Τα δύο αδέλφια που νίκησαν τους Άρχοντες Του Θανάτου...

Θα σας διηγηθώ την πτώση της Ξιμπάλμπα και πως δύο νεαρά αδέλφια κατάφεραν με την πονηριά τους και νίκησαν κατά κράτος τους Άρχοντες του Θανάτου....

Πριν όμως ξεκινήσουμε, ας πούμε λίγα πράγματα για το λεγόμενο, ομαδικό «Μεσοαμερικανικό Παιχνίδι με Μπάλες» ή «juego de pelota» στα Ισπανικά, ή «Πίτζ» στην γλώσσα των Μάγια ή «Ολαμαλιζτλί» στα σύγχρονα Νουάτλ. Το συγκεκριμένο παιχνίδι και οι παραλλαγές του ήταν ευρύτατα διαδεδομένο σε όλες τις φυλές που κατοικούσαν στις περιοχές του αρχαίου Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής. Παιζόταν συνήθως από 2 έως 4 παίκτες, οι οποίοι χτυπούσαν μία λαστιχένια (!) μπάλα, κατασκευασμένη από το χυμό λάτεξ του δέντρου των πεδιάδων με την επιστημονική ονομασία «Casstilla elastica». Είχαν ανακαλύψει ότι αναμιγνύοντας τον χυμό του συγκεκριμένου δέντρου με τον χυμό μίας ποικιλίας αναρριχητικού φυτού με την ονομασία Ιπόμαια η Πορφυρή (η λεγόμενη και «Πρωινή Δόξα»), μπορούσαν να μετατρέψουν τα λεπτά πολυμερή του ακατέργαστου λάτεξ σε εύκαμπτο λάστιχο. Το μέγεθος της μπάλας κυμαινόταν από 25 έως 30 εκατοστά και ζύγιζε από 1,5 έως 2,7 κιλά. Φορούσαν επίσης προστατευτικό εξοπλισμό στο κεφάλι, τους λαγόνες, τα χέρια και τα πόδια. Οι παίκτες χτυπούσαν την μπάλα με τους μηρούς, αν και σε κάποιες παραλλαγές επιτρεπόταν το χτύπημα με τα γόνατα ή τους αγκώνες. Η ομάδα που είχε στην κατοχή της την μπάλα για περισσότερη ώρα, κέρδιζε. Σε μία άλλη παραλλαγή, η ομάδα που έστελνε την μπάλα μέσα από ένα πέτρινο στεφάνι περισσότερες φορές, κέρδιζε. Το συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν εξαιρετικά σημαντικό στις κουλτούρες των λαών της Μεσοαμερικής• υπάρχουν αποδείξεις ότι πολλάκις η ομάδα που έχανε, θυσιαζόταν για να ευχαριστήσει τους θεούς...

Έχοντας πει τα ανωτέρω και για χάρη της παρακάτω ανάρτησης, οι όροι «παιχνίδι» και «παίκτες» ανταποκρίνονται στο λεγόμενο «Μεσοαμερικανικό Παιχνίδι με Μπάλες» και στους «Παίκτες Μπάλας»... Πάμε λοιπόν!

 Στην παράδοση των Κίτσε Μάγια, ο Ένας και Έβδομος Χουναχπού ήταν η πρώτη γενιά των Δίδυμων Ηρώων. Αυτά τα αγόρια ήταν παθιασμένοι παίκτες. Ήταν τόσο καλοί αλλά και τόσο θορυβώδεις όταν έπαιζαν, που ενόχλησαν τους Άρχοντες του Θανάτου. Έτσι λοιπόν οι αφέντες του Κάτω Κόσμου έστειλαν αγγελιοφόρους για να τους προσκαλέσουν σ’ένα παιχνίδι. Τους είπαν να φέρουν την μπάλα τους και τον εξοπλισμό τους. Όμως τα αδέλφια, υποψιασμένα, τα έκρυψαν κάτω από τα καδρόνια του σπιτιού της μητέρας τους.

Ξεκίνησαν τότε για την Ξιμπάλμπα, το βασίλειο των Αρχόντων του Θανάτου. Στην βάση ενός λόφου, κατάφεραν να περάσουν με ασφάλεια ένα ποτάμι γεμάτο ακόντια, μετά ένα ποτάμι γεμάτο αίμα και τέλος ένα ποτάμι από πύον. Όταν έφτασαν στην αίθουσα του θρόνου των Αρχόντων του Θανάτου, τους χαιρέτησαν ονομαστικά. Όμως αυτοί δεν ήταν οι Άρχοντες, αλλά ξύλινα σμιλευμένα αντίγραφα. Αυτή ήταν μία ακόμη δοκιμασία, και απέτυχαν. «Δεν πειράζει, νεαροί» είπαν οι Άρχοντες του Θανάτου «Καθίστε». Οι δίδυμοι κάθισαν κατευθείαν σ’ένα πυρωμένο πάγκο και πετάχτηκαν όρθιοι αμέσως. Άλλη μία αποτυχημένη δοκιμασία. Για αυτές τους και άλλες πολλές αποτυχίες, θυσιάστηκαν και τα κορμιά τους θάφτηκαν κάτω από το γήπεδο της Ξιμπάλμπα.

Όμως το κεφάλι του Ενός Χουναχπού τοποθετήθηκε στην διχάλα ενός δέντρου. Εκεί, μία παρθένα με το όνομα «Γυναίκα του Αίματος» πλησίασε το δέντρο και ο Ένας Χουναχπού της μίλησε. Και όταν εκείνη πλησίασε ακόμη περισσότερο και άπλωσε το χέρι της, την έφτυσε. Το σάλιο του Ενός Χουναχπού γέννησε παιδιά στην μήτρα της Γυναίκας του Αίματος και εκείνη έφερε στον κόσμο τους Δίδυμους Ήρωες, τον Χουναχπού και τον Ξιμπαλάνκε.

Και να πώς έμαθαν οι Δίδυμοι Ήρωες ότι ήταν προορισμένοι να γίνουν μεγάλοι παίκτες: Προσπαθούσαν να φτιάξουν έναν κήπο, αλλά κάθε φορά που καθάριζαν τα χαμόκλαδα, τα ζώα του δάσους τα ξαναέβαζαν στην θέση τους. Προσπάθησαν να πιάσουν τα ζώα, αλλά δεν τα κατάφερναν ώσπου τελικά έπιασαν έναν αρουραίο. Κράτησαν την ουρά του πάνω από την φωτιά ( γι’αυτό από τότε οι αρουραίοι δεν έχουν τρίχωμα εκεί), και άρχισαν να τον σκοτώνουν όταν ο αρουραίος διαμαρτυρήθηκε, μιλώντας γρήγορα. «Κοιτάξτε, εσείς δεν είσαστε φτιαγμένοι για κηπουροί» στρίγκλησε «Υπάρχει κάτι που είσαστε καλύτεροι, και θα σας το πω με αντάλλαγμα λίγο φαγητό».

Και ο αρουραίος τους είπε πως ο πατέρας τους και ο θείος τους ήταν σπουδαίοι παίκτες και ότι ήταν κομμένοι και ραμμένοι να γίνουν και εκείνοι σπουδαίοι. «Το μόνο που χρειάζεστε είναι εξοπλισμό» είπε ο αρουραίος «Και τυχαίνει να ξέρω που έκρυψαν τον δικό τους».
Αλλά ο αρουραίος δεν ήθελε να πιαστεί από την γιαγιά των Διδύμων. Έτσι τον άφησαν ελεύθερο μέσα στους τοίχους και ζήτησαν από την γιαγιά τους να φάνε και να πιούνε. Το σταμνί του νερού ήθελε γέμισμα, γιατί το είχαν αδειάσει στα κρυφά. Έτσι η γιαγιά τους πήγε στο πηγάδι και τα αγόρια άφησαν ελεύθερο ένα κουνούπι που τρύπησε το σταμνί, με αποτέλεσμα να αδειάζει κάθε φορά που το γέμιζε. Ενώ έλειπε λοιπόν, ο αρουραίος χτύπησε το δοκάρι που κρατούσε τον εξοπλισμό και την μπάλα στην θέση τους και αυτά έπεσαν κάτω...

Έπαιζαν αμέριμνοι λοιπόν όπως ο πατέρας και ο θείος τους πριν από αυτούς. Οι χαρούμενες φωνές τους ακούγονταν μέχρι την Ξιμπάλμπα. Οι Άρχοντες του Θανάνου προσβλήθηκαν• αυτοί οι Δίδυμοι δεν ήταν περισσότεροι ταπεινοί από τους προηγούμενους. Έτσι έστειλαν αγγελιοφόρους για να τους προσκαλέσουν σ’ένα παιχνίδι στην Ξιμπάλμπα. Ράγισε η καρδιά της γιαγιάς τους καθώς σκεφτόταν ότι θα έχανε τα εγγόνια της όπως έχασε τους γιούς της πριν από αυτούς.

Αλλά αυτή η γενιά πέτυχε εκεί που η πρώτη γενιά απέτυχε. Γνώριζαν ότι οι Άρχοντες του Θανάτου περίμεναν να τους χαιρετίσουν ονομαστικά. ΄Ετσι ο ένας Δίδυμος ξερίζωσε μία τρίχα από το πηγούνι του και αυτή μετατράπηκε σε κουνούπι. Και το κουνούπι πήγε και τσίμπησε τον πρώτο Άρχοντα του Θανάτου. Μόνο που δεν υπήρξε αντίδραση γιατί δεν ήταν πραγματικός αλλά ένα ξύλινο αντίγραφο. Τότε το κουνούπι τσίμπησε έναν πραγματικό Άρχοντα, ο οποίος άφησε μία κραυγή. «Τί συμβαίνει;» ρώτησε ο διπλανός του, καλώντας τον με το όνομά του. Και τότε το κουνούπι τσίμπησε και τους άλλους Άρχοντες και ο κάθε ένας από αυτούς φώναξε και ο διπλανός του τον ονόμασε και έτσι οι Δίδυμοι έμαθαν όλα τα ονόματα. Έτσι μπήκαν στην αίθουσα του θρόνου της Ξιμπάλμπα και δήλωσαν ότι δεν θα έλεγαν κουβέντα σε ξύλινες κούκλες.

«Τότε καθίστε», είπαν οι Άρχοντες, σφίγγοντας τα δόντια απογοητευμένοι.
«Σιγά μην καθίσουμε στην μαγειρική εστία» ανταπάντησαν οι Δίδυμοι.

