ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΜΗΛΑ ΤΩΝ ΕΣΠΕΡΙΔΩΝ

Τα μήλα αυτά βρίσκονταν όπως μας πληροφορεί ο Απολλόδωρος ( Βιβλίο Β’κεφ.6, παραγρ.11), όχι όπως πολλοί πίστευαν στην Λιβύη, αλλά στον Άτλαντα των Υπερβορείων και ήταν δώρο της Γαίας προς τον Δία όταν αυτός παντρεύτηκε την Ήρα.
«ταῦτα δὲ ἦν, οὐχ ὥς τινες εἶπον ἐν Λιβύῃ, ἀλλ᾽ ἐπὶ τοῦ Ἄτλαντος ἐν Ὑπερβορέοις ἃ Διὶ <Γῆ> γήμαντιἭραν ἐδωρήσατο…»
Φύλακας των χρυσών μήλων ήταν ένας αθάνατος δράκος γιός του Τυφώνα και της Έχιδνας που είχε εκατό κεφάλια και κραύγαζε με όλων των ειδών τους ήχους. «ἐφύλασσε δὲ αὐτὰ δράκων ἀθάνατος, Τυφῶνος καὶ Ἐχίδνης, κεφαλὰς ἔχων ἑκατόν· ἐχρῆτο δὲ φωναῖς παντοίαις καὶ ποικίλαις...»

Μαζί με αυτόν ήταν και οι Εσπερίδες που κατά τον Ησίοδο είναι κόρες της Νύχτας αλλά από άλλους συγγραφείς αναφέρονται ως θυγατέρες του Δία και της Θέμιδος ή ακόμη του Φόρκυ και της Κητούς και τέλος λέγεται ότι ήταν κόρες του Άτλαντα γιού του Ιαπετού και της Κλυμένης αδερφού του Προμηθέα, Επιμηθέα και Μενοίτιου των γνωστών Ιαπετιδών. Στη Τιτανομαχία ήταν αρχηγός των Τιτανιδών (γιων των Τιτάνων) και μάλιστα ο δυνατότερος και ο επιδεξιότερος, που όμως μετά τη νίκη του ο Δίας τον τιμώρησε για πάντα υποχρεώνοντας τον να φέρει στους ώμους του τον Ουράνιο θόλο.

Ο αριθμός των Εσπερίδων δεν αναφέρεται πάντα ο ίδιος. Άλλοι λένε πως ήταν δυο, άλλοι τρείς και ο Απολλόδωρος στην Βιβλιοθήκη του (βιβλί Β΄, κεφ.5,παραγρ.11) τέσσερις τις οποίες μάλιστα ονομάζει: Η Αίγλη, η Ερύθεια, η Εσπερία και η Αρέθουσα: «…Ἑσπερίδες ἐφύλαττον, Αἴγλη Ἐρύθεια Ἑσπερία Ἀρέθουσα…»

Πηγαίνοντας λοιπόν ο Ηρακλής για την πραγματοποίηση του άθλου του φθάνει στον ποταμό Εχέδωρο στην Κεντρική Μακεδονία τον σημερινό ονομαζόμενο Γαλλικό ποταμό, ο οποίος στην κοίτη του είχε κοιτάσματα χρυσού. Μάλιστα την ονομασία Γαλλικός την πήρε επί ρωμαϊκής κυριαρχίας όταν στην αποικία που υπήρχε εκεί τον 1ο αι. μ. Χ. , Callicum ονομαζόταν το κόσκινο από δέρμα κατσίκας, με το οποίο συνέλεγαν τη χρυσόσκονη. Εκεί έγινε η συνάντηση του Ηρακλή με τον Κύκνο και η γνωστή μονομαχία.

Ο Κύκνος ήταν γιος του Άρη και εχθρός του Απόλλωνα. Γι’ αυτό έστηνε καρτέρι σε αυτούς που πήγαιναν στους Δελφούς και τους άρπαζε τα αναθήματα που επρόκειτο να χαρίσουν στο θεό και έκλεβε από τις εκατόμβες που ήταν προορισμένες για τις θυσίες. Μετά αποκεφάλιζε τα θύματά του και μάζευε τα κρανία τους για να χτίσει ναό στον πατέρα του.( Εδώ βλέπουμε μια σχετική με αυτήν του Ανταίου, θα τον βρούμε πιο κάτω, τακτική , που φανερώνει αναμφίβολα πως υπήρχαν κάποια ανθρωποειδή όντα τα οποία ήταν απολύτως άγρια με ακραίες εκδηλώσεις βαρβαρότητας και σαφώς μη εντασσόμενα στις ανθρώπινες κοινωνίες. Αυτούς ο Ηρακλής-Διογενής είχε ως καθήκον και θεϊκό προορισμό να τους αφανίσει.)

Ο Κύκνος όταν έβλεπε έναν ξένο τον καλούσε σε μονομαχία το ίδιο έκανε και με τον Ηρακλή. Έτσι ετοιμάστηκαν και οι δυο για τον αγώνα. Ο Ηρακλής φορούσε μια πανοπλία που του την είχε φτιάξει ο Ήφαιστος και τον προστάτευε η Αθηνά ενώ τον Κύκνο τον προστάτευε ο πατέρας του ο Άρης. Αποφασισμένοι και οι δυο, με τις ασπίδες μπροστά και τα δόρατα στο χέρι άρχισαν τα κονταροχτυπήματα. Εκείνη τη στιγμή βρόντηξε ο Δίας ψηλά στον Ουρανό και άφησε να πέσουν αιμάτινες σταγόνες στη γη, σημάδι πολέμου και ενθάρρυνση για το γιο του . Αφού κτυπήθηκαν κάμποση ώρα ο Ηρακλής χτύπησε στον αυχένα τον Κύκνο και τον ξάπλωσε νεκρό. «…Κύκνος δὲ Ἄρεος καὶ Πυρήνης εἰς μονομαχίαν αὐτὸν προεκαλεῖτο. Ἄρεος δὲ τοῦτονἐκδικοῦντος καὶ συνιστάντος μονομαχίαν, βληθεὶς κεραυνὸς μέσος ἀμφοτέρων διαλύει τὴν μάχην…»Αναφέρει σχετικά ο Απολλόδωρος (Βιβλίο Β΄, κεφ.5,παραγρ.11)

Όταν είδε ο Άρης το γιο του νεκρό όρμησε ο ίδιος εναντίον του Ηρακλή και παραλίγο να τον σκοτώσει αλλά η Αθηνά έκανε το δόρυ του να αστοχήσει και έτσι γλύτωσε ο ήρωας. Ο Ηρακλής με τη σειρά του όρμησε στον Άρη και τον τραυμάτισε στο μηρό. Μετά από αυτό ο Άρης έφυγε για τον Όλυμπο.

Στην συνέχεια ο Ηρακλής διέσχισε την Ιλλυρία και περνώντας τον Ηριδανό ποταμό έφθασε στις Νύμφες κόρες του Διός και της Θέμιδος τις οποίες τις ρώτησε που πρέπει να πάει για να βρει τα Χρυσά Μήλα. Εκείνες του είπαν πως ο μόνος που μπορούσε να του πει ήταν ο Νηρέας. Στην Ελληνική Μυθολογία ο Νηρέας, φέρεται ως πρωτότοκος γιος του Πόντου και της Γαίας (Ησίοδος) και κατ’ άλλους του Ωκεανού και της Τηθύος. Συνήθης κατοικία του είναι ένα λαμπρό σπήλαιο, ή ένα φωτεινό ανάκτορο που βρίσκεται στα βάθη των Ωκεανών.
Ο Νηρέας ήταν θαλάσσια θεότητα προγενέστερη του Ποσειδώνα.

Οι αρχαίες ελληνικές παραδόσεις και σχεδόν όλοι οι αρχαίοι Έλληνες ποιητές και καλλιτέχνες παρουσιάζουν τον Νηρέα ως γέροντα μειλίχιο αγαθό και αξιαγάπητο. Σύζυγός του ήταν η Ωκεανίδα Δωρίς με την οποία απέκτησε το πολυάριθμο γένος των Νηρηίδων τις ωραιότατες κόρες πενήντα σε αριθμό ή εκατό κατά νεώτερες παραδόσεις.

Ο Νηρέας είχε το χάρισμα της μαντικής, λέγεται ότι προείπε στον Πάρι όταν απήγαγε την Ελένη τον όλεθρο της πατρίδας του συνεπεία της κακής του πράξης. Όπως όλες οι θαλάσσιες θεότητες μπορούσαν να μεταμορφώνονται έτσι και ο Νηρέας μεταμορφωνόταν σε περίεργα και απίθανα σχήματα.

Ο Ηρακλής λοιπόν πήγε στον Νηρέα τον οποίο έπιασε την ώρα που κοιμόταν, τον έδεσε και δεν τον ελευθέρωνε αν δεν τον πληροφορούσε που θα έβρισκε τα Χρυσά Μήλα των Εσπερίδων.

«…βαδίζων δὲ δι᾽ Ἰλλυριῶν, καὶ σπεύδων ἐπὶ ποταμὸν Ἠριδανόν, ἧκε πρὸς νύμφας Διὸς καὶΘέμιδος. αὗται μηνύουσιν αὐτῷ Νηρέα. συλλαβὼν δὲ αὐτὸν κοιμώμενον καὶ παντοίαςἐναλλάσσοντα μορφὰς ἔδησε, καὶ οὐκ ἔλυσε πρὶν ἢ μαθεῖν παρ᾽ αὐτοῦ ποῦ τυγχάνοιεν τὰ μῆλα καὶ αἱἙσπερίδες…» Απολλόδωρος (Βιβλίο Β΄, κεφ.5,παραγρ.11)

Πραγματικά εκείνος του αποκάλυψε αυτό που ήθελε και έτσι ο Ηρακλής τον ελευθέρωσε και ξεκίνησε για την χώρα των Εσπερίδων. Στην συνέχεια πέρασε από την Λιβύη όπου βασίλευε ο Ανταίος, κοντά στη λίμνη Τριτωνίδα, γιος του Ποσειδώνα και της Γης. Ήταν ένα γίγαντας εξήντα πήχεις ψηλός. Είχε τεράστια δύναμη που φαινόταν να μην τον εγκαταλείπει ποτέ, γιατί όσο πατούσε τη μητέρα του τη Γη έπαιρνε δυνάμεις.

Ήταν όμως άγριος βασιλιάς και διψασμένος για αίμα. Μόλις κανένας ξένος ερχόταν στη χώρα του τον προκαλούσε σε πάλη και τον σκότωνε. Τα κρανία των σκοτωμένων τα μάζευε για να χτίσει με αυτά ένα ναό στον πατέρα του. Όταν ο Ηρακλής έφτασε στην πόλη του Ανταίου θέλησε να τον συναντήσει και να αναμετρηθεί μαζί του. Ο Ανταίος δέχτηκε πρόθυμα να παλέψει με τον Ηρακλή γιατί ήταν σίγουρος για τη νίκη του. Ο Ηρακλής όμως δεν ήταν εύκολο θύμα για τον Ανταίο, αλλά και ο Ανταίος δεν μπορούσε να νικηθεί όσο πατούσε στη Γη και έπαιρνε συνεχώς καινούριες δυνάμεις.

Γι’ αυτό και ο Ηρακλής έπρεπε με κάθε τρόπο να διακόψει την επαφή του με τη Γη. Τον έπιασε λοιπόν στα μπράτσα του και τον σήκωσε ψηλά στον αέρα. Εκείνη τη στιγμή ο Ανταίος είχε χάσει τις δυνάμεις του, ο Ηρακλής τον έσφιξε ανάμεσα στα μπράτσα του και του τσάκισε τα κόκαλα. Μετά από λίγο ο γίγαντας ξεψύχησε. Ο Ηρακλής πήρε τον Ανταίο και τον έθαψε. Χρόνια μετά οι κάτοικοι της περιοχής έδειχναν το μνήμα του που είχε σχήμα ανθρώπου που κοιμάται ανάσκελα.

«…τούτῳ παλαίειν ἀναγκαζόμενος Ἡρακλῆς ἀράμενος ἅμμασι μετέωρον κλάσας ἀπέκτεινε· ψαύοντα γὰρ γῆς ἰσχυρότερον συνέβαινε γίνεσθαι, διὸ καὶ Γῆς τινες ἔφασαν τοῦτον εἶναι παῖδα…»Απολλόδωρος (Βιβλίο Β΄, κεφ.5,παραγρ.11)

Ο Ηρακλής μετά την πάλη του με τον Ανταίο ήταν κουρασμένος και έπεσε να κοιμηθεί. Τότε ήρθαν οι Πυγμαίοι, ένας λαός από μικρούτσικα ανθρωπάκια που τα είχε γεννήσει η Γη και ήταν αδέλφια του Ανταίου για να εκδικηθούν το θάνατο του Ανταίου. Είχαν μαζί τους μικροσκοπικά όπλα και άρχισαν να ανεβαίνουν πάνω στον Ηρακλή. Ο Ηρακλής σε λίγο ξύπνησε και μόλις τους είδε έβαλε τα γέλια. Άπλωσε τα χέρια του, τους μάζεψε όλους μέσα στη λεοντή του και τους πήγε στον Ευρυσθέα.

Μετά την Λιβύη ο Ηρακλής μπήκε στην χώρα της Αιγύπτου. Εκεί βασιλιάς ήταν ο Βούσιρις που ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Λυσιάνασσας, κόρης του Έπαφου γιού της Αργείας Ιούς και του Διός. Ο Βούσιρις ήταν ένας άγριος βασιλιάς, εχθρός κάθε ξένου που έφτανε στη χώρα του. Κάθε ταξιδιώτη ή επισκέπτη που περνούσε τα σύνορα της Αιγύπτου τον έπιανε και τον οδηγούσε στην πόλη Μέμφιδα που ήταν το περίφημο ιερό του Δία.

Του έλεγε ότι θα τον μυούσε στη λατρεία του ιερού και δεμένο τον έβαζε πάνω στο βωμό του θεού. Αλλά μετά ερχόταν ο ίδιος με τους ιερείς και την ακολουθία του, τον έσφαζε και τον πρόσφερε θυσία στο Θεό. Αυτή η συνήθεια, να θυσιάζει τους ξένους, δεν υπήρχε πάντα στην Αίγυπτο, αλλά καθιερώθηκε για τον εξής λόγο:

Κάποτε είχε πέσει μεγάλη ανομβρία στη χώρα, τα χωράφια είχαν ερημωθεί, τα δέντρα ξεραίνονταν και στη γη δε φύτρωνε το χρυσό στάρι. Πέρασαν εννέα χρόνια μεγάλης δυστυχίας και ο κόσμος άρχισε να φωνάζει. Δεν είχε πια τίποτα να φάει και πέθαιναν κατά χιλιάδες. Ο Βούσιρις δεν ήξερε τι να κάνει γι’ αυτό έστειλε ανθρώπους του στην Κύπρο να πάνε να φέρουν το μάντη Φράσιο.

Αυτός τους συμβούλεψε για να σταματήσει η ανομβρία στη χώρα τους θα πρέπει κάθε χρόνο να θυσιάζουν έναν ξένο. Ο Βούσιρις υπακούοντας το Φράσιο, τον έπιασε και τον θυσίασε πρώτο και συνέχισε τις ανθρωποθυσίες κάθε χρόνο.

Ο Ηρακλής περνώντας από την Αίγυπτο για να πάει να φέρει τα μήλα των εσπερίδων πιάστηκε από τους στρατιώτες του Βούσιρι οι οποίοι τον οδήγησαν στη Μέμφιδα.

Αμέσως του έβαλαν στεφάνι στο κεφάλι, τον έδεσαν και τον πήγαν με πομπή στο βωμό.

Ο Ηρακλής συμπεριφερόταν ήσυχα και έδειχνε ότι πίστεψε αυτά που του είπε ο Βούσιρις.

Όταν όμως άρχισε η τελετή της θυσίας έσπασε με μια κίνηση τα δεσμά του και όρμησε στον Βούσιρι τον οποίο και σκότωσε όπως και τον γιό του Αμφιδάμαντα καθώς και όλη την ακολουθία του φριχτού βασιλιά.

«…Μετὰ δὲ τὸν Ἀνταίου θάνατον παρελθὼν εἰς Αἴγυπτον ἀνεῖλε Βούσιριν τὸν βασιλέα ξενοκτονοῦντα τοὺς παρεπιδημοῦντας. διεξιὼν δὲτὴν ἄνυδρον τῆς Λιβύης, καὶ περιτυχὼν χώρᾳκαταῤῥύτῳ καὶ καρποφόρῳ, πόλιν ἔκτισε θαυμαστὴν τῷ μεγέθει,τὴν ὀνομαζομένην Ἑκατόμπυλον, ᾗ ἔθετο τὴν προσηγορίαν ἀπὸ τοῦπλήθους τῶν κατ´αὐτὴν πυλῶν. Διαμεμένηκε δὲ ἡταύτης τῆς πόλεως εὐδαιμονία μέχρι τῶν νεωτέρων καιρῶν, ἐν οἷς Καρχηδόνιοι δυνάμεσιν ἀξιολόγοις καὶ στρατηγοῖς ἀγαθοῖς στρατεύσαντες ἐπ´ αὐτὴν κύριοι κατέστησαν…» ( Διοδώρου Σικελιώτου, Ιστορική Βιβλιοθήκη, 4, παραγρ. 18)

  Εδώ μας λέει ο Διόδωρος ότι ο Ηρακλής είναι αυτός που επέτυχε να καταστήσει την περιοχή γόνιμη, γλυτώνοντάς την από την ανυδρία, προφανώς και ευλόγως, από τα έργα που επέτυχε και εδώ, για ακόμη μια φορά, να επιτελέσει. Μάλιστα έκτισε και την πόλη

Εκατόμπυλο, ονομασία που πήρε από τις πολλές πύλες που είχε η πόλη, η οποία ήταν ονομαστή για την ευδαιμονία της, όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Διόδωρος, ( και χάριν των έργων του Ηρακλέους, συμπληρώνω εγώ) έως των χρόνων του Διοδώρου, όπου μας πληροφορεί πως την κατέλαβαν οι Καρχιδόνιοι.

