδι από χαλκό. Παρ’ όλα αυτά, δεν είμαστε σίγουροι ότι έχει να κάνει με την Λάμια. Η περιγραφή μοιάζει περισσότερο με την Εκάτη.

Άλλωστε οι άνθρωποι είναι ανίκανοι ή δεν θέλουν και ταυτόχρονα δεν μπορούν, να ξεχωρίσουν κάτι ή κάποια όντα που δεν έχουν μόνο μια μορφή, μιας και έχουν μάθει να δίνουν ονόματα και ετικέτες στα πάντα αλλά και να θεωρούν τα πάντα «μαύρο ή άσπρο» ξεχνώντας ακόμη πως και το μαύρο και το άσπρο έχουν άπειρες αποχρώσεις αλλά και πως ταυτόχρονα είναι διαφορετικά και ίδια. Φτου σκουλικομυρμηγκότρυπα !

Ένα σημείο που φαίνεται να συναντάμε στη σύγχρονη εποχή, είναι οι μαρτυρίες κατοίκων της επαρχιακής Λαμίας, οι οποίοι – γυναίκες ως επί το πλείστον – αναφέρουν ότι η Λάμια εξακολουθεί να περιφέρεται στα δάση της περιοχής, συνεχίζοντας ακάθεκτη το καταστροφικό της έργο. Με κάποιες διαφορές. Η Λάμια, φαίνεται να απομυζεί την ενέργεια των μωρών, αφήνοντάς τα πότε αναίσθητα και πότε νεκρά. Σε δύο μάλιστα περιπτώσεις, φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί βρέφη από το σπίτι τους τη νύχτα και να βρίσκονται αργότερα νεκρά. βαθειά μέσα στο δάσος. Στη μία από αυτές τις περιπτώσεις, το βρέφος βρέθηκε δίπλα σε μία πηγή όπου παραδοσιακά «συχνάζουν» νεράϊδες. Δεν έχουμε να κάνουμε με φάγωμα μωρού, αλλά με απορρόφηση ενέργειας.

Η Λάμια εκμεταλλεύεται την περίοδο της εγκυμοσύνης και της λοχείας μίας γυναίκας για να έρθει σε σεξουαλική επαφή με τον σύζυγο. Τις περισσότερες φορές, εμφανίζεται στον ύπνο του συζύγου ως μία πολύ θελκτική γυμνή μελαχροινή γυναίκα και συνουσιάζεται μαζί του. Ο σύζυγος έχει εκσπερμάτιση, τη λεγόμενη ονείρωξη. Σύμφωνα με την ιστορία αυτού του τύπου ονειρώξεων, η Λάμια παίρνει το σπέρμα που χρειάζεται για να γεννήσει τα δικά της μωρά. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, έχουν αναφερθεί μελαχροινές γυναίκες που κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της λοχείας «την πέφτουν» στο σύζυγο δια ζώσης κι αφού πάρουν αυτό που θέλουν (έρωτα) εξαφανίζονται ξαφνικά, χωρίς ίχνος. [3]

Ονομαστή ήταν επίσης η Αθηναία εταίρα Λάμια, διάσημη για τη σχέση της με τον Δημήτριο το Φαληρέα.

Παραδόσεις για Λάμιες υπάρχουν στην Βουλγαρία και στην χώρα των Βάσκων.

Ο αστεροειδής 248 Λάμια, που ανακαλύφθηκε το 1885, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή θεϊκή μορφή.

Λάμια
Η μαύρη Λάμια που έκλεισε
στην καρδιά της τον Άδη,
να κατέβω με πρόσταξε
μέσ’ στο ξερό πηγάδι,
νάβρω το δαχτυλίδι της
που μέσα εκεί έχει πέσει
μ’ ένα διαμάντι λιόκαλο
καρφωμένο στη μέση.
Ψάχνω, δε βρίσκω τίποτε…
Ω νύχτα, ω τέρας πλάνο!
Στα πόδια μου μιαν άβυσσο,
και μια Λάμια αποπάνω.
Κ. Παλαμάς

Αναφορές για την Λάμια:

Στράβων, Γεωγραφικά, 1, 2, 8, 24

ἐπεὶ δ’ οὐ μόνον ἡδὺ ἀλλὰ καὶ φοβερὸν
τὸ τερατῶδες, ἀμφοτέρων ἐστὶ τῶν εἰδῶν χρεία πρός
τε τοὺς παῖδας καὶ τοὺς ἐν ἡλικίᾳ· τοῖς τε γὰρ παισὶ
προσφέρομεν τοὺς ἡδεῖς μύθους εἰς προτροπήν, εἰς
ἀποτροπὴν δὲ τοὺς φοβερούς· ἥ τε γὰρ Λάμια μῦθός
ἐστι καὶ ἡ Γοργὼ καὶ ὁ Ἐφιάλτης καὶ ἡ Μορμολύκη.

Αντωνίνος Λιβεράλις, Μεταμορφώσεων Συναγωγή, 8, 1, 1

Παρὰ τὰ σφυρὰ τοῦ Παρνασσοῦ πρὸς νότον ὄρος ἐστίν,
ὃ καλεῖται Κίρφις παρὰ τὴν Κρῖσαν, καὶ ἐν αὐτῷ ἐστιν ἔτι
νῦν σπήλαιον ὑπερμέγεθες, ἐν ᾧ θηρίον ᾤκει μέγα καὶ
ὑπερφυές, καὶ αὐτὸ Λάμιαν, οἱ δὲ Σύβαριν, ὠνόμαζον.
τοῦτο
καθ’ ἡμέραν ἑκάστην τὸ θηρίον ἐπιφοιτῶν ἀνήρπαζεν ἐκ τῶν
ἀγρῶν τὰ θρέμματα καὶ τοὺς ἀνθρώπους. ἤδη δὲ τῶν Δελ-
φῶν βουλευομένων ὑπὲρ ἀναστάσεως καὶ χρηστηριαζομένων
εἰς ἥντινα παρέσονται χώραν, ὁ θεὸς ἀπόλυσιν ἐσήμανε τῆς
συμφορᾶς, εἰ μένοντες ἐθέλοιεν ἐκθεῖναι παρὰ τῷ σπηλαίῳ
ἕνα κοῦρον τῶν πολιτῶν.
κἀκεῖνοι καθάπερ ὁ θεὸς εἶπεν
ἐποίουν. κληρουμένων δ’ ἔλαχεν Ἀλκυονεὺς ὁ Διόμου καὶ
Μεγανείρης παῖς, μονογενὴς ὢν τῷ πατρὶ καὶ καλὸς καὶ
κατὰ τὴν ὄψιν καὶ τὸ τῆς ψυχῆς ἦθος.
καὶ οἱ μὲν ἱερεῖς
τὸν Ἀλκυονέα στέψαντες ἀπήγαγον εἰς τὸ τῆς Συβάριδος
σπήλαιον, Εὐρύβατος δὲ κατὰ δαίμονα ἐκ τῆς Κουρήτιδος
ἀπιὼν ὁ Εὐφήμου παῖς, γένος μὲν ἔχων Ἀξιοῦ τοῦ ποταμοῦ,
νέος δ’ ὢν καὶ γενναῖος, ἐνέτυχεν ἀπαγομένῳ τῷ παιδί.
πληγεὶς δ’ ἔρωτι καὶ πυθόμενος καθ’ ἥντινα πρόφασιν
ἔρχονται, δεινὸν ἐποιήσατο μὴ οὐκ ἀμῦναι πρὸς δύναμιν,
ἀλλὰ περιιδεῖν οἰκτρῶς ἀναιρεθέντα τὸν παῖδα.
περι-
σπάσας οὖν ἀπὸ τοῦ Ἀλκυονέως τὰ στέμματα καὶ αὐτὸς ἐπὶ
τὴν κεφαλὴν ἐπιθέμενος ἐκέλευεν ἀπάγειν ἑαυτὸν ἀντὶ τοῦ
παιδός. ἐπεὶ δὲ αὐτὸν οἱ ἱερεῖς ἀπήγαγον, εἰσδραμὼν καὶ
τὴν Σύβαριν ἐκ τῆς κοίτης συναρπάσας παρήνεγκεν εἰς
ἐμφανὲς καὶ κατὰ τῶν πετρῶν ἔρριψεν.
ἡ δὲ καταφερο-
μένη προσέκρουσε τὴν κεφαλὴν παρὰ τὰ σφυρὰ τῆς Κρίσης.
καὶ αὐτὴ μὲν τοῦ τραύματος ἀφανὴς ἐγένετο, ἐκ δὲ τῆς
πέτρας ἐκείνης ἀνεφάνη πηγή, καὶ αὐτὴν οἱ ἐπιχώριοι
καλοῦσι Σύβαριν· ἐκ ταύτης καὶ Λοκροὶ πόλιν ἐν Ἰταλίᾳ
Σύβαριν ἔκτισαν.