Οι Άρχοντες λοιπόν προκάλεσαν τους Διδύμους σε μία σειρά δοκιμασιών στις διάφορες ειδικές «Οικίες», σίγουροι ότι τα αδέλφια θα αποτύγχαναν.

Στην Σκοτεινή Οικία τους έδωσαν έναν πυρσό και δύο αναμμένα πούρα. Υποτίθεται ότι έπρεπε να τα επιστρέψουν στην ίδια κατάσταση το πρωί. Ο πατέρας και ο θείος τους άφησαν τον πυρσό να σβήσει και κάπνισαν τα πούρα. Όμως οι Δίδυμοι Ήρωες ήξεραν καλύτερα. Αντάλλαξαν την σβησμένη φωτιά του πυρσού με τα λαμπερά κόκκινα φτερά της ουράς ενός παπαγάλου Μακάο και έχωσαν πυγολαμπίδες στις άκρες των πούρων για να φαίνονται αναμμένα.

Όταν τους έστειλαν στην Οικία των Λεπίδων, κοφτερές λεπίδες και ξυράφια υποτίθεται ότι θα τους έκαναν κομμάτια. Έπεισαν όμως τις λεπίδες ότι η δουλειά τους ήταν να πετσοκόβουν ζώα και όχι Δίδυμους Ήρωες! Και όταν τους έστειλαν στην Οικία των Ιαγουάρων, απόσπασαν την προσοχή των τζάγκουαρ ταίζοντάς τα με κόκκαλα. Στην Παγωμένη Οικία κατάφεραν να επιζήσουν φυσώντας και κλειδώνοντας έξω το κρύο και η Πύρινη Οικία δεν τους μετέτρεψε σε στάχτες, αλλά τους έκαψε ελαφρά, δίνοντας στο δέρμα τους ένα χρυσοκάστανο χρώμα.

Όταν τους έστειλαν στην Οικία των Νυχτερίδων ήταν η ώρα να κάνουν το πρώτο τους λάθος, σύμφωνα με το πεπρωμένο τους. Ο Χουναχπού αποφάσισε να κοιτάξει μέσα από το φυσοκάλαμό του εάν είχε ξημερώσει. Καθώς το έκανε, μία νυχτερίδα του έκοψε το κεφάλι και αυτό κύλησε στο γήπεδο της Ξιμπάλμπα. Ο αδελφός του κάλεσε τότε τα ζώα και ζήτησε από το καθένα τους να φέρει το αγαπημένο του φαγητό. Το Κοατί (ένα είδος ρακούν) έφερε μία κολοκύθα και με την βοήθεια των θεών μετατράπηκε σε νέο κεφάλι για τον Χουναχπού. Στο μεταξύ, καθώς τελείωσαν οι δοκιμασίες, οι Δίδυμοι είπαν σ’ένα λαγό να κρυφτεί έξω από το γήπεδο.

Όταν οι Άρχοντες του Θανάτου ξεκίνησαν το παιχνίδι, χρησιμοποίησαν το κεφάλι του Χουναχπού ως μπάλα. Καθ’όσον τους αφορούσε, αυτό τους καθιστούσε αυτομάτως νικητές. Όταν όμως κλώτσησαν την μπάλα, ο Ξιμπαλάνκε απέκρουσε το κεφάλι του Χουναχπού, στέλνοντάς το προς τα εκεί που ήταν κρυμμένος ο λαγός. Ο λαγός άρχισε να χοροπηδά και οι Άρχοντες τον πέρασαν για την μπάλα που αναπηδούσε και έτρεξαν να τον προφτάσουν.
Τα αγόρια έβαλαν το κεφάλι του Χουναχπού στην θέση του και την κολοκύθα στο γήπεδο. Όταν το παιχνίδι ξαναξεκίνησε και ο Ξιμπαλάνκε έδωσε μία δυνατή σπρωξία στην κολοκύθα, εκείνη άνοιξε και όλοι σπόροι της χύθηκαν στο χώμα. Οι Δίδυμοι Ήρωες είχαν νικήσει τους Άρχοντες της Ξιμπάλμπα αφού δεν υπήρχε πλεον μπάλα για να συνεχιστεί το παιχνίδι.

Επομένως οι Άρχοντες του Θανάτου, με όλα τους τα κόλπα και τις δοκιμασίες, δεν μπόρεσαν να σκοτώσουν τους Δίδυμους Ήρωες. Όμως τα αγόρια ήξεραν ότι έπρεπε να πεθάνουν πρώτα για να ολοκληρωθεί η περιπέτειά τους. Ήξεραν ότι οι Άρχοντες του Θανάτου θα τους σκότωναν από κακία. Οπότε όταν παρουσιάστηκαν ξανά μπροστά στους Άρχοντες και εκείνοι τους προκάλεσαν σ’ένα διαφορετικό παιχνίδι, ήξεραν ότι επρόκειτο για κόλπο. «Βλέπετε εκείνον τον ψηλό φούρνο;» ρώτησαν οι Άρχοντες «Στοίχημα ότι δεν μπορείτε να πηδήσετε από πάνω του 4 φορές».
«Δεν θα αποτύχουμε» είπαν τα αγόρια και χωρίς καθυστέρηση πήδηξαν μέσα στις φλόγες.

Εκεί ήταν που έκαναν το μεγαλύτερο λάθος τους οι Κύριοι του Κάτω Κόσμου• αντί να πετάξουν τον Ξιμπαλάνκε και του Χουναχπού από έναν λόφο ή να κρεμάσουν τα κορμιά τους να σαπίσουν από ένα δέντρο, άλεσαν τα κόκκαλά τους σε μία μυλόπετρα και τα πέταξαν σ’ένα ποτάμι. Αυτός ήταν και ο μοναδικός τρόπος να γυρίσουν πίσω στην ζωή τα αδέλφια. Και γύρισαν, πρώτα ως γατόψαρα και μετά ως άνθρωποι...

Μόνο που τώρα η εξωτερική τους εμφάνιση ήταν διαφορετική. Έμοιαζαν σαν κουρελήδες ζητιάνοι, το είδος που γυρνούσε και διασκέδαζε τον κόσμο χορεύοντας και κάνοντας ταχυδακτυλουργικά κόλπα για να κερδίσει τα προς το ζην. Και τα κόλπα τους ήταν απίθανα!! Έκαψαν ένα σπίτι και το ξανάχτισαν σαν καινούργιο αμέσως. Θυσίασαν ακόμη ο ένας τον άλλον, ξαπλώνοντας κάτω από την λεπίδα και στην συνέχεια πετάγονταν ζωντανοί ξανά. Τα νέα της παράστασης διαδόθηκαν και όπως ήταν φυσικό, οι Άρχοντες του Θανάτου τους κάλεσαν για μία συγκεκριμένη παράσταση.

Οι Άρχοντες του Θανάτου απαίτησαν να θυσιαστεί ένας σκύλος και να αναστηθεί. Και όταν το έκαναν, ζήτησαν από τα αδέλφια να κάνουν το ίδιο και με έναν άνθρωπο. Και όταν το έκαναν και αυτό, ζήτησαν από τα αδέλφια να θυσιάσουν ο ένας τον άλλο. Έτσι ο Ξιμπαλάνκε κομμάτιασε τον δίδυμο αδελφό του και έβγαλε την καρδιά του. Τότε άρχισε να χορεύει και διέταξε τον Χουναχπού να σηκωθεί και να τον συνοδεύσει. Και όταν ο Χουναχπού σηκώθηκε ως καινούργιος, οι Άρχοντες του Θανάτου φρένιασαν από την χαρά και τον θαυμασμό τους!

«Κάντε το τώρα και σε εμάς!!» φώναξαν. Και έτσι οι Δίδυμοι θυσίασαν τον Έναν και τον Έβδομο Θάνατο, τους ισχυρότερους από τους Άρχοντες του Κάτω Κόσμου, μόνο που δεν τους έφεραν πίσω στην ζωή. Και οι υπόλοιποι κατάλαβαν ότι ηττήθηκαν και από εκείνη την ημέρα η Ξιμπάλμπα έχασε την δόξα της.

Οι Δίδυμοι πήραν το κεφάλι του Ενός Χουναχπού από το δέντρο που κρεμόταν και το έβαλαν πίσω στο κορμί του και τον ξαναζωντάνεψαν. Τον άφησαν σ’ένα τιμημένο μέρος δίπλα από το γήπεδο της Ξιμπάλμπα. Και τότε οι Δίδυμοι Ήρωες, ο Ξιμπαλάνκε και ο Χουναχπού, έχοντας εκπληρώσει την ηρωική αναζήτησή τους, ανήλθαν στους ουρανούς και έγιναν ο Ήλιος και το Φεγγάρι αντίστοιχα...

Αυτή είναι η ιστορία των πανέξυπνων Δίδυμων Ηρώων και ελπίζω να την απολαύσατε όσο και εγώ όταν την πρωτοδιάβασα!!

Η Δημιουργία του Κόσμου, όπως την φαντάζονταν οι Μάγια!!

"ΠΟΠΟΛ ΒΟΥΧ''

 Προοίμιο - Αυτή είναι η αρχή των αρχαίων παραδόσεων αυτού του μέρους που ονομάζεται Κιτσέ. Εδώ θα γράψουμε. Θα ξεκινήσουμε να λέμε τις ιστορίες της Δημιουργίας, την προέλευση όλων όσων έγιναν στην ακρόπολη των Κιτσέ, ανάμεσα στους ανθρώπους του έθνους Κιτσέ.

Εδώ θα μιλήσουμε για την σπορά και την αυγή του κόσμου από τον Δημιουργό και τον Πλάστη, Εκείνην που Γέννησε Παιδιά και Εκείνον που Χάρισε Γιούς, όπως ονομάζονται, μαζί με τον Χουναχπού Πόσουμ και τον Χουναχπού Κογιότ, τον Μεγάλο Λευκό Χοίρο και το Κοατί, την Τεπεού και το Φτερωτό Ερπετό, την Καρδιά της Λίμνης και την Καρδιά της Θάλασσας, τον Δημιουργό της Πράσινης Γης και τον Δημιουργό του Γαλάζιου Ουρανού, όπως αποκαλούνται.

Αυτοί συνολικά μνημονεύονται και αποκαλούνται Μαία και Πατριάρχης, που τα ονόματά τους είναι Ξιπιγιακόκ και Ξιμουκάνε, η Προστάτιδα και Εκείνος που Προσφέρει Καταφύγιο, Διπλά Μαία και Διπλά Πατριάρχης όπως αποκαλούνται στις παραδόσεις των Κιτσέ. Έδωσαν φωνή σε όλα τα πλάσματα και επιτέλεσαν τον σκοπό τους με αγνότητα και αλήθεια.