Μέσω της Ασίας συνεχίζει την πορεία του ο Ηρακλής και φθάνει στις Θερμυδρές λιμάνι της Ρόδου όπου επειδή πεινούσε έσφαξε ένα βόδι από την άμαξα ενός βοσκού. Εκείνος μη μπορώντας να κάνει κάτι έφυγε, ανέβηκε στο βουνό και άρχισε τις κατάρες προς τον Ηρακλή.

Από το γεγονός αυτό έμεινε συνήθεια στους Ροδίους όταν θυσίαζαν στον Ηρακλή να καταριούνται. «…καὶ βοηλάτου τινὸς λύσας τὸν ἕτερον τῶν ταύρων ἀπὸ τῆςἁμάξης εὐωχεῖτο θύσας. ὁ δὲ βοηλάτης βοηθεῖν ἑαυτῷ μὴ δυνάμενος στὰς ἐπί τινος ὄρους κατηρᾶτο. διὸ καὶ νῦν, ἐπειδὰν θύωσιν Ἡρακλεῖ, μετὰ καταρῶν τοῦτο πράττουσι…» (
Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη, Βιβλίο Β΄παραγρ. 11)

Μετά πέρασε στην Αιθιοπία όπου συνάντησε τον Ημαθίωνα. Ο Ημαθίωνας ήταν βασιλιάς της Αιθιοπίας γιός του Τιθωνού και της Θεάς Ηούς και γιός ήταν ο Αέροπος. Η πόλη που βασίλευε ήταν η Βοιωτική Λύγκη που λεγόταν παλαιότερα Πιερία. Τα ονόματα Αέροπος και Ημαθίων εμφανίζονται στον κατάλογο των αρχαίων βασιλιάδων της Μακεδονίας, η οποία παλαιότερα ονομαζόταν «Ημαθία» από τον Ημαθίωνα αυτόν. Όμως ο Ημαθίωνας δεν άφηνε τον Ηρακλή να μπει στη χώρα του και ήταν φανερό ότι ήθελε να συγκρουστεί μαζί του. Στον αγώνα αυτό ο Ημαθίωνας σκοτώθηκε και ο Ηρακλής όρισε βασιλιά της Αιθιοπίας τον αδελφό αυτού, τον Μέμνονα. «…μετὰ δὲ ταῦτα ἀνὰ τὸν Νεῖλον πλεύσαντα εἰς τὴν

Αἰθιοπίαν τὸν βασιλεύοντα τῶν Αἰθιόπων Ἠμαθίωνα κατάρχοντα μάχης ἀποκτεῖναι,

τὸ δ´ ὕστατον ἐπανελθεῖν πάλιν ἐπὶ τὸνἆθλον…» (Διόδωρος,4,27)

Μέσω της Λιβύης στην συνέχεια πέρασε στην «έξω θάλασσα» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Απολλόδωρος και εκεί πήρε για ακόμη μια φορά το Χρυσό Δέπας του Ήλιου όπου τον οδήγησε στην απέναντι ήπειρο απ’ όπου ανέβηκε στον Καύκασο. Στον Καύκασο βρήκε αλυσοδεμένο τον Προμηθέα. Τον είχε τιμωρήσει ο Δίας γιατί τον είχε εξαπατήσει σε μια θυσία αλλά και γιατί είχε κλέψει τη φωτιά από τον Όλυμπο και την είχε δώσει στους ανθρώπους. Τις αλυσίδες του τις είχε φτιάξει ο Ήφαιστος και πάνω στο βράχο κάθε μέρα πήγαινε ο Αετός που ήταν απόγονος του Τυφώνα και της Έχιδνας και του έτρωγε το συκώτι. Όταν είδε ο Προμηθέας τον Ηρακλή, του ζήτησε να τον ελευθερώσει. Πράγματι ο Ηρακλής παρακάλεσε το Δία να του επιτρέψει να τον ελευθερώσει. Ο Δίας δέχτηκε με έναν όρο, να φοράει ο Προμηθέας σε όλη την υπόλοιπη ζωή του ως σημάδι αιχμαλωσίας του ένα δαχτυλίδι φτιαγμένο από την αλυσίδα του και στολισμένο με πέτρες του Καυκάσου.

Ήταν το πρώτο δαχτυλίδι με πέτρα στον κόσμο. Έτσι ο Ηρακλής τόξευσε τον Αετό και τον σκότωσε και απελευθέρωσε τον Προμηθέα ο οποίος τον συμβούλεψε να μην πάει ο ίδιος να πάρει τα μήλα αλλά να στείλει τον Άτλαντα.

«…καὶ περαιωθεὶς ἐπὶ τὴν ἤπειρον τὴν ἀντικρὺ κατετόξευσεν ἐπὶ τοῦ Καυκάσου τὸν ἐσθίοντα
τὸ τοῦ Προμηθέως ἧπαρ ἀετόν, ὄντα Ἐχίδνης καὶ Τυφῶνος· καὶ τὸν

Προμηθέα ἔλυσε…» ( Απολλόδωρος, Β΄ 5,11)


Πράγματι όταν έφθασε στην Υπερβορεία ο Ηρακλής ζήτησε από τον Άτλαντα να πάει να του φέρει τα μήλα.

Εκείνος βλέποντας πως ήταν η χρυσή ευκαιρία να ξεφορτωθεί το τεράστιο αυτό φορτίο δέχτηκε δίνοντας την θέση του στον Ηρακλή.

«…ἐν δὲ αὐταῖς ἔστι μὲν οὐρανὸν

καὶ γῆν Ἄτλας ἀνέχων, παρέστηκε δὲ καὶ Ἡρακλῆς ἐκδέξασθαι τὸ ἄχθος ἐθέλων τοῦ

Ἄτλαντος…» ( Παυσανίου

Ηλειακά, κεφ.11, παραγρ.4)

Όταν όμως ήρθε με τα μήλα στα χέρια, είπε στον Ηρακλή πως θα πάει να τα παραδώσει
ο ίδιος στον Ευρυσθέα. Ο Ηρακλής δέχτηκε να γίνει έτσι με μια προϋπόθεση. Να έπαιρνε
για λίγο πάλι στους ώμους του τον Ουράνιο Θόλο μέχρι να έφτιαχνε ένα στεφάνι από
κλαδιά ελιάς για το κεφάλι του.

Εδώ αξίζει να κάνουμε μια παρένθεση να αναφέρουμε σχετικά με το στεφάνι αυτό, το
οποίο φαίνεται να είναι ο μετέπειτα κότινος των Ολυμπιακών αγώνων. Διαβάζουμε στον
περιηγητή Παυσανία, στα Ηλειακά (κεφ. 7, παραγρ.8) ότι ο κότινος μετεφέρθει στην Ελλάδα
από την χώρα των Υπερβορείων, από τον Ηρακλή σημειώνοντας ο συγγραφέας πως :
  « οι Υπερβόρειοι δε, είναι άνθρωποι κατοικούντες πέραν του μέρους από το οποίον

προέρχεται ο βόρειος άνεμος...»

Αφού λοιπόν ο Ηρακλής βρέθηκε κατά την εκτέλεση του ένατου άθλου του εδώ, και όπως
λέγεται έφτιαξε το στεφάνι, προφανώς η αναφορά του Παυσανίου είναι για ετούτη την
περίπτωση.

«… κομισθῆναι δὲ ἐκ τῆς Ὑπερβορέων γῆς τὸν κότινόν

φασιν ὑπὸ τοῦ Ἡρακλέους ἐς Ἕλληνας, εἶναι δὲ ἀνθρώπους οἳ ὑπὲρ τὸν ἄνεμον

οἰκοῦσι τὸν Βορέαν…»

Όμως λίγο πιο πάνω στο ίδιο κεφάλαιο των Ηλειακών (κεφ.7,παραγρ.6-7) , ο περιηγητής
μας διηγείτε πως : πρώτος καθιέρωσε τους αγώνες στην Ολυμπία ο Ηρακλής από
τους Ιδαίους Δακτύλους, που ήταν και ο μεγαλύτερος ( παλαιότερος του ημιθέου
διογενούς Τιρύνθιου) και είχε βάλει τους αδερφούς του, χάριν διασκεδάσεως, να
αγωνισθούν και στεφάνωσε τον νικητή με το στεφάνι απ’τα κλαδιά της αγριελιάς, τον
κότινο. Για το δένδρο αυτό,την αγριελιά, ο Παυσανίας μας πληροφορεί πως βρισκόταν σε
τόση αφθονία στην περιοχή, ώστε οι κάτοικοι κοιμώνταν σε στρώμα από τα χλωρά κλαριά του δένδρου:

«…ἐς δὲ τὸν ἀγῶνα τὸν Ὀλυμπικὸν λέγουσιν Ἠλείων οἱ τὰ ἀρχαιότατα

μνημονεύοντες Κρόνον τὴν ἐν οὐρανῷ σχεῖν βασιλείαν πρῶτον

καὶ ἐν Ὀλυμπίᾳ ποιηθῆναι Κρόνῳ ναὸν ὑπὸ τῶν τότε ἀνθρώπων, οἳὠνομάζοντο

χρυσοῦν γένος: Διὸς δὲ τεχθέντος ἐπιτρέψαι Ῥέαν τοῦ παιδὸς τὴν φρουρὰν

τοῖς Ἰδαίοις Δακτύλοις, καλουμένοις δὲ τοῖς αὐτοῖς τούτοις καὶ Κούρησιν: ἀφικέσθαι

δὲ αὐτοὺς ἐξ Ἴδης τῆς Κρητικῆς, [πρὸς] Ἡρακλέα καὶ Παιωναῖον καὶ Ἐπιμήδην

καὶ Ἰάσιόν τε καὶ Ἴδαν: τὸν δὲ Ἡρακλέα παίζοντα--εἶναι γὰρ δὴ αὐτὸν

πρεσβύτατον ἡλικίᾳ--συμβαλεῖν τοὺς ἀδελφοὺς ἐς ἅμιλλαν δρόμου καὶτὸν

νικήσαντα ἐξ αὐτῶν κλάδῳ στεφανῶσαι κοτίνου: παρεῖναι δὲ αὐτοῖς πολὺν δή τι

οὕτω τὸν κότινον ὡς τὰ χλωρὰ ἔτι τῶν φύλλων ὑπεστρῶσθαι σφᾶς καθεύδοντας. …»

Δηλαδή: « Σχετικώς με τους Ολυμπιακούς αγώνες αυτοί που μελετούν την αρχαιότατη
ιστορία του τόπου Ηλείοι λενε τα εξής : Την βασιλεία των ουρανών την κατέλαβε πρώτος ο
Κρόνος, και οι τότε άνθρωποι, οι οποίοι λεγόντουσαν χρυσό γένος, κατασκεύασαν στην
Ολυμπία Ναό προς τιμή του Κρόνου. Όταν γεννήθηκε ο Ζεύς, η Ήρα ανέθεσε την φύλαξη
του βρέφους της στους Ιδαίους Δακτύλους, οι οποίοι λέγονται και Κουρήτες. Αυτοί είχαν
έρθει από το όρος της Κρήτης, Ίδη, και ήσαν πέντε : ο Ηρακλής, ο Παιωναίος, ο Επιμήδης,
ο Ιάσιος και ο Ίδας. Ο Ηρακλής που ήταν μεγαλύτερος στην ηλικία χάριν διασκεδάσεως
έβαλε τους αδερφούς του να διαγωνιστούν στον δρόμο και στεφάνωσε τον νικητή με κλάδο
κοτίνου- αγριελιάς- είχαν πολύ κότινο, τόσο μάλιστα, ώστε κοιμούνταν επί των χλωρών
ακόμη φύλλων του…»

Και επανερχόμενοι στον ένατο άθλο,συνεχίζουμε:

Όντως ο Άτλας συμφώνησε και αφήνοντας καταγής τα μήλα φορτώθηκε εκ νέου το φορτίο.
Στην στιγμή ο Ηρακλής αρπάζει τα μήλα και εξαφανίζεται. Διαβάζουμε στον Παυσανία
(Ηλειακά, κεφ. 18,παραγρ.4) για το γεγονός, το οποίο παριστάνεται, ανάμεσα σε πολλές
ακόμη παραστάσεις, σε μια Λάρνακα στον Ναό του Διός, στην Ολυμπία, την γνωστή
Λάρνακα του Κυψέλου:

«…Ἄτλας δὲ ἐπὶ μὲν τῶν ὤμων κατὰ τὰ λεγόμενα οὐρανόν τε ἀνέχει καὶ γῆν, φέρει

δὲ καὶ τὰἙσπερίδων μῆλα. ὅστις δέ ἐστιν ὁ ἀνὴρ ὁ ἔχων τὸ ξίφος

καὶ [ὁ] ἐπὶ τὸν Ἄτλαντα ἐρχόμενος, ἰδίᾳ μὲν ἐπ' αὐτῷ γεγραμμένον ἐστὶν οὐδέν, δῆλα

δὲ ἐς ἅπαντας Ἡρακλέα εἶναι. γέγραπται δὲ καὶ ἐπὶ τούτοις:Ἄτλας οὐρανὸν

οὗτος ἔχει, τὰ δὲ μᾶλα μεθήσει…»

Επίσης αξίζει να μείνουμε λίγο και στην αναφορά του Διοδώρου του Σικελιώτου (4,27),
όπου δίνει μια άλλη διάσταση του άθλου, η οποία σχετίζεται με την γνώση και την
επιστήμη, της Αστρονομίας :

 «…τοὺς δὲ λῃστὰς ἐν κήπῳ τινὶ παιζούσας τὰς κόρας συναρπάσαι,

καὶ ταχὺ φυγόντας εἰς τὰς ναῦςἀποπλεῖν. τούτοις δ´ ἐπί τινος ἀκτῆς

δειπνοποιουμένοις ἐπιστάντα τὸν Ἡρακλέα, καὶ παρὰ τῶν παρθένων μαθόντα

τὸ συμβεβηκός, τοὺς μὲν λῃστὰς ἅπαντας ἀποκτεῖναι, τὰς δὲ κόρας ἀποκομίσαι

πρὸς Ἄτλαντα τὸν πατέρα· ἀνθ´ ὧν τὸν Ἄτλαντα χάριν τῆς εὐεργεσίας ἀποδιδόντα

μὴ μόνον δοῦναι τὰ πρὸς τὸν ἆθλον καθήκοντα

προθύμως, ἀλλὰ καὶ τὰ κατὰ τὴν ἀστρολογίαν ἀφθόνως διδάξαι. περιττότερον γὰρ

αὐτὸν τὰ κατὰ τὴν ἀστρολογίαν ἐκπεπονηκότα καὶ τὴν τῶν ἄστρων σφαῖραν

φιλοτέχνως εὑρόντα ἔχειν ὑπόληψιν ὡς τὸν κόσμον ὅλον ἐπὶ τῶν ὤμων φοροῦντα.

παραπλησίως δὲκαὶ τοῦ Ἡρακλέους ἐξενέγκαντος εἰς τοὺς Ἕλληνας τὸν σφαιρικὸν

λόγον, δόξης μεγάλης τυχεῖν, ὡς διαδεδεγμένον τὸν Ἀτλαντικὸν κόσμον,

αἰνιττομένων τῶν ἀνθρώπων τὸ γεγονός.»

Δηλαδή, ενώ ο Ηρακλής βρισκόταν σε κάποια ακτή, έτυχε να γίνει μάρτυρας της αρπαγής
των Εσπερίδων, από ληστές . Τότε ο Ηρακλής σκότωσε τους ληστές και γύρισε τα κορίτσια
στον πατέρα τους Άτλαντα.

Από την ευγνωμοσύνη του ο Άτλας, όχι μόνο τα μήλα του έδωσε αλλά και γνώσεις περί
της αστρονομίας και περί της σφαιρκότητος των πλανητών. Για τις γνώσεις του αυτές ο
Άτλας, τις σχετικές με την αστρονομία, ελέγετο από τον κόσμο, αλληγορικά, ότι είχε στην
πλάτη του ολόκληρο το σύμπαν.

Έτσι παρουσίασε ο ήρωας, τα Μήλα στον Ευρυσθέα, ο οποίος στην συνέχεια τα χάρισε σ’
αυτόν.

Ο Ηρακλής με την σειρά του τα έδωσε στην Θεά Αθηνά η οποία τα επέστρεψε στην αρχική
τους θέση, επειδή όπως λέγεται, δεν ήταν θέλημα Θεού να βρίσκονται οπουδήποτε αλλού
παρά μονάχα σ’ εκείνο το δένδρο όπου εξ’ αρχής είχαν τοποθετηθεί

ΙΩ, Η ΙΣΙΔΑ ΤΩΝ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ...

 Σύμφωνα με την προϊστορία αλλά και όπως επεσημαίνει ο Παυασανίας (Κορινθιακά, κεφ. 16, παραγρ. 1) η Ιώ ήταν κόρη του Ίασου και της Μελίας ή της Λευκάνης που ήταν Ιέρεια της Ήρας.

«Ἰὼ μὲν οὖν Ἰάσου θυγάτηρ, εἴτε ὡςἩρόδοτος ἔγραψεν εἴτε καθ' ὃ λέγουσιν Ἕλληνες…» . Αλλά και στον Απολλόδωρο διαβάζουμε σχετικά: «…Ἄργου δὲ καὶ Ἰσμήνης τῆς Ἀσωποῦ παῖς Ἴασος, οὗ φασιν Ἰὼ γενέσθαι..» ( Β΄, 1, 3) Εννοείται πως ο Άργος που αναφέρεται ως πατέρας του Ίασου, δεν είναι ο Πανόπτης αλλά ο γιός του Άπιδος. Ενώ ο Πανόπτης Άργος ήταν γιός του Αγήνωρα γιού του Έκβασου. Γιατί όπως αντιλαμβανόμαστε δεν θα μπορούσε να ήταν ο παππούς της Ιώς, που μπήκε ως φύλακας από την Ήρα. Όμως ως ανηψιός της, εγγονός του θείου της Αγήνορα φαίνεται πολύ πιο φυσικό. Επίσης έτσι έρχεται σε φυσική ροή η γενεαλογία έως τον Δαναό και τον Γελάνωρα.

