Αντιλήψεις της Ανάλυσης στην Αναλυτική Φιλοσοφία
1. Εισαγωγή
2. Γκότλομπ Φρέγκε
3. Μπέρτραντ Ράσελ
4. Γ. Ε. Μουρ
5. Λούντβιχ Βιτγκενστάιν
6. Η Susan Stebbing και η Σχολή Ανάλυσης του Cambridge
7. Ρούντολφ Κάρναπ και Λογικός Θετικισμός
8. Γλωσσολογική Φιλοσοφία της Οξφόρδης
9. Εννοιολογική Ανάλυση
10. Εννοιολογική Μηχανική
11. Συμπέρασμα
1. Εισαγωγή στο Συμπλήρωμα
Αυτό το συμπλήρωμα παρέχει έναν απολογισμό της εξέλιξης των μορφών και αντιλήψεις για την ανάλυση στην αναλυτική φιλοσοφία, όπως αυτή Ευρώπη γύρω στις αρχές του εικοστού αιώνα. Η εμφάνιση του η λογική ανάλυση ως η χαρακτηριστική μορφή ανάλυσης στα πρώτα (δυτική) αναλυτική φιλοσοφία.
2. Γκότλομπ Φρέγκε
Αν και το έργο του Γκότλομπ Φρέγκε (1848–1925) δείχνει την τεράστιες δυνατότητες λογικής αναλύσεως, δεν είναι ασυμβίβαστη με την άλλες μορφές ανάλυσης. Πράγματι, το όλο θέμα φαίνεται να είναι προετοιμάσει το δρόμο για αυτές τις άλλες μορφές, όπως οι φιλόσοφοι στη δεύτερη φάση της αναλυτικής φιλοσοφίας ήρθε να επιχειρηματολογήσει. Μια τέτοια μορφή είναι η παραδοσιακή αποσύνθεση ανάλυσης, η οποία νοείται, ειδικότερα, ως επίλυση ενός συνόλου στα μέρη του (π.χ. μια «σκέψη» ή «πρόταση» στα συστατικά της). Αποσύνθεση Η ανάλυση παίζει πράγματι ρόλο στη φιλοσοφία του Φρέγκε, αλλά αυτό που μεγαλύτερη σημασία έχει η χρήση του Φρέγκε συνάρτησης-ορίσματος, η οποία λειτουργεί σε κάποια ένταση για να ανάλυση ολόκληρου μέρους.
Αναπτύσσοντας τη λογική του στο πρώτο του βιβλίο, το Begriffsschrift, η βασική κίνηση του Φρέγκε ήταν να αναπαραστήσει απλές δηλώσεις όπως «Ο Σωκράτης είναι θνητός» όχι σε υποκείμενο-κατηγόρημα («S is P», δηλαδή, αναλύοντάς το σε υποκείμενο και κατηγόρημα που ενώνονται με το copula) αλλά σε μορφή συνάρτησης-ορίσματος («Φα»)—παίρνοντας το «Σωκράτης» ως το επιχείρημα και «το x είναι θνητό» ως συνάρτηση, η οποία αποδίδει ως αξία αυτό που ο Φρέγκε αποκαλεί «κριτικό περιεχόμενο» της δήλωσης όταν το όρισμα που υποδεικνύεται από τη μεταβλητή Το «x» συμπληρώνεται από το όνομα «Σωκράτης». (Αποσιωπούμε εδώ το επίμαχο ζήτημα σχετικά με το πώς ο Φρέγκε κατανοεί τις λειτουργίες, τα επιχειρήματα και τα κρίσιμα περιεχόμενα σε αυτό συγκεκριμένη ώρα. Στο μεταγενέστερο έργο του, θεωρεί το αποτέλεσμα της «κορεσμός» μιας έννοιας από ένα αντικείμενο ως τιμή αλήθειας.) Η ήταν αυτό που του επέτρεψε να αναπτύξει ποσοτική θεωρία, επιτρέποντας να αναλύει πολύπλοκες μαθηματικές προτάσεις. (Για λεπτομέρειες, βλ. Beaney 2016.)
Για να εκτιμήσουμε μερικές από τις φιλοσοφικές επιπτώσεις του ανάλυση συνάρτησης-επιχειρήματος, εξετάστε το παράδειγμα ότι ο Φρέγκε αναφέρει στο Begriffsschrift (§9):
(HLC) Το υδρογόνο είναι ελαφρύτερο από το διοξείδιο του άνθρακα.
Σύμφωνα με τον Frege, αυτό μπορεί να αναλυθεί με έναν από τους δύο τρόπους: ανάλογα με το αν παίρνουμε το υδρογόνο ως επιχείρημα και είναι ελαφρύτερο από το διοξείδιο του άνθρακα ως λειτουργία, ή το διοξείδιο του άνθρακα ως το επιχείρημα και είναι βαρύτερο από το υδρογόνο ως συνάρτηση. Αν σεβαστήκαμε τη θέση υποκειμένου-κατηγορήματος, ίσως να θέλαμε να εκφράστε το τελευταίο ως εξής:
(ΧΧ) Το διοξείδιο του άνθρακα είναι βαρύτερο από το υδρογόνο.
Αλλά κατά την άποψη του Φρέγκε, οι (HLC) και (CHH) έχουν το ίδιο «περιεχόμενο» («Inhalt»), καθένα από τα οποία αντιπροσωπεύει απλώς εναλλακτικούς τρόπους «ανάλυσης» του περιεχομένου αυτού. Δεν υπάρχει φαίνεται να είναι κάτι κοινό (HLC) και (CHH), και Η ανάλυση συνάρτησης-επιχειρήματος φαίνεται να επιτρέπει εναλλακτικές αναλύσεις ενός και του αυτού πράγματος, αφού δύο διαφορετικές λειτουργίες με διαφορετικά ορίσματα μπορούν να αποδώσουν την ίδια τιμή.
Ωστόσο, ως απάντηση σε αυτό, θα μπορούσε να προταθεί ότι και οι δύο αυτές προϋποθέτουν μια πιο τελική ανάλυση, η οποία προσδιορίζει δύο ορίσματα, υδρογόνο και διοξείδιο του άνθρακα, και μια σχέση (μια συνάρτηση με δύο ορίσματα). Michael Dummett (1981b, κεφ. 17), για παράδειγμα, έχει προτείνει να διακρίνουμε μεταξύ ανάλυσης και αποσύνθεσης: μπορεί να υπάρχουν εναλλακτικές αναλύσεις, «συνιστώσες» έννοιες, αλλά μόνο μία ανάλυση, μοναδικών «συστατικών». (Με «ανάλυση» Dummett σημαίνει αυτό που εδώ ονομάζεται «αποσύνθεση», που —ο Dummet— φαίνεται να υπονοεί μια μοναδική τελικό προϊόν πολύ περισσότερο από την «ανάλυση», και «αποσύνθεση» Dummett σημαίνει συνάρτηση-όρισμα ανάλυση.) Αλλά ποια σχέση επιλέγουμε τότε, είναι πιο ελαφριά από ή είναι βαρύτερο από; Σαφώς δεν είναι το ίδιο, αφού το ένα είναι το αντίστροφο του άλλου. Έτσι, αν δεχτούμε ότι (HLC) και (CHH) έχουν το ίδιο «περιεχόμενο» — και υπάρχει αναμφίβολα κάτι που έχουν κοινό – τότε φαίνεται ότι μπορούν να υπάρξουν εναλλακτικές αναλύσεις ακόμη και στην υποτιθέμενη τελική επίπεδο.
Το θέμα, ωστόσο, είναι αμφιλεγόμενο και μας οδηγεί γρήγορα στο βαθύτερα προβλήματα στη φιλοσοφία του Φρέγκε, σχετικά με τα κριτήρια για την ομοιότητα του «περιεχομένου» (και του «Sinn» και «Bedeutung», σε το οποίο «περιεχόμενο» αργότερα διακλάδωσε), η καρποφορία του ορισμούς και τη σχέση μεταξύ των συμφραζομένων του Φρέγκε αρχή και τη συνθετική του αξία.
3. Μπέρτραντ Ράσελ
Στη φιλοσοφική μου ανάπτυξη, ο Μπέρτραντ Ράσελ (1872–1970) έγραψε: «Από τότε που εγκατέλειψα τη φιλοσοφία του Καντ και του Χέγκελ, αναζήτησα λύσεις φιλοσοφικών προβλημάτων μέσω ανάλυσης· και παραμένω σταθερά πεπεισμένος, παρά τις κάποιες σύγχρονες τάσεις περί του αντιθέτου, ότι μόνο με την ανάλυση η πρόοδος δυνατό» (MPD, 11). Παρόμοιες παρατηρήσεις γίνονται και αλλού (πρβλ., π.χ., POM, 3; ΜΟΠ, 1–2; PLA, 189. Δυστυχώς, όμως, ο Ράσελ δεν εξηγεί ποτέ τι ακριβώς εννοεί με «ανάλυση» – ή μάλλον, αν συνθέσουμε τα κομμάτια του σκόρπιες παρατηρήσεις για την ανάλυση, σε καμία περίπτωση δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική του πρακτική. Σε μια εργασία με τίτλο «Η οπισθοδρομική μέθοδος της Discovering the Premises of Mathematics», που χρονολογείται από το 1907, για παράδειγμα, ο Russell μιλά για «ανάλυση» στην οπισθοδρομική δηλαδή ως η διαδικασία επιστροφής στην «έσχατη λογική» υποθέσεις», και αυτό ως επαγωγικό και όχι παραγωγικό διαδικασία. Στο κεφάλαιο για την ανάλυση και τη σύνθεση στο εγκαταλελειμμένο Το χειρόγραφο του 1913, Θεωρία της Γνώσης, από την άλλη πλευρά, ορίζει την «ανάλυση» ως «την ανακάλυψη του συστατικά και τον τρόπο συνδυασμού ενός δεδομένου συμπλέγματος» (ΤΚ, 119). Αυτό αποτυπώνει καλύτερα την «επίσημη» άποψη του Russell, και ανάλυση αποσύνθεσης διαδραμάτισε αναμφίβολα σημαντικό ρόλο στην Η σκέψη του Russell (βλ. Hylton 1996; Beaney 2007a). Ωστόσο, τι χαρακτηρίζει την ίδρυση από τον Φρέγκε και Russell (τουλάχιστον ένα κεντρικό σκέλος στο) αναλυτικό κίνημα ήταν της λογικής αναλύσεως, στο πλαίσιο της οποίας κρίσιμο στοιχείο ήταν η τυποποίηση των δηλώσεων της συνήθους γλώσσας σε μια λογική Γλώσσα.
Ήταν η λογική ανάλυση που περιλαμβανόταν στην περίφημη θεωρία των περιγραφών, η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Υποδηλώνοντας» το 1905, το οποίο ο Ράμσεϊ αποκάλεσε «παράδειγμα φιλοσοφία» και η οποία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην καθιέρωση της αναλυτικής φιλοσοφίας. Σε αυτή τη θεωρία, το (Ka) αναδιατυπώνεται ως (Kb), το οποίο στη συνέχεια μπορεί εύκολα να επισημοποιηθεί στη νέα λογική ως (Kc):
(ΚΑ) Ο σημερινός βασιλιάς της Γαλλίας είναι φαλακρός.
(Κβ) Υπάρχει ένας και μόνο ένας Βασιλιάς της Γαλλίας, και ό,τι είναι Βασιλιάς της Η Γαλλία είναι φαλακρός.
(Kc) ∃x (Kx &; ∀y (Ky → y = x) & Bx).
Τα προβλήματα που δημιουργούνται από την προσπάθεια ανάλυσης του (Ka) αποσυνθετικά εξαφανίζονται σε αυτή την ανάλυση. Του Ράσελ πρόβλημα ήταν το εξής: αν δεν υπάρχει βασιλιάς της Γαλλίας, τότε ο θεματικός όρος στο (Ka)—η οριστική περιγραφή «ο σημερινός Βασιλιάς του Γαλλίας»— φαίνεται να στερείται νοήματος, οπότε πώς Θα μπορούσε το σύνολο να έχει νόημα; Ο Ράσελ έλυσε αυτό το πρόβλημα «αναλύοντας» την οριστική περιγραφή. Η οριστική Η περιγραφή δεν έχει νόημα από μόνη της, αλλά το (Ka) στο σύνολό του έχει μια έννοια, μια έννοια που δίνεται από το (Kb), στο οποίο το (Ka) θεωρείται ως ισοδύναμο. Η έννοια του (Kb) δεν έχει ακόμη εξηγηθεί, αλλά αυτό μπορεί να γίνει αντλώντας από τους πόρους της λογικής θεωρίας, που αποκάλυψαν οι λογικές σταθερές και η ποσοτική δομή (Kc).
Ακριβώς όπως ο Φρέγκε έδωσε μια διάγνωση για το τι δεν πάει καλά με το οντολογικό επιχείρημα, τουλάχιστον στην παραδοσιακή του μορφή, οπότε ο Ράσελ έδειξε πώς να αποφεύγονται οι περιττές πραγμοποίηση των υποτιθέμενων αντικειμένων του λόγου μας. Αν μπορούμε να βρούμε ισοδύναμο με μια δήλωση που περιλαμβάνει κάποια προβληματική έκφραση, τότε τα προβλήματα εξαφανίζονται στην ίδια τη διαδικασία «μεταφράζοντάς» το σε μια λογική γλώσσα. Αν και ο Φρέγκε ο ίδιος φαίνεται να μην έχει εκτιμήσει πλήρως την εξολοθρευτική δυνατότητες που ανοίγονται από αυτή τη στρατηγική της λογικής ανάλυσης, ο Russell σαφώς το έκανε, και στην πορεία ξεκίνησε ένα αναγωγικό πρόγραμμα Αυτό έχει επιρροή από τότε. Μολονότι, όπως ο Russell και ο Russell Οι Γουάιτχεντ αναγνωρίζουν στον πρόλογό τους στο Principia Mathematica, «Σε όλα τα ζητήματα λογικής ανάλυσης, η κύριο χρέος είναι στον Φρέγκε» (PM, viii), του ίδιου του Ράσελ προχώρησε στην επέκταση της λογικής ανάλυσης και στην υπόδειξη της δυνατότητες εξάλειψης.
4. Γ. Ε. Μουρ
Ο G. E. Moore (1873–1958) θεωρείται γενικά ως ένας από τους θεμελιωτών της αναλυτικής φιλοσοφίας, αλλά η δική του πρώιμη αντίληψη για την Η ανάλυση είναι εκπληκτικά παραδοσιακή. Στο «The Nature of Judgement», που δημοσιεύθηκε το 1899, βλέπει την ανάλυση απλώς ως το αποσύνθεση πολύπλοκων εννοιών (για την οποία προτάθηκαν Moore εκείνη την εποχή) στους ψηφοφόρους τους: «Ένα πράγμα γίνεται κατανοητή πρώτα όταν αναλυθεί στο συστατικό της έννοιες» (NJ, 8). Αυτή η αντίληψη αποτελεί τη βάση των κύριων θέσεων της πρώτης σημαντικό έργο, Principia Ethica (1903), συμπεριλαμβανομένου του διάσημου επιχείρημα «ανοικτής ερώτησης».
Στο πρώτο κεφάλαιο, με τίτλο «Το αντικείμενο της Ηθικής», ο Μουρ εξετάζει πόσο «καλό» είναι να είσαι καθοριστεί. Με τον όρο «ορισμός» εδώ ο Moore εννοεί «πραγματικός» και όχι «ονομαστικός» ορισμός, δεν αφορά τη σημασία μιας λέξης, αλλά τη φύση της αντικείμενο που δηλώνεται (πρβλ. PE, 6). Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι Το «καλό» είναι απροσδιόριστο, αφού το καλό δεν έχει μέρη στα οποία Μπορεί να αποσυντεθεί:
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το «καλό» είναι μια απλή έννοια, όπως και Το «κίτρινο» είναι μια απλή έννοια. ότι, όπως ακριβώς δεν μπορείτε, με κάθε είδους μέσο, εξηγήστε σε όποιον δεν το γνωρίζει ήδη, τι είναι το κίτρινο, οπότε δεν μπορείτε να εξηγήσετε τι είναι καλό. Ορισμοί του είδος που ζητούσα, ορισμούς που περιγράφουν την πραγματική φύση του αντικειμένου ή της έννοιας που δηλώνεται με μια λέξη, και οι οποίες δεν τι σημαίνει η λέξη, είναι δυνατές μόνο όταν η Το εν λόγω αντικείμενο ή έννοια είναι κάτι περίπλοκο. Μπορείτε να δώσετε ένα ορισμός του αλόγου, γιατί ένα άλογο έχει πολλές διαφορετικές ιδιότητες και ιδιότητες, τις οποίες μπορείτε να απαριθμήσετε. Αλλά όταν έχεις τα απαρίθμησες όλα, όταν έχεις μειώσει ένα άλογο στο πιο απλό του όρους, τότε δεν ορίζετε πλέον αυτούς τους όρους. Είναι απλά κάτι που σκέφτεσαι ή αντιλαμβάνεσαι, και σε όποιον δεν μπορεί να τα σκεφτείτε ή να τα αντιληφθείτε, δεν μπορείτε ποτέ, με κανέναν ορισμό, να Η φύση τους είναι γνωστή. (ΠΕ, 7)
Στο βαθμό που κάτι είναι περίπλοκο, σύμφωνα με τον Moore, μπορεί να είναι «ορίζεται» ως προς τα συστατικά μέρη του και, εκτός εάν συνεχίζονται επ' άπειρον, πρέπει τελικά να φτάσουμε στην απλή μέρη, τα οποία δεν μπορούν να οριστούν τα ίδια (PE, 7–8). Δεδομένου ότι το «καλό», όπως και το «κίτρινο», δεν είναι σύνθετο έννοια, είναι απροσδιόριστη.
Το επιχείρημα «ανοιχτής ερώτησης» του Moore προσφέρεται στη συνέχεια υποστηρίζουν τον ισχυρισμό του ότι το «καλό» είναι απροσδιόριστο. Σκεφτείτε ένα Προτεινόμενος ορισμός της μορφής:
(Ζ) Το καλό είναι το Χ.
(Προτεινόμενοι υποψήφιοι για το «Χ» μπορεί να είναι «αυτό που προκαλεί ευχαρίστηση» ή «αυτό που εμείς επιθυμώ να επιθυμώ»· πρβλ. PE, 15–16.) Τότε είτε «το Αγαθό» σημαίνει το ίδιο με το «Χ», ή Δεν το κάνει. Αν ναι, τότε ο ορισμός είναι ασήμαντος, αφού «αναλυτική»· αλλά αν δεν το κάνει, τότε ο ορισμός είναι λάθος. Αλλά για οποιαδήποτε αντικατάσταση του «Χ» – εκτός από το «Καλό» που προφανώς θα έκανε το (G) αναλυτικό—μπορούμε πάντα να θέτουν την ερώτηση (δηλαδή, είναι πάντα μια «ανοιχτή ερώτηση») ως προς το αν το (G) είναι αληθές· οπότε το «Χ» δεν μπορεί να σημαίνει το ίδιο με το «Αγαθό» και ως εκ τούτου δεν μπορεί να προσφερθεί ως ορισμός του «καλού». Ειδικότερα, κάθε απόπειρα Η παροχή ενός νατουραλιστικού ορισμού του «καλού» είναι καταδικασμένη να αποτύχει, ενώ η αντίθετη άποψη ονομάστηκε από τον Moore «νατουραλιστική πλάνη».
Αυτό το επιχείρημα είχε επιρροή —και αμφιλεγόμενο— στο μεταηθικές συζητήσεις από τότε. Αλλά στη γενική του μορφή αυτό που εδώ είναι το παράδοξο της ανάλυσης. (Αν και το πρόβλημα ανάγεται στο παράδοξο της έρευνας που διατυπώνεται στον Μένων του Πλάτωνα και μπορεί να βρεθεί διατυπωμένο στα γραπτά του Φρέγκε, επίσης. Πράγματι, ο όρος «παράδοξο της ανάλυσης» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην σχέση με το έργο του Μουρ, από τον Λάνγκφορντ το 1942.) Σκεφτείτε ένα ανάλυση της μορφής «Το Α είναι Γ», όπου το Α είναι το αναλυόμενο (αυτό που αναλύεται) και το Γ το αναλυόμενο (αυτό που προσφέρεται ως ανάλυση). Τότε είτε το «Α» και το «Γ» έχουν την ίδια έννοια, οπότε η ανάλυση εκφράζει μια τετριμμένη ταυτότητα; ή όχι, οπότε η ανάλυση είναι λάθος. Φαίνεται λοιπόν ότι καμία ανάλυση δεν μπορεί να είναι και σωστή και κατατοπιστικός.
Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να ειπωθούν για το παράδοξο του ανάλυση. Τουλάχιστον, φαίνεται να φωνάζει για μια διάκριση μεταξύ δύο ειδών «εννοιών», όπως η διάκριση μεταξύ των μεταξύ «αίσθησης» και «αναφοράς» που ο Φρέγκε σχεδίασε, αναμφισβήτητα ακριβώς ως απάντηση σε αυτό το πρόβλημα (βλ. Beaney 2005; 2017, κεφ. 3). Μια ανάλυση θα μπορούσε τότε να θεωρηθεί ορθή εάν Τα «Α» και «Γ» έχουν την ίδια αναφορά και είναι κατατοπιστικά αν το «Γ» έχει διαφορετική, ή πιο πλούσια διατυπωμένη, έννοια από 'Α'. Στη δική του απάντηση, όταν το παράδοξο ήταν που του τέθηκε το 1942, ο Moore μιλά για το analysandum και το analysans ως την ίδια έννοια σε μια σωστή ανάλυση, αλλά με διαφορετικές εκφράσεις. Αλλά παραδέχτηκε ότι δεν είχε σαφή λύση στο πρόβλημα (RC, 666). και Εάν αυτό ισχύει, τότε είναι εξίσου ασαφές ότι δεν υπάρχει ορισμός του Το «καλό» —είτε νατουραλιστικό είτε όχι— είναι δυνατόν.
Ωστόσο, αν ο Moore δεν παρείχε γενική λύση στο παράδοξο της ανάλυση, το έργο του προσφέρει διευκρινίσεις μεμονωμένων εννοιών, και τα μεταγενέστερα γραπτά του χαρακτηρίζονται από την επίπονη προσοχή στις αποχρώσεις της γλώσσας που επρόκειτο να επηρεάσουν τη γλωσσική φιλοσοφία, ειδικότερα.
5. Λούντβιχ Βιτγκενστάιν
Στον πρόλογο του πρώτου του έργου, το Tractatus Logico-Philosophicus, Λούντβιχ Βιτγκενστάιν (1889–1951) καταγράφει το χρέος του τόσο στον Φρέγκε όσο και στον Ράσελ. Από τον Φρέγκε κληρονόμησε Οι υποθέσεις ότι η λογική που είχε αναπτύξει ο Φρέγκε ήταν η λογική της γλώσσας μας και ότι οι προτάσεις είναι ουσιαστικά της μορφής συνάρτησης-επιχειρήματος. «Ερμηνεύω μια πρόταση —όπως ο Φρέγκε και ο Ράσελ— ως συνάρτηση της εκφράσεις που περιέχονται σε αυτό» (TLP, 3.318· πρβλ. 5.47). Από τον Ράσελ έμαθε τη σημασία της θεωρίας των περιγραφών. «Η αξία του Ράσελ είναι ότι έδειξε ότι το προφανές Η λογική μορφή μιας πρότασης δεν χρειάζεται να είναι η πραγματική» (TLP, 4.0031). Σε αντίθεση με τον Φρέγκε και τον Ράσελ, ωστόσο, σκέφτηκε ότι η συνηθισμένη γλώσσα βρίσκεται σε τέλεια λογική σειρά (TLP, 5.5563). Ο στόχος ήταν απλώς να δείξουμε πώς είναι έτσι μέσω της κατασκευής μιας ιδανικής σημειογραφίας και όχι μιας ιδανική γλώσσα, αποκαλύπτοντας την υποκείμενη σημασιολογική δομή συνηθισμένων προτάσεων που δεν επισκιάζονται πλέον από την επιφανειακή συντακτική τους μορφή.
Αναμφισβήτητα σε αντίθεση με τον Φρέγκε, επίσης, ο Βίτγκενσταϊν ήταν πεπεισμένος εκείνη την εποχή το Tractatus ότι «Υπάρχει ένα και μόνο ένα πλήρες ανάλυση μιας πρότασης» (TLP, 3.25). Η χαρακτηριστικές θέσεις του Tractatus προκύπτουν από τη σκέψη μέσα από τις συνέπειες αυτού, στο πλαίσιο της φρεγκεανής λογικής. Οι προτάσεις θεωρούνται ως συναρτήσεις αλήθειας στοιχειωδών προτάσεων (4.221, 5, 5.3) και στοιχειώδεις προτάσεις ως συναρτήσεις ονομάτων (4.22, 4.24). Η σημασία κάθε ονόματος είναι το απλό αντικείμενο που σημαίνει (3.203, 3.22), και αυτά τα απλά αντικείμενα υπάρχουν απαραίτητα ως προϋπόθεση της νοηματοδότησης της γλώσσας (2.02 κ.ε.). Για Wittgenstein, η ύπαρξη απλών αντικειμένων ήταν εγγυημένη από το απαίτηση να είναι καθορισμένη η έννοια (3.23· πρβλ. Σημείωση, 63). Η κατ' αυτόν τον τρόπο ο Wittgenstein κατέληξε σε συμπεράσματα, τα οποία ελάχιστα φαίνονται μεταφυσικά – επιδιώκοντας αυστηρά την συνέπειες των λογικών του απόψεων. Όπως σημείωσε στα Σημειωματάριά του το 1916, «Το έργο μου έχει επεκταθεί από το θεμέλια της λογικής στη φύση του κόσμου» (Σημείωση, 79).
Σύμφωνα με τον Wittgenstein, λοιπόν, η ανάλυση αρχή – μας οδηγεί στα τελικά συστατικά των προτάσεων, και πράγματι, στη φύση του ίδιου του κόσμου. Ότι ο Βιτγκενστάιν ήταν δεν ήταν σε θέση να δώσει παραδείγματα απλών αντικειμένων δεν θεωρήθηκε ως αντίρρηση στην ίδια τη λογική σύλληψη. Εξίσου βέβαιο Εξήχθησαν συμπεράσματα όσον αφορά τη σκέψη μας. «Αν Γνωρίζουμε για καθαρά λογικούς λόγους ότι πρέπει να υπάρχει στοιχειώδης προτάσεις, τότε όλοι όσοι κατανοούν τις προτάσεις στο δικό τους μη αναλυμένη μορφή πρέπει να το γνωρίζει» (TLP, 5.5562). Επί του αιτήματος μπορεί να φαίνεται προφανώς ψευδής, αλλά ήταν ακριβώς το καθήκον της ανάλυσης για να αναδείξουμε αυτό που γνωρίζουμε μόνο σιωπηρά.
Όλη αυτή η λογική και μεταφυσική εικόνα διαλύθηκε στο Το μεταγενέστερο έργο του Wittgenstein (βλ. ειδικά PI, §§ 1–242). Η υπόθεση ότι η φρεγκεανή λογική παρέχει τη λογική της γλώσσας και του κόσμου απορρίφθηκε και η Τονίστηκαν πολλές διαφορετικές χρήσεις της γλώσσας. Η ιδέα ότι τα ονόματα σημαίνουν τους φορείς τους, οι διάφορες θέσεις λειτουργικότητας και σύνθεσης και της συνακόλουθης προσφυγής σε σιωπηρές διαδικασίες Η δημιουργία νοήματος επικρίθηκε. Για το μεταγενέστερο του Βιτγκενστάιν άποψη, «τίποτα δεν είναι κρυφό» (PI, §435· πρβλ. Malcolm 1986, 116); Η φιλοσοφία είναι απλώς θέμα σαφήνειας για ό,τι είναι ήδη κοινό κτήμα – τη γραμματική του δικού μας γλώσσα (PI, §§ 122, 126).
Η έρευνά μας είναι επομένως γραμματική. Η εν λόγω Η έρευνα ρίχνει φως στο πρόβλημά μας ξεκαθαρίζοντας παρεξηγήσεις μακριά. Οι παρανοήσεις σχετικά με τη χρήση των λέξεων, που προκλήθηκαν, μεταξύ άλλα πράγματα, με ορισμένες αναλογίες μεταξύ των μορφών έκφρασης διαφορετικές περιοχές της γλώσσας.—Μερικά από αυτά μπορούν να αφαιρεθούν από αντικατάσταση μιας μορφής έκφρασης με μια άλλη. Αυτό μπορεί να ονομαστεί «ανάλυση» των μορφών έκφρασής μας, γιατί η διαδικασία είναι μερικές φορές σαν να αποσυναρμολογείς ένα πράγμα. (PI, §90)
Η προηγούμενη αντίληψη του Wittgenstein για την ανάλυση, ως συνδυασμός ανάλυση με ανάλυση αποσύνθεσης, έχει δώσει τη θέση της σε αυτό που έχει ονομαστεί «συνδετική» ανάλυση (Strawson 1992, κεφ. 2; Hacker 1996, κεφ. 5). Δεδομένου του πόσο βαθιά ενσωματωμένο ήταν αυτό νωρίτερα σύλληψη ήταν σε όλη τη μεταφυσική του Tractatus, το κριτική του Tractatus έχει θεωρηθεί από ορισμένους ότι υπονοεί την απόρριψη της ανάλυσης συνολικά. Αλλά ο Βιτγκενστάιν δεν αποκηρύσσει ανάλυση συνολικά, αν και (όπως υποδηλώνει το απόσπασμα που μόλις παρατέθηκε) τείνει να σκέφτεται την «ανάλυση» κυρίως στην ακατέργαστη έννοια της αποσύνθεσης. Όχι μόνο μπορεί η λογική ανάλυση, με την έννοια του «μετάφραση» σε μια λογική γλώσσα, εξακολουθούν να έχουν αξία απελευθερώνοντάς μας από παραπλανητικές απόψεις για τη γλώσσα, αλλά συνδετική ανάλυση είναι επίσης μια μορφή ανάλυσης (όπως δείξαμε σε όλο αυτό το λήμμα, και όπως θα δούμε περαιτέρω στις επόμενες τρεις ενότητες).
6. Η Susan Stebbing και η Σχολή Ανάλυσης του Cambridge
Η Σχολή Ανάλυσης του Κέιμπριτζ, όπως ήταν γνωστή εκείνη την εποχή, ήταν δραστηριοποιήθηκε κυρίως τη δεκαετία του 1930. Με έδρα το Κέιμπριτζ, σχεδίασε την έμπνευση από τον λογικό ατομισμό του Ράσελ και του Βιτγκενστάιν και το προηγούμενο έργο του Moore. Η Susan Stebbing (1885–1943) ήταν η ηγετική φυσιογνωμία, αν μη τι άλλο για τη συγγραφή αυτού που ήταν στην πραγματικότητα η πρώτη εγχειρίδιο αναλυτικής φιλοσοφίας, Μια σύγχρονη εισαγωγή στο Logic, η οποία εκδόθηκε το 1930, με δεύτερη έκδοση το 1933. Εκτός από τον ίδιο τον Stebbing και τον Moore, τα μέλη του περιελάμβαναν τον John Wisdom, Max Black και Austin Duncan-Jones. Μαζί με τον C. A. Mace και οι Gilbert Ryle, Stebbing και Duncan-Jones (ο οποίος ήταν ο πρώτος συντάκτης του) ίδρυσε το περιοδικό Analysis, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε στο Νοέμβριος 1933 και το οποίο παραμένει βασικό περιοδικό της αναλυτικής φιλοσοφίας Σήμερα.
Το παράδειγμα της ανάλυσης εκείνη την εποχή ήταν η θεωρία του Ράσελ για περιγραφές οι οποίες (όπως είδαμε σε σχέση με τις αποφάσεις Russell και Wittgenstein παραπάνω) άνοιξε το όλο εγχείρημα της αναδιατύπωσης προτάσεις στην «ορθή» λογική τους μορφή, όχι μόνο για να αποφευχθούν τα προβλήματα που δημιουργούνται από παραπλανητικές επιφανειακές γραμματικές μορφή τους, αλλά και να αποκαλύψουν τη «βαθιά δομή» τους. Ενσωματωμένο Στη μεταφυσική του λογικού ατομισμού, αυτό γέννησε την ιδέα του ανάλυση ως τη διαδικασία αποκάλυψης των τελικών συστατικών της προτάσεις (ή τα πρωτόγονα στοιχεία των «γεγονότων» που αντιπροσωπεύουν οι προτάσεις μας).
Αυτός ο χαρακτηρισμός υποδηλώνει μια διάκριση που έχει ήδη γίνει και η οποία σχεδιάστηκε για πρώτη φορά ρητά τη δεκαετία του 1930 από τον Susan Stebbing (1932, 1933b, 1934) και John Wisdom (1934), στο μεταξύ αυτού που αποκαλούνταν «λογικό» ή ανάλυση «ίδιου επιπέδου» και «φιλοσοφική» ή «μεταφυσική» ή «αναγωγική» ή ανάλυση «κατεύθυνσης» ή «νέου επιπέδου». Η μεταφράζει πρώτα την πρόταση που πρέπει να αναλυθεί σε καλύτερα λογικά ενώ το δεύτερο στοχεύει να εκθέσει τη μεταφυσική του προϋποθέσεις. Στην περίπτωση του Russell, αφού «ανέλυσε την οριστική περιγραφή, αυτό που φαίνεται στη συνέχεια είναι ακριβώς αυτό που δεσμεύσεις παραμένουν—σε λογικές σταθερές και έννοιες, οι οποίες με τη σειρά τους απαιτούν περαιτέρω ανάλυση για να «μειωθούν» σε πράγματα της υποτιθέμενης άμεσης γνωριμίας μας.
Η αξία αυτής της διάκρισης είναι ότι μας επιτρέπει να αποδεχτούμε το πρώτο είδος ανάλυσης, αλλά να απορρίψετε το δεύτερο, το οποίο είναι ακριβώς αυτό που Ο Max Black (1933) απάντησε στον Stebbing (1933b). Η επίθεση στο της μεταφυσικής ανάλυσης ως αποκάλυψης γεγονότων, θεωρεί ότι η ακόλουθο παράδειγμα:
(Ε) Κάθε οικονομολόγος είναι λανθασμένος.
Ο Black προτείνει ότι μια μεταφυσική ανάλυση, στο σύλληψη, τουλάχιστον σε ενδιάμεσο επίπεδο, θα απέφερε την ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:
(Ε#) Ο Maynard Keynes είναι λανθασμένος, ο Josiah Stamp είναι λανθασμένος κ.λπ.
Ωστόσο, το (E) δεν σημαίνει το ίδιο με το (E#), τα μαύρα αντικείμενα, εκτός εάν Ο όρος «μέσα» χρησιμοποιείται χαλαρά υπό την έννοια του «συνεπάγεται». Αλλά η ανάλυση δεν μπορεί να παρουσιάσει τις προτάσεις συνεπάγεται, δεδομένου ότι αυτό θα απαιτούσε τη γνώση, σε αυτό το παράδειγμα, της ονομασίας κάθε οικονομολόγου. Η σωστή ανάλυση, προτείνει ο Black, είναι Απλά:
(Ε*) (x) (ο x είναι οικονομολόγος) συνεπάγεται (x είναι λανθασμένος).
Αυτή είναι μια λογική ανάλυση της δομής και όχι μια μεταφυσική αποκάλυψη γεγονότων. (1933, 257)
Παρόμοια επιχειρήματα θα μπορούσαν να προβληθούν στην περίπτωση άλλων γενικών προτάσεις, οι οποίες μαζί με τις αρνητικές προτάσεις αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ανθεκτική στην «αναγωγική» ανάλυση, και η απόρριψη του τελευταίου υπέρ της λογικής αναλύσεως και, στη συνέχεια, γλωσσολογική ανάλυση, ήρθε να χαρακτηρίσει την επόμενη φάση της αναλυτικής φιλοσοφία.
7. Rudolf Carnap και Λογικός Θετικισμός: Οιονεί Ανάλυση και Εξήγηση
Η απόρριψη της μεταφυσικής ανάλυσης είναι χαρακτηριστική της λογικής θετικισμός, που αναπτύχθηκε στη Βιέννη κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Η κεντρική φιγούρα ήταν ο Ρούντολφ Κάρναπ (1891–1970), ο οποίος επηρεάστηκε όχι μόνο από τον Φρέγκε, τον Ράσελ και τον Βιτγκενστάιν αλλά και από τον νεοκαντιανισμό (βλ. Friedman 2000, Richardson 1998). Το έργο του μπορεί να θεωρηθεί ως σημάδι Η μετάβαση σε λογικές και γλωσσικές μορφές ανάλυσης απαλλαγμένος, τουλάχιστον επίσημα, από μεταφυσικές αποσκευές.
Η βασική μεθοδολογική σύλληψη του Carnap στο πρώτο του σημαντικό έργο, Der logische Aufbau der Welt (1928) είναι αυτή της οιονεί ανάλυσης. Ο Carnap έκρινε ότι η θεμελιώδης «μονάδες» εμπειρίας δεν ήταν οι ιδιότητες (τα χρώματα, τα σχήματα κ.λπ.) εμπλέκονται σε ατομικές εμπειρίες, αλλά εμπειρίες, λαμβανόμενες ως αδιαίρετα σύνολα. Αλλά αυτό σήμαινε Αυτή η ανάλυση—κατανοητή στην αποσυνθετική δεν μπορούσε να αποδώσει αυτές τις ιδιότητες, ακριβώς επειδή Δεν θεωρούνταν συστατικά του στοιχειώδους εμπειρίες (1928, §68). Αντίθετα, έπρεπε να είναι «κατασκευασμένη» με οιονεί ανάλυση, μια μέθοδος που μιμείται την ανάλυση για την παραγωγή «οιονεί συστατικών», αλλά που προχωρά «συνθετικά» και όχι «αναλυτικά» (1928, §§ 69, 74).
Στην ουσία, η μέθοδος οιονεί ανάλυσης του Carnap είναι ακριβώς αυτό μέθοδο λογικής αφαίρεσης που είχε χρησιμοποιήσει ο Φρέγκε στην §62 του Grundlagen (αν και χωρίς να τη δει ως «αφαίρεση»). Μια σχέση ισοδυναμίας που ισχύει μεταξύ πράγματα ενός είδους (έννοιες στην περίπτωση του Φρέγκε) χρησιμοποιείται για να ορίσει ή «κατασκευάζουν» πράγματα άλλου είδους (αριθμοί σε Φρέγκε). Ακριβώς όπως οι αριθμοί δεν είναι συστατικά του έννοιες στις οποίες αποδίδονται, αλλά μπορούν να κατασκευαστούν από σχέσεις ισοδυναμίας, το ίδιο μπορούν να κάνουν και άλλες «οιονεί συστατικά». (Για λεπτομερή συζήτηση για την οιονεί ανάλυση, καθώς και για τις επιπλοκές και τις δυσκολίες ότι προκαλεί, βλέπε Goodman 1977, κεφ. 5; Richardson 1998, κεφ. 2.)
Η χρήση του όρου «οιονεί ανάλυση» από τον Carnap είναι αποκαλυπτικό, γιατί το «οιονεί» υποδηλώνει ότι είναι ακόμα μέσα υποταγμένος στην αποσυνθετική αντίληψη της ανάλυσης, παρά το γεγονός ότι αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν και άλλες μορφές ανάλυσης, π.χ. οι οποίες αφαίρεση αντ' αυτού. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ωστόσο, ο Carnap είναι στην ευχάριστη θέση να χρησιμοποιούν τον όρο «ανάλυση» ή πιο συγκεκριμένα, «λογική ανάλυση»—για μεθόδους αφαίρεσης και κατασκευή. Σε μια εργασία με τίτλο «Η Μέθοδος της Λογικής Ανάλυση», που δόθηκε σε ένα συνέδριο το 1934, για παράδειγμα, έγραψε: "Η λογική ανάλυση μιας συγκεκριμένης έκφρασης συνίσταται στην δημιουργία ενός γλωσσικού συστήματος και την τοποθέτηση αυτής της έκφρασης σε αυτό το σύστημα» (1936, 143). Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Carnap's είχε συμβεί «γλωσσική στροφή» (βλ. Carnap 1932, 1934). αλλά η αντίληψη στην οποία βασίζεται το Aufbau παρέμεινε: ανάλυση περιλαμβάνει την έκθεση των δομικών σχέσεων ενός πράγματος με τον εντοπισμό σε ένα αφηρημένο θεωρητικό σύστημα.
Στο μεταγενέστερο έργο του ο Carnap μιλά για την ανάλυση ως «εξήγηση», αν και αυτό ανάγεται επίσης στο Aufbau, όπου ο Carnap μίλησε για «ορθολογική ανασυγκρότησης». (Η σύνδεση μεταξύ των δύο ιδεών γίνεται στον πρόλογο του Carnap στη 2η έκδοση του Aufbau). Στο Νόημα και Αναγκαιότητα (1947), Carnap Χαρακτηρίζει την εξήγηση ως εξής:
Το έργο της ακριβέστερης μιας ασαφούς ή όχι ακριβούς έννοιας που χρησιμοποιείται στην καθημερινή ζωή ή σε προγενέστερο στάδιο της επιστημονικής ή λογικής ανάπτυξη ή μάλλον να την αντικαταστήσει με ένα νεόδμητο, πιο έννοια, ανήκει στα πιο σημαντικά καθήκοντα της λογικής ανάλυση και λογική κατασκευή. Αυτό το ονομάζουμε καθήκον του ή να εξηγήσει την προγενέστερη έννοια ... (1947, 7–8)
Ο Carnap δίνει ως παραδείγματα τον λογικιστή του Frege και του Russell επεξήγηση αριθμητικών όρων όπως «δύο»—«το «δύο» με την όχι ακριβώς ακριβή έννοια με την οποία χρησιμοποιούνται στην καθημερινή ζωή και στα εφαρμοσμένα μαθηματικά»—και τις διαφορετικές εξηγήσεις των συγκεκριμένων περιγραφών τους (1947, 8).
Μια πληρέστερη συζήτηση της εξήγησης παρέχεται στο πρώτο κεφάλαιο του Logical Foundations of Probability (1950), όπου ο Carnap προσφέρει κριτήρια επάρκειας για εξήγηση και δίνει Ως κύριο παράδειγμά του η έννοια της θερμοκρασίας ως εξήγηση της πιο αόριστη έννοια της ζεστασιάς. Η ιδέα μιας επιστημονικά καθορισμένης έννοιας που αντικαθιστά μια καθημερινή έννοια μπορεί να είναι προβληματική, αλλά η ιδέα ότι η ανάλυση περιλαμβάνει τη «μετάφραση» κάτι σε Το πλουσιότερο θεωρητικό σύστημα δεν είναι εμφανές μόνο σε ένα κεντρικό σκέλος αναλυτική φιλοσοφία, αλλά έχει επίσης υπονοηθεί σε αναλυτικά έργα σε όλη την ιστορία της φιλοσοφίας. Μπορείτε να το βρείτε ακριβώς στο αρχίζοντας, για παράδειγμα, από την αρχαία ελληνική γεωμετρία, αν και πολύ πιο σαφής στην αναλυτική γεωμετρία. Επομένως, δεν ήταν νέο, αλλά σίγουρα προβλήθηκε στο προσκήνιο φιλοσοφία και να δοθεί μια σύγχρονη πνοή στο πλαίσιο της νέας λογικά συστήματα που αναπτύχθηκαν από τους Frege, Russell και Carnap.
8. Γλωσσολογική Φιλοσοφία της Οξφόρδης: Γλωσσολογική και Συνδετική Ανάλυση
Ο Michael Dummett (1991a, 111) έχει προτείνει ότι η ακριβής στιγμή που έγινε η «γλωσσική στροφή» στη φιλοσοφία είναι άρθρο 62 του Grundlagen του Frege, όπου ως απάντηση στην πώς μας δίνονται οι αριθμοί, ο Φρέγκε προτείνει να ορίσουμε η έννοια μιας πρότασης στην οποία εμφανίζεται ένας αριθμητικός όρος. Ο Dummett έχει ανέφερε επίσης ότι «το θεμελιώδες αξίωμα της αναλυτικής φιλοσοφία» είναι ότι «η μόνη οδός για την ανάλυση των Η σκέψη περνά μέσα από την ανάλυση της γλώσσας» (1993, 128). Ακόμα Τόσο ο Φρέγκε όσο και ο Ράσελ ήταν εχθρικοί προς την καθημερινή γλώσσα και οι Η «γλωσσική στροφή» υιοθετήθηκε Tractatus του Wittgenstein, πριν ενοποιηθεί στο το έργο του Carnap στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Αλλά το αξίωμα του Dummett έχει πολλοί αναλυτικοί φιλόσοφοι και ήταν σίγουρα χαρακτηριστικό της φιλοσοφίας της Οξφόρδης στις δύο δεκαετίες περίπου μετά την Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.
Ο Gilbert Ryle (1900–76) μπορεί να θεωρηθεί αντιπροσωπευτικός εδώ. Σε Ένα από τα πρώτα του έργα, που χρονολογείται πριν από τον πόλεμο, είχε υποστηρίξει ότι η γλώσσα είναι «συστηματικά παραπλανητική» (1932), αν και όπως ο ίδιος παρατήρησε αργότερα (στο Rorty 1967, 305), Ήταν ακόμα υπό την επιρροή της ιδέας που ήταν πάντα μια «ορθή» λογική μορφή που πρέπει να αποκαλυφθεί. Αλλά με την κατάρρευση του λογικού ατομισμού (βλ. §6 παραπάνω), η έμφαση μετατοπίστηκε στην προσεκτική περιγραφή αυτού που ο Ryle που ονομάζεται «λογική γεωγραφία» των εννοιών μας. Το πιο σημαντικό έργο του Ryle ήταν το The Concept of Mind, δημοσιεύθηκε το 1949, στην οποία υποστήριξε ότι το καρτεσιανό δόγμα της Το «Ghost in the Machine» ήταν το αποτέλεσμα μιας «λάθος κατηγορίας», μπερδεύοντας τις νοητικές περιγραφές με το γλώσσα των φυσικών γεγονότων. Και πάλι, ο Ράιλ ήταν αργότερα επικριτικός για το υπονοεί ότι η μοναδική έννοια του σφάλματος κατηγορίας θα μπορούσε να λειτουργεί ως «σκελετός-κλειδί» για όλα τα προβλήματα (1954, 9). αλλά οι λεπτομερείς περιγραφές μεμονωμένων εννοιών που παρείχε στο Το έργο του στο σύνολό του κατέδειξε τη δύναμη και την αξία της γλωσσικής ανάλυση και πρόσφερε ένα μοντέλο για άλλους φιλοσόφους. Στο κεφάλαιο 2, Για παράδειγμα, κάνει μια διάκριση μεταξύ του να γνωρίζεις πώς και να γνωρίζεις ότι, για την οποία έχει γίνει πολλή συζήτηση στο Πρόσφατη επιστημολογία. Υπάρχουν πολλά πράγματα που ξέρω πώς να κάνω κάνουν —όπως να κάνουν ποδήλατο— χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν αυτό που κάνω, δηλαδή χωρίς να ξέρω ότι ακολουθώ Ο τάδε κανόνας. Ο πειρασμός να αφομοιώσεις τη γνώση πώς να το γνωρίζουμε αυτό πρέπει επομένως να αντισταθούμε.
Ο J. L. Austin (1911–60) ήταν μια άλλη σημαντική προσωπικότητα στην Οξφόρδη εκείνη την εποχή. Όπως και ο Ράιλ, τόνισε την ανάγκη να είμαστε προσεκτικοί προσοχή στη συνήθη χρήση της γλώσσας, περιγράφοντας την μεθοδολογική προσέγγιση ως «γλωσσική φαινομενολογία» (1956, 182). Είχε επιρροή στη δημιουργία της θεωρίας λόγου-πράξης, με διακρίσεις όπως αυτή μεταξύ λόγου, ομιλίας και Προφορικές πράξεις (1962a). Αν και ο Austin μοιράστηκε το ότι ο προβληματισμός για τη γλώσσα θα μπορούσε να επιλύσει τις παραδοσιακές φιλοσοφικά προβλήματα, η γλωσσολογική ανάλυση έχει έκτοτε όλο και περισσότερο ως εργαλείο για την κατασκευή θεωριών Γλώσσα. Αλλά ένα καλό παράδειγμα της σημασίας τέτοιων Ο προβληματισμός για τη φιλοσοφία εμφανίζεται στην ενότητα IV του βιβλίου του Austin Sense and Sensibilia (1962b), όπου ο Austin θεωρεί το διάφορες χρήσεις των ρημάτων «εμφανίζομαι», «κοιτάζω» και «φαίνεται». Συγκρίνετε, για παράδειγμα, τα ακόλουθα (1962b, 36):
(1) Φαίνεται ένοχος.
(2) Φαίνεται ένοχος.
(3) Φαίνεται ένοχος.
Υπάρχουν σαφώς διαφορές εδώ, και η σκέψη διαφορές επιτρέπει σε κάποιον να εκτιμήσει πόσο χονδροειδείς ορισμένες από τις Τα επιχειρήματα είναι υπέρ των θεωριών της αντίληψης που απευθύνονται σε «αισθητηριακά δεδομένα».
Ο Ράιλ, ειδικότερα, κυριάρχησε στη φιλοσοφική σκηνή της Οξφόρδης (και ίσως στη Βρετανία γενικότερα) στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Ήταν Waynflete Καθηγητής Μεταφυσικής Φιλοσοφίας από το 1945 έως το 1968 και Εκδότης του Mind από το 1947 έως το 1971. Ο διάδοχός του στην προεδρία ήταν ο P. F. Strawson (1919–2006), του οποίου η κριτική Η θεωρία των περιγραφών του Ράσελ στη δική του θεμελιώδη εργασία του 1950, «Περί παραπομπής», και η εισαγωγή του στη λογική Η θεωρία του 1952 είχε επίσης βοηθήσει στην καθιέρωση της συνηθισμένης γλώσσας φιλοσοφία ως αντίβαρο στην παράδοση του Φρέγκε, του Ράσελ και του Κάρναπ. Η εμφάνιση των Ατόμων το 1959 και η Το Bounds of Sense το 1966 σηματοδότησε μια επιστροφή στη μεταφυσική, αλλά ήταν μια μεταφυσική που ο Strawson ονόμασε «περιγραφική» (όπως σε αντίθεση με την «αναθεωρητική») μεταφυσική, με στόχο την αποσαφήνιση τα θεμελιώδη εννοιολογικά μας πλαίσια. Εδώ μπορούμε να δούμε πώς Η «συνδετική» ανάλυση έχει αντικαταστήσει την «αναγωγική» ανάλυση; και αυτή η μετατόπιση συζητήθηκε ρητά στο έργο Strawson δημοσίευσε λίγο μετά τη συνταξιοδότησή του, Analysis and Metaphysics (1992). Ο Strawson σημειώνει ότι η ανάλυση έχει συχνά θεωρηθεί ως «ένα είδος διάσπασης ή αποσύνθεσης κάποιου πράγματος» (1992, 2), αλλά επισημαίνει ότι έχει επίσης μια πιο ολοκληρωμένη έννοια (1992, 19), στην οποία βασίζεται για να προσφέρει μια «συνδετική ανάλυσης» σε αντίθεση με το «αναγωγικό ή αναγωγικό ατομιστικό μοντέλο» (1992, 21). Οι πιο βασικές μας έννοιες, σε αυτό το είναι «μη αναγώγιμες», αλλά όχι «απλές»:
Μια έννοια μπορεί να είναι πολύπλοκη, με την έννοια ότι η φιλοσοφική της Η αποσαφήνιση απαιτεί τη δημιουργία των δεσμών της με άλλα έννοιες και ταυτόχρονα μη αναγώγιμες, υπό την έννοια ότι δεν μπορεί να οριστεί, χωρίς κυκλικότητα, όσον αφορά τις άλλες έννοιες με τις οποίες αναγκαστικά σχετίζεται. (1992, 22–3)
Μια τέτοια άποψη δεν ήταν καινούργια. Το σημείο είχε επίσης επισημανθεί από τον A. C. Ewing, Για παράδειγμα, σε ένα βιβλίο για την ηθική που εκδόθηκε το 1953. Ανταπόκριση απευθείας στα επιχειρήματα του Moore στην υπόθεση Principia Ethica (βλ. §4 ανωτέρω), ο Ewing παρατηρεί ότι «Το να διατηρείς ότι το καλό είναι απροσδιόριστο δεν είναι να υποστηρίξουμε ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε πώς είναι ή ότι δεν μπορούμε να πούμε τίποτα γι' αυτό, αλλά μόνο ότι δεν μπορεί να μειωθεί σε οτιδήποτε άλλο» (1953, 89). Όποια και αν είναι η άποψη του καθενός αναγωγικά προγράμματα, ένα ουσιαστικό μέρος της φιλοσοφίας ήταν η αποσαφήνιση των θεμελιωδών εννοιών μας. Αντικατοπτρίζεται στο της συνδετικής ανάλυσης, είναι ίσως αυτό, πάνω απ' όλα, που έχει επέτρεψε να συνεχιστεί η συζήτηση για «αναλυτική» φιλοσοφία παρά το γεγονός ότι Η κατάρρευση του λογικού ατομισμού και του λογικού θετικισμού.
9. Εννοιολογική Ανάλυση
Όπως αναφέρθηκε στην αρχή αυτού του λήμματος, η (δυτική) αναλυτική φιλοσοφία θα πρέπει πραγματικά να θεωρηθεί ως ένα σύνολο αλληλένδετων υποπαραδόσεις που συγκρατούνται από ένα κοινό ρεπερτόριο αντιλήψεων για ανάλυση στην οποία βασίζονται μεμονωμένοι φιλόσοφοι με διαφορετικούς τρόπους. Υπάρχουν συγκρούσεις μεταξύ αυτών των διαφόρων υποπαραδόσεων. Στο δικό του εναρκτήρια διάλεξη του 1969, «Νόημα και Αλήθεια», Strawson μίλησε για μια «ομηρική πάλη» μεταξύ θεωρητικών της τυπικής σημασιολογίας, όπως αντιπροσωπεύεται με διαφορετικούς τρόπους από τον Φρέγκε, τον πρώιμο Βιτγκενστάιν και Τσόμσκι, και οι θεωρητικοί της επικοινωνίας-πρόθεσης, όπως εκπροσωπούμενη από τους Austin, Paul Grice και τον μετέπειτα Wittgenstein (1969, 171–2). Οι ιδέες των πρώτων επρόκειτο να αναπτυχθούν, οι περισσότερες ιδίως από τους Donald Davidson και Michael Dummett, καθώς και τις ιδέες του τελευταίο από τον ίδιο τον Strawson και τον John Searle. και η συζήτηση έχει συνεχίστηκε μέχρι σήμερα, διακλαδίζοντας πολλούς τομείς της φιλοσοφίας. Ούτε είναι συμφωνία σχετικά με αυτό που ο Dummett αποκάλεσε «θεμελιώδη αξίωμα της αναλυτικής φιλοσοφίας, ότι η ανάλυση της γλώσσας είναι πριν από την ανάλυση της σκέψης (1993, 128). Όπως σημείωσε ο ίδιος ο Ντάμετ (ό.π., 4), το έργο του Gareth Evans, The Varieties of Reference (1982), φαίνεται να τον θέτει εκτός της αναλυτικής παράδοση, έτσι χαρακτηρισμένη. Για να υπονοήσει ότι παραμένει μόνο μέσα στο αρετή της «υιοθέτησης ενός συγκεκριμένου φιλοσοφικού ύφους και... ελκυστικό σε ορισμένους συγγραφείς παρά σε ορισμένους άλλους» (Dummett 1993, 5) είναι ήδη να παραδεχτεί την ανεπάρκεια της χαρακτηρισμός.
Από τη δεκαετία του 1960, το κέντρο βάρους της αναλυτικής φιλοσοφίας έχει μετατοπίστηκε προς τη Βόρεια Αμερική, η οποία αντισταθμίστηκε ελαφρώς από την τα τελευταία χρόνια της αναλυτικής φιλοσοφίας στην ηπειρωτική Ευρώπη, τη Νότια Αμερική και την Ασία και τη συνεχή ανάπτυξή της Αυστραλασία. Αν και πολλοί από τους λογικούς θετικιστές - οι περισσότεροι Συγκεκριμένα, ο Carnap - μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1930, χρειάστηκε λίγος χρόνος για να ριζώσουν και να αναπτυχθούν οι ιδέες τους. W. V. O. Quine (1908–2000) είναι η πανύψηλη φιγούρα εδώ, και η περίφημη κριτική του της αναλυτικής/συνθετικής διάκρισης του Carnap (Quine 1951) ήταν καθοριστικής σημασίας για την εγκαινίαση μιας άποψης της φιλοσοφίας ως συνεχούς φυσικές επιστήμες, με την αντίστοιχη απόρριψη της άποψης ότι υπήρχε κάτι ξεχωριστό στην εννοιολογική ανάλυση. Του αμφισβητήθηκε εκείνη την εποχή από τους Grice και Strawson (1956), αλλά Μόλις τη δεκαετία του 1990 το θέμα επανεξετάστηκε με μια πιο φιλανθρωπική άποψη του Carnap (Ebbs 1997, Μέρος II; Friedman 1999, κεφ. 9; Richardson 1998, κεφ. 9).
Μια υπεράσπιση της εννοιολογικής ανάλυσης, με μια επιφυλακτική απόρριψη της Η κριτική του Quine για την αναλυτικότητα, προσφέρθηκε από τον Frank Jackson στο το βιβλίο του, Από τη Μεταφυσική στην Ηθική (1998). Στις Κατά την άποψη του Τζάκσον, ο ρόλος της εννοιολογικής ανάλυσης είναι να κάνει σαφή τη «λαϊκή θεωρία» μας για ένα δεδομένο θέμα, αποσαφηνίζοντας τις έννοιές μας εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα ταξινομούν δυνατότητες (1998, 31–3). Στον βαθμό που περιλαμβάνει «κατανοητά» των απαντήσεών μας (ό.π., 36), πιο κοντά σε αυτό που ο Quine ονόμασε «παράφραση» (1960, §§ 33, 53) από την απλή καταγραφή των συνηθισμένων διαισθήσεις (Jackson 1998, 45). Ο Τζάκσον υποστηρίζει ένα «μέτριο» ρόλο για την εννοιολογική ανάλυση, αλλά στο μέτρο που παραδέχεται ότι ένα ορισμένο «μασάζ των λαϊκών διαισθητικών» μπορεί να (ό.π., 47), δεν είναι σαφές ότι η αντίληψή του είναι όπως ουδέτερο όπως προτείνει. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, το κεντρικό του επιχείρημα στο κεφάλαιο 4, που προσφέρεται προς υπεράσπιση της άποψης ότι τα χρώματα είναι πρωταρχικά ιδιότητες των αντικειμένων (ό.π., 93):
(Παρ. 1) Το κιτρίνισμα είναι η ιδιότητα των αντικειμένων που υποτίθεται ότι παρουσιάζονται σε θέματα όταν αυτά τα αντικείμενα φαίνονται κίτρινα.
(Παρ. 2) Η ιδιότητα των αντικειμένων που υποτίθεται ότι παρουσιάζονται στα υποκείμενα όταν Τα αντικείμενα φαίνονται κίτρινα είναι τουλάχιστον μια φυσιολογική αιτία της εμφάνισής τους κίτρινος.
(Παρ. 3) Οι μόνες αιτίες (κανονικές ή μη) των αντικειμένων» Τα κίτρινα φαίνονται είναι συμπλέγματα φυσικών ιδιοτήτων.
(Συμπ.) Το κιτρίνισμα είναι ένα σύμπλεγμα των φυσικών ιδιοτήτων του αντικείμενα.
(Παρ. 1) αποτελεί παράδειγμα αυτού που ο Τζάκσον αποκαλεί «πρωταρχική μας διαίσθηση» για το χρώμα», (Παρ. 2) είναι μια «εννοιολογική αλήθεια για το παρουσίαση», και (Pr. 3) είναι η εμπειρική αλήθεια που είναι απαιτείται για να καταλήξουμε στο μεταφυσικό συμπέρασμα (Conc.) ότι «εντοπίζει» την κιτρινίλα στην οντολογία μας. (Pr. 1) προορίζεται για να συμπυκνώσουμε τη συνηθισμένη μας «λαϊκή άποψη». Αλλά ως έχει Είναι διφορούμενο. Λέει το (Pr. 1) ότι υπάρχει ένα ακίνητο, αλλά για την οποία δεν είμαστε σίγουροι αν μας παρουσιάζεται πραγματικά ή όχι, ή ότι η ίδια η ιδιότητα είναι μόνο υποθετική; Το τελευταίο Η ανάγνωση είναι πιο κοντά στην «επιπολαιότητα» που λέει ο Τζάκσον θέλει ως «ασφαλή αφετηρία» του, που θα μπορούσε να είναι Καλύτερα να εκφραστεί ως "Η κίτρινη είναι η ιδιότητα που βλέπουν τα αντικείμενα έχουν όταν φαίνονται κίτρινα» (βλ. 1998, 89)· αλλά είναι το πρώτο Αυτό κάνει τη δουλειά στο επιχείρημα. Εάν το ίδιο το ακίνητο είναι μόνο (δηλαδή, εάν τα χρώματα δεν είναι καθόλου ιδιότητες των αντικειμένων, όπως κάποιοι υποστήριξαν), τότε (Παρ. 2) είναι ψευδής. Τουλάχιστον, δεν είναι μια εννοιολογική αλήθεια ότι οι υποτιθέμενες ιδιότητες μπορεί να είναι φυσιολογικές αιτίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Τζάκσον κάνει λάθος για τις προκριματικές εκλογές ποιοτική προβολή χρώματος. Αλλά δείχνει ακριβώς ποιες υποθέσεις μπορεί ήδη να εμπλέκονται στην άρθρωση «λαϊκών διαισθητικών», ακόμη και σε μια υποτιθέμενη «μέτρια» κατανόηση της εννοιολογικής ανάλυση. Στο τέλος, όπως δείχνει η ιστορία των αντιλήψεων της ανάλυσης, καμία αντίληψη δεν μπορεί να διαχωριστεί από το λογικό και το μεταφυσικό πλαίσιο στο οποίο λειτουργεί.
10. Εννοιολογική Μηχανική
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον για αυτό που ονομάζεται «εννοιολογική μηχανική», η οποία θεωρείται από ορισμένους ως διάδοχος της εννοιολογική ανάλυση, με μεγαλύτερη έμφαση στην αξιολόγηση και την βελτίωση των εννοιών. Η ιδέα πηγαίνει πίσω τουλάχιστον στον Carnap έννοια της «επεξήγησης» (βλ. §7 ανωτέρω), σύμφωνα με την έννοια που χρησιμοποιείται στην καθημερινή ζωή αντικαθίσταται από μια πιο ακριβής, επιστημονικά καθορισμένη έννοια. Σε μια εργασία που δημοσιεύθηκε το 2000, με τίτλο «Φύλο και φυλή: (Τι) είναι; (Τι) Θέλουμε Them to Be?», η Sally Haslanger υποστήριξε ότι οι συνηθισμένες μας έννοιες φύλου και της φυλής είναι ελαττωματικές, οδηγώντας σε ανεπιθύμητες κοινωνικές και θα πρέπει να αντικατασταθούν από νέες έννοιες, ένα έργο που «βελτιωτική ανάλυση». Στο μεταγενέστερο έργο της, Resisting Reality (2012), αποσύρθηκε από τη συζήτηση για «αντικατάσταση», υποδηλώνοντας ότι το έργο ήταν περισσότερο να καταστήσουμε σαφέστερες τις έννοιες που ήδη έχουμε. Ήταν «ανάλυση» και όχι «εξήγηση», όμως χαρακτηρίζοντάς το με τον όρο «βελτιωτικός» υπέδειξε ο αναθεωρητικός Σκοπός.
Στη μονογραφία του, Replace Truth (2013), ο Kevin Sharp ήταν πιο σαφής για τον επεξηγηματικό χαρακτήρα του έργου του: το έννοια της αλήθειας, υποστήριξε, ήταν ασυνεπής, και τουλάχιστον για την τυπικής λογικής, έπρεπε πράγματι να αντικατασταθούν από δύο νέες έννοιες της «ανερχόμενης αλήθειας» και της «φθίνουσας αλήθεια». Επίσης το 2013 οι Alexis Burgess και David Plunkett δημοσίευσαν δύο εργασίες σχετικά με αυτό που ονόμασαν «εννοιολογική ηθική», ορίζεται ότι αφορά «κανονιστικά και αξιολογικά ζητήματα [εξ ου και η «ηθική»] σχετικά με τις αναπαραστατικές επιλογές και αλλαγές [εξ ου και το «εννοιολογικό»]» και περιγράφεται ως «Ένας καλός συνεργάτης για τις ευρείες χρήσεις του «εννοιολογικού ανάλυσης» (2013a, §3). Το 2018 ο Χέρμαν Το βιβλίο του Cappelen, Fixing Language: An Essay on Conceptual Μηχανική, εμφανίστηκε. Εκτός από την ανίχνευση των ριζών της εννοιολογικής μηχανική στο έργο των Frege και Carnap, εξετάζει επίσης διάφορες φιλοσοφικά ερωτήματα που ανακύπτουν σε τέτοια αναθεωρητικά σχέδια, ειδικά σε θέματα γλώσσας και επικοινωνίας.
Οι δύο ιδέες της εννοιολογικής μηχανικής και της εννοιολογικής ηθικής ήταν συγκεντρώθηκαν σε μια συλλογή εγγράφων που επιμελήθηκαν οι Burgess, Cappelen και Plunkett, το οποίο εκδόθηκε το 2020. Οι εισαγωγικές προσπάθειες να συρράψουν τις δύο ιδέες μαζί, ενωμένες στο (ειρωνικά) ασαφές ιδέα της αξιολόγησης και της βελτίωσης των εννοιών, αλλά είναι σαφές από την παραδείγματα που δίνονται και διερευνώνται ότι υπάρχει μια ολόκληρη σειρά αξιολογικές και βελτιωτικές στρατηγικές. Δεν μπορεί να υπάρξει «θεωρία» της εννοιολογικής μηχανικής (ή εννοιολογικής ηθικής) Όπως δεν μπορεί να υπάρξει μια «θεωρία» ανάλυσης. Τι λαμβάνει τη θέση της είναι η λεπτομερής περιγραφή όλων των περιπτώσεων που περιγράφονται —ή θα μπορούσαν να περιγραφούν— ως εννοιολογική μηχανική. και Όταν πρόκειται για τον εντοπισμό τέτοιων περιπτώσεων, μας λένε ότι είναι σε όλη την ιστορία της φιλοσοφίας, με την ιστορία της αναλυτικής φιλοσοφία μια ιδιαίτερα πλούσια πηγή:
Πολλοί φιλόσοφοι, εργαζόμενοι σε πολλές διαφορετικές θεωρητικές παραδόσεις, κατά τη διάρκεια πολλών αιώνων, θεωρούν ότι το έργο τους περιλαμβάνει εννοιολογικής μηχανικής ή εννοιολογικής δεοντολογίας και/ή σύλληψης του έργου άλλων φιλοσόφων προς αυτή την κατεύθυνση (ακόμη και αν δεν χρησιμοποίησα την ορολογία που χρησιμοποιούμε εδώ). ... Φρέγκε, Wittgenstein, Carnap, Stebbing και άλλοι ιδρυτές της αναλυτικής Η φιλοσοφία ασχολήθηκε εκτενώς με την εννοιολογική μηχανική. Έτσι αντί να περιγράψει την εννοιολογική μηχανική ως ένα «καυτό» νέο θέμα στην αναλυτική φιλοσοφία, θα μπορούσαμε να το σκεφτούμε απλώς ως δίνοντας μεγαλύτερη προσοχή σε μια βασική πτυχή της αναλυτικής φιλοσοφίας που έχει είναι μαζί μας από την αρχή του. (2020, 18–19)
Στην πραγματικότητα, η έννοια της εννοιολογικής μηχανικής προσφέρεται ως έννοια της εννοιολογικής αναλύσεως, προφανώς βάσει της αρχής της αιτιολογία ότι η «παραδοσιακή» εννοιολογική ανάλυση ανεπαρκώς αξιολογικό και βελτιωτικό. Αλλά αν ο Φρέγκε και άλλοι «ασχολήθηκαν εκτενώς» με την εννοιολογική μηχανική, τότε Τελικά το έκαναν αυτό, έστω και σιωπηρά. Μπορεί να εννοιολογικής ανάλυσης που αποτελούν μέρος της αναθεωρητικής έργα που δεν αναγνωρίζονται επαρκώς ως τέτοια, και γίνεται λόγος για Η εννοιολογική μηχανική και η εννοιολογική ηθική μπορεί να μας ενθαρρύνουν να κάνουμε Ετσι. Αναμφίβολα, επίσης, σε ένα κλίμα στο οποίο η επιστήμη αποτελεί το πρότυπο για την έρευνα, η συζήτηση για εννοιολογική «μηχανική» μπορεί να είναι πιο είναι πιθανό να προσελκύσει χρηματοδότηση από ό,τι οι μακραίωνες συζητήσεις για «ανάλυση» (και καθώς η επιστήμη εγείρει όλο και περισσότερο Η συζήτηση για εννοιολογική «ηθική» μπορεί επίσης να φαίνεται καυτή και μοντέρνο). Μπορεί να έχει αξία η ύφανση νέων ρούχων για ανάλυση, αλλά τα αναλυτικά έργα που διαμορφώνουν το περιεχόμενο της ιστορίας της Η φιλοσοφία είναι ακόμα εκεί για να επιστρέψει, να ξεδιαλεγεί, να ερμηνευτεί, και (επανα)συνδέονται—όλα σύμφωνα με τους τέσσερις τρόπους ανάλυσης διακρίνεται σε αυτό το λήμμα. Αναλύοντας αυτά τα αναλυτικά έργα μπορεί να υποκινούνται από τις προοπτικές αναβίωσης ή αναθεώρησής τους για νέες σκοπούς σε σύγχρονα πλαίσια, και το ενδιαφέρον για την εννοιολογική Η μηχανική και η εννοιολογική ηθική μπορούν να θεωρηθούν απλώς οι πιο πρόσφατες παράδειγμα αυτής της συνεχώς εξελισσόμενης φιλοσοφικής διαδικασίας.
11. Συμπέρασμα
Αυτό που γενικά θεωρείται σήμερα ως αναλυτική φιλοσοφία έχει τις ρίζες του στο έργο του Φρέγκε και του Ράσελ και την ανάπτυξη και χρήση του Ειδικότερα, η λογική ανάλυση. Έκτοτε, διευρύνθηκε και διακλαδίζεται σε μια εξαιρετικά περίπλοκη παράδοση στην οποία διάφορες μορφές και Οι αντιλήψεις της ανάλυσης ανταγωνίζονται και τραβούν προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Αναγωγικό και συνδετικό, αναθεωρητικό και περιγραφικό, γλωσσικό και ψυχολογικά, μορφολογικά και εμπειρικά στοιχεία συνυπάρχουν όλα στη δημιουργική ένταση; Και είναι αυτή η δημιουργική ένταση που είναι η μεγάλη δύναμη του την αναλυτική παράδοση. Η ίδια η ιδέα της ανάλυσης, λοιπόν, έχει εξελιχθεί στις διαδικασίες της φιλοσοφικής σκέψης, με την ιστορία της Η αναλυτική φιλοσοφία είναι απλώς το τελευταίο κεφάλαιο σε μια πλούσια και συναρπαστική ιστορία που ξαναγράφεται συνεχώς καθώς εμπνέει νέες γενιές στοχαστών.