Αυτή την διήγηση θα γράψουμε σύμφωνα με τους νόμους των Θεών και του Χριστιανισμού. Θα αποκαλύψουμε τα πάντα γιατί δεν υπάρχει πλέον τρόπος ώστε το Πόπολ Βουχ να είναι ορατό, ο τρόπος να βλέπουμε τα πράγματα καθαρά ήρθε από την θάλασσα. Το αρχικό βιβλίο υπάρχει και γράφτηκε στην αρχαιότητα, αλλά οι μάρτυρές του και εκείνοι που το μελέτησαν κρύβουν τα πρόσωπά τους. Σπουδαία είναι η διήγηση της δημιουργίας και της βλάστησης όλου του ουρανού και της γης, στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Όλα μετρήθηκαν τότε και χωρίστηκαν σε τέσσερα μέρη, διπλασιάζοντας και τραβώντας τα σχοινιά της μήτρας του ουρανού και της μήτρας της γης. Έτσι δημιουργήθηκαν οι τέσσερεις γωνίες, οι τέσσερεις πλευρές όπως λέγεται από τον Δημιουργό και τον Πλάστη, την Μητέρα και τον Πατέρα της ζωής και όλης της δημιουργίας, εκείνη που έδωσε πνοή και εκείνον που έδωσε καρδιά, εκείνους που έδωσαν ζωή και έδωσαν καρδιά στο ατέρμονο φως, το παιδί του φωτός που γεννήθηκε από γυναίκα και ο γιός του φωτός που γεννήθηκε από άνδρα, εκείνοι που ήταν σπλαχνικοί και σοφοί σε όλα, σε όλα όσα υπάρχουν στον ουρανό και την γη, στις λίμνες και στην θάλασσα.

Ο Αρχέγονος Κόσμος

Τα πάντα βρίσκονταν σε εκκρεμότητα• αρχέγονη ενέργεια σε σιγή, δόνηση και ζύμωση. Τα πάντα ήταν ακίνητα και κενά, όπως κενή εμφανιζόταν και η ουράνια έκταση.

Δεν υπήρχαν ακόμη άνθρωποι, ούτ’ ένα ζώο, ούτε πουλιά, ψάρια, καβούρια, δέντρα, πέτρες, ούτε σπήλαια ή βάραθρα και κοιλάδες στη Γη, ούτε βλάστηση, ούτε δάση. Μόνο ο ουρανός υπήρχε.

Δε φαινόταν ακόμη καθαρά το πρόσωπο της Γης• μόνο ύδατα λιμνάζοντα• η θάλασσα σε ηρεμία και ο ουρανός ακίνητος σε όλη την έκταση• τίποτ’ άλλο που να είχε το χάρισμα της συμπυκνωμένης ύπαρξης. Ακινησία και σιγή μες το σκοτάδι της νύχτας. Τίποτα δεν εξέπεμπε κανέναν ήχο• τίποτα δεν ήταν όρθιο.

Μόνο ο Δημιουργός και ο Πλάστης, ήταν εκεί, μες το πράσινο νερό, και γύρω τους φως. Τα σπέρματα των πραγμάτων είχαν τεθεί από Εκείνους, με όλη την αγνότητα ανάμεσα στα ύδατα. Σπέρματα πρωταρχικά που εμφανίζονταν, σαν το κετσάλ, καλυμμένα με φτερά πράσινα και μπλε Γι’ αυτό ονομάζονται Γκ'ουκουμάτς (Κρυμμένο Φίδι καλυμμένο από φτερά κετζάλ) και Τεπέου (Εκείνη που έχει έρθει από μακριά) οι Προγεννήτορες. Ήταν μεγάλοι σοφοί, μεγάλοι στοχαστές. Γι’ αυτό, το Σπέρμα των όσων υπήρχαν στον ουρανό λέγεται «Καρδιά του Ουρανού», που είναι το όνομα του Θεού.

Ο Λόγος του Πλάστη και Δημιουργού έφτασε ως την Τεπέου, την Απόκρυφη Μεγαλοπρέπεια, που προσέτρεξε με τον Γκουκουμάτς, στη σκοτεινιά της νύχτας. Μίλησαν η Τεπέου και ο Γκ'ουκουμάτς μεταξύ τους, και αλληλοσυμβουλεύτηκαν. Κι όταν με διαλογισμό ήρθαν σε συμφωνία, ένωσαν το Λόγο τους και τη Σκέψη τους.

Αγάπη υπήρξε μεταξύ τους μες το φως που τους περιέβαλλε. Τότε άρχισαν να γεννιούνται τα πλάσματα. Όταν συμβούλεψε ο ένας τον άλλον γύρω από τη δημιουργία των δέντρων και των λοιπών φυτών, άρχισαν να δημιουργούνται τα δέντρα, τα φυτά, όπως κι όλα τα υπόλοιπα χόρτα και οι θάμνοι.

Ξαναμίλησαν μεταξύ τους και δημιουργήθηκε η ζωή. Και άρχισε η δημιουργία των πραγμάτων. Τα πάντα έγιναν στην καταχνιά της νύχτας κατ’ εντολήν της Καρδιάς του Ουρανού, που λέγεται Χουρακάν (Τυφώνας).

Τρία ήταν τα πνεύματα του Ουρανού: η πρώτη εντολή ήταν η επονομαζόμενη Κακουλχά Χουρακάν (Κεραυνός). Η δεύτερη, Τσι’ιπί Κακουλχα (Μικρός ή Τελευταίος Κεραυνός). Και η τρίτη Ράσα Κακουλχά( Αληθινός Κεραυνός). Αυτές οι τρεις εντολές είναι ο τρόπος πνευματικής επικοινωνίας της Καρδιάς του Ουρανού με την Τεπέου και τον Γκ'ουκουμάτς.

Η Τεπέου κι ο Γκ'ουκουμάτς αλληλοσυμβουλεύτηκαν και πάλι γύρω απ’ τη ζωή και τη δημιουργία, γιατί έπρεπε ν’ ανατείλει και να σπείρουν για να φυτρώσει έτσι η ζωή κι έπρεπε να ορίσουν αυτά που θα χρησίμευαν ως τροφή και θρέψη. Εξέφρασαν έτσι τη βούλησή τους:
- Να έλθει το πλήρωμα του κενού! Ν’ αποτραβηχτούν γοργά τα ύδατα και ν’ απελευθερώσουν το χώρο! Να εγερθεί η Γη και να ενοποιηθεί!

 Και μόλις είπαν αυτά τα λόγια, δημιουργήθηκε ο Κόσμος. Από τα ύδατα ανέβλυσε στάλα-στάλα η ομίχλη και, όταν το επίπεδο των υδάτων χαμήλωσε, εμφανίστηκαν τα βουνά, που την ίδια στιγμή μεγάλωσαν.

Μόνο μέσω αυτής της θαυμαστής φυσικής ορμής, γεννήθηκε η Γη.
Και σε μια στιγμή άρχισαν χωρίζονται τα ποτάμια, να φυτρώνουν και ν’ αναπτύσσονται τα βουνά και πάνω τους πεύκα του λιβανιού κοπάλ και κυπαρίσσια στις κοιλάδες και στις πλαγιές.

Βλέποντας ότι τα πάντα είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει, χάρηκε ο Γκ'ουκουμάτς και είπε:
- Είναι καλή η εντολή σου, Χουρακάν. Και η δική σου, Τσι’ιπί Κακουλχά. Και η δική σου, Ράσα Κακουλχά.

Όλοι απάντησαν:
- Τα πλάσματά μας θα τελειοποιηθούν και θα ολοκληρωθεί το έργο τους.

Κι έτσι δημιουργήθηκε, ως πρώτο βήμα, η Γη, με τα βουνά και τις κοιλάδες της. Ξεχώρισαν μεταξύ τους τα ρεύματα του νερού κι έγιναν ποτάμια και πολλά ρυάκια που κατέβηκαν απ’ τα ψηλά βουνά προς τις κοιλάδες.

Και η Γη σχηματίστηκε, όταν δημιουργήθηκε από την Καρδιά του Ουρανού και την Καρδιά της Γης, όπως ονομάζονται αυτοί που αρχικά τη γονιμοποίησαν όταν ο ουρανός ήταν ακόμη σε εκκρεμότητα και η Γη βρισκόταν βυθισμένη μες τα νερά.

Με αυτόν τον τρόπο τελειοποίησαν το έργο τους, που είχαν εκτελέσει μετά από πολλή σκέψη και διαλογισμό γύρω από την ευτυχή του ολοκλήρωση..."

Έτσι δημιουργήθηκε ο Κόσμος σύμφωνα με τους Κιτσέ Μάγια, αγαπημένοι Μυθολόγοι.

Ποιος και γιατί εξαφανίζει τα αρχαία χειρόγραφα

Τα τελευταία χρόνια στις περισσότερες έδρες σπουδών του εξωτερικού, δυστυχώς όμως όχι και στις ελληνικές πανεπιστημιακές έδρες, υπάρχει μια αλλαγή στάσης απέναντι στα αρχαία ελληνικά συγγράμματα. Μετά την ανακάλυψη του αστρολάβου των Αντικυθήρων και των λειτουργιών που εκτελούσε, πολλοί ειδήμονες αντιλήφθηκαν ότι αυτά που γνώριζαν για την Αρχαία Ελλάδα είναι ελλιπέστα
τα.
Ο υπολογιστής των Αντικυθήρων υπολογίζει τις κινήσεις των αστεριών και είναι για την αρχαιότητα υψηλής τεχνολογίας και από πλευράς ακρίβειας κατασκευής και από πλευράς μαθηματικής δομής (οι Αμερικανοί έχουν φέρει ειδικό τομογράφο για να «δούν» στο εσωτερικό του και ίσως πλέον ότι έχει μέσα «διαφορικά» γρανάζια). Αντιλήφθηκαν, λοιπόν, ότι αυτό που ονομάζουμε μυθολογία είναι ουσιαστικά και σε μεγάλο βαθμό κωδικοποιημένη, κρυφή ιστορία η οποία αποκρύπτεται εσκεμμένα από αφανή κέντρα, που προωθούν την Παγκοσμιοποίηση.