Την Ιώ λοιπόν, ερωτεύτηκε ο Δίας και όταν η Ήρα το αντελήφθη ο πατέρας των Θεών την μεταμόρφωσε σε αγελάδα. Και τότε ήταν που έβαλε τον Άργο η Ήρα να την φυλάει. Όμως όπως προείπαμε ο Ζεύς έβαλε τον Ερμή να σκοτώσει τον Πανόπτη Άργο και κατάφερε μεταμορφωμένος και αυτός σε ταύρο να ζευγαρώσει μαζί της. Η Ήρα όμως τότε της έβαλε έναν τάβανο (ενοχλητικό έντομο των βοδιών, είδος μύγας η οποία αναφέρεται και ως οίστρος) κάτι που την ανάγκασε να μην μπορεί να βρεί ησυχία. Έτσι έχουμε την Ιώ περιπλανώμενη από τόπου εις τόπον.

Τότε η Ιώ παρανοχλημένη από τον οίστρο άρχισε να περιπλανάται σε όλη την Ελλάδα. Διέτρεξε την ακτή του Ιονίου πελάγους (που εξ’ αυτής ονομάστηκε ), έφθασε στην Ιλλυρία, διέσχισε όλη την Σκυθία, έφθασε στον Προμηθέα που ήταν δεμένος στον Καύκασο και μάλιστα έχει και έναν χαρακτηριστικό διάλογο με τον τιμωρημένο Προμηθέα ο Αισχύλος στο έργο του «Προμηθεύς Δεσμώτης» ο οποίος διάλογος έχει παραφρασθεί «περίεργα» από πολλούς… Στην συνέχεια διέτρεξε την ακτή της Μαύρης θάλασσας (που και πάλι εξ’ αυτής, μετέβαλε την ονομασία του, από Άξενος Πόντος σε Εύξεινος), και διήλθε από τον Βόσπορο (βους+πόρος).

«…Ἥρα δὲ τῇ βοῒ οἶστρον ἐμβάλλει ἡ δὲ πρῶτον ἧκεν εἰς τὸν ἀπ᾽ ἐκείνης Ἰόνιον κόλπον κληθέντα,ἔπειτα διὰ τῆς Ἰλλυρίδος πορευθεῖσα καὶ τὸν Αἷμον ὑπερβαλοῦσα διέβη τὸν τότε μὲν καλούμενον πόρον Θρᾴκιον, νῦν δὲ ἀπ᾽ ἐκείνης Βόσπορον…» ( Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη, Βιβλίο Γ΄κεφ.1,παραγρ.3)

Μετά πήγε στην Σκυθία και στην Κιμμερική γή και αφήνοντας την Ευρώπη πέρασε στην Ασία και από εκεί κατέλειξε στην Μέμφιδα της Αιγύπτου: « Ἰὼ μὲν οὖν Ἰάσου θυγάτηρ, εἴτε ὡς Ἡρόδοτος ἔγραψεν εἴτε καθ' ὃ λέγουσιν Ἕλληνες, ἐς Αἴγυπτον ἀφικνεῖται» ( Παυσανία Κορινθιακά, κεφ.16,παραγρ.1)

Εκεί λοιπόν, αφού επανέκτησε την πρώτη της μορφή, την ανθρώπινη, γέννησε τον Έπαφο τον γιο της, από τον Δία, πλάϊ στον ποταμό Νείλο. Είναι αυτός που στο μέλλον θα γινόταν γενάρχης της φυλής των Δαναών. Τότε η Ήρα της οποίας το μένος κατά της Ιούς δεν είχε πάψει, διατάσσει τους Κουρήτες να εξαφανίσουν το παιδί, κάτι που αμέσως έκαναν. Όμως το έμαθε ο Δίας και σκοτώνει τους Κουρήτες και η Ιώ ξεκινά άλλο ταξίδι ψάχνοντας το παιδί της. Αφού γύρισε όλη την Συρία, εκεί που έλεγαν πως μεγάλωσε το παιδί της η γυναίκα του βασιλιά των Βυβλίων, τελικά το βρήκε και το πήρε μαζί της στην Αίγυπτο.

«…τοῦτον δὲ Ἥρα δεῖται Κουρήτων ἀφανῆ ποιῆσαι· οἱ δὲ ἠφάνισαν αὐτόν. καὶ Ζεὺς μὲν αἰσθόμενος κτείνει Κούρητας, Ἰὼ δὲ ἐπὶ ζήτησιν τοῦ παιδὸς ἐτράπετο. πλανωμένη δὲ κατὰ τὴν Συρίαν ἅπασαν (ἐκεῖ γὰρ ἐμηνύετο <ὅτι ἡ> τοῦ Βυβλίων βασιλέως <γυνὴ> ἐτιθήνει τὸν υἱόν) καὶ τὸν Ἔπαφον εὑροῦσα εἰς Αἴγυπτον ἐλθοῦσα …»(Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη, Βιβλίο Γ΄κεφ.1,παραγρ.3)

Στην Αίγυπτο η Ιώ παντρεύεται τον Τηλέγονο, που ήταν τότε βασιλιάς στην περιοχή, έστησε άγαλμα προς τιμή της Δήμητρας ( εδώ φαντάζομαι πως αντιλαμβάνεσθε τον συσχετισμό της Ιούς με την Θεά Δήμητρα που και εκείνη απεγνωσμένα έψαχνε την κόρη της Περσεφόνη). Οι Αιγύπτιοι έδωσαν στην Θεά το όνομα Ίσις και επίσης το ίδιο όνομα έδωσαν και στην Ιώ. Είναι η μεγάλη θεά των Αιγυπτίων που εξ’ αυτής έλαβαν την πατρώα θρησκεία των Πελασγών-Αργείων. Να λοιπόν και πάλι που ανακαλύπτουμε την καθοριστική σχέση των Ελλήνων με την χώρα της Αιγύπτου. Η καθιέρωση της θρησκείας στην Αίγυπτο, με την μορφή που είχαν οι Έλληνες ( Πελασγοί ακόμη τότε) αποδεικνύει την μετάβαση της κοινωνίας στην εξελιγμένη της μορφή, την οργανωμένη πολιτεία με άλλα λόγια.

Ο γιός της Ιούς και του Διός, Έπαφος απέκτησε μια κόρη την Λιβύαν από την Μέμφιδα κόρη του Νείλου .Έκτισε και μια πόλη την οποία προς τιμή της συζύγου ονομάζει Μέμφιν. Η Λιβύη έδωσε το όνομά της στην χώρα που σήμερα ονομάζεται, Λιβύη.

«…Ἔπαφος δὲ βασιλεύων Αἰγυπτίων γαμεῖ Μέμφιν τὴν Νείλου θυγατέρα, καὶ ἀπὸ ταύτης κτίζει Μέμφιν πόλιν, καὶ τεκνοῖ θυγατέρα Λιβύην, ἀφ᾽ ἧς ἡ χώρα Λιβύη ἐκλήθη…» ( Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη, Βιβλίο Β΄, κεφ. 1, παραγρ.4)

Από την ένωσή της με τον Θεό Ποσειδώνα, η Λιβύη έκανε τους διδύμους Αγήνορα και Βήλο. Και ο μεν Αγήνωρ πήγε στην Φοινίκη ο δε Βήλος έμεινε στην Αίγυπτο και με την Αγχινόη έκανε δυο γιούς, τους επίσης διδύμους Δαναό και Αίγυπτο. Και τον μεν Δαναό έστειλε στην Λιβύη τον δε Αίγυπτο στην Αραβία.

ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Το σώμα μας, μας στέλνει συνεχώς μηνύματα. Μαθαίνοντας να συνδέουμε τα συμπτώματα που αποστέλλονται από το σώμα μας με το βαθύ νόημα τους, έχουμε περισσότερες ευκαιρίες να ανακαλύψουν τις αιτίες της δυσφορίας μας.
Ο πονοκέφαλος μοιάζει να μην υποχωρεί, ο πόνος στο στήθος είναι έντονος κι έχουμε την αίσθηση ότι πεθαίνουμε, ότι κάτι σοβαρό μας έχει συμβεί, η καούρα στο στομάχι φεύγει και ξαναέρχεται χωρίς κανένα εμφανή λόγο. Διπλωνόμαστε στα δύο από έναν δυνατό πόνο στην κοιλιά. Η πιο συνηθισμένη αντίδραση σε όλα αυτά είναι να πάρουμε ένα παυσίπονο. Η ανακούφιση όμως που νιώθουμε κρατάει καμία ώρα και μετά όλα ξαναρχίζουν από την αρχή.
Οι ασθενείς που σωματοποιούν μπορεί να κυμαίνονται ανάμεσα σ΄ εκείνους που:
«Ανησυχούν»: δεν έχουν αρρωστήσει, αλλά είναι ευαίσθητοι κι ανησυχούν εντοπίζοντας σωματικές αποδείξεις.
«Σ’ εκείνους που έχουν μια βλάβη ή ασθένεια», και κατακυριεύονται από τα συμπτώματά της.
Σ’ εκείνους με «σωματικές ψευδαισθήσεις», π.χ. ψευδοκύηση.
Τυπικά οι άνθρωποι που σωματοποιούν αρνούνται έντονα οποιαδήποτε σύνδεση με τα συναισθήματά τους για να περιγράψουν τα προβλήματά τους,
Αρχικά παρουσιάζουν κάποια σωματικά συμπτώματα σε περιόδους άγχους ή κατάθλιψης. Αυτά τα συμπτώματα συνδέονται σ’ ένα φαύλο κύκλο και ο συνδυασμός τους γίνεται πια προβλεπόμενος.
Ο ασθενής ονομάζει το πρόβλημά του ως «ασθένεια», παρά σαν άγχος και μετά γίνεται άρρωστος κάθε φορά που είναι συναισθηματικά αναστατωμένος.
Πολύ συχνά συμβαίνει άνθρωποι που έχουν υποστεί κακοποίηση, ο συνδυασμός σωματικού – συναισθηματικού πόνου να συμβαίνει πολύ νωρίς στη ζωή τους. Οι ίδιες οι οικογένειές τους δεν επέτρεπαν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους , κυρίως τα αρνητικά , ( πρόκειται για αλεξιθυμικές οικογένειες), και ο μόνος τρόπος που μπορούσε κανείς να εκφράσει την δυσφορία του ήταν μέσω του σώματός του.
Σε τέτοιες περιπτώσεις πολλές φορές οι γιατροί καθώς και τα μέλη της οικογένειας μπορεί να ενισχύσουν την σωματική συμπεριφορά.
Ο Minuchin προτείνει ότι τα σωματικά συμπτώματα στα παιδιά είναι τρόποι για να εκφράσουν συναισθηματική αγωνία μέσα στις οικογένειες στις οποίες κάποιος δεν μπορεί ν’ αποκλίνει, να επαναστατήσει, να επικοινωνήσει ανοιχτά.
Ο ίδιος επίσης προτείνει μια διάκριση ανάμεσα σε πρωτοβάθμια ψυχοσωματικά συμπτώματα και δευτεροβάθμια. Στα πρώτα υπάρχει ήδη μια φυσιολογική αλλοίωση ( άσθμα, διαβήτης κ.λπ..) και το ψυχοσωματικό σύμπτωμα δεν εμφανίζεται από συναισθηματικές αιτίες, αλλά επιδεινώνεται από αυτές και γίνεται πιο ανθεκτικό στην ιατρική αντιμετώπισή του και μερικές φορές διατηρείται για χρόνια.
Στα δευτερογενή ψυχοσωματικά συμπτώματα δεν αποδεικνύεται η παρουσία καμιάς προδιαθεσικής φυσιολογικής αλλοίωσης. Το ψυχοσωματικό σύμπτωμα εδώ συνίσταται στο μετασχηματισμό των συναισθηματικών συγκρούσεων σε σωματικά συμπτώματα. Μερικές φορές αυτά τα συμπτώματα μπορεί να παγιωθούν σε μια σοβαρή ασθένεια όπως η νευρική ανορεξία.
Με βάση αυτό το σκεπτικό ο Waring (1983) προτείνει την έννοια του ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΟΥ ΓΑΜΟΥ, λέγοντας ότι τα σωματικά συμπτώματα αποτελούν ένα μέσο έκφρασης συναισθηματικής αγωνίας μέσα στις συζυγικές σχέσεις που χαρακτηρίζονται από εμπλοκή, αυστηρότητα και αποφευκτική επικοινωνία.
Σε τέτοιους γάμους οι αλλαγές ρόλων, η απόσταση και τα αρνητικά συναισθήματα, δεν είναι ανεκτά και τα σωματικά συμπτώματα λειτουργούν για να εκφράσουν την αγωνία, χωρίς να διαταράσσουν την βασική δομή του γάμου.
Μια μελέτη (Sayre’s 2002) έδειξε ότι οι ασθενείς που σωματοποιούν ήταν περισσότερο αποφευκτικοί στην διαπροσωπική τους επικοινωνία απ’ ότι οι χρόνιοι ασθενείς που δεν σωματοποιούν. Οι σύζυγοι των ασθενών που εκφράζουν ψυχοσωματικά συμπτώματα βρέθηκε ότι ήταν πιο αυστηροί και εμπλεκόμενοι απ΄ ότι οι σύζυγοι των χρόνια ασθενών που δεν σωματοποιούσαν ή εκείνων που ήταν υγιείς.
Επιπλέον τα ζευγάρια που κάποιο μέλος του εκδήλωνε σωματοποίηση δεν χαρακτηρίζονταν μόνο από αποφυγή, αυστηρότητα και εμπλοκή αλλά ακόμη και από ένα υψηλό βαθμό πόλωσης γύρω από αυτούς τους παράγοντες.
Η φτωχή διαπροσωπική επικοινωνία των ανθρώπων που σωματοποιούν διευκολύνει μια έμμεση συμβολική επικοινωνία των συναισθηματικών όψεων της σχέσης, την οποία και οι δύο σύντροφοι βρίσκουν ασφαλέστερη ή λιγότερο απειλητική απ’ ότι η άμεση λεκτική επικοινωνία.
Ο γαλουχιστικός ρόλος του συντρόφου που δεν έχει το σύμπτωμα, του προσφέρει μια μη ρεαλιστική αίσθηση δύναμης ως φροντιστή μέσα σε μια σχέση, αλλά το κάνει αυτό με κόστος την υγεία του συντρόφου.
Ένας σχετικός χορός γύρω από τα συμπτώματα του συντρόφου δημιουργεί εξίσου μια μη ρεαλιστική θέση δύναμης για τον ασθενή, λαμβάνοντας υπόψη ότι με το να εστιάζονται στο σωματικό σύμπτωμα η δυάδα , αποσπάται από το να προσέξει το δυσλειτουργικό σχήμα αλληλεπίδρασης μεταξύ τους.
Συχνά πρόκειται για οικογένειες ιδιαίτερα συγκρουσιακές, απορριπτικές ή εκρηκτικές. Στα πλαίσια μιας τέτοιας οικογένειας το παιδί βιώνει απόρριψη και παραμέληση. Η κατάσταση αυτή μπορεί να προκαλέσει θυμό και απογοήτευση όταν η οικογένεια δεν λειτουργεί ως καταφύγιο. Συχνά εμφανίζεται και μια τάση “φυγής” από την οικογένεια, εκδηλώνοντας μια πρώιμη “ψευδοανεξαρτησία” που δεν επιτρέπει μια ισορροπημένη διαφοροποίηση – ενσωμάτωση. Σε τελική ανάλυση τα παιδιά που βιώνουν απόρριψη, μπορεί πολύ εύκολα να χάσουν την αυτοεκτίμησή τους και να εκδηλώσουν επιθυμίες και συμπεριφορές αυτοκαταστροφικές.
Όπως βλέπουμε οι διάφορες τυπολογίες των οικογενειών μπορεί να διαφέρουν η μία από την άλλη. Η ψυχοσωματική οικογένεια, όπως αυτή έχει περιγραφεί από διάφορους μελετητές, έχει “μπει στο μικροσκόπιο” μετά την έναρξη των. συμπτωμάτων. Αυτό μας εμποδίζει να συμπεράνουμε ότι το συγκεκριμένο είδος οικογένειας παράγει το σύμπτωμα. Το μόνο που μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι ότι αυτό είναι ο τρόπος που αντιδρά η ίδια.
Σύμφωνα λοιπόν με την οικογενειακή- συστημική οπτική, στην θεραπεία, χρησιμοποιείται η γλώσσα του σώματος ως μέσο για την θεραπεία διαταραχών που έχουν επιλέξει σωματικά συμπτώματα, για να εκφράσουν με τον τρόπο αυτό, ψυχικές διαταραχές και δυσκολίες στις σχέσεις και διερευνώνται οι οικογενειακοί “μύθοι” και τα “φαντάσματα”, που με την ακαμψία τους, φαίνεται να μπλοκάρουν την προσωπική και οικογενειακή εξέλιξη.

"Στη ζωή υπάρχουν δυστυχίες, αλλά απ΄αυτές ακριβώς τις δυστυχίες θα γίνεις ευτυχισμένος".

 Μη φοβάστε την κατάθλιψη! Μην την μπερδεύετε με τη μελαγχολία που είναι μια εντελώς υγιής αντίδραση στα γεγονότα της ζωής.

Μελαγχολία, θλίψη, κατάπτωση μόνο κάποιοι άρρωστοι ή βλάκες δεν αισθάνονται.

Κατάθλιψη είναι μια συστηματική άνευ (φανερού) λόγου άρνηση ζωής, χαράς, σχεδίων, ακατανόητος (σχεδόν διαρκής) ψυχικός πόνος, και -ίσως το χειρότερο- φόβος μεγάλος να ρισκάρεις ή να εκτεθείς μπροστά σε ανθρώπους.

Ως εκ τούτου, απομονώνεσαι και τα ζοφερά αισθήματα επιδεινώνονται, η αυτοεκτίμησή σου πέφτει.

Υπάρχει θεραπεία, όχι μονάχα θεραπεία αλλά και ευκαιρία να γίνεις άλλος, καλύτερος και εξυπνότερος άνθρωπος, αληθινός!