Φώτιος, Λεξικόν

Λάμια: θηρίον
Λάμια: ταύτην ἐν τηῖ Λιβύηι Δοῦρις ἐν δευτέρωι
Λιβυκῶν ἱστορεῖ γυναῖκα καλὴν γενέσθαι· μιχθέν-
τος δὲ αὐτηῖ Διὸς, ὑφ’ Ἥρας ζηλοτυπουμένην ἃ
ἔτικτεν ἀπολλύναι· διόπερ ἀπὸ τῆς λύπης δύσμορ-
φον γεγονέναι· καὶ τὰ τῶν ἄλλων παιδία ἀναρπά-
ζουσαν διαφθείρειν.

Η λίμνη του θανάτου που ρουφάει τη ζωή σε ό,τι την αγγίξει!

Είναι σαν τις μαγεμένες λίμνες στα παραμύθια. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι παραμύθι αλλά η αλήθεια!

Την ανακάλυψε ο φωτογράφος Nick Brandt όταν πλησίασε στις ακτές της λίμνης Νέϊτρον στην Τανζανία.
Το θέαμα είναι συγκλονιστικό και συνάμα ανεξήγητο! Κουφάρια από διάφορα ζώα - κυρίως πουλιά, μουμιοποιημένα σα να στάθηκαν για λίγο στα νερά της λίμνης και κάποιος να τους ρούφηξε από μέσα τους όλη την ζωή!
Τα νερά της λίμνης έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε νάτριο, τόσο που τα πάντα γύρω από την λίμνη είναι ξερά. Όλα τα έμβια όντα όταν την πλησιάζουν μετατρέπονται σε απολιθωμένα!

Η λίμνη αυτή είναι στην ουσία νεκρή. Οι θερμοκρασία του νερου φτάνει τους 60 βαθμούς κελσίου σύμφωνα με το επιστημονικό περιοδικό New Scientist.

Η ανθρώπινη επικοινωνία εξελίχθηκε από την επικοινωνία των πτηνών και των άλλων πρωτευόντων

Ένας ιδιαίτερος γίββωνας που ζει στην Ινδονησία ίσως αποτελεί τον «μεσάζοντα» που πέρασε στον άνθρωπο τις βάσεις της ομιλίας που είχαν τεθεί από τα πουλιά έτσι ώστε, συνδυάζοντάς τες με τους τρόπους επικοινωνίας των πρωτευόντων, το είδος μας να αναπτύξει τη μοναδική ανθρώπινη γλώσσα.
Έτσι τουλάχιστον θεωρεί ότι έγιναν τα πράγματα μια ομάδα ιαπώνων και αμερικανών γλωσσολόγων - αν και ο εμπνευστής της ιδέας αναγνωρίζει ότι το ζήτημα παραμένει ανοιχτό προς συζήτηση και μελέτη.
Οι ασημένιοι γίββωνες της Ιάβας (Hylobates moloch), οι οποίοι ζουν στα τροπικά δάση και έχουν κηρυχθεί απειλούμενο είδος, έχουν ένα εξαιρετικά ασυνήθιστο χαρακτηριστικό - το ότι τραγουδούν. Μπορούν να εκφωνήσουν 14 διαφορετικές νότες για να συνθέσουν μακροσκελή, σύνθετα τραγούδια τα οποία χρησιμοποιούν για να επικοινωνήσουν με τους ομοειδείς τους οριοθετώντας το έδαφός τους και στέλνοντας μηνύματα στα μέλη της οικογένειάς τους ή στους υποψήφιους-ες παρτενέρ για το ζευγάρωμα.
Με μια μελέτη τους που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Frontiers in Psychology» δύο καθηγητές του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) υποστηρίζουν ότι το τραγούδι του ασημένιου γίββωνα «κρύβει» μέσα του ενδείξεις που μας αποκαλύπτουν την εξέλιξη της ανθρώπινης γλώσσας και συγκεκριμένα το πώς αυτή αναπτύχθηκε χρησιμοποιώντας ως βάσεις τους αρχαιότερους τρόπους επικοινωνίας των άλλων πρωτευόντων θηλαστικών αλλά και των πτηνών.
Από τα πτηνά, λένε οι επιστήμονες, πήραμε τη μελωδική πλευρά της ομιλίας μας, ενώ από τα άλλα πρωτεύοντα πήραμε την πιο «πραγματιστική» πλευρά του λεκτικού νοήματος του περιεχομένου της. Κάποια στιγμή μέσα στα τελευταία 100 εκατομμύρια χρόνια το είδος μας ένωσε τις δύο αυτές πλευρές σε μία δημιουργώντας τη μοναδική, πλούσια και απείρως εξελισσόμενη ανθρώπινη γλώσσα.

Άπειρες δυνατότητες
Σε αντίθεση με τον άνθρωπο όλα τα άλλα ζώα φαίνονται να έχουν ένα «όριο» στην επικοινωνία τους: τα σύνολα εννοιών που μπορούν να εκφράσουν είναι πεπερασμένα. Η ανθρώπινη γλώσσα όμως είναι απεριόριστη: μπορεί να επεκτείνεται συνεχώς ενσωματώνοντας άπειρα σύνολα νέων εννοιών. Το πώς δημιουργήθηκε αυτό το μοναδικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό είναι ένα ζήτημα που απασχολεί την επιστήμη.
«Πώς προέκυψε η ανθρώπινη γλώσσα; Αυτό έγινε τόσο μακριά στο παρελθόν ώστε δεν μπορούμε απλώς να πάμε προς τα πίσω και να εξαγάγουμε άμεσα συμπεράσματα» εξήγησε σε δελτίο Τύπου ο Σιγκέρου Μιγιαγκάουα, καθηγητής Ιαπωνικής Γλώσσας στο ΜΙΤ, εκ των συγγραφέων της μελέτης και κύριος εμπνευστής της νέας θεωρίας. «Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να βρούμε μια θεωρία η οποία να είναι σε γενικές γραμμές συμβατή με τα όσα γνωρίζουμε για την ανθρώπινη γλώσσα και τα άλλα παρόμοια συστήματα στη φύση».
Ο κ. Μιγιαγκάουα και οι συνάδελφοί του θεωρούν ότι το «κλειδί» βρίσκεται ακριβώς στις «απεριόριστες» δυνατότητες της ανθρώπινης γλώσσας, οι οποίες τελικά, όπως υποστηρίζουν, είναι μόνο φαινομενικά «άπειρες»: ορισμένες από αυτές αν αναλυθούν επιδεικνύουν τις πεπερασμένες ιδιότητες των γλωσσών των άλλων ζώων. Αυτό κατά τη γνώμη τους σημαίνει ότι η ανθρώπινη γλώσσα έχει πολύ περισσότερες ομοιότητες απ' ό,τι νομίζαμε με τις άλλες γλώσσες του ζωικού βασιλείου.
«Ναι, η ανθρώπινη γλώσσα είναι μοναδική, αν όμως τη διαχωρίσουμε με τον σωστό τρόπο τα δύο μέρη που εντοπίζουμε έχουν στην ουσία πεπερασμένο χαρακτήρα» λέει ο καθηγητής «και έχουν προηγούμενα στον κόσμο των ζώων. Σύμφωνα με την υπόθεσή μας ενώθηκαν με μοναδικό τρόπο στην ανθρώπινη γλώσσα».
Τα συμπεράσματα της νέας μελέτης - την οποία υπογράφουν επίσης ο Ρόμπερτ Μπέργουικ από το ΜΙΤ και οι Σίρο Οτζιμα και Καζούο Οκανόγια από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο - βασίζονται σε προηγούμενη ερευνητική εργασία του κ. Μιγιαγκάουα, η οποία υποστηρίζει ότι η ανθρώπινη γλώσσα αποτελείται από δύο διαφορετικά «επίπεδα»: το εκφραστικό, το οποίο σχετίζεται με τη μεταλλασσόμενη δομή των προτάσεων, και το λεκτικό, το οποίο ενσωματώνει τον πυρήνα του περιεχομένου των προτάσεων (η ιδέα αυτή βασίζεται με τη σειρά της στο προηγούμενο έργο άλλων γλωσσολόγων, μεταξύ των οποίων ο Νόαμ Τσόμσκι, ο Κένεθ Χέιλ και ο Σάμιουελ Τζέι Κέιζερ).
Σύμφωνα με τους συγγραφείς της, το εκφραστικό επίπεδο σχετίζεται με το κελάηδισμα των πουλιών ενώ το λεκτικό σχετίζεται με τις γλώσσες των πρωτευόντων. Οι ερευνητές σημειώνουν ότι καθώς ο πιο πρόσφατος κοινός πρόγονος των πτηνών και των ανθρώπων τοποθετείται περίπου πριν από 300 εκατομμύρια χρόνια, η «γλωσσική» μεταξύ τους σχέση θα πρέπει να είναι έμμεση, μέσω των πρωτευόντων, πιθανώς ακόμη και μέσω του ασημένιου γίββωνα.

Δεκαπένταχρονες απέδειξαν ότι τα φυτά δεν μεγαλώνουν κοντά σε Router με WiFi

Δεκαπεντάχρονοι μαθητές γυμνασίου σχεδίασαν και περάτωσαν επιστημονικό πείραμα για να εξετάσουν την επίδραση της ακτινοβολίας κινητών τηλεφώνων στα φυτά. Τα αποτελέσματα μπορεί να σας εκπλήξουν.

Πέντε δεκαπέχρονες νεαρές από τη Δανία δημιούργησαν πρόσφατα ένα επιστημονικό πείραμα που έχει προκαλέσει σάλο στην επιστημονική κοινότητα.
Ξεκίνησαν με μια παρατήρηση και μια ερώτηση. Τα κορίτσια παρατήρησαν ότι όταν κοιμόνταν με τα κινητά τους τηλέφωνα κοντά στο κεφάλι τους τη νύχτα, είχαν συχνά δυσκολία συγκέντρωσης στο σχολείο την επόμενη μέρα. Ήθελαν να δοκιμάσουν την επίδραση της ακτινοβολίας ενός κινητού τηλεφώνου για τους ανθρώπους, αλλά το σχολείο τους, Hjallerup School στη Δανία, δεν έχει τον εξοπλισμό για να χειριστεί ένα τέτοιο πείραμα. Έτσι, τα κορίτσια, σχεδίασαν ένα πείραμα που θα δοκίμαζαν την επίδραση της ακτινοβολίας κινητών τηλεφώνων σε ένα φυτό αντ 'αυτού.

Φωτογραφία χορηγία του Kim Horsevad, καθηγητή στο Hjallerup Skole στη Δανία.
Οι μαθήτριες τοποθέτησαν έξι δίσκους γεμάτους με Lepidium sativum, ένα είδος κάρδαμου σε ένα δωμάτιο χωρίς ακτινοβολία και έξι δίσκους των σπόρων σε ένα άλλο δωμάτιο δίπλα σε δύο router -δρομολογητές με ασύρματο wifi, που σύμφωνα με τους υπολογισμούς των κοριτσιών, εκπέμπει το ίδιο είδος ακτινοβολίας με το συνηθισμένο κινητό τηλέφωνο.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων 12 ημερών, τα κορίτσια παρατήρησαν, μέτρησαν, ζύγισαν και φωτογράφισαν τα αποτελέσματά τους. Παρά το γεγονός ότι το πείραμα, δεν είχε τελειώσει, τα αποτελέσματα ήταν φανερά -οι σπόροι κάρδαμου που ήταν τοποθετημένοι κοντά στα router δεν είχαν μεγαλώσει. Πολλοί από αυτούς ήταν εντελώς νεκροί. Ενώ οι σπόροι κάρδαμου που φυτεύτηκαν σε άλλο δωμάτιο, μακριά από τα router, βλάστισαν.
Τα κορίτσια κέρδισαν με το πείραμα (εικονίζεται παρακάτω) κορυφαίες διακρίσεις σε τοπικό διαγωνισμό της επιστήμης και το ενδιαφέρον των επιστημόνων σε όλο τον κόσμο.

Οι έφηβες που έκαναν το πείραμα με τα φυτά και το ρούτερ, κινητό τηλέφωνο, Hjallerup Σκολε
Σύμφωνα με τον Kim Horsevad, καθηγητή στο Hjallerup Skole στη Δανία, όπου έλαβε χώρα το πείραμα το κάρδαμου, ένας καθηγητής νευροεπιστήμης του Ινστιτούτου Καρολίνσκα στη Σουηδία, ενδιαφέρεται για την επανάληψη του πειράματος σε ελεγχόμενο επαγγελματικό επιστημονικό περιβάλλον.
Το WiFi στα σχολεία αποδεικνύεται επικίνδυνο.

Μπορεί να χρειάζεται να κοιτάξετε τη μεταφορά του router σας τουλάχιστον 2 δωμάτια μακριά από όπου κοιμάστε.

 

Subtitles

• subtitles off

Captions

• captions off

Chapters

Chapters

 

Loading video...

 

Replay

Share

• Embed on your site

Powered by

Report an issue

More information about this issue would be really helpful.

Thank you for your feedback!

 

Η αρχαία Ριζηνία στην Κρήτη

Ο αρχαίος οικισμός βρίσκεται στην καρδιά του νησιού της Κρήτης, στις ανατολικές πλαγιές του ορεινού όγκου του όρους Ίδη ή Ψηλορείτης.

Είναι σε ένα οροπέδιο με υψόμετρο 650 μέτρων και οι εντόπιοι το αποκαλούν ‘Πατέλλα του Πρινιά» ή ‘Πατέλα’.
Οι ανασκαφές στην αρχαία πόλη έχουν φέρει στο φως αστικά δομημένα τετράγωνα που χωρίζονται από δρόμους και σχηματίζουν την εικόνα μιας  τραπεζοειδούς πλατείας, όπου φιλοξενείται και ένα μνημειακός ιστορικός ναός όπου σε αυτόν βρέθηκαν γλυπτά θεϊκών μορφών.

Όπλα που βρέθηκαν στη νεκρόπολη

Η ανακάλυψη της πόλης έγινε το 1906-1908 από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή. Στην αρχή εντοπίστηκαν τα ερείπιά της και καθορίστηκε ως μια σπουδαία πόλη της Κρήτης.
Αρχικά υπήρχε η γνώμη πως ήταν η Απολλωνία. Μία επιγραφή, όμως, που βρέθηκε στο χώρο της αρχαίας πόλης έφερε τα γράμματα (Ι)ΖΕΝΙ(Α), η οποία επιβεβαιώνει την ύπαρξη της αρχαίας πόλης Ριζηνία, την οποία αναφέρει ο Στέφανος Βυζάντιος: Ριζηνία πόλις Κρήτης ή Ριττηνία.
Η Ριζηνία άκμασε από την Υστερομινωική περίοδο (1600 π.Χ.) μέχρι την Ελληνιστική (67 π.Χ.). Αλλά τα πιο σπουδαία μνημεία της, οι ναοί, ανήκουν στην ελληνική αρχαϊκή περίοδο του 7ου-6ου αιώνα π.Χ.
Η θέση της Ριζηνίας πάνω στην Πατέλλα, στο κέντρο σχεδόν της Κρήτης, ανάμεσα στο δρόμο που ένωνε τις δυο μεγάλες πόλεις, την Κνωσό και τη Γόρτυνα, είχε μεγάλη στρατηγική σημασία.

Αρχαίος τάφος που βρέθηκε στη 'Σιδεροσπηλιά'

Ο κύριος της Ριζηνίας, ήταν κύριος όλης της κοιλάδας, που απλώνεται μπροστά της, βορειοανατολικά. Γι' αυτό φαίνεται να έπαιξε σπουδαίο ρόλο στις σχέσεις Κνωσού-Γόρτυνας.
Η Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή άρχισε τις εργασίες της εκ νέου το 1969 και συνεχίζει την έρευνα και την εκπαίδευση σε σπουδαστές της κάθε καλοκαίρι.
Σύμφωνα με τον καθηγητή αρχαιολογίας Dario Palermo από το Πανεπιστήμιο της Κατάνια, το 2012, η ιταλική αποστολή εντόπισε τη νεκρόπολη της αρχαίας πόλης, στο ανατολικό μέρος της Πατέλας που έχει την εντόπια ονομασία ‘Σιδεροσπηλιά’.
Στην περιοχή ανακαλύφθηκε και ένα εργαστήριο αγγειοπλαστικής που είχε τρεις κλιβάνους και βοηθητικούς χώρους στο επικλινές ενός λοφίσκου, σε μικρή απόσταση από την Πατέλα. Στοιχεία που βρέθηκαν στην περιοχή ανάγονται στην νεολιθική εποχή και φθάνουν μέχρι τη μεσο-μινωική.
«Πάνω στο ύψωμα υπήρχε ένα αρκετά μεγάλο φρούριο Ελληνιστικής εποχής (330-70 π.Χ.). Η βόρεια πλευρά του ήταν 50 μ. και στις γωνίες του είχε πύργους τετράγωνους. Στο ανατολικό τμήμα της Πατέλλας, βρέθηκαν πολλά πήλινα αφιερώματα, όστρακα αγγείων, ειδώλια κ.λπ. Τα σπουδαιότερα είναι ειδώλια λατρείας θεάς με βάση κυλινδρική και με τα χέρια υψωμένα. Βρέθηκε επίσης άγαλμα γυναικείας θεότητας, η οποία κάθεται σε θρόνο.

Στο ύψωμα της Πατέλας έχει χτισθεί ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα

Ο ναός της Ρέας Είναι ο βορειότερος από τους δυο ναούς, που αποκαλύφτηκαν στο ανατολικό τμήμα της Πατέλλας. Αποτελείται από τον κυρίως ναό και τον πρόναο.
Στη μέση του ναού παρατηρείται ένας ορθογώνιος χώρος που περιορίζεται από πλάκες, κάθετα τοποθετημένες. Μέσα σ' αυτό το χώρο γινόταν θυσίες, όπως πιστοποιούν οι στάχτες και τα κόκαλα των θυσιαζομένων ζώων που καίγονταν , και βρέθηκαν στο ψημένο από τη φωτιά δάπεδο του.
Στην ανατολική πλευρά του θυσιαστηρίου σώζεται η βάση μιας κολόνας, μινωικού τύπου, και στη βορειοδυτική γωνία του ναού άλλη μια παρόμοια, που η θέση της πρέπει να ήταν μάλλον απέναντι στην προηγούμενη, στη μέση της δυτικής πλευράς του θυσιαστηρίου. Στο νοτιοδυτικό τοίχο του ναού βρίσκεται ένα θρανίο από ασβεστόλιθο, όμοιο με εκείνα των μινωικών ιερών», σημειώνει η περιηγητική ιστοσελίδα της Κρήτης.
Η αρχαία πόλη που είναι σύγχρονη της Λατώ και της Πολυρρήνιας, αποικίστηκε από Έλληνες της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη από «τα πρώτα λίθινα κτήρια μετά την πτώση των μυκηναϊκών βασιλείων. Ο πρώτος ναός της πόλης, χρονολογείται γύρω στο 625 π.Χ. και είναι ο αρχαιότερος γνωστός ελληνικός ναός διακοσμημένος με γλυπτά θεϊκών μορφών.
Ο ναός Β΄ είναι γνωστός για το δαιδαλικό έργο κατασκευής του και φιλοξενούσε «ένα άγαλμα θεάς καθισμένης σε θρόνο φορώντας ένα ένδυμα διακοσμημένο με ζώα, όπως άλογο, λιοντάρι και μία σφίγγα. Η θεά εκπροσωπούσε τη Ρέα ή την Άρτέμιδα ‘ως θεά των ζώων’.
Τα περισσότερα ευρήματα από την αρχαία πόλη, όπως ο μοναδικός ζωφόρος ιππέων, διατηρούνται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου.

Αττική Τραγωδία και Σόλων

Διάφορες θεωρίες έχουν προταθεί, για να ερμηνεύσουν την εμφάνιση της αττικής τραγωδίας.

Μία από αυτές,του G. Else, The Originand Early Form of Tragedy, NewYork 1965, φαίνεται να δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο πολιτικό στοιχείο ως παράγοντα που διαμόρφωσε την τραγωδία. Ως θεωρία που προσπαθεί να ερμηνεύσει τα πάντα από μια ορισμένη σκοπιά είναι εξίσου μονομερής, όπως άλλες θεωρίες που ανάγουν τη γέννηση του θεάτρου αποκλειστικά στο τελετουργικό στοιχείο προς τιμήν του Διονύσου. Εντούτοις αξίζει να κρατήσουμε απ’ αυτήν τον τονισμό του πολιτικού στοιχείου.

Κατά τη γνώμη του Elseτον αληθινό πρόδρομο της τραγωδίας πρέπει να τον αναζητήσουμε στο πρόσωπο του Σόλωνα. Ο Σόλωνας συνδυάζει τον πολιτικό και τον ποιητή και μέχρι την εποχή του Αισχύλου είναι ουσιαστικά ο μόνος Αθηναίος ποιητής του οποίου σώζονται έργα. Οι πολιτικές του ιδέες εκφράστηκαν αρχικά με το ελεγειακό δίστιχο, το αποδεκτό μέσο για παραίνεση και συμβουλή, και κατόπιν με τον ιαμβικό και τροχαϊκό στίχο. Ο Σόλων υπήρξε, λοιπόν, σημαντική πηγή για την τραγωδία, επειδή στην δική του προσωπική ένωση του ποιητή με τον πολιτικό προοικονομείται η ένωση τραγωδίας και πολιτικού στοιχείου. Ο Σόλων φαίνεται ότι επέλεξε να εκφραστεί σε τροχαϊκά και ιαμβικά μέτρα, τα κατοπινά μέτρα της τραγωδίας, προφανώς επειδή ένιωσε ότι το ελεγειακό μέτρο ήταν πολύ απρόσωπο και απόμακρο, για να εκφράσει τις προσωπικές του απόψεις. Αντ’ αυτού επιλέγει μέτρα που είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί από τον Αρχίλοχο, αλλά τα εμποτίζει με μια σοβαρότητα και αίσθηση δημόσιας ευθύνης, η οποία κατά βάθος αντιτίθεται στο αρχιλόχειο πνεύμα. Είναι η σοβαρότητα του ηρωικού πνεύματος που ο Σόλων το προσγειώνει στον αθηναϊκό ρεαλισμό και διαμορφώνει απ’ αυτό μια μορφή ευθείας αυτοπαρουσίασης μπροστά στο λαό της Αθήνας. Ο Σόλων μας παρουσιάζει τον εαυτό του πάνω απ’ όλα ως δημόσιο πρόσωπο, το οποίο δεν κυριαρχείται από το πάθος, αλλά ερμηνεύει λογικά το χαρακτήρα και τα κίνητρα των ανθρώπων. Όλο το σολώνειο οικοδόμημα εγκιβωτίζεται μέσα στο πλαίσιο της Δίκης, η οποία αποδίδει σε κάθε άνθρωπο την πρέπουσα θέση του. Αυτή η τελευταία ιδέα αποτελεί προίκα του Σόλωνα στην τραγωδία.

Ο Σόλων επομένως αποτελεί έναν πολιτικό που εξηγεί ποιητικά τις πράξεις του σαν να ήταν μπροστά σε μια ομάδα πολιτών και όχι τόσο σαν να ήταν μπροστά στους θεούς. Η ποίησή του αποτελεί μίγμα πολιτικού λόγου και νομικών επιχειρημάτων. Το γεγονός ότι αυτού του είδους η έκφραση είναι φυσική γι’ αυτόν και αντιληπτή από το κοινό του δείχνει το βαθμό στον οποίο ποίηση και πολιτική ενσωμάτωναν η μία την άλλη ήδη από τον 6οαιώνα π.Χ. στην Αθήνα.

Οι τύραννοι στην Αθήνα κατανόησαν νωρίς τη σχέση ποίησης και πολιτικής νομιμότητας. Ο Πεισίστρατος κατάλαβε τη δύναμη της ποίησης, όταν αυτή προσδένεται σε πολιτικούς σκοπούς. Έτσι προσπάθησε να καρπωθεί το ρόλο της ποίησης ως δημόσιου παράγοντα, θεμελιώνοντας τις δύο μεγαλύτερες αθηναϊκές ποιητικές γιορτές, τα Παναθήναια και τα Μεγάλα Διονύσια. Πρέπει να επισημανθεί η ειρωνεία του γεγονότος πως αν και οι τραγικοί αγώνες θεσμοθετήθηκαν την εποχή της τυραννίας, εντούτοις η τραγωδία απετέλεσε το κατεξοχήν μέσο δαιμονοποίησης των τυράννων. Τέτοιου είδους παρατηρήσεις οδήγησαν τον Connorνα προτείνει μια εναλλακτική ριζοσπαστική άποψη για το χρόνο και το λόγο θεσμοθέτησης των Μεγάλων Διονυσίων. Για τον Connor τα Μεγάλα Διονύσια θεσμοθετήθηκαν μετά την πτώση των τυράννων ως μέσο για τον εορτασμό της νέας ελευθερίας και κοινωνικής τάξης που προέκυψε στην τελευταία δεκαετία του 6ου αιώνα Η θεωρία του Connorαπαιτεί η ενσωμάτωση της πόλης των Ελευθερών στην Αττική να έγινε μετά την κλεισθένεια μεταρρύθμιση της αθηναϊκής πολιτείας.

Στα Διονύσια η τραγωδία γίνεται δημόσια θεσμοθετημένο θέαμα και ενσωματώνεται στη ζωή του συνόλου των Αθηναίων πολιτών. Η βαρύτητα που αποκτούν οι θεατρικές παραστάσεις στη δημόσια ζωή της Αθήνας φαίνεται από το γεγονός ότι η χρηματοδότησή τους αποτελεί μια τιμητική όσο και δυσβάσταχτη λειτουργία, όπως είναι λ.χ. και η τριηραρχία. Αλλά και οι γενικότερες συνθήκες παραγωγής και παράστασης των τραγωδιών φαίνεται να ευνοούν την πολιτικοποίηση του θεσμού: υπεύθυνοι για τη διοργάνωση των δραματικών αγώνων είναι οι ανώτατοι άρχοντες του κράτους (ο επώνυμος άρχων για τα Μεγάλα Διονύσια, ο άρχων βασιλεύς για τα Λήναια). Ο ποιητής που ήθελε να ανεβάσει έργο του έπρεπε πρώτα να απευθυνθεί στον αρμόδιο άρχοντα, για να λάβει χορό. Οι άρχοντες εξέταζαν κυρίως τα χορικά των τραγωδιών, επειδή αυτά αποτελούσαν το πλέον ιδεολογικό και πολιτικό μέρος του έργου (βλ. π.χ. το τέλος των Ευμενίδων, όπου ο Αισχύλος συζητά τις αρμοδιότητες του Αρείου Πάγου).Έτσι εξαρτιόταν απόλυτα από την πολιτεία και τους αξιωματούχους της το αν ένας ποιητής θα είχε τη δυνατότητα να παρουσιάσει στο κοινό το έργο του. Αντίθετα από τους λυρικούς ποιητές, όπως ο Πίνδαρος ή ο Σιμωνίδης, οι οποίοι εξαρτώνταν από τυράννους ή βασιλείς, οι τραγικοί ποιητές κατά κάποιο τρόπο εξετάζονται, μέσω των αρχόντων, απ’ όλη την πόλη, την πολιτική κοινότητα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η τραγική τέχνη να υπόκειται στην επίδραση του ανταγωνισμού των πολιτικών δυνάμεων για επιρροή και να αποτελεί μέρος αυτής της πάλης. Ο ποιητής έπρεπε κατά κάποιο τρόπο να αποτελεί εκπρόσωπο ορισμένων πολιτικών τάσεων. Επιπλέον, η ίδια η πολύπλοκη διαδικασία της ψηφοφορίας για την ανάδειξη του νικητή ήταν ανοιχτή σε πολιτικές επιδράσεις: οι κριτές ορίζονταν κατόπιν μιας σειράς κληρώσεων και επιλογών και έπρεπε να εκπροσωπούν το σύνολο του λαού, επομένως και τις πολιτικές του πεποιθήσεις αλλά και τις ειδικότερες τάσεις της στιγμής. Η κρίση τους μπορεί να επηρεαζόταν όχι μόνο από τις λογοτεχνικές τους προτιμήσεις και τις φιλοσοφικές τους απόψεις αλλά και από τις πολιτικές τους συμπάθειες, καθώς και από την αντίδραση των θεατών. Την επομένη της λήξης των αγώνων γινόταν συνεδρίαση στο θέατρο, για να κρίνει ο δήμος το σύνολο της διοργάνωσης της γιορτής αλλά και ειδικά όλους τους συντελεστές της. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα η τραγική ποίηση να υποστηρίζεται από μια περίπλοκη πολιτική πατρωνία.

Η τραγωδία ένωσε τον επικό ήρωα, ο οποίος αυτοπαρουσιάζεται –όπως ο Σόλωνας- χωρίς τη μεσολάβηση του ραψωδού, και το μη ηρωικό στοιχείο στην ομάδα του χορού, μια ομάδα πολιτών που ενσαρκώνει το πολιτικό στοιχείο. O χορός αποτελεί σημαντικό στοιχείο στη δημοκρατική αυτοσυνειδησία της πόλης. Πρόσφατες μελέτες υποδεικνύουν ότι είναι πιο δημοκρατικός κι από την ίδια την πόλη, αφού περιλαμβάνει γέρους, γυναίκες, σκλάβους, ξένους. Έτσι η τραγωδία ενοποιεί πνευματικά την Αττική. Φέρνει το πολύ μακρινό παρελθόν στο παρόν, συνδέει τους μεγάλους άνδρες με τους ταπεινούς. Όλοι οι Αθηναίοι, αριστοκράτες και κοινοί θνητοί, συναντιούνται σε ένα κοινό πεδίο και κοινωνούν με το ηρωικό πνεύμα. Αυτή η ένωση των Αθηναίων στο όνομα των ομηρικών αρετών εξουδετερώνει πολλά από τα διασπαστικά στοιχεία της φυλετικής κοινωνίας και προετοιμάζει το κοινό συναισθηματικό έδαφος, για να ριζώσουν οι κλεισθένειες καινοτομίες. Κατά κάποιο τρόπο, λοιπόν, οι μέγιστες επιτυχίες της Αθήνας στο οικονομικό, στρατιωτικό και πολιτικό πεδίο προετοιμάζονται από την τραγωδία. Ο Αισχύλος θα υψώσει την τραγωδία ακόμη ψηλότερα και η αισχύλεια τραγωδία θα αποτελέσει την έσχατη πραγμάτωση της σολώνειας αντίληψης για την τέχνη: το δράμα όχι μόνο δίνει τη δυνατότητα στον ήρωα να αντιμετωπίσει την απροσδιοριστία της ύπαρξης αλλά και στους απλούς πολίτες του χορού να δράσουν ηρωικά. Αυτό είχε αντίκτυπο στις στρατιωτικές επιτυχίες των Αθηναίων: ένας ολόκληρος λαός ζει και πεθαίνει σαν ήρωας. Η διάδοση της ομηρικής αρετής της στρατιωτικής δόξας στο σώμα των Αθηναίων πολιτών έχει πρωταρχική σημασία για την επιβίωση και τη δόξα της πόλης, η οποία κορυφώνεται με την επιτυχία της οπλιτικής δημοκρατίας.

Το πρωί είμαστε πιο ψηλοί & άλλα παράξενα του σώματος

-Γιατί οι δίδυμοι δεν έχουν τα ίδια δακτυλικά αποτυπώματα;
-Γιατί το πρωί είμαστε πιο ψηλοί;
-Γιατί οι γυναίκες κρυώνουν περισσότερο από τους άνδρες;

Πολλά «γιατί», που για τους περισσότερους είναι ανεξήγητα. Με αφορμή τα ερωτήματα αυτά, σας παρουσιάζουμε κάποιες από τις πιο παράξενες ιδιότητες και λειτουργίες της τελειότερης μηχανής του κόσμου, που δεν είναι άλλη από τον ανθρώπινο οργανισμό.

Το πρωί είμαστε πιο ψηλοί

Αν μετρήσουμε το ύψος μας το βράδυ, θα διαπιστώσουμε ότι είμαστε κοντύτεροι κατά περίπου 1 εκ. σε σχέση με το πρωί. Οι ειδικοί εξηγούν ότι αυτό σχετίζεται με τους μεσοσπονδυλίους δίσκους. Αυτοί οι ημιελαστικοί δίσκοι περιέχουν υγρό, το οποίο
με την πάροδο της ημέρας και εξαιτίας της όρθιας στάσης του σώματος μειώνεται σε όγκο. Ευτυχώς, όμως, επανακτάται κατά τις βραδινές ώρες, που ξεκουραζόμαστε.

Οι γυναίκες κρυώνουν περισσότερο  

Τα «κρύα πόδια» των γυναικών είναι ένα συχνό ανδρικό παράπονο. Πολλές γυναίκες κρυώνουν περισσότερο από τους άνδρες, γεγονός που σχετίζεται με την ιδιάζουσα διαμόρφωση του αγγειακού τους συστήματος. Οι γυναίκες έχουν περισσότερα αγγεία στο δέρμα, τα οποία στις χαμηλές θερμοκρασίες του περιβάλλοντος συσπώνται, με αποτέλεσμα να ταλαιπωρούνται συχνότερα από... κρύα χέρια και πόδια. 

Οι ξανθοί έχουν  περισσότερα μαλλιά

Περίεργο κι όμως αληθινό! Το χρώμα των μαλλιών είναι αυτό που καθορίζει και την πυκνότητά τους. Το μέσο ανθρώπινο κεφάλι διαθέτει 100.000 θύλακες τριχών. Τους περισσότερους διαθέτουν οι ξανθοί, με περίπου 146.000 θύλακες, και ακολουθούν οι μελαχρινοί και οι καστανοί με 110.000 και 100.000 θύλακες αντίστοιχα. Τα λιγότερο πυκνά μαλλιά έχουν οι κοκκινομάλληδες. Μάλιστα, η απόσταση που τους χωρίζει από τους προτελευταίους καστανούς είναι αρκετή, αφού διαθέτουν μόλις 86.000 θύλακες τριχών. 

Κάθε ηλικία έχει τη δική της μυρωδιά 

Η μυρωδιά του σώματος αλλάζει όχι μόνο από άτομο σε άτομο ή από φύλο σε φύλο, αλλά και από ηλικία σε ηλικία. Ένα μωρό μυρίζει διαφορετικά από ένα νήπιο, έναν έφηβο, έναν ενήλικο ή έναν υπερήλικο και αυτό οφείλεται στην αλλαγή των ορμονών, στην ωρίμαση του ορμονικού συστήματος, καθώς και στην αλλαγή της σύνθεσης των εκκρίσεων του σώματος. Μάλιστα, παρόμοιες διαπιστώσεις έχουν αναφερθεί και για διάφορα είδη ζώων. Σύμφωνα με αμερικανική έρευνα, τα ευρήματα της οποίας δημοσιεύτηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση «PLoS ONE», η μυρωδιά των ηλικιωμένων είναι πιο απαλή και διακριτική συγκριτικά με εκείνη των ατόμων άλλων ηλικιών. 

Τα νεογέννητα δεν διακρίνουν χρώματα 

Το οπτικό σύστημα του ανθρώπου εξελίσσεται σταδιακά και χρειάζεται αρκετά χρόνια για να αναπτυχθεί πλήρως. Τα νεογνά μπορούν να δουν σε απόσταση περίπου 30 εκ. Πιο κοντά ή πιο μακριά βλέπουν θολά. Τους δύο πρώτους μήνες της ζωής τους, η κόρη του ματιού τους αντιδρά σε φωτεινά ερεθίσματα και μόνο από τον πέμπτο μήνα αρχίζουν να ανταποκρίνονται σε χρώματα, κυρίως έντονα, όπως το κόκκινο και το πορτοκαλί. 

Τα σγουρά μαλλιά ισιώνουν!  

Συμβαίνει συχνά ένα παιδί να έχει σγουρά μαλλιά μέχρι τη νηπιακή ηλικία, ξαφνικά στην εφηβεία τα μαλλιά του να ισιώσουν και κάποια στιγμή, αργότερα στη ζωή του, να ξαναγίνουν σγουρά. Οι ειδικοί εξηγούν ότι ο τύπος των μαλλιών μπορεί να αλλάξει λόγω της εναλλαγής των ορμονών. Αυτό συμβαίνει κυρίως στις γυναίκες, που οι ορμονικές αυξομειώσεις είναι συχνότερες (π.χ. στην εγκυμοσύνη, στην εμμηνόπαυση). 

Η κλασική μουσική μάς κάνει εξυπνότερους

Τα μωρά που ακούνε κλασική μουσική τους πρώτους μήνες της ζωής τους, αλλά και κατά την περίοδο που ακόμα βρίσκονται στην κοιλιά της μαμάς τους, φαίνεται ότι έχουν ένα προβάδισμα όσον αφορά το IQ τους. Η κλασική μουσική βοηθά στο να χτιστούν «γέφυρες» μεταξύ των νευρώνων, που διευκολύνουν την ταχύτερη μεταφορά σκέψεων και πληροφοριών. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως «Mozart effect». Πέρα από αυτό, πάντως, οι επιστήμονες συμφωνούν ότι η μουσική βελτιώνει γενικότερα τις γνωστικές ικανότητες (μνήμη, λογική). 

Τα πέλματα πλαταίνουν  

Καθώς μεγαλώνουμε, τα πόδια μας και ειδικά τα πέλματα καταπονούνται (π.χ. από την ορθοστασία, το βάρος του σώματος, τα ακατάλληλα υποδήματα) και οι σύνδεσμοι φθείρονται και επομένως χαλαρώνουν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η φυσιολογική καμάρα, που υπάρχει στο πέλμα του ποδιού και τη στηρίζουν οι σύνδεσμοι, να μειώνεται σημαντικά, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις ακόμη και να εξαφανίζεται τελείως (βαριάς μορφής πλατυποδία). Συνεπώς, τα πέλματα γίνονται επίπεδα και αποκτούν μεγαλύτερο πλάτος. Επιπλέον, σε άτομα με κληρονομική προδιάθεση, η χρόνια καταπόνηση παραμορφώνει και το κότσι. Εξαιτίας όλων αυτών, συχνά απαιτείται αλλαγή στο νούμερο του παπουτσιού. 

Οι νευρώνες μας «αγκαλιάζουν» τη Γη

Ένας μέσος εγκέφαλος έχει περίπου 100 δισεκατομμύρια νευρώνες (εγκεφαλικά κύτταρα με ακτινωτό σχήμα). Αν μπορούσαμε να απλώσουμε και να ενώσουμε όλους τους νευράξονες (είναι η προεκτάσεις των κυττάρων) των εγκεφαλικών κυττάρων ενός μόνο ανθρώπου, θα ήταν σε μήκος αρκετοί ώστε να τυλίξουν 4 φορές τη Γη γύρω από την περίμετρό της. 

Τα νύχια μεγαλώνουν  πιο γρήγορα στα χέρια 

Η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός ότι τα χρησιμοποιούμε περισσότερο. Η αναπαραγωγή της κεράτινης στιβάδας στα νύχια των χεριών γίνεται με γρήγορο τρόπο, ώστε να προστατεύεται καλύτερα το δέρμα. Επιπλέον, τα νύχια του ποδιού αργούν να μεγαλώσουν, επειδή είναι αρκετά πιο χοντρά. Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα νύχια των χεριών μεγαλώνουν
3 φορές γρηγορότερα από των ποδιών.   

Το μυαλό μας δεν κοιμάται ποτέ

Τις ώρες που κοιμόμαστε, ενώ το υπόλοιπο σώμα ξεκουράζεται, ο εγκέφαλος οργανώνει τις πληροφορίες που έλαβε κατά τη διάρκεια της ημέρας (οτιδήποτε έχουμε ακούσει ή δει) και τις αποθηκεύει. Λειτουργεί, δηλαδή, σαν ένα είδος σκληρού δίσκου. 

«Νέο» στομάχι κάθε 15 ημέρες 

Τα επιθηλιακά κύτταρα του βλεννογόνου του στομάχου και κυρίως του εντέρου υφίστανται μεγάλη φθορά λόγω της διαδικασίας της πέψης, γι’ αυτό και αντικαθίστανται από νέα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Χάρη σε αυτήν την αναγεννητική ικανότητα των κυττάρων, ο βλεννογόνος ανανεώνεται περίπου κάθε 2 εβδομάδες.

Ο εγκέφαλος συνεχώς ανανεώνεται 

Σε αντίθεση με την άποψη που επικρατούσε παλαιότερα, σύμφωνα με την οποία στον εγκέφαλο δεν δημιουργούνται νέα κύτταρα, σήμερα γνωρίζουμε ότι ο εγκέφαλος διατηρεί έναν μεγάλο βαθμό πλαστικότητας σε κάθε ηλικία. Αυτό σημαίνει ότι δημιουργεί διαρκώς καινούργια κύτταρα ακόμη και στους ηλικιωμένους ή τους πάσχοντες από κάποια νευροεκφυλιστική πάθηση (π.χ. νόσο Αλτσχάιμερ).

Τα αποτυπώματά μας είναι μοναδικά 

Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του αποτυπώματα τόσο στα χέρια όσο και στα πόδια. Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι το γεγονός ότι το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση των διδύμων που προέρχονται από το ίδιο ωάριο (μονοζυγωτικοί). Παρότι είναι εμφανισιακά ολόιδιοι, διαφέρουν στα αποτυπώματα των δαχτύλων τους. 

Πιο μικρή η γυναικεία καρδιά 

Οι γυναίκες, λόγω ανατομικής κατασκευής, έχουν μικρότερη καρδιά και λεπτότερα στεφανιαία αγγεία σε σχέση με τους άνδρες. Έτσι εξηγείται, άλλωστε, το γεγονός ότι, παρότι προσέχουν πολύ και είναι πιο συνεπείς στο θέμα της πρόληψης, συνήθως παθαίνουν πιο βαριάς μορφής καρδιαγγειακά νοσήματα. Όσον αφορά, πάντως, τη λειτουργία της γυναικείας καρδιάς, είναι ακριβώς η ίδια με την αντίστοιχη των ανδρών. Η θεωρία ότι χτυπά πιο γρήγορα είναι μύθος. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι μετά την εμμηνόπαυση και εξαιτίας των ορμονικών αλλαγών παρατηρείται μια αύξηση των καρδιακών παλμών και της αρτηριακής πίεσης. 

Οι μελαχρινοί έχουν λιγότερες ρυτίδες

Αυτό συμβαίνει διότι διαθέτουν μεγαλύτερη φωτοπροστασία. Με άλλα λόγια, το δέρμα τους προστατεύεται επαρκώς από τις βλαβερές υπεριώδεις ακτίνες του ηλίου, που προκαλούν πρόωρη γήρανση του δέρματος (φωτογήρανση).

Ο φόβος και ο πόνος είναι μπροστά στην κρυμμένη σου δύναμη ασήμαντες δυνάμεις.

Μοιάζει με κινηματογραφική ταινία. Που λες δεν μπορεί, κάποτε θα τελειώσει και θα βγω έξω από το σινεμά, στην πραγματικότητα. Κι όμως, δεν είναι μυθοπλασία. Είναι το σενάριο, που η ίδια η πραγματικότητα έχει πλάσει. Είναι η πραγματικότητα, ωμή, σκληρή και απαιτητική.
Και σε αυτή τη σκηνή, σε αυτή την πλοκή, σε αυτή τη δράση γίνεσαι πρωταγωνιστής ή συμπρωταγωνιστής. Χωρίς να το έχεις επιλέξει, χωρίς να έχεις διαβάσει το σενάριο, χωρίς να έχεις προετοιμαστεί. Και ως πρωταγωνιστής, είσαι υποχρεωμένος να αγωνιστείς για να δικαιολογήσεις τον τίτλο σου στους τίτλους αρχής. Πρέπει να αντιδράσεις στη δράση. Δε θα εισπράξεις χρήματα γι’ αυτό, δε θα γίνεις διάσημος, μπορεί και να δεχτείς κριτικές από τους τηλεκριτικούς.

Πάνω από όλα όμως ως πρωταγωνιστής, έχεις τη δυνατότητα να κάνεις μια μεγάλη επιτυχία. Να διαχειριστείς την κατάσταση, να απαλύνεις σταδιακά τον πόνο και το φόβο και να βάλεις έναν ανώτερο στόχο, που θα υπηρετήσεις πιστά και μέχρι το τέλος. Να επανέρθει η κατάσταση στην πρότερη ηρεμία και ομαλότητα, χωρίς να αφήσει πληγές, μέσα και έξω από τα σώματα.
Αν το δεις από απόσταση, αν το ακούσεις ως μία φήμη, αν στο περιγράψουν, λες ότι είναι πολύ πιθανό να λυγίσεις, να σπάσεις, να καταρρεύσεις και να μην μπορείς να βοηθήσεις ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό. Εκείνες τις κρίσιμες στιγμές και τις επόμενες που θα ακολουθήσουν, να πελαγώσεις, να τρέμεις, να κάνεις λάθος, να μπερδευτείς, να χάσεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Είναι ανθρώπινο.

Είναι μια πιθανότητα και αυτό. Όμως είναι μια πιθανότητα μικρή.
Εκείνες τις κρίσιμες στιγμές, η ανάγκη για να βοηθήσεις και να βοηθηθείς μέσα από τις δικές σου πράξεις, η υπέρτατη ανάγκη για επιβίωση και αυτοσυντήρηση σε ατσαλώνουν, σε δυναμώνουν, σε κάνουν τέρας ψυχραιμίας, σε μετατρέπουν σε έναν τέλειο υπολογιστή. Όχι ηλεκτρονικό, ανθρώπινο. Που κάνει τα πάντα σωστά ή αρκετά σωστά. Σαν να είχες τελικά διαβάσει το σενάριο και να είχες προετοιμαστεί. Γίνεσαι αυτό που πρέπει και χρειάζεται να είσαι.

Λες «αυτά δεν γίνονται». Να όμως, που γίνονται. Όλα γίνονται. Σημασία όμως, δεν έχει τι έγινε. Σημασία έχει τι συμπεράσματα και ποια μαθήματα αυτογνωσίας βγήκαν από αυτό. Σημασία έχει ότι ο φόβος, ο πόνος και το κακό, που ο άλλος θέλει να σου προκαλέσει, είναι χαμερπείς, ποταπές και ασήμαντες δυνάμεις, μπροστά στη φυσική, στην εσωτερική, στην κρυμμένη και φανερή σου δύναμη να απαντάς αποστομωτικά με το καλό και το σωστό. Σημασία έχει ότι ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό, πέρα για πέρα αληθινά και με αποδείξεις.

Δεν νομίζω τελικά, μετά από όλα αυτά και μετά από κάποιο χρόνο που έχει περάσει και πάντα λειτουργεί θεραπευτικά, ότι όλη αυτή η διαχείριση είναι ιδιαίτερο γνώρισμα, χάρισμα, δύναμη ή δεξιότητα κάποιου ιδιαίτερου ανθρώπου. Είμαι σίγουρος τελικά, ότι είναι εκ γενετής προίκα και εφόδιο κάθε υγιούς ανθρώπου, που θέλει να κάνει και να ζει το καλό για να αντλεί δύναμη και ικανοποίηση μέσα από αυτό.

Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΕΙ ΣΑΝ ΚΑΤΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ

Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΣΠΑΝΙΟ. Ένα γραφείο ή μία αξιοσέβαστη θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Είναι σαν να φοράς γραβάτα. Η γραβάτα, το κοστούμι, το πόστο, δίνουν αξιοπρέπεια. Ένας τίτλος ή μια θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Ξεγύμνωσε όμως τους ανθρώπους απ’ όλα αυτά και θα δεις ότι πολύ λίγοι θα έχουν εκείνη την ποιότητα της αξιοπρέπειας που δίνει η ελευθερία τού να μην είσαι τίποτα.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΛΑΧΤΑΡΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ, και με το να είναι κάτι, παίρνουν θέση στην κοινωνία που θεωρείται σεβαστή. Οι άνθρωποι κατατάσσονται σε διάφορες κατηγορίες -έξυπνοι, πλούσιοι, επιστήμονες, άγιοι- κι όποιος δε μπορεί να καταταγεί σε μια κατηγορία αναγνωρισμένη από την κοινωνία, θεωρείται πρόσωπο περιθωριακό.

Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΕΙ ΣΑΝ ΚΑΤΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ, δε μπορεί να καλλιεργηθεί, και αν κανείς είναι συνειδητά αξιοπρεπής, σημαίνει ότι όλη την ώρα νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του, που σημαίνει ότι είναι ασήμαντος, μικροπρεπής. Το να είσαι τίποτα σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος από την ιδέα τού να είσαι κάτι. Αληθινή αξιοπρέπεια υπάρχει, όταν δεν ανήκεις ή βρίσκεσαι σε κάποια ξεχωριστή θέση. Αυτό δε μπορεί κανείς να σ’ το αφαιρέσει, θα υπάρχει πάντα.

ΤΟ Ν’ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΝΑ ΚΥΛΑΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΕΝΕΙ ΠΙΣΩ ΤΗΣ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΤΑΚΑΘΙ, σημαίνει ύπαρξη πραγματικής επίγνωσης. Ο ανθρώπινος νους είναι σαν το κόσκινο, που άλλα κρατάει κι άλλα αφήνει να περνάνε. Εκείνα που κρατάει έχουν το μέγεθος των επιθυμιών του και οι επιθυμίες, όσο κι αν είναι βαθιές, δυνατές ή ευγενικές, είναι μικρές κι ασήμαντες γιατί η επιθυμία είναι κατασκεύασμα του νου.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ να μη συγκρατείς τη ζωή, αλλά να την αφήνεις να κυλάει ελεύθερα, χωρίς να κάνεις καμιά επιλογή. Πάντοτε διαλέγουμε και κρατάμε -διαλέγουμε εκείνα που έχουν σημασία και τα κρατάμε για πάντα. Αυτό είναι που ονομάζουμε εμπειρία, και τον πολλαπλασιασμό των εμπειριών τον ονομάζουμε πλούτο της ζωής.

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ. Η εμπειρία που παραμένει, που κρατιέται, εμποδίζει εκείνη την κατάσταση όπου το γνωστό δεν υπάρχει. Το γνωστό δεν είναι ο θησαυρός, αλλά ο νους προσκολλιέται σ’ αυτό κι έτσι καταστρέφει ή ρυπαίνει το άγνωστο.

ΕΙΜΑΣΤΕ -ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ- ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ή μιας ποικιλίας από διαθέσεις. Λίγοι από μας ξεφεύγουν απ’ αυτό. Για μερικούς έχει σχέση με τη σωματική τους κατάσταση, για άλλους με τη διανοητική και μας αρέσει αυτή η «μια πάνω μια κάτω» κατάσταση, νομίζουμε ότι αυτή η αλλαγή διάθεσης είναι μέρος της ύπαρξης ή πάλι απλώς αφήνει κανείς να παρασύρεται μια από τη μία διάθεση και μια από την άλλη.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΜΩΣ ΜΕΡΙΚΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑΣΜΕΝΟΙ σ’ αυτό το «πάνω κάτω», που είναι ελεύθεροι από το να παλεύουν να γίνουν κάτι, έτσι που εσωτερικά υπάρχει μια σταθερότητα που δεν είναι αποτέλεσμα θέλησης, μια σταθερότητα που δεν έχει καλλιεργηθεί, που δεν είναι σταθερότητα από συγκεντρωμένο ενδιαφέρον σε κάτι, ούτε είναι αποτέλεσμα κάποιας δραστηριότητας σαν τις παραπάνω. Εμφανίζεται, όταν η θέληση παύει να δρα.

 

Ό, τι ανθίζει πρέπει να έχει ελευθερία, πρέπει να έχει φως

Επίγνωση είναι εκείνη η κατάσταση του νου που συλλαμβάνει τα πάντα -το πέταγμα του κορακιού στον ουρανό, τα λουλούδια στα δέντρα, οι άνθρωποι που κάθονται μπροστά μας, τα χρώματα που φορούν- το να έχεις ακέραια επίγνωση, η οποία απαιτεί κοίταγμα, παρατήρηση, να παίρνεις τη μορφή του φύλλου, το σχήμα του κορμού, το σχήμα ενός άλλου, του τι κάνει.
Το να έχει κάποιος ακέραια επίγνωση και από εκεί να δρα-είναι να έχει επίγνωση του συνόλου της ύπαρξής του. Αν έχετε μια κατακερματισμένη πνευματική αντίληψη και μείνετε προσκολημένος στην ικανότητα αυτή και αντλήσετε εμπειρία μέσα από αυτή την ιδιότητα η οποία είναι εξαρχής περιορισμένη-αυτό δημιουργεί μια κατώτερη ποιότητα του νου, περιορισμένη, στενή.

Αλλά η συνειδητοποίηση του συνόλου της ύπαρξής σας, κατανοητή μέσω της επίγνωσης της κάθε σκέψης και του κάθε συναισθηματος, που ποτέ δεν το περιορίζετε, αφήνοντας κάθε σκέψη και κάθε συναίσθημα να ανθίσει έχοντας επίγνωση αυτού-αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από τη δράση ή την συγκέντρωση η οποία είναι μια απλή πνευματική αντίληψη και ως εκ τούτου περιορισμένη σε έκταση.

Το να αφήσετε μια σκέψη ή ένα συναίσθημα να ανθίσει απαιτεί προσοχή-όχι συγκέντρωση. Η άνθηση μιας σκέψης δίνει ελευθερία σε αυτό και μπορείτε να δείτε πώς κινείται εντός σας, αυτό που συμβαίνει στη σκέψη σας, στο συναίσθημα σας. Οτιδήποτε ανθίζει πρέπει να έχει ελευθερία, πρέπει να έχει φως, δεν μπορεί να παραμένει περιορισμένο.
Δεν μπορείτε να αποδώσετε οποιαδήποτε αξία σε αυτό, δεν μπορείτε να πείτε, "Αυτό είναι σωστό, αυτό είναι λάθος. Αυτό θα πρέπει να είναι, και αυτό δεν θα πρέπει να είναι"-έτσι περιορίζετε την άνθηση της σκέψης. Και μπορεί να ανθίσει μόνο σε αυτή την επίγνωση. Ως εκ τούτου, αν μπείτε σε αυτό πολύ βαθιά, θα διαπιστώσετε ότι αυτή η άνθηση της σκέψης είναι το τέλος της σκέψης.

Κρισναμούρτι

Μπορεί η συνείδηση να γνωρίζει το περιεχόμενό της;

Μπορεί η συνείδηση να γνωρίζει το περιεχόμενό της τη στιγμή που υφίσταται; Ή μήπως η συνειδητοποίηση έρχεται μετά από τη σκέψη; Οι περισσότεροι από εμάς έχουν συνείδηση κάποιου γεγονότος, κατάστασης, αφότου αυτό συμβεί. Μπορεί να υπάρχει συνείδηση της σκέψης αυτής καθαυτής;

Όταν ολόκληρη η ζωή είναι βασισμένη στη σκέψη, η οποία αναγνωρίζει το συναίσθημα, τα ρομαντικά αισθήματα, τη φαντασία κ.ο.κ. 

Η σκέψη τα αναγνωρίζει όλα αυτά. Η σκέψη είναι το μέσο όλων των πράξεων, κάθε δράσης. Δεν υπάρχει αυθορμητισμός. 

Εάν δείτε τον εαυτό σας καθαρά, αυθορμητισμός υπάρχει όπου υπάρχει απόλυτη και ολοκληρωτική ελευθερία ψυχολογικώς.

Όταν αρχίζετε να θυμώνετε, μπορεί να υπάρξει επίγνωση καθώς ανεβαίνει στην επιφάνεια το αίσθημα της ζήλιας; Ή της απληστίας; Ή γνωρίζετε ότι ζηλεύετε, ότι θυμώνετε, ότι είστε άπληστοι; Αυτό πολλοί άνθρωποι το βλέπουν αφότου η σκέψη παρεμβληθεί. 

Αλλά μπορεί κανείς να βρίσκεται εκεί, την ίδια στιγμή που ο θυμός ξεκινά από μέσα; Να δει ολόκληρη την κίνηση του θυμού. Ή της απληστίας, βλέπετε κάτι που θέλετε και υπάρχει άμεση δράση, υπάρχει όμως επίγνωση της όλης διαδικασίας; Μπορεί να υπάρχει επίγνωση του ίδιου του μηχανισμού της σκέψης;

Το να δείτε την ολότητα της ύπαρξής σας, όχι μόνο τις σεξουαλικές απαιτήσεις σας. Διότι το σεξ δεν είναι η μοναδική πτυχή της ζωής σας. Υπάρχουν οι φόβοι, ο θάνατος, το άγχος, η ενοχή, απόγνωση, κατάθλιψη, θλίψη. Όλα αυτά αποτελούν τμήμα της ζωής σας.

Έτσι λοιπόν, όλα αυτά είναι η συνείδησή σας. Και διερωτάται κάποιος, είναι δυνατόν η συνείδηση να έχει επίγνωση ολόκληρου του περιεχομένου της; Αυτό σημαίνει, υπάρχει κάποια συνολική παρατήρηση;

Η συνείδηση δημιουργείται από τον χρόνο, μέσα από αυτό που καλούμε εξέλιξη. Στη ζωή σας υπήρξαν συμβάντα, ατυχήματα, αναμνήσεις φυλετικές, εθνικές, οικογενειακές και άλλες. Όλα αυτά, είναι μια κίνηση που εμπεριέχεται μέσα στη συνείδηση. Οπότε, είναι ποτέ δυνατόν να είμαστε απολύτως ελεύθεροι από αυτό το περιεχόμενο;

Κρισναμούρτι