Για να κατασκευαστει ένα τέτοιο μηχάνημα πρέπει να γνωρίζουν άψογα μεταλλουργία (φαντάζεστε τι χρειάζεται για να φτιαχτεί ένα γρανάζι, ενός εκατοστού;Πόσο καθαρό πρέπει να είναι το μέταλλο;πώς φτιάχτηκε τόσο λεπτό έλασμα Πώς κόπηκαν όλα τα δόντια ίσα;).Φυσικά αυτός που έφτιαξε το μηχάνημα γνώριζε το ηλιοκεντρικό σύστημα γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσε το μηχάνημα τις κινήσεις των πλανητών. Το τραγικό για την Ελλάδα και κάποιες άλλες χώρες του εξωτερικού είναι ότι διδάσκει ακόμα στα σχολεία όλων των βαθμίδων ότι οι Έλληνες πίστευαν ότι η Γή είναι επίπεδη και επιπλέει στα νερά. Οι κατεστημένες λοιπόν αντιλήψεις περί μυθολογίας είναι μεσαιωνικές και πρέπει να αρχίσει μια νέα αντίληψη η οποία ήδη κατοχυρώνεται με καινούριες έρευνες και ανακαλύψεις.

Πώς φτάσαμε να διδασκόμαστε για την Ινδοευρωπαϊκή καταγωγή των Ελλήνων από το κέντρο της Ασίας και για την καταγωγή του ελληνικού αλφαβήτου από το φοινικικό όταν δεν έχουν βρεθεί πινακίδες ή άλλα αρχαιολογικά ευρήματα που να πιστοποιούν την ύπαρξη Ινδοευρωπαϊκού πολιτισμού όπως αναφέρεται στην κεντρική Ασία; Όλοι ξέρουμε ότι από το σύνολο της ελληνικής βιβλιογραφίας έχει σωθεί μόνο το 2% και αυτό το 2% είναι χιλιάδες βιβλία.Πώς γίνεται εμείς, πήραμε το αλφάβητο από τους Φοίνικες, φτιάξαμε τεράστιο πολιτισμό και αφήσαμε χιλιάδες συγγράμματα ενώ οι Φοίνικες, οι υποτιθέμενοι του αλφαβήτου δεν έχουν αφήσει ούτε βιβλία, ούτε μαρμάρινες πλάκες σε ελληνική αλφάβητο και φυσικά ούτε αστρονόμους ούτε φιλόσοφους. Ούτε έναν για δείγμα. Η απάντηση για αυτά τα παράδοξα βρίσκεται αν εξετάσει κανείς ποια κέντρα προωθούν την Ινδοευρωπαϊκή θεωρία και ποιοι τους χρηματοδοτούν.Τον τελευταίο χρόνο ένα επιπλέον στοιχείο και περίεργο γεγονός δημιουργεί περισσότερα ερωτηματικά:

Η ιστορία ξεκινάει όταν ο Μ. Ναπολέων κατέλαβε το Βατικανό και έστειλε ανθρώπους του να ερευνήσουν τις απέραντες στοές με τις βιβλιοθήκες του.
(Είναι γνωστό στους ερευνητές ότι υπάρχουν χιλιάδες παμπάλαια συγγράμματα στις στοές του Βατικανού, κυρίως στην αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα, τα οποία δεν είναι κάν αρχειοθετημένα. Τελευταία έχει αρχίσει η αρχειοθέτησή τους).

Κάποια από τα βιβλία τα κατάσχεσε, τα πήρε στο Παρίσι για να τα μελετήσουν οι Γάλλοι καθηγητές ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Ελληνας Αθανάσιος Σταγιρίτης Τότε ο μόνος τρόπος μελέτης ήταν η ανάγνωση και η κράτηση σημειώσεων καθώς δεν ήταν εύκολη η αντιγραφή).

Μετά την ήττα του Ναπολέοντα το Βατικανό τα διεκδίκησε δικαστικά και τα ξαναέκλεισε στα υπόγειά του και δεν επιτρέπεται η μελέτη τους από τους ερευνητές(;)
Ο Σταγιρίτης με τις σημειώσεις του μετά από χρόνια εξέδωσε πέντε τόμους οι οποίοι εκδόθηκαν λίγο πριν το θάνατό του.Το περίεργο είναι ότι το Βατικανό ενοχλήθηκε και προφασιζόμενο πνευματικά δικαιώματα ζήτησε και πέτυχε την απόσυρση των βιβλίων από την αγορά εκείνης της εποχής.

Ξαφνικά ένας εκδότης παραλαμβάνει άγνωστο πώς, μικροφίλμ με τα βιβλία του Σταγειρίτη και επανεξέδωσε τα βιβλία. Κυκλοφόρησαν σε κάποια αντίτυπα και είναι δύσκολο να βρεθούν, εκτός από κάποια βιβλιοπωλεία της Αθήνας κυρίως, με τον τίτλο ΩΓΥΓΙΑ.

Οταν οι αρχαίοι ήθελαν να μιλήσουν για την αρχαία ιστορία τους τότε έλεγαν: «Την εποχή του Ωγύγου, έγινε το τάδε γεγονός….». Ο Ωγυγος ήταν πανάρχαιος πρόγονος για τους αρχαίους μας προγόνους.Τότε έγινε ο κατακλεισμός του Ωγύγου (η αρχαία ελληνική Μυθιστορία αναφέρει τρείς κατακλεισμούς, σε αντίθεση με τη Παλαιά Διαθήκη που περιγράφει μόνο έναν).Ωγυγία λοιπόν είναι η Ιστορία των αρχαίων μας προγόνων , οι Τιτάνες,οι Θεοί, οι ήρωες,οι άθλοι τους,πρέπει να θεωρούνται πια πραγματικά γεγονότα και πολλά πανεπιστήμια του εξωτερικού πραγματοποιούν τις έρευνές τους με βάση αυτή τη παραδοχή(ψάξτε τις έρευνες στην Λατινική Αμερική, στην Ινδονησία, την αποστολή της Μυθωδίας με ραδιοτηλεσκόπιο στο Διάστημα-θα να φερθούμε σε άλλο άρθρο). Το γεγονός ότι κι εμείς τους ονομάζουμε μύθους και όχι παραμύθια δείχνει ότι έχουν κάποιο μακρινό συμβολισμό; Γιατί δεν κυκλοφορούν αυτά τα βιβλία; Οποιος μπορέσει να βρει αντίτυπο και να το μελετήσει πραγματικά αξίζει…

Κατά τον ίδιο τρόπο έχει χαθεί τα τελευταία χρόνια η εγκυκλοπαίδεια του «Ηλίου» η οποία κυκλοφορούσε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 70. Ηταν η πιο γνωστή και εμπεριστατωμένη εγκυκλοπαίδεια στην Ελλάδα την οποία εξέδιδε ο Ιωάννης Πασάς. Μετά το θάνατό του μεγάλος εκδοτικός οίκος αγόρασε τα πνευματικά δικαιώματα από τη σύζυγό του αντί πολύ μεγάλης αμοιβής, για να την επανεκδόσει, έτσι ισχυρίστηκε.Αλλά παρόλο που πλήρωσε πολλά για τα δικαιώματα δεν την επανεξέδωσε ποτέ, απεναντίας εκδόθηκε μια άλλη μικρή από τον ίδιο εκδοτικό οίκο στην οποίαν είχαν σβηστεί οι σημαντικές έρευνες του Ιωάννη Πασά για την Αρχαία Ελλάδα,προωθούσε την Ινδοευρωπαϊκή καταγωγή και το Φοινικικό αλφάβητο.Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Σήμερα, από την εγκυκλοπαίδεια«΄Ηλιος» κυκλοφορούν μόνο κάποιοι τόμοι σε παλαιοπωλεία και ενώ έχει ζητηθεί από πολλούς εκδότες η εξαγορά των δικαιωμάτων για να επανεκδοθεί, ο «εκδοτικός αυτός» οίκος αρνείται να την εκδώσει αλλά και να πουλήσει τα πνευματικά δικαιώματα.Προφανώς κάποιοι δεν θέλουν να επανεκδοθεί και δεν ενδιαφέρονται για το οικονομικό όφελος της επανέκδοσής της.Το φαντάζεστε; Κάποιοι έδωσαν εκατομμύρια για να θάψουν την εγκυκλοπαίδεια Είναι φανερό ότι ζούμε σε πολύ σκοτεινές εποχές.

Πλανεμένες Αγάπες

Όταν χαμηλώνει το φως, μόνο τότε , οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά μεταξύ τους. Και τότε αναπόφευκτα, μέσα στο σκοτάδι ¨φωτίζεται ¨ η ψυχική τους γύμνια και απομακρύνονται, όχι γιατί παύουν να είναι αγκαλιασμένοι αλλά γιατί δεν ευδοκιμούν οι αγάπες στο σκοτάδι, δε δύναται το πνευματικό λυκόφως ανθρώπινες ψυχές να ζεστάνει. Και τότε ¨φαίνεται¨ πως αγαπιέσαι και αγαπάς, μα έλα τώρα, γράφω στο φως, μην αυταπατάς τον εαυτό σου, ¨φαίνεται¨ και το ¨φαίνεσθαι¨ ομοίως αρέσκεται στο χαμηλό φως, στο χαμερπές, στο κίβδυλο, στο ανέστιο, στο ερυθρό! «Δε σου φαίνεται πως άμα χαμηλώσομε το φως της λάμπας αγαπούμαστε πιο πολύ;»[1].

Κινδυνεύεις δε να ζήσεις – να ζήσεις άραγε; – μία ολόκληρη ζωή σε αυτή την ανόητη ψευδαίσθηση, δήθεν ότι πληρείς την άκριτη διανοητική και συναισθηματική σου ένδεια στην έρημο της αγάπης, στην έρημο του ζοφώδους και απεχθούς περισσεύματος της αποδοχής, μίας αποδοχής πλανεμένης που εδραιώνεται και μυσταγωγείται στα σκοτάδια και ¨εκ φύσεως¨ και ένεκα του ¨χώρου¨ δεν αντέχει να θεαθεί και να επιβιώσει στο φως.

Υπό την έννοια αυτή γράφω ότι αγάπες στο σκοτάδι, αγάπες που στηρίχθηκαν και επισφράγισαν υποσχέσεις εκατέρωθεν στο λυκόφως της παρασημαντικής συναισθηματικότητας, στη βιασύνη να αποδεχτείς και να ακόμη πιο γρήγορα να αποδώσεις, αγάπες τέτοιες λέγω, δεν υπάρχουν, ως αγάπες τούτες δε λογίζονται.

Περισσεύει όμως, ξεχύνεται ακόρεστα η ανάγκη του ανθρώπου να αγαπηθεί, έστω και στο χαμηλό φως, από φόβο, από δύναμη επειδή προηγήθηκε και ¨καλώς κρατεί¨ ο φόβος, από ανάγκη να φανεί και να δείξει στο λυκόφως της πνευματικής του γύμνιας ότι δε φοβάται με τόσο φόβο γύρω του!