Είμαι βέβαιη πως η κατάθλιψη είναι το καμπανάκι ότι έχεις κάνει λάθος επιλογές, σε κάτι, σε κάποια θέματα της ζωής. Είναι ειδοποίηση υπαρξιακή, όπως ο πυρετός για το σώμα.

Οι περισσότεροι γνωστοί σημαντικοί άνθρωποι ήταν καταθλιπτικοί ή πέρασαν από περιόδους σοβαρής κατάθλιψης. Ο Τσώρτσιλ άμα γύριζε στο σπίτι του έπεφτε με τα μούτρα στη ζωγραφική. "Αν δεν ζωγραφίσω", έλεγε, "θα με φάει το μαύρο σκυλί της κατάθλιψης".

Το πρώτο που ζητάει αυτή η συνηθισμένη -σαν το συνάχι- ασθένεια, είναι να μην πέφτεις σε αδράνεια, σε τεμπελιά, σε ακηδία που λέει η πίστη μας. Είναι απ΄τα βασικά συμπτώματά της.

Ο μέγας "καταθλιπτικός", ο Ντοστογιέφσκι, έγραφε:
"Στη ζωή υπάρχουν δυστυχίες, αλλά απ΄αυτές ακριβώς τις δυστυχίες θα γίνεις ευτυχισμένος".

Η γιορτή της μητέρας στην Ελληνική Μυθολογία και τη σύγχρονη εποχή

Hμέρα της μητέρας

Πρωταρχική αναφορά για γιορτή της μητέρας και της μητρότητας έρχεται από την αρχαία Ελλάδα.

Η μητέρα Γη (Γαία) σύζυγος του Ουρανού είναι η προσωποποίηση της φύσης που γεννά όλο τον κόσμο και λατρεύεται σαν η υπέρτατη θεότητα.

Η λατρεία περνά κατόπι στην κόρη της Ρέα σύζυγο και αδερφή του Κρόνου. Η Ρέα λατρεύεται σαν η “Μητέρα των Θεών” και σαν η πρώτη μητέρα καθώς φαίνεται να είναι η πρώτη που γέννησε με τοκετό και ανάθρεψε τα παιδιά της με μητρικό γάλα. Η αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν τιμές στη Ρέα κάθε άνοιξη καθώς ήταν και θεά της γης και της γονιμότητας.

 

Η γέννηση του Δία.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η γέννηση του Δία από την Ρέα όπως παρουσιάζεται από τους αρχαίους συγγραφείς.

Ο Κρόνος άκουσε από τους γονείς του τον Ουρανό και την Γαία να προφητεύουν ότι θα τον εκθρόνιζε ο ίδιος του ο γιος όπως έκανε αυτός τον δικό του πατέρα. Θορυβημένος ο Κρόνος αναγκάζει την Ρέα να του παραδίνει τα νεογέννητα παιδιά τους κι αυτός χωρίς δισταγμό τα καταπίνει ώστε να μη γεννηθούν και να μην κινδυνεύσει ο θρόνος του. Έτσι ο Ποσειδώνας, ο Πλούτωνας, η Εστία, η Δήμητρα και η Ήρα καταλήγουν στο στομάχι του πατέρα τους.

Δίας

Γεμάτη απόγνωση η Ρέα και κουρασμένη από τις συχνές εγκυμοσύνες και χωρίς να έχει γίνει ακόμα μητέρα αποφασίζει να ξεγελάσει τον άσπλαχνο Κρόνο. Έτσι όταν έρχεται η ώρα να γεννήσει τον Δία ζητά βοήθεια από τους γονείς της. Εκείνοι την στέλνουν να γεννήσει το Δία στην Κρήτη. Εκεί στο όρος Ίδη και στη σπηλιά της Δίκτης η Ρέα γεννά τον Δία.

Την ανατροφή του μωρού αναλαμβάνουν οι νύμφες και οι ιερείς Κουρήτες. Οι Κουρήτες, όποτε έκλαιγε ο Δίας, για να μην ακούει ο Κρόνος τα κλάματα του παιδιού χτύπαγαν τα δόρατά τους επάνω στις ασπίδες τους και χόρευαν για να κάνουν θόρυβο. Οι νύμφες τάιζαν το μωρό με το γάλα της κατσίκας της Αμαλθείας που κατά κάποια άλλη εκδοχή ήταν νύμφη.

Η Ρέα επέστρεψε στον άντρα της και όταν ο Κρόνος της ζήτησε το νεογέννητο αυτή τύλιξε με πάνες μια πέτρα και του την έδωσε να την καταπιεί. Μια άλλη εκδοχή λέει πως ο δύσπιστος Κρόνος της ζήτησε να θηλάσει το μωρό και καθώς εκείνη παρίστανε πως θηλάζει έπεσε γάλα από το στήθος της και έτσι δημιουργήθηκαν οι γαλαξίες.

 

Στη σύγχρονη εποχή

Στη σύγχρονη εποχή, η αμερικανίδα κοινωνική ακτινίστρια Άννα Μαρία Τζάρβις (1864-1948) ήταν αυτή που είχε πρώτη την ιδέα να καθιερωθεί μια ιδιαίτερη ημέρα προς τιμή της μητέρας..

Οι προσπάθειές της ευοδώθηκαν τελικά στις 9 Μάιου του 1914, όταν ο τότε Αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον υπέγραψε προκήρυξη, σύμφωνα με την οποία η Ημέρα της Μητέρας καθιερωνόταν ως εθνική εορτή τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.

Έκτοτε, πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.

H Τζάρβις επέλεξε το λευκό γαρύφαλο ως το λουλούδι-σύμβολο της Ημέρας της Μητέρας, επειδή το «το λευκό του χρώμα συμβολίζει την αλήθεια, την αγνότητα και την φιλευσπλαχνία της μητρικής αγάπης· το άρωμά του, την μνήμη και τις προσευχές της».

Παρά τις αντιδράσεις της εμπνεύστριάς της, η Ημέρα της Μητέρας γρήγορα εμπορικοποιήθηκε από την βιομηχανία των λουλουδιών, που βρήκε μια “θεόσταλτη”ευκαιρία να αυξήσει τους τζίρους της.

Διαδραστικός χάρτης αποκαλύπτει τους αστεροειδείς που θα πλησιάσουν τη Γη τα επόμενα 50 χρόνια

Υπάρχουν περίπου ένα εκατομμύριο αστεροειδείς «κοντά» στη Γη, αλλά ποια είναι η πραγματική τους απόσταση από τον πλανήτη και καθιστούν κίνδυνο για τον κόσμο μας;

 

Απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα προσπάθησε να δώσει ο μηχανικός λογισμικού της Google Ίαν Γουέμπστερ, ο οποίος χρησιμοποιώντας δεδομένα της εταιρίας Asterank που ερευνά το ενδεχόμενο εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου αστεροειδών στο μέλλον.

Κάποιοι από τους αστεροειδείς περιέχουν πολύτιμα μέταλλα, η αξία των οποίων αναγράφεται στο χάρτη.
Χρησιμοποιώντας τον χάρτη μπορείτε να δείτε ποιοι από στους αστεροειδείς, θα περάσουν κοντινότερα στη Γη, ποιοι είναι οι πιο πολύτιμοι, ποιοι είναι οι μικρότεροι κλπ.


Το γραφικό δημιουργήθηκε χρησιμοποιώντας δεδομένα από το Asterank, από τον Ian Webster, ένα μηχανικό της Google

Εκτιμάται ότι υπάρχουν περίπου 25.000 αντικείμενα κοντά στη Γη μεγαλύτερα από 460ft (140 μέτρα), φορείς που έρχονται κοντά στη Γη, αλλά δεν θα χτυπήσουν απαραίτητα τον πλανήτη μας

Κατά μέσο όρο, η Γη έχει χτυπηθεί από αστεροειδείς μεγέθους όσο ένα γήπεδο ποδοσφαίρου κάθε 5.000 χρόνια

«Ο κόσμος σε είκοσι χρόνια» – Η τεχνολογία θα αδιαφορεί για τον άνθρωπο

Το πετυχημένο πείραμα της «νύχτας Φιλοσοφίας», την οποία παρακολούθησαν στο Γαλλικό Ινστιτούτο τον περσινό Μάη πάνω από 3500 Αθηναίοι, επαναλήφθηκε φέτος σε δύο χώρους, στο Γαλλικό Ινστιτούτο και το Ινστιτούτο Γκαίτε, με 35 προσκεκλημένους φιλοσόφους και θέμα τον βίο, το πώς σκεφτόμαστε τη ζωή και το μέλλον.

Συζητήσεις, διαλέξεις και προβολές ξανάφεραν τη Φιλοσοφία στην καρδιά της πόλης, δίνοντας τη δυνατότητα σε χιλιάδες πολίτες να έρθουν σε επαφή με τον ευρωπαϊκό φιλοσοφικό στοχασμό.

«Ο δαίμονας της ζήλιας με είχε καταλάβει εδώ και ένα χρόνο, όταν το Γαλλικό Ινστιτούτο αποφάσισε να διοργανώσει την πρώτη νύχτα φιλοσοφίας στην Αθήνα» είπε ο ο διευθυντής του Ινστιτούτου Γκαίτε Ματίας Μακόβσκι και πρόσθεσε: «Τότε ήρθε ένα δώρο από τον Ολιβιέ Ντεκότ που με λύτρωσε από τον δαίμονα, πρότεινε το 2015 να διοργανώσουμε από κοινού την νύχτα της Φιλοσοφίας».
Ο διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου Ολιβιέ Ντεκότ τόνισε ότι «οι καιροί είναι δύσκολοι και ο ατομικός ή ο συλλογικός στοχασμός ευνοεί την κατανόηση» και συμπλήρωσε: «Όταν θέλουμε να γνωρίσουμε την ψυχή μας πρέπει να τη δούμε σε μια άλλη ψυχή» λέει ο Αλκιβιάδης στον πλατωνικό διάλογο όπως αναφέρει ο μεγάλος Έλληνας ποιητής Γιώργος Σεφέρης, ο οποίος προσθέτει «τον εχθρό και τον ξένο τον είδαμε στον καθρέφτη».
Στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ινστιτούτου Γκαίτε διακεκριμένοι στοχαστές από τη Γαλλία και την Γερμανία κατέθεσαν τις απόψεις τους για το πώς φαντάζονται τον κόσμο σε 20 χρόνια από σήμερ και μίλησαν για τον άνθρωπο απέναντι στην τεχνολογία.
«Η τεχνολογία γίνεται αυτόνομη, δεν χρειάζεται πια τον άνθρωπο. Από τον αυτόματο πιλότο, τον αυτόματο χειρουργό, από την ηλεκτρική σκούπα ρομπότ μέχρι την αυτόνομη γραμμή παραγωγής τα αντικείμενα της τεχνολογίας θα κατευθύνονται στο μέλλον καθ” ολοκληρίαν από μόνα τους και θα παράγονται τελικά και μόνα τους.
Από την άποψη αυτή ο κόσμο μας σε 20 χρόνια δεν θα είναι αυτός που είναι σήμερα και όποιος θεωρεί ότι αυτά αποτελούν όνειρα για το μακρινό μέλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτεί. Ήδη η Γερμανία έχει σχεδιάσει ένα πρόγραμμα που αφορά στην 4η Βιομηχανική Επανάσταση την οποία και προαναγγέλλει» είπε ο Γερμανός καθηγητής φιλοσοφίας και συντονιστής της συζήτησης Martin Gessmann.
Ο φιλόσοφος και επίκουρος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Paris-Sorbonne, Pierre-Henri Tavoillot τόνισε ότι «μπροστά στο πνευματικό κενό στο οποίο βρισκόμαστε έχουμε μόνο το φόβο για να καθησυχάσουμε τον εαυτό μας. Προφανώς αυτό είναι παράδοξο, αλλά ουσιαστικά αυτό συμβαίνει.
Ο φόβος μάς καθησυχάζει, μάς επιτρέπει για παράδειγμα να οργανώσουμε την ζωή μας, να ξέρουμε τι είναι καλό τι είναι κακό. Αρα κατά κάποιον τρόπο η αύξηση των φοβιών απέναντι στην τεχνολογία και τον σύγχρονο κόσμο είναι ένα μέσο για να καθησυχάσουμε τον εαυτό μας».
Ο δημοσιογράφος και φιλόλογος Philippe Petit αναφερόμενος στην κοινωνικό κράτος και το μέλλον του είπε: «Ξέρουμε ότι οι συλλογικές συμβάσεις αποτυγχάνουν σε πολλές χώρες, η ΕΕ ζητά να τις αμφισβητήσουμε. Ξέρουμε ότι η κοινωνική Ευρώπη έχει ατονίσει, μιλάμε μόνο για ανάπτυξη και χρέη.
Η κοινωνική Ευρώπη ήταν ένα θέμα κυρίαρχο πριν από 10 χρόνια». Και κατέληξε: «Σήμερα μας λείπει το ιστορικό βάθος για να μπορέσουμε να φτιάξουμε κάτι που να μοιάζει με μέλλον«.
«Η τεχνολογία μας φέρνει πιο κοντά, ο κόσμος όλος είναι στη διάθεσή μας» σημείωσε ο καθηγητής Γενικής και Θεωρητικής Κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο Φρίντριχ- Σίλερ της Ιένας Harmut Rosa και συμπλήρωσε: «Πιστεύω όμως ότι πρέπει να κάνουμε κάτι ώστε η τεχνολογία να εξανθρωπιστεί«.

Η Αίγυπτος σχεδιάζει να ξαναχτίσει τον Φάρο της Αλεξάνδρειας

Σχέδια για να ξαναχτίσουν ένα από τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου, πήραν έγκριση από τις Αιγυπτιακές αρχές.

Το επίτευγμα της αρχαίας Ελληνικής μηχανικής, ο περίφημος Φάρος της Αλεξάνδρειας, ο οποίος ολοκληρώθηκε γύρω στο 280 π.Χ., και εκτιμάται ότι ήταν μεταξύ 110 και 130 μέτρων ψηλός.

Το σχέδιο είναι να ξαναχτίσουν το φάρο λίγα μέτρα μακριά από το σημείο όπου κάποτε βρισκόταν η αρχική θέση του φάρου στην παράκτια πόλη της Αλεξάνδρειας, όπου τώρα βρίσκεται η Ακρόπολη του Qaitbay, όπως το Cairo Post αναφέρει.
«Η επιτροπή της Αιγύπτου για τις αρχαιότητες ενέκρινε την πρόταση και τώρα περιμένουμε την περιφερειακή κυβέρνηση της Αλεξάνδρειας να το υπογράψει και αυτή, αναφέρει ο Δρ Mostafa Αmin ο γενικός γραμματέας του Ανωτάτου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων.

Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας είναι από τις πιο διάσημες κατασκευές του αρχαίου κόσμου. «Το αρχικό κτίριο περιελάμβανε τρία στάδια: ένα κατώτερο τμήμα της πλατείας με έναν κεντρικό πυρήνα, ένα μεσαίο οκταγωνικό τμήμα και ένα κυκλικό τμήμα στην κορυφή του,» λέει ο καθηγητής αρχαιολογίας Fathy Khourshid.
Την ημέρα χρησιμοποιούσε έναν καθρέφτη και φωτιά τη νύχτα για να καθοδηγεί ασφαλώς τα πλοία. Ο φάρος υπέστη ζημία κατά τη διάρκεια μιας σειράς σεισμών και πιστεύεται ότι καταστράφηκε εντελώς στις αρχές του 14ου αιώνα.
Κομμάτια από τον Φάρο χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή της Ακρόπολης του Qaitbay

Δοκιμές της πρώτης ρομποτικής νταλίκας στους αυτοκινητόδρομους της Νεβάδα

Τα πρώτα αυτόνομα οχήματα που θα δείτε στους δρόμους θα είναι θηρία με 18 ρόδες. Αυτό τουλάχιστον πιστεύει η γερμανική Daimler, η οποία ξεκίνησε δοκιμές της πρώτης ρομποτικής νταλίκας.

Οι δοκιμές πραγματοποιούνται στους αυτοκινητόδρομους της Νεβάδα, μιας από τις τέσσερις αμερικανικές πολιτείες που έχουν δώσει άδεια για την κίνηση αυτόνομων οχημάτων στο οδικό δίκτυο. Για λόγους ασφάλειας απαιτείται η παρουσία ανθρώπινου οδηγού πίσω από το τιμόνι, ο οποίος όμως σπάνια χρειάζεται να παρέμβει.

Εξοπλισμένη με ραντάρ, αισθητήρες και υπολογιστές που ελέγχουν τα φρένα και το γκάζι, η πειραματική νταλίκα Inspiration αναπτύσσει ταχύτητες μέχρι 100 χιλιόμετρα ανά ώρα.
Πρώτες οι αυτόνομες νταλίκες στην αγορά;
Αν και τα αυτόνομα οχήματα της Google έχουν προσελκύσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, η Daimler πιστεύει ότι τα αυτόνομα φορτηγά και νταλίκες θα φτάσουν πρώτα στην αγορά.
Το ταξίδι είναι πιο εύκολο στους μεγάλους αυτοκινητοδρόμους, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν διασταυρώσεις, φανάρια και πεζοί, εξήγησε ο Βόλφγκανγκ Μπέρνχαρντ της Daimler AG.
Ωστόσο ο Μάρτιν Ντάουμ της Daimler Trucks North America παραδέχεται ότι οι αντιδράσεις της κοινής γνώμης θα μπορούσαν να αποδειχθούν εμπόδιο στη χρήση της νέας τεχνολογίας: ο κόσμος μπορεί να συγχωρεί μερικά θανατηφόρα τροχαία που προκαλούν κουρασμένοι οδηγοί, δεν θα συγχωρούσε όμως ούτε έναν θάνατο από ρομποτικό όχημα εκτός ελέγχου.
Η Daimler, πάντως, απέχει ακόμα αρκετά χρόνια από τα αρχίσει να δέχεται παραγγελίες.
Όπως είπε ο Μπέρνχαρντ, «απλά αρχίζουμε να προσφέρουμε έμπνευση στον κόσμο».

Ο χριστιανικός...Θεός, μερικές ιδιότητές του και η...Κόλαση

Είναι γνωστό στους αναγνώστες αυτών των άρθρων θρησκευτικού περιεχομένου, ότι η χριστιανική διδασκαλία, είναι ένα λογικοφανές κατασκεύασμα, που στην βάση του είναι η πίστη της ορθότητας και θεοπνευστίας της μυθολογίας των βοσκών της ερήμου της Εποχής του Χαλκού, και της μυθολογίας των μεσσιανισμών του 1ου αιώνα, η οποία με το όνομα “Αγία Γραφή”, επιβλήθηκε στον τόπο μας φασιστικά με τον υποχρεωτικό νηπιοβαπτισμό από τον Ιουστινιανό. Μάλιστα η ορθότητα αυτή επειδή δεν είναι προφανής, δηλαδή τα κείμενα δεν συμφωνούν μεταξύ τους ή υπάρχουν χιλιάδες αντιφάσεις και λάθη, υπάρχει και μία λογική ερμηνείας των θολών αυτών πηγών, ώστε τα συμπεράσματα να είναι αυτά που κάθε φορά χρειάζονται, μόνο που όσες ερμηνείες χωρούν αυτά τα απίθανα κείμενα και τόσες διαφορετικές εκδοχές και σέχτες δημιουργεί αυτή η απίθανη θρησκεία.
Τους καιρούς που ζούμε η φαντασιακή αυτή θεώρηση που έχει ακόμα πολλούς οπαδούς, τα έχει βρει σκούρα με τις αναιρέσεις των δογμάτων της και των δοξασιών της από την Επιστήμη και την Λογική. Η δυνατότητα που είχε από τον Μεσαίωνα και έως σχεδόν μέχρι πριν λίγες δεκαετίες να απαιτεί από την εξουσία την πάταξη κάθε άλλης άποψης, έχει παρέλθει. Η εμπέδωση των δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η “δημοκρατικοποίηση” κάποιων θεσμών, η ραγδαία ανάπτυξη της επιστήμης, η ευρεία διάδοση του διαδικτύου και η ανταλλαγή απόψεων και ιδεών, δεν μπορεί να καπελωθεί εύκολα όσα χρήματα και να διαθέσει. Τί της έχει μείνει λοιπόν; Μα πολλά χρήματα και δύναμη και πολλοί ακόμα οπαδοί που θα κάνουν τα πάντα, για να πείσουν ότι η φαντασιακή τους θεώρηση δεν επηρεάζεται από την επιστήμη και για να σταματήσουν την διαρροή των προβάτων (τα λένε ευφημιστικά ποίμνιον) προς την Λογική, όσο και ακόμα την επαναφορά σε όσο βαθμό γίνεται, στα μεσαιωνικά βυζαντινά πρότυπα τα οποία προβάλλουν ασταμάτητα και στην οπισθοδρομική, όπως κατάντησαν αυτοί οι ίδιοι χώρα μας, έχουν ακόμα πέραση.
Έχουν λοιπόν σε εφαρμογή ένα σχέδιο προβολής της χριστιανικής πίστης από σωρεία σελίδων μονών, και νεοαπολογητών, από καλόγερους, παπάδες, θεολόγους, παιδιά ή παρατρεχάμενους γνωστών γιδοβοσκών που στην προσπάθεια να κρύψουν την βρώμικη ηθική της Βίβλου και των δογμάτων τους, πασχίζουν να τα διαστρεβλώσουν, να τα ομορφύνουν, να τα κάνουν πιο εύπεπτα στον σύγχρονο άνθρωπο, που καταπίνει δυσκολότερα το κουτόχορτο από τον μεσαιωνικό Ρωμιό. Ας δούμε μερικά σχετικά παραδείγματα...
Όταν λέμε “όλα” εννοούμε “όλα”, εκτός από το κακό, τον Διάβολο και τον πόνο
Όπως ήδη έχει αναφερθεί στο θέμα του τι είναι θεός για αυτούς, αν και διατείνονται ότι ο θεός είναι άρρητος και ακατανόητος στον άνθρωπο, του έχουν αποδώσει δεκάδες προσδιορισμούς και ιδιότητες, αντιφατικές συνήθως, διαστρεβλώνοντας την λογική των πιστών οι οποίοι θέλουν και προσπαθούν να τείνουν σε κάτι αδιανόητο όσο και παράλογο. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:
Στην σελίδα της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος ο κος Σεραφείμ Ρόουζ στο “Η ορθόδοξη διδασκαλία περί των αγγέλων”, μας λέει ότι:

Ο αββάς Μπερζιέ, εδίδαξε ότι οι άγγελοι οι δαίμονες και οι ψυχές μεταστάντων είναι όντα απολύτως πνευματικά και δεν υπόκεινται στους νόμους του χρόνου και του χώρου, μιλάμε μόνο μεταφορικά για την κίνησί τους και περιβάλλονται από ένα λεπτό σώμα όταν ο Θεός τους επιτρέπει να ενεργούν ως ενσώματοι.

(Επισκόπου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ, Έργα, τόμ. 3, έκδ. Τουζώφ, Αγία Πετρούπολις, 1883, σελ. 195)

Ο ορθόδοξος συναξαριστής σε άρθρο του Αρχιμ. Ι. Καραμούζη, μας λέει επίσης ότι:

Οι άγγελοι δημιουργήθηκαν πριν από τον υλικό κόσμο, αφού στον “Ιώβ” παρουσιάζεται ο θεός να ομολογεί ότι μόλις δημιούργησε τα άστρα, όλοι οι άγγελοι τον ύμνησαν με δοξολογίες. Ενώ ο Μ. Βασίλειος αναφέρει ότι πριν τη δημιουργία του υλικού κόσμου υπήρχε υπέρχρονη και περσβύτερη κατάσταση που είναι ο κόσμος των αγγέλων.
[...]
Οι άγγελοι ως προς τη προαίρεση είναι ελεύθεροι και τρεπτοί, έχοντας δυνατότητα να προκόπτουν στο αγαθό, αλλά και να τρέπονται στο κακό.
[...]
Αποτέλεσμα της ελευθερίας τους είναι και η πτώση του τάγματος του Εωσφόρου. Αυτό το αγγελικό τάγμα δεν αρκέστηκε στη θαυμαστή λαμπρότητά του, αρνήθηκε την ιεραρχημένη πρόοδο της θείας γνώσης και θέλησε τη πλήρη και άμεση εξομοίωσή του με τον Θεό. Γι΄ αυτό τον λόγο ηθελημένα δόθηκε στη κακία, στερήθηκε την αληθινή ζωή, την οποία μόνο του (το τάγμα των δαιμόνων) αρνήθηκε. Κατ΄ αυτό τον τρόπο έγιναν πνεύματα νεκρά αφού απέβαλαν την αληθινή ζωή και δεν αισθάνονται κόρο από την ορμή τους προς τη κακία προσθέτοντας με άθλιο τρόπο διαρκώς κακία επάνω στην ήδη υπάρχουσα.

Εδώ βλέπουμε μερικές ενδιαφέρουσες δηλώσεις. Όσοι έχουν διαβάσει το κείμενο σχετικά με το “Σύμβολο της Πίστεως”, θα θυμούνται ίσως ότι μια από τις δοξασίες για τον κακό κόσμο που ζούμε, που λέγεται μεταπτωτικός, είναι η παρακοή του Αδάμ και της Εύας, των πρωτόπλαστων, όπως παρά την ξεκάθαρη μυθοποίηση της δοξασίας αυτής από την Επιστήμη, η Εκκλησία δεν έπαψε και δεν παύει να πιστεύει όπως είδαμε, αλλά και δεν πολυλέγεται από μέρους της φυσικά (αφού επιστημονικά δεν κολλάει σε τίποτα και πουθενά), λόγω της ξεκάθαρης σήμερα παραλογίας του, αναφέρεται όμως αόριστα ως Πτώση ή ως οι αμαρτίες ή η ανυπακοή του πρώτου ανθρώπου κ.λπ. κ.λπ. χωρίς να πολυτονίζεται.
Η παρακοή αυτή σύμφωνα με τον μύθο υποτίθεται κατέστρεψε την φύση, το περιβάλλον και εκεί που όλα ήταν άφθαρτα και τέλεια, ξαφνικά βρεθήκαμε στην φθορά στον πόνο και το κακό. Ο κύριος υπεύθυνος θεωρήθηκε ο Αδάμ. Ο Θεός μπορεί ως “πάνσοφος” να ήξερε τι θα συμβεί, αλλά έπρεπε όπως λένε να αφήσει τον άνθρωπο να αποφασίσει αν θα κλέψει το μήλο της “Γνώσης” που τον οδηγούσε στον θάνατο ή αν θα ήθελε να είναι συνέχεια αποχαυνωμένος στην απόλυτη μαστούρα της ευδαιμονιστικής απραξίας.
Η προφανής επιλογή του που τον έβγαλε από την Νιρβάνα της απραξίας, ήταν και αυτή που έφερε τα πάνω κάτω. Ο Θεός είναι “καλός” όπως λένε και “αγαθός” και δεν είναι αυτός που δημιούργησε το “κακό”, διότι το κακό ήταν επιλογή υποτίθεται του ανθρώπου. Μόνο που εδώ βλέπουμε ότι το κακό προϋπήρχε της κτίσεως. Είναι προφανές λοιπόν ότι όλες οι μεταπτωτικές καταστροφές που επήλθαν από την απόλυτα λογική πράξη του Αδάμ στον μύθο, είναι παράλογες μπαρούφες που δίνουν ψήγματα δικαιολογίας, γιατί ένα φυσιολογικό μυαλό δεν μπορεί να δεχτεί ότι ο πανάγαθος έδωσε και το κακό ή το αφήνει (ενώ υποτίθεται δεν το θέλει) να αναπτύσσεται και έτσι αυτό φαίνεται να κυριαρχεί παντού γύρω μας, και οι χριστιανοί αρέσκονται με αυτό τον τρόπο, να δικαιολογούνται για την μη μοχθηρία του θεού τους. Το επίσης παράλογο είναι να άφησε την πλήρη κατάρρευση του τέλειου κοσμικού δημιουργήματος του, σε ένα διαφοροποιημένο μεταπτωτικό περιβάλλον από μια και μόνο “λάθος απόφαση” ενός από τα δημιουργήματά του. Το θέμα του ότι ακόμα και αν δεν έδωσε αυτούσιο το κακό αλλά την προφανή επιλογή μέσα από την προκλητική και προβοκατόρικη αναζήτηση της “Γνώσης του καλού και του κακού”, δεν την βλέπουν καθόλου αρνητικά οι “φτωχοί τω πνεύματι” νεοαπολογητές.
Φυσικά και αυτό το άχρονο κακό που αναφέρθηκε στο θέμα των εκπεσόντων αγγέλων ήταν και αυτό επιλογή των αγγέλων, όπως μας λένε και όχι του θεού. Τελικά, τόσο στο πνευματικό όσο και στο υλικό τομέα ο θεός των χριστιανών, με βάση την λογική τους, τα έκανε μαντάρα. Αφού ήξερε ότι πριν γίνει η κτίση η ελεύθερη επιλογή ήταν 50-50 όπως και στους αγγέλους, επέμενε να κάνει το πείραμα μετά από τους αγγέλους και στους ταλαίπωρους ανθρώπους, αφού τους δελέασε με τον πακτωλό των “επιδοτήσεων” του παράδεισου τους έδωσε και το κερασάκι της “Γνώσης” και μετά τους χρεοκόπησε από δική τους φυσικά ευθύνη. (Να γιατί ο Αδάμ ήταν...Έλληνας). Είναι προφανές λοιπόν ότι τα παραμύθια αυτά, είναι χειρίστης ποιότητας ακόμα και σε σχέση με την Κοκκινοσκουφίτσα.
Αυτό τελικά που είναι σίγουρο στο μυαλό των χριστιανών, αλλά μόνο σε αυτό το παράδειγμα, οι μόνοι που έχουν επιλογές είναι οι άλλοι όχι ο Θεός. Τις επιλογές του φυσικά τις οποίες βλέπουμε με δικές του ξεκάθαρες οδηγίες για γενοκτονίες, σφαγές κλοπές κλπ στην Βίβλο, αναφέρονται όχι σαν κάτι λάθος, αλλά ως “άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου”, ή σαν το “θεϊκό σχέδιο” που πάντα είναι “καλό” άσχετα αν εμείς δεν καταλαβαίνουμε γιατί, ή μπορούμε με σοφιστείες ή με δήθεν συμβολισμούς να προσεγγίσουμε όπως και το συνηθίζουν. Οι χριστιανοί παίζουν με τις λέξεις, με ψευδοεπιστημονικές και ψευδοφιλοσοφικές εκφράσεις, για να πείσουν ότι αν και λένε ότι ο Θεός τους έκανε τα πάντα, εννοούν ότι έκανε τα πάντα εκτός από το κακό. Η αφοπλιστική λογική τους είναι ότι δεν υπάρχει “κακό” αλλά “απουσία καλού”! Ο Θεός λένε είναι μόνο καλός και όταν βλέπει ότι δεν τον παίρνει η κατάσταση απλά “υποστέλλει την χάρη του”! Με κάτι τέτοιες λογικουρίες ξεχνούν την καθημερινή τους γλώσσα και πρακτική περί κακού, Διαβόλου κ.λπ. και ξάφνου όλα γίνονται αγάπη, μόνο και μόνο και για όσο χρόνο χρειάζεται αυτό σαν επιχείρημα.
Φυσικά αν δεχτεί κάποιος ότι ο Ιεχωβάς τους είναι δημιουργός των πάντων, ορατών τε και αοράτων όπως λένε, δηλαδή όχι μόνο της ύλης αλλά και των ενεργειών ή των καταστάσεων είτε σαν κακό είτε σαν έλλειψη καλού, η ανθρώπινη αντίληψη “καλό - κακό” δεν παύει να είναι αποτέλεσμα της κατανόησης δικών του έργων και ενεργειών κατά τους χριστιανούς, ότι σχετικές χαζομάρες και να λένε για να το αναιρέσουν.

“Ελεύθερη Βούληση”
Κάτι επίσης ενδιαφέρον είναι η δυνατότητα ελεύθερης προαίρεσης στους αγγέλους (πώς αλλιώς θα δικαιολογηθεί η ύπαρξη του Διαβόλου;) που ως γνωστόν υποτίθεται ότι έχει και ο άνθρωπος, που λέγεται και “ελεύθερη βούληση”. Το ότι δεν πιστεύουν μέσα τους (ότι και να λένε έξω τους) η ελεύθερη βούληση για τους χριστιανούς, έχει επανειλημμένα τονιστεί στις σελίδες αυτές, όπως φαίνεται από τον υποχρεωτικό ντετερμινισμό που συνεπάγεται αν υπάρχει έστω και ένας παντογνώστης (που ξέρει δηλαδή ανά πάσα στιγμή την πορεία, εξέλιξη και τέλος των πραγμάτων), όπως και από τις συνεχείς επεμβάσεις του Ιεχωβά στην Αγία Γραφή που προφανώς καταργούσαν τις αντίστοιχες ανθρώπινες βουλήσεις.
Άλλωστε για τους χριστιανούς είναι σε εξέλιξη ένα θεϊκό σχέδιο που έχει συγκεκριμένα στάδια, αρχή μέση και τέλος, δηλαδή πάλι ντετερμινισμός και επιβουλή βούλησης για την οποία υπάρχουν καταγραφές στην Βίβλο, για να πετύχει το σχέδιο. Οι προσευχές τους είναι οι ίδιες βολές στην ελεύθερη βούληση, η δε προσπάθεια τους στην ταύτιση, στην μία θέληση και βούληση του Θεού δηλαδή πάλι κατάργηση της ελεύθερης βούλησης και επικράτηση της μιας συγκεκριμένης βούλησης-ταύτισης που όλοι φασιστικά πρέπει να έχουν, δείχνει το ίδιο. Ο συνεχής λόγος τους ότι ο Θεός, έστειλε την χάρη του, για να βοηθήσει τους “καλούς”, η γνωστή ρήση ότι όλα τα κάνει ο Θεός και ο άνθρωπος μόνο με την βοήθεια του Θεού καταφέρνει ότι κάνει κ.λπ., είναι επίσης βολές στην ελεύθερη βούληση, ή στην ελεύθερη προαίρεση όμως λέγεται κατά κόρον για να τονίζεται στους αφελείς πιστούς ότι το κακό είναι ελεύθερη επιλογή του ανθρώπου και που φυσικά αντιφάσκει με ότι υπόλοιπο λένε, κάνουν και προσεύχονται.
Στις συζητήσεις μαζί τους για τον προφανή επηρεασμό του ανθρώπου από βιολογικούς παράγοντες που πλέον είναι γνωστοί από την επιστήμη, που σημαίνει ότι ο άνθρωπος όταν γεννιέται δεν έχει απόλυτα ελεύθερη βούληση, αλλά επηρεασμένη δομικά μέσα του από το DNA του, οι απολογητές κάνουν επί της ουσίας την πάπια. Φυσικά έχουν κάτι χαζό να πουν όπως πάντα, ότι και αυτή η διαφοροποίηση έχει έρθει εκ Θεού και έχει υπολογιστεί, χωρίς να μας δηλώσουν πρώτον σε ποιο απίθανο θεολογικό δόγμα στηρίζεται αυτή η διαφοροποίηση πέρα από την φαντασία τους (μην ξεχνάτε ότι και στην γέννηση ο άνθρωπος θεωρείται αναμάρτητος εκτός από το προπατορικό αλλά και στο βάπτισμα θεωρούν την πλήρη καθαρότητα από τις αμαρτίες ακόμα και του προπατορικού) και πως η “ελεύθερη βούληση” τελικά κάτω από αυτό το πρίσμα είναι πραγματικά ελεύθερη, αφού μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε φοβερές εξαρτήσεις ή ηθικές παρεκτροπές. Δίνοντας ξεκάθαρα να καταλάβουμε ότι χρησιμοποιούν απόλυτες λέξεις “κλειδιά” για να επηρεάσουν τα πρόβατα που στην πραγματικότητα και οι ίδιοι στο τέλος παραδέχονται ότι έχουν μέσα τους πολύ νερό και πολλές ερμηνείες.

Άχρονο, ομοούσιο και “πανταχού παρών”
Στη γνωστή ιστοσελίδα της ΟΟΔΕ, αγωνίζονται με επιχειρήματα να πείσουν άθεους, ιεχωβάδες, προτεστάντες και δωδεκαθεϊστές για το πόσο απλός και ξεκάθαρος είναι αυτός ο Θεός τους, ο Ιεχωβάς ή ο μεταγενέστερος διαφοροποιημένος τρικέφαλος θεός, και πόσο καλύτερος από των άλλων χρεοκοπημένων θρησκευτικών ιδεοληψιών.
Στο άρθρο “Η διάκριση κτιστού και άκτιστου”, μας λένε ότι τα πάντα εκτός από τον Θεό είναι κτίσματα, και “ψέγει” τους αρχαίους φιλοσόφους που δεν κατάλαβαν τις διανοητικές αρλούμπες τους:

Οτιδήποτε είναι άχρονο και αχώρετο, είναι αναλλοίωτο, και συνεπώς ούτε αρχή έχει, ούτε περιορίζεται στο χώρο, αλλά διαχέεται ως «πανταχού παρόν». Είναι δηλαδή ΟΜΟΟΥΣΙΟ με τον Θεό ως συνάναρχο. Κάτι όμως που βρίσκεται μέσα στον χώρο και τον χρόνο περιοριζόμενο από αυτά, είναι ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ από τον άναρχο Θεό, συνεπώς είναι κτίσμα που έχει την αρχή του στο χρόνο. Αυτή είναι μια βασική διάκριση, που δυστυχώς διέφυγε από πολλούς αρχαίους φιλοσόφους.

Μόνο που αυτή η “ορθόδοξη¨ δήλωση, είναι σε αντίθεση με τις προηγούμενες επίσης “ορθόδοξες” δηλώσεις, αφού οι επίσης άχρονοι άγγελοι (δημιουργήθηκαν πριν την κτίση και την αρχή του χρόνου και τόπου), έχουν αρχή αφού δημιουργήθηκαν από τον Θεό, όπως λένε, δεν είναι πανταχού παρόντες, αλλά κινούνται γρήγορα, ούτε ομοούσιοι όπως μας λένε οι ίδιοι, δημιουργώντας γλωσσικές αμπελοφιλοσοφικές μπαρούφες.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το άρθρο “Κτιστό – Άκτιστο”, λέγοντάς μας για τις χωροχρονικές τους ανησυχίες:

Επειδή θεωρούν τον Θεό να έχει σώμα και να ζει στο χρόνο, δεν κατανοούν, ότι τρία άχρονα πρόσωπα, όπως ο Πατέρας ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, υπάρχοντας εκτός χωροχρόνου, και χωρίς τους περιορισμούς χώρου και χρόνου, είναι πανταχού και πάντα παρόντα. Και τρία πρόσωπα που είναι παντού και πάντα και τα τρία, φυσικά ταυτίζονται κατά την ουσία τους, που δεν την ξεχωρίζει ο χώρος και ο χρόνος και δεν είναι τρεις ουσίες, αλλά μία. Σε αντίθεση με όλα τα κτίσματα, τα οποία ο χωροχρόνος τα διαχωρίζει, και δεν αφήνει τις ουσίες τους να ταυτίζονται όπως η ουσία των Θείων Προσώπων.

Τονίζοντάς μας την δοξασία, ότι όσοι είναι εκτός χωροχρόνου, δηλαδή ο τρικέφαλος θεός όπως ισχυρίζονται, είναι πανταχού παρόντες, πάλι σε αντίθεση με τα της δοξασίας περί αγγέλων, που επίσης δημιουργήθηκαν πριν την κτίση και τον χωρόχρονο.
Σε άλλο άρθρο με τίτλο “H πανταχού παρουσία του Θεού”, ακυρώνει την αρχή αιτίου αιτιατού ως προς το τρικέφαλο αυτό ον που θέλουν σαν θεό, ως εξής:

Ίσως κάποιος εδώ να ρωτήσει: Μα αν ο χρόνος είχε κάποτε μία αρχή, τι υπήρχε πριν από το χρόνο; Η ερώτηση αυτή όμως, δεν έχει κανένα νόημα. ΠΡΙΝ από τον χρόνο, δεν υπήρχε “πριν”. Αυτή η ερώτηση, μοιάζει με το ερώτημα πολλών αθεϊστών, που ρωτούν: “Αν ο Θεός έφτιαξε τα πάντα, το Θεό ποιος τον έφτιαξε;”.

Ξέρουμε πλέον ότι η Μεγάλη Έκρηξη, αν έγινε, δεν έχει πλέον την ανάγκη κανενός εξωτερικού αιτίου. Αυτό μάλλον δεν απασχολεί τους απολογητές αν και θα δούμε ότι έχουν και για αυτά...“θεολογική” εξήγηση! Άλλωστε εδώ τους είναι δύσκολο να κατανοήσουν έστω ότι το “μη νόημα” για το πριν την Έκρηξη, ισχύει ακόμα και για το θεωρούμενο από αυτούς άχρονο Θεό. Βέβαια παρόλα αυτά πάλι αντιφάσκει με τα προηγούμενα επίσης ορθόδοξα στα οποία ακούσαμε ξεκάθαρα, πριν την κτίση υπήρχαν οι άγγελοι εκτός από τον Θεό όπως λέει η καλπάζουσα και συντονισμένη με αρχαία παραμύθια φαντασία τους. Και μπορούμε να φανταστούμε ότι υπήρχε και ένας ολόκληρος πνευματικός ή όπως θέλουν να τον φαντάζονται κόσμο (δεν θα τους το χαλάσουμε, το όνειρο και η φαντασία είναι ενίοτε χρήσιμα).

Ο τρικέφαλος θεός και ο κβαντικός αιθήρ!
Μόνο που οι οοδίτες έχουν και κβαντικές επιστημονικές ανησυχίες, στο άρθρο “Αρχή της Κτίσης και Κβαντική φυσική”, θέλουν να πιάσουν όλες τις περιπτώσεις. Ο Ιεχωβάς, πατέρας του Χριστού και εταίρος του Πνεύματός του, εκτός από αγαπημένο λαό, ηθικές προτιμήσεις, προτροπές και γενοκτονίες που έκανε και που η Βίβλος είναι γεμάτη από τα έργα του, έχει και άλλες ιδιότητες:

Και ποια είναι η αιτία του Big Bang; Ο Θεός. Και ποια είναι η αιτία του Θεού; Ο Θεός δεν έχει αιτία. Μα κάθε αποτέλεσμα έχει μια αιτία. Ο Θεός αποτελεί την εξαίρεση. Άρα, η θεωρία αιτίου - αιτιατού έχει μια τουλἀχιστον εξαίρεση. Και γιατί η εξαίρεση αυτή θα πρέπει να είναι ο Θεός; Γιατί να μην είναι το ίδιο το Big Bang η εξαίρεση, ή γιατί να μην υπάρχει κάτι άλλο πριν από τον Θεό, το οποίο να είναι αυτό η εξαίρεση; Ή γιατί να μη δεχθούμε μια πιο πρώτη αιτία από τον ίδιο τον Θεό;

1. Επειδή οδηγεί σε απειρισμό αιτιών, και απλώς μεταθέτει το πρόβλημα χωρίς ποτέ να το λύνει.
Και:
2. Επειδή αφού ο Θεός είναι άκτιστος, δηλαδή εκτός χρόνου, δεν τίθεται θέμα προηγούμενης αιτίας, γιατί έξω από τον Χωροχρόνο δεν υπάρχει η έννοια του «πριν».

Εδώ όμως πρέπει κατ' ανάγκην να σταθούμε σε μία εσφαλμένη τοποθέτηση ορισμένων συζητητών του θέματος αυτού. Αυτοί λένε: «Η κβαντική φυσική, μας δίνει τη δυνατότητα να δεχθούμε ένα σύμπαν χωρίς πρώτη αιτία, καθώς μπορεί να έχει προκύψει από μια τυχαία κβαντική διακύμανση του κενού».
Ξεκάθαρα πράγματα. Και κάθε νόμος, έχει και νομοθέτη.

1. Είναι σφάλμα να θεωρήσουμε μαζί χωροχρονικά και μη χωροχρονικά όντα με όρους χωροχρόνου (ως αιτίες), γιατί έχουν διαφορετικές ιδιότητες, και
2. Τα κβαντικά σωματίδια τού κενού, δεν εμφανίζονται αυθαίρετα, αλλά η εμφάνισή τους διέπεται από νόμους, που είναι σε τελευταία ανάλυση οι ακόμα πιο βασικές αιτίες ύπαρξης της κτίσης.

Αυτά τα δύο σημεία, απαντούν σε όλες τις θεωρήσεις που λένε ότι δεν χρειάζεται η πρώτη αιτία για τον κβαντικό αιθέρα και για τη δημιουργία τού σύμπαντος.
Είπαμε στα προηγούμενα, ότι ένα ον αχωροχρονικό, το οποίο κατά φιλοσοφική ανάγκη πρέπει να είναι νοήμον, δεν μπορεί να περιορίζεται ως αιτία ούτε στο χώρο, ούτε στο χρόνο, αλλά να τα διαποτίζει πλήρως. Και ένας τέτοιος Δημιουργός, δεν είναι μόνο «υποκινητής» τής μεγάλης έκρηξης, αλλά και συντηρητής τού σύμπαντος. Ότι ορίζει κάθε σωματίδιο στο σύμπαν.

Προσέξτε λοιπόν την εξής εκπληκτική επιβεβαίωση! παντού, σε όλο το Σύμπαν, ο χωροχρόνος λαμβάνει υπόσταση από τον «αυτόματα» εμφανιζόμενο, (αλλά υποκείμενο στους νόμους των πιθανοτήτων) κβαντικό αιθέρα (!!!) (τα θαυμαστικά δικά τους).

Η κατάσταση τους είναι εξαιρετικά αστεία. Αφού μας τά 'πρηξαν τόσους αιώνες με τον ανθρωπομορφισμό του θεού τους (“και καθεζόμενος εκ δεξιών του πατρός...και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης, της βασιλείας του ουκ έστι τέλος, καθ εικόναν και ομοίωσιν κ.λπ. κ.λπ.”), τώρα σε οποιαδήποτε θεωρία της φυσικής θα την αντιγράφουν και θα κολλάνε δίπλα και τον Ιεχωβά τους. Η λογική είναι απλή: Αφού είναι “πανταχού παρών”, αν και “πρόσωπο” ή μάλλον τρία “πρόσωπα”, κολλάνε παντού. Ο Ιεχωβάς λοιπόν και ως “κβαντικός αιθέρας” διαποτίζει τα πάντα και τα συντηρεί, άρα αυτός συντηρούσε και τον Χίτλερ όταν αποφάσιζε τις γενοκτονίες. Άντε τώρα να δείξεις ότι δεν έχει καμία σχέση με το “κακό”.
Αλλά και η ανθρωπομορφική θέση “ο κάθε νόμος έχει τον νομοθέτη του”, εμπεριέχει πολύ άγνοια και θράσος αφού το αναφέρουν στον “άχρονο” και “διάχυτο” παντού Ιεχωβά τους. Διότι οι “νόμοι” της φυσικής ή κάθε επιστήμης είναι συνήθως διαπιστώσεις εμπλοκής αριθμητικών σταθερών τιμών σε ένα καθεστώς ισορροπίας, ή συγκεκριμένων σχέσεων και όχι νόμοι για τους οποίους πρέπει κάποιος να νομοθετήσει. Οι σταθερές αυτές θα μπορούσαν να είναι απλά διαφορετικές άρα και το καθεστώς ισορροπίας επίσης διαφορετικό και το Σύμπαν με άλλα χαρακτηριστικά και ένας πιθανός “θεός” με “θεϊκές”ή “υπερφυσικές” δυνατότητες (όπως μας τον παρουσιάζουν) δεν θα έπρεπε να είχε κανένα πρόβλημα για να “δημιουργήσει” σε αυτό αν ήθελε κάτι.

Η καλοσύνη του Θεού και η Κόλαση
Ξέρουμε ότι για να δουλέψει ο προσηλυτισμός και η υπακοή των προβάτων, χρειάζεται το καρότο και το μαστίγιο. Το καρότο είναι αυτό που θα κερδίσει ο καλός χριστιανός, αν δεχτεί το “αλάθητο” του παπά ή της Εκκλησίας και υποταχθεί στις εξόφθαλμες θεωρήσεις τους. Βέβαια στην Ανατολή δεν το λένε με την απόλυτη έννοια “αλάθητο”, αλλά ευφυώς το ονομάζουν “θεία χάρη” που σηκώνει και λίγο ή αρκετό νερό όποτε χρειαστεί (όποτε δηλαδή οι παπάδες παρεκτρέπονται ως παιδεραστές, ή αργυρώνητοι τότε λένε “ε.. εντάξει δεν παύει να είναι άνθρωπος”). Πρέπει όμως να υπάρχει και μία απειλή για να δουλέψει αυτό, σε ρόλο μαστιγίου και αυτή είναι η κόλαση.
Εδώ έρχεται το αγωνιώδες ερώτημα πως ο “καλός”, ο “πανάγαθος” και ο “δίκαιος” Ιεχωβάς θα τιμωρεί τους ανθρώπους που δεν τον γνώρισαν ή τον παράκουσαν λιγάκι και δεν ζήτησαν συγχώρεση, στην αιώνια Κόλαση. Πως δένει δηλαδή η μία ωραία εικόνα με την σαδιστική άλλη. Σε λογικά μυαλά δεν δένει φυσικά, αλλά στα πρόβατα;
Στο άρθρο “Είναι ο Θεός δίκαιος;”, μας αναφέρουν οι χριστιανοί απολογητές από τον πρώτο τόμο της Φιλοκαλίας το κείμενο που το προσφωνούν “θαυμάσιο”, του αγίου Αντωνίου:

Ο Θεός είναι αγαθός και απαθής και αμετάβλητος. Αν δε κανείς αυτό το θεωρεί εύλογο και αληθές, αλλ’ απορεί πώς ο Θεός χαίρεται μεν για τους αγαθούς ενώ αποστρέφεται τους κακούς και πώς οργίζεται εναντίον εκείνων που αμαρτάνουν ενώ γίνεται ίλεως σε κείνους που τον υπηρετούν και τον λατρεύουν, πρέπει να πούμε ότι ο Θεός ούτε χαίρεται ούτε οργίζεται γιατί η λύπη και η χαρά είναι πάθη. Ούτε με δώρα θεραπεύεται, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι νικιέται με την ηδονή. Δεν πρέπει να κρίνουμε το Θεό με ανθρώπινα μέτρα. Εκείνος είναι αγαθός και ωφελεί μόνο, ποτέ δε βλάπτει, παραμένει πάντα απαθής. Ενώ εμείς εφόσον παραμένουμε αγαθοί, ομοιάζοντες του Θεού, ενωνόμαστε μαζί Του κι όταν γινόμαστε κακοί χωριζόμαστε από τον Θεό, σαν ανόμοιοί Του. Όταν ζούμε με αρετή ακολουθούμε τον Θεό, ενώ όταν γινόμαστε κακοί τον κάνουμε εχθρό μας και βέβαια δεν οργίζεται χωρίς λόγο, γιατί τα αμαρτήματα δεν αφήνουν τον Θεό να μας φωτίζει εσωτερικά αλλά μας ενώνουν με τους τιμωρούς δαίμονες. Αν δε με προσευχές και ελεημοσύνες κερδίζουμε την άφεση των αμαρτιών μας, δε σημαίνει ότι κολακεύουμε και μεταβάλλουμε τον Θεό αλλά ότι με τα καλά μας έργα και την επιστροφή μας σ’ Αυτόν γιατρεύουμε την κακία μας και απολαμβάνουμε πάλι την αγαθότητα του Θεού. Ώστε το να λέμε ότι ο Θεός αποστρέφεται τους κακούς είναι σαν να λέμε ότι ο ήλιος κρύβει το φως του από τους τυφλούς.

Βλέπουμε να συνεχίζουν την αμπελοφιλοσοφία. Ενώ αγωνίζονται να μας πείσουν ότι ούτε χαίρεται ούτε οργίζεται, αφού είναι απαθής σαν Βούδας και μόνο ωφελεί (ποιούς;) πάντως δεν βλάπτει (καλά πλάκα μας κάνουν, τα Σόδομα ή ο Ανανίας και η Σαπφείρῃ, τί ακριβώς ήταν;), αλλά αντιφάσκοντας σχεδόν ταυτόχρονα, μας λένε ότι οργίζεται, αλλά για αυτό έχει καλό λόγο. Μετά μας λένε (όχι εδώ φυσικά), ότι ο Θεός είναι άρρητος και δεν μπορούμε να πούμε τίποτα για αυτόν, ενώ ήδη του έχουν φορτώσει ένα σωρό αντιφάσεις από μόνοι τους όπως αναφέρθηκε ήδη και στο “Σύμβολο της Πίστεως”.
Πάρα κάτω ρωτάει και εξηγεί γιατί φορτωθήκαμε την κατάρα του Αδάμ, όχι από τους θεούσους ούτε από τον Θεό:

Γιατί εκείνοι που δεν αμάρτησαν μαζί με τον Αδάμ πέθαναν όπως κι εκείνος; Ορίστε η απάντηση του αγίου Αναστασίου του Σιναΐτου: “Γίναμε κληρονόμοι της κατάρας του Αδάμ. Δεν τιμωρηθήκαμε σαν να 'χαμε παρακούσει τη θεία εκείνη εντολή μαζί με τον Αδάμ. Αλλά επειδή ο Αδάμ έγινε θνητός, μεταβίβασε την αμαρτία στους απογόνους του. Γίναμε θνητοί, αφού γεννηθήκαμε από θνητό” (Ι. Ν. Καρμίρη, Σύνοψις Δογματικής Διδασκαλίας της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, σ. 38.).

Και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς παρατηρεί: «Ο Θεός δεν είπε στον Αδάμ: “επίστρεψε εκεί απ’ όπου ελήφθης”, αλλά του είπε: “Γή εί και εις γήν απελεύση”. Δεν είπε: “εν ή δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, να πεθάνετε!”, αλλά “εν ή δ' αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, θα πεθάνετε”. Ούτε και πρόσθεσε μετά, “επίστρεψε τώρα στη γή”, αλλά είπε: “Θα επιστρέψεις” (απελεύση) προειδοποιώντας τον μ' αυτόν τον τρόπο, επιτρέποντας δίκαια και όχι εμποδίζοντας εκείνο που θα γίνει» (PG 1157-1160).

Βλέπουμε ότι ο θάνατος δεν ήρθε κατά προσταγή του Θεού αλλά σαν συνέπεια της από μέρους του Αδάμ διακοπής των σχέσεών του με την πηγή της Ζωής, που προκάλεσε η παρακοή του. Και ο Θεός με την καλοσύνη Του τον είχε προειδοποιήσει γι' αυτό.

Φυσικά ο Θεός είναι “καλός” και δεν θα έδινε καμία διαταγή που να φαίνεται ότι ο Θεός θύμωσε ή ενοχλήθηκε. Προσέξτε τα λόγια του κειμένου που είναι όσο πιο ανώδυνα γίνονται, για να δείξουν το πόσο ο δούλος που του έδωσε ο δυνάστης την ύποπτη δυνατότητα να γευτεί Γνώση, τελικά εξαχρειώνεται παρ όλη την αδυναμία του για το οτιδήποτε. Μια αγαθή και “γλυκιά” δήλωση για το πως γεννιόμαστε καταραμένοι κατά την διεστραμμένη φαντασία των χριστιανών. Ας αγνοήσουμε ότι εδώ το αναφέρει ως πριν γίνει το συμβάν (σαν “αγαθή” προειδοποίηση δήθεν) μόνο που αυτό αναφέρθηκε εκ των υστέρων. Εκ των προτέρων ήταν η απειλή που δεν πραγματοποιήθηκε όπως ακριβώς ειπώθηκε “ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε”, όσο και να θέλουν να μας πουν ότι δεν ήταν εκείνη η μέρα αλλά ένα θολό μήνυμα ότι κάποτε θα πεθάνετε, αλλά εκ των υστέρων η δήλωση ήταν σαφής “καὶ ἐξαπέστειλεν αὐτὸν Κύριος ὁ Θεὸς ἐκ τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς ἐργάζεσθαι τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθη. καὶ ἐξέβαλε τὸν ᾿Αδὰμ ” δηλαδή τον πέταξε έξω από τον Παράδεισο της απραξίας και της καλοπερασιάς.
Αλήθεια καταλάβατε αν κληρονομήσαμε ή όχι την κατάρα, γιατί αυτό τι είναι αν δεν είναι κατάρα;...

καὶ τῇ γυναικὶ εἶπε· πληθύνων πληθυνῶ τὰς λύπας σου καὶ τὸν στεναγμόν σου· ἐν λύπαις τέξῃ τέκνα, καὶ πρὸς τὸν ἄνδρα σου ἡ ἀποστροφή σου, καὶ αὐτός σου κυριεύσει... ἐπικατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου· ἐν λύπαις φαγῇ αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου· ἀκάνθας καὶ τριβόλους ἀνατελεῖ σοι, καὶ φαγῇ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ. ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρτον σου, ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς γὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθης... καὶ ἐξέβαλε τὸν ᾿Αδὰμ καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου.

(Γένεσις, 3: 16-24)

Το ερώτημα που γεννιέται εδώ φυσικά πέρα από τα συγκεκριμένα λόγια και τις ενέργειες του Ιεχωβά, είναι κληρονομήσαμε την θνητότητα αλλά όχι την κατάρα; αφού δεν κληρονομήσαμε καμιά αρχαία κατάρα τότε ο Χριστός (ο νέος Αδάμ όπως τον λένε) τι έκανε εδώ; ποια η λογική της Σταύρωσης και της υποτιθέμενης Ανάστασης; Η υποτιθέμενη σωτηρία στον Παράδεισο των πιστών χριστιανών με την ταυτόχρονη τιμωρία των μη πιστών στην Κόλαση, αντισταθμίζει την θνητότητα; Δηλαδή η απόδραση από την αθανασία της τεμπελιάς και της ανυπαρξίας της παραδεισένιας νιρβάνα από την “ελεύθερη βούληση” του Αδάμ να “γνωρίσει”, αντισταθμίζεται από την υποχρέωση (δηλαδή την εθελοντική κατάργηση της ελεύθερης βούλησης) όλων να γίνουν πλέον με δική τους απόφαση νοητικά ευνουχισμένοι, ώστε να αρνηθούν την ανθρώπινη φύση και την νόησή τους που υποτίθεται τους έδωσε ο ίδιος αυτός που ζητάει αυτές τις παραλογίες; Διότι αν τελικά με “ελεύθερη βούληση” επιλέξουν τον άλλο δρόμο θα πάνε στην αιώνια φυλακή της σαδιστικής τιμωρίας. Τι διαφορετικό ακριβώς κάνει μια ανθρώπινη δικτατορία; τι πραγματικό νόημα έχει τελικά για τους χριστιανούς η “ελεύθερη βούληση”; Που κολλάει ο “Θεός της αγάπης” στο σενάριο αυτό που δείχνει την “αγάπη” ενός δικτάτορα;
Μετά ακριβώς μας λένε το αρρωστημένο του θέματος. Φανταστείτε να έχετε ένα τρίχρονο παιδί και να το βάλετε σε ένα κλειστό δωμάτιο με ένα τραπέζι και πάνω ένα γεμάτο πιστόλι ή ένα γλειφιτζούρι με δηλητήριο, θα είχε ο καθείς το δικαίωμα να σας κατηγορήσει για επικίνδυνο, ακόμα και αν του εξηγήσετε όσο καλύτερα μπορείτε ότι δεν πρέπει να το αγγίξει; Είμαι σίγουρος πως θα πείτε ναι, εκτός αν διανοητικά δεν πάει κάτι καλά. Να όμως πως οι χριστιανοί εξωραΐζουν την αντίστοιχη εικόνα που δίνουν στον θεό των κειμένων που προέρχονται από τους βοσκούς της ερήμου.
Λέει ο Θεόφιλος Αντιοχείας:

Το ίδιο το ξύλο της γνώσεως, ήταν καλό και ο καρπός του ωραίος. Δεν ήταν, όπως νομίζουν μερικοί, το ξύλο που είχε τον θάνατο μέσα του, αλλά η παρακοή. Eπειδή δεν υπήρχε κάτι άλλο στον καρπό, παρά μόνο η γνώση. Και η γνώση είναι καλή, όταν τη χρησιμοποιεί κανείς κατάλληλα”

(“Το μεν ξύλον το της γνώσεως αυτό μεν καλόν και ο καρπός αυτού καλός. ου γαρ, ως οίονταί τινες, θάνατον είχεν το ξύλον, αλλ' η παρακοή. ου γαρ τι έτερον ην εν τω καρπώ η μόνον γνώσις. η δε γνώσις καλή, επάν αυτή οικείως τις χρήσηται. τη δε ούση ηλικία όδε Αδάμ έτη νήπιος ην· διο ούπω ηδύνατο την γνώσιν κατ' αξίαν χωρείν”) [προς Αυτόλυκο 2,25].

Οι πατέρες μας διδάσκουν ότι η απαγόρευση της γεύσης του δέντρου της γνώσεως δεν ήταν απόλυτη αλλά πρόσκαιρη. Ο Αδάμ ήταν ένα πνευματικό νήπιο. Δεν είναι όλες οι τροφές καλές για τα νήπια. Μερικές τροφές μπορούν ακόμα και να τα σκοτώσουν, αν και οι ενήλικες θα τις έβρισκαν θρεπτικές. Ήταν καλό και θρεπτικό. Ήταν όμως στερεή τροφή, ενώ ο Αδάμ μπορούσε να χωνέψει μόνο γάλα.

Αρχικά υπάρχει το ερώτημα από που τεκμαίρεται ότι αυτή απαγόρευση ήταν πρόσκαιρη. Το διαχρονικό “μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι” δεν είναι συνέχειά του; Είμαι σίγουρος ότι αρκετοί χριστιανοί επικοινωνούν με τον θεό τους και τους το είπε, αλλά κάπου κάπου θα πρέπει να λένε σε πιο “θεοπρόβλητο” κείμενο αναφέρθηκε ή αν είναι μια από τις γνωστές δικές τους ερμηνείες στο τίποτα. Και φυσικά πέρα από αυτό, περίμεναν από το νήπιο οι χριστιανοί και ο αλλοπρόσαλλος θεός τους, να ξέρει τι πρέπει να φάει; Ας κάνει την δοκιμή ο κάθε λαλίστατος απολογητής και ας βάλει ένα νήπιο σε ένα δωμάτιο και ας του δώσει 10 παιχνίδια και ένα απαγορευμένο, να δούμε πιο θα διαλέξει το νήπιο. Αν έχουν τα κότσια και υποστηρίζουν τέτοιες βλακείες ως αλήθειες και μάλιστα θεοπρόβλητες, να μας δείξουν την χαζομάρα του πειράματος του λεγόμενου θεού τους Ιεχωβά, ακόμα και χωρίς συνέπειες για το νήπιο. Πόσο μάλλον με τις συνέπειες της καταστροφής του περιβάλλοντος, του σύμπαντος όπως θέλουν να μας φορτώσουν, οι απαράδεκτοι.

Ιστορίες του...Διαβόλου
Άλλο ένα θέμα που δεν φαίνεται εδώ αλλά είναι πασίγνωστο και έχει να κάνει με το θέμα της ελεύθερης βούλησης, είναι το θέμα του Διαβόλου που είδαμε νωρίτερα. Ο Διάβολος είναι χριστιανική εφεύρεση, στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται μόνο ο όφις (ο φρονιμότερος όλων -τι ειρωνεία) στην αρχή της Γένεσης και πουθενά αλλού στην Τορά (Γένεση, Έξοδο, Λευιτικό, Αριθμούς, Δευτερονόμιο). Οι δαίμονες είναι εισαγωγή στην εβραϊκή θρησκεία εκ Περσίας (δέστε και στα σχόλια στο “Η ιστορία του Διαβόλου”), και σε κάποια μεταγενέστερα της κείμενα υπάρχουν 2-3 σκόρπιες αναφορές σε κάποιον Σατανά (αντίπαλος), μόνο που είναι άσχετες με το θέμα και του Διαβόλου και του όφι. Βοηθάει ιδιαίτερα στην μετάθεση της ευθύνης χωρίς φυσικά να την αποσύρει. Η λογική είναι ο Αδάμ ήταν μωρό δεν φέρει δα τόση μεγάλη ευθύνη εξαπατήθηκε από την γυναίκα, αλλά και αυτή εξαπατήθηκε από τον όφι δηλαδή όπως τον μεταφράζουν οι χριστιανοί τον Διάβολο, μόνο που ο Διάβολος είναι και αυτός άγγελος, δηλαδή δημιούργημα του Θεού που επίσης πήρε τον κακό δρόμο. Άσχετο, αλλά έχει ενδιαφέρον: Στην Γένεση κυριολεκτικά η μόνη τιμωρία στον όφι ήταν προφανώς να του κόψει τα πόδια και έκτοτε να σέρνεται με την κοιλιά.
Όπως είδαμε όμως ο Ιεχωβάς κατά τους χριστιανούς αν και είναι ο δημιουργός όλων δεν φταίει γιατί έκανε την δημιουργία έτσι, δεν δημιούργησε τις κακές καταστάσεις, αυτές βγήκαν από μόνες τους, αυτός μόνο μία κατάσταση δημιούργησε την αγάπη, για τις υπόλοιπες δεν φέρει καμιά ευθύνη. Το ερώτημα είναι φταίει ή όχι ο άνθρωπος, έχει κρίση και ελεύθερη βούληση ή όχι; Αν ναι γιατί εμπλέκεται ο Διάβολος; Μα γιατί βοηθάει στο να δικαιολογεί το κακό ως κάτι το δυνατό, πάνω από τα μέτρα του ανθρώπου, αλλά όχι εκ Θεού (γιατί τότε η θρησκεία θα ήταν δυϊστική -εκεί απέβλεπε και η ευφάνταστη τριαδικότητα, στο να μην οδηγηθεί στο δυισμό: Καλός Χριστός - Κακός Ιεχωβάς), όπως πιστεύουν, κάτι που οδηγεί στην μετάνοια, στην συγχώρεση και την εμπλοκή των παπάδων για βοήθεια. Έτσι η περίφημη κρίση του ανθρώπου υποβιβάζεται, εμφανίζονται ενοχές, όχι τόσο για κακή κρίση αλλά γιατί παρασύρθηκε ο άνθρωπος από τον εχθρό του θεού του. Δηλαδή πάντα είναι εξαρτώμενος από ισχυρές δυνάμεις και οι δυνατότητες του είναι ελάχιστες, να πιστεύει όσο πιο πολύ μπορεί για να μην ενδώσει στην φύση του, που υποτίθεται πήρε από τον ίδιο τον κριτή του.

Τελικά, πόσο άσχημα είναι στην Κόλαση;
Σε άλλο άρθρο, που αναφέρεται όπως λέει στα “Σφάλματα των σύγχρονων δωδεκαθεϊστών”, γράφει η ΟΟΔΕ για το τι αγωνίζεται υποτίθεται ένας χριστιανός:

Ο άνθρωπος από τη φύση του, έχει τη δυνατότητα να ενωθεί και να γίνει όμοιος με το Θεό, δηλαδή από «κατ’ εικόνα» Θεού, να γίνει «καθ’ ομοίωσίν» Του. Αυτό επιτυγχάνεται με την ένωση με το Άγιο Πνεύμα αρχικά, και τελικά με όλη την Αγία Τριάδα. Λόγω αυτής της ένωσης με τον άχρονο και άναρχο Θεό, ο άνθρωπος (είτε εν ζωή με το σώμα του, είτε ως ψυχή μετά θάνατον, εν αναμονή της αναστάσεως), μπορεί να βιώσει την αϊδιότητα του Θεού. Μπορεί να ευρεθεί στην εκτός χωροχρόνου κατάσταση του Θεού, γινόμενος έτσι όχι κατά φύσιν αλλά κατά χάριν αθάνατος και άναρχος! Πρόκειται για μια κατάσταση αιώνια και άπειρη, όσο άπειρος είναι ο Θεός στον οποίο καλούνται να μοιάσουν. Όσοι είναι ενωμένοι με τον τρόπο αυτό με το Θεό, βιώνουν όλο το χρόνο, παρελθόν και μέλλον, ως παρόν. Μπορούν να «δουν» ακόμα και τη δημιουργία του Κόσμου, καθώς βιώνουν την ίδια την ύπαρξη του Θεού.

Βλέπετε ότι μπορεί ο καθείς να γίνει “άχρονος” κατά “χάριν” όμως όχι κατά φύσιν. Δηλαδή “θα είναι” αλλά δεν θα “είναι”. Πέρα από την αμπελοφιλοσοφία όμως δεν θέλουν να μας πουν ότι αν δεν το κάνει αυτό θα πάει στα καζάνια, όχι προσέξτε την διατύπωση:

Πολύ περισσότερο, ο Θεός δεν κατασκεύασε οποιαδήποτε κόλαση. Κόλαση και Παράδεισος είναι ο ίδιος ο Θεός κατά την ορθόδοξη πίστη. Η αγάπη Του είναι τόση, που δεν σταματά ποτέ να περιμένει το πλάσμα του, (ως το τέλος του χρόνου), ό,τι κακό κι αν έχει κάνει αυτό. Το πλάσμα είναι αυτό που κολάζεται ή ευτυχεί, ανάλογα με το σώμα της αναστάσεως που λαμβάνει. Αν δηλαδή αυτό το σώμα είναι φωτεινό, ή σκοτεινό. Το πλάσμα είναι αυτό που επιλέγει αν η αγάπη του Θεού θα είναι γι’ αυτό χαρά ή θλίψη στην αιωνιότητα. Γιατί το πλάσμα είναι που ικανοποιείται ή δυσαρεστείται από την ίδια την αγάπη που δείχνει ο Θεός σε όλους. Το πλάσμα λοιπόν αυτοβασανίζεται ή χαίρεται από την αποδοχή ή όχι της αγάπης του Θεού. Κι επειδή ο χρόνος κάποτε τελειώνει, η κατάσταση αυτή βιώνεται αιώνια, μια και κάθε πρόοδος εκεί, βιώνεται άχρονα.

Σε ειδικό άρθρο για το θέμα “Η χριστιανική θέση για τον Παράδεισο και την Κόλαση”, αναφέρει:

Ησαϊας 33/λγ΄ 11-16: «…Οι αμαρτωλοί εν Σιών θέλουσι τρομάξει. Τρόμος θέλει καταλάβει τους υποκριτάς, … Τις μεταξύ ημών θέλει κατοικήσει μετά του κατατρώγοντος πυρός; Τις μεταξύ ημών θέλει κατοικήσει μετά των αιωνίων καύσεων;… Ο περιπατών εν δικαιοσύνη… ούτος θέλει κατοικήσει εν τοις υψηλοίς.

Προσέξτε ποιος θα κατοικήσει στις αιώνιες καύσεις!!! Όχι μόνο οι άδικοι, αλλά και οι δίκαιοι! Βλέπετε ότι είναι ο ίδιος τόπος; Και τον τόπο που οι αμαρτωλοί τον φοβούνται, οι δίκαιοι τον θεωρούν «υψηλή κατοικία», τιμητική.
[...]
Στο χέρι μας λοιπόν είναι, το αν θα βιώσουμε την ημέρα εκείνη την Χάρη τού Θεού ως "πυρ" ή ως "φως". Η επιλογή είναι δική μας.

Έχει ενδιαφέρον το πως από το κείμενο του Ησαΐα (ασχέτως το τι σχέση έχει αυτό με την χριστιανική κόλαση και πως ερμηνεύεται), όπως το παραθέτουν αποκομμένο, βγαίνει ότι θα κατοικήσουν εκεί και οι άδικοι και οι δίκαιοι. Μα ακόμα και να διαβάσει κάποιος το κείμενο εδώ, θα καταλάβει ότι οι “δίκαιοι” όχι μόνο θα πάνε σε υψηλό σπήλαιο όπως λέει αλλά σε τελείως διαφορετικό από το σημείο της μάχης, ασχέτως αν στην διαδρομή περάσουν από τον τόπο της καταστροφής και ασχέτως αν οι συγκεκριμένοι τιμωρημένοι θα είναι έθνη σε αντιδιαστολή με τους Εβραίους. Μέσα στο πλαίσιο του χρυσώματος του χαπιού, πρέπει να αιτιολογήσει (ασχέτως αν κάτι θυμίζει από την γνωστή Κόλαση) ότι είναι ο ίδιος τόπος, ίδιο πυρ.
Στο παρόμοιο άρθρο “Παράδεισος και Κόλαση στην Ορθόδοξη Παράδοση”, λέει μέσες άκρες το ίδιο ανώδυνο χρυσωμένο χάπι:

Παράδεισος και κόλαση είναι η ίδια πραγματικότητα.
[...]
Συνεπώς, παράδεισος και κόλαση δεν είναι απλώς ανταμοιβή και τιμωρία (καταδίκη), αλλά ο τρόπος με τον οποίο βιώνουμε καθένας μας τη θέα του Χριστού, ανάλογα με την κατάσταση της καρδιάς μας. Ο Θεός ουσιαστικά, δεν τιμωρεί, μολονότι για παιδαγωγικούς λόγους και στη Γραφή γίνεται λόγος για τιμωρία.
[...]
Η εμπειρία του παραδείσου ή της κολάσεως είναι υπέρ λόγον και αίσθησιν. Είναι άκτιστη πραγματικότητα και όχι κτιστή.

Και φυσικά συμφωνεί και ο μπαμπάς τους ο Μεταλληνός.
Αντίστοιχα, στην σελίδα της Μονής Βατοπεδίου, γνωστής στο πανελλήνιο για την “ορθόδοξη” αφιερωμένη στον Μαμμωνά οικονομική της δραστηριότητα με εξώχωρες εταιρείες, αγοροπωλησίες εκτάσεων-φιλέτων και μετοχών, την ορθόδοξη επίσης πολιτική και δικαστική διαπλοκή της, καθώς και για τις σχέσεις της με το διεθνές jet set. Στο άρθρο με τίτλο “Οργίζεται ο Θεός;”, αναρωτιέται ο επίσκοπος Αχελώου Ευθυμίου, αλλά προφανώς έχει την απάντησή του, στο ίδιο ακριβώς κλίμα:

Ο Θεός ως αμετάβλητος ούτε χαίρεται ούτε λυπάται. Η λύπη και η χαρά φανερώνει μεταβολή. Ο Θεός ως αγαθός δεν βλάπτει ποτέ κανένα αλλά πάντοτε μόνον ωφελεί παραμένοντας πάντοτε απαθής. Εμείς εφόσον παραμένουμε αγαθοί, μοιάζουμε με τον Θεό και ενωνόμαστε μαζί του· όταν όμως γινόμαστε κακοί, χωριζόμαστε από τον Θεό.
[...]
γ) Η παιδαγωγική ενέργεια του Θεού: Ο Μ. Βασίλειος, ειδικότερα, διδάσκει ότι οι έννοιες «οργή» και «θυμός» του Θεού αναφέρονται στην παιδαγωγική ενέργεια του Θεού: «Θυμώνει ο Θεός με σκοπό να ευεργετήσει τους αμαρτωλούς. Δεν τιμωρεί για να καταστρέψει, αλλά για να οδηγήσει σε μετάνοια και επανόρθωση. Η θεϊκή φωτιά καθαρίζει τη φωτιά της αμαρτίας που μας σπρώχνει σε ανόητες και βλαβερές επιθυμίες». Λόγω δε των ιατρικών του γνώσεων, ο Μέγας αυτός πατέρας της Εκκλησίας παρομοιάζει τον «θυμό» με τη διάγνωση του γιατρού και την «οργή» με τη χειρουργική επέμβαση.
[...]
Η «οργή του Θεού» επομένως είναι η έλλειψη και η απουσία του Θεού, που θεληματικά και ελεύθερα επιλέγει ο άνθρωπος για τη ζωή του. Το ότι όμως δεν μπορούμε να ζήσουμε σε άλλη ατμόσφαιρα παρά μόνο σ' αυτή του Θεού, μήπως είναι ένα φιλάνθρωπο μέτρο του Δημιουργού για να μη μας χάσει ποτέ; Μήπως τελικά είμαστε αιχμάλωτοι της αιώνιας αγάπης του Θεού;

Πέρα από τους ανθρωπομορφισμούς που έρχονται σε αντίθεση πάλι με τα “επιστημονικά” τσιτάτα που διαβάσαμε πριν, βλέπουμε την γλυκανάλατη τοποθέτηση ότι “μην φαντάζεστε φωτιές και καζάνια, δεν είναι τόσο κακός ο Θεός μας”.
Ας δούμε μια διαφορετική άποψη γιατί οι σύγχρονοι απολογητές θα μας τρελάνουν. Πάντα τις ίδιες χαζομάρες πρόβαλαν για την Κόλαση οι χριστιανοί, τα μέλη της μίας Εκκλησίας που είναι η ίδια και απαράλλαχτη όπως την έφτιαξε υποτίθεται ο Χριστός, ή θα τρελαθούμε τελείως;
Να τι λέει ο Αυγουστίνος Καντιώτης, που δεν μασάει τα λόγια του :

Όταν φτάσει η τελευταία εκείνη ημέρα, θα γίνει χωρισμός! Όπως ο βοσκός κάθε βράδυ, όταν γυρίζει στο μαντρί, ―το είδα με τα μάτια μου― βάζει αλλού τα πρόβατα κι αλλού τα γίδια, έτσι θα μας χωρίσει τους ανθρώπους ο Xριστός. Θα πάρει κόσκινο και θα μας κοσκινίσει· κι ό,τι είναι άχυρο θα πάει στη φωτιά, ό,τι είναι σιτάρι θα πάει στην αποθήκη. Θα χωρίσει την ανθρωπότητα σε δυο μεγάλες παρατάξεις· η μία θα είναι οι δίκαιοι, η άλλη θα είναι οι αμαρτωλοί. Kαι στους αμαρτωλούς, που θα πάνε στα αριστερά του, θα πει λόγια φοβερά ο Xριστός· «Πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ετοιμασμένον τώ διαβόλω και τοίς αγγέλοις αυτού» (Mατθ. 25,41).
[...]
Kαι τότε ο Xριστός θα πει λόγο, που δεν είπε ποτέ άλλοτε. Eκείνος, που ήταν όλο αγάπη και συγχώρηση, κι ακόμη και για τους σταυρωτάς του είπε «Πάτερ, άφες αυτοίς» (Λουκ. 23,34), τώρα είναι ο ίδιος που έρχεται από τον ουρανό και ενώπιον όλου του κόσμου λέει· «Πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού».
[...]
Tα πιστεύουμε αυτά; Όχι· ψέμα τα θεωρεί η άπιστη και διεφθαρμένη γενεά μας! Ευρισκόμαστε σε χρόνια απιστίας. Tα παλιά χρόνια η γιαγιά έλεγε στο εγγόνι της· Παιδάκι μου, μην πεις ψέμα, θα κολαστείς... O παπάς ο αγράμματος έλεγε στο ποίμνιό του: “Kοιτάξτε καλά, μην κλέβετε, μην ατιμάζετε, μη σφάζετε, θα πάτε στην κόλαση”... Tρέμανε την κόλαση· και η γή ήταν παράδεισος. Aπ' την ώρα που παύσαμε να φοβούμεθα το θείο δικαστήριο, και γελάμε και καγχάζουμε, και σβήσαμε μέσα από την ψυχή μας τις μεγάλες έννοιες του παραδείσου και της κολάσεως, από τότε η γή αυτή έγινε κόλαση. δεν θες ν’ ακούς για κόλαση; να η κόλαση! Kαι δεν φοβάσαι την κόλαση; έρχεται όμως η κόλαση. Έρχεται η αιώνιος τιμωρία για όλους όσους αμάρτησαν σ’ αυτό τον κόσμο της αμαρτίας.

Βλέπετε αγαπητοί ότι έχουμε μια λίγο πιο παλιά θέση του Καντιώτη, αυτή που ίσχυε σχεδόν απαράλλαχτη για 14 αιώνες από τότε που εγκαταστάθηκε με την βία αυτή η απαράδεκτη θρησκεία, και τον σύγχρονο τρόπο εξωραϊσμού της από τους σύγχρονους απολογητές για να κρύψουν το βρώμικο της υπόβαθρο, για να καλύψουν τις λογικές αντιφάσεις, για να ομορφύνουν και να διαιωνίσουν τα αρχαία παραμύθια που θεωρούν θέσφατα γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος βαρέθηκε τις φοβιστικές αηδίες.
Επειδή τα παρακάτω κείμενα από την Καινή Διαθήκη, ούτε η ΟΟΔΕ ούτε ο Μεταλληνός ή οι άλλοι σύγχρονοι εξωραϊστές παραθέτουν, μελετήστε τα και ξαναδιαβάστε μετά τις βλακείες της ΟΟΔΕ και υπολοίπων για να καταλάβετε την διγλωσσία των χριστιανών και την απύθμενη υποκρισία τους...

Καὶ ὃς ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, καλόν ἐστιν αὐτῷ μᾶλλον εἰ περίκειται λίθος μυλικὸς περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ βέβληται εἰς τὴν θάλασσαν. καὶ ἐὰν σκανδαλίζῃ σε ἡ χείρ σου, ἀπόκοψον αὐτήν· καλὸν σοί ἐστι κυλλὸν εἰς τὴν ζωὴν εἰσελθεῖν, ἢ τὰς δύο χεῖρας ἔχοντα ἀπελθεῖν εἰς τὴν γέενναν, εἰς τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον, ὅπου ὁ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτᾷ καὶ τὸ πῦρ οὐ σβέννυται. καὶ ἐὰν ὁ πούς σου σκανδαλίζῃ σε, ἀπόκοψον αὐτόν· καλὸν σοί ἐστιν εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν χωλόν, ἢ τοὺς δύο πόδας ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὴν γέενναν, εἰς τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον, ὅπου ὁ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτᾷ καὶ τὸ πῦρ οὐ σβέννυται. καὶ ἐὰν ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζῃ σε, ἔκβαλε αὐτόν· καλὸν σοί ἐστι μονόφθαλμον εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἢ τοὺς δύο ὀφθαλμοὺς ἔχοντα ἀπελθεῖν εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός, ὅπου ὁ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτᾷ καὶ τὸ πῦρ οὐ σβέννυται. πᾶς γὰρ πυρὶ ἁλισθήσεται, καὶ πᾶσα θυσία ἁλὶ ἁλισθήσεται. καλὸν τὸ ἅλας· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας ἄναλον γένηται, ἐν τίνι αὐτὸ ἀρτύσετε; ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς ἅλας καὶ εἰρηνεύετε ἐν ἀλλήλοις.

(Κατά Μάρκον, 9: 42-50)

λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ ᾿Αβραὰμ καὶ ᾿Ισαὰκ καὶ ᾿Ιακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.

(Κατά Ματθαίον, 8: 11-12)

ὥσπερ οὖν συλλέγεται τὰ ζιζάνια καὶ πυρὶ καίεται, οὕτως ἔσται ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος τούτου. ἀποστελεῖ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ, καὶ συλλέξουσιν ἐκ τῆς βασιλείας αὐτοῦ πάντα τὰ σκάνδαλα καὶ τοὺς ποιοῦντας τὴν ἀνομίαν, καὶ βαλοῦσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν.

(Κατά Ματθαίον, 13: 40-43)

῞Οταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων.
[...]
τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

(Κατά Ματθαίον, 25: 31-46)

Καὶ ἄλλος ἄγγελος τρίτος ἠκολούθησεν αὐτοῖς λέγων ἐν φωνῇ μεγάλῃ· εἴ τις προσκυνεῖ τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ, καὶ λαμβάνει τὸ χάραγμα ἐπὶ τοῦ μετώπου αὐτοῦ ἢ ἐπὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς πίεται ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ κεκερασμένου ἀκράτου ἐν τῷ ποτηρίῳ τῆς ὀργῆς αὐτοῦ, καὶ βασανισθήσεται ἐν πυρὶ καὶ θείῳ ἐνώπιον τῶν ἁγίων ἀγγέλων καὶ ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου. καὶ ὁ καπνὸς τοῦ βασανισμοῦ αὐτῶν εἰς αἰῶνας αἰώνων ἀναβαίνει, καὶ οὐκ ἔχουσιν ἀνάπαυσιν ἡμέρας καὶ νυκτὸς οἱ προσκυνοῦντες τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ, καὶ εἴ τις λαμβάνει τὸ χάραγμα τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.

(Αποκάλυψη, 14: 9-11)

Καὶ εἶδον θρόνον μέγαν λευκὸν καὶ τὸν καθήμενον ἐπ᾿ αὐτῷ, οὗ ἀπὸ προσώπου ἔφυγεν ἡ γῆ καὶ ὁ οὐρανός, καὶ τόπος οὐχ εὑρέθη αὐτοῖς. καὶ εἶδον τοὺς νεκρούς, τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς μικρούς, ἑστῶτας ἐνώπιον τοῦ θρόνου, καὶ βιβλία ἠνοίχθησαν· καὶ ἄλλο βιβλίον ἠνοίχθη, ὅ ἐστι τῆς ζωῆς· καὶ ἐκρίθησαν οἱ νεκροὶ ἐκ τῶν γεγραμμένων ἐν τοῖς βιβλίοις κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν. καὶ ἔδωκεν ἡ θάλασσα τοὺς νεκροὺς τοὺς ἐν αὐτῇ, καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ ᾅδης ἔδωκαν τοὺς νεκροὺς τοὺς ἐν αὐτοῖς, καὶ ἐκρίθησαν ἕκαστος κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν. καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ ᾅδης ἐβλήθησαν εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρός· οὗτος ὁ θάνατος ὁ δεύτερός ἐστιν. καὶ εἴ τις οὐχ εὑρέθη ἐν τῇ βίβλῳ τῆς ζωῆς γεγραμμένος, ἐβλήθη εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρός.

(Αποκάλυψη, 20: 11-15)

τοῖς δὲ δειλοῖς καὶ ἀπίστοις καὶ ἐβδελυγμένοις καὶ φονεῦσι καὶ πόρνοις καὶ φαρμακοῖς καὶ εἰδωλολάτραις καὶ πᾶσι τοῖς ψευδέσι τὸ μέρος αὐτῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῇ καιομένῃ ἐν πυρὶ καὶ θείῳ, ὅ ἐστιν ὁ θάνατος ὁ δεύτερος.

(Αποκάλυψη, 21: 8)

μὴ θαυμάζετε τοῦτο· ὅτι ἔρχεται ὥρα ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως.

(Κατά Ιωάννην, 5: 28-29)

ἤδη δὲ καὶ ἡ ἀξίνη πρὸς τὴν ρίζαν τῶν δένδρων κεῖται· πᾶν οὖν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται.

(Κατά Ματθαίον, 3: 10)

Σας φαίνεται το “βαλοῦσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων”, και όλα τα υπόλοιπα, να έχουν σχέση με τα γλυκανάλατα και αθώα ερμηνευτικά της ΟΟΔΕ και των απολογητών; Είναι τυχαίο που παραθέτουν κυρίως από την Παλαιά Διαθήκη, όπου βρίσκουν άσχετα χωρία για να υποστηρίξουν την βλακώδη “εκσυγχρονισμένη” θεωρία τους; Η εικόνα του πανάγαθου Ιεχωβά πως φαίνεται από αυτά τα κείμενα; Δεν δείχνουν πιο σαφή την εικόνα του απαράδεκτου επιστήμονα που κάνει ανήθικα πειράματα, όπως δείξαμε στον επίλογο του άρθρου για το “Σύμβολο της Πίστεως”;

Επίλογος
Είναι προφανής η εκσυγχρονιστική τάση εξωραϊσμού των χριστιανικών δοξασιών στις σελίδες που είδαμε. Σε άλλες συνθήκες, δηλαδή αν (απ)αρνιόντουσαν την θεωρούμενη αυθεντία και την δήθεν θεϊκή αποκάλυψη, δηλαδή αν γινόντουσαν άλλη θρησκεία, θα το βλέπαμε συμπαθητικά σαν μια προσπάθεια εξορθολογισμού της απαράδεκτης εσχατολογίας, μόνο που η Εκκλησία και οι χριστιανοί έχουν ένα μεγάλο πρόβλημα, που το κρύβουν όσο μπορούν κάτω από το χαλί. Η ύπαρξη των ίδιων των κειμένων της Βίβλου που οι ίδιοι θεωρούν θεοπρόβλητα ή ίσως και θεόσταλτα, και της ίδιας της χριστιανικής γραμματείας τόσων αιώνων, που τονίζει ακριβώς το απαράδεκτο τους δόγμα από το οποίο δεν μπορούν να κρυφτούν. Το δόγμα αυτό όσο και να το παρουσιάσεις σαν παρθένα δεν αλλάζει, πόρνη θα παραμείνει πάντα. Θα υπάρχει εκεί και θα περιμένει τους επόμενους χριστιανούς “Ταλιμπάν” να το πάρουν κατά γράμμα ή με την δική τους εξαιρετική ερμηνεία (από τις χιλιάδες που χωράνε σε σκοτεινά κείμενα χωρίς λογική) και να στήσουν ένα νέο θεοκρατικό Βυζάντιο ή μια νέα Ιερά Εξέταση, στηριγμένη στις απίθανες μυθολογικές διδαχές προϊστορικών νομαδικών φυλών για να μας φέρουν πάλι στον Μεσαίωνα.