Η καύση των νεκρών και ο ενταφιασμός στην αρχαία Αθήνα

Να επιχειρήσουμε ανασκόπηση των νεκρικών εθίμων μέσα στην Αθήνα, σ' όλες τις λεπτομέρειες, αυτό θα ήταν τεράστιο, ίσως και ασυγχώρητο τόλμημα. Γιατί θα έπρεπε να συμβουλευθούμε όλες τις εκθέσεις και όλα τα δημοσιεύματα που εδώ και ενάμιση αιώνα συγκεντρώθηκαν, σκορπισμένα εδώ και εκεί, με περιγραφές των τάφων που ανασκάπτονταν, τυχαία και βιαστικά οι περισσότεροι, όσων δεν έμεινε η εύρεση μυστική, για να μην εμποδιστή η εργασία κάποιας οικοδομής ή –το πιο συχνό- για να γίνει εμπόρευμα το περιεχόμενο του τάφου.

Αυτό ακριβώς το περιεχόμενο είναι συχνά η αφορμή που δεν μαθαίνουμε ούτε την ανακάλυψη ενός τάφου, ούτε τον τρόπο του ενταφιασμού. Τα θαυμαστά έργα της αθηναϊκής κεραμικής και αγγειογραφίας, που, τοποθετημένα δίπλα στο νεκρό από ευλαβικά χέρια πονεμένων συγγενών του κράτησαν συντροφιά σ' όλους τους αιώνες, είναι τόσο περιζήτητα σ' όλο τον κόσμο στο Μουσείο, προτιμούν να τα παραδίδουν στα χέρια των αρχαιοκαπήλων.

Πολλοί από τους νεκρούς είχαν ταφεί μέσα σε πήλινες λάρνακες, άλλοι είχαν καεί σε πυρές. Είναι μια θλίψη για τον αρχαιολόγο να βρίσκει σπασμένα και καμένα μέσα στην πυρά, μαζί με τα κόκαλα του νεκρού, ωραία ερυθρόμορφα αγγεία και αιθέριες λευκές ληκύθους, αυτές με αφανισμένο το επίχρισμα, άρα και τις ζωγραφιές.

Έτσι είχαν θελήσει οι αρχαίοι, γιατί πίστευαν ότι τα αγγεία γίνονταν ένα με το νεκρό, που έπαιρνε μαζί του και τα αφιερώματα των σκευών του.

Πέθαιναν συχνά οι άνθρωποι στα αρχαία χρόνια, πολύ συχνότερα παρ' ό,τι σήμερα, πέθαιναν από την πιο ασήμαντη αρρώστια. Κάθε μέρα χάνονταν νέες γυναίκες στη γέννα ή μικρά παιδάκια, αυτά με το τίποτα, με το παραμικρό.

· Από τα συγκινητικότερα ευρήματα είναι τα αγγεία που απέθεταν δίπλα στα νεκρά παιδιά, σχήματα «μικκύλια», τόσα-δα, στολισμένα όμως με αιθέριες ζωγραφιές, όχι ξένες προς τον παιδικό κόσμο.

Είναι σχεδόν εξακριβωμένο ότι οι Αρχαίοι Αθηναίοι δεν έκαψαν ποτέ τα σώματα των μικρών παιδιών, αλλά τα έθαβαν μέσα σε πήλινες λάρνακες.

Σ' αυτή τη συνήθεια χρωστούμε ότι τόσα αγγεία βρέθηκαν μέσα στους παιδικούς τάφους. Σπάνια τα έχουμε όλα μαζί, όσα βρέθηκαν σ' ένα τάφο, πράγμα που θα τους χάριζε ξεχωριστό φως. Σ'

Η δράση των αρχαιοκαπήλων είναι πιο οδυνηρή μέσα στην Αθήνα παρά αλλού, γιατί σε κανέναν άλλο ελληνικό τόπο δεν βρίσκονται έξω από τους ιερούς χώρους καλλιτεχνήματα τέτοιας γραμμής. Θα αντιλέξουν μερικοί ότι οι Θεσσαλικοί και οι Μακεδονικοί τάφοι έδωσαν χρυσά έργα μεγαλύτερης αξίας.

Τούτο είναι αλήθεια, όμως η χρηματική αξία δεν σημαίνει και ότι τα λεπτουργήματα της χρυσοχοϊκής είναι ανώτερα από τα ζωγραφικά. Ακόμη και ένα άλλο: τα χρυσά δεν μιλούν. Μόνο τα αγγεία μας λένε για τους αθάνατους θεούς και για τους ήρωες, για τους ανθρώπους που περνούν και φεύγουν τόσο σύντομα από τον κόσμο τούτον.

·Μας λένε για τη ζωή των συμποσίων και της παλαίστρας, για τη μουσική του γυναικωνίτη και αλλού, μας λένε και ανεβαίνουν κάποτε απάνω οι νεκροί για να δεχτούν τα άνθη και τις προσφορές. Δεν είχαν οι Αθηναίοι τόσο μόνιμη τη συνήθεια των Βοιωτών να προστατεύουν και να διασκεδάζουν τους θαμμένους χαρίζοντας τους πήλινα ειδώλια, «κούκλες» κάθε λογής.

Μόνο σπάνια βρίσκονται τέτοιες στους αττικούς τάφους. Οι φημισμένοι «κοροπλάθοι» της Αθήνας θα εργάζονται περισσότερο για τα αναθήματα στα ιερά παρά για τα κτερίσματα των τάφων. Όμως όσα ειδώλια βγήκαν από τα χέρια των ξεχωρίζουν∙ αλλιώς εργάζονται τις μήτρες οι Αθηναίοι τεχνίτες, με επιμέλεια και με γνώση, με ατομική προσήλωση στην κάθε περίπτωση, χωρίς τη βιασύνη, την ανεμελιά και τον επαρχιωτισμό των Βοιωτών κοροπλαθών.

Το δυστύχημα είναι, είδαμε, ότι οι τυμβωρύχοι, αφανίζοντας βάρβαρα τους τάφους καταστρέφουν και τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται να μελετήσουν σε έκταση τις συνήθειες του ενταφιασμού.

· Πολύ νωρίς, πριν από την Ελληνικήν Ανεξαρτησία, άρχισε η συστηματική ιεροσυλία και τα ονόματα του Φωβέλ και του Πρόκες φον Ώστεν αναφέρονται δίκαια ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της.

Στα χρόνια εκείνα σκέφτηκε ένας μεγάλος Ελληνοθρεμμένος, και καλλιτέχνης να συγκεντρώσει σ' ένα μνημειακό βιβλίο μερικά από τα ευρήματα των αττικών τάφων, πριν να σκορπιστούν και να δώσει, ανάμεσα σ' άλλα, ένα σχεδίασμα τάφων με το περιεχόμενο του, έως σήμερα πολύτιμο και σεβαστό τεκμήριο για την ακρίβεια και την καλλιγραμία του.

· Οι τάφοι των Ελλήνων του Βαρώνου Στάκελμπεργκ, από τη Βαλτική, μένουν πάντα ένα ποίημα, λυρικό μαζί και ελεγειακό, εμπνευσμένο από τους αττικούς τάφους.

Θα περίμενε κανείς ότι το Ελληνικό Κράτος, βλέποντας ότι μοιραία απλωνόταν σιγά σιγά η πρωτεύουσα πέρα από τον Θεμιστόκλειο περίβολο των τειχών θα οργάνωνε την επιστημονική ανασκαφή των αρχαίων νεκροταφείων της. Αυτό όμως δεν έγινε.

· Ένα τυχαίο εύρημα στο σκουπιδαριό της πόλης, το 1870 αποκάλυψε ότι στη θέση τούτη βρισκόταν ο αρχαίος έξω Κεραμεικός και έτσι άρχισε η ανασκαφή του. Λίγο πιο μέσα ήταν τα τείχη με την επιβλητική κύρια είσοδο του 4ου αιώνα, το Δίπυλο∙ κατά ρητή απαγόρευση οι νεκροί ποτέ δεν εθάβονταν μέσα στην τειχογυρισμένη πολιτεία.

Από την αντίθετη, την ανατολική πλευρά του Θεμιστοκλείου περιβόλου, γύρω από το Σύνταγμα, αλλά και μέσα στην πλατεία, βρέθηκαν τυχαία τάφοι και σημειώνονται από τότε στο σχέδιο της αρχαίας πόλης.

Για τον προσδιορισμό της θέσης των τειχών στη βορειοανατολική πλευρά είχε σημασία η εύρεση ταφών, αφού είδαμε, έπρεπε τα νεκροταφεία να βρίσκονται έξω απ' αυτά.

Οι πρώτες επιστημονικές παρατηρήσεις για τα έθιμα της ταφής στην Αθήνα έγιναν το 1882 όταν το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο ανέλαβε την δημοσίευση των ελληνικών ανασκαφών του Κεραμεικού. Ενώ στις παλαιότερες του 1870 είχε αποκαλυφθεί το νεκροταφείο του 3ου αιώνα, που έδωσε την Ηγησώ, τον Δεξίλεω και τόσα άλλα θαυμάσια ανάγλυφα, τώρα η σκαπάνη στάθηκε στους τάφους του 8 ου αιώνα.

· Πρώτη φορά παρουσιάστηκαν οι μεγάλοι γεωμετρικοί αμφορείς, τα «αγγεία του Διπύλου» και έγινε γνωστός ο «ελληνικός μεσαίωνας», όπως ονόμασε την τέχνη εκείνη η εποχή του νατουραλισμού. Σπουδαία στάθηκε η διαπίστωση ότι τα μνημειακά αυτά αγγεία δεν ήταν στημένα πάνω από λάρνακες, αλλ' από κάλπες που περιείχαν τα καμένα οστά των νεκρών, χωρίς άλλο ευπατρίδων της Αθήνας.

Ανάμεσα στην κάλπη και στο αγγείο μεσολαβούσε ένα στρώμα που περιείχε τα όπλα του νεκρού, θρυμματισμένα από τη πολυκαιρία ή από επενέργεια της νεκρικής πυράς. Πρέπει, λοιπόν, να ήταν ένα σχετικά νέο έθιμο η καύση αυτών των νεκρών, αφού στη Μυκηναϊκή περίοδο ήταν γνωστό μόνο το έθιμο του ενταφιασμού.

Τι γίνεται όμως τον 6ον και τον 5ον αιώνα στην Αθήνα; Μπορούμε να ξέρουμε αν ετάφησαν ή αν έγιναν τέφρα τα φθαρτά σώματα αθάνατων πνευμάτων, όπως του Σόλωνα, του Περικλή, του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, του Σωκράτη και του Πλάτωνα;

Πότε έγινε η μετάβαση προς την καύση το απέδειξαν οι ακόμη περισσότερες επιστημονικές ανασκαφές που έγιναν στις ημέρες μας στην αρχαία Αγορά, από την Αμερικανική Σχολή Κλασσικών Σπουδών και στον Κεραμεικό από το Γερμανικό Ινστιτούτο. Επίμονες παρατηρήσεις των ερευνητών έκαναν φανερό, ότι από την αυγή κιόλας της πρωτογεωμετρικής εποχής, στον 11 ο αιώνα π.Χ αρχίζει να γενικεύεται η καύση των νεκρών.

· Το έθιμο επικρατεί σιγά σιγά όχι μόνο στην ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά και στην Ιωνία, μεταφερμένο εδώ από τους Αθηναίους αποίκους. Ενωρίς, μαζί με την εύρεση των πρώτων μεγάλων γεωμετρικών αμφορέων, έγινε φανερό και τούτο: ότι οι θαυμαστές περιγραφές του Ομήρου για την καύση ηρώων και Τρωικού πολέμου είναι μεταφορά στον κόσμο και στην εποχή του έπους εικόνων που είδε ο ποιητής, που γίνονταν στις ημέρες του και δεν αποδίδουν, όπως θα απαιτούσε η ιστορική ευσυνειδησία, παλαιότερες ταφικές συνήθειες των Αχαιών.

Ότι αυτοί δεν καίγονταν, αλλά θάβονταν, είναι βεβαιωμένο από το πλήθος των τάφων της μυκηναϊκής εποχής, που είχαν ανακαλυφθεί.

Η τελευταία επιστημονική συζήτηση δύο αρχαιολόγων, του Ελληνοαμερικανού καθηγητού Γεωργίου Μυλωνά και του Εφόρου Α. Μακεδονίας Μανόλη Ανδρόνικου στερέωσε περισσότερο παρά κλόνισε την πεποίθηση ότι δεν υπάρχουν βεβαιωμένες ενδείξεις για την ύπαρξη καύσης στα μυκηναϊκά χρόνια και ότι τα συμπεράσματα των ανασκαφών της Αγοράς και του Κεραμεικού μένουν ατράνταχτα:

· Μόνο ταφή των νεκρών συνηθιζόταν έως τον 11 ον αιώνα, ύστερα από τα χρόνια αυτά αρχίζει και επικρατεί η καύση: «Με βεβαιότητα ξέρουμε ότι στον Κεραμεικό, από τα μέσα του 11ου αιώνα έως τα τέλη του 9 ου αιώνα ξαναπαρουσιάζεται το έθιμο του ενταφιασμού και μέσα στον 8ον αιώνα συναντούμε την παράλληλη χρήση και των δύο τρόπων ταφής, ενώ στις αρχές του 7ου αιώνα ανανεώνεται και πάλι η προτίμηση προς την καύση του νεκρού.

Η εμφάνιση του ενταφιασμού μέσα στον 8 ο αιώνα συνδυάζεται από τον Κύμπλερ με άλλα στοιχεία που παρατήρησε στους τάφους της εποχής αυτής και τον κάνει να υποθέσει πως έχουμε την ενίσχυση και την ανάπτυξη παλαιών προελληνικών θρησκευτικών αντιλήψεων, ενώ η ενίσχυση του εθίμου της καύσης στις αρχές του 7 ου αιώνα, με την παράλληλη εμφάνιση μεγάλων τύμβων χαρακτηρίζεται ως επανεμφάνιση του ομηρικού κόσμου (Μ.Ανδρόνικος, Ελληνικά, τόμος 17ος, Θεσσαλονίκη, 1960).

Τη συνύπαρξη μικτών τρόπων ταφής στην υστερογεωμετρικήν εποχή βεβαίωσαν οι σημαντικότατες ανακαλύψεις σε μιαν ακραία περιοχή της ελληνικής επέκτασης, στο νησί Ίσχια (Πιθηκούσα), απέναντι στη Νεάπολη της Ιταλίας, όπου το σχήμα μερικών τύμβων ανακαλούν την περιγραφή της Ιλιάδας για την ταφή του Πατρόκλου. Όταν δεν υπάρχει ρητή μαρτυρία στους συγγραφείς δεν επιτρέπεται να αποτολμηθεί καμιά υπόθεση, αφού οι αττικοί τάφοι που ανακαλύφτηκαν βεβαίωσαν ότι υπήρχαν τότε παράλληλα η καύση, όπως και ο ενταφιασμός των νεκρών.

· Εκεί που υψώνεται σήμερα το κτίριο του Μετοχικού Ταμείου, στο Σύνταγμα, ήταν άλλοτε ένας ελεύθερος περιφραγμένος χώρος, οι Βασιλικοί Σταύλοι. Στα παλαιά χρόνια τα παιδάκια των αμαξάδων, παίζοντας έσκαβαν το χώμα και έβρισκαν μικρά αρχαία κανατάκια ή ζωγραφιστά θραύσματα.

Όταν από το 1926 και έπειτα έγινε η οικοδομική εκσκαφή, βιαστική και ανήλεη, κατορθώθηκε τουλάχιστο να συγκεντρωθούν τα περισσότερα ευρήματα και να γίνουν μερικές παρατηρήσεις, για τους 150, πάνω κάτω, αρχαίους τάφους που ανακαλύφθηκαν.

Ανήκαν οι περισσότεροι στον 5ον αιώνα πχ και ήταν έξω από το Θεμιστόκλειο τείχος, που ερχόταν από την πλατεία Συντάγματος και περνούσε μπροστά από την Παλαιά Βουλή. Πολλοί από τους νεκρούς είχαν ταφεί μέσα σε πήλινες λάρνακες, άλλοι είχαν καεί σε πυρές.

Είναι μια θλίψη για τον αρχαιολόγο να βρίσκει σπασμένα και καμένα μέσα στην πυρά, μαζί με τα κόκαλα του νεκρού, ωραία ερυθρόμορφα αγγεία και αιθέριες λευκές ληκύθους, αυτές με αφανισμένο το επίχρισμα, άρα και τις ζωγραφιές.

Έτσι είχαν θελήσει οι αρχαίοι, γιατί πίστευαν ότι τα αγγεία γίνονταν ένα με το νεκρό, που έπαιρνε μαζί του και τα αφιερώματα των σκευών του.

Κάποτε τα καμένα οστά τα φύλαγαν μέσα σ' ένα αγγείο και το έθαβαν μέσα στη γη.
Εκεί βρέθηκε μια ερυθρόμορφη πελίκη (είδος αμφορέα), στολισμένη με μια έξοχη ζωγραφιά. Δύο γυναίκες κρατούν με επισημότητα τα όπλα ενός καθισμένου νέου, χωρίς άλλο του νεκρού.

Σημαντική ήταν η ανακάλυψη πάνω από το αγγείο και του «σήματος» της μαρμάρινης στήλης με την επιγραφή Ηφαίστης Χίος.

Έργο ενός σπουδαίου αγγειοπλάστη και ενός από τους καλύτερους αγγειογράφους της εποχής (γύρω στα 430 πχ) ποτέ δεν υπήρξε το αγγείο στόλισμα κάποιου αρχοντικού.

Προορισμένο από την αρχή να γίνει νεκρική κάλπη, τάφηκε, μαζί με τα θανατερά λείψανα από κάποιο νεανικό σώμα μέσα στην Αττική γη, όπως τόσα άλλα όμοια αγγεία που αγλαΐζουν σήμερα τα Μουσεία όλου του κόσμου.

Στον 5ον αιώνα ήταν πολύ διαδεδομένες για την υποδοχή της τέφρας και οι χάλκινες στρογγυλές κάλπες.

Αδιακόσμητες καθώς είναι έχουν μια σοβαρότητα σχεδόν ιερατική.

Επειδή το λεπτό, σφυρήλατο σώμα του αγγείου αφανιζόταν εύκολα μέσα στο υγρό χώμα, φρόντισαν να φυλάνε τις κάλπες αυτές μέσα σε άλλες μεγαλύτερες από μάρμαρο και να τις σκεπάζουν μ' ένα βαρύ πώμα. Δεν είναι εδώ ο τόπος για να εκτεθούν οι θεωρίες σχετικά με την επικράτηση σ' όλους τους Ελληνικούς τόπους του εθίμου της καύσεως από τον 11 ον αιώνα πΧ.

· Η αναβίωση του εθίμου του ενταφιασμού αργότερα και ιδιαίτερα η άσκηση του στον 5ον αιώνα, παράλληλα με τη ριζωμένη πια τότε καύση των νεκρών είναι μια ακόμη απόδειξη για την ανεξιθρησκεία των Αθηναίων της βαθύτατα θρησκευτικής κλασσικής εποχής.

Θα ήταν τόσο μεγάλο αμάρτημα αν, ακολουθώντας το παράδειγμα των αρχαίων, δεχόταν η Εκκλησία η ελληνική να καλύψει με την ευλογία της την τέφρα ενός μεγάλου και θεόπνευστου γόνου της χώρας μας, του Δημήτρη Μητρόπουλου ή της Μαρίας Κάλλας;

GUSTAVE FLAUBERT: ΕΡΙΧΝΑ ΛΑΣΠΗ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΝΩΤΕΡΑ που τα φθονούσα

ΑΝ ΕΝΙΩΣΑ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΥ, αυτό το οφείλω στην τέχνη. Κι όμως, τι ματαιοδοξία κι αυτή η τέχνη! Να θέλεις να δώσεις ανθρώπινη μορφή σε έναν πέτρινο όγκο, ή να απεικονίσεις την ψυχή με λέξεις, τα αισθήματα με ήχους και τη φύση πάνω σ’ ένα μουσαμά!

ΑΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΕΝΩ ΗΜΟΥΝ ΑΠΟΡΡΟΦΗΜΕΝΟΣ, από έργα μεγαλοφυή, δεμένος μ’ εκείνες τις αλυσίδες, που σε κρατούν μαζί τους, στο ξαφνικό μουρμούρισμα κάποιων φωνών, στο κολακευτικό ουρλιαχτό, σ’ αυτό το βουητό το χαριτωμένο, αναζητούσα με ζήλο τη μοίρα αυτών των ισχυρών αντρών που έχουν τη δύναμη να χειρίζονται το πλήθος σαν θήραμα και που το κάνουν να κλαίει, να στενάζει, να ποδοκροτά μ’ ενθουσιασμό. Πόσο ανοιχτή πρέπει να είναι η καρδιά σ’ εκείνους που γοητεύουν τους ανθρώπους και πόσο τούτη η ικανότητα έχει νεκρωθεί στη δική μου φύση! Πεπεισμένος για την αδυναμία και τη στειρότητά μου, κυριευόμουν από ένα ζηλόφθονο μίσος, έλεγα στον εαυτό μου πως όλα τούτα δεν ήταν τίποτα, πως η μοίρα είχε επιβάλει αυτή την κατάσταση.

ΕΡΙΧΝΑ ΛΑΣΠΗ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΝΩΤΕΡΑ που τα φθονούσα. Αψηφούσα τα πάντα, μπορούσα να χλευάζω τους ανθρώπους το ίδιο καλά. Εντούτοις αυτή η ζοφερή διάθεση ήταν περαστική και ξανάνιωθα αληθινή ευχαρίστηση καθώς παρατηρούσα το πνεύμα να λάμπει μέσα στις αίθουσες τέχνης σαν ένα μεγάλο λουλούδι που ανοίγει τον ευωδιαστό του ρόδακα στον καλοκαιρινό ήλιο.

Η ΤΕΧΝΗ - Η ΤΕΧΝΗ… ΟΜΟΡΦΟ ΠΡΑΓΜΑ αυτή η ματαιοδοξία! Αν υπάρχει κάτι πάνω στη γη, κι ανάμεσα στα άυλα, μια πίστη που όλοι προσκυνούν, αν υπάρχει κάποια άγια δύναμη, κάτι αγνό και μεγαλειώδες, κάτι συναφές με την απεριόριστη επιθυμία για το άπειρο και το ασαφές που ονομάζεται ψυχή, αυτό είναι η τέχνη.

ΚΑΙ ΟΠΟΙΑ ΜΕΤΡΙΟΤΗΣ! ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ-μια λέξη-ένας ήχος, να ο συνδυασμός όλων αυτών που αποκαλούμε μεγαλείο. Θα επιθυμούσα κάτι που να μην είχε χρεία έκφρασης ή μορφής. Καθαρό σαν ένα άρωμα, δυνατό όπως η πέτρα, ασύλληπτο σαν μια ωδή· κάτι που να τα συνδυάζει όλα αυτά και να μην είναι τίποτα από αυτά συνάμα.

GUSTAVE FLAUBERT, ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΤΡΕΛΟΥ

ΙΟΥΔΑΪΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ

Μαθηματικά για "αγίους"

«Και έζησεν ο Θάρρα εβδομήκοντα έτη, (70) και εγέννησε τον Αβραάμ... και έγειναν αι ημέραι του Θάρρα διακόσια πέντε έτη (205) και απέθανεν ο Θάρρα εν Χαρράν» Γέν.ΙΑ΄26,32 «και εκείθεν (ο Αβραάμ) μετά τον θάνατον (Θάρρα) του πατρός αυτού μετώκισεν» (στην Χαναάν). Πράξεις αποστόλων Ζ΄4 «Ο δε Αβραάμ ήτο ηλικίας εβδομήκοντα πέντε ετών (75) ότε εξήλθεν από Χαρράν» Γέν.ΙΒ΄4!

Αυτά δυστυχώς... είναι μαθηματικά για αγίους!!! 

Όταν η Βίβλος, από το 205 αφαιρεί 70, τότε δεν βρίσκει 135 ως θα έπρεπε, αλλά μόνο 75 που βολεύει καλύτερα!!!

Η παραπάνω σύγκριση εδαφίων, δεν θα είχε τόσο μεγάλη σημασία γι' κάποιον που έτσι κι’ αλλιώς δεν θεωρεί την εβραϊκή Βίβλο θεόπνευστη. Αποκτά όμως ιδιαίτερη σημασία όταν γύρω απ’ τον βιβλικό αυτό "αναλφαβητισμό" πρόθημα χωρίς δεύτερη σκέψη, συντάσσονται χιλιετίες τώρα εμβριθείς και περισπούδαστοι μελετητές και ιεροί εξηγητές των «παναγίων Γραφών»! 

Φυσικά... ποιοί είναι αυτοί που θα σηκώσουν το βέβηλο βλέμμα τους στο θεϊκό κείμενο! Πως να φέρουν αντίρρηση όταν και οι καλύτεροι "φωστήρες" των εκκλησιαστικών συγγραμμάτων, με κάθε άνεση αναπαράγουν παρόμοια χονδροειδή λάθη... έτσι επειδή το γράφει το αλάνθαστο Εβραϊκό βιβλίο!

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος (344-407μ.Χ.) ο πολυγραφότερος "φωστήρας" του χριστιανικού κόσμου, γνωρίζοντας ότι η Βίβλος λέγει: «και έζησεν Θάρρα έτη εβδομήκοντα (70) και εγέννησεν τον Αβραάμ» Γέν.ΙΑ΄26, επαναλαμβάνει πρόθημα τα βιβλικά μαθηματικά λέγοντας: «και εγένοντο πάσαι αι ημέραι Θάρρα εν Χαρράν έτη διακόσια πέντε (205) και απέθανε»... «και αποθανόντος αυτού (του Θάρρα) εν Χαρράν προστάζεται υπό του Θεού ο Αβραάμ μετοικήσαι εις Χαναάν»... «Αβραάμ δε ήτο ετών εβδομήκοντα πέντε (75) ότε εξήλθεν εκ Χαρράν»[1]! 

Φυσικά, ποιός θα τολμούσε ακόμα κι’ αν το διέκρινε, να εκθέσει ανεπανόρθωτα τα θεόπνευστα μαθηματικά! Αν μάλιστα δεχθούμε τον μόνιμο καλογερικό ισχυρισμό, ότι: «αριθμητικής δε και αστρονομίας (αστρολογίας) πρώτοι ευρέται οι Χαλδαίοι», (Γ. Μοναχός προλογοσ χρονικησ ιστοριασ 40/10) τότε πως αλήθεια συγχωρείται στο διάσημο αυτό βιβλίο τους, (στην Χαλδαιοεβραϊκή Βίβλο) οι ίδιοι αυτοί "θεόπνευστοι" συγγραφείς, να μην είναι ικανοί ούτε μια σωστή αφαίρεση να κάνουν; 

Οι βιβλικοί λοιπόν συγγραφείς, οι Εβραίοι ιστορικοί καθώς και οι εκκλησιαστικοί[2] συνοδοιπόροι τους, δεν φαίνεται να νοιάζονται και πολύ για τέτοιες ανακρίβειες. Φυσικά μπροστά σε τέτοιες ακατανόητες ηλικίες[3] που από μόνες τους σκανδαλίζουν, ποιός νοιάζεται αν χάθηκαν καμία εξηνταριά χρόνια απ’ την ζωή του πρωτοπατριάρχη! 

Τέτοιες όμως χονδροειδείς αντιφάσεις και ιερά αερολογήματα, με τα οποία είναι κατάσπαρτες οι "άγιες" γραφές, θα μπορούσαν αν εγίνοντο ευρύτερα γνωστές, να αφαιρέσουν εντελώς από τις εβραϊκές γραφές την βιτρίνα του αψεγάδιαστου κύρους, και να ελευθερώσουν το θρησκευτικό δέος των ανθρώπων, από την υπνοποιό γοητεία αυτού του για αιώνες θεϊκού νομιζόμενου βιβλίου!
"Κανείς" όμως δυστυχώς δεν φαίνεται να πίστεψε επαρκώς, στην ανάγκη μιας τέτοιας σε βάθος αναλυτικής έρευνας! 

Παραθέτω τα επιπλέον εξωφρενικά στοιχεία που έχουμε για τις εβραιο-πατριαρχικές ηλικίες, σαν ένα παράδειγμα αδιαμφισβήτητης παραζάλης μέσα στα "εντελώς θεόπνευστα" κείμενα που έχετε σπίτι σας ή που εν πάση περιπτώσει βρίσκονται σε επίσημη καθημερινή θρησκευτική χρήση σήμερα. 

Τις ηλικίες των προπατόρων του Αβραάμ, Έβερ, Φαλέγ, Ραγαύ, Σερούχ, και Ναχώρ, παραθέτω: 

α) Απ’ την Αγία Γραφή «ΒΙΒΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ» (μασσοριτικότροπο κείμενο, εκδόσεις ΛΟΓΟΣ) με την συντομογραφία (Μασ.)
β) από την Αγία Γραφή «ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ»[4] (εκδόσεις ΖΩΗ) με την συντομογραφία (Ο΄) 

Από Γένεσις ΙΑ΄ και τα εδάφια 16-32. 

ΈΒΕΡ: Στο Μασσοριτικό διαβάζουμε: «και έζησε ο Έβερ τριάκοντα τεσσάρα (34) έτη και εγέννησε τον Φαλέγ και έζησε ο Έβερ αφού εγεννησε τον Φαλέγ τετρακόσια τριάκοντα (430) έτη» Γεν ΙΑ΄16
Άρα ο Έβερ έζησε 34+430=464 έτη!
Στους Ο΄ διαβάζουμε αντιστοίχως: «και έζησε Έβερ εκατόν τριάκοντα τέσσερα έτη (134) και εγέννησε Φαλέγ και έζησε Έβερ μετά το γεννήσσαι τον Φαλέγ έτη διακόσια εβδομήκοντα (270) και απέθανε» Ο΄ Γεν.ΙΑ΄16
Ο Έβερ λοιπόν κατά του Ο΄ πέθανε: 134+270=404 ετών! Διάφορα εξήντα μόνο έτη! 

ΦΑΛΕΓ: σύμφωνα με το Μασ. Κείμενο ήταν 30 ετών όταν "γέννησε" τον γιο του τον Ραγαύ και έζησε μετά απ’ αυτό άλλα 209 χρόνια, άρα πέθανε 239 ετών
Κατά τους Ο΄ όμως, ο Φαλέγ ήταν 130 ετών όταν "γέννησε" τον γιο του Ραγαύ και έζησε άλλα 209 χρόνια μετά απ’ την γέννηση του, άρα πέθανε 339 ετών! Διαφορά;... μόνο 100 έτη! 

ΡΑΓΑΥ: σύμφωνα με το Μασ. Κείμενο ήταν 32 όταν "γέννησε" τον Σερούχ. Έζησε μετά απ’ αυτό άλλα 207 χρόνια, άρα πέθανε 239 ετών.
Κατά τους Ο΄ όμως ο ΡΑΓΑΥ ήταν 132 ετών όταν "γέννησε" τον Σερουχ και έζησε άλλα 207 χρόνια μετά απ’ την γέννηση του Σερούχ, άρα πέθανε 339 ετών! Διαφορά;... μόνο 100 έτη! 

ΣΕΡΟΥΧ: κατά το Μασ. ήταν 30 ετών όταν "γέννησε" τον Ναχώρ και έζησε αλλά 200 μετά απ’ αυτό. Πέθανε λοιπόν 230 ετών. Ο Ίδιος κατά τους Ο΄ απέκτησε τον Ναχώρ στα 130 του και έζησε μετά αλλά 200, συνολικά έζησε 330 χρόνια. Διαφορά και πάλι 100 χρόνια! 

ΝΑΧΩΡ: απέκτησε (κατά το Μασ.) τον Θάρρα στα 29 του και έζησε ακόμα 119 χρόνια σύνολο 148 χρόνια. Κατά τους Ο΄ όμως, ο Ναχώρ ήταν 79 ή 179 ετών... (βρίσκω δυο διαφορετικές ηλικίες σε δυο διαφορετικές μεταφράσεις των Ο΄!)[5] όταν απέκτησε τον Θάρρα και έζησε αντίστοιχα 179 ή 125 έτη μετά από την γέννηση του Θάρρα σύνολο 208 ή 304 αντιστοίχως. Έχουμε λοιπόν όχι δυο, αλλά τρεις διαφορετικές ηλικίες για τον Ναχώρ, με μέγιστη διαφορά 156 χρόνια!!! 

Το συναρπαστικό συμπέρασμα είναι ότι, οι μεν Μασσορίτες (που θέλουν οι γενεές να ανανεώνονται σε μια φυσιολογική ηλικία των τριάντα περίπου χρόνων), από τον Έβερ μέχρι τον Αβραάμ, δίνουν μια συνολική απόσταση 225 χρόνων. Ενώ οι Εβδομήκοντα διατηρώντας την αρχικές παραμυθολογημένες ηλικίες, στην ιδια, από Έβερ μέχρι Αβραάμ απόσταση, δίνουν 775 έτη!!! Διάφορα μόνο 550 χρόνων! 

Ποιος λοιπόν μετά από τέτοιο οργιαστικό κουρέλιασμα στις γενεαλογικές ηλικίες των προπατόρων του Αβραάμ, θα νοιαζόταν για τα εξήντα χρόνια που χάνονται από την συνολική ηλικία του; Όταν μάλιστα το βολικό αυτό λάθος, τον κάνει κατά εξήντα χρόνια νεότερο, και εξυπηρετεί αφάνταστα τις σεξουαλικές περιπέτειες που είχε, όχι τόσο αυτός, όσο η πεντάμορφη γυναίκα του Σάρρα, που κατά το εδάφιο Γέν.ΙΖ΄17 (που παρουσιάζει τον Αβραάμ «εκατονταετή» και την Σάρρα «ενενήκοντα ετών») ήταν υποχρεωτικά μόνο κατά δέκα χρόνια νεότερή του! 

Φαντάζεστε ποιές αξεπέραστες δυσκολίες θα υπήρχαν, αν η Σάρρα κατά δέκα χρόνια μόνο νεότερη του Αβραάμ, έπρεπε (όπως θα δούμε) να εμπνεύσει ερωτικό πάθος στον Φαραώ, όχι στα εξήντα πέντε της, όπως θέλει το βιβλικό κείμενο που γνωρίζουμε, αλλά στα εκατόν εικοσιπέντε της; Αν μάλιστα σημειώσουμε ότι η Σάρρα πέθανε από βαθιά γεράματα, σε ηλικία εκατό είκοσι επτά ετών, (Γέν.ΚΓ΄1) τότε καταλαβαίνετε γιατί παρά είναι τραβηγμένο αστείο, η Σάρρα να εμπνέει ακαταμάχητους έρωτες σε δύο βασιλιάδες... στα εκατόν είκοσι πέντε της! Δηλαδή δυο μόνο χρόνια πριν από τον φυσικό της θάνατο! 

 
Κάποιοι λοιπόν, μπερδεύτηκαν ανάμεσα στο μεγαλείο των μεγάλων ηλικιών και τις ερωτικές περιπέτειες της Σάρρας και όπως-όπως διόρθωσαν την ηλικία του Αβραάμ... αλλά ξέχασαν τις τραγικές παρενέργειες στις υπόλοιπες γενεαλογίες! 

Αυτά περί της δήθεν βιβλικής θεοπνευστίας αλλά και αψεγάδιαστης μεταφραστικής και αριθμητικής ακεραιότητας των γραφών!

Πρέπει δε να επισημάνουμε εδώ, ότι ακόμα και οι μεγάλες ηλικίες με τις οποίες τόσο ευχάριστα παίζει η Βίβλος στα πρώτα κεφάλαια της, ανταποκρίνονται στο ύφος των Χαλδαίων απατεώνων! Να τι γράφει γι’ αυτό ο Λουκιανός: «Οι Πέρσες λέγεται ότι ευρωστούν μεσώ της μαγείας... ιστορούν δε (πως) μέχρι τριακοσίων ετών ζουν και μακροημερεύουν, στον αέρα δε και άλλοι στην γη, στην υδροποσία ή στο κριθαρόψωμο (!) την αιτία της μακροημέρευσης αποδίδουν... και τους Χαλδαίους υπέρ τα εκατό έτη βίου αποδίδουν» (μακρόβιοι 4,8) 

Εντυπωσιακό δε παραμένει το γεγονός, ότι μέχρι σήμερα, στα διάφορα φανατικά χριστιανικά δόγματα, πανομοιότυπα ανθούν διάφορες πανάκριβες θαυματουργές δίαιτες μακροημέρευσης! Παρά την δήθεν απαξίωση για τα γήινα, δίνουν τα πάντα για την μακροημέρευσή τους! 

Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν οι Χαλδαίοι, δεν ήταν τυχαίοι! Κατάφερναν σε όλες τις εποχές, να έχουν λόγο για κάθε σημαντικό ζήτημα που απασχολούσε τους αφελείς. Ήξεραν με σοβαροφάνεια να κλέβουν την προσοχή των ανθρώπων! Έτσι κάθε αναπόδεικτη ελπιδογεννητική απάτη, (όπως εδώ η θεατρική προσποίηση του πολυεκατοντάχρονου υπερήλικα) ήταν γι’ αυτούς χρήσιμο θηρευτικό εργαλείο. 

Σε όλους είχαν κάτι εντυπωσιακό να προσφέρουν. Πάσης φύσεως "συμβουλές" από το «ριζικό» την «θεογνωσίας» την «πρόβλεψη» και την «αστρολογία» και φυσικά... δεν θα γλίτωναν απ’ τα νύχια τους, οι εντυπωσιακότερες πρακτικές συνταγές μακροημέρευσης! 

Ο Σέξτος Εμπειρικός, σχολιάζει ένα πλήθος από χαλδαϊκές παραδοξολογίες. Περιγράφοντας αναλυτικά τους ισχυρισμούς των Χαλδαίων για προβλέψεις σεισμών, λοιμών, αρρενογονίας ή θηλυγονίας (την πρόβλεψη και εξασφάλιση φύλου στα βρέφη!) την γενεθλιακή (ευτυχία ή δυστυχία, ανάλογα με την ζωδιακή γέννηση), την τυπική δηλαδή σημερινή αστρολογία... την οποία κυριολεκτικά κατασατιρίζει, καθώς και (για φαντάσου) την προβλέψιμη ανδρεία των βρεφών! Απαντά αγανακτισμένος λέγοντας: «όλα αυτά και τα παρόμοια γέλωτος μάλλον παρά σπουδής άξια είναι» (προς αστρολόγους) 5.96.1. 

Δυστυχώς όμως μέχρι σήμερα, δεν είναι καθόλου λίγοι αυτοί που όχι μόνο δεν περιγελούν, αλλά χιλιετίες μετά πιστεύουν ακόμα με πάθος στις χαλδαιογενείς γυαλιστερές ελπιδο-τεχνιτείες τους, όσο γελοίες και υπερβολικά στημένες κι’ αν φαίνονται!!! 

Μετά από τόσους αιώνες, έχουμε δυστυχώς την υποχρέωση, να διαφωνήσουμε έντονα με την παραπάνω ανεπαρκέστατη, αν όχι στρεβλή συμβουλή του Σέξτου Εμπειρικού. Πολύ καλά θα ήταν, αν καταγελώντας και περιφρονώντας μόνο, καταφέρναμε να αναχαιτίσουμε και να ξορκίσουμε τις επίμονες δεισιδαιμονία μας, τον κακό και τον επίβουλο. Δυστυχώς όλα δείχνουν, ότι τα αθώα αυτά ευχητικά και σχεδόν παιδικά αφοριστικά όπλα, δεν ενοχλούν κανέναν. 

Με τόσα εύκολα θύματα ανάμεσα στους απλοϊκούς ανθρώπους, ας αντιληφθούμε επιτέλους ότι τα γλυκόπιοτα δηλητήρια του ελπιδεμπορίου, είναι απολύτως κοινωνιοκτόνα! Προσοχή λοιπόν: όλοι οι ελπιδο-Χαλδαιισμοί, μάλλον προσεκτικής σπουδής και αναλυτικής διάψευσης, παρά γέλωτος άξιοι είναι! 

Μόνο η αναλυτική αποκάλυψη των μηχανισμών και η δημόσια κατασυντρίβει του σκεπτικού της απάτης, η συστηματική απομυθοποίηση τους, με κατανοητά σε όλους επιχειρήματα, θα δώσει την κατάλληλη απάντηση στους σαρωτικούς λαϊκισμούς τόσων αιώνων, που ανεμπόδιστα στα χέρια αυτών των αδίστακτων ιερο-αγυρτών της ιστορίας, προκάλεσαν ανυπολόγιστες φθορές στην ιερή προσπάθεια των ανθρώπων για κατανόηση, αξιοπρέπεια και προπαντός για επαρκή πλανητική αρμονία!
----------------------
[1] Τα αποσπάσματα αυτά ανήκουν στον Ι. Χρυσόστομο απ’ τα συγγράμματα του «συνοψις παλαιας και καινης» 319.2 και το δεύτερο τμήμα στο βιβλίο του «παραινετικος εις τεσσαρακοστην» ομιλ.ΛΑ΄γ΄10 & ε΄49 (285,59 & 289.41)
[2] Άλλοι συγγραφείς που αδιαφορούν σκανδαλωδώς για το αποτέλεσμα των ηλικιών Θαρρα και Αβραάμ είναι: Φίλων (περι αποικιας 176.5)- Ι, Μαλάλας «ανωνυμη χρονολογια» 16/13 Γ. Μοναχός «προλ. χρονικης ιστοριας» 92/18-20 και 110/16 - και άλλοι!
[3] Μια ικανοποιητική απάντηση για τις φανταστικές ηλικίες της βίβλου (κάτι που συναντάμε και στην Ελληνική μυθολογία) είναι ότι κατά την αρχαιότητα τα "έτη" ήταν προφανώς σεληνιακά. Έτσι οι αντίστοιχες ηλικίες, αν διαιρεθούν με τους 13 πλήρεις σεληνιακούς κύκλους του έτους, (για την ακρίβεια η σεληνιακή περίοδος είναι περίπου 27,3 ημερών, άρα διαιρούμε δια 13,3 - στην Αντίς Αμπέμπα π.χ. έχουν ακόμα 13 και όχι 12 μήνες!) τότε τα νούμερα αυτά (όπως αναγράφονται μέσα στην παρένθεση μας) δίνουν εντελώς φυσιολογικές ηλικίες. Αδάμ 930 έτη (70 ετών), Νώε 950 έτη (71 ετών) και Μαθουσάλας 969 έτη (73 ετών). Οι συγγραφείς της βίβλου, μη γνωρίζοντας ενδεχομένως αυτήν την λεπτομέρεια, βάλθηκαν να τακτοποιήσουν τις υπερβολικές αυτές ηλικίες των μυθολογημένων ηρώων, κατεβάζοντας (με σταδιακή μείωση), μέσα σε λίγες μόνο γενεές, το όριο της ζωής του ανθρώπου κατά δέκα φορές! Έτσι γεννήθηκε ένα αξεπέραστο πλήθος βιβλικών αντιφατικών ηλικιών, όπως αυτή του Αβραάμ.
[4] Η μετάφραση των O΄: Μετάφραση ελληνιστί της Π. Διαθήκης επί Πτολεμαίου Β’ του φιλαδέλφου (285-296 π.Χ) στην Αλεξάνδρεια, δίκαια θεωρείται: «η βάση πασών των άλλων παλαιών εκκλησιαστικών μεταφράσεων και εξακολουθεί να είναι επισήμως Βίβλος της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας» Π.Ι. Μπρατσιώτης (πρόλογος στην Β΄ έκδοση των Ο΄)
[5] Εβδομήκοντα: Septuaginta: Α. Rahlfs Wurttenbergische Bibelanstalt. Stuttgart 1935

Επειδή σκοπός της απομυθοποιητικής μας μελέτης, δεν είναι να μπούμε στα παιγνίδια των "ιστορικών", εμείς θα συνεχίσουμε την εξερεύνησή μας στο ήθος και στις πράξεις των πατριαρχών, χρησιμοποιώντας τις γενικώς παραδεκτές για τον Μωυσή χρονολογήσεις, (Έξοδος περί το 1220 π. Χ.) υπογραμμίζοντας όμως για άλλη μια φορά με έμφαση, ότι ακόμα και με τα δικά τους τα βιβλικά δεδομένα, φαίνεται καθαρά, ότι οι χρονολογήσεις τους είναι όχι μόνο φορτωμένες από γελοία λάθη, αλλά και από ιερατικές, θεολογικές και... άλλες βρομερές σκοπιμότητες! Φυσικά αυτοί έκαναν τη δουλειά τους, έστω και με τα ξεχαρβαλωμένα αυτά κείμενα. Οι πραγματικές ευθύνες είναι δίκες μας, αφού ποτέ δεν καταδεχτήκαμε να περάσουμε από κόσκινο όλα τα αποκαλυπτικά της αθλιότητας αυτού του βιβλίου λάθη, και να βροντοφωνάξουμε εγκαίρως: πάρτε από μπροστά μας το άθλιο αυτό βιβλίο.

Πότε περίπου έζησαν ο Αβραάμ και ο Μωυσής; Οι μαθηματικές και γενεαλογικές αρλούμπες της Βίβλου!  

Φίλοι με ρωτούν, ποιος είναι ο λόγος που δεν αναφέρω (δεν αποδέχομαι), κάποια από τις καθιερωμένες βιβλικές χρονολογίες εμφάνισης/δημιουργίας του ανθρώπου. Στο άρθρο αυτό θα προσπαθήσω να εξηγήσω όσο γίνεται κατανοητά τους λόγους. 

Ας δούμε πρώτα τους υπολογισμούς αυτού του χρόνου στην Π. Διαθήκη: 

2.000 χρόνια μέχρι τον Αβραάμ
1.307 χρόνια από Αβραάμ μέχρι το Νώε
2.262 χρόνια από Νώε μέχρι τον Αδάμ
5.569 χρόνια μέχρι τον Αδάμ καιτην Εύα. 

Κατά την Βίβλο οι πρώτοι άνθρωποι ήταν υπερβολικά μακρόβιοι: 

1. Ο Αδάμ έζησε 930 χρόνια
2. Ο Σήθ 912 »
3. Ο Ενώς » 905 »
4. Ο Καϊνάν » 910 »
5. Ο Μαλελεήλ » 895 »
6. Ο Ιάρεδ » 962 »
7. Ο Ενώχ » 365 »
8. Ο Μαθουσάλας » 969 »
9. Ο Λάμεχ » 753 »
10. Ο Νώε » 950 

Ωστόσο, αυτοί οι γενεαλογικοί κατάλογοι είναι αποσπασματικοί, ελλιπείς και εντελώς ανάξιοι εμπιστοσύνης. Ακόμη καί στο ίδιο το κείμενο της Γενέσεως πού υπάρχει σε τρεις τύπους, το Εβραϊκό, το Σαμαριτικό και της μεταφράσεως των Ο΄ παρατηρούνται σημαντικές διαφορές, ως προς τις χρονολογίες. 

Έτσι, από τον Αδάμ μέχρι το Νώε στο Εβραϊκό κείμενο μεσολαβούν 1656 χρόνια, στο Σαμαριτικό 1307 χρόνια καί στη μετάφραση των Ο΄ 2242-2262 χρόνια! Καί από το Νώε μέχρι τον Αβραάμ μεσολαβούν, κατά το Εβραϊκό κείμενο 1946 χρόνια, κατά το Σαμαριτικό 2247 καί κατά τους Ο΄ 3312 χρόνια! Ανάμεσα δηλαδή στα δύο επίσημα κείμενα πού χρησιμοποιεί η χριστιανική Εκκλησία (Δυτική καί Ανατολική) υπάρχει διαφορά 1000-1200 ετών! 

Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν γνωρίζομε τον τρόπο, με τον οποίο οι αρχαίοι υπελόγιζαν το χρόνο ή ότι οι αριθμοί πού αναφέρουν είναι εντελώς συμβολικοί. 

Μια καλύτερη όμως απάντηση για το τι μπορεί ενδεχομένως να συμβαίνει μ' αυτές τις υπέρ μακρόβιες ηλικίες, προκύπτει από το γεγονός ότι τις χιλιόχρονες αυτές ηλικίες, τις συναντάμε σε όλες σχεδόν τις αρχαίες μυθολογίες. (κάτι που συναντάμε και στην Ελληνική μυθολογία)

Μια ικανοποιητικότερη λοιπόν απάντηση για τις φανταστικές αυτές ηλικίες της Βίβλου είναι ότι κατά την απώτατη αρχαιότητα τα "έτη" ήταν προφανώς... σεληνιακά: «αυτό που εμείς τώρα μήνα ονομάζουμε, οι Αιγύπτιοι το αποκαλούσαν έτος», γράφει ο Eusebious (Fragm.ChronicaIArmenianVersionp.93). 

Και πράγματι, αν οι αντίστοιχες βιβλικές ηλικίες, διαιρεθούν με τους 13 πλήρεις σεληνιακούς κύκλους του έτους, (για την ακρίβεια η σεληνιακή περίοδος είναι περίπου 27,3 ημερών, άρα διαιρούμε διά 13,3) τότε τα νούμερα αυτά, (όπως αναγράφονται παρακάτω μέσα στην παρένθεσή μας), δίνουν εντελώς φυσιολογικές ηλικίες. 

Αδάμ 930 έτη (=70 ετών),
Νώε 950 έτη (=71 ετών) και
Μαθουσάλας 969 έτη (=73 ετών). 

Οι συγγραφείς λοιπόν της Βίβλου, μην γνωρίζοντας ενδεχομένως αυτή τη λεπτομέρεια, βάλθηκαν να τακτοποιήσουν τις υπερβολικές αυτές ηλικίες των μυθολογιμένων ηρώων, κατεβάζοντας (με σταδιακή μείωση), μέσα σε λίγες (10) μόνο γενεές, το όριο της ζωής του ανθρώπου κατά δέκα φορές! Έτσι γεννήθηκε ένα αξεπέραστο πλήθος ακατανόητων βιβλικών ηλικιών, όπως αυτή του Αβραάμ και της Σάρρας, που δεν υπακούει ούτε στην σεληνιακή, ούτε και στην ηλιακή χρονομέτρηση. Άλλωστε οι βιβλικές ιστορίες πρέπει να κατανοηθούν ως μοντέλα συμπεριφοράς και όχι σαν ιστορίες αληθινών κατ' ανάγκην ηρώων!

11. Σήμ έζησε 600 χρόνια12. Αρφαξιάδ έζησε 438 χρόνια13. Σαλά έζησε 433 χρόνια14. 'Εβερ έζησε 404 χρόνια15. Φαλέγ έζησε 239 χρόνια16. Ραγαύ έζησε 239 χρόνια17. Σερούχ έζησε 230 χρόνια18. Ναχώρ έζησε 148 χρόνια19. Θάρα έζησε 145 χρόνια20. Αβραάμ έζησε 175 χρόνια.

Μια άλλη απόπειρα χρονολόγησης της εποχής του Αβραάμ, που θα παρέκαμπτε μέρος των σκόπιμων βιβλικών υπερχρονολογήσεων, είναι να ξεκινήσουμε απ' τον Φαραώ Ραμσή Β΄, που απ' την αιγυπτιολογία τοποθετείται στο (1290-1224 π.Χ.) και που γενικά «θεωρείται ως ο Φαραώ των παιδικών χρόνων του Μωυσέως». (Θρησκευτικά Α΄ Γυμνάσιου κεφ. Β.) 

Γνωρίζοντας ότι τον Μωυσή χωρίζουν από τον Αβραάμ πέντε μόνο ενδιάμεσες γενεές, Ο΄ Έξ.6.14-20,και υπολογίζοντας τριάντα χρόνια για κάθε γενιά, (μια κοινώς παραδεκτή απόσταση [1]), ακόμα και τότε δεν ξεπερνούμε τα 150 χρόνια ως ενδιάμεση απόσταση ανάμεσα στους δύο βιβλικούς αυτούς άνδρες. Με την απλή αυτή εκλογίκευση, δεν ξεπερνάμε τα όρια του 14ου π.Χ. αιώνα, ως την πιθανή εποχή του Αβραάμ. [2] 

Ο R. Graves, αδιαφορώντας για τις σκοπιμότητες που θέλουν τον Αβραάμ στον 20ο ή τουλάχιστον στον 18ο αιώνα π.Χ., γράφει ευθαρσώς: «Ο Αβραάμ έζησε κατά το δεύτερο ήμισυ του δέκατου πέμπτου αιώνα π.Χ.». TheGreekMyths30.2. 

Τελικά...
Στην χριστιανική σελίδα: 

http://www.agioskosmas.gr/antiairetika.asp?isue=97&artid=4765 παρατίθενται συνολικά 73 πρόγονοι του Ιησού: Αν λοιπόν πολλαπλασιάσουμε τους 73 αυτούς προγόνους του Ιησού, με τα 30 χρόνια που φυσιολογικά αναλογούν στην διαδοχή των γενεών, τότε από την εποχή του Ιησού μέχρι αυτή του Αδάμ θα έπρεπε να έχουμε: 73 Χ 30 = 2.190 ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΝΟΛΙΚΑ!
--------------------------
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

[1] «Tριάντα χρόνια λογαριάζοντας την γενιά», λέει ο Διόδωρος Σικελιώτης 2.55.3.

[2] Λοιπόν, πότε συμβαίνουν όλα αυτά; Αγνοώντας τις υπερβολικές χρονολογίες της Βίβλου και ορίζοντας ως φυσιολογικό το «τριάντα χρόνια την γενιά»… θα δούμε ότι υπάρχουν λόγοι για ακόμα περισσότερες επιφυλάξεις, για το πραγματικό βάθος χρόνου αυτών των περιγραφών, αφού το ίδια τα βιβλικά δεδομένα, κατεβάζουν την απόσταση από τον Ιερέα Έσδρα (του 428 π. Χ.) μέχρι τον Ααρών (αδελφό και σύγχρονο του Μωυσέως), σε δεκαέξι μόνο γενιές. Βλέπε Ο΄ Έσδρας 7.1-5, όπου παρατίθενται 17 διαδοχικοί αρχιερείς άρα 16 γενεές: 1) Έσδρας – 2) Σεραΐου – 3) Αζαρίας – 4) Χελκίας – 5) Σαλλούμ – 6) Σαδώκ – 7) Αχιτώβ – 8) Αμαρία – 9) Αζαρίας – 10) Μεραϊώθ – 11) Ζεραΐας – 12) Οζί – 16) Βουκκί – 14) Αβισσουά – 15) Φινεές – 16) Ελεάζαρ – 17) Ααρών ο πρώτος αρχιερέας. Ο΄ Έσδρας 7.1-5.
Αν λοιπόν σ' αυτές τις 16 γενιές, από τον Έσδρα μέχρι τον Μωυσή, προσθέσουμε και τις υπόλοιπες έξι γενιές από τον Μωυσή έως στον Αβραάμ, δηλαδή: 1) Αμράμ – 2) Γεδσών – 3) Λευί, 4) Ιακώβ – 5) Ισαάκ – 6) Αβραάμ». Έξ. 6.14-20, τότε θα δούμε ότι οι 22 αυτές συνολικά γενιές, που μεσολαβούν ανάμεσα στον Έσδρα και τον Αβραάμ, δεν μπορούν να δώσουν μεγαλύτερη απόσταση από εξακόσια εξήντα χρόνια (22 Χ 30 = 660)! Άρα σύμφωνα μ' αυτά τα εδάφια, ο προσγειωμένος υπολογισμός της εποχής του Αβραάμ είναι: 428 + 660 = 1.088 π.Χ.! Με το ίδιο δε σκεπτικό, αφαιρώντας 6 γενιές, (180 χρόνια), φτάνουμε στην εποχή του Μωυσέως, δηλαδή περί το… 908 π.Χ.!
Βέβαια, επειδή σκοπός της μελέτης μας δεν είναι να μπούμε στα "παιχνίδια" των "ιστορικών", εμείς θα συνεχίσουμε την εξερεύνησή μας στο ήθος και στις πράξεις των πατριαρχών, χρησιμοποιώντας τις γενικώς παραδεκτές για τον Μωυσή και την Έξοδο (1223 π.Χ.) χρονολογήσεις, υπογραμμίζοντας όμως για άλλη μια φορά με έμφαση, ότι ακόμα και με τα δικά τους τα βιβλικά δεδομένα, φαίνεται καθαρά ότι οι χρονολογήσεις αυτές, είναι υπερβολικά φορτωμένες από ιερατικές και θεολογικές σκοπιμότητες!

Πολύ συχνά και απολύτως αυθαίρετα, οι ανά τον κόσμο πιστοί τοποθετούν τον Αβραάμ γύρω στο 2100-2000 π.Χ.

Όμως μια πρώτη απόπειρα χρονολόγησης της εποχής του Αβραάμ, που θα παρέκαμπτε μέρος των σκόπιμων βιβλικών υπερχρονολογήσεων, είναι να ξεκινήσουμε απ’ τον Φαραώ Ραμσή ΙΙ, που γενικά θεωρείται ως ο Φαραώ της υιοθεσίας και των παιδικών χρόνων του Μωυσή, και που απ’ την αιγυπτιολογία οριστικά τοποθετείται στο (1290-1224 π. Χ.). Ενώ ο διάδοχός του ο Μενεφθά ή Μανερπτά (1224-1204 π.Χ.) που είναι και ο πιθανότερος διώκτης του κατά την Έξοδο (1223 π.Χ.) των Εβραίων απ' την Αίγυπτο. Βλέπε: Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκης "Μέμφις" 

«Το πιθανότερο είναι ότι η Έξοδος πραγματοποιήθηκε στη βασιλεία του Ραμσή Β΄». Dorling Kindersley:«Βίβλος ο πλήρης οδηγός» σελ.: 52. 

«Επιγραφές (αρχαιολογικά ευρήματα) προσδιορίζουν τον Φαραώ Ραμσή Β΄ ως τον καταπιεστή του λαού Ισραήλ για τον οποίο κτίστηκε (από τους σκλάβους Εβραίους) η πόλης Ραμεσσή». HenryHalley: «Συνοπτική εγκυκλοπαίδεια της Αγίας Γραφής» Σελ.: 137.

Η διαδοχή (λόγω θανάτου) του ευφυούς διώκτη του Μωυσέως, Ραμσή ΙΙ, με τον αφελή διάδοχό του Μενεφθά αποτυπώνεται και στη Βίβλο, όπου διαβάζουμε: «Ο δε Κύριος είπε προς τον Μωϋσήν εν Μαδιάμ, Ύπαγε, επίστρεψον εις Αίγυπτον• διότι απέθανον πάντες οι άνθρωποι οι ζητούντες την ψυχήν σου». Έξοδος 4.19.

Απ' την απλή αυτή δήλωση, καταλαβαίνουμε, όχι μόνο πόσο θεόπνευστη δεν είναι η Βίβλος, (μια και ξεκάθαρα υπονοεί ότι πέθαναν όλοι εκείνοι που θα μπορούσαν να τον αναγνωρίσουν), αλλά μας δίνεται και μια αφετηρία χρονολόγησης, από την ανάληψη της βασιλιάς του Μενεφθά (και την Έξοδο του Μωυσή το 1223 π.Χ. απ' την Αίγυπτο) μέχρι την εποχή του Αβραάμ.

Στην βιβλική Εγκυκλοπαίδεια διαβάζουμε την ανάλογη επιβεβαίωση:

«O Φαραώ της εποχής της εξόδου των Εβραίων από την Αίγυπτο είναι ο Μανέφθα Β', δέκατος τρίτος γιος του Ραμσή Β'. Σύμφωνα με τη Βίβλο ήταν πολύ σκληρός (Έξοδος κεφ. 5-11) γι' αυτό και ο Θεός τον τιμώρησε με τις 10 πληγές, αναγκάζοντάς τον να επιτρέψει στους Ισραηλίτες να φύγουν από την Αίγυπτο». 

Βιβλική Εγκυκλοπαίδεια: 

http://www.jesuslovesyou.gr/Bible_club/Encyclopedia/People/Men/F/Pharaoh.htm

Γνωρίζοντας λοιπόν ότι τον Μωυσή χωρίζουν από τον Αβραάμ πέντε μόνο ενδιάμεσες γενεές (τα ονόματα των προγόνων του Μωυσή είναι: «Μωυσής, Αμράμ, Γεδσών, Λευί, Ιακώβ, Ισαάκ, Αβραάμ» Ο΄Έξ. 6.14-20) και υπολογίζοντας τριάντα χρόνια για κάθε γενιά, (μια κοινώς παραδεκτή απόσταση: «Tριάντα χρόνια λογαριάζοντας την γενιά» λέει ο Διόδωρος Σικελιώτης 2.55.3), ακόμα και τότε δεν ξεπερνούμε τα 150 χρόνια ως ενδιάμεση απόσταση ανάμεσα στους δυο βιβλικούς αυτούς άνδρες. Με την απλή αυτή εκλογίκευση, δεν ξεπερνάμε τα όρια του 14ου π.Χ. αιώνα, ως την πιθανή εποχή της ζωης του Αβραάμ.

Φυσικά συμβουλευόμενοι τα ιδία τα βιβλικά κείμενα, βρίσκουμε κι άλλες αφορμές χρονολόγησης που οδηγούν στα ίδια περίπου συμπεράσματα: «Ο βασιλιάς Σολομών άρχισε να χτίζει τον ναό του Κυρίου το τετρακοσιοστό ογδοηκοστό (480) έτος της εξόδου των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο και κατά το τέταρτο έτος την βασιλείας του» (Μασ). Α΄ Βασιλέων 6.1-2.

Αν δεχθούμε όμως ως σωστές τις παραπάνω επισημάνσεις, τότε αν απ' την Έξοδο (1223 π.Χ.) αφαιρέσουμε 480 χρόνια, καταλήγουμε στο παράξενο συμπέρασμα, ότι ο ναός του Σολομώντα χτίσθηκε το 743 π.Χ. (!) και όχι το 963 π.Χ. που τον τοποθετούν όλοι οι μελετητές! Η δε βασιλεία του Σολομώντα, αρχίζει τέσσερα χρόνια νωρίτερα δηλαδή το 747 π.Χ.

Όπως καταλαβαίνετε το συγκεκριμένο εδάφιο, επειδή ακριβώς αφαιρεί περισσότερο από δυο ολόκληρους αιώνες, δηλαδή 220 χρόνια απ’ την αρχαιότητα του ναού του Σολομώντα και των λοιπών πατριαρχών, παρασιωπάται από όλους τους δήθεν αμερόληπτους μελετητές των γραφών! 

Ταυτόχρονα βλέπουμε την Βίβλο (άθελά της), να υιοθετεί ως σωστή μια απόσταση μεταξύ των γενεών, που δεν ξεπερνά τα 35 χρόνια!

Πράγματι, γνωρίζοντας ότι τον Σολομώντα χωρίζουν από τον Αβραάμ «γενεές δεκατέσσερις» (Ματθαίος 1.2-6) τότε πράγματι βλέπουμε πως και η ιδία η βίβλος, υιοθέτει μια απόσταση (480:14=34.3) δηλαδή 35 περίπου χρόνια τη γενιά!

Άρα κατά την ιδία την ομολογία της Βίβλου, αν στην αρχή της ανοικοδόμησης του ναού το 743, προσθέσουμε 480 χρόνια, φτάνουμε στην έξοδο του Μωυσή, επί βασιλέως Μενεφθά, (1223 π.Χ) κι αν σ' αυτά προσθέσουμε τις πέντε γενεές που χωρίζουν τον Μωυσή απ' τον Αβραάμ (5Χ30=150) φτάνουμε στο (1223+150)=1373 π.Χ. ως την πραγματική εποχή του Αβραάμ. 

Περιέργως, με τους συλλογισμούς μας αυτούς, συμπίπτει και η αναφορά του Ματθαίου (1.2-16) για τις 42 γενεές (3Χ14=42) που χωρίζουν τον Ιησού από τον Αβραάμ. Πράγματι αν διαιρέσουμε την απόσταση των 1373 χρόνων που βρίσκουμε εμείς, με τις 42 γενεές που κατά τον Ματθαίο τους χωρίζουν, (1373:42=32,7) τότε προκύπτει ένας φυσιολογικός μέσος όρος ζωής για την κάθε γενεά, που δεν ξεπερνά τα 33 χρόνια!

Όλα αυτά όμως, θα ήταν μάλλον μια εντελώς ανατρεπτική των πραγμάτων αναχρονολόγηση της πατριαρχικής ιστορίας και ενδεχομένως μια καλή εξήγηση, στο γιατί κάποιοι Ιουδαίοι αρχαιολόγοι, που με έντεχνο τρόπο βάλθηκαν να αποδείξουν την ανυπαρξία των ίδιων τους των πατριαρχών,[1] αδυνατούν να εντοπίσουν τα ίχνη τους, αφού αναζητούν σε υπερβολικούς χρόνους του παρελθόντος, αρχαιολογικές μαρτυρίες[2] της ύπαρξής τους! Βλέπε: Ισραήλ Φινκελστάιν - Ν. Σίλμπερμαν: «Βίβλος η αλήθεια μέσα απ’ τις ανασκαφές».

Με βάση λοιπόν αυτή την αφετηρία, ο Αβραάμ που απέχει μόνο πέντε γενιές από τον Μωυσή, δεν πρέπει να έζησε πέραν του 14 π.Χ. αιώνα! Ενώ οι εν λόγω μελέτες, ψάχνουν για ίχνη αυτών των πατριαρχών, από τον 21ο ως τον 16ο αιώνα π.Χ.!

Περιέργως, το ίδιο περίπου συμπέρασμα υιοθετεί στα εμβόλιμα και μεταγενέστερα σχόλιά της και η πανάρχαια Διαθήκη Σολομώντος λέγοντας: «αφότου εκτήσθη εκείνος ο ναός του θεού (το κτίσιμο κράτησε επτά χρόνια) έως ότου εγεννήθη ο Χριστός, πέρασαν χρόνοι (ψκζ) δηλαδή (727) επτακόσιοι είκοσι επτά». Διαθήκη Σολομώντος (10)114.8.

Βεβαία, εδώ γίνεται λόγος για το τέλος της κατασκευής του Ναού. Εμείς βρίσκοντας το 743 π.Χ. ως χρονολογία έναρξης κατασκευής (που κράτησε 7 χρόνια) έχουμε πέσει έξω μονό κατά 7 χρόνια!

Βεβαία αν υπενθυμίσουμε την απίστευτη προχειρότητα που διακρίνουμε στα δήθεν θεόπνευστα αυτά κείμενα, όπου οι 14 γενεές, από Ιησού μέχρι και τον Σαλαθαήλ… είναι 13 και συνολικά τρεις φόρες οι 14 γενναίες… μας κάνει 41, (Βλέπε: Ματθαίος 2-17) τότε καταλαβαίνετε πόσο "θεόπνευστα" είναι αυτά τα κείμενα!

Στα παραπάνω συμπεράσματα, συμφωνεί απολύτως και η υπόλοιπη παράθεση ονομάτων (γενεών) από το πρώτο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον ευαγγελίου, όπου μεταξύ του Μωυσή και του Σολομώντα, μεσολαβούν μόνο 25 ονόματα! Αν πολλαπλασιάσουμε αυτές τις 25 γενιές, επί τριάντα χρόνια την γενιά τότε φτάνουμε ξανά γύρω στο έτος 750 π.Χ.!

Με τις παραπάνω απλές αφετηρίες και υπολογισμούς, η εποχή του Σολομώντα και του περίφημου Ναού του, δύσκολα μπορούν να τοποθετηθούν πέρα απ’ το δεύτερο ήμισυ του 8ου π.Χ. αιώνα!

Φυσικά συμβουλευόμενοι τα ιδία τα βιβλικά κείμενα, βρίσκουμε κι άλλες αφορμές χρονολόγησης που κατεβάζουν ακόμα πιο κάτω τα συνολικά δεδομένα.

Βλέπουμε λοιπόν ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι, για ακόμα περισσότερες επιφυλάξεις, για το πραγματικό βάθος χρόνου της ζωής του Αβραάμ, αφού το ίδια τα βιβλικά στοιχεία κατεβάζουν την απόσταση από τον Ιερέα Έσδρα (περί το 450 π. Χ.) μέχρι τον Μωυσή, σε δεκατέσσαρες μόνο γενιές ιερέων:

«Βασιλεύοντος Αρταξέρξου (464-424 π-.Χ.) των Περσών βασιλέως (Ιεράτευε ο) Έσδρας, του Σαραίου, του Εζερίου, του Χελκίου, του Σαλήμου, του Σαδδούκου, του Αχιτώβ, του Αμαρίου, του Οζίου, του Βοκκά, του Αβισουέ, του Φινεές, του Ελεάζαρ, του Ααρών, (αδελφού Μωυσέως και) πρώτου ιερέως» Ο΄ Α ΄Εσδρας 8.1-2. Δηλαδή μια αδιάσπαστη διαδοχή 14ων ιερέων από πατέρα σε γιο!

Σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω εδάφια, απο Έσδρα έως Ααρών ιεράτευσαν 14 μόνο ιερείς!

Για να φτάσουμε όμως στον αδελφό του Μωυσή, και σύγχρονο του πρώτο ιερέα Ααρών, πρέπει οι άνθρωποι αυτοί να ιεράτευσαν το λιγότερο επί 55 χρόνια ο καθένας.

Γιατί την εποχή του πρώτου ιερέα Ααρών (1223) μέχρι την εποχή του ιερέα Έσδρα (περί το 450 π.Χ.) την χωρίζουν περίπου 773 χρόνια. Αν αυτά τα 773 χρόνια τα διαιρέσουμε με τους 14 ιερείς που αναφέρει το παραπάνω εδάφιο (773:14=55) βρίσκουμε πράγματι ότι ο κάθε ιερέας πρέπει να ιεράτευσε υποχρεωτικά τουλάχιστον επί 55 χρόνια!

Όταν όμως, κάποιος είναι 55 χρόνια ιερέας, (ακόμα κι αν ανέλαβε στα 20 του), όταν εγκαταλείπει την ιεροσύνη πρέπει να είναι τουλάχιστον 75 ετών, και φυσικά ο γιος του δεν μπορεί να είναι μικρότερος των 40 ετών. Αν τώρα και σ' αυτόν (τον δεύτερο ιερέα) που ανέλαβε καθήκοντα ιερέα στα 40 του χρόνια, προσθέσουμε υποχρεωτικά ακόμα 55 χρόνια ιεροσύνης, τότε βρίσκουμε ότι ο δεύτερος ιερέας εγκατέλειψε την ιεροσύνη, στα 95 του χρόνια. Όμως ο γιος του, και φυσικός διάδοχος του στην ιεροσύνη, δεν θα μπορεί να είναι μικρότερος από 60 χρονών! Αν και σ' αυτόν (τον τρίτο ιερέα) προσθέσουμε 55 χρόνια ιεροσύνης, τότε ο τρίτος αυτός ιερέας πρέπει να έζησε 115 χρόνια πριν παραδώσει στον 80χρονο γιο του την ιεροσύνη…

Αν συνεχίσετε έτσι θα καταλήξετε ότι ο 13 ιερέας ανέλαβε την ιεροσύνη στα 260 του, και την παρέδωσε στον γιο του σε ηλικία 315 ετών! Έτσι όταν έρχεται η σειρά του Έσδρα που είναι και ο 14ος ιερέας, πρέπει να δεχθούμε ότι αυτός ανέλαβε την ιεροσύνη όταν ήταν 280 ετών... και φυσικά έζησε υποχρεωτικά μέχρι τα 335!

Καταλαβαίνετε λοιπόν, πως κάτι δεν πάει καλά, όχι μόνο με την ελαττωματική θεοπνευστία, αλλά και με την λογική απαρίθμηση των ιερέων από Έσδρα έως Ααρών και φυσικά τα ιδία τα βιβλικά εδάφια έχουν εξαιρετικό μαθηματικό πρόβλημα, να ορίσουν έστω και με σχετική ακρίβεια την εποχή που έζησε ο Ααρών και ο Μωυσής και φυσικά ο Αβραάμ.

Συνεπώς κάθε προσπάθεια ανίχνευση της εποχής του Αβραάμ, πρέπει να στηριχτεί μόνο στις 41 γενεές που χωρίζουν τον Ιησού από τον Αβραάμ και που λεπτομερώς αναλύσαμε παραπάνω. Βέβαια, επειδή σκοπός της απομυθοποιητικής μας μελέτης, δεν είναι να μπούμε στα παιγνίδια των "ιστορικών", εμείς θα συνεχίσουμε την εξερεύνησή μας στο ήθος και στις πράξεις των πατριαρχών, χρησιμοποιώντας τις γενικώς παραδεκτές για τον Μωυσή χρονολογήσεις, (Έξοδος περί το 1220 π. Χ.) υπογραμμίζοντας όμως για άλλη μια φορά με έμφαση, ότι ακόμα και με τα δικά τους τα βιβλικά δεδομένα, φαίνεται καθαρά, ότι οι χρονολογήσεις τους είναι όχι μόνο φορτωμένες από γελοία λάθη, αλλά και από ιερατικές, θεολογικές και... άλλες βρομερές σκοπιμότητες! Φυσικά αυτοί έκαναν τη δουλειά τους, έστω και με τα ξεχαρβαλωμένα αυτά κείμενα. Οι πραγματικές ευθύνες είναι δίκες μας, αφού ποτέ δεν καταδεχτήκαμε να περάσουμε από κόσκινο όλα τα αποκαλυπτικά της αθλιότητας αυτού του βιβλίου λάθη, και να βροντοφωνάξουμε εγκαίρως: πάρτε από μπροστά μας το άθλιο αυτό βιβλίο.

Παραπομπές:

[1]Τώρα που η ελεύθερη κριτική έρευνα άρχισε να υποθέτει τους μηχανισμούς της μαγγανείας πίσω απ’ τα "θαύματα" των πατριαρχών, οι ίδιοι οι Εβραίοι αρχαιολόγοι καθόλου τυχαία, προωθούν συστηματικά την ιδέα της ανυπαρξίας των πατριαρχών τους, ώστε οι μορφές τους να καταλήξουν σε ένα μυθικό στερέωμα και να παραμείνουν εκεί αλώβητες απ’ τα πυρά της κριτικής έρευνας!
[2]Η αναζήτηση αρχαιολογικών μαρτυριών για την ύπαρξη των τριών μεγάλων πατριαρχών, Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, είναι από μόνη της μια χαμένη υπόθεση, αφού ο ποιμενικός τους βίος είναι αδύνατον να άφησε πίσω τους αρχαιολογικά ευρήματα! Οι περαιτέρω υποθέσεις, όπως π.χ. οι βιβλικές αναφορές σε καμήλες στους χρόνους του Αβραάμ, ενώ αυτές ιστορικά είναι μεταγενέστερες, είναι επιχείρημα υπερβολικά εύθραυστο, την στιγμή που οι ίδιοι παραδέχονται, ότι με τις κατοπινές αλλεπάλληλες μεταγραφές των βιβλικών κειμένων, εισήχθησαν άφθονα μεταγενέστερα στοιχεία!

Η Βίβλος, είναι γεμάτο από απάτες, κατεργαριές και άλλα φρικτά πράγματα, γραμμένο από ψευτοπροφήτες απατεώνες! Αυτό βέβαια, εγώ και πολλοί άλλοι σαν και μένα, το γνωρίζουμε ήδη πολύ καλά!

Θα ήθελα όμως να σταθώ στον ισχυρισμό σου ότι οι πατριάρχες που περιγράφονται είναι πρόσωπα φανταστικά και συνεπώς ανύπαρκτα!

Έπ’ αυτού θα σου θέσω με τη σειρά μου μια ερώτηση! Αν εύρισκες κάποιο σημείωμα που σου εξηγούσε πως μπορείς να ληστέψεις την μεγαλύτερη τράπεζα στον κόσμο, και αυτή η συνταγή ληστείας, ήταν απολύτως εφαρμόσιμη, ακίνδυνη και άκρως λειτουργική... θα είχε για σένα κάποια ιδιαίτερη σημασία αν η υπογραφή στο βάθος του σημειώματος ήταν αληθινή; Ασφαλώς ΟΧΙ!
Πρόκειται για αρχετυπικούς χαρακτήρες!

Σας υπενθυμίζω λοιπόν, ότι ακριβώς αυτά τα αρχέτυπα είναι που δημιουργούν πίστη και εξουσία πάνω στους λαούς που τα αποδέχονται, εντελώς ανεξάρτητα απ’ την ύπαρξη ή την ανυπαρξία των ηρώων τους!

Τέτοιους αρχετυπικούς ήρωες έχουμε κι εμείς στην Ελληνική μυθολογία, όπως είναι ο Οδυσσέας και ο Αχιλλέας (του Ομήρου) χωρίς να γνωρίζουμε με απολυτή βεβαιότητα αν τα πρόσωπα αυτά υπήρξαν πράγματι.

Εν τούτοις αν θα υιοθετούσαμε τις μεθόδους του πανέξυπνου Οδυσσέα, και καταφέρναμε όσα εκείνος, (δηλαδή να ξεπαστρέψουμε με πανουργίες όλους του μνηστήρες και να πάρουμε εγκαίρως πίσω τις περιούσιες και την τιμή μας), πίστεψε με, πως δεν θα είχε καμιά ιδιαίτερη σημασία, αν ο ομηρικός Οδυσσέα υπήρξε ή όχι, αλλά η στάση ζωής και το μοντέλο δράσης που μας ενέπνευσε.

Το αρχετυπικό σκεπτικό λοιπόν και η συνταγή της δράσης είναι αυτό που μετράει, και όχι τόσο η ύπαρξη ή η ανυπαρξία των συγκεκριμένων ηρώων!

Όταν λοιπόν έχεις δισεκατομμύρια ανθρώπους που πίστεψαν στην ύπαρξη των βιβλικών πατριαρχών, αλλά ποτέ τους δεν κατάλαβαν τι ακριβώς διαβάζουν, οφείλεις να κρίνεις τους πατριάρχες ως υπαρκτές προσωπικότητες και να καταδείξεις, όχι την ύπαρξη ή την ανυπαρξία τους (αυτή είναι δουλεία αρχαιολόγων) αλλά τι ακριβώς προτείνουν με τα κατορθώματα και την συνταγή ζωής και δράσης τους! Γράφοντας μια ολόκληρη σειρά σχετικών άρθρων, δεν κάνω τίποτε περισσότερο απ’ αυτό!

Προσωπικά πιστεύω, πως όχι μόνο αυτοί, αλλά πολλοί περισσότεροι απ’ αυτούς υπήρξαν και έδρασαν με τον ίδιο καταχθόνιο τρόπο των μαγγανιστών (δηλητηριοχρηστών) μάγων και η συγγραφική μου εργασία περίτρανα απέδειξε πως ακόμα και οι ίδιοι οι λαϊκοί Εβραίοι, ταλαιπωρήθηκαν αφάνταστα και δεν ξέφυγαν καθόλου από εκείνα τα ανθρωποκτόνα θαυματουργήματα των προφητών!

Ο μύθος δημιουργεί την λαϊκή χημεία. Αν λοιπόν για τις ανάγκες της συγγραφής ενός βιβλίου-παρακαταθήκης (ή Διαθήκης όπως εσείς το αποκαλείται), κάποιοι ιερείς θέλησαν μεθοδικά να καταγράψουν, δίκην συνταγής, (συγκαλυμμένα κάτω από έναν μυθο-θεολογικό μανδύα), τις κατάμαυρες αυτές θεολογικές ραδιουργίες, και αποφάσισαν, όλα αυτά τα εκπληκτικά κατορθώματα, να τα χρεώσουν σε κάποιον φανταστικό Αβραάμ, Ιωσήφ, Μωυσή ή Ιησού, αυτό ούτε στο ελάχιστο δεν μειώνει την αξία και την λειτουργικότητα της καταχθόνιας πρότασης που ήθελαν να διασώσουν και να διαδώσουν στις μεταγενέστερες γενιές. Όπερ και εγένετο! 

Συγγράφοντας λοιπόν και επιμελούμενος συνεχώς, έναν τέτοιο θεολογικό κώδικα ύπουλης, μαγικής δηλητηριοχρησίας, επόμενο είναι να εφευρίσκεις όχι μόνο φανταστικούς θεούς και αγγέλους, αλλά και ήρωες, συμπεριφορές, μεθοδεύσεις και στρατηγικές, που ωραιοποιημένες και αλληγορικές θα διασώσουν τα μοντέλα συμπεριφοράς και τις αποτελεσματικές "συνταγές", επίθεσης, κλοπής και κατάκτησης του μόχθου και της εξουσίας των αφελών ανθρώπων!

Στα κείμενα αυτά λοιπόν, μ' ενδιαφέρουν κυρίως τα μοντέλα συμπεριφοράς και όχι η ιστορικότητα των ηρώων. Μάθε λοιπόν, ότι οι σωστές απομυθοποιήσεις, γίνονται πάνω στα γραφθέντα και πιστευθέντα. Δηλαδή στους πιστευθέντες ήρωες και μύθους.

Όταν γιγαντιαίων διαστάσεων πεποιθήσεις (όπως οι ιουδεογενείς πίστεις), εδραιωθούν, στα πρότυπα δράσης και λόγων κάποιων προφητών… και οι ίδιοι που δημιούργησαν αυτή την πίστη, ξαφνικά κηρύττουν τους αγιοποιημένους αυτούς ήρωες σε αφάνεια, τότε συμβαίνει κάτι πολύ βολικό: η μεν πίστη και τα κλεμμένα προνομία, παραμένουν στα χέρια των απατεώνων που επί αιώνες διαχειρίστηκαν και επωφελήθηκαν απ' την πίστη αυτή, ενώ απ’ την άλλη μεριά: όλες οι ευθύνες και κάθε ανάγκη απολογίας, βολικότατα εξαφανίζονται! 

Κάτι τέτοιο θα ήταν πραγματικά πολύ βολικό!

Με τον πρόσφατο ισχυρισμό της αφάνειας των βιβλικών πατριαρχών, (Βλέπε βιβλίο: ΙΣΡΑΕΛ ΦΙΝΚΕΛΣΤΑΪΝ & ΝΙΛ ΑΣΕΡ ΣΙΛΜΠΕΡΜΑΝ με τίτλο: "ΒΙΒΛΟΣ η αλήθεια μέσα απ' τις ανασκαφές" εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ) ένας ακόμα καινούργιος δόλος, χειρότερος του πρώτου γεννήθηκε, για να απαλλάξει αυτή τη φορά τους αισχρούς μυθοπλάστες από οποιανδήποτε υποχρέωση απολογίας, για τις πράξεις των δόλιων πνευματικών τους προγόνων! Με την βολικότατη αυτή ανυπαρξία των πατριαρχών και προφητών, επιδιώκουν να παύσει και κάθε έρευνα που θα ξεσκέπαζε τις απίθανες ανθρωποκτόνες μαγγανίες τους, και να σταματήσει οποιαδήποτε προσπάθεια απόδοσης ευθυνών σ' όλους αυτούς τους πλανευτές μάγους.

Όσο καιρό η κριτική της βίβλου ήταν θανάσιμο αμάρτημα, η πίστη αυτή (στην ύπαρξη αυτών ακριβώς των Πατριαρχών) καταλήστευε ανενόχλητη τις πεποιθήσεις των λαών! Τώρα που η κριτική απελευθερωμένη από την θανάσιμη απειλή των ιερατείων, απέδειξε πως πρόκειται για πανάθλιους ήρωες, (και τα βιβλικά ιερατεία δεν ξέρουν που να κρυφτούν), έρχεται βολικότατα ο ισχυρισμός της ανυπαρξίας τους, (τον οποίο ελάχιστοι θα πληροφορηθούν!), για να απομακρύνει κάθε ανάγκη απολογίας και ευθύνης, απέναντι στις ταλαίπωρες γενιές των πιστών! Πιστών που έδρασαν, θυσίασαν και θυσιάστηκαν υπό τις προσταγές αυτών των ηρώων, μαχόμενοι για την κυριαρχίας τους και με το αίμα και τη ζωή τους, εδραίωσαν την εξουσία της εσφαλμένης αυτής πίστης πάνω στους λαούς!

Με την όψιμη αυτή ανυπαρξία των πατριαρχών και των προφητών της Βίβλου, κάποιοι εξυπηρετούν διπλό στόχο! Οι μεν πιστοί συνεχίζουν να τους πιστεύουν, (αφού δεν θέλουν να ακούσουν ούτε λέξη για τις αμφισβητήσεις) οι δε ερευνητές δεν έχουν πλέον κανένα λόγο να ασχολούνται μαζί τους! 

Ομολογουμένως έξοχος ελιγμός… και πολλοί είναι αυτοί που ευχαρίστως θα δαγκώσουν το δόλωμα λέγοντας: «μην ασχολείστε μ' αυτούς, δεν υπήρξαν ποτέ»! Χωρίς να καταλαβαίνουν, ότι έτσι, παύουν να μάχονται στην λυσσαλέα διαχρονική μάχη για την κατάκτηση της λαϊκή ψυχής, αφήνουν τους απλοϊκούς της δίκης τους παράταξης, στα νυχιά των αντίπαλων δουλοποιών ψυχοφθόρων μύθων!

Ότι οι πατριάρχες και οι προφήτες δεν υπήρξαν... να το πουν τα ιερατεία των τριών αβρααμογενών θρησκειών... στους αναρίθμητους εκείνους ανθρώπους, που έδωσαν ευχαρίστως την ζωή τους για να επικρατήσει αυτή η εσφαλμένη πίστη και η συνακόλουθη κατάμαυρη εξουσία!

Αν λοιπόν πιστέψεις σε μια αρχαία θρησκευτική απατή, το μέγα ζητούμενο, δεν είναι το αν οι περιγραφόμενοι ήρωες της, ήταν ή όχι υπαρκτά πρόσωπα, αλλά το πως με τις συνταγές της ζωής τους, κατάφεραν να δώσουν την δύναμη σε κάποιους, να κλέψουν την πίστη και την ψυχή σου! Οι εξέχοντες ήρωες των θρησκειών (π.χ. Ιησούς, Παύλος κλπ.), κάλλιστα μπορεί να είναι ωραιοποιημένη σύνθεση πολλών θρύλων! 

Ο απομυθοποιητής λοιπόν έχει ιερή υποχρέωση, να ασχοληθεί εντατικά και μεθοδικά με την ερμηνεία των λόγων και των έργων των καταγεγραμμένων αυτών αρχετυπικών ηρώων, ανεξάρτητα από τον βαθμό της μυθολογικής ή της ιστορικής τους γέννησης. Επαναλαμβάνω: Η κριτική απομυθοποίηση τελεσφορεί μόνο επί των γραφέντων και πιστευθέντων... διαφορετικά, μόλις θα τελειώνει το ένα παραμύθι της πίστης, εμείς ηλιθιοδώς θα τρέχουμε αιωνίως πίσω απ’ το επόμενο!
...................
Υστερόγραφο: Η αναζήτηση αρχαιολογικών μαρτυριών για την ύπαρξη των τριών μεγάλων πατριαρχών, Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, είναι από μόνη της μια χαμένη υπόθεση. Άλλωστε, ο ασήμαντος από αρχαιολογική άποψη ποιμενικός τους βίος, είναι αδύνατον να άφησε πίσω τους αρχαιολογικά ευρήματα! Οι περαιτέρω υποθέσεις, όπως π.χ. οι άστοχες βιβλικές αναφορές σε καμήλες στους χρόνους του Αβραάμ, ενώ αυτές ιστορικά είναι μεταγενέστερες, είναι επιχείρημα υπερβολικά εύθραυστο, αφού η γέννησή τους τοποθετείται εσφαλμένα και αυθαίρετα στο μακρυνό 2.000 π.Χ.!
Την στιγμή μάλιστα που οι ίδιοι παραδέχονται, ότι με τις κατοπινές αλλεπάλληλες μεταγραφές των βιβλικών κειμένων, εισήχθησαν άφθονα μεταγενέστερα στοιχεία! (Βλέπε βιβλίο των Εβραίων αρχαιολόγων: ΙΣΡΑΕΛ ΦΙΝΚΕΛΣΤΑΪΝ & ΝΙΛ ΑΣΕΡ ΣΙΛΜΠΕΡΜΑΝ με τίτλο: "ΒΙΒΛΟΣ η αλήθεια μέσα απ' τις ανασκαφές" εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ)

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΟΥΝ

Η πρεμούρα για την εδραίωση της ανυπαρξία των εγκληματικών Προφητο-Πατριαρχών της Βίβλου, δείχνει ξεκάθαρα ότι κάποιοι επιδιώκουν να εξαφανίσουν κάθε λόγο προβληματισμού γύρο απ’ αυτούς. Το σκεπτικό είναι τόσο απλό όσο και εκπληκτικό:

Αν καταφέρεις να μη μπορούν να σου κάνουν τις κατάλληλες ερωτήσεις, δεν θα φοβάσαι μήπως χρειαστεί να δώσεις σωστές απαντήσεις! ή... Αν δεν έχεις τις σωστές απαντήσεις φρόντισε να μη σου κάνουν τις ανάλογες ερωτήσεις.

Αν δεν θέλεις να δίνεις εξηγήσεις, φρόντισε να μη σου κάνουν τις κατάλληλες ερωτήσεις.

Ακόμα καλύτερα... αν δεν θέλεις να σε κυνηγούν οι καυτές ερωτήσεις φρόντισε αυτές να μην γεννηθούν ποτέ! Σύνθημα αυτής της τακτικής είναι: Δεν φοβόμαστε τις ερωτήσεις που δεν κατάφεραν να γεννηθούν! 

Αυτόν ακριβώς τον κίνδυνο, των καυτών ερωτήσεων που δεν πρέπει να δημιουργηθούν, απομακρύνει ορίστηκα το βιβλίο των: ΙΣΡΑΕΛ ΦΙΝΚΕΛΣΤΑΪΝ & ΝΙΛ ΑΣΕΡ ΣΙΛΜΠΕΡΜΑΝ, καθώς και η νεοφανής τάση της ανυπαρξίας του Ιησού.

Πότε περίπου όμως συμβαίνουν όλα αυτά; Μια απόπειρα χρονολόγησης της εποχής του Αβραάμ, που θα παρέκαμπτε μέρος των σκόπιμων βιβλικών υπερχρονολογήσεων, είναι να ξεκινήσουμε απ’ τον Φαραώ Ραμσή ΙΙ, που απ’ την αιγυπτιολογία οριστικά τοποθετείται στο (1290-1224 π. Χ.) και που γενικά θεωρείται, (από το σύνολο των θεολόγων), ως ο Φαραώ των παιδικών χρόνων του Μωυσέως. Γνωρίζοντας ότι τον Μωυσή χωρίζουν από τον Αβραάμ πεντε μόνο ενδιάμεσες γενεές[1] και υπολογίζοντας τριάντα χρόνια για κάθε γενιά, (μια κοινώς παραδεκτή απόσταση), ακόμα και τότε δεν ξεπερνούμε τα 150 χρόνια ως ενδιάμεση απόσταση ανάμεσα στους δυο βιβλικούς αυτούς άνδρες. Με την απλή αυτή εκλογίκευση, δεν ξεπερνάμε τα όρια του 14ου π.Χ. αιώνα, ως την πιθανή εποχή του Αβραάμ.[2] Γιατί λοιπόν οι ΙΣΡΑΕΛ ΦΙΝΚΕΛΣΤΑΪΝ & ΝΙΛ ΑΣΕΡ ΣΙΛΜΠΕΡΜΑΝ, τον τοποθετούν αυθαίρετα στο 2.000 προ Χριστού; 

-------------------
[1] Τα ονόματα των προγόνων του Μωυσή είναι: «Μωυσής, Αμράμ, Γεδσών, Λευί, Ιακώβ, Ισαάκ, Αβραάμ» Ο΄Έξ. 6.14-20. «Tριάντα χρόνια λογαριάζοντας την γενιά» λέει ο Διόδωρος Σικελιώτης 2.55.3.
[2] Φυσικά υπάρχουν λόγοι για ακόμα περισσότερες επιφυλάξεις, για το πραγματικό βάθος χρόνου αυτών των περιγραφών, αφού το ίδια τα βιβλικά στοιχεία κατεβάζουν την απόσταση από τον Ιερέα Έσδρα (του 428 π. Χ.) μέχρι τον Μωυσή σε δεκατέσσαρες μόνο γενιές. (Βλ. Ο΄Έσδρας 8.1-2). Αν λοιπόν σ' αυτές τις 14 ή 17 γενιές, (που τις ανεβάζουν αλλού, (ϴ´ Εσδρας.7.1-5), από τον Έσδρα μέχρι τον Μωυσή, προσθέσουμε και τις υπόλοιπες έξη γενιές (Έξ. 6.14-20) από τον Μωυσή έως τον Αβραάμ, θα δούμε ότι οι 20 ή 23 αυτές συνολικά γενιές, που μεσολαβούν ανάμεσα στον Έσδρα και τον Αβραάμ, δεν μπορούν να δώσουν μεγαλύτερη απόσταση από επτακόσια χρόνια!
Άρα: 428 + 700 = 1128 ... Μέχρι την εποχή του Αβραάμ !!!

Βέβαια επειδή σκοπός της απομυθοποιητικής μας μελέτης, δεν είναι να μπούμε στα παιγνίδια των "ιστορικών", εμείς θα συνεχίσουμε την εξερεύνησή μας στο ήθος και στις πράξεις των πατριαρχών, χρησιμοποιώντας τις γενικώς παραδεκτές για τον Μωυσή χρονολογήσεις, (Έξοδος περί το 1220 π. Χ.) υπογραμμίζοντας όμως για άλλη μια φορά με έμφαση, ότι ακόμα και με τα δικά τους τα βιβλικά δεδομένα, φαίνεται καθαρά, ότι οι χρονολογήσεις τους είναι υπερβολικά φορτωμένες από ιερατικές, θεολογικές και... άλλες σκοπιμότητες!

ΔΕΣ: 

Ιστορικότητα του Ιησού

Παλαιά Διαθήκη

Ιερές παραχαράξεις

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ ΤΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΩΝ «ΠΗΓΩΝ»

Περί της καταγωγής του Χριστιανισμού - Η παραχάραξη της ιουδαϊκής παραδόσεως

Η ''ΜΑΓΕΙΑ'' ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

Παλαιά Διαθήκη και «ηθικά» διδάγματα

Μωσαϊκός Νόμος - Η απογύμνωση των νόμων του Μωυσή

Σίγκμουντ Φρόιντ: Περί μονοθεϊσμού, Μωυσή και «εκλεκτού λαού»

Οι ρίζες του λιθοβολισμού και της βίας

Χριστιανοί απολογητές και χριστιανική απολογητική

«Αγία Γραφή»: Το μεγαλύτερο παραμύθι τού κόσμου - Η Βίβλος τού μίσους, τής κτηνωδίας και τής πλαστογραφίας

Πόσο μυθολογικό και κακό μπορεί να είναι ένα "θεϊκό" βιβλίο… πριν ξυπνήσει αμφιβολίες;

Πώς εφευρέθηκε ο εβραϊκός λαός - Βιβλικές αλήθειες και το άλλοθι του «περιούσιου» λαού

Τα θέματα της ζωής καθορίζονται ως τυχαία, μόνο όταν τα αφήνουμε στην τύχη

Η συνειδητή απόφαση για το ποιος άνθρωπος θέλω να είμαι, οδηγεί και στην λήψη μιας άλλης απόφασης για το τι είδους ζωή θέλω να ζήσω, που θα καθορίσει και ποιον συνοδοιπόρο θα επιλέξω.

Επομένως προηγείται η συνειδητή απόφαση ζωής. Όποιος δεν επιλέξει συνειδητά να υπερασπιστεί το είδος ζωής που θα ακολουθήσει, παραιτούμενος από τις επώδυνες μα και απελευθερωτικές προσωπικές αναζητήσεις, θα παρασύρεται από τα εκάστοτε επικρατούντα κοινωνικά ρεύματα life style.

Μια εταιρία που λειτουργεί στοιχειωδώς, δεν αποφασίζει για τα άτομα που θα θελήσει να προσλάβει αναλόγως με τα βιογραφικά που μπορεί να δεχθεί, αλλά θα προκηρύξει θέση εργασίας για την οποία θα περιγράφονται οι απαιτούμενες δεξιότητες για την συγκεκριμένη απασχόληση. Γιατί τα πράγματα να μην είναι αντίστοιχα και στην προσωπική επιλογή συντρόφου; Βέβαια, αυτό γίνεται ασυνείδητα, δεν το καταγράφουμε, και μετά αναρωτιόμαστε για την τύχη μας.

Ας δούμε κάποιες τέτοιες προκηρύξεις θέσεων συντρόφου:

– Άνδρας νέος και μόνος αναζητεί κάποια που θα τον υποτιμά, θα τον βασανίζει με τις διαρκείς απαιτήσεις της και θα τον κάνει να αισθάνεται ανεπαρκής να την ικανοποιήσει.

– Νέα γοητευτική που έχει απωθημένα από τον πατέρα της, αναζητεί άνδρα για να αποδειχθεί αντίστοιχα ανίκανος.

– Άνδρας κουρασμένος από αλλεπάλληλες σχέσεις αναζητεί γυναίκα για να βολευτεί.

– Γυναίκα που έχει κάνει 35 βασανιστικές σχέσεις, αναζητεί την 36η.

– Νέος άνδρας που είναι σίγουρος ότι κάτι καλό θα κάνει στη ζωή του, ανεξάρτητα από τις όποιες κοινωνικές αντιξοότητες, αναζητεί νέα που να διαθέτει ζωντάνια, τρυφερότητα και λαχτάρα για ζωή.

– Νέα που χαίρεται το διάβασμα, την φύση, τον χορό, το τραγούδι, τις πνευματικές αξίες της, τη δουλειά της, την μοναξιά της και τις παρέες της και ελπίζει στις ανθρώπινες σχέσεις, δεν βιάζεται για σχέση, αλλά δεν θα αρνιόταν μια καλή προσφορά ενός νέου άνδρα που θα την ενέπνεε με τους στόχους του και την σιγουριά του.

– Ημιθανές ζόμπι ψάχνει νέες δροσερές υπάρξεις για να το ζωντανεύσουν προσωρινά.

Είναι ξεκάθαρο ότι τα θέματα της ζωής καθορίζονται ως τυχαία, μόνο όταν τα αφήνουμε στην τύχη. Όταν δηλαδή δεν παίρνουμε την ευθύνη να τα οδηγήσουμε.

Οι άνθρωποι στο παρελθόν, όταν μίλαγαν για την έκβαση ενός γάμου και όταν εύχονταν για την ευτυχία των νέων, έθεταν πολύ συχνά τον παράγοντα της τύχης. «Να είσαι τυχερή, να σου τύχει καλός άντρας!», «Να είσαι τυχερός να σου πάνε καλά τα πράγματα!».

Η στάση αυτή ήταν δικαιολογημένη όταν τα νέα παιδιά δεν επέλεγαν τον άνθρωπο που θα μοιραζόντουσαν τη ζωή τους, αλλά τους προέκυπτε και εκείνοι θα έπρεπε να συμμορφωθούν.

Σήμερα, όμως, όταν τίθεται ο παράγοντας τύχη, δεν μπορεί να έχει κανένα περιεχόμενο για την ποιότητα της σχέσης, παρά μόνο για τους αστάθμητους παράγοντες της υγείας και του θανάτου, που σαφώς δεν είναι προσωπικές επιλογές.

«Ο έρωτας είναι τυφλός!», επιμένουν κάποια στυλιζαρισμένα αποφθέγματα του παρελθόντος που εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να διεκδικούν το αλάθητο. Είναι τότε που κάποιοι, στα πλαίσια μιας παλιομοδίτικης κατανόησης των συναισθημάτων, εξακολουθούν να διακρίνουν την λογική από το συναίσθημα. Τότε κατανοούν τον άνθρωπο ως παθητικό θεατή των συναισθημάτων του, τα οποία λειτουργούν ερήμην του.

Αν λοιπόν ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που σε τυφλώνει, ώστε να μην μπορείς να διακρίνεις καλά, τότε δεν μπορεί να αποτελεί κάτι καλό για τη ζωή σου, αλλά πρόκειται για μια δυσάρεστη δυσλειτουργία, ανάλογη μ’ αυτή της χρήσης ουσιών, που σε εξαρτά και σε εξαπατά, με τελικό αποτέλεσμα την απώλεια του εαυτού σου.

Στην κλινική εμπειρία είναι συχνό το φαινόμενο όπου κάποιοι χάνουν την δυνατότητα της κριτικής τους ικανότητας, εν ονόματι του έρωτα. Στην πραγματικότητα προσπαθούν να ξεφύγουν από τη μίζερη βίωση της ζωής τους και αναζητούν εσπευσμένα τον έρωτα που θα τους λυτρώσει. Κλείνουν τα μάτια στα αρνητικά στοιχεία της προσωπικότητας εκείνου που σχετίζονται και αρνούνται να τα συνειδητοποιήσουν.

Αυτά τα αρνητικά στοιχεία είναι όμως εκείνα που θα χρησιμοποιηθούν αργότερα για να μπορέσουν να απομακρυνθούν και τότε με έκπληξη θα τα ανακαλύψουν, λες και τότε δημιουργήθηκαν. Η ευτυχία όμως του γάμου χτίζεται βάσει μαθηματικών συντελεστών της αρχικής σχέσης και της εν συνεχεία φροντίδας και καλλιέργειας της σχέσης. Ο σεβασμός του άλλου συντρόφου και η επιδίωξη ανάδειξής του σύμφωνα με την επιθυμία του είναι καθοριστικός παράγοντας στην συντροφική ευτυχία που διαρκεί, σε μια ισόβια ερωτική σχέση. Αυτή όμως η συνθήκη προϋποθέτει τον αυτοσεβασμό και την προσωπική αυτοεκτίμηση. Αν όμως νιώθεις ερείπιο, πώς θα μπορέσεις να συμβάλεις στην οικοδόμηση της προσωπικότητας του συντρόφου;

Αν ο άλλος που ερωτεύτηκες στην αρχή της σχέσης δεν έχει να μοιραστεί κάτι ενδιαφέρον από την προσωπική του ζωή, γιατί να πιστεύεις ότι θα το αποκτήσει στη συνέχεια; Αν στα πρώτα βήματα της σχέσης σου κάνει αρνητικές παρατηρήσεις για τη συμπεριφορά σου, γιατί θα πρέπει να το υπομείνεις; Αν όταν βγαίνεις μαζί του, αυτός ψάχνει γύρω του ανιχνεύοντας άλλες παρουσίες , γιατί να το υποστείς;

Αν το αγαπημένο της θέμα στις πρώτες συναντήσεις είναι η ακεφιά της, η βαριεστημάρα και η δυσθυμία της, οι πονοκέφαλοι και οι πόνοι από την περίοδό της, γιατί όταν θα μεγαλώσει θα είναι πιο ζωντανή και πιο κεφάτη; Αν εκείνος είναι παρορμητικός, αλλάζει δουλειές διαρκώς και του φταίνε πάντα οι άλλοι, γιατί θα έχει σημασία το γυμνασμένο σώμα του και όχι η ασυνέπεια και η απουσία σταθερότητας που θα τον ακολουθούν διά βίου;

Αν το χαμόγελο δεν ομορφαίνει με την συχνή παρουσία του το πρόσωπό της, πόσο make up θα χρειάζεται για να κρύβει την πίκρα και την ένταση; Αν το γέλιο του δεν εμπλουτίζει τις σοβαρές αναφορές του, πώς θα ξεπερνιούνται στο μέλλον οι δυσκολίες; Αν η γαλήνη δεν συνυπάρχει με το ασίγαστο πάθος του για νέες επαγγελματικές επιδιώξεις, γιατί μετά θα αγανακτείς με την δική του ένταση και όχι με την δική σου επιλογή;

Αν η ειλικρίνεια δεν είναι συστατικό της αρχικής επικοινωνίας, γιατί η συσσώρευση των υστερόβουλων σκέψεων και των μυστικών ενεργειών που δεν αντέχουν το μοίρασμα θα συντελέσουν στην αναγκαία εμπιστοσύνη;

Αν η διάθεση φροντίδας για τον άλλο δεν πλημμυρίζει την κάθε του ενέργεια και αν αποζητά μόνο την φροντίδα από τον άλλο, γιατί στη συνέχεια θα γίνει ένας ικανός συνοδοιπόρος και όχι ένας απαιτητικός επιβάτης που θα σε σχολιάζει αρνητικά, όταν θα τον κουβαλάς στους ώμους σου;

Αν δεν γνωρίζει τον τρόπο να νιώθει ικανοποιημένος από την μέχρι τότε ζωή του, γιατί η δυσφορία του θα σταματήσει με τη δική σου ύπαρξη και δεν θα γίνεις και εσύ άλλοθι της δυστυχίας του;

EDWARD DYER: Ο νους ο δικός μου είναι ένα βασίλειο

Ο νους ο δικός μου είναι ένα βασίλειο, ευχάριστα δώρα εκεί μέσα βρίσκω, που ξεπερνούν κάθε άλλη ευλογία που ο κόσμος αντέχει ή από καλοσύνη τη βλασταίνει. Κι ας θέλω εκείνα που οι περισσότεροι έχουν, ο νους μου μου απαγορεύει να τα λαχταρήσω.

Κανένα πριγκιπάτο, κανένα πλούσιο μαγαζί, κανένα τάγμα τη νίκη να κερδίσω, κανένα πανούργο πνεύμα τις πληγές μου να μπαλώσει, περίγραμμα κανένα ερωτευμένο βλέμμα να ταΐσει. Σε κανένα από αυτά δεν υποχωρώ, γιατί ο νους μου όλων τους υπηρέτης είναι. Βλέπω πόσοι νιώθουν του κορεσμού την αηδία και πόσοι βιαστικά σκαρφάλωσαν και πάλι πέφτουν.

Βλέπω πως εκείνοι που στέκονται ψηλά, τους απειλούν οι ανατροπές όλο πιο συχνά:

Το κάθε τους βήμα μόχθος και σύντροφος ο φόβος, τέτοιες έγνοιες να ζυγώνουν δεν θα ‘πρεπε τον νου μου.

Ευτυχής με τη ζωή μου, αυτός είμαι, και δεν ζητώ περισσότερα απ’ όσα αντέχω. Την υπεροψία ούτε λεπτό δεν θέλω κι όσα στερούμαι μου τα προσφέρει το μυαλό μου. Ω! Έτσι σαν βασιλιάς θριαμβεύω, ικανοποιημένος με όσα καρπίζει ο νους μου.

Κάποιοι έχουν τόσο πολλά, κι όμως κι άλλα λαχταρούν. Εγώ, με τα λιγοστά μου, πόθο για πιότερα δεν έχω.

Μόνο φτωχοί είν’ εκείνοι, κι ας έχουν τόσα, μα εγώ πλούσιος είμαι με τα ψίχουλά μου. Φτωχοί εκείνοι, πλούσιος εγώ, επαίτες αυτοί, εγώ δοτικός. Τόσα τους λείπουν, εμένα περισσεύουν, εκείνοι φθονούν, εγώ ζω.

Με τις απώλειες των άλλων δεν γελώ, πικρόχολος για τα κέρδη τους δεν είμαι.

Τα κύματα του κόσμου δεν φτάνουν στο μυαλό μου και μένω πάντα όπως είμαι δεν φοβάμαι εχθρό, δεν κολακεύω φίλο, τη ζωή μου δεν σιχαίνομαι, για το τέλος δεν τρομάζω.

Κάποιοι την ηδονή με πόθο τη ζυγίζουν, και τη σοφία με τη σφοδρή επιθυμία. Τον θησαυρό τους μονάχα εμπιστεύονται κι η μόνη τους ικανότητα η μασκαρεμένη τους κακία. Μα εγώ η μόνη ευχαρίστηση που έχω να κρατώ τον νου γαληνεμένο.

Πλούτος μου η υγεία κι η τέλεια γαλήνη, κι η καθαρή μου η συνείδηση που πάντα επικαλούμαι: να κερδίσω με δωροδοκίες δεν ποθώ ούτε με εξαπάτηση να βλάψω, να πειράξω. Έτσι ζω. Κι έτσι θα πεθάνω.

Κι είθε ο κόσμος όλος να ‘κανε αυτό που σοφά εγώ πράττω.

ΣΕΡ ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΝΤΑΪΕΡ (1543 1607) Άγγλος ποιητής της ελισαβετιανής περιόδου

Ανακάλυψη «περίεργου» μορίου στον Τιτάνα

Επιστήμονες της NASA ανακάλυψαν στην ατμόσφαιρα του Τιτάνα, φεγγαριού του Κρόνου, ένα μόριο το οποίο δεν έχει εντοπιστεί ποτέ ξανά σε άλλη ατμόσφαιρα. Πρόκειται για μόριο C3H2 (κυκλοπροπενυλιδένιο)– ένα απλό μόριο με βάση τον άνθρακα που είναι προπομπός πιο πολύπλοκων ενώσεων, οι οποίες θα μπορούσαν να σχηματίζουν ή να τρέφουν πιθανές μορφές ζωής στον Τιτάνα.

Αυτό το σχεδόν υπέρυθρο έγχρωμο μωσαϊκό από το διαστημικό σκάφος Cassini της NASA δείχνει τον ήλιο να λάμπει από τις βόρειες περιοχές του Τιτάνα.

Οι ερευνητές το βρήκαν μέσω του ραδιοτηλεσκοπίου ALMA. Το μόριο, που αποτελείται από άνθρακα και υδρογόνο, εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια ερευνών σε ένα φάσμα μοναδικών «υπογραφών» φωτός που κατεγράφησαν από το τηλεσκόπιο, οι οποίες αποκάλυψαν τη χημική σύνθεση της ατμόσφαιρας του Τιτάνα μέσω της ενέργειας που τα μόριά του εκπέμπουν ή απορροφούν.

Aν και επιστήμονες έχουν ανιχνεύσει θύλακές του ανά τον γαλαξία, ο εντοπισμός του σε μια ατμόσφαιρα αποτέλεσε έκπληξη, καθώς μπορεί να αντιδρά εύκολα με άλλα μόρια με τα οποία έρχεται σε επαφή και να σχηματίζει διαφορετικά είδη. Οι αστρονόμοι το έχουν βρει ως τώρα μόνο σε νέφη αερίου και σκόνης μεταξύ αστρικών συστημάτων- δηλαδή σε περιοχές πολύ ψυχρές και αφιλόξενες για πολλές χημικές αντιδράσεις.

Ωστόσο πυκνές ατμόσφαιρες σαν του Τιτάνα αποτελούν εστίες έντονης χημικής δραστηριότητας- και αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο οι επιστήμονες ενδιαφέρονται για αυτό το φεγγάρι, που θα αποτελέσει τον προορισμό της επερχόμενης αποστολής Dragonfly της NASA.

H ομάδα του Διαστημικού Κέντρου Γκόνταρντ στο Μέριλαντ ήταν σε θέση να εντοπίσει μικροποσότητες κυκλοπροπενυλιδενίου στον Τιτάνα επειδή μελετούσε τα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας του φεγγαριού, όπου υπάρχουν λιγότερα άλλα αέρια για να αλληλεπιδράσει μαζί τους. Μέχρι τώρα είναι άγνωστο γιατί εμφανίζεται στην ατμόσφαιρα του Τιτάνα αλλά σε καμιά άλλη ατμόσφαιρα. Ο Τιτάνας είναι μοναδικός στο ηλιακό μας σύστημα γιατί έχει αποδειχτεί θησαυρός για νέα μόρια.

Πρόκειται για το μεγαλύτερο από τα 62 φεγγάρια του Κρόνου και παρουσιάζει έντονο ενδιαφέρον επειδή έχει μια πυκνή ατμόσφαιρα, τέσσερις φορές πιο πυκνή από της Γης, συν σύννεφα, βροχή, λίμνες και ποταμούς- και ακόμα και έναν υπόγειο ωκεανό. Η ατμόσφαιρά του αποτελείται κυρίως από άζωτο, μαζί με μεθάνιο. Όταν μόρια μεθανίου και αζώτου διασπώνται κάτω από τις ακτίνες του ήλιου, τα άτομά τους προκαλούν μια πολύπλοκη αλληλουχία οργανικής χημικής δραστηριότητας που ενδιαφέρει πολύ τους επιστήμονες και τον καθιστά έναν από τους ισχυρότερους υποψηφίους ως προς την αναζήτηση ιχνών ζωής στο ηλιακό μας σύστημα.

Οι Αγγλοσάξονες Ιδρυτές του Βαθέως Κράτους

Το σχέδιο της Βόρειας Απόσχισης και οι Αγγλοσάξονες Ιδρυτές του Βαθέως Κράτους.

«Σε μια επιλογή κακών αφήστε τους να λάβουν το λιγότερο κακό – Ο Jefferson είναι από κάθε άποψη, λιγότερο επικίνδυνος από τον Burr.» Αλεξάντερ Χάμιλτον (1800)

Το «θαύμα» της Αμερικής που επιβιώνει πολλές επιθανάτιες εμπειρίες όλ’ αυτά τα χρόνια, μπορεί να αποδοθεί λιγότερο στην μοίρα και περισσότερο στις τεράστιες θυσίες από μεγάλους πολιτικούς καθώς και τους πολίτες της όλα αυτά τα χρόνια … έναν από τους οποίους θα διερευνήσουμε σ’ αυτό το άρθρο.

Με την Αμερική που φλέγεται από μια ποικίλη σειρά καταλυτών: υπερπληθωριστική οικονομική έκρηξη, απειλές του στρατιωτικού νόμου και το Βρετανικά ελεγχόμενο Βαθύ Κράτος, προσθέτουν στην συνεχιζόμενη αναρχία που σαρώνει το έθνος και η οποία χρηματοδοτείται από δισεκατομμυριούχους «επαναστάτες χρώματος». Είναι εύκολο κάποιος να χαθεί σ’ όλο αυτό, συγχυσμένος και κυνικός για το μέλλον της δημοκρατίας ή ακόμα και για την ανθρωπότητα γενικότερα.

Ωστόσο, κατά την αναθεώρηση της ιστορίας των ΗΠΑ από τα πρώτα χρόνια της, σε όλες τις πολυάριθμες στιγμές, της σχεδόν κατάρρευσης της το 1804, 1812, 1861-65 μέχρι σήμερα, το ίδιο το γεγονός ότι η δημοκρατία υπάρχει ακόμη, δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα θαύμα, που δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Το θαύμα της Αμερικανικής επιβίωσης, πολλών εμπειριών κοντά στον θάνατο της όλ’ αυτά τα χρόνια, μπορεί να αποδοθεί λιγότερο στην μοίρα και περισσότερο στις τεράστιες θυσίες από μεγάλους (και συχνά δολοφονημένους) πολιτικούς όλα αυτά τα χρόνια …

Alexander Hamilton εναντίον Aaron Burr

Ο πρώτος Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ της Αμερικής, ο μεγαλοφυής Alexander Hamilton σκοτώθηκε από τον Aaron Burr (γνωστό κι ως ο πατέρας της Wall Street) το 1804, ο Hamilton ήταν απαραίτητος για την επιβίωση του νέου έθνους κατά την διάρκεια των πρώτων 30 ετών μετά το 1776. Ακόμα κι αν δεν έχει διδαχθεί σε οποιοδήποτε δυτικό πανεπιστήμιο, το σύστημα του Hamilton της πολιτικής οικονομίας που προέκυψε από τις τέσσερις εκθέσεις του 1791, βασίστηκε στις πρακτικές 1) εθνική τραπεζική, 2) παραγωγική παραγωγή πίστωσης για τις μακροπρόθεσμες εσωτερικές βελτιώσεις, 3) βιομηχανική ανάπτυξη (εναντίον της παραγωγής μέσω της δουλείας) και 4) προστατευτικών δασμών. Το σημαντικότερο, το σύστημα αυτό θέτει «οικονομική αξία» όχι από την λατρεία του χρήματος, αλλά από την δημιουργική πνευματική δραστηριότητα των πολιτών, μέσω της συνεχούς επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου.

Μεταξύ 1776 και μέχρι τον θάνατό του το 1804, ο Hamilton χρησιμοποίησε κάθε ουγκιά της επιρροής του για να εξασφαλίσει ότι τα πολλά προδοτικά κινήματα που ξεκίνησαν από διάφορους κλάδους των βρετανικών επιχειρήσεων στην Αμερική (συμπεριλαμβανομένου του δικού του Ομοσπονδιακού Κόμματος), και υπό την ηγεσία του αρχιπροδότη Aaron Burr, απέτυχαν να επιτύχουν τους στόχους τους. Αυτές οι επιχειρήσεις που περιελάμβαναν τους Νομιμόφρονες της Καναδικής Ενωμένης Αυτοκρατορίας, Νεοϋορκέζους χρηματοδότες και συμφέροντα για σκλάβους στον Νότο, μπορούν συλλογικά να οριστούν ως οι «ιδρυτές πατέρες του σημερινού Βαθέως Κράτους» που εξελίχθηκε με την πάροδο των ετών και ανέλαβε μεγάλο μέρος του έθνους, μετά τον θάνατο του Franklin Roosevelt.

Η ιδέα του Hamilton για την Εθνική τράπεζα βασίστηκε στην ενοποίηση του ιδιωτικού κέρδους με την ευημερία ολόκληρου του Έθνους, προκειμένου να ξεπεραστεί η διχοτομία του κράτους έναντι των ατομικών δικαιωμάτων που μαστίζει την ανθρώπινη ιστορία. Περιγράφοντας την σημασία μιας Εθνικής τράπεζας, ο Hamilton έγραψε:

«Ένα Έθνος, που δεν έχει δικό του ορυχείο, πρέπει να αντλήσει τα πολύτιμα μέταλλα από άλλους. Σε γενικές γραμμές, σε αντάλλαγμα για τα προϊόντα της εργασίας και της βιομηχανίας. Η ποσότητα που θα διαθέτει, ως εκ τούτου, κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, θα ρυθμίζεται από την ευνοϊκή ή δυσμενή ισορροπία του εμπορίου της, δηλαδή, από την αναλογία μεταξύ των ικανοτήτων του να παρέχει αλλοδαπούς και τις επιθυμίες τους από αυτούς, μεταξύ του ποσού των εξαγωγών του και του ποσού των εισαγωγών του. Εξ ου και η κατάσταση της γεωργίας και των κατασκευών της, η ποσότητα και η ποιότητα της εργασίας και της βιομηχανίας πρέπει, κατά κύριο λόγο, να επηρεάσουν και να καθορίσουν την αύξηση ή την μείωση του χρυσού και του αργύρου της. Η υποστήριξη της βιομηχανίας σε κάθε περίπτωση, έχει μεγαλύτερη συνέπεια στην διόρθωση ενός λανθασμένου εμπορικού ισοζυγίου, από οποιαδήποτε πρακτική περικοπή, στα έξοδα των οικογενειών ή των ατόμων. Η στασιμότητα της έχει μεγαλύτερο αποτέλεσμα στην παράταση, από οποιαδήποτε εξοικονόμηση για την μείωση της συνέχειας. Αυτή η στασιμότητα είναι μια φυσική συνέπεια ενός ανεπαρκούς μέσου, το οποίο, χωρίς την βοήθεια της κυκλοφορίας της Τράπεζας, στις υποτιθέμενες περιπτώσεις, θα γινόταν αισθητή.»

Σε αντίθεση με τον Jefferson που προωθούσε το Βρετανικό Ελεύθερο Εμπόριο και επιτέθηκε στην ιδέα των κατασκευαστών ή μιας ισχυρής ομοσπονδιακής κυβέρνησης, ο Hamilton έγραψε ότι υπάρχει:

«Μια γενική αρχή, έμφυτη στον ίδιο τον ορισμό της κυβέρνησης κι απαραίτητη για κάθε βήμα της προόδου που πρέπει να σημειωθεί από εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών, δηλαδή ότι κάθε εξουσία που ανήκει σε μια Κυβέρνηση είναι στην φύση της κυρίαρχη και περιλαμβάνει με την δύναμη του όρου, το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει όλα τα απαραίτητα μέσα και να εφαρμοστεί δίκαια για την επίτευξη των άκρων αυτής της εξουσίας και οι οποίοι δεν αποκλείονται από περιορισμούς και εξαιρέσεις που ορίζονται στο Σύνταγμα, ή όχι ανήθικο, ή όχι αντίθετο με τους ουσιώδεις σκοπούς της πολιτικής κοινωνίας.»

Μία από τις σημαντικότερες νίκες του Hamilton κατά την διάρκεια αυτής της επισφαλούς περιόδου, συνέβη κατά την διάρκεια των προεδρικών εκλογών του 1800, που μπερδεύει ακόμα τους μελετητές. Αυτοί οι μελετητές δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί η βεντέτα του Hamilton με τον Jefferson δεν σταμάτησε τον πρώτο από το να αφιερώσει όλη την ενέργειά του στην βοήθεια του τελευταίου, να κερδίσει την νίκη από τον Προεδρικό ελπιδοφόρο Aaron Burr. Μιλώντας για τα κίνητρά του σ’ αυτόν τον παράδοξο ελιγμό, ο Χάμιλτον αναφέρει:

«Ο κ. Jefferson, αν και πολύ επαναστατικός στις αντιλήψεις του, είναι ακόμα λάτρης της ελευθερίας κι επιθυμεί μια εύτακτη κυβέρνηση, ενώ ο κ. Burr δεν αγαπά τίποτε’ άλλο, παρά τον εαυτό του, δεν σκέφτεται τίποτα, αλλά την δική του αυτοπροώθηση και δεν είναι ικανοποιημένος με τίποτα λιγότερο, από την μόνιμη δύναμη στα χέρια του.»

Για να κατανοήσουμε τις συνθήκες που διαμορφώνουν αυτή την στρατηγική μάχη μόνο 11 χρόνια μετά τον θάνατο του Μπεν Φράνκλιν, πρέπει να καταλάβουμε πώς η Βρετανική Αυτοκρατορία χρησιμοποίησε έναν κακό καρκίνο ενσωματωμένο στο νεαρό έθνος, για να το καταστρέψει από μέσα, όταν έγινε προφανές ότι η εξωτερική δύναμη δεν μπορούσε πλέον να επιτύχει. Αυτό κάνει μέχρι σήμερα.

Δουλεία: Αχίλλειος Πτέρνα της Αμερικής

Παρά το γεγονός ότι η δουλεία σχεδόν σβήστηκε από το 1792, οι δυνάμεις που είναι πιστές στην Βρετανική Αυτοκρατορία στο πλαίσιο της «ανατολικής εγκατάστασης», με επικεφαλής τους αριστοκρατικά σκεπτόμενους προδότες όπως ο Timothy Pickering, ο Aaron Burr, ο Συνταγματάρχης James Wilkinson, ο George Cabot, ο Albert Gallatin, και άλλοι, εργάστηκαν σκληρά για να προωθήσουν μια συνωμοσία για την διάλυση της δημοκρατίας σε δύο ξεχωριστές ομοσπονδίες, με το πρόσχημα ότι «τα κράτη σκλάβων και τα ελεύθερα κράτη, δεν μπορούν να συνυπάρξουν».

Ενώ αυτό το γεγονός μπορεί να ήταν αλήθεια, αντί να συνεχίσουν τον αγώνα για την κατάργηση της δουλείας επιβάλλοντας την εξουσία του Συντάγματος, τέτοιοι προδότες υποστήριξαν ότι ήταν καλύτερο να διαλυθεί εντελώς το Έθνος και το Σύνταγμα. Σύμφωνα μ’ αυτά τα σχέδια, ο Βρετανικός Καναδάς θα συγχωνευόταν με τα Βόρεια «ελεύθερα κράτη», κάτω από μια νέα αγγλοσαξονική συνομοσπονδία, ενώ η δύναμη με τους σκλάβους θα ήταν ελεύθερη να δημιουργήσει την Νότια συνομοσπονδία του. Στο πλαίσιο αυτού του σχεδίου, τόσο οι Βόρειες όσο και οι Νότιες σχέσεις, θα καθορίζονταν από μια ειδική σχέση με την Αγγλία και θα κυριαρχούσαν από τον οικονομικό ιστό χρηματοδότησης του City of London.

Μετά την ήττα του Burr από τον Jefferson το 1800 (γινόμενος ένας κουτσός αντιπρόεδρος), η άμεση ομοσπονδιακή υποστήριξη που απαιτείτο για την διάλυση της Ένωσης, δεν ήταν πλέον εφικτή κι έτσι νέο σχέδιο εκκολάφτηκε και υλοποιήθηκε το 1803, που απαιτούσε τον έλεγχο από τον Burr της Πολιτείας της Νέας Υόρκης.

Το σχέδιο της Νέας Αγγλίας για την Απόσχιση.

Περιγράφοντας ο Timothy Pickering (πρώην Υπουργός Εξωτερικών υπό τον Πρόεδρο Adams και καθοδηγώντας το χέρι πίσω από την CABAL γνωστή ως Essex Junto), αυτό το σχέδιο από τον συν-σχεδιαστή του, γερουσιαστή Richard Peters στις 24 Δεκεμβρίου 1803, έγραψε: «Αν και το τέλος όλων των Επαναστατικών κόπων και προσδοκιών μας είναι απογοητευτικό και οι τρυφερές ελπίδες μας για δημοκρατική ευτυχία είναι ματαιόδοξες, δεν θα απελπιστώ ακόμη, θα αναμένω μια νέα συνομοσπονδία, η οποία θα εξαιρείται από την διεφθαρμένη επιρροή και καταπίεση των αριστοκρατικών Δημοκρατών του Νότου. Θα υπάρξει -και τα παιδιά μας στο πιο μακρινό θα το δουν- ένας χωρισμός. Ο λευκός και ο μαύρος πληθυσμός θα σημαδέψουν το όριο. Οι Βρετανικές επαρχίες, ακόμη και με την σύμφωνη γνώμη της Βρετανίας, θα γίνουν μέλη της βόρειας συνομοσπονδίας»

Η στρατηγική που περιγράφεται παραπάνω εξαρτάται από την άσκηση της Νέας Υόρκης στο Βόρειο σχέδιο απόσχισης, ως το οικονομικό εργοστάσιο που απαιτείται για να θρυμματίσει τα άλλα «ελεύθερα κράτη», στον Βρετανικό Καναδά.

Απόδειξη της προδοσίας του Aaron Burr

Ενώ πολλοί δημοφιλείς ιστορικοί επιλέγουν ανένδοτα να αρνηθούν αυτό το γεγονός (μερικοί που πηγαίνουν ακόμη και μέχρι το σημείο να γιορτάσουν την ζωή του Βurr ως ήρωα, αλίμονο), οι σωζόμενες επιστολές έχουν αποδειχθεί αδιάψευστα πέρα από κάθε σκιά αμφιβολίας ότι ο Aaron Burr ήταν ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης αυτής της πλοκής, όπως αποδεικνύεται από μια καταχώρηση περιοδικών που γράφτηκε από τον ηγέτη της Essex Junto, Γερουσιαστή William Plumer, που περιέγραψε μια συνωμοτική συνεδρίαση στο σπίτι του που περιλαμβάνει τον γερουσιαστή James Hillhouse, τον Burr και τον γερουσιαστή Uriah Tracy, τον χειμώνα του 1803-04. Κατά την διάρκεια αυτής της συνάντησης, ο Plumer έγραψε ότι ο Hillhouse δήλωσε κατηγορηματικά πως, «οι Ηνωμένες Πολιτείες θα σχηματίσουν σύντομα δύο ξεχωριστές κυβερνήσεις» και «ο Burr συνομιλούσε πολύ ελεύθερα για το θέμα αυτό και η εντύπωση που έδινε ήταν, ότι ο Βurr όχι μόνο σκέφτηκε έναν χωρισμό να πραγματοποιηθεί, αλλά ότι ήταν και απαραίτητος.»

Ο Timothy Pickering δήλωσε γράφοντας στον προωθητή όπιου και Ηγέτη της Junto, George Cabot.

«Υποθέτουμε ότι οι Βρετανικές επαρχίες στον Καναδά και την Νέα Σκωτία, σε κάποια μακρινή περίοδο, ίσως χωρίς καθυστέρηση και με την σύμφωνη γνώμη της Μεγάλης Βρετανίας, μπορούν να γίνουν μέλη της Βόρειας Ένωσης. Βεβαίως, αυτή η κυβέρνηση μπορεί να αισθανθεί μόνο αηδία για τους σημερινούς ηγέτες μας. Θα χαρεί να τους δει να πέφτουν. Δεν θα μετανιώσει για την προτεινόμενη διαίρεση της αυτοκρατορίας. Αν με την δική της συγκατάθεση εγκαταλείψει τις επαρχίες της, θ’ απαλλαγεί από την κατηγορία της διατήρησής τους, ενώ θ’ αντλήσει απ’ αυτούς, όπως κάνει και από εμάς, όλες τις εμπορικές αποδόσεις που λαμβάνουν τώρα οι έμποροι της. Μια φιλελεύθερη συνθήκη της εχθρότητας και του εμπορίου, θα αποτελέσει έναν δεσμό ένωσης μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας συνομοσπονδίας, κάτι το εξαιρετικά χρήσιμο και για τις δύο»

Σε μια άλλη επιστολή της 4ης Μαρτίου 1804, ο Pickering έγραψε για τον ηγετικό ρόλο του Burr στο σχέδιο.

«Οι Ομοσπονδιακοί εδώ γενικά επιθυμούν με αγωνία την εκλογή του κ. Burr στην προεδρία της Νέας Υόρκης, γιατί απελπίζονται από μια παρούσα άνοδο του ομοσπονδιακού κόμματος. Ο κ. Burr και μόνο πιστεύουμε, μπορεί να σπάσει την δημοκρατική φάλαγγα σας. Και αναμένουμε πολύ καλό να έρθει από την επιτυχία του. Εάν γινόταν αποκόλληση της Νέας Υόρκης (όπως υπό την διοίκησή του), από την επιρροή της Βιρτζίνια, ολόκληρη η Ένωση θα ωφελούταν. Ο Τζέφερσον θα αναγκαζόταν τότε να τηρήσει κάποια προσοχή και ανοχή στα μέτρα του. Και αν ένας διαχωρισμός πρέπει να θεωρηθεί σωστός, οι πέντε Πολιτείες της Νέας Αγγλίας, η Νέα Υόρκη και το Νιου Τζέρσεϋ θα ήταν φυσικά ενωμένες. Μεταξύ αυτών των επτά πολιτειών, υπάρχει επαρκής ομοιομορφία χαρακτήρα, για να επιτρέψει την προσδοκία της πρακτικής αρμονίας και μια μόνιμη ένωση, με την Νέα Υόρκη στο κέντρο.»

Το σχέδιο τροποποιείται

Όπως ο Pickering υπαινίχθηκε στην επιστολή του, το σχέδιο αυτό εξαρτάται από την νίκη του Burr το 1804 ως κυβερνήτη της Πολιτείας της Νέας Υόρκης και για άλλη μια φορά, όπως και στην Προεδρική μάχη του 1800, ο Hamilton αφιέρωσε όλη την ενέργειά του για την εξασφάλιση της ήττας του Burr, με αποτέλεσμα 28.000 ψήφους να πηγαίνουν στον Burr και 35.000 να πηγαίνουν στον αντίπαλό του, Morgan Lewis.

Χωρίς την Νέα Υόρκη εντός, η πλοκή για την Βόρεια απόσχιση δεν θα μπορούσε να επιτύχει και πάλι μια νέα στρατηγική έπρεπε να επινοηθεί.

Χωρίς να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, αρκεί να πούμε ότι ένας εξοργισμένος Burr είχε αποφασίσει ότι ο Hamilton έπρεπε να εξαλειφθεί μια για πάντα και στον απόηχο της ήττας του από την διοίκηση, ο Burr έθεσε όλες τις μάρκες του στην οργάνωση μιας μονομαχίας με την Νέμεση του, με αποτέλεσμα τον θάνατο από μονομαχία, του Hamilton στις 12 Ιουλίου 1804. Αν κι ο Burr αναζήτησε φήμη σε αυτή την μονομαχία, κέρδισε μόνο κακό και χλεύη. Η μονομαχία τελείωσε με το θάνατο του Hamilton και ο Burr κατηγορήθηκε σε δύο Πολιτείες για φόνο.

Τρεις εβδομάδες μετά από αυτήν την τραγική κατάληξη για τον μεγαλοφυή και πατριώτη Hamilton, ο Βρετανός πρεσβευτής Anthony Merry (μετά την συνάντηση με τον προδότη κι έμπιστο του Βurr, τον συνταγματάρχη Wilkinson), έγραψε στον Βρετανό υπουργό εξωτερικών, εξηγώντας του ότι έχει στρατολογήσει τον Burr υπό τον σκοπό της Αυτοκρατορίας, για την δημιουργία μιας νέας Δυτικής συνομοσπονδίας, που καθιερώνεται από έναν κοινό αμερικανοβρετανικό πόλεμο στο Μεξικό, με τον Burr αρχηγό.

Ο πρέσβης Merry έγραψε: «Μόλις έλαβα μια προσφορά από τον κ. Burr, τον πραγματικό αντιπρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών (που είναι έτοιμος να παραιτηθεί), να παράσχει την βοήθειά του στην κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητας με οποιονδήποτε τρόπο, με τον οποίο μπορεί να πιστεύουν ότι είναι σκόπιμο να τον απασχολούν, ιδίως στην προσπάθεια να πραγματοποιηθεί ένας διαχωρισμός του Δυτικού τμήματος των Ηνωμένων Πολιτειών, από αυτό που βρίσκεται μεταξύ του Ατλαντικού και των βουνών, σε ολόκληρη την έκταση του. Οι προτάσεις του σχετικά με αυτό και άλλα θέματα, είναι πλήρως λεπτομερή για την Εξοχότητά σας από τον συνταγματάρχη Williamson, ο οποίος είναι ο κομιστής τους προς εμένα και ο οποίος θα ξεκινήσει για την Αγγλία σε λίγες ημέρες. Είναι επομένως απαραίτητο για μένα να προσθέσω ότι, μετά από αυτό που είναι γενικά γνωστό για την υπερβολή του χαρακτήρα του κ. Burr, οι υπουργοί της Αυτού Μεγαλειότητας θα πρέπει να σκεφτούν κατάλληλα για το αν θ’ ακούσουν την προσφορά του, με την παρούσα κατάστασή του σε αυτή την χώρα, όπου είναι τώρα διωκόμενος τόσο από το δημοκρατικό όσο και από το ομοσπονδιακό κόμμα και όπου εξακολουθεί να διατηρεί τις συνδέσεις με ορισμένους ανθρώπους επιρροής, εκτός της μεγάλης φιλοδοξίας και του πνεύματος εκδίκησης του ενάντια στην σημερινή διοίκηση, μπορεί ενδεχομένως να τον ωθήσει για να ασκήσει τα ταλέντα και την δραστηριότητα που κατέχει, με πίστη στους εργοδότες του.»

Το σχέδιο τροποποιήθηκε… Ξανά

Χρειάστηκαν άλλα δύο χρόνια για τον Burr να έρθουν στο φως οι προδοσίες του, όταν το 1807 ανακαλύφθηκε πως ο Burr βρίσκεται στο κέντρο της συνομωσίας που περιγράφεται από τον πρέσβη Merry. Αντί να στηρίζεται στην «Ελεύθερη Νέα Αγγλία» που ενώνεται με τον Καναδά, αυτό το νέο σχέδιο επικεντρώθηκε στην κυριαρχία του Burr της νεοαποκτηθείσας Λουϊζιάνα, που πωλήθηκε από τον Ναπολέοντα στην Αμερική το 1804, ως βάση για μια νέα Δυτική συνομοσπονδία. Η επιθυμία του Ναπολέοντα να πουλήσει αυτό το γιγαντιαίο έδαφος στους Αμερικανούς, ήταν μια έκπληξη για όλους (συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών) και προκάλεσε σαμποτάζ στα Βρετανικά σχέδια για να πάρουν τον έλεγχο αυτής της γης και να καταπνίξουν και πάλι τις ΗΠΑ ως ένα κλειστό σύστημα, κλειδωμένο στην ακτή του Ατλαντικού, όπως είχε επιχειρηθεί με την πράξη του Κεμπέκ το 1774. Μέχρι τότε, ο Burr κατάφερε τον Πρόεδρο Τζέφερσον να εγκρίνει την θέση των συνωμοτών του σε ισχυρές θέσεις της Νέας Λουϊζιάνα, με τον συνταγματάρχη Wilkinson να διορίζεται Κυβερνήτης.

Αυτό το νέο σχέδιο περιλάμβανε Βρετανούς στρατιώτες που εργάζονταν μαζί με Αμερικανούς μισθοφόρους υπό την απασχόληση του Burr, οι οποίοι θα έπαιρναν πρώτα τον πλήρη έλεγχο της Λουϊζιάνα, στην Νέα Ορλεάνη και θα επέκτειναν το έδαφος κηρύσσοντας τον πόλεμο στην Ισπανία. Σύμφωνα με μαρτυρίες που παραδόθηκαν στην δίκη του Burr, θα έστρεφε έπειτα ο ίδιος την προσοχή του στην πρωτεύουσα, όπου ο υπάρχων Πρόεδρος θα καθαιρούταν και ο Burr θα καθιερωνόταν ως Μονάρχης μιας νέας Βρετανικής-Αμερικανικής Συνομοσπονδίας. Οι Βρετανοί είχαν πιαστεί παρέχοντας βάρκες και χρήματα στους μισθοφόρους (40 βρετανικά σκάφη και 75 μισθοφόροι συνελήφθησαν), οι αντιστοιχίες αναχαιτίστηκαν και σύντομα ο Βurr στεκόταν μπροστά από το ανώτατο δικαστήριο να αντιμετωπίζει την προδοσία.

Ο διπλωμάτης William Eaton κατέθεσε ότι ο Burr του είπε ότι «θα γύριζε το Κογκρέσο ανάποδα, θα δολοφονούσε τον Πρόεδρο και θα δήλωνε ο ίδιος, προστάτης μιας ενεργητικής κυβέρνησης.»

Δυστυχώς, αυτές οι μαρτυρίες με κάποιο τρόπο δεν πληρούν τις προϋποθέσεις ως το είδος των σκληρών αποδεικτικών στοιχείων που απαιτούνται για να καταδικάσουν τον Burr (και το απόλυτο αποδεικτικό στοιχείο μέσω του Πρέσβη Merry ανακαλύφθηκε μόνο δεκαετίες αργότερα), με αποτέλεσμα την ατυχή αθώωση του Burr.

Η λαϊκή οργή προς τον πρώην αντιπρόεδρο, έκανε την ζωή του αδύνατη μέσα στην δημοκρατία και χρησιμοποιώντας ένα «δώρο» $40.000 από τον John Jacob Astor, ο Burr πήρε σύντομα τον δρόμο του μεταμφιεζόμενος, στον Καναδά, όπου ο ανιψιός του George Prevost, υπηρετούσε ως γενικός κυβερνήτης. Ο Prevost έδωσε στον Burr συστατικές επιστολές για τον Λόρδο Castlereagh, καθώς ξεκίνησε σε ένα πλοίο από την Νέα Σκωτία στο Λονδίνο, όπου ο Burr έμεινε στο αρχοντικό του Jeremy Bentham για τα επόμενα 5 χρόνια και μεταξύ των βαρέων δόσεων του οπίου, συνωμοτούσε με τα υψηλότερα κλιμάκια της Βρετανικής νοημοσύνης για ένα νέο σχέδιο για την διάλυση της Ενωσης. Ο Bentham ήταν ο επικεφαλής των Βρετανικών υπηρεσιών πληροφοριών εκείνες τις ημέρες και σε εκτεταμένα δίκτυα σε όλο τον κόσμο.

Ενώ στο Λονδίνο, ο Burr έγραψε για τον Bentham (ο ανώμαλος που έγραψε τέτοια ανήθικα φυλλάδια όπως στην υπεράσπιση της τοκογλυφίας και την υπεράσπιση της παιδεραστίας): «Είναι, πράγματι, το πιο τέλειο μοντέλο που έχω δει ή φανταστεί της ηθικής και πνευματικής αριστείας. Είναι ο πιο στενός φίλος που έχω σ’ αυτήν την χώρα και σταθερός συνεργάτης μου. Ζω στο σπίτι του και αποτελώ ένα κομμάτι της οικογένειάς του».

Ο Burr επιστρέφει πίσω και ένα νέο σχέδιο καταστρώνεται.

Τελικά επιστρέφοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τους μήνες πριν από τον πόλεμο του 1812, ο Burr άρχισε την ανοικοδόμηση της πολιτικής μηχανής του, με μια νέα εστίαση στην χρήση της Wall Street που κυριαρχείται από το Δημοκρατικό Κόμμα του Andrew Jackson και Martin Van Buren, που θα οδηγούσε τελικά την Αμερική σε έναν εμφύλιο πόλεμο, πέντε δεκαετίες αργότερα.

Το 1815, ο Burr καθόρισε το νωρίτερο σχέδιο για την προώθηση της ρατσιστικής μαριονέτας του, τον Andrew Jackson, στο καθεστώς του Προέδρου των ΗΠΑ, σε μια επιστολή προς τον Joseph Alston (γαμπρός του Βurr και πρώην κυβερνήτης της Νότιας Καρολίνας), λέγοντας:

«Αν, λοιπόν, υπάρχει ένας άνθρωπος στις Ηνωμένες Πολιτείες της σταθερότητας και της απόφασης και έχοντας σταθεί αρκετά για να αντέξει ακόμη και μια ελπίδα επιτυχίας, είναι καθήκον σου να τον ανεβάσεις στην δημόσια άποψη, ότι ο άνθρωπος αυτός, είναι ο Andrew Jackson. Τίποτα δεν θέλει πέραν μιας αξιοσέβαστης υποψηφιότητας, που θα γίνει μπροστά από την προκήρυξη της κοινοβουλευτικής ομάδας της Βιρτζίνια και η επιτυχία του Jackson θα είναι αναπόφευκτη. Εάν αυτό το σχέδιο συμφωνεί με τις απόψεις σου, θα ήθελα να σε δω προς την εκτέλεσή του. Πρέπει να είναι γνωστό ότι είναι δουλειά σου.»

Αν και πήρε άλλη μια δεκαετία, η ομοσπονδιακή ανάληψη της μηχανής του Burr κάτω από τις συνδυασμένες προεδρίες των Αndrew Jackson και Martin Van Buren (1828-1840), αντιπροσώπευε μια μαζική ήττα των δικτύων του Hamilton, οδηγημένα από τους John Quincy Adams, William Harrison, Matthew Carey και Henry Clay. Οι μόνες δύο επιτυχίες των εθνικιστών του Hamilton στην συνέχεια, επικεντρώνονται στο κόμμα των Ουίγων, στο να ανακτήσουν τον έλεγχο κατά την διάρκεια της περιόδου 1840-1860, όπου οι Ουιγανοί Πρόεδροι βρέθηκαν να πεθαίνουν κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, πριν μπορέσουν να καθαρίσουν την Βρετανική σήψη (Ο Harrison το 1840 κι ο Taylor το 1852).

Κάτω από τον Jackson και τον Van Buren, ο προστατευτισμός εξαρθρώθηκε υπέρ του Βρετανικού ελεύθερου εμπορίου, η κερδοσκοπία αυξήθηκε ανεξέλεγκτα όπως και η Νότια δύναμη των σκλάβων καθώς ο Νότος καθαρίστηκε από τους γηγενείς Cherokee, κάτω από το Ίχνος των Δακρύων και παραδόθηκε στους ρατσιστές ολιγάρχες. Η Εθνική Τράπεζα καταστράφηκε στο τελευταίο έτος του Jackson στην εξουσία, αποκόπτοντας έτσι τις ΗΠΑ από το μόνο μέσο παραγωγής κρατικών πιστώσεων για την ανάπτυξη της, με αποτέλεσμα τον πανικό και την καταστροφή του 1837. Όλα τα μεγάλα έργα υποδομής ακυρώθηκαν υπό το λάβαρο της «πληρωμής του χρέους» και η πορεία της Αμερικής προς την διάλυση που ονειρευόταν ο Burr και οι συν-συνωμότες του, στο Βαθύ Κράτος το 1804, επιταχύνθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτή η ιστορία τεκμηριώνεται διεξοδικά στο άρθρο του Michael Kirsch το 2012, «Πώς ο Andrew Jackson κατέστρεψε τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Ο ρόλος των Βρετανικών επιχειρήσεων τόσο εντός της ίδιας της Αμερικής όσο και του Βρετανικού Καναδά, δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί κατά την αξιολόγηση της σύντομης και επισφαλούς εμπειρίας των Ηνωμένων Πολιτειών, από το 1776 μέχρι σήμερα. Αν η Αμερική επιβιώσει από τις επερχόμενες δυστοπικές πιθανότητες, τότε είναι ασφαλές να πούμε ότι η άγνοια αυτής της συνεχούς πρόθεσης να αναιρεθεί η επανάσταση του 1776, μπορεί πλέον να γίνει ανεκτή. Τέλος, λάβετε υπόψη ότι αυτά τα ιστορικά μαθήματα δεν είναι για το παρελθόν που διαδραματίστηκαν, αλλά για το μέλλον.