Αγάπη σημαίνει αποδοχή άνευ όρων του φόβου. Προσεταιρίζω τον φόβο, τον κοινωνώ, ένα μαζί του γίνομαι, δεν καταδέχομαι να προσμετρήσω φίλους και εχθρούς, φως και σκοτάδι γύρω μου! Αγκαλιάζω τον άμοιρο φόβο, ένα μαζί του γίνομαι και τότε, τότε…!

 Έτσι γεννήθηκαν οι μεγαλύτερες αγάπες εδώ στη γη, βρέθηκαν εκείνοι που συντεριάξανε τις επιθυμίες τους επάνω στο άσειστο και γλυκόγευστο φοβικό άρμα, βρέθηκαν εκείνοι όσοι εφώναξαν κατάματα-αν και σκοτάδι, όπου και να κοιτούσαν μάτια έβλεπαν-εμπρός φόβε, εμπρός! Δε φοβούμαι να συντεριάξω μαζί σου! Σκότος, λυκόφως εδώ, κοιτάζω απλανώς και υπόσχομαι…!

«Κι όλη η γης που χιλιάδες χιλιάδες χρόνια ακούει το θλιμμένο μοιρολόϊ της ζωής, το πίνει τόσο γλυκά, τόσο γλυκά, που θαρρείς είναι αίμα σκοτωμένου αδελφού…»[2]. Εδώ ταιριάζει ο όλος του Φιλοσόφου ότι «η ανθρωπότητα προτιμά να θέλει το τίποτε παρά να μη θέλει τίποτε»[3], επιζητά δηλαδή το χαμηλόφως επειδή αδυνατεί , αρνείται, φοβάται, ασχημονεί και εντρέπεται να συναντήσει το φως!

Έρχεται ως βακτηρία του μηδενισμού και αντίδοτό του η επιθυμία για ανυπαρξία[volonte de neant], γιατί οι αγάπες στο μισοσκόταδο στην ανυπαρξία από-πλέουν και σταθερά και βεβιασμένα από την ¨ανάγκη¨ της διττής αναγκαιότητας ¨μηδενισμού και θέλησης για ανυπαρξία¨ οδηγούνται στον πυθμένα των ονειρικών ενορμήσεων του χθες, βουλιάζουν και αποσύρουν νωχελικά την παρουσία τους στην έννοια της αβύσσου και του αποτέλματος .

«Απεχθάνομαι να ακολουθώ, απεχθάνομαι να ηγούμαι. Να υπακούω; Όχι! Και να κυβερνώ; Ούτε κι αυτό! Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του δεν προκαλεί φόβο σε κανέναν. Και μόνο όποιος προκαλεί φόβο μπορεί να οδηγήσει άλλους»[4].

 Δε γεννιούνται αγάπες στο λυκόφως, δε στάθηκε ικανό το ισχνό φως ανθρώπους να μας κάμνει. Γιατί στο φως σιμά αν έρχεσαι, σιμά, ταιριάζεις, ένα με τον άμοιρο φόβο γίνεσαι, να μη λυπήσεις τον Ουρανό, φόβο να μην αφήσεις, αγάπη να μην προκάμεις να λογισθείς στο λυκόφως των παραρμήσεών σου, σε αγαπώ μην πεις ποτέ ξανά σε χώρο μισοσκότεινο όπου δε βλέπονται οι άνθρωποι στα μάτια! Γιατί η αλήθεια μερίζεται σε φωτοστόλιστα χωρία, σε χώρους ανεπίδεκτους σε φόβο ανθρώπινο.

 Παραπομπές:

1.Καζαντζάκη Νίκου, Σπασμένες Ψυχές
2.Αυτόθι, σελ. 192.
3.Badiou Alain, Ηθική, δοκίμιο για τη συνείδηση του Κακού
4.Νίτσε Φρίντριχ, Η Χαρούμενη Γνώση (la gaya scienza)

Αξιαγάπητα ζώα αδυσώπητοι κανίβαλοι

Το ζωικό βασίλειο στην πιο μοχθηρή και ανηλεή όρεξή του!

Όσο κι αν στην ανθρώπινη επικράτεια είναι καταδικαστέος, φαίνεται ότι ο κανιβαλισμός αποτελεί στη φύση αναπόσπαστο τμήμα της αέναης τροφικής αναζήτησης.
Και γιατί να αφήσεις δηλαδή να χαθεί πολύτιμο κρεατάκι; Μπορεί κάποτε να ανήκε στον καλύτερό σου φίλο, ακόμα και στο παιδί σου, πλέον όμως είναι τροφή ζηλευτή, κι αυτό ακριβώς είναι το μοτίβο που κυβερνά τη σκληρή ζωή στην άγρια φύση!
Κι έτσι αξιολάτρευτα ζώα που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από τις σελίδες παιδικού βιβλίου μετατρέπονται σε αιμοσταγείς κανίβαλους, τρώγοντας ζωντανούς τους ομοειδείς τους.
Αφήνοντας λοιπόν την ασφαλή επικράτεια των ανθρώπινων τροφικών περιπετειών, ας δούμε πώς ικανοποιεί την ακόρεστη πείνα του το ζωικό βασίλειο που δεν έχει κανένα πρόβλημα να γεύεται τις σάρκες του.

Κουνέλια. Τα κουνέλια είναι γνωστά για την απαράμιλλη ικανότητά τους στην τεκνοποιία και είναι ακριβώς αυτό το εξελικτικό χαρακτηριστικό που τα μετατρέπει όχι μόνο σε κανίβαλους, αλλά και παιδοκτόνους! Κι αυτό γιατί η Νο 1 εξελικτική παρενέργεια της ευκολίας με την οποία γεννοβολάνε είναι ότι δεν δίνουν δεκάρα για το μεγάλωμα των παιδιών τους: αν κρίνουν ότι κάτι θα πάει στραβά με τα κουνελάκια, ότι θα πεθάνουν δηλαδή ούτως ή άλλως, τα θεωρούν ξεγραμμένα, καθώς η επόμενη φουρνιά απογόνων καραδοκεί στη γωνιά. Κι έτσι τα κουνέλια θα κατασπαράξουν τα νεογνά τους, αν αυτό κριθεί απαραίτητο, για να ανακτήσουν τμήμα της ενέργειάς τους που έχει χαθεί στα γεννητούρια.
Το εντυπωσιακό όμως είναι εδώ οι λόγοι για τους οποίους κρίνεται αναγκαίο το φάγωμα των νεογνών! Και ναι, δεν παίρνει πολύ στα κουνέλια να καταβροχθίσουν τα μικρά τους: ένα λίγο δυνατότερο γαύγισμα σκύλου, η παρουσία ενός ξένου, η έλλειψη τροφής, ακόμα και οι δυνατοί κρότοι είναι επαρκείς αιτίες για να φαγωθούν τα μωρά! Λες και ψάχνουν αφορμές οι γονείς.

Μπονόμπο. Μπορεί οι αξιαγάπητοι πίθηκοι να θεωρούνται οι κοντινότεροι συγγενείς μας στο ζωικό βασίλειο, το σόι ωστόσο δεν το διαλέγεις! Είναι μάλιστα ο αλτρουισμός και η ανιδιοτέλεια που δείχνουν στα μέλη της φυλής τους που κάνει τον κανιβαλισμό τους ακόμα πιο περίεργο, καθώς είναι πάντα πρόθυμοι να δώσουν μια χείρα βοηθείας όπου χρειάζεται. Είναι όμως εξίσου καταφερτζήδες και στην κοινωνικά οργανωμένη παιδοκτονία!
Το κάνουν μάλιστα και όταν κυνηγούν άλλα είδη πιθήκων, υφαρπάζοντας συνήθως τα μωρά τους, αν και δεν περιορίζουν την παιδοφαγία τους μόνο εκτός είδους: ομάδα πιθήκων που παρακολουθούν στενά ερευνητές το έχει κάνει συχνά. Στο πιο πρόσφατο επεισόδιο, μια μητέρα κουβαλούσε το νεκρό παιδί της για μια ολόκληρη μέρα στην αγκαλιά της και όταν οι υπόλοιποι μπονόμπο κουράστηκαν από τα καμώματα της μάνας(!), άρπαξαν το νεκρό μικρό, το διαμέλισαν και το έφαγαν μπροστά στα μάτια της.

Πολικές αρκούδες. Τουλάχιστον οι μπονόμπο περιμένουν να πεθάνει το παιδί πριν το κατασπαράξουν! Γιατί υπάρχουν και χειρότερα. Η πολική αρκούδα, για παράδειγμα, που μην έχοντας την πολυτέλεια του χρόνου, καθώς πρέπει να παχύνει στο άψε-σβήσε, όχι μόνο επιδίδεται σε κανιβαλιστικές τελετές, αλλά είναι τα μεγάλα αρσενικά που βάζουν στο στόχαστρο τους νεαρούς απογόνους τους.
Παρά το γεγονός μάλιστα ότι ο κανιβαλισμός είναι καλά ριζωμένος στη ζωή της πολικής αρκούδας, οι ερευνητές παρατηρούν μεγάλη αύξηση των σχετικών περιστατικών τα τελευταία χρόνια, απότοκο κι αυτό της κλιματικής αλλαγής και των καταστροφών του φυσικού περιβάλλοντός της. Όσο πιο δύσκολη γίνεται για τη λευκή αρκούδα η εξεύρεση τροφής (φώκιας κυρίως), τόσο πιθανότερο είναι να στραφεί σε εναλλακτικές πηγές επιβίωσης, όπως τον κανιβαλισμό. Τίποτα δεν είναι ασφαλές όταν η πολική αρκούδα πεινάει.

Θαλάσσια λιοντάρια. Τουλάχιστον οι πολικές αρκούδες έχουν το άλλοθι της επιβίωσης! Τι να πεις όμως για τα θαλάσσια λιοντάρια, που φαίνεται να το κάνουν για να γλιτώσουν από την πλήξη και την ανία! Η συμμορία λοιπών των αρσενικών της αγέλης συνηθίζει να αρπάζει τα μωρά από την αγκαλιά των μικρότερων και πιο αδύναμων θηλυκών και να τα παρασύρει στα ανοιχτά νερά των ωκεανών, όπου τα διαμελίζει κατόπιν και τα τρώει ζωντανά!
Οι επιστήμονες δεν έχουν καν ιδέα γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό και η θεωρία της ανίας/πλήξης είναι μία από τις σοβαρότερες εξηγητικές προσπάθειες του αλλόκοτου αυτού κανιβαλιστικού φαινομένου! Άλλες πάλι θεωρίες μετατρέπουν τα μικρά σε σνακ υψηλής διατροφικής περιεκτικότητας, στα οποία δεν μπορούν να αντισταθούν οι πατεράδες, και υπάρχουν τέλος και φωνές που υποστηρίζουν ότι το σκότωμα των παιδιών γίνεται για λόγους ελέγχου του πληθυσμού της αποικίας αλλά και μείωσης του μελλοντικού ανταγωνισμού, με τον κανιβαλισμό να έρχεται εκ των υστέρων για να μην πάει χαμένη όλη αυτή η τροφή.

Σαλιγκάρια. Τα σαλιγκάρια, οι γλυκούληδες αυτοί του κόσμου των γαστερόποδων, είναι στην ουσία επιθετικότατοι και σκληροπυρηνικοί κανίβαλοι! Το μοτίβο και παλιό είναι και συχνά καταγραμμένο: τα μεγαλύτερα μέλη των διάφορων ειδών του σαλιγκαριού κυνηγούν και τρώνε τελικά τους πιο αδύνατους και αδύναμους φίλους τους, μην αφήνοντας κοκαλάκι.
Το είδος μάλιστα των σαλιγκαριών-λύκων εφορμά στα πάντα, ακόμα και στα αυγά του είδους του, κατασπαράσσοντας χωρίς έλεος ό,τι βρεθεί στο διάβα του. Ο ικανότατος αυτός θηρευτής ξεκινά εξάλλου από νωρίς την καριέρα του: από τη στιγμή που θα γεννηθεί, θα καταβροχθίσει τα άλλα μικρά, ακόμα και τα αυγά που δεν έχουν σπάσει ακόμα. Η κανιβαλιστική αυτή αιμοβορία του σαλιγκαριού-λύκου έχει χαρακτηριστεί επιστημονικώς ως «σούπερ αλλόκοτη»!

Σκίουροι. Είναι πράγματι δύσκολο να βρεθεί ζώο που να νοιάζεται λιγότερο για την τύχη των παιδιών του από τον αξιολάτρευτο σκίουρο. Αυτό έχει ενδεχομένως να κάνει με το γεγονός ότι τα νεογνά βρίσκονται στον πάτο της τροφικής αλυσίδας και δεν έχουν πολλές ελπίδες να μακροημερεύσουν: ένα ελάχιστο ποσοστό θα φτάσει στην ενηλικίωση, καθώς η συντριπτική πλειονότητα θα πέσουν θύματα των καιρικών φαινομένων, της λιμοκτονίας και των θηρευτών, στους οποίους περιλαμβάνονται φυσικά και οι γονείς τους!
Κι έτσι οι ενήλικοι δεν χρειάζονται και καμιά σοβαρή δικαιολογία για να μετατρέψουν τη φαμίλια τους σε δείπνο. Είναι μάλιστα σύνηθες σε μια οικογένεια που θα χάσει τα μικρά της να τραφεί με τα νεογνά άλλων μελών της αποικίας, σε έναν ατέλειωτο κύκλο αίματος και βεντέτας! Πώς επιβιώνουν οι σκίουροι, είναι μάλλον εξελικτικό μυστικό!

Χταπόδια. Η ανεπτυγμένη νοημοσύνη και τα μάτια που τα βλέπουν όλα δεν αποτρέπουν τα χταπόδια από τον σεξουαλικό κανιβαλισμό! Το κάνουν βέβαια και όταν πεινάνε, απλά-απλά, οι ερευνητές όμως έμειναν άφωνοι το 2007 όταν παρατήρησαν θηλυκό που κατασπάραξε το αρσενικό μετά το ζευγάρωμα.
Ήταν η πρώτη φορά που εντοπίστηκε το χαρακτηριστικό αυτό κάποιων ειδών χταποδιού, με τις αναφορές των επιστημόνων να μοιάζουν με ανατριχιαστικές περιγραφές serial killer! Το θηλυκό έπνιξε το αρσενικό, το έσυρε στη φωλιά του και το έφαγε στη διάρκεια δύο ημερών, κυνηγώντας ταυτοχρόνως και ένα ακόμα αρσενικό που μαγνητίστηκε από τα θέλγητρά της. Ή βρήκαμε την πρώτη κατά συρροή δολοφόνο χταποδίνα ή κάτι άλλο συμβαίνει.

Κότες. Ο κανιβαλισμός στα κοτόπουλα αποτελεί μεγάλο θέμα στα κοτέτσια και τις πτηνοτροφικές μονάδες, ιδιαίτερα εκεί που ο χώρος διαβίωσης των πτηνών είναι ιδιαιτέρως στενόχωρος. Το πράγμα ξεκινά μάλιστα όσο πιο αθώα παίρνει: οι κότες τσιμπολογούν για τροφή εδώ κι εκεί και κάποιες φορές ραμφίζονται μεταξύ τους. Το αδιάφορο αυτό τσιμπολόγημα αφήνει συχνά το θύμα ματωμένο και ο θύτης αποφασίζει ξαφνικά ότι του αρέσει η γεύση του αίματος!
Σύντομα κι άλλες κότες θα σπεύσουν να δοκιμάσουν τον κόκκινο χυμό από το ανοιχτό τραύμα και ο κανιβαλισμός έχει έτσι στηθεί σε όλη του τη ζοφερή μεγαλοπρέπεια. Κάθε προσπάθεια μάλιστα του θύματος να αντισταθεί, θα φέρει μεγαλύτερη αναστάτωση και περισσότερο κόσμο στο σκηνικό, με το πράγμα να επιδεινώνεται άρδην…

Γυρίνοι. Με όλα αυτά τα ενήλικα ζώα να τρέφονται με τα μικρά τους, γιατί να μην το κάνουν δηλαδή και τα μωρά μεταξύ τους; Ο κανιβαλισμός είναι για τους γυρίνους ο στάνταρ τρόπος εξεύρεσης τροφής και μόλις ένα μικρό ποσοστό τους θα φτάσει στην ενηλικίωση, καθώς οι περισσότεροι θα γίνουν τροφή για τα πιο επιθετικά μωρά.
Υπάρχουν βέβαια και είδη γυρίνων, όπως του φρύνου για παράδειγμα, που αναγνωρίζουν τα αδελφάκια τους, αφήνοντάς τα έτσι εκτός των μασελών τους. Υπάρχουν τόσα εκατομμύρια εξάλλου γυρίνοι, μωρά άλλων ειδών δηλαδή, γιατί να τρέφεσαι με την οικογένειά σου; Η ταχύτατη ανάπτυξη των γυρίνων, που συνδέεται με την επιβίωσή τους, απαιτεί τεράστια ενεργειακά ποσά, τα οποία αν δεν στα δώσουν οι δικοί σου άνθρωποι, τότε ποιοι θα το κάνουν;

Σουρικάτες. Το αξιολάτρευτο αυτό είδος μαγκούστας συνεργάζεται ιδανικά, μεγαλώνει τα παιδιά του σε οικογένειες και άλλα τέτοια υπέροχα, αν και οι κανιβαλιστικές πρακτικές του είναι φυσικά λιγότερο υπέροχες. Το πρόβλημα εδώ είναι η έλλειψη τροφής για την επιβίωση όλων των μικρών και οι μητέρες κάνουν ό,τι μπορούν για να εξασφαλίσουν τη μακροημέρευση των δικών τους τέκνων.
Το πρώτο που θα κάνει λοιπόν η εγκυμονούσα θηλυκή είναι να σκοτώσει κάθε μικρό που θα βρει στην περιοχή της, κατασπαράσσοντάς τα εκ των υστέρων, καθώς το κρεατάκι τους παραείναι πολύτιμο για να χαθεί. Το κυρίαρχο θηλυκό θα κάνει κατόπιν άλλο ένα βήμα: θα διώξει προσωρινά όλα τα άλλα θηλυκά της αποικίας, για να τα αποτρέψει έτσι από το να κυοφορήσουν. Οι σουρικάτες όμως δεν κρατούν κακία: μπορεί να έχασαν τα δικά τους παιδιά και να εξορίστηκαν προσωρινά από την αποικία, όταν ωστόσο γεννήσει η παιδοκτόνος, εκείνες επιστρέφουν και μεγαλώνουν όλες μαζί τα παιδιά της! Ούτε γάτα ούτε ζημιά δηλαδή.

Να είσαι άνθρωπος ή όχι

Το να είσαι άνθρωπος δεν είναι της «μόδας» στις μέρες μας.
Οι επιτυχημένοι άνθρωποι αρέσκονται στο να σκέφτονται το εαυτό τους σαν μία προέκταση των ψηφιακών συσκευών τους, ότι αυτοί οι ίδιοι αποτελούν το λογισμικό, όπως ο «Μάγος του Οζ» που πίσω από την κουρτίνα αναπαριστούσε το Θεό.

Έτσι βρίσκονται μόνοι στο σκοτάδι της διαρκής ροής πληροφοριών, που είτε δίνουν είτε λαμβάνουν. Τίποτε άλλο δεν λειτουργεί, εκτός από τα δάχτυλά τους που κλικάρουν ανελέητα προσφέροντας στους ακολούθους τους στο Twitter ή στο Facebook ένα κομμάτι της ζωής τους.

Είμαστε τόσο διασωληνωμένοι σε αυτό το ψηφιακό βιάγκρα που νιώθουμε πως αν βρεθούμε εκτός σύνδεσης για ένα νανοδευτερόλεπτο όλος ο κόσμος θα ακινητοποιηθεί. Όλος ο κόσμος περιμένει από εμάς να απαντήσουμε στο επόμενο ηλεκτρονικό μήνυμα και έτσι ξοδεύουμε τις ζωές μας απαντώντας μόνο και μόνο για να λάβουμε ένα νέο και άλλο ένα, όπως σε αυτές τις ταινίες τρόμου που τα φυτά δεν σταματάνε να μεγαλώνουν ή τα ζόμπι δεν σταματούν ποτέ να έρχονται.
Δημιουργήσαμε όλο και πιο γρήγορες μηχανές πέρα από τα όνειρα και τις προσδοκίες μας για να μπορούμε να ξοδεύουμε χρόνο. Τώρα ξοδεύουμε τις ζωές μας για να μπορούμε να συμβαδίσουμε με τις μηχανές. Είναι γελοίο όταν υποστηρίζεις πως θες να ξοδέψεις χρόνο και ουσιαστικά εννοείς πως θες να καταναλώσεις οξυγόνο.

Και όσο λιγότερο ελεύθερο χρόνο εμφανίζεις ότι έχεις, τόσο ανεβαίνει η κοινωνική σου αποδοχή. Πολύ λίγοι άνθρωποι θα απαντήσουν στην ερώτηση «Είσαι απασχολημένος; » με ένα «Όχι». Θα πρέπει κάποιος να είναι πολύ γενναίος για να παραδεχτεί ότι υπάρχει ένα κενό στην ατζέντα του. Αυτή η απάντηση θα τον απομακρύνε από τους άλλους, λες και είχε εκτεθεί σε μία επικίνδυνη ασθένεια, πιο γρήγορα μεταδιδόμενη και από τον ιό Έμπολα.

Σε αυτήν την κοινωνία υποτίθεται πως πρέπει να πεις «Με ρώτησες εάν είμαι πολυάσχολος, αστειεύεσαι; Είμαι τόσο πιεσμένος που έχω πάθει τρεις καρδιακές προσβολές και ζω με τεχνητή υποστήριξη». Απλά παρατήρησε πόσο δημοφιλής θα γίνεις, εάν δείξεις πως δεν έχεις καθόλου χρόνο για τίποτα και για κανέναν.

Είναι προφανές πως το επόμενο βήμα μας στην εξέλιξη είναι να γίνουμε αντροειδή (cyborg) όπου σταδιακά η σάρκα μας θα αντικατασταθεί μ ένα τσιπ πυριτίου και τα δάχτυλα μας από τανάλιες χάλυβα. Έπειτα όλοι θα είμαστε τέλειοι, χωρίς κανένα σωματικό ή πνευματικό ψεγάδι, στη θέση της καρδιάς μας θα υπάρχει μόνο ένας ασημένιος σκελετός που θα λέει «Apple». Αλλά για την ώρα είμαστε μόνο στο πρώιμο στάδιο του «άγριου και ερωτικού» παιχνιδιού μας με τις μηχανές, δεν έχουμε «λεηλατηθεί» ακόμη από αυτές.

Οπότε, τι σημαίνει το να είσαι άνθρωπος; Σημαίνει ότι έχεις την ικανότητα να πεις «Τα @#$%σα. Δεν ξέρω τι κάνω. Φοβάμαι. Είμαι χαμένος.» Δεν είμαστε φτιαγμένοι να ξέρουμε τα πάντα και να κάνουμε τα πάντα, να δουλεύουμε 100 ώρες την ημέρα, να έχουμε 14 παιδιά, να τρέχουμε για το σπίτι, για το σκύλο, να ξέρουμε πως είναι να φτιάχνουμε κέικ και να πηγαίνουμε για τρέξιμο στις 4 το πρωί.

Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν πρότυπα προς μίμηση. Ενώ θα έπρεπε να εκτιμούμε και τους ανθρώπους που μπορούν να μείνουν απλά στο κρεβάτι. Θα έπρεπε να πούμε, «Ουαου, αυτός ο τύπος έχει την ευχέρεια να διαθέτει ελεύθερο χρόνο, ας του δώσουμε τον τίτλο του ιππότη». Η αλήθεια είναι πως όταν βλέπουμε κάποιον ο οποίος μοιάζει τέλειος, υποσυνείδητα και κρυφά θέλουμε την καταστροφή του. Εάν, όμως, κάποιος έχει ελαττώματα, συντασσόμαστε αμέσως μαζί του, γνωρίζοντας ότι αυτός είναι σαν και εμάς κατά βάθος.

Τα ζώα ξέρουν τι κάνουν, μεταναστεύουν χιλιάδες χιλιόμετρα για να εναποθέσουν ένα αυγό και μετά επιστρέφουν ξανά για λίγο περισσότερο περιστασιακό σεξ, διασχίζοντας την ίδια απόσταση. Κανένα δεν διαμαρτύρεται. Εμείς, που δε χρειάζεται να κολυμπήσουμε και να πετάξουμε χίλια μίλια, πέφτουμε από την εξάντληση για κανέναν άλλο λόγο παρά για να συμβαδίσουμε με τον επόμενο τύπο, που συμβαδίζει με τον άλλο τύπο ο όποιος οδηγείται προς πλήρη νευρικό κλονισμό και, στη συνέχεια, κανείς δεν μιλάει σε αυτόν γιατί αποκαλύφτηκε πως έχει ένα ελάττωμα.

Το να είσαι άνθρωπος σημαίνει να μπορείς να σηκωθείς και να παραδεχτείς την αδυναμία σου. Αν το κάνεις οι άλλοι γύρω σου θα νιώσουν συμπόνια και κατανόηση και έτσι ο κόσμος θα ανακάμψει από τις απάνθρωπες ασθένειες της απληστίας και του ναρκισσισμού.

Γιατί μισούμε κάποιον;

Μήπως τελικά όταν μισούμε κάποιον, μισούμε στην εικόνα του κάτι που υπάρχει μέσα μας;

Σας έχει τύχει πότε να είστε μάρτυρες ενός άσβεστου μίσους μεταξύ ενός αγοριού ή ενός κοριτσιού; Ή θυμάστε όταν ήμασταν στο σχολείο που όταν σ΄ένα αγοράκι του άρεσε μια συμμαθήτρια του, της τράβαγε τα μαλλιά, την κορόιδευε κτλ; Στο τέλος οι ιστορίες μίσους κατέληγαν σε ιστορίες αγάπης και έρωτα.
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν λαθεμένα ότι το μίσος είναι το αντίθετο της αγάπης, όταν το μόνο που βρίσκεται στον αντίποδα της αγάπης είναι η αδιαφορία. Ό,τι δεν αγαπάμε –καλώς ή κακώς- δεν υπάρχει για μας. Δεν ασχολούμαστε μαζί του.
Όταν νομίζουμε ότι πλήττουμε με κάποιον, είναι γιατί κατέχει κάτι που μας αγγίζει βαθιά και μας προκαλεί δυσφορία. Αυτός ο κάποιος γίνεται καθρέφτης για κάτι που υπάρχει μέσα μας και δε θέλουμε να το παραδεχτούμε. Αλλιώς, δε θα μας ενοχλούσε τόσο.
Έτσι, ο μεν τσιγκούνης υπομένει την τσιγκουνιά των άλλων με περισσότερη ένταση από οποιονδήποτε, ο δε αδιάκριτος τσαντίζεται υπερβολικά όταν υφίσταται την αδιακρισία.
Το πρόσωπο που μισούμε είναι καθρέφτης μας και, συνεπώς, ένας ” δάσκαλος” που δεν πρέπει να υποτιμάμε. Το μίσος είναι στρεβλός τρόπος αγάπης, αλλά οπωσδήποτε αγάπης. Ευλόγα προκύπτει η απορία, «Μα, γιατί τότε μισούμε κάποιον;»
Γιατί πολλές φορές η αγάπη προκαλεί φόβο. Ο ίδιος ο φόβος τη μεταμφιέζει σε αντιπαλότητα.
Για το λόγο αυτό την επόμενη φορά που θα νιώσετε μίσος ή αντιπάθεια για κάποιον, προσπαθήστε να καταλάβετε τι αντικατοπτρίζεται;
Τι είναι αυτό τελικά που δεν σας αρέσει;
Γιατί δεν το έχετε αποβάλλει ακόμα απ΄τη ζωή σας;
Γιατί χρειάζεται να μισείτε τον οποιονδήποτε.

Αντιβιοτικά και παιδική παχυσαρκία

Αυξάνεται ο κίνδυνος όταν χορηγούνται αντιβιοτικά σε μικρά παιδιά.

Η χορήγηση αντιβιοτικών σε μικρά παιδιά, ηλικίας 2 ετών, μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο αργότερα να γίνουν παχύσαρκα, υποστηρίζει μια νέα έρευνα.
Σύμφωνα με την έρευνα αυτή, όσα παιδιά είχαν λάβει αντιβιοτικά τουλάχιστον τέσσερις φορές προτού κλείσουν τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής τους, είχαν περισσότερες πιθανότητες να είναι παχύσαρκα στην ηλικία των 5 ετών, σε σχέση με τα παιδιά που δεν είχαν λάβει καθόλου αντιβιοτικά.
Όπως αναφέρει δημοσίευμα στην ιστοσελίδα της βρετανικής εφημερίδας Daily Mail, ένας λόγος για τον οποίο μπορεί να συμβαίνει αυτό είναι γιατί τα αντιβιοτικά σκοτώνουν κάποια βακτήρια που υπάρχουν στο στομάχι.
Προηγούμενη έρευνα είχε δείξει, ότι τα καλά βακτήρια στο έντερο μπορούν να σταματήσουν τη λαχτάρα για φαγητό, προλαμβάνοντας την υπερφαγία.
Μία άλλη θεωρία, θέλει τα φάρμακα να αλλάζουν τη γεύση των φαγητών, ή να κάνουν τα παιδιά λιγότερο δραστήρια, λόγω των παρενεργειών τους.
Όπως ανέφεραν ερευνητές στο Reuters Health, πριν από την ηλικία των 2 ετών τα παιδιά αρρωσταίνουν συχνά και εμφανίζουν πυρετό, ενώ οι πιο κοινές μολύνσεις είναι αυτές των αυτιών, οι οποίες θεραπεύονται με τη χορήγηση αντιβιοτικών.

Η παχυσαρκία συνδέθηκε με συγκεκριμένα αντιβιοτικά ευρέος φάσματος –τα οποία δρουν ενάντια σε ένα ευρύ φάσμα βακτηρίων- όπως η αμοξυκιλλίνη ή η τετρακυκλίνη.
Η έρευνα ανέλυσε τα ιατρικά δεδομένα από 64.580 παιδιά, τα οποία συλλέχθηκαν το χρονικό διάστημα 2001-2013.
Σύμφωνα με τον επικεφαλής της μελέτης, από το παιδιατρικό νοσοκομείο της Φιλαδέλφεια στις ΗΠΑ, Dr. L. Charles Bailey, όσο περισσότερα αντιβιοτικά είχε λάβει ένα παιδί σε μικρή ηλικία, τόσο πιο πιθανό ήταν να εμφανίσει παχυσαρκία αργότερα.
«Θα θέλαμε να δούμε τα ποσοστά χορήγησης αντιβιοτικών σε παιδιά να μειώνονται, αλλά την ίδια στιγμή αναγνωρίζουμε ότι οι αποφάσεις γύρω από τη χρήση αντιβιοτικών δεν είναι μόνο ιατρικές, αλλά επηρεάζονται και από κοινωνικούς και οικονομικούς παράγοντες. Οι γιατροί είναι πιθανό να δίνουν αντιβιοτικά, επειδή υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να εμφανίσουν μολύνσεις μετά τη γέννησή τους, προτού το ανοσοποιητικό τους σύστημα έχει την ευκαιρία να προσαρμοστεί στον κόσμο γύρω του».
Υπάρχουν όμως κι άλλοι λόγοι για τους οποίους οι γονείς ίσως θα έπρεπε να μην επιμένουν τόσο στη χρήση αντιβιοτικών, ειδικά αν τους έχει συμβουλέψει έτσι ο γιατρός τους. «Η μη χρήση αντιβιοτικών μειώνει την πιθανότητα το παιδί τους να αποκτήσει ανθεκτικά στα αντιβιοτικά βακτήρια» πρόσθεσε και κατέληξε: «Όπως και με τα περισσότερα φάρμακα, τα αντιβιοτικά τα παίρνουμε όταν τα χρειαζόμαστε πραγματικά και τα αποφεύγουμε όταν δεν υπάρχει και τόσο μεγάλη ανάγκη».

Ύποπτα τρόφιμα για καρκινογενέσεις

Σύμφωνα με μελέτες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) και του Διεθνούς Ινστιτούτου Καρκίνου οι αιτίες που προκαλούν καρκίνο είναι περίπου γνωστές.
30% οφείλεται στο κάπνισμα, 33% στα τρόφιμα, 5% στην κληρονομικότητα και το υπόλοιπο 32% στις ακτινοβολίες, τους ιούς και τις ορμόνες. Στα τρόφιμα οφείλεται το 1/3 των καρκίνων του πεπτικού συστήματος. Μερικές απο τις ουσίες που προστίθενται στα τρόφιμα είτε από το περιβάλλον, είτε κατά την παρασκευή τους και θεωρούνται καρκινογόνες ή μεταλλαξιογόνες περιγράφονται παρακάτω:

Σολωμός, ξιφίας, γαλέος, τόνος: τα ψάρια αυτά περιέχουν υδράργυρο σε πολλές περιπτώσεις πάνω από τα επιτρεπτά όρια. Στην διάρκεια της θητείας μου στον ΕΦΕΤ τέσσερις φορές αποσύραμε από την αγορά ψάρια της κατηγορίας αυτής λόγω αυξημένης ποσότητας υδραργύρου.
Ο υδράργυρος προέρχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό κυρίως που είναι μολυσμένος με υδράργυρο. Ο υδράργυρος συσσωρεύεται στον οργανισμό και προκαλεί βλάβες στον  εγκέφαλο, το κεντρικό νευρικό σύστημα και είναι ύποπτος για καρκινογένεση.
Μάλιστα ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων συνιστά στις έγκυες γυναίκες να μην καταναλώνουν αυτήν την κατηγορία ψαριών κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και για τον υπόλοιπο πληθυσμό μια φορά τον μήνα. Παρόμοιες συστάσεις έχουν γίνει και από την Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων και από τους αντίστοιχους οργανισμούς Αυστραλίας και Καναδά. Επισημαίνεται σε κάθε περίπτωση ότι τα αναφερόμενα αφορούν μόνο αυτήν την κατηγορία ψαριών και όχι τα άλλα είδη τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για μια υγιεινή διατροφή και ιδιαίτερα τα ψάρια του Αιγαίου.
Επιπλέον ο σολομός ιχθυοτροφείων αλλά και ξιφίας, γαλέος και τόνος περιέχουν πολυχλωριομένα διφαινύλια (κλοφέν, PCBs) τα οποία συσσωρεύονται στον οργανισμό, δρουν αθροιστικά και προκαλούν βλάβες στο ορμονικό σύστημα του οργανισμού και είναι ύποπτα για καρκινογενέσεις. Τα πολυχλωριομένα διφαινύλια προέρχονται από τους μολυσμένους ωκεανούς. Επισημαίνεται ότι τα ψάρια του Αιγαίου είναι απολύτως ασφαλή από μετρήσεις που έχουν γίνει και είναι απαραίτητα για την υγιεινή διατροφή. Περαιτέρω η Πολιτεία πρέπει να κάνει περισσότερους και συστηματικότερους ελέγχους για τα εισαγόμενα ψάρια αυτής της κατηγορίας, που δυστυχώς δεν γίνονται.

Χρωστικές: Πριν λίγο καιρό αποσύρθηκε η ερυθρά χρωστική Ε120 ή καρμίνες ή οποία ήταν ύποπτη για καρκινογενέσεις και προστίθεται σε τρόφιμα και αναψυκτικά για να τους δώσει εντονότερο κόκκινο χρώμα. Η χρωστική Ε120 ή Red 2G παράγεται από ψήσιμο είδους σκαθαριών σε 400 βαθμούς Κελσίου και απομόνωσης από την σκόνη της χρωστικής.
Στην διάρκεια της θητείας στον ΕΦΕΤ αποσύρθηκε η χρωστική Ε129 ως ύποπτη για καρκινογενέσεις που έμπαινε σε λουκάνικα, έτοιμα μπιφτέκια για να γίνονται πιο κόκκινα, σε πτηνοτροφές για να γίνεται ο κρόκος του αυγού πιο κίτρινος όπως και το χρώμα του κρέατος πιο αλανιάρικο, επίσης στις ιχθυοτροφές σολομού για να γίνεται το κρέας του σολομού πιο κόκκινο και σε μαρμελάδες για πιο έντονο κόκκινο χρώμα. Παρατηρούμαι τις ετικέτες των τροφίμων και ιδιαίτερα των αναψυκτικών και δεν καταναλώνουμε εκείνες που περιέχουν πολλά Ε. Προτιμούμε φρέσκους χυμούς και φρέσκα φρούτα και λαχανικά εποχής.

Νιτρώδη, Νιτρικά: Τα νιτρώδη και νιτρικά άλατα που προστίθενται για συντήρηση σε καπνιστά ψάρια, κρέατα, αλλαντικά κλπ. μπορεί να αντιδράσουν με αζωτούχες ενώσεις των τροφών αυτών και να σχηματίσουν νιτροζαμίνες που είναι καρκινογόνες Οι νιτροζαμίνες προκαλούν καρκίνο του οισοφάγου και του ήπατος. Επίσης σε καπνιστά και ψεροξημένα τρόφιμα είναι πιθανόν να υπάρχουν κυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες όπως το βενζοπυρένιο, που είναι καρκινογόνοι.
Περιορίζουμε την κατανάλωση αυτών των τροφών επίσης λόγω του οτι περιέχουν αυξημένες ποσότητες αλατιού και μπαχαρικών. Κηπευτικά προϊόντα που αρδεύονται απο περιοχές που η γεώτρηση περιέχει νιτρικά ή είναι προϊόντα θερμοκηπίου που έχουν χρησιμοποιηθεί νιτρικά λιπάσματα, τότε είναι πιθανόν να περιέχουν νιτρικά που είναι ύποπτα για καρκίνους στο πεπτικό σύστημα .Επίσης το νερό γεωτρήσεων που περιέχει πάνω από 50mg/lt σε νιτρικά δεν πρέπει να καταναλώνεται ως πόσιμο.

Κονσέρβες: Στίς κονσέρβες υπάρχει ένα εσωτερικό επίχρισμα (επάλειψη) γι α να μην έρχεται σε επαφή το μέταλλο με το τρόφιμο.Το επίχρισμα αυτό είναι μία πλαστική ουσία που ονομάζεται ΔιςΦαινόλη Α( ΒΡΑ) που σταδιακά μεταφέρεται στο τρόφιμο Η ΒΡΑ είναι ύποπτη για βλάβες στο συκώτι, στα νεφρά, το αμυντικό σύστημα του οργανισμού, διαβήτη τύπου ΙΙ και καρκινογενέσεις. Έχουν αποσυρθεί απο την ΕΕ, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και Αυστραλία τα πλαστικά μπιμπερό από ΒΡΑ.

Κρεατικά στα κάρβουνα: Κρέατα και προϊόντα κρέατος που υπερψήνωνται στα κάρβουνα το λίπος στην υψηλή θερμοκρασία της φλόγας λιώνει αντιδρά με ανθρακούχες ενώσεις και σχηματίζει καρκινογόνες ουσίες που απορροφώνται από το κρέας. Το ίδιο συμβαίνει και για το καρβουνιασμένο κρεας. Τα τμήματα του καρβουνιασμένου κρέατος πρέπει να αφαιρούνται και το κρέας πρέπει να ψήνεται σε απόσταση απο την φλόγα ή χρήση ηλεκτρικής συσκευής.

Αφλατοξίνες: Γάλα, γαλακτοκομικά προϊόντα, τυρί κλπ, σπόροι, ξηροί καρποί εάν δεν παστεριοποιηθούν κατάλληλα ή οι ξηροί καρποί και σπόροι αποθηκευτούν σε χώρους υγρούς και θερμούς αναπτύσσονται μύκητες που παράγουν μυκοτοξίνες τις αφλατοξίνες που ενοχοποιούνται για καρκίνο του ήπατος. Δυστυχώς εδώ ο καταναλωτής είναι εντελώς απροστάτευτος και επιτείνεται με την απουσία συστηματικών ελέγχων.

Υπολείμματα φυτοφαρμάκων: Τα υπολείμματα φυτοφαρμάκων αποτελούν πρόβλημα λόγω της μη συμμόρφωσης των αγροτών και της απουσίας ελέγχων από την πολιτεία. Τα υπολείμματα φυτοφαρμάκων είναι ύποπτα για βλάβες στο ορμονικό σύστημα του οργανισμού, το κεντρικό νευρικό σύστημα και για καρκινογενέσεις. Τα αυξημένα ποσοστά καρκινογένεσης τα τελευταία χρόνια μεταξύ των αγροτών οφείλεται στην χρήση φυτοφαρμάκων χωρίς προφυλάξεις (γάντια, στολές, μάσκες κλπ).
Η απουσία ελέγχων από την πολιτεία καθιστά τους καταναλωτές απροστάτευτους απο τους κινδύνους που εγκυμονούν τα υπολείμματα φυτοφαρμάκων των οποίων οι επιπτώσεις εμφανίζονται αργότερα. Μια συμβουλή προς καταναλωτές είναι να πλένουν καλά τα τρόφιμα αυτά, να ξεφλουδίζουν όσα ξεφλουδίζονται, να καταναλώνουν προϊόντα εποχής οχι θερμοκηπίου και σε περιπτώσεις βιολογικά προϊόντα.

Ακρυλαμίδη: