Παρασκευή 24 Απριλίου 2020

Πόσο δύσκολο είναι τελικά να βρεις την αγάπη;

Σήμερα, στον σύγχρονο αστικό κόσμο που ζούμε, βιώνουμε καθημερινά μια πληθώρα αλληλεπιδράσεων με ανθρώπους που μπορεί να είναι δίπλα μας, στον ίδιο περιβάλλοντα χώρο ή μίλια μακριά, μπροστά στην παράλληλη οθόνη.

Η τεχνολογία σαφώς έχει μηδενίσει τις αποστάσεις, αλλά ταυτόχρονα εκμηδένισε τον Άνθρωπο… Ισοπέδωσε τα αγνά συναισθήματα της αγάπης, του έρωτα, της αποδοχής και του ανήκειν. Αντιθέτως μεγάλωσε το χάσμα των προσωπικών επαφών, εκείνων των εφήμερων και ανέπαφων…

Το εγώ είναι, όσο ποτέ άλλοτε, πάνω από το εμείς!
Την ημέρα είμαστε χαρούμενοι, γελαστοί, σκληροί στις διαπραγματεύσεις και επιτυχημένοι επαγγελματίες, ανεξάρτητοι και δυναμικοί, έτοιμοι να στύψουμε όλο το μεδούλι της ζωής…
Μα όταν σβήσουν τα φώτα, αυτή η μάσκα πέφτει…

Η αήττητη περσόνα του επιτυχημένου που δεν έχει ανάγκη τίποτα και κανέναν κρύβεται στη σκιά και εμφανίζεται ο πραγματικός εαυτός…
Εκείνος που κλαίει, φοβάται, πονάει, λυπάται…
Εκείνος που νιώθει μόνος, που θέλει να αγαπηθεί, να πάρει φροντίδα, να νιώσει ότι κάπου ανήκει…
Εκείνος που ονειρεύεται ότι κάποιος τον περιμένει, να του ανοίξει την πόρτα, να τον αγκαλιάσει, να μοιραστούν ένα πιάτο φαΐ και το ίδιο κρεβάτι…
Η ανθρώπινη επιθυμία για συναισθηματική εγγύτητα είναι μια καθολική, έμφυτη και διαρκής ανάγκη, που ξεκινά από τη στιγμή της γέννησης, όταν το βρέφος αποχωρίστηκε την μήτρα της μητέρα του.

Κανείς φυσιολογικός άνθρωπος δεν μπορεί να ζει μόνος για πολύ καιρό. Αν το κάνει, σύντομα η μοναξιά του θα αντικατασταθεί από την θλίψη.
Δυστυχώς όμως υπάρχει γύρω μας πολλή μοναξιά…

Που αν όντως δεν την επιδιώκουμε και δεν την επιθυμούμε, τότε γιατί δεν κάνουμε κάτι για να απαλλαχθούμε από αυτήν…;
Έχουμε εθιστεί στην μοναξιά και στα πικρά συναισθήματα της ματαίωσης που μας προκαλεί. Την θεωρούμε πλέον κομμάτι της ζωής μας.
Έχουμε πείσει τους εαυτούς μας ότι η ζωή μας θα είναι έτσι τούδε και στο εξής.

Δεν κοιτάμε την αξία και την ομορφιά των ανθρώπων που έχουμε δίπλα μας και αναζητούμε τον ιδεατό ανύπαρκτο σύντροφο.
Άλλοτε πάλι έχουμε πολύ υψηλές προσδοκίες από τον σύντροφό μας ή στεκόμαστε συνεχώς στα αρνητικά του στοιχεία, συνεπώς μας φαίνεται λειψός ή λίγος.
Πολύ συχνά υπερεκτιμούμε τον εαυτό μας και την αξία μας και δεν αναγνωρίζουμε τα λάθη και τις ανεπάρκειες μας.
Επιπλέον, αρκετά συχνά προβάλουμε πάνω στους άλλους τις προκαταλήψεις μας και τα διάφορα λάθη του παρελθόντος προδικάζοντας την πορεία μιας σχέσης αλλά και τον ίδιο τον άνθρωπο.

Κάποιες φορές κρίνουμε τους ανθρώπους πολύ αυστηρά, με κριτήριο την εμφάνιση τους, την οικογενειακή τους κατάσταση, το επάγγελμα τους και άλλα γνωρίσματα που δεν αποκλείουν το γεγονός πίσω από αυτά τα χαρακτηριστικά να υπάρχει ένας υπέροχος άνθρωπος που να μπορεί να μας δώσει αυτό που μας λείπει.
Ίσως τελικά καμουφλάρουμε την μοναξιά μας με έξεις που προσφέρουν προσωρινή ευχαρίστηση και συναισθηματική λύτρωση. Καταναλώνουμε αγαθά μανιωδώς, τρώμε πολύ, πίνουμε, καπνίζουμε, παριστάνουμε τους ινφλουενσερς ή εθιζόμαστε στα λάικς.

Τελικά, καλύπτουμε αυτό το κενό με πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους και εφήμερες σχέσεις…
Φαύλος κύκλος στο γαϊτανάκι του αναλώσιμου, άλλοτε πρωταγωνιστές και άλλοτε κομπάρσοι.

Όταν έρθει η νύχτα και πέσει το σκοτάδι, γυμνοί μπροστά στον καθρέπτη κοιτάμε το πρόσωπο της μοναξιάς και μπαίνοντας κάτω από ντους προσπαθούμε να γεμίσουμε το κενό με το τρεχούμενο νερό…

Η σιωπή μετά τις Κραυγές

Τα φώτα του ιερού έσβησαν και μέσα στο ημίφως του κλειστού, λουσμένου από τα πληροφοριακά αποτυπώματα χώρου αχνοφαινόταν η φαιά ουσία που παιδεύτηκε αδόξως για μία ακόμη φορά! Ένας ένας οι λάτρεις επέστρεψαν στην βάση τους μαγεμένοι από τις ιαχές, τους διατυμπανισμούς και την περιαυτολόγηση!

Είμαστε το Ιερατείο της Υπερ-Πληροφορίας, τόνιζαν οι Αρχιερείς, ο ένας μετά τον άλλο, με τρόπο κωδικοποιημένο, δυσνόητο για τον απλό ακροατή. Για εκείνους, τους λάτρεις που πεινασμένοι για μάθηση συνλειτουργούσαν με το ιερατείο, εκτυλισσόταν ένας χορός από χρησμούς, νέα μονοπάτια αναζήτησης, καινούργιους δρόμους εξέλιξης. Ω,δύσμοιρε απλέ ακροατή. Το μόνο που σερβιρίστηκε σε τούτη την τελετουργία των κραταιών Πληροφοριο-Μάγων ήταν καλά ξαναζεσταμένες τροφές σκέψης. Ζήτω Το ιερατείο της Υπερ-πληροφορίας.

Φυσικά, η μεγάλη τελετουργία διήρκησε πολύ, όπως είχε προσυμφωνηθεί από τον Μέγα μάγιστρο. Ιερούργησαν τα μεγάλα κεφάλια της ασταμάτητης Λερναίας ύδρας. Και το Θέαμα περιείχε όλες τις παγίδες για τους αμύητους. Η Τέχνη του Subliminal Messaging στο μεγαλείο της. Λέξεις κλειδιά εισακούστηκαν σε κάθε σπιθαμή της εσωτερικής αρχιτεκτονικής του ιερού, που μοναδικό στόχο είχαν την προσκόλληση των ακολούθων στα ίδια μονοπάτια. Άπειρες λεπτομέρειες καμίας χρησιμότητας, και ενδιάμεσα, πολύ συχνά ακολουθούσε η λέξη-δύναμης που ανάγει το mind control σε Κύρια επιστήμη: Είμαστε το Ιερατείο της Υπερ-Πληροφορίας. Μην το ξεχνάτε… Η επίκληση του Μεγάλου Θεού ήταν επιτυχής, μιας και μέσα από τους καπνούς εμφανίστηκε και παρέμεινε καθ’ όλη την διάρκεια ο Οπτικο-ακουστικός Υπερ-δαίμονας, παίζοντας αδιάλειπτα εικόνες εστιασμένες στον αέναο εγκλωβισμό των ασυνείδητων μονοπατιών του νου των παρευρισκόμενων…

Προτού επιστρέψω στην λίγο δυσθεώρητη ανάλυση του Ιερατείου θα ήταν χρήσιμο να σας πω πως έστω και αν δεν κατανοείτε πλήρως τις κρυπτικές προτάσεις που παραθέτω, συνεχίστε το διάβασμα. Γιατί μέσα από την εστιασμένη τυχαιότητα μερικών «ειδικών» λέξεων θα κατανοήσετε και εσείς την λειτουργία του, αργά η γρήγορα. Ο πραγματικός σκοπός του Ερευνητή θα πρέπει να είναι η διαρκής αναζήτηση νέων, σωστών καναλιών ενημέρωσης και πληροφόρησης και όχι το παιχνίδι που σαν στρόβιλος παρασύρει και εγκλωβίζει στην στασιμότητα κάθε επίδοξο εραστή της αναζήτησης! Χμμ, μα θα μου πεις, χρησιμοποιώ την ίδια ακριβώς τεχνική με αυτή που έχει πρώτη σε προτίμηση το Ιερατείο. Ναι, μα εξ’ ολοκλήρου αντεστραμμένη. Σκοπός των λέξεων αυτού του κειμένου που ακροβατούν ανάμεσα στο φανταστικό και την πραγματική υπόσταση του φαινομένου είναι η διέγερση του νου, προς την κατανόηση των δεδομένων πεπραγμένων της αδερφότητας της Υπερ-Πληροφόρησης!

Και έτσι, πίσω στον Ιερό χώρο της τέλεσης κάποιος περισσότερο υποψιασμένος λάτρης, κρυμμένος πίσω από τα φώτα έσπασε το μονοπώλιο της τελετουργίας απευθύνοντας τον λόγο σε έναν από τους ιερείς, προσπαθώντας με μία του ερώτηση να ανακαλύψει έναν από τους σκοπούς της τελετουργίας… Μα η απάντηση που του δώθηκε, ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ύπαρξης του Ιερατείου της Υπερ-Πληροφόρησης. Αυτή η τελετουργία, ήταν σχεδιασμένη με τυπικά διαμορφωμένα από άλλους, που δεν κατάφεραν ποτέ να τα προφέρουν οι ίδιοι, η αν το έκαναν απαξιώθηκαν χαρακτηριστικά. Ολόκληρο το οικοδόμημα της Πληροφορίας, είναι μία λειψή γνώση των πάντων! Και ο λάτρης, που κατείχε την συγκεκριμένη πληροφορία περισσότερο από τον Ιερέα που την Κύρητε, αποκάλυψε το μεγάλο trip. Δεν υπάρχουν Απόλυτοι Γνώστες! Εκείνοι που με υπερηφάνεια επιδείκνυαν το πληροφοριακά κεντημένο ένδυμά τους φορούν στην ουσία μία ρακένδυτη, ετοιμόρροπη εκδοχή μύριων πηγών ανατροφοδότησης που από στιγμή σε στιγμή θα κατέρρεε για να αποκαλύψει τα άδεια στερεά του Ιερατείου τους!

Και τώρα, που καταλάγιασαν τα λόγια και οι ιαχές, αναμένω την ηχώ να κρούσει το καμπανάκι. Να υποδείξει πόσοι βρέθηκαν ή θα βρεθούν παγιδευμένοι στην σκεπτομορφή της που πλανάται ακόμη στον χώρο. Σε λίγο καί στον Κυβέρνο-Χώρο. Και όπου μπορείτε να φανταστείτε.. Στις σελίδες κάποιου περιοδικού, στις οθόνες της τηλεόρασής, στα τραγούδια που θα ακούσετε σε μία ανύποπτη τυχαία στιγμή.. Οι δρόμοι είναι άπειροι προς την γνώση και την αναζήτηση. Οι μισοί, παραμένουν μπλοκαρισμένοι και λογοκρυμμένοι απο την Υπερ-Επιτροπή. Μα οι άλλοι μισοί, βρίσκονται ακόμη εδώ και ανοίγονται μπροστά μας έτοιμοι προς εξερεύνηση, όσο και αν το ιερατείο προσπαθεί να κατακτήσει τον έλεγχό τους. Δεν θα το καταφέρει! Αντίθετα, θα βρεθεί αντιμέτωπο με τις ίδιες τις μεθόδους του, νιώθωντας την διαρροή της πληροφορίας ολοένα και να μεγαλώνει, την αυτούσια δύναμη της να δυναμώνει, τους αυτόνομους αναζητητές να του γυρνούν την πλάτη, σίγουρη πως η πραγματική πληροφόρηση βρίσκεται ανεξάρτητη και ακμαία εκεί έξω…

ΥΓ 1: Πόσες μέλισσες χωρούν σε μιά κυψέλη;

ΥΓ 2: Τα «δίκτυα», ή δίχτυα κάποτε μπλοκάρουν και μπουκώνουν…

To σύνδρομο του ‘’ξερόλα’’

Ναι εννοείται πως ο καθένας από εμάς ή έστω οι πλείστοι έχουν συναντήσει ή έχουν έρθει αντιμέτωποι ή δυστυχώς αναγκαστικά πρέπει να συναναστρέφονται με αυτό τον τύπο ανθρώπου τον κατά φαντασία ‘’παντογνώστη’’ τον ντε και καλά ειδήμονα σε όλα, τον άνθρωπο που κάνει πως τα ξέρει ανελλιπώς όλα!

Ή όπως λέει ο λαός: Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε!

Ε, λοιπόν ναι ο ξερόλας είναι αυτός ο ενοχλητικός και κουραστικός άνθρωπος που έχει άποψη για όλα, που αναπτύσσει τις θεωρίες του πιστεύοντας παρά μόνο πως οι δικές του είναι οι αληθής και οι σωστές. Τις επιβάλει με τέτοιο τρόπο και επιμένει πάνω σε αυτές χωρίς να ακούσει κουβέντα, χωρίς να δεχθεί κι άλλες απόψεις μέχρι να συμφωνήσουν όλοι ανεξαιρέτως μαζί του. Κι όλα αυτά εξαιτίας του τεράστιου εγωισμού του ή μάλλον της τεράστιας ανασφάλειας του και του αλαζονικού χαρακτήρα του..

Ένας τέτοιος άνθρωπος το μόνο που επιζητά είναι την σημασία των γύρω του , τον ρόλο του πρωταγωνιστή και του επίκεντρου. Πολλές φορές φθάνει στο σημείο να αμφισβητεί οτιδήποτε κι αν του πεις να επαναλαμβάνει τα λόγια σου με διαφορετικό τρόπο βέβαια μόνο και μόνο για να μην υποστηρίξει πως αυτά που είχες προαναφέρει ο ίδιος ήταν σωστά. Κι όμως η χαμηλή αυτοεκτίμηση φωνάζει από μακριά σε τέτοιες περιπτώσεις γιατί μόνο οι άνθρωποι αυτοί έχουν την ανάγκη να αποδείξουν με τέτοιο τρόπο την αξία του εαυτού τους. Προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν ή ακόμη καλύτερα να μειώσουν για να επιδείξουν την ‘’εξυπνάδα’’ τους.

Στην τελική είναι ένας κακός ακροατής που ποτέ δεν ακούει και απορρίπτει οτιδήποτε είναι αντίθετο από αυτά που πιστεύει. Έστω κι αν είναι να λάθος θα συνεχίζει ακάθεκτος να ισχυρίζεται πως είναι σωστός μόνο και μόνο για να μην εκτεθεί και κλονιστεί. Αν και στην πραγματικότητα με αυτό τον τρόπο εκτίθεται περισσότερο.

Αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται μόνο με υπομονή, καμία αντιπαράθεση δεν υπάρχει λόγος και νόημα να πέσεις τόσο χαμηλά στο επίπεδο ενός τέτοιου ανθρώπου, χάνεις τον χρόνο σου. Απλά μην δίνεις σημασία και εάν σου είναι εφικτό διατήρησε την τεχνική ‘’μακριά και αγαπημένοι’’. κράτα απόσταση καλύτερα για την ψυχική σου ηρεμία.

Και ναι εσείς οι ξερόλες καλό θα ήταν να γνωρίζετε πως τις πλείστες φορές που σας ακούμε και επιλέγουμε να σιωπούμε, δεν το κάνουμε επειδή συμφωνούμε αλλά επειδή πολύ απλά βαριόμαστε να ασχοληθούμε!!!

Αριστοτέλης:Υπάρχουν τρία είδη φιλίας

«Η φιλία είναι ένα είδος αρετής ή τουλάχιστον συνυφασμένη με την αρετή. Εκτός όμως απ΄ αυτό, η φιλία είναι και πράγμα πάρα πολύ αναγκαίο στη ζωή του ανθρώπου, γιατί κανείς δεν θα προτιμούσε να ζει χωρίς φίλους, έστω κι αν έχει στην κατοχή του όλα τα άλλα αγαθά. Γι΄ αυτό ακόμα και οι πλούσιοι και εκείνοι που κατέχουν αξιώματα και πολιτική εξουσία, πιστεύουν ότι η παρουσία φίλων είναι πολύ μεγάλη ανάγκη. Εξάλλου οι άνθρωποι στη φτώχεια και στις άλλες δυστυχίες τους, πιστεύουν ότι το μόνο καταφύγιο είναι οι φίλοι. Επιπλέον, οι φίλοι συνδράμουν τους νέους, ώστε να τους αποτρέψουν από τα λάθη, και, προκειμένου, για τους μεγάλους στην ηλικία, τους φροντίζουν και αναπληρώνουν τις δυνάμεις που τους λείπουν. Δύο πηγαίνουν μαζί, διότι και οι δυο είναι πιο ικανοί να κατανοήσουν από κοινού και να ενεργήσουν».

Ο Αριστοτέλης υπογράμμισε δύο συνηθισμένα είδη φιλίας που βασίζονται περισσότερο στη σύμπτωση, παρά στην πρόθεση.

Οι συμπτωματικές φιλίες

1) Φιλία ωφελιμότητας

Η πρώτη είναι η φιλία που βασίζεται στην ωφελιμότητα. Σε αυτό το είδος φιλίας, τα δύο μέρη δεν τρέφουν αληθινά φιλικά συναισθήματα, αλλά διατηρούν τη σχέση τους γιατί αποκομίζουν οφέλη.

Αυτή η φιλία, δεν είναι μόνιμη. Όταν τελειώνουν τα οφέλη, συνήθως τελειώνει και η φιλία. Ο Αριστοτέλης παρατήρησε πως αυτή η σχέση είναι πιο συνηθισμένα ανάμεσα σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.

Ένα σωστό παράδειγμα τέτοιας φιλίας, είναι οι σχέσεις που φτιάχνουμε με συνάδελφους στη δουλειά. Μπορεί όντως να περνάμε καλά μαζί, αλλά μόλις η κατάσταση αλλάξει, συνήθως αλλάζει και η φύση της σχέσης μας.

2) Φιλία απόλαυσης

Αντίστοιχα, το δεύτερο είδος συμπτωματικής φιλίας βασίζεται στην απόλαυση. Αυτό, όμως, είναι πιο συνηθισμένο σε νεαρούς ανθρώπους. Είναι το είδος φιλίας που παρατηρείται ανάμεσα σε συμμαθητές, συμφοιτητές και άτομα που ανήκουν στην ίδια αθλητική ομάδα.

Η πηγή της φιλίας είναι πιο συναισθηματική, αλλά ταυτόχρονα, είναι το είδος της φιλίας που συνήθως κρατάει λιγότερο. Μόλις τα ενδιαφέροντα των φίλων πάψουν να είναι κοινά, σταματάει και η απόλαυση και κατά επέκταση, η φιλία. Συνήθως, αυτό συμβαίνει, επειδή μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και αλλάζουμε.

Οι περισσότερες φιλίες, ανήκουν σε αυτές τις δύο κατηγορίες και ενώ ο Αριστοτέλης ποτέ δεν τις χαρακτήρισε με αρνητικό τρόπο, πίστευε πως το μικρό βάθος τους περιόριζε την ποιότητά τους.

Είναι καλό, για την ακρίβεια, είναι απαραίτητο, να έχουμε συμπτωματικές φιλίες, αλλά μπορούμε να τα πάμε ακόμα καλύτερα.

Η φιλία της αρετής και του αγαθού

Η τελευταία μορφή φιλίας που κατέγραψε ο Αριστοτέλης είναι η καλύτερη από όλες. Αντί να βασίζεται στο συμφέρον ή στην απόλαυση, το τρίτο είδος φιλίας βασίζεται στην κοινή εκτίμηση των αρετών και των ιδανικών, ανάμεσα στα δύο μέρη. Είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι και οι αξίες, τις οποίες αντιπροσωπεύουν που αποτελούν το κίνητρο διατήρησης των φιλικών δεσμών.

Συνήθως, αυτή η φιλία κρατάει μέχρι τέλους, αλλά για τη δημιουργία της απαιτείται η ύπαρξη ενός βασικού επίπεδου καλοσύνης στο καθένα από τα δύο άτομα. Σαν να μην έφτανε αυτό, απαιτούν χρόνο και εμπιστοσύνη για να σφυρηλατηθούν σωστά.

Οι άνθρωποι που δεν έχουν ενσυναίσθηση και δεν νοιάζονται για τον συνάνθρωπό τους συχνά αποτυγχάνουν να αναπτύξουν τέτοιες σχέσεις και καταλήγουν στα πρώτα δύο είδη φιλιών. Ο κάθε άνθρωπος έχει περισσότερες πιθανότητες να πετύχει αυτό το επίπεδο φιλίας με κάποιον που ξέρει πολύ καλά, τον έχει δει στη χειρότερη φάση της ζωής του και έπειτα τον είδε να την ξεπερνάει. Το ίδιο πράγμα ισχύει και για φίλους που αντιμετώπισαν και ξεπέρασαν μαζί τις ίδιες δυσκολίες.

Πέρα από το βάθος και την οικειότητα που προκύπτει σε αυτές τις σχέσεις, η ομορφιά τους κρύβεται και στο γεγονός πως συμπεριλαμβάνουν τα πλεονεκτήματα και από τα δύο προηγούμενα είδη φιλίας. Είναι ωφέλιμες και απολαυστικές.

Όταν σέβεσαι τον άλλον και νοιάζεσαι για το καλό του, χαίρεσαι και μόνο που είσαι μαζί του, μπορείτε να βρείτε πράγματα που θα διασκεδάσουν και τους δύο σας, αλλά και να βοηθήσετε ο ένας τον άλλον.

Αυτές οι σχέσεις απαιτούν χρόνο και προσπάθεια, αλλά όταν ανθίσουν, οι καρποί τους είναι η εμπιστοσύνη, ο θαυμασμός και το δέος, δηλαδή οι πιο γλυκοί καρποί που έχει να μας προσφέρει η ζωή.

Για τον Αριστοτέλη, λίγα πράγματα στη ζωή πλησίαζαν την αξία μίας τέτοιας φιλίας.

Ηράκλειτος: Η τραγικότητα της καθημερινής μας ύπαρξης

Ηράκλειτος ο Εφέσιος

§1 Κείμενο

«οὐ γὰρ φρονέουσι τοιαῦτα πολλοί, ὁκοίοις ἐγκυρεῦσιν, οὐδὲ μαθόντες γινώσκουσιν, ἑωυτοῖσι δὲ δοκέουσι» (απ. 17).

§2 Μετάφραση

Πράγματι, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν κατανοούν τέτοια πράγματα (που αποκαλύπτει ο λόγος), σαν αυτά που συναντούν τυχαία, ούτε τα γνωρίζουν, όταν τους τα διδάξουν άλλοι, πιστεύουν όμως ότι τα γνωρίζουν.

§3 Ερμηνεία ‒ κατανόηση

Η πυρηνική σκέψη του αποσπάσματος σχετίζεται με την κριτική του Ηράκλειτου, από τη σκοπιά του καθολικού Λόγου, στον τρόπο με τον οποίο οι πιο πολλοί άνθρωποι σκέφτονται και γνωρίζουν τα πράγματα:

α) οὐ … φρονέουσι … ἐγκυρεῦσιν:

1. Ο Ηράκλειτος φαίνεται πως με τις εν λόγω προτάσεις του παρακολουθεί από κοντά αντίστοιχες λεκτικές ρήσεις του Αρχίλοχου, για να αναιρέσει στοχαστικά το περιεχόμενό τους. Οι πολλοί, κοινοί θνητοί ως προς την σκέψη, για τους οποίους στο απ. 1 λέει πως δεν καταλαβαίνουν τι λέει ο Λόγος, παρουσιάζονται κι εδώ να μην μπορούν να κατανοήσουν την πραγματικότητα. Στο ίδιο απόσπασμα, όπως και στα απ. 34 και 72 τους διακρίνει από τον μυημένο στον καθολικό Λόγο, δηλαδή από τον φιλόσοφο, από τον φίλο της σοφίας (απ. 35). Ο τελευταίος, ακριβώς επειδή επιζητεί τη μύησή του στον καθολικό Λόγο, ψάχνει να βρει τον εαυτό του (απ.101): στοχάζεται βαθιά, μελετά προσεκτικά, με βάση τις επιταγές αυτού του λόγου, κάθε πράγμα που συναντά μπροστά του και επιχειρεί να το κατανοήσει στην ενδότερη αλήθεια του Είναι του, της φύσης του.

2. Απεναντίας, οι άλλοι (απ.1), οι μη φιλόσοφοι, δεν αντιμετωπίζουν με τη δέουσα προσοχή τα πράγματα που βρίσκουν μπροστά τους, με την ιδιάζουσα στη φύση των πραγμάτων σκέψη/εννόηση, αλλά τα προσπερνούν βιαστικά και έτσι τα εγκαταλείπουν ανερεύνητα, αποσυρόμενοι οι ίδιοι μέσα στον κύκλο-κύκλωμα της άσκεφτης υποκειμενικότητάς τους. Κατ’ αυτό τον τρόπο συσκοτίζουν την πραγματικότητα.

3. Μέσα στην καθολική, συμπαντική ροή, το πράγμα έχει θέση ως μέρος της φύσης, του Είναι ως τέτοιου. Το να αφηνόμαστε λοιπόν στη σκέψη του πράγματος σημαίνει να επιχειρούμε να κατανοούμε τη φύση του και σε άρρηκτη διασύνδεση με τούτη την κατανόηση να διανοιγόμαστε σ’ αυτό που είναι καθολικό, που υπάρχει συμπαντικά, και να απελευθερωνόμαστε από τη γεμάτη ψευδαισθήσεις υποκειμενικότητα.

4. Αυτή-εδώ μας αποκόπτει, μας απομονώνει από την καθολική φύση, από το Είναι, ενώ η σκέψη μας αποκαλύπτει ότι το πράγμα συνυφαίνεται με τα άλλα πράγματα και δεν είναι κάτι που αρέσκεται απλώς να προσκολλάται στον εαυτό του. Επομένως μας επιτρέπει να το λαμβάνουμε, στην καθεαυτότητά του, θεμελιωδώς υπόψη ως κριτήριο, ως μέτρο για την ελευθερία του υποκειμένου, για την αλήθεια της φύσης, του Είναι του τελευταίου και της καθολικής φύσης. Το Είναι λοιπόν είναι αναφορική σχέση και ο κόσμος συναφώς Άνοιγμα: είναι αυτό τούτο το Άνοιγμα, όπου όλα συνδέονται με όλα. Το έργο της σκέψης, ως εκ τούτου, έγκειται στο να μας οδηγεί σε τούτο το Άνοιγμα.

β) οὐδὲ μαθόντες γινώσκουσιν:

το γιγνώσκειν διαφέρει από το φρονεῖν, καθώς είναι αποτέλεσμα μιας διαδικασίας μάθησης: πληροφόρησης και σταθερής γνώσης, που καθιστά το πράγμα αντικείμενο. Οι άνθρωποι αυτής της πληροφοριακής, της καθιδρυμένης ορισμένως γνώσης ‒με σημερινούς όρους: οι εξειδικευμένοι επιστήμονες, αλλά και όσοι εικοτολογούν‒ ακολουθούν μια αντικειμενική, επιστημονική στάση, που είναι κι αυτή στάση συγκάλυψης του πράγματος, καθώς το θεωρούν από τη σκοπιά της δικής τους υποκειμενικότητας, των δικών τους αρχών και μόνο με βάση αυτές τις αρχές το κρίνουν άξιο να γίνεται αντικείμενο της γνώμης-γνώσης τους. έτσι το εγκλείουν στον κύκλο-κύκλωμα της υποκειμενικότητάς τους.

γ) ἑωυτοῖσι δὲ δοκέουσι:

Κάθε υποκειμενικότητα, αλλά και η υποκειμενικότητα καθόλου, τουτέστι οι άλλοι άνθρωποι, πλην των φίλων της σοφίας, των ακολουθούντων τον καθολικό λόγο, έχουν ως μέτρο της ερμηνευτικής τους πράξης τον εαυτό τους και επιχειρούν να προσεγγίσουν το πράγμα με βάση την κατ’ αίσθηση αντίληψή τους, την αισθητηριακή τους γνώμη. Στερούνται έτσι τη δυνατότητα να σκέπτονται τα πολλά μέσα από την ενδοσυνάφεια των τελευταίων με το Έν, με την εννοιολογική τους Εν-ότητα, κατά τον Χέγκελ, ακόμη κι αν κανείς επιχειρήσει να τους την διδάξει.

Βέβαια, εδώ δεν πρέπει να ερμηνεύεται ο Ηράκλειτος, σαν να θέλει να θυσιάσει την υποκειμενικότητα στο βωμό της αντικειμενικότητας ή μιας αλλότριας πραγματικότητας, αλλά από τη σκοπιά της ερμηνευτικής διαλεκτικής του πνεύματος, της έννοιας, του συμπαντικά εννοιολογικού Ενός.

ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ: Χαρακτῆρες (4.1-4.15) - ΑΓΡΟΙΚΙΑΣ

Δ'. ΑΓΡΟΙΚΙΑΣ


[4.1] [Ἡ δὲ ἀγροικία δόξειεν ἂν εἶναι ἀμαθία ἀσχήμων,]
[4.2] ὁ δὲ ἄγροικος τοιοῦτός τις, οἷος κυκεῶνα πιὼν εἰς ἐκκλησίαν πορεύεσθαι.
[4.3] καὶ τὸ μύρον φάσκειν οὐδὲν τοῦ θύμου ἥδιον ὄζειν·
[4.4] καὶ μείζω τοῦ ποδὸς τὰ ὑποδήματα φορεῖν.
[4.5] καὶ μεγάλῃ τῇ φωνῇ λαλεῖν·
[4.6] καὶ τοῖς μὲν φίλοις καὶ οἰκείοις ἀπιστεῖν, πρὸς δὲ τοὺς αὑτοῦ οἰκέτας ἀνακοινοῦσθαι περὶ τῶν μεγίστων, καὶ τοῖς παρ᾽ αὐτῷ ἐργαζομένοις μισθωτοῖς ἐν ἀγρῷ πάντα τὰ ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας διηγεῖσθαι.
[4.7] καὶ ἀναβεβλημένος ἄνω τοῦ γόνατος καθιζάνειν, ὥστε γυμνὰ τὰ ‹αἰδοῖα› αὐτοῦ φαίνεσθαι.
[4.8] καὶ ἐπ᾽ ἄλλῳ μὲν μηδενὶ ‹μήτε εὐφραίνεσθαι› μήτε ἐκπλήττεσθαι ἐν ταῖς ὁδοῖς, ὅταν δὲ ἴδῃ βοῦν ἢ ὄνον ἢ τράγον, ἑστηκὼς θεωρεῖν.
[4.9] καὶ προαιρῶν δέ τι ἐκ τοῦ ταμιείου δεινὸς φαγεῖν, καὶ ζωρότερον πιεῖν.
[4.10] καὶ τὴν σιτοποιὸν πειρῶν λαθεῖν, κᾆτ᾽ ἀλέσας μετ᾽ αὐτῆς ‹μετρῆσαι› τοῖς ἔνδον πᾶσι καὶ αὑτῷ τὰ ἐπιτήδεια.
[4.11] καὶ ἀριστῶν δὲ ἅμα τοῖς ὑποζυγίοις ἐμβαλεῖν ‹τὸν χόρτον›.
[4.12] καὶ τὴν θύραν ὑπακοῦσαι αὐτός, καὶ τὸν κύνα προσκαλεσάμενος καὶ ἐπιλαβόμενος τοῦ ῥύγχους εἰπεῖν «Οὗτος φυλάττει τὸ χωρίον καὶ τὴν οἰκίαν».
[4.13] καὶ [τὸ] ἀργύριον δὲ παρά του λαβὼν ἀποδοκιμάζειν, λίαν ‹γὰρ› μολυβρὸν εἶναι, καὶ ἕτερον ἅμα ἀνταλλάττεσθαι.
[4.14] καὶ ἐάν τῳ ἄροτρον χρήσῃ ἢ κόφινον ἢ δρέπανον ἢ θύλακον, ταῦτα τῆς νυκτὸς κατὰ ἀγρυπνίαν ἀναμιμνησκόμενος ‹ἀπαιτεῖν›.
[4.15] καὶ εἰς ἄστυ καταβαίνων ἐρωτῆσαι τὸν ἀπαντῶντα, πόσου ἦσαν αἱ διφθέραι καὶ τὸ τάριχος καὶ εἰ τήμερον ὁ ἄρχων νουμηνίαν ἄγει, καὶ εἰπεῖν εὐθὺς ὅτι βούλεται καταβὰς ἀποκείρασθαι καὶ ἐν βαλανείῳ δὲ ᾆσαι καὶ εἰς τὰ ὑποδήματα δὲ ἥλους ἐγκροῦσαι καὶ τῆς αὐτῆς ὁδοῦ παριὼν κομίσασθαι παρ᾽ Ἀρχίου τοῦ ταρίχους.

***

4. Ο ΧΩΡΙΑΤΗΣ


[4.1] [Η χωριατιά φαίνεται ότι είναι η απρεπής έλλειψη λεπτότητας,]
[4.2] ενώ ο χωριάτης το είδος του ανθρώπου που πηγαίνει στην Εκκλησία του Δήμου, αφού έχει πιει κυκεώνα.
[4.3] Ισχυρίζεται επίσης ότι το άρωμα δεν μυρίζει πιο ευχάριστα από το θυμάρι.
[4.4] Φορά υποδήματα μεγαλύτερα από τα πόδια του.
[4.5] Μιλά με δυνατή φωνή.
[4.6] Στους φίλους και τους συγγενείς είναι δύσπιστος, ενώ τους οικιακούς του δούλους τούς συμβουλεύεται για τις πιο σπουδαίες υποθέσεις του. Και στους μισθωτούς που εργάζονται για λογαριασμό του στα χωράφια διηγείται όλα όσα συζητήθηκαν στην Εκκλησία του Δήμου.
[4.7] Κάθεται έχοντας σηκωμένο το φόρεμά του πάνω από τα γόνατα, με αποτέλεσμα να φαίνεται γυμνό το αιδοίο του.
[4.8] Και στο δρόμο δεν ευφραίνεται με κανένα άλλο θέαμα, μήτε μένει έκπληκτος, παρά μόνο όταν δει κανένα βόδι ή γάιδαρο ή τράγο: τότε στέκεται και κοιτά με προσοχή.
[4.9] Είναι ικανός να φάει τα τρόφιμα καθώς τα βγάζει από το κελάρι και να πιει κρασί πιο δυνατό (από ό,τι συνηθίζεται).
[4.10] Αποπλανεί τη μαγείρισσα στα κρυφά και κατόπιν, αφού την βοηθήσει στο άλεσμα, υπολογίζει τα αναγκαία τρόφιμα για όλους τους ενοίκους του σπιτιού και για τον εαυτό του.
[4.11] Καθώς παίρνει το πρωινό του, δίνει συνάμα σανό και στα υποζύγιά του.
[4.12] Απαντά στην πόρτα ο ίδιος, φωνάζει το σκύλο του, τον πιάνει από τη μουσούδα και λέει: «Αυτός φυλά το κτήμα και το σπίτι μου».
[4.13] Όταν παίρνει από κάποιον αργυρό νόμισμα, το εξετάζει και το βρίσκει ακατάλληλο, γιατί είναι πολύ μολυβδόχρωμο, και ζητά συνάμα να του το αλλάξουν με άλλο.
[4.14] Κι αν δανείσει σε κάποιον άροτρο ή κοφίνι ή δρεπάνι ή σακί, πάει και τα ζητά μέσα στη νύχτα, γιατί τα θυμήθηκε την ώρα που αγρυπνούσε.
[4.15] Όταν κατεβαίνει στην πόλη, ρωτά όποιον συναντήσει πόσο έκαναν τα δέρματα και το παστό ψάρι κι αν σήμερα ο άρχοντας τελεί την πρώτη του μήνα, και του λέει ευθύς ότι θέλει να κουρευτεί μόλις φτάσει στην πόλη, να τραγουδήσει στα λουτρά, να βάλει πρόκες στα παπούτσια του και να αγοράσει παστό ψάρι από το μαγαζί του Αρχία, που είναι πάνω στο δρόμο του.

Πέμπτη 23 Απριλίου 2020

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ: ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ - Ἑλένη (1250-1277)

1250 ΘΕ. ὦ ξένε, λόγων μὲν κληδόν᾽ ἤνεγκας φίλην.
ΜΕ. οὔκουν ἐμαυτῶι γ᾽ οὐδὲ τῶι τεθνηκότι.
ΘΕ. πῶς τοὺς θανόντας θάπτετ᾽ ἐν πόντωι νεκρούς;
ΜΕ. ὡς ἂν παρούσης οὐσίας ἕκαστος ἦι.
ΘΕ. πλούτου λέγ᾽ οὕνεχ᾽ ὅτι θέλεις ταύτης χάριν.
1255 ΜΕ. προσφάζεται μὲν αἷμα πρῶτα νερτέροις.
ΘΕ. τίνος; σύ μοι σήμαινε, πείσομαι δ᾽ ἐγώ.
ΜΕ. αὐτὸς σὺ γίγνωσκ᾽· ἀρκέσει γὰρ ἃν διδῶις.
ΘΕ. ἐν βαρβάροις μὲν ἵππον ἢ ταῦρον νόμος.
ΜΕ. διδούς γε μὲν δὴ δυσγενὲς μηδὲν δίδου.
1260 ΘΕ. οὐ τῶνδ᾽ ἐν ἀγέλαις ὀλβίαις σπανίζομεν.
ΜΕ. καὶ στρωτὰ φέρεται λέκτρα σώματος κενά.
ΘΕ. ἔσται· τί δ᾽ ἄλλο προσφέρειν νομίζεται;
ΜΕ. χαλκήλαθ᾽ ὅπλα· καὶ γὰρ ἦν φίλος δορί.
ΘΕ. ἄξια τάδ᾽ ἔσται Πελοπιδῶν ἃ δώσομεν.
1265 ΜΕ. καὶ τἄλλ᾽ ὅσα χθὼν καλὰ φέρει βλαστήματα.
ΘΕ. πῶς οὖν; ἐς οἶδμα τίνι τρόπωι καθίετε;
ΜΕ. ναῦν δεῖ παρεῖναι κἀρετμῶν ἐπιστάτας.
ΘΕ. πόσον δ᾽ ἀπείργειν μῆκος ἐκ γαίας δόρυ;
ΜΕ. ὥστ᾽ ἐξορᾶσθαι ῥόθια χερσόθεν μόλις.
1270 ΘΕ. τί δή; τόδ᾽ Ἑλλὰς νόμιμον ἐκ τίνος σέβει;
ΜΕ. ὡς μὴ πάλιν γῆι λύματ᾽ ἐκβάληι κλύδων.
ΘΕ. Φοίνισσα κώπη ταχύπορος γενήσεται.
ΜΕ. καλῶς ἂν εἴη Μενέλεώι τε πρὸς χάριν.
ΘΕ. οὔκουν σὺ χωρὶς τῆσδε δρῶν ἀρκεῖς τάδε;
1275 ΜΕ. μητρὸς τόδ᾽ ἔργον ἢ γυναικὸς ἢ τέκνων.
ΘΕ. ταύτης ὁ μόχθος, ὡς λέγεις, θάπτειν πόσιν.
ΜΕ. ἐν εὐσεβεῖ γοῦν νόμιμα μὴ κλέπτειν νεκρῶν.

***
1250 ΘΕΟ. Μας έφερες καλό μαντάτο, ξένε.
ΜΕΝ. Μήτε για τον νεκρό μήτε για μένα.
ΘΕΟ. Πώς θάβετε τους θαλασσοπνιγμένους;
ΜΕΝ. Σύμφωνα με το βιος που ᾽χε καθένας.
ΘΕΟ. Για χάρη της, ό,τι κι αν πεις, σ᾽ το δίνω.
ΜΕΝ. Πρώτα για τους νεκρούς ένα σφαχτάρι.
ΘΕΟ. Όποιο διαλέξεις ζώο, θα σου το δώσω.
ΜΕΝ. Εσύ να ορίσεις· δώσε μου ό,τι θέλεις.
ΘΕΟ. Εδώ σφάζουμε εμείς άλογο ή ταύρο.
ΜΕΝ. Από καλή μονάχα να ᾽ναι ράτσα.
1260 ΘΕΟ. Πολλά μες στα κοπάδια μας υπάρχουν.
ΜΕΝ. Κι ένα αδειανό κρεβάτι με στρωσίδια.
ΘΕΟ. Κι αυτό θα γίνει. Τί άλλο του προσφέρουν;
ΜΕΝ. Τον πόλεμο αγαπούσε, χάλκινα όπλα.
ΘΕΟ. Αντάξια για του Πέλοπα το γένος.
ΜΕΝ. Κι όσους καλούς καρπούς η γη δωρίζει.
ΘΕΟ. Λοιπόν; Πώς τα σκορπάτε μες στο κύμα;
ΜΕΝ. Καράβι θα χρειαστεί με λαμνοκόπους.
ΘΕΟ. Και πόσο αλάργα απ᾽ τη στεριά θα πάει;
ΜΕΝ. Όσο που τα αφρονέρια του να βλέπεις.
1270 ΘΕΟ. Γιατί; Έτσι συνηθίζουν στην Ελλάδα;
ΜΕΝ. Για να μη βγει το μίασμα στ᾽ ακρογιάλι.
ΘΕΟ. Γρήγορο πλοίο φοινικικό θα δώσω.
ΜΕΝ. Σωστά θα τιμηθεί ο Μενέλαος έτσι.
ΘΕΟ. Δίχως αυτήν εσύ δεν φτάνεις τάχα;
ΜΕΝ. Μάνας το έργο αυτό, γυναίκας, τέκνου.
ΘΕΟ. Πρέπει, όπως λες, αυτή να τονε θάψει.
ΜΕΝ. Ασέβεια τον νεκρό να μην τιμήσει.

Μελέτες για την Αρχαία Μακεδονία, Από το τέλος της εποχής του χαλκού στη γένεση των πόλεων: Η εποχή του σιδήρου - Κεραμική

Στις περιοχές της Μακεδονίας (π.χ. Καστανάς, Άσσηρος, Τούμπα Θεσσαλονίκης) η κυριαρχία κατά την ύστερη εποχή του χαλκού της εντόπιας χειροποίητης κεραμικής έναντι της τροχήλατης μυκηναϊκής (της ΥΕΙΙΙΑ και YEΙΙΙΒ) και της επιχωριάζουσας μυκηναΐζουσας κεραμικής είναι αδιαμφισβήτητη (Κουκούλη-Χρυσανθάκη 1993, Wardle 1993, Ανδρέου - Κωτσάκης 1999). Στις περισσότερες περιπτώσεις η τοπική κεραμική φθάνει και υπερβαίνει το 95% του συνόλου. Μαζί με την αδιακόσμητη καθημερινής χρήσης κεραμική παράγεται σε πολλά σημεία της Μακεδονίας (π.χ. Αιανή) η γραπτή αμαυρόχρωμη, η οποία έχει θεωρηθεί ένας συνδυασμός μεσοελλαδικής ή παραδοσιακής και μυκηναϊκής κεραμικής (Hochstetter 1982, Κουκούλη-Χρυσανθάκη 1993, Καραμήτρου-Μεντεσίδη 1993). Επίσης, παράγεται η εγχάρακτη κεραμική με επίθεση χρώματος λευκού, ερυθρού ή κίτρινου, η οποία απαντά ιδιαίτερα στην Ανατολική Μακεδονία και ανατολικά του Αξιού ποταμού (Κουκούλη-Χρυσανθάκη 1993). Ένα εμβληματικό αγγείο της εγχώριας κεραμικής, αλλά και του ευρύτερου γεωγραφικού χώρου νότια του Δούναβη, αποτελεί το δίωτο κανθαροειδές.
 
Η ισχυρή παράδοση των χειροποίητων τοπικών κατηγοριών κεραμικής συνεχίζεται στη Μακεδονία και κατά το διάστημα μεταξύ 11ου και 8ου αι. π.Χ. (Βοκοτοπούλου - Κουκούλη-Χρυσανθάκη 1993):
 
α) Αδιακόσμητη κεραμική καθημερινής χρήσης, με χαρακτηριστικά αγγεία την πρόχου με λοξότμητη προχοή και τα φιαλόσχημα με λαβές διχαλωτές (wish bone handles).
 
β) Γραπτή αμαυρόχρωμη κεραμική, που συναντάται πυκνά στη Δυτική και Κεντρική Μακεδονία. Οι παραλλαγές στη Μακεδονία διευρύνουν το φάσμα της αμαυρόχρωμης κεραμικής που γνωρίζουμε από τη Θεσσαλία, την Ήπειρο και την Αλβανία, ενώ πλανάται ακόμη στους ερευνητές η υπόθεση ότι αυτή συσχετίζεται με τους μετακινούμενους κτηνοτρόφους αιγοπροβάτων της Πίνδου (Καραμήτρου 1993).
 
Παράλληλα, παρουσιάζονται καινοτομίες (Βοκοτοπούλου - Κουκούλη-Χρυσανθάκη 1993):
 
α) Χειροποίητη κεραμική με αυλακωτή διακόσμηση, που προέκυψε προφανώς από την εγχάρακτη, η οποία δεν έπαψε να παράγεται κατά διαστήματα. Πρόκειται για μια κατηγορία που «ανθεί» στην Ανατολική Μακεδονία, ενώ φανερώνει συγγενή τυπολογία με ανάλογες των ηπειρωτικών Βαλκανίων και της Θράκης του Αιγαίου.
 
β) Τροχήλατη γκρίζα κεραμική με οριζόντιες αυλακώσεις στο σώμα. Η κατηγορία αυτή εδραιώθηκε κατά τον 9ο και 8ο αι. π.Χ. Ενδιαφέροντα δείγματά της επιβίωσαν στην Τορώνη της Χαλκιδικής μέχρι και τους αρχαϊκούς χρόνους.
 
Από την άλλη πλευρά, σημειώνουμε την εισαγωγή τροχήλατης πρωτογεωμετρικής κεραμικής, συχνά ευβοϊκής προέλευσης, στη Μακεδονία από τα μέσα του 11ου αι. π.Χ. Στα νεκροταφεία της νότιας Πιερίας, της Βεργίνας και της Τορώνης, στους οικισμούς του Καστανά και της Νέας Αγχιάλου η εισαγωγή πρωτογεωμετρικής, γεωμετρικής και υπογεωμετρικής κεραμικής από τον 11ο έως τον 8ο αι. π.Χ. ώθησε τοπικές απομιμήσεις που άγγιξαν τον 6ο αι. π.Χ.
 

FYODOR DOSTOEVSKY: Το όνειρο ενός γελοίου

Ο ήρωας  του διηγήματος βλέπει σε όνειρο ότι βρίσκεται σε έναν τόπο όπου όλοι οι άνθρωποι είναι αγνοί, αθώοι και ευτυχισμένοι. Κι εκείνος, πολύ σύντομα κατάφερε να τους κάνει σαν τα μούτρα του, δηλαδή σαν τους ανθρώπους στη γη, κι όπως λέει, «κατάφερα να τους χαλάσω όλους». Και να τι κατάφερε:

Πόσο γρήγορα γεννήθηκε ανάμεσά τους η φιληδονία που γέννησε τη ζήλεια κι εκείνη με τη σειρά της  τη σκληρότητα!… Δεν ξέρω πότε, μα ύστερα από λίγο, χύθηκε και για πρώτη φορά αίμα… Οι άνθρωποι, κατατρομαγμένοι, άρχισαν να σκορπάνε, ν’ απομονώνονται. Έκαναν συμμαχίες οι μεν εναντίον των δε. Έμαθαν τη φιλοτιμία, που της έδωσαν το μεγαλόπρεπο τίτλο: Τιμή! Και τότε κάθε έθνος έκανε τη σημαία του. Μετά κήρυξαν τον πόλεμο στα ζώα που έφυγαν στα δάση κι έγιναν εχθροί του ανθρώπου. Κι άρχισε ο πόλεμος του ατομισμού για το δικό μου και το δικό σου. Ανακάλυψαν τις γλώσσες. Ανακάλυψαν τον πόνο και τον ερωτεύτηκαν. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι διψούσαν για πόνο κι έλεγαν πως με τον πόνο μονάχα φτάνει κανείς στην αλήθεια. Αυτός υπήρξε και η πρώτη αρχή της επιστήμης.

Ύστερα, μόλις έγιναν κακοί, άρχισαν να εκφωνούν λόγους για την αδελφοσύνη, για τη φιλανθρωπία… Μόλις έγιναν εγκληματίες, άρχισαν να μιλούν για τη δικαιοσύνη, συντάξανε κώδικες για να τη διαφυλάξουν και αγχόνες για να την υπερασπιστούν. Όταν θυμόντουσαν το τι είχανε χάσει, δεν ήθελαν να πιστέψουν στην αθωότητά τους και στην περασμένη τους ευτυχία, γελούσαν μάλιστα για την ευτυχία αυτή, λέγοντας πως ήταν παραμύθι και δεν μπορούσαν πια να την φανταστούν σαν κάτι το πραγματικό. Ωστόσο αν και δεν πίστευαν καθόλου στην παλιά τους ευδαιμονία, διατήρησαν τόσο δυνατό πόθο να ξαναγίνουν αθώοι κι ευτυχισμένοι που χάθηκαν σαν παιδιά μέσα στον πόθο τους! Θεοποίησαν τον πόθο τους, του έχτισαν ναό, γονάτισαν μπροστά στην ίδια τους την ιδέα, μπροστά στο είδωλο του πόθου τους  και με την πεποίθηση πως ήταν απραγματοποίητος, τον προσκύνησαν με δάκρυα και γονυκλισίες και προσεύχονταν σ” αυτόν. Όταν, όμως, ερχόταν κάποιος και ξανάβρισκε την παλιά τους ευτυχία, τους την έδειχνε και τους ρωτούσε μετά: «Θέλετε να ξαναγυρίσετε σ” αυτήν;» απαντούσαν: «όχι!»

ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ, Το Όνειρο ενός γελοίου 

Νέα δεδομένα για τις τεκτονικές πλάκες της Γης: Εικάζεται ότι η κίνησή τους ξεκίνησε πολύ νωρίτερα

Ανατροπή έρχεται στα έως τώρα δεδομένα για την κίνηση των τεκτονικών πλακών.

Μέχρι σήμερα έχει αποδειχθεί δύσκολο για τους γεωεπιστήμονες να προσδιορίσουν πότε άρχισαν να δημιουργούνται συνθήκες ευνοϊκές για την κίνηση των πλακών, καθώς αρχαία δείγματα από το εσωτερικό της Γης είναι ουσιαστικά ανύπαρκτα. Οι παλαιότερες έως τώρα ενδείξεις κίνησης των τεκτονικών πλακών χρονολογούνταν προ περίπου 2,8 δισεκατομμυρίων ετών.

Όμως πολλοί άλλοι επιστήμονες πίστευαν ότι οι τεκτονικές πλάκες τέθηκαν σε κίνηση πολύ πιο πρόσφατα, πριν περίπου ένα δισεκατομμύριο χρόνια. Η νέα μελέτη, με επικεφαλής τον Άλεκ Μπρένερ του Εργαστηρίου Παλαιομαγνητισμού του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ των ΗΠΑ, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Science Advances», συμπεραίνει ότι ο «χορός» των πλακών άρχισε πριν τουλάχιστον 3,2 δισεκατομμύρια χρόνια.

Όπως είπε ο Μπρένερ, «πετρώματα οποιουδήποτε είδους που σχηματίστηκαν κατά το πρώτο ήμισυ της ιστορίας της Γης, καλύπτουν λιγότερο από το 5% της επιφάνειάς της σήμερα. Και όσα παραμένουν, έχουν "γρονθοκοπηθεί"από τρία δισεκατομμύρια χρόνια γεωλογικής ιστορίας, συνεπώς η μελέτη τους εγείρει ερωτήματα κατά πόσο οι πληροφορίες που περιέχουν, είναι πραγματικά αρχαίες ή σχετίζονται με πιο πρόσφατες διαδικασίες».

Όμως ένα νέας τεχνολογίας μικροσκόπιο (Quantum Diamond Microscope) που εφηύραν οι φυσικοί των πανεπιστημίων Χάρβαρντ και ΜΙΤ και το οποίο μπορεί να τραβήξει υψηλής ανάλυσης μαγνητικές εικόνες των αρχαίων πετρωμάτων, επέτρεψε στους γεωεπιστήμονες να συμπεράνουν ότι πριν 3,2 δισεκατομμύρια χρόνια ο φλοιός της Γης μετακινιόταν ήδη με ταχύτητα δυόμισι εκατοστών ετησίως, περίπου όση και οι ήπειροι σήμερα.

Στην εποχή μας ο φλοιός της Γης αποτελείται από περίπου 15 πλάκες πάνω στις οποίες «κάθονται» οι ήπειροι και οι ωκεανοί. Η κίνηση των πλακών έχει καθορίσει το σημερινό σχήμα των ηπείρων, το οποίο μεταβάλλεται διαχρονικά. Μέχρι σήμερα η Γη είναι ο μόνος γνωστός πλανήτης με κίνηση τεκτονικών πλακών.

Η κίνηση των τεκτονικών πλακών «ζωντάνεψε» τον πλανήτη μας, δημιουργώντας τα βουνά, σταθεροποιώντας το κλίμα και τελικά στρώνοντας το δρόμο για την ανάπτυξη ζωής. Η κατανόηση αυτής της εξέλιξης θα βοηθήσει τους πλανητικούς επιστήμονες να μελετήσουν καλύτερα άλλους κόσμους και την πιθανότητα ανεύρεσης εξωγήινης ζωής.

Η υγεία σου είναι 100% δική σου δουλειά

Αναρωτιέμαι, αν κάποιος εξωγήινος προηγμένος πολιτισμός κατέβαινε στην γη, ποιόν θα θεωρούσε πιο παρανοϊκό; Τον Χίτλερ που ήταν χορτοφάγος, τον Στάλιν, τον Ναπολέοντα, τον Αλέξανδρο, τον Λεοπόλδο, τον Μάο, τον Πέτρο, με τις σαδιστικές πρακτικές τους ή το σύγχρονο «πολιτισμένο» ανθρωπόζωο με το μαχαιροπίρουνο του;
 
Ανάμεσα στο μεγάλο φαγοπότι στους γάμους του Ερρίκου του Η της Αγγλίας με την Άννα Μπολέυν τον Ιανουάριο του 1533 και στο φύλλο του μαρουλιού ή στο καρότο μιας μοντέρνας εξαντλητικής δίαιτας πρέπει να βρεις το Αριστο Μέτρο για ισορροπημένη, υγιεινή διατροφή. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει πληθώρα πληροφοριών στον τομέα της υγιεινής διατροφής, σε πολλές περιπτώσεις αυτές οι πληροφορίες άλλαξαν τις απόψεις γύρω από το θέμα διατροφή. Είναι ανόητο και καταστροφικό για την υγεία μας να επιτρέπουμε στις βιομηχανοποιημένες εταιρίες διατροφικών προϊόντων με τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα να μας παρασύρουν με διαφημίσεις για το τάδε τραγανό δήθεν, γαριδάκι και τσιπς, τις λαχταριστές σάλτσες, τα δροσερά αναψυκτικά, την νέα coca cola και το νέο λάδι ή μαργαρίνη με την ικανότητα να φτιάχνει υπέροχες συνταγές και καταπληκτικά πρωινά.
 
Δεν μπορείς και δεν πρέπει να αγνοήσεις την αξία των βιταμινών, μετάλλων και ιχνοστοιχείων που επιβάλλεται να βρίσκονται σε κάθε μπουκιά που μπαίνει στο στόμα σου. Ακόμη δεν πρέπει να μην ξέρεις ποιο είδος πρωτεΐνης να τρως και ποιο να αποφεύγεις και γιατί. Χρειάζεται να είσαι ενημερωμένος σχετικά με το ποιές είναι οι αιτίες που γερνάς, ασθενείς, πεθαίνεις. Επίσης να εκτιμήσεις  την αξία της άσκησης όχι για επίδειξη και φιγούρα ή εξωτερική ομορφιά αλλά για την ικανότητα της να μας κρατά νέους και σθεναρούς. Δεν πρέπει να ξεχνάς ότι οι δικές σου διατροφικές συνήθειες επηρεάζουν τις διατροφικές συνήθειες των παιδιών σου. Πολλά από τα προβλήματα των σημερινών ανθρώπων τρίτης ηλικίας οφείλονται στις άσχημες διατροφικές συνήθειες που απέκτησαν από τους γονείς τους.
 
Είσαι Αυτό Που Τρως.
 
Πόσες φορές το έχεις ακούσει να λέγεται; Είσαι όμως εξ ίσου και αυτό που έτρωγαν οι πρόγονοί σου. Ο άνθρωπος χρειάστηκε πολλά χρόνια για να εξελιχθεί από τους υγιέστερους καρποφάγους προγόνους του στο παμφάγο (σαβουροφαγό) ον που είναι σήμερα. Στην διάρκεια αυτών των χρόνων επέζησαν αυτοί που έτρωγαν ποσότητες κρέατος από το κυνήγι μαζί με ρίζες φυτών, ξηρούς καρπούς κλπ. Καθώς προσαρμόστηκαν σιγά σιγά στην διατροφή αυτή και μπορούσαν να χωνέψουν μεγάλες ποσότητες πρωτεϊνών, το μέγεθός τους -μυϊκή μάζα- αυξήθηκε σημαντικά. Το πλέον σημαντικό όμως είναι πως η διατροφή τους ήταν συνδεδεμένη με εντατική και αδιάκοπη κίνηση. Ακόμη το κρέας που έτρωγαν το έπαιρναν από το κυνήγι που οι ίδιοι έκαναν. Αυτό αποδεικνύεται από την μελέτη των ανθρώπινων σκελετών εκείνης της περιόδου. Τα οστά είχαν μεγάλες εσοχές στα σημεία που συνδέονταν οι μύες, αυτό δείχνει την δύναμη των μυών που ήταν συνδεδεμένοι στα οστά αυτά.
 
Η Αλλαγή Είναι Αργή, Αργή, Αργή…
 
Η Φύση εξελίσσεται πολύ αργά για τα ανθρώπινα δεδομένα. Η περίοδος αυτών των ετών ήταν πολύ καθοριστική για τις διατροφικές συνήθειες των ανθρώπων. Αλλάζοντας το περιβάλλον του ανθρώπου και η διατροφή του πριν χρόνια, ο άνθρωπος υπέστη αλλαγές στις οποίες δεν είχε προσαρμοστεί γενετικά μέχρι τότε. Ο μέχρι τότε κυνηγός κρεατοφάγος εξημερώνει τα άγρια ζώα που κυνηγά, σε κατοικίδια και αρχίζει να καλλιεργεί τα φυτικά που χρειάζεται. Ο ίδιος από κυνηγός γίνεται αγρότης. Αυτό σημαίνει πως αντί να εξαρτάται από το κυνήγι για την διατροφή και την επιβίωση του, αυτό που τώρα τον τρέφει γίνονται τα πρόβατα, οι χοίροι και οι αγελάδες. Επίσης το γάλα για πρώτη φορά μπαίνει στην διατροφή του.
 
Κατόπιν ο άνθρωπος ξανά αλλάζει τον τρόπο της διατροφής του και τον τρόπο της ζωής του. Επεξεργάζεται την ζάχαρη και τα τεύτλα και καταναλώνει μεγάλες ποσότητες της. Βρίσκει τρόπους να απομονώνει το αλάτι από το θαλασσινό νερό και έχει άφθονο στην διάθεση του. Κατασκευάζει μηχανήματα και συσκευές που ελαττώνουν τον μόχθο κι άρα την εντατική κι αδιάκοπη κίνηση και βγάζει την άσκηση και την κίνηση από την καθημερινότητα του. Παράγει νέες βιομηχανοποιημένες τροφές χρησιμοποιεί το γάλα για διάφορα προϊόντα, αρχίζει να χρησιμοποιεί τον καπνό και το οινόπνευμα. Αυτές είναι μερικές από τις τεράστιες διατροφικές αλλαγές που κατάφερε ο άνθρωπος στην πορεία τις ζωής του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη… Είναι πολύ σημαντικές αλλαγές. Επίσης είναι και θανατηφόρες.
 
Παρατήρησε γύρω σου το Ολοφάνερο, από την μία, άνθρωποι που τρέχουν στα γυμναστήρια για να χάσουν κοιλιές και προγούλια, ενώ το βράδυ στον καναπέ, στα μπαράκια, τρέφονται με τσιπς, κρέατα, τυριά, αλκοόλ… από την άλλη οι διάφοροι αθλητές επαγγελματίες και μη που γυμνάζονται υπερβολικά και αφύσικα τρέφονται με φάρμακα, ενέσεις τοξίνες.
 
Στα παλιά χρόνια ένας ευγενικού ταμπεραμέντου αριστοκράτης με τρόπους και στυλ, για ν’ αυτοκτονήσει θα χρησιμοποιούσε ένα πιστόλι. Θα τον έβλεπες να βάζει το πιστόλι στον γκρίζο κρόταφο του, με στωικότητα και στυλ ατενίζοντας το ηλιοβασίλεμα, θα τον άκουγες να απαγγέλει ποιητικά το αντίο του στον κόσμο, ρίχνοντας του μια τελευταία ματιά και θα πατούσε την σκανδάλη. Η μόνη διαφορά μεταξύ του πιστολιού και του φαγητού είναι η ταχύτητα της μεθόδου που κάποιος επιλέγει να πεθάνει. Ενώ γι' αυτόν που κρατάει πιστόλι στον κρόταφο θα έπρεπε να καλέσω την αστυνομία για να του αφαιρέσει το όπλο, είναι αστείο να καλέσω την αστυνομία για κάποιον που προσπαθεί να αυτοκτονήσει με τηγανιτά. Αλλά, αμφότεροι είναι αυτόχειρες.
 
Κοίτα γύρω σου υπάρχουν υπέρβαροι 25 χρόνων που έχουν το σώμα ενός γέρου και μάλιστα κακογερασμένου, η πρησμένη κοιλιά, τα προγούλια, το περιττό λίπος, τα πρησμένα μάτια, η πλαδαρότητα του δέρματος δείχνουν έναν άνθρωπο που αρνείται να ζήσει, έχει ήδη δηλώσει παραίτηση. 'Ενας άνθρωπος για να εξαθλιώσει το σώμα του σε τέτοιο βαθμό, πρώτα πρέπει να έχει σαπίσει τις σκέψεις, τα συναισθήματα του, το Είναι του. Σαν πληγωμένο ετοιμοθάνατο ζώο αφήνει ενεργειακά ίχνη για να το βρει και να το σκοτώσει ο κυνηγός του, είναι θύμα, το σφαχτάρι στο τσιγκέλι του χασάπη. Οι νόμοι της ζούγκλας είναι ακριβώς ίδιοι με τους νόμους του Σύμπαντος, ορατού κι αόρατου.
 
Το σώμα δεν λέει ψέματα, είναι ο μεγαλύτερος μαρτυριάρης, σε αποκαλύπτει. Το να τρέφεσαι με σαβούρες, να αρρωσταίνεις, να βήχεις, να κρυώνεις, να αθλείσαι εξοντωτικά ή καθόλου, να γερνάς είναι ο απελπισμένος τρόπος σου να λες ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ. Στο απίστευτα γελοίο σχέδιο σου να γεράσεις να αρρωστήσεις και να πεθάνεις, κάποιοι ζωντανοί κι ελεύθεροι Άνθρωποι στέκονται εμπόδιο, γι’ αυτό τους μισείς και τους πολεμάς. Το σώμα σου θα σε ελευθερώσει, γιατί τα κύτταρα σου ξέρουν τον τρόπο, αλλά δεν τα αφήνεις να το κάνουν, φοβάσαι. Μετά ρωτάς γιατί οι σκέψεις σου δεν υλοποιούνται, γιατί αρρωσταίνεις, γιατί υποφέρεις, γιατί πεθαίνεις. Μα γιατί αυτό επέλεξες να κάνεις. Μόνος σου Απολύτως Μόνος σου.
 
Αν επέλεξες τον πειθαρχημένο εκφυλισμό και θάνατο σου για οδηγό, η Ανεξαρτησία και η Ελευθερία θα σου μοιάζει με φρικτή κόλαση. Γι’ αυτό μεταξύ εσένα κι εμένα υπάρχει μια ανοιχτή διαμάχη. Διάλεξες ν’ αυτοκτονήσεις, διάλεξα την Αθανασία.
 
Διατροφή αποτοξίνωσης όχι τοξίνωσης.
 
Εδώ και χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι ανακάλυψαν ότι τα παραδοσιακά φαγητά, που έχουν τοξίνες και στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι πολύ νόστιμα, (αλάτι, ζάχαρη, τσιγάρισμα κλπ) τοξινώνουν, αρρωσταίνουν κι εκφυλίζουν τον ανθρώπινο οργανισμό. Γι’ αυτό επέβαλλαν την καθιέρωση χρονικών διαστημάτων όπου δεν έτρωγαν άχρηστες τροφές, που με τον ένα ή άλλο τρόπο συσσωρεύουν τοξίνες στον οργανισμό. Ναι, το κρέας και οι τροφές αίματος, οι επεξεργασμένες και οι βιομηχανοποιημένες, περιέχουν ΤΟΞΙΝΕΣ ακατάλληλες για τον οργανισμό και ο άνθρωπος που είναι κρεατοφάγος είναι νεκρός, (διανοητικά και σωματικά) σαν το νεκρό κρέας που τρώει.
 
Αυτά τα διαστήματα αποχής από το φαγητό τα ονομάζουν αφελώς, νηστεία. Η νηστεία βασίζεται στην αποχή από τρόφιμα ζωικής προέλευσης (κρέας, ψάρι, αυγά, γαλακτοκομικά) και στην κατανάλωση φυτικών τροφίμων (φρούτα, λαχανικά, όσπρια, ξηρούς καρπούς, δημητριακά, ρύζι, πατάτες, μακαρόνια) ωμών ή μαγειρεμένων σε χαμηλές θερμοκρασίες (χωρίς τσιγάρισμα, τηγάνισμα κ.λ.π.) για λόγους θρησκευτικούς συνήθως. Μόνο που τα ζυμαρικά και όλα τα βιομηχανοποιημένα δημητριακά δημιουργούν φλεγμονές στο σώμα (καρκίνους, αλλεργίες, αυτοάνοσα κλπ) για τον ανθρώπινο οργανισμό και είναι στις τροφές που αποφεύγονται δια ροπάλου. Αρα, ποιά νηστεία; Με τα χταποδάκια και τα καλαμαράκια γεμιστά με ρύζι ή με τον μπακαλιάρο σκορδαλιά τηγανισμένο σε λάδι δηλητήριο με άσπρο αλεύρι; Ποιά νηστεία;
 
 
Η Αποτοξίνωση από την άλλη, είναι μία φυσιολογική διαδικασία αποβολής από τον οργανισμό των άχρηστων ουσιών, (DOR) που είτε παίρνεις από το περιβάλλον, είτε δημιουργούνται από την λειτουργία του ίδιου του οργανισμού με την διέγερση της οργόνης (αναπνοή, διάσπαση των τροφών, λειτουργία κυττάρου κ.λ.π.) και κακώς γίνεται μια στο τόσο κατά διαστήματα που οι θρησκείες ορίζουν στο ποίμνιο τους κι όχι συνεχώς.
 
Για τον σκοπό αποτοξίνωσης το ανθρώπινο σώμα, διαθέτει κατάλληλους μηχανισμούς αποβολής τοξινών μέσω της ούρησης, των κοπράνων, του ιδρώτα και του εντέρου. Όταν οι άχρηστες αυτές ουσίες αυτές γίνουν πολλές και συσσωρευτούν δεν μπορούν να αποβληθούν εύκολα, δημιουργώντας βλάβες και φλεγμονές στο σώμα, στην σκέψη, στην διάθεση, στην Διαύγεια του Νου. Με την διατροφική αποτοξίνωση δίνουμε μια ευκαιρία στον οργανισμό, να αποβάλλει τις ήδη συσσωρευμένες τοξίνες μέσα από το μεγαλύτερο αγωγό αποβολής που είναι το έντερο. Ταυτόχρονα μειώνουμε την είσοδο τοξινών σε αυτόν και φροντίζουμε να έχουμε δυνατό κι ανεβασμένο ανοσοποιητικό.
 
Οι τοξίνες συνήθως μπαίνουν στον οργανισμό μέσω των χημικών στις βιομηχανοποιημένες τροφές, των δηλητηρίων που βάζουν μέσα στα τσιγάρα, όλων των αναψυκτικών, των συσκευασμένων χυμών, του μολυσμένου αέρα, των φαρμάκων, των απορρυπαντικών, των οικιακών σκευών κλπ. Σήμερα η τροφική αλυσίδα του ανθρώπου είναι μολυσμένη με πετρελαϊκά παραπροϊόντα της βιομηχανικής δραστηριότητας όπως βαρέα μέταλλα, αλουμίνιο, υδράργυρο, μόλυβδο, διοξίνες κ.α.
 
Τα μαλάκια είναι οι οργανισμοί αποβολής τοξινών από την θάλασσα.
 
Η θάλασσα έχει πολλούς μηχανισμούς αποβολής της ρύπανσης. 'Ενας από αυτούς είναι τα μαλάκια, που ταυτόχρονα αποτελούν «λαχταριστούς μεζέδες» για τον μαζάνθρωπο. Μερικοί πιστεύουν ότι επειδή δεν έχουν αίμα είναι κατάλληλα για την περίοδο της νηστείας ! Όμως στην πραγματικότητα είναι η εποχή των μαλακίων λόγω του κύκλου της ζωής τους, εποχή που ξεκινάει η αναπαραγωγή τους και η εποχή με την μεγαλύτερη άμπωτη, άρα, ό,τι σε βολεύει κάνεις με την επικάλυψη δικαιολογιών.
 
Στα μαλάκια περιλαμβάνονται τα σαλιγκάρια, οι αχιβάδες, γαρίδες, αστακοί, καβούρια, καλαμάρια, χταπόδια κλπ. Ζουν κατά πλειονότητα στο νερό, συνήθως στην θάλασσα, τους ωκεανούς αλλά και σε γλυκό νερό. Τα οστρακοειδή είναι δίθυρα μαλάκια όπως τα μύδια, τα στρείδια, τα χτένια, τα κυδώνια κ.ά. Τα δίθυρα μαλάκια διηθούν το νερό με τα βράγχια, κατακρατώντας την τροφή τους που αποτελείται κυρίως από φυτοπλαγκτόν, βακτήρια, σωματίδια, οργανικές ουσίες και υλικά αποδόμησης. Αποτελούν στην ουσία ένα είδος φίλτρου, μια και κατακρατούν τα στοιχεία, που περιέχονται στο νερό.
 
Στις σημερινές λοιπόν θάλασσες, όλα τα μαλάκια εμπεριέχουν πολλαπλά, την ρύπανση της, που είναι εξαιρετικά μεγάλη και τοξική. Είναι ένας σημαντικός κρίκος της τροφικής αλυσίδας και η αλόγιστη ρύπανση που έχει κάνει ο αγελαίος ζωάνθρωπος στα νερά και κατ’ επέκταση στα νερά της θάλασσας, με την κατανάλωση τους επιστρέφει σ’ αυτόν! Τρως αυτά τα νόστιμα «φίλτρα της θάλασσας» κι επιτρέπεις να μπαίνουν στον οργανισμό σου όλα τα χημικά και τα βαρέα μέταλλα των μολυσμένων θαλασσών; ΧΜ ! Δεν το λες κι ευφυές (!!) αλλά είναι γνωστό πως η ευφυΐα δεν σε διακρίνει σαν είδος, γι’ αυτό οι καρκίνοι σε θερίζουν. 

ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ
 
Και στην διατροφή μας ισχύει το 90/10
 
Απαγορεύεται αυστηρά το σαβούριασμα.
 
Δηλ. καθολικά 90% μία διατροφή άριστη και απολύτως βιολογική-καθαρή με προχωνευμένες τροφές στην καθημερινότητα μας κι ένα 10% τον χρόνο μπορεί να περιλαμβάνει ελαφρώς «αμαρτωλές» για την υγεία μας απολαύσεις, σε ασήμαντα μικρή ποσότητα, αλλά μονάχα ΑΡΙΣΤΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ φροντίζοντας ταυτόχρονα να διατηρούμε σταθερά ανεβασμένο ανοσοποιητικό. Επίσης ισχύει το ίδιο 90/10 σε χρόνο, χώρο και σε ποιότητα, δεν υπάρχει λόγος καταναγκαστικών στερήσεων και δογματισμών. Όμως, ποτέ, ΠΟΤΕ, ΠΟΤΕ δεν καταναλώνουμε τα σκουπίδια των κοινωνικών εθίμων, εορτών και παραδόσεων, ειδικά τις ημέρες που τις χρησιμοποιεί το αγελαίο ανθρωπόζωο. Οτιδήποτε, μα οτιδήποτε βλέπεις στην τηλεόραση από τους μαγείρους της συμφοράς είναι καταστροφικό για το σώμα, την διαύγεια και κατά προέκταση την υγεία σου. Στο σούπερ μάρκετ που γεμίζεις τα καρότσια κι αδειάζεις το πορτοφόλι σου, ζήτημα να είναι χρήσιμο για την υγεία σου ένα 0,000,0001%. Μάλιστα οι συνταγές που αποκαλούνται vegan είναι κατά κανόνα απίστευτα ανθυγιεινές. Ακόμη και στα καταστήματα με τα βιολογικά προϊόντα πρέπει να ψάξεις καλά για να βρεις το τρόφιμο που είναι υγιές και χρήσιμο για το σώμα σου.
 
Να ξεκαθαρίσω για πολλοστή φορά, ότι λέγοντας ένα 10% «αμαρτωλές τροφές» σε καμία περίπτωση δεν νοούνται οι βιομηχανοποιημένες, ζυμαρικά, fast food, σνακ, αναψυκτικά κι επεξεργασμένα σκουπίδια, απαγορεύεται αυστηρά το σαβούριασμα. Για τον Ανθρωπο τον μη αγελαίο η δίαιτα του είναι πολύ μακρυά απ’ οτιδήποτε τρέφει την αγέλη, οτιδήποτε συστήνει το εξουσιαστικό αφήγημα με τους λακέδες του. Για τον Ανθρωπο είναι πολύ σημαντική η διαύγεια του νου του, είναι υψίστης σημασίας το σθένος του σώματος του, που το έχει πετύχει με πολύ κόπο και στρατηγική σκόπευση για να το πετάξει στα σκουπίδια των δηλητηρίων που τρέφει τα αγελαία ανθρωπόζωα.
 
Υπάρχουν αρκετά πιάτα για ιδιαίτερες κοινωνικές περιπτώσεις, που είναι αρκετά δύσπεπτα για καθημερινή κατανάλωση, αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο αυστηρό πλαίσιο του 10% σε εορταστικές ημέρες, φυσικά με απόλυτα αυστηρά ποιοτικά και βιολογικά υλικά και τον σωστό τρόπο μαγειρέματος. Θα βρεις αρκετούς τρόπους μαγειρέματος εδώ στο terrapapers στην κατηγορία «διατροφικά» που θα σε βγάλουν από την δύσκολη θέση του «τι να μαγειρέψω πέρα από τα συνηθισμένα, για να παραμείνω σε υγιεινά πλαίσια, να ικανοποιήσω τους καλεσμένους μου και να παραμείνω σε υψηλά αισθητικά και ποιοτικά επίπεδα;»
 
Πριν βάλεις οτιδήποτε στο στόμα σου, στάσου λίγο πίσω και σκέψου, αυτό που ετοιμάζεσαι να βάλεις στο σώμα σου, τι στοιχεία εμπεριέχει, πόσα μέταλλα, βιταμίνες, ιχνοστοιχεία, πόσο εύκολα ή δύσκολα θα χωνευτεί, πότε θ’ αποβάλει το σώμα τα περιττά και κατά προέκταση πόσο χρήσιμο είναι για το σώμα σου και την υγεία του. Δεν λέω να ξέρεις με ακρίβεια αυτά τα στοιχεία αλλά να έχεις μαι ιδέα περί τούτων και το βασικότερο, να σκεφτείς πριν βάλεις κάτι στο στόμα σου και να μην το κάνεις μηχανικά. Να αποκτήσεις γνώση του σώματος σου και των λειτουργιών του είναι η υπέρτατη γνώση, ειδικά αφού με αυτό το σώμα θα ζήσεις εδωνά αλλά και θα κάνεις όλα αυτά τα όμορφα και ηδονικά που έχει να σου προσφέρει ΑΝ είναι υγιές και σθεναρό.
 
Την γνώση για οτιδήποτε θελήσεις την αποκτάς μέσω των βιβλίων και μάλιστα μέσω των μη συστημικών βιβλίων. Αφού το σύστημα σου παρουσιάζει ως τροφή δηλητήρια που σκοτώνουν το σώμα και τον νου αργά και σταθερά, (coca cola, τα fast food, τα super market) για να σε κάνει πειραματόζωο στις φαρμακοβιομηχανίες του τότε αυτό που ψάχνεις βρίσκεται ΕΞΩ από το σύστημα. Μπορείς να κινηθείς είτε στις παρυφές του, είτε, αν είσαι πολεμιστής, έξω από αυτό. Προσπάθησε να βρεις ανθρώπους που να κινούνται στις παρυφές του συστήματος και θα εκπλαγείς πόσο λίγους θα βρεις. 'Εξω από αυτό δε, ακόμη λιγότερους. Όμως είναι απαραίτητο για την υγεία σου -αν δεν ανήκεις στην αγέλη των ανθρωπόζωων- να βρεις συμμάχους που να ζουν έξω από τις βιομηχανοποιημένες ζωές των τσιμεντουπόλεων και να διδαχθείς από την Γνώση τους, αν σε ενδιαφέρει η υγεία σου και η ζωντανή ζωή. Χρειάζεσαι στην ζωή σου τουλάχιστον έναν καλό συμβουλάτορα που ζει με τρόπο φυσικό και σθεναρό.

Είναι δική σου δουλειά να τον βρεις.
 
Αυτό που πρέπει να σκεφτείς είναι «εμπιστεύομαι το εθνικό σύστημα υγείας, εμπιστεύομαι τις φαρμακοβιομηχανίες, τα φάρμακα, τις στατιστικές τους; …και να πράξεις αναλόγως.
 
Βασικός κανόνας ζωής …Ουδέποτε μην εμπιστεύεσαι στατιστικά δεδομένα τα οποία δεν έχεις παραποιήσει ο ίδιος.
 
Η υγεία σου είναι 100% δική σου δουλειά και κανενός άλλου.
 
Ο φόβος θανάτου σε συνδυασμό με την (ανύπαρκτη) εμπιστοσύνη στο εθνικό σύστημα υγείας είναι ο συνδυασμός που διαδραμάτισε τον καίριο ρόλο ώστε η αγέλη να αποδεχθεί την κρατική χρυσοπληρωμένη προπαγάνδα «Μείνετε στο Σπίτι». Ο ίδιος ακριβώς φόβος θανάτου είναι που θα κάνει την αγέλη να τρέξει να εμβολιαστεί και τις Μυστικές Εταιρίες -μαζί με τον παραθυράκια- πανευτυχείς και ζάπλουτους. Γιατί ο πλούτος γι’ αυτούς δεν είναι το χρήμα, είναι οι αγέλες των ανθρωπόζωων που έχουν υπό την κατοχή τους, κάπως όπως εσύ έχεις τα κατοικίδια σπίτι σου και τα χαρτιά στο πορτοφόλι σου. Με την προσχηματική επίφαση της υγείας σου και της ασφάλειας σου έχουν γίνει οι περισσότεροι πόλεμοι αφελέστατο γίδι και φυσικά, πάντα εις βάρος σου.
 
Το κριτήριο του τι βάζεις στο σώμα σου έχει να κάνει με την υγεία σου και όχι με τον κοινωνικό ή εορταστικό περίγυρο. Γιατί αν κάποιος περιοριστεί στο περιβάλλον του σχετικά με την διατροφή και κατά προέκταση την υγεία του, νοητική και σωματική απλά θα έχει και τα αποτελέσματα που έχουν οι άνθρωποι που ζουν στο περιβάλλον του. Δώσε μια ματιά στην υγεία των γύρω σου και θα ‘χεις μια εικόνα και τι θα συμβεί και σ’ εσένα αν ακολουθείς την ζωή τους. Με δεδομένο ότι τα βακτήρια, οι ιώσεις, οι κορόνες, ο καρκίνος, τα αυτοάνοσα και οι εκφυλιστικές ασθένειες θερίζουν τον σύγχρονο μαζάνθρωπο, είναι αυτονόητο και λογικό του τι παθαίνει, όποιος ακολουθεί την παράδοση και τις κοινωνικότητες. Αν ζεις με την διατροφή του συρμού, τότε θα κληθείς να ζήσεις και τις εκφυλιστικές νόσους του συρμού. Εξαρτάται που ανήκεις, αυτό καθορίζει την ζωή σου.
 
Όταν κάνεις μια αλλαγή από φιλότητα και στοργή, (όχι αγάπη) τότε αυτή έχει διάρκεια. Αντίθετα, αν η αλλαγή είναι αποτέλεσμα φόβου, αγάπης, εγωπάθειας και ναρκισσισμού περιμένοντας ανταλλάγματα κι αναγνώριση για τον «κόπο και την προσπάθεια» ουδέποτε κρατάει για πολύ καιρό και τα όποια αποτελέσματα της είναι ψευδή. Έτσι γίνεται και με την ορθή δίαιτα.
 
Κάποιος που προσέχει τι τρώει υπολογίζοντας τις ουσίες που βάζει μέσα του, συνήθως έχει καλές αναλογίες, αλλά και μία ήρεμη φωνή, είναι συναισθηματικά πιο ισορροπημένος, πιο χαλαρός, και γυμνάζεται σωματικά και νοητικά, είναι χαρούμενος και έχει υψηλό βαθμό αντιμετώπισης.
 
Οφείλεις να συνειδητοποιήσεις ότι ο άνθρωπος δεν είναι εκ φύσεως του ένα ασθενικό κι αδύναμο πλάσμα, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει και μην ακούς αυτούς που σε θέλουν πειραματόζωο για τις φαρμακοβιομηχανίες τους. Εάν πράγματι ήταν ασθενής ο άνθρωπος σαν ον, τότε κανείς από εμάς δεν θα ήταν εδώ τώρα. Τα ανθρωποειδή ως είδος θα είχαν εξαφανιστεί. Όλες οι ασθένειες που μαστίζουν σήμερα τον μαζάνθρωπο δεν είναι παρά τα αποτελέσματα του διαρκούς υποσιτισμού, υποβιταμίνωσης και υπερτοξίνωσης του οργανισμού του. Ούτε καν οι κληρονομικά γενετικές ασθένειες είναι μέρος της φύσης μας. Ακόμα και αυτές είναι επίκτητες μετά από συνεχόμενες γενεές κακής διατροφής. Είναι πολύ απλά σημάδι εκφυλισμού του είδος μας και ναι, κάποιοι χαίρονται που έχουν έναν ολόκληρο ζωολογικό κήπο με ανθρώπινες μαϊμούδες για να παίξουν.
 
Αυτός που επιθυμεί αλλά δεν πράττει, γεννάει την πανούκλα.
 
Κάθε άνθρωπος χτίζει τον κόσμο όχι σύμφωνα με την δική του οπτική για την ζωή, αλλά χρησιμοποιεί την οπτική που του έχει δώσει η ομάδα μέσα στην οποία βρίσκεται. Ο ποιμένας και Κύριος του είναι που καθορίζει τις επιλογές του κι όχι ο ίδιος αν ανήκει στο μαντρί του Αφέντη και Ποιμένα του. 'Εχει την δυνατότητα να διαλέξει από τις προκάτ επιλογές, αλλά δεν έχει την δυνατότητα να αποφύγει να διαλέξει.
 
Αν δεν ανήκεις σε μαντρί, αν δεν ανήκεις σε αγέλη τότε αυτό που σε χαρακτηρίζει είναι το ΠΡΑΤΕΙΝ για την ζωή σου, αυτό είναι που έχει σημασία κι όχι το επιθυμείν. Αυτό που Πράττεις καθορίζει και το που βρίσκεσαι στην σκάλα της δημιουργίας. Σε αγέλη ανθρωπόζωων που κυνηγάνε την ουρά τους (ανοσία, ασφάλεια, ευκολία και σωτηρία από τον Κύριο κι Αφέντη τους) ή στην πολύτιμη ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ.
 
Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι σκέφτονται, ενώ στην πραγματικότητα απλά διευθετούν τις προκαταλήψεις κι εμφυτεύσεις τους. Έτσι φυσικά και δεν γνωρίζουν την θέση τους στην ζωή, ούτε κι αναλαμβάνουν καμία ευθύνη γι’ αυτήν. Κάνουν ό,τι τους λένε κι απλά μιμιδίζουν σαν τις μαϊμούδες στα κλουβιά τους.
 
Πολιτισμός είναι η πρόοδος προς μια κοινωνία Ατομικοτήτων.
 
Η ζωή των πρωτόγονων, των προβατοποιημένων και των αγελαίων είναι δημόσια και κατευθυνόμενη από τους νόμους της φυλής, της θρησκείας του Ποιμένα. Ο πολιτισμός είναι η διαδικασία της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τους ανθρώπους, η απελευθέρωση από την αγέλη. Η Ατομικότητα. Το Είναι.
 
Η ιδέα ότι το «δημόσιο συμφέρον» προηγείται των ατομικών δικαιωμάτων και συμφερόντων, έχει μόνο μία ερμηνεία, ότι το συμφέρον ορισμένων λίγων εγωπαθών, φοβισμένων αγελαίων ανθρωπόζωων προηγείται των δικαιωμάτων και των συμφερόντων άλλων. Πολιτισμός σημαίνει ένα μεγάλο σύνολο Ατομικοτήτων οτιδήποτε άλλο είναι ζωώδη βαρβαρική αγέλη. Μα στο λέει κατάμουτρα ο τσοπάνης στο μαντρί σου, ότι είσαι μέρος της αγέλης (εμβόλια για ανοσία αγέλης, ποίμνιο του Κυρίου Ποιμένα) αλλά, σ’ ενοχλεί που εγώ σε αποκαλώ γίδι. Οι Επικυρίαρχοι σου σε αποκαλούν μαϊμού… και πόσο δίκιο έχουν.
 
Η πολιτισμένη κοινωνία είναι άθροισμα ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑΣ.
 
Αντώνυμο της αγέλης, ενός πλήθους ζώων. Ανθρωπόζωων!!
 
Η δίαιτα που ακολουθείς, τα λόγια που χρησιμοποιείς, ο τρόπος που κινείσαι, ο χαρακτήρας σου, δείχνει ΟΛΟΦΑΝΕΡΑ που ανήκεις.
 
Μόνον στα ΑΡΙΣΤΑ χρησιμοποιούμε το ΜΕΤΡΟΝ.
 
Η κλίμακα του Σθένους (υγείας) για να ασχοληθείς εμπεριστατωμένα, είναι:
Αναπνοή /Χαρακτήρας / Γείωση / Κίνηση / Νερό/ Φαγητό/ Ύπνος, με αυτήν την σειρά. Αν οτιδήποτε από αυτά τα πεδία δυσλειτουργεί συμπαρασύρει και τα υπόλοιπα στην α-σθένεια.
 
Για να έχεις ΣΘΕΝΟΣ και ΔΙΑΥΓΕΙΑ χρειάζεσαι μόλις τρεις κινήσεις σε σχέση με την Δίαιτα σου: ΠΟΙΟΤΗΤΑ, ΠΟΣΟΤΗΤΑ, ΞΗΡΑΣΙΑ.
 
Φρόντισε η Ποιότητα των τροφών να είναι κορυφαία, η Ποσότητα να χωράει στις δύο χούφτες των χεριών σου, δηλ. ελάχιστη.
 
Ο μόνος λόγος που ζει ένας μαχητής είναι για να μάχεται και ο μόνος λόγος που μάχεται είναι για να κερδίσει.
 
ΔΙΑΥΓΕΙΑ σημαίνει ΣΘΕΝΟΣ.

Άγιος Γεώργιος - Ο προστάτης των απανταχού παπαρολόγων

Γενικό Επιτελείο Στρατού:

Ο 'Αγιος και Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος έζησε κατά τα τέλη του γ' και αρχές δ' μ.Χ. αιώνα στους χρόνους του φοβερού διώκτη των χριστιανών Διοκλητιανού. Κατάγονταν από τη χώρα της Καππαδοκίας, από μεγάλη και ένδοξη γενιά. Πρώτα ήταν αξιωματικός στο τάγμα των «Τριβούνων» και λίγο πριν αρχίσουν τα μαρτύρια του πήρε προαγωγή και έγινε Κόμης ένα αξίωμα, που σήμερα θα το λέγαμε Έπαρχος, Ηγεμών ή Στρατηλάτης.

Εκείνους τους χρόνους ο σατανόπληκτος βασιλιάς Διοκλητιανός γεμάτος από θαυμασμό προς τους θεούς των ειδώλων είχε βγάλει αυστηρές διαταγές προς τους υπηκόους του όσοι Χριστιανοί αφήσουν την θρησκεία τους, αρνηθούν τον Χριστό και προσκυνήσουν τα είδωλα, αυτοί ν' απολαμβάνουν βασιλικές τιμές και πολλά άλλα' όσοι χριστιανοί δεν αρνηθούν τον Χριστό και τη θρησκεία του, να θανατώνονται.

Νεότατος τότε ο Άγιος Γεώργιος μόλις είχε περάσει τα είκοσι χρόνια του φανερώνεται μοναχός του πως είναι χριστιανός. Κι όχι μονάχα αυτό, μπροστά στον αυτοκράτορα και τους αξιωματούχους του, γκρεμίζει τα πλανεμένα κι αδύναμα είδωλα των θεών, περιγελώντας όλους τους ειδωλολάτρες, που πιστεύουν στα άψυχα αγάλματα των ψεύτικων αυτών θεών.

Ο τύραννος Αυτοκράτωρ, εκτιμώντας την ένδοξη γενιά και την ανδρειωσύνη του Αγίου Γεωργίου στους πολέμους, άρχισε τα παρακάλια και τις υποσχέσεις να τον μεταπείσει. Μα ο 'Αγιος στέκεται σταθερός κι απαρασάλευτος, δυνατός σα διαμάντι, στη θρησκεία του Χριστού. Αρχίζουν οι απειλές, οι φοβέρες. Ο 'Αγιος τα καταφρονεί όλα. Χτυπούν τον 'Αγιο μ' ένα κοντάρι στην κοιλιά. Μα κατά θαυματουργικό τρόπο, ενώ έτρεξε αίμα πολύ από τη σάρκα του Αγίου, αυτός έμεινε ζωντανός και το κοντάρι λύγισε προς τα πίσω, για να μη διαπεράσει την αγιασμένη σάρκα του.

Από εκεί τον φέρνουν στα μεγαλύτερα μαρτύρια: τον δένουν γυμνό σε ένα τροχό, ο οποίος είχε γύρω του μπηγμένα μαχαίρια κοφτερά και τον κατρακυλούν σ' έναν κατήφορο. Κι ενώ το σώμα του Αγίου καταματώθηκε και κατατεμαχίστηκε, άγγελος Κυρίου στη στιγμή συναρμολόγησε τα κομμάτια του και παρουσιάστηκε πάλι ο 'Αγιος γερός, όπως πρώτα.

Βλέποντας τη θαυματουργούσα παρουσία του αληθινού Θεού, πολλοί από τους ειδωλολάτρες γύρισαν στην πίστη του Χριστού. Μα ο Διοκλητιανός δεν τους άφησε για πολύ να ζήσουν σε τούτο τον κόσμο. Τους αποκεφάλιζε αμέσως απ' το θυμό του. Την ίδια τύχη θα έχει αργότερα και η γυναίκα του η βασίλισσα Αλεξάνδρα, που βλέποντας τα θαύματα, ομολόγησε πως ο Χριστός είναι ο αληθινός θεός, και όχι τα είδωλα.

Και τα μαρτύρια του Αγίου Γεωργίου συνεχίζονται. Τον βάζουν μέσα σε ασβέστη που έβραζε κι εκείνος μένει ανέπαφος. Οι πιστοί προσεύχονται, άλλοι απ' τους ειδωλολάτρες κλονίζονται κι άλλοι προσεύχονται στον Χριστό. Παραγγέλνουν ένα ζευγάρι σιδερένια υποδήματα με καρφιά από μέσα κοκκινισμένα στη φωτιά. Τα φορούν στα πόδια του Αγίου και τον αναγκάζουν να τρέξει. Μα εκείνος δεν χρειάζεται καμιά ώθηση από τους στρατιώτες. Σπρώχνει μόνος του τον εαυτό του, λέγοντας:

«Τρέχε Γεώργιε, τρέχε ίνα φθάσης το ποθούμενον!» Και παρακαλεί τον θεό να τον γιατρεύει και να του δίνει υπομονή ως το τέλος της ζωής του: «Κοίταξε από τους ουρανούς, Κύριε και ιδέ τον κόπον μου και άκουσον τους στεναγμούς του παιδευόμενου δούλου Σου, ότι επερίσσευσαν οι εχθροί μου και μίσος άδικον εμίσησάν με, δια το 'Αγιον Σου όνομα, αλλά ιάτρευσόν με, Δέσποτα, ότι εταράχθησαν τα κόκκαλά μου, και δός μου υπομονήν έως τέλους της ζωής μου, δια να μην ειπούν οι εχθροί μου, ότι με εξεδικήθησαν».

Σαν είδε ο αιμοβόρος τύραννος πως και τα σιδερένια πυρωμένα υποδήματα δεν έβλαψαν τον 'Αγιο, διέταξε να τον δέσουν και να τον δείρουν χειροδύναμοι στρατιώτες άσπλαχνα μέχρι θανάτου με ξερά βούνευρα. Όμως μάταια κουράστηκαν οι στρατιώτες. Ο στρατιώτης του Χριστού, ο «νοερός αδάμας της καρτερίας», έστεκε μπροστά του υγιέστατος. Η τυραννία του Διοκλητιανού περνούσε δύσκολες στιγμές. Κείνη την ώρα ο Μαγνέντιος, φίλος και σύμβουλος του αυτοκράτορα, θέλησε να πειράξει πνευματικά τον 'Αγιο, μια που τα σωματικά μαρτύρια δεν τον πείραζαν σε τίποτε.

Λέγει λοιπόν στον 'Αγιο Γεώργιο ν' αναστήσει, αν είναι αληθινός ο θεός του, ένα νεκρό που κείτονταν εκεί κοντά τους από τα παμπάλαια χρόνια πεθαμένος. Ο 'Αγιος γίνεται μια φωτεινή λαμπάδα τώρα, έτοιμος να καεί για να φωτίσει τους ειδωλολάτρες να πιστέψουν. Γονατίζει πάνω στον τάφο, σηκώνει το νου και τα χέρια του και προσεύχεται στον Θεό. Ώ θεία, ώ αγία πίστη του Αγίου Γεωργίου! Ο νεκρός ανοίγει τον τάφο του, ανασταίνεται, προσκυνάει τον 'Αγιο και δοξάζει τη δύναμη και τη θεότητα του Χριστού. Ο βασιλιάς και η σπείρα του τα 'χουν χαμένα. Ρωτούν τον αναστημένο νεκρό ποιος είναι κι αυτός τους αποκρίνεται πως ζούσε πριν ακόμη έρθει ο Χριστός στον κόσμο. Κι επειδή ήταν ειδωλολάτρης καιγόταν μέσα σε φωτιές τόσα χρόνια που ήταν πεθαμένος. Ο αναστημένος ήταν ένας δυνατός έλεγχος για την ειδωλολατρεία και κόσμος πολύς έρχονταν στην πίστη του Χριστού, γι' αυτό ο Αυτοκράτορας διέταξε να τον σκοτώσουν. Μαζί του κι ένας άλλος πρώην ειδωλολάτρης, που ο 'Αγιος του ανάστησε το νεκρό βόδι του (οϊμέ!!!), για ν' οργώνει το χωράφι του, μαρτύρησε κάτω από τα σπαθιά των απίστων.

Εκείνο, όμως, που έδωσε τη χαριστική βολή στον ειδωλολάτρη αυτοκράτορα και τράβηξε τους περισσότερους ειδωλολάτρες στη θρησκεία του Χριστού, ήταν η επίσκεψη του Αγίου στο ναό των ειδώλων, με την κρυφή ελπίδα του Μαγνετίου πως θα τον γυρίσει στη λατρεία των ειδώλων. Μπαίνοντας στο ναό ο 'Αγιος στάθηκε μπρος στο άγαλμα του Απόλλωνα και το ρώτησε αν ο Χριστός είναι Θεός κι αν πρέπει να Τον προσκυνούμε. Τότε ο δαίμονας που ήταν μέσα στο είδωλο κλαίγοντας σχεδόν και θρηνώντας αποκρίθηκε πως ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός! Και με το λόγο τούτο, σα να έγινε σεισμός κι ευθύς όλα τα είδωλα έπεσαν κάτω και συντρίφτηκαν. Και γέμισε ο τόπος από μαρμάρινα συντρίμματα των θεών, που δεν μπόρεσαν να σώσουν τον εαυτό τους από τον αφανισμό! Όρμησαν τότε πάνω του οι ιερείς των ειδώλων και τον πήγαν άρον-άρον στον αυτοκράτορα. Εκείνος έδωσε διαταγή να τους βγάλουν έξω από το κάστρο τον 'Αγιο και τη βασίλισσα Αλεξάνδρα, που έβριζε τον αυτοκράτορα και τα είδωλα και να τους αποκεφαλίσουν. Η βασίλισσα εξουθενωμένη, καθώς έκατσε στο δρόμο σ' ένα έναν ξερόλιθο, παρέδωσε στον Κύριο την ψυχή της.

Ο 'Αγιος προχωρούσε. Και σαν έφτασε στον ορισμένο τόπο σήκωσε τ' αγιασμένα χέρια του και προσευχήθηκε μ' αυτά τα λόγια: «Δοξασμένος να είσαι, Κύριε ο Θεός μου, ότι δεν με έδωκες εις κυνήγι εκείνων που με ζητούσαν, ούτε χαροποίησες τους εχθρούς μου κατεπάνω μου αλλά με γλίτωσες, ωσάν το πουλί από την παγίδα των κυνηγών και τώρα επακουσόν μου, Δέσποτα, 'Αγιε και προστάτευσόν με το δούλον Σου εις τούτην την ώρα την υστερινήν και γλύτωσε την ψυχήν μου από την πονηριά του κακού δαίμονος και των υπηρεσιών του και μην ενθυμηθής τα κακά που μου έκαναν οι εχθροί μου, συγχώρησε τους και δός τους ειρήνην και αγάπην και καθοδήγησέ τους εις το θέλημά Σου. Δέξου, Κύριε μου, και τη δική μου ψυχή και ανάπαυσέ την με τις ψυχές των Αγίων Σου· και εκείνους που επικαλούνται το όνομα μου για βοήθεια, χάρισέ τους τα αιτήματά των, ότι Σύ είσαι ευλογητός και δεδοξασμένος εις τους αιώνας. Αμήν». Και σκύβοντας πρόθυμα το λαιμό του, αποκεφαλίσθηκε από τους στρατιώτες και παρέδωσε στα χέρια του θεού το πνεύμα του. Το 'Αγιο Λείψανο του οι χριστιανοί το πήγαν στην Παλαιστίνη, όπου έκαμε άπειρα θαύματα, κι εκεί και σ' όλο το χριστιανικό κόσμο, που καταφεύγει με πίστη στη χάρη του.

Δεν μπορούμε να επεκταθούμε και ν' αναφέρουμε έστω και απλό κατάλογο από τα θαύματα του Αγίου Γεωργίου (σ.σ: γιατί δεν μας αναφέρετε τουλάχιστον, το «θαύμα με τον δράκο»;*). Εκείνο που θα χρειάζονταν να τονίσουμε είναι πως βλέποντας και εμείς σήμερα τα παθήματα, τα μαρτύρια, την καρτερία και την πίστη, με την οποία αγωνίστηκε ως το τέλος ο 'Αγιος, να αναθεωρήσουμε «την έκβαση της αναστροφής», για να μιμηθούμε «την πίστιν εκείνου».

Για να χρησιμοποιηθεί μια φράση του καθηγητή Λιαντίνη, μήπως κατάλαβες τι συμβαίνει εδώ τίμιε αναγνώστη; Η επίσημη ιστοσελίδα του ελληνικού στρατού, μας αραδιάζει ένα κάρο θρησκόληπτα παραμύθια με δράκους και φίδια. Ιστορίες γι' αγρίους δηλαδή, τριτοκοσμικής χώρας, θεοκρατικού καθεστώτος. Να υποθέσουμε λοιπόν η ασφάλεια της χώρας μας επαφίεται στον «προστάτη» του ελληνικού στρατού και όχι στο αξιόμαχόν του (το οποίο πληρώνουμε αδρά);

Ελληνική Βικιπαίδεια:

Το 303 μ.Χ. όταν άρχισαν οι λυσσαλέοι διωγμοί του Διοκλητιανού, ο Άγιος Γεώργιος δε δίστασε να ομολογήσει τη χριστιανική του πίστη, προκαλώντας το αδυσώπητο μένος του Διοκλητιανού, ο οποίος τον υπέβαλε σε σειρά φρικτών βασανιστηρίων. Η πίστη του Αγίου γίνεται αφορμή να βαπτισθούν οι στρατιωτικοί Ανατόλιος και Πρωτολέων, Βίκτωρ και Ακίνδυνος, Ζωτικός και Ζήνωνας, Χριστοφόρος και Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος και Αντώνιος, των οποίων την μνήμη εορτάζει η Εκκλησία στις 20 Απριλίου, και η βασίλισσα Αλεξάνδρα, σύζυγος του Διοκλητιανού, μαζί με τους δούλους της Απολλώ, Ισαάκιο και Κοδράτο, των οποίων η μνήμη τιμάται στις 21 Απριλίου.

Ο Διοκλητιανός δεν το περίμενε και έφριξε με την στάση του Γεωργίου. Τότε άρχισε για τον Άγιο μια σειρά φρικτών βασανιστηρίων, αλλά και θαυμάτων, που έφεραν πολλούς ειδωλολάτρες στη χριστιανική πίστη. Αφού τον λόγχισαν, ξέσκισαν τις σάρκες του με ειδικό τροχό από μαχαίρια. Έπειτα, τον έριξαν σε λάκκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Από όλα αυτά ο Θεός τον κράτησε ζωντανό και έγινε αιτία να εξευτελιστούν τα είδωλα και οι εκφραστές τους.

Ο Άγιος μαρτύρησε προσευχόμενος, «απετμήθη την κεφαλήν», την Παρασκευή 23 Απριλίου του έτους 303 μ.Χ. Κατά δε τον υπολογισμό του ιστορικού Ευσεβίου, και σύμφωνα με το μακεδονικό ημερολόγιο, αντιστοιχούσε στην Παρασκευή της Διακαινησίμου, του Πάσχα. Κρυφά σήκωσαν οι Χριστιανοί το πάντιμο λείψανο του και το έθαψαν, μαζί με αυτό της αγίας μητρός του, η οποία μαρτύρησε την ίδια ή την επόμενη ημέρα. Ο πιστός υπηρέτης του Αγίου, Πασικράτης, εκτελώντας την επιθυμία του Αγίου, παρέλαβε το άγιο λείψανο του Μάρτυρα, μαζί με αυτό της μητέρας του, και τα μετέφερε στην Λύδδα της Παλαιστίνης. Από εκεί, όπως βεβαιώνουν οι πηγές, οι Σταυροφόροι πήραν τα ιερά λείψανα της Αγίας Πολυχρονίας και τα μετέφεραν στην Δύση.

Μετά τον μαρτυρικό θάνατο του Αγίου μαρτύρησαν και οι συνδέσμιοί του Ευσέβιος, Νέων, Λεόντιος, Λογγίνος και άλλοι τέσσερις μαζί. Την μνήμη τους τιμά η Εκκλησία στις 23 Απριλίου. Βλέπουμε, ότι με κέντρο την ημέρα του μαρτυρίου του Αγίου, δημιουργείται μέσα στον λειτουργικό χρόνο της Εκκλησίας, ένας εορτολογικός κύκλος, ο οποίος καλλιεργείται περισσότερο από τα Τυπικά της Κωνσταντινούπολης, που ξεκινά στις 20 Απριλίου και τελειώνει στις 24 του αυτού μηνός. Ο εορτολογικός αυτός κύκλος δείχνει την περίοπτη θέση του Μάρτυρος στην ζωή της Εκκλησίας. Από την υμνογραφία της Ορθόδοξης Εκκλησίας κοσμείται με τα επίθετα «ο μαργαρίτης ο πολύτιμος», «ο αριστεύς ο θείος», «ο λέων ο ένδοξος», «ο αστήρ ο πολύφωτος», «του Χριστού οπλίτης», «της ουρανίου στρατιάς ο συνόμιλος».

Καταλαβαίνεις τίμιε αναγνώστη το επίπεδο της εν λόγω διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας; Ξέφραγο αμπέλι, όπου ο κάθε πικραμένος κάνει το κομμάτι του και βγάζει τα σώψυχά του...
 
Αλλά ως Έλληνες έχουμε και έναν σοβαρό λόγο να εορτάζουμε τον άγιο Γεώργιο-μάγο Χουντίνι, καθώς μας έκανε την τιμή να μας... «καθαιρέσει». Στους «Χαιρετισμούς» του αγίου Γεωργίου διαβάζουμε:
 
«Χαίρε, Ελλήνων ο καθαιρέτης».

«Χαίρε, ο ειδώλων εκτίλας την άκανθαν
 
«Χαίρε, θεούς ψευδωνύμους συντρίψας
 
«Χαίρε, ο συντρίψας τα άψυχα είδωλα
 
«Χαίρε, δαιμόνων ο καταλύτης·
 χαίρε, ελλήνων ο καθαιρέτης
 
«Χαίρε, πολυθεΐας πλατυσμόν ο συστείλας.»
 
«Χαίρε, πρηστήρ βωμών φλογερώτατε·
 χαίρε, τυφών ξοάνων σφοδρότατε

«Αλληλούια. Τρόπαιον ανεστήσω, και παγκράτιον μέγα, Ελλήνων κατά πάσης της πλάνης»
(Υμνολόγιον το Χαρμόσυνον).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Άγιος Γεώργιος (γεωργός) ουδέποτε υπήρξε ως φυσικό πρόσωπο, είναι από τους ψευδοάγιους που εφευρέθηκαν για να μεταλλάξουν τις αρχαίες πατροπαράδοτες εορτές, στην προκειμένη περίπτωση την εορτή της άνοιξης και του περιηλίου καθώς και την αντικατάσταση του μύθου του Περσέα και της Ανδρομέδας. Η καθολική εκκλησία τον διέγραψε από το αγιολόγιό της και το εορτολόγιό της!


-----------------
* Ήταν τέτοιες οι τερατολογίες που περιέβαλαν τον άγιο Γεώργιο, ώστε τον 9ο αιώνα, ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρος Α' αποδοκίμασε δημοσίως τα «θαύματα» του «αγίου» ως «τερατώδεις λήρους» και «φλυαρίας ανάμεστα». Το πλέον πολυθρύλητο βέβαια «θαύμα» του η Δρακοκτονία. «Υπήρξε» λοιπόν ένας φτερωτός δράκοντας, σύμφωνα με την παράδοση, στα περίχωρα της Κυρήνης, περιοχή της σημερινής Λιβύης, ο οποίος έστηνε καρτέρι δίπλα σε μια πηγή και κατασπάρασσε όσους πήγαιναν εκεί για να πιουν νερό. Για να κορέσουν την πείνα του και να τον καλοπιάσουν, οι χωρικοί του έστελναν κάθε μέρα στη σπηλιά του δύο πρόβατα. Ο δράκος όμως σύντομα αποδείχθηκε ανικανοποίητος και άρχισε πάλι τα «γιουρούσια» στην πηγή. Αποφάσισε τότε ο βασιλιάς να του δίνουν ως τροφή από ένα παιδί την ημέρα, έπειτα από κλήρωση, μέχρι να γινόταν κάποιο «θαύμα» που θα τους απάλλασσε από τον «κακό μπελά» που τους είχε βρει. Και ως εκ του θαύματος, την ημέρα που ήταν η σειρά της κόρης του βασιλιά να αποτελέσει το γεύμα του δράκου, ο καλός Θεός τους λυπήθηκε κι έστειλε τον Άγιο Γεώργιο για να εξολοθρεύσει τον δράκο. Ο Άγιος, μετά από φοβερή μονομαχία (στο διαδίκτυο υπάρχουν και λεπτομέρειες της «μάχης» μάλιστα!) με τον δράκο, τον σκότωσε κι έτσι σώθηκε και η κόρη του βασιλιά. Όπως ήταν «φυσικό», μετά από τέτοιοι «θαύμα», όλο το χωριό που ήταν ειδωλολάτρες, βαπτίστηκαν Χριστιανοί.
Λεπτομέρεια: Η Δρακοκτονία παρουσιάζεται στην βιογραφία του Αγίου Γεωργίου μετά τον 12ο αιώνα. Μέχρι τότε η εκκλησιαστική εικονογραφία τον παρουσιάζει πεζό και όχι όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, δηλαδή έφιππο σε λευκό άλογο και σκοτώνοντας τον φτερωτό δράκο με το δόρυ του.

Γοργίας: Λόγος, Βία και Εξ-ουσία

Γοργίας ο Λεοντίνος: 483-375/6

Η γλώσσα του Είναι και το παίγνιο του Λόγου

§1

     I. Ένας από τους πιο σημαντικούς διανοητές της αρχαίας σοφιστικής και της ελληνικής σκέψης, ο Γοργίας ο Λεοντίνος, διέκρινε στη γλώσσα ως έκφραση και στον λόγο αντίστοιχα την ακαταμάχητη εκείνη δύναμη, η οποία μπορεί να είναι είτε δημιουργική είτε καταστροφική, πότε οδηγεί στη ανοικτότητα πότε στη συγκάλυψη. Και τούτο σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν δεινός χειριστής του λόγου και συναφώς μπόρεσε να παρουσιάσει έναν αστραφτερό, χυμώδη και πλούσιο σε ρητορικά σχήματα λόγο, που εξακολουθεί να γοητεύει, ως συγχρονικό λέγειν, και να καταδεικνύει τι σημαίνει πραγματική μαγεία των λέξεων. Στο κείμενό του Ελένης Εγκώμιον επιχειρεί να δείξει πώς η γλώσσα, μέσα από έναν κατάλληλο χειρισμό, μπορεί να αναστατώνει τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου, να ενισχύει τη δύναμη του λογισμού ή να παραπλανά το νου και να κατευθύνει το πεπερασμένο Είναι μας κατά τρόπο μοιραίο.
    
     ΙΙ. Ό,τι μπορεί να λέγεται και να εκφράζεται δεν είναι άλλο από την ίδια τη γνώση και σκέψη κατά την αυτόνομη παρ-ουσία της στο Είναι μας. Απ’ αυτή την άποψη, παίζει αποφασιστικό ρόλο η αποδεικτική διαδικασία και το επιχείρημα. Αυτά εδώ είναι στοιχεία που μπορούν να καταστήσουν προσιτά βαθιά νοήματα του πραγματικού και να λυτρώνουν τον άνθρωπο από την αδυναμία του να ερμηνεύει το ανερμήνευτο. Οποιαδήποτε ωστόσο πειστική ή παραπειστική λειτουργία του λόγου από διάφορους επιστήμονες, πολιτικούς, νομικούς και παρόμοιες κατηγορίες σχετικών με την τέχνη του λόγου ανθρώπινων ομάδων συσσωρεύει ψεύδη στην κοινότητα και παραπλανά συνειδητά ή μη. Κάτι παρόμοιο δηλαδή με αυτό που συμβαίνει στο κέντρο της αγοραίας πολιτικής του σήμερα, όπου με τη μέγιστη ελαφρότητα του Είναι καθιδρύεται ως υπεράσπιση της αλήθειας η πιο ωμή στρέβλωσή της.

§2 Ἑλένης Ἐγκώμιο

     Ι. Στο εν λόγω έργο ο Γοργίας μετα-στοχάζεται τον γνωστό μύθο με την Ελένη που εγκατέλειψε τη συζυγική εστία και αποτέλεσε έτσι την αφορμή για την έκρηξη του Τρωικού πολέμου. Ασκώντας τη δύναμη του λόγου αντιτίθεται στην καθιερωμένη αντίληψη που ενοχοποιεί την Ελένη. Κατ’ αυτό τον τρόπο αφήνει να εκτυλίσσεται ένας υπερασπιστικός λόγος απολογίας, ο οποίος συνθέτει εν τέλει ένα άκρως φιλοσοφικό-στοχαστικό εγχείρημα για το πόσο ρευστή και σχετική είναι η περατή συνθήκη του ανθρώπου. Θεμελιακές ιδέες:

    ΙΙ. Η Ελένη, το ενεργούν υποκείμενο ως τέτοιο, είναι αθώα/ο, επειδή ό,τι έπραξε ήταν αποτέλεσμα βίας που ασκήθηκε πάνω της από τον λόγο. Ο λόγος χαρακτηρίζεται ως μέγας δυνάστης. Αποφαίνεται δεόντως ο Γοργίας:

«Αν είναι ο λόγος που την έπεισε και εξαπάτησε την ψυχή της, τότε δεν είναι δύσκολο να την υπερασπιστούμε και να την απαλλάξουμε από την κατηγορία, λέγοντας πως ο λόγος είναι μέγας δυνάστης που με το πιο μικρό και αφανές σώμα επιτελεί τα πιο θεϊκά έργα· γιατί μπορεί και τον φόβο να καταπαύει και τη λύπη να διώχνει και χαρά να προκαλεί και τη συμπόνια να γεννά μέσα μας περίσσεια».

     ΙΙΙ. Ο λόγος, ακριβώς επειδή είναι παντοδύναμος, μπορεί να γεμίσει την ψυχή του ανθρώπου με ψέματα και να τον καταστήσει έρμαιο κάθε εσφαλμένης δοξασίας. Και τούτο συμβαίνει συχνά-πυκνά, γιατί οι άνθρωποι αφήνουν να τους διαφεύγει το παρελθόν, δεν διαθέτουν την απαραίτητη μνήμη· για το παρόν δεν διαθέτουν γνώση και καμιά πρόγνωση για το μέλλον. Όλα τούτα συνοψίζονται στο γεγονός ότι το Είναι του ανθρώπου δεν είναι διαφορετικό από τη σκέψη και τη γνώση του. Η απουσία γνώσης και σκέψης μετατρέπει τον λόγο σε δύναμη εξαπάτησης και το ανθρώπινο Είναι σε ναυαγισμένη ύπαρξη. Ακριβώς μια τέτοια απουσία επιτρέπει σε ανυπόληπτους πολιτικούς να χρησιμοποιούν άκριτα και αυθαίρετα τον λόγο και να εξαπατούν ασύστολα ανθρώπινες μάζες που τους εμπιστεύονται. Γράφει σχετικά ο Γοργίας:

«Πόσοι και πόσοι δεν έπειθαν και δεν πείθουν τόσους για τόσα πράγματα, πλάθοντας κάποιον ψευδή λόγο. Πράγματι, αν όλοι είχαν για όλα, μνήμη του παρελθόντος, γνώση του παρόντος και πρόγνωση –πρόνοια του μέλλοντος, δεν θα διέθετε τη δύναμη να εξαπατά ο λόγος· τώρα όμως δεν είναι εύκολο ούτε να θυμόμαστε τα περασμένα, ούτε να γνωρίζουμε το παρόν ούτε να προβλέπουμε το μέλλον. Έτσι, οι περισσότεροι για τα περισσότερα σύμβουλο της ψυχής έχουν τη δοξασία, τη γνώμη. Η δοξασία όμως, καθώς είναι σφαλερή και αβέβαιη, σε σφαλερές και αβέβαιες επιτυχίες οδηγεί όσους την ακολουθούν... Ο λόγος λοιπόν είναι που πείθει την ψυχή και, αφού την έπεισε, την αναγκάζει να πιστεύει στα λόγια και να συναινεί στις πράξεις» [των άλλων: κοσμολόγων, πολιτικών, δικαστικών, φιλοσόφων…].

§3

Τελικές παρατηρήσεις

     O λόγος του Γοργία είναι ρητορικός λόγος και φανερώνει τη δύναμή του: μπορεί να αποκωδικοποιεί πραγματικότητες όχι απλώς του παρελθόντος, αλλά πρωτίστως του παρόντος και του μέλλοντος. Καταδεικνύει πως ο βιασμός της γλώσσας, που συνήθως στηρίζεται στη δοξασία, στη γνώμη, εγκαθιστά μέσα στον βίο του ανθρώπου την πιο βάρβαρη εξ-ουσία σε επίπεδο πολιτικής, επιστήμης, επικοινωνίας, συμπεριφοράς, πολιτισμού. Κλονίζει έτσι τα οντολογικά θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης και μετατρέπει τη βούλησή της σε θεραπαινίδα του επικυρίαρχου δεσποτικού, ηγεμονικού παίγνιου ανάμεσα σε κενά σύνολα λόγου και πράξης. Τότε συμβαίνει να ανατρέπεται η ανα-λογία πραγματικού και λογικού και ο άνθρωπος να αναμένει ολομόναχος το μοιραίο. Το τελευταίο, χαϊντεγκεριανώς ιδωμένο, ανήκει στην ιστορικότητα του ανθρώπου και ως τέτοιο είναι αναπόφευκτο· μπορεί μόνο να ελέγχεται ως υπόθεση της σκέψης, ως κεντρικό θέμα για τον μεταστοχασμό.

ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ: Χαρακτῆρες (3.1-3.5) - AΔΟΛΕΣΧΙΑΣ

Γ'. AΔΟΛΕΣΧΙΑΣ


[3.1] [Ἡ δὲ ἀδολεσχία ἐστὶ μὲν διήγησις λόγων μακρῶν καὶ ἀπροβουλεύτων,]
[3.2] ὁ δὲ ἀδολέσχης τοιοῦτός ἐστιν, οἷος, ὃν μὴ γινώσκει, τούτῳ παρακαθεζόμενος πλησίον πρῶτον μὲν τῆς αὑτοῦ γυναικὸς εἰπεῖν ἐγκώμιον· εἶτα ὃ τῆς νυκτὸς εἶδεν ἐνύπνιον, τοῦτο διηγήσασθαι· εἶθ᾽ ὧν εἶχεν ἐπὶ τῷ δείπνῳ, τὰ καθ᾽ ἕκαστα διεξελθεῖν.
[3.3] εἶτα δὴ προχωροῦντος τοῦ πράγματος λέγειν ὡς πολὺ πονηρότεροί εἰσιν οἱ νῦν ἄνθρωποι τῶν ἀρχαίων, καὶ ὡς ἄξιοι γεγόνασιν οἱ πυροὶ ἐν τῇ ἀγορᾷ, καὶ ὡς πολλοὶ ἐπιδημοῦσι ξένοι, καὶ τὴν θάλατταν ἐκ Διονυσίων πλώιμον εἶναι, καὶ εἰ ποιήσειεν ὁ Ζεὺς ὕδωρ πλεῖον, τὰ ἐν τῇ γῇ βελτίω ἔσεσθαι, καὶ ὃν ἀγρὸν εἰς νέωτα γεωργήσει, καὶ ὡς χαλεπόν ἐστι τὸ ζῆν, καὶ ὡς Δάμιππος μυστηρίοις μεγίστην ‹τὴν› δᾷδα ἔστησεν, καὶ «Πόσοι εἰσὶ κίονες τοῦ Ὠιδείου;» καὶ «Χθὲς ἤμεσα», καὶ «Τίς ἐστιν ἡμέρα τήμερον;»
[3.4] καὶ ὡς Βοηδρομιῶνος μέν ἐστι τὰ μυστήρια, Πυανοψιῶνος δὲ τἀπατούρια, Ποσιδεῶνος δὲ ‹τὰ› κατ᾽ ἀγροὺς Διονύσια. κἂν ὑπομένῃ τις αὐτόν, μὴ ἀφίστασθαι.
[3.5] [παρασείσαντα δὴ δεῖ τοὺς τοιούτους τῶν ἀνθρώπων ‹φεύγειν› καὶ διαράμενον ἀπαλλάττεσθαι, ὅστις ἀπύρευτος βούλεται εἶναι· ἔργον γὰρ συναρκεῖσθαι τοῖς μήτε σχολὴν μήτε σπουδὴν διαγινώσκουσιν.]

***

3. Ο ΦΛΥΑΡΟΣ


[3.1] [Η φλυαρία είναι διήγηση λόγων μωρών και απερίσκεπτων,]
[3.2] ενώ ο φλύαρος το είδος του ανθρώπου που, αφού καθίσει κοντά σε κάποιον τον οποίο δεν γνωρίζει, αρχίζει πρώτα να επαινεί τη γυναίκα του. Κατόπιν του διηγείται το όνειρο που είδε τη νύχτα. Έπειτα του αφηγείται με λεπτομέρειες ένα ένα τα εδέσματα που είχε στο δείπνο του.
[3.3] Μετά, καθώς το πράγμα προχωρά, του λέει ότι οι άνθρωποι του παρόντος είναι πολύ χειρότεροι απ᾽ τους παλιούς, ότι το σιτάρι στην αγορά είναι φθηνό, ότι υπάρχουν στην πόλη πολλοί ξένοι, ότι η θάλασσα από τη γιορτή των Διονυσίων και μετά είναι κατάλληλη για τη ναυσιπλοΐα, και ότι, αν ο Δίας στείλει περισσότερη βροχή, η γη θα γίνει πιο εύφορη, ποιό χωράφι σκοπεύει να καλλιεργήσει του χρόνου, ότι η ζωή είναι δύσκολη, ότι ο Δάμιππος αφιέρωσε την πιο μεγάλη δάδα στα Ελευσίνια Μυστήρια, και «Πόσοι είναι οι κίονες του Ωδείου;» και «Χθες έκανα εμετό» και «Τί μέρα έχουμε σήμερα;»,
[3.4] ότι τα Ελευσίνια Μυστήρια είναι κατά το μήνα Βοηδρομιώνα, τα Απατούρια τον Πυανοψιώνα, ενώ τα αγροτικά Διονύσια τον Ποσειδεώνα. Κι αν κάποιος κάνει ότι τον ανέχεται, δε σταματά!
[3.5] [Από αυτό το είδος των ανθρώπων, λοιπόν, πρέπει να φεύγει φτεροκοπώντας και να απομακρύνεται με μεγάλα βήματα όποιος θέλει να μην καεί. Γιατί είναι δύσκολο να συναναστραφείς με ευχαρίστηση ανθρώπους, οι οποίοι δε διακρίνουν μεταξύ αργίας και βιασύνης.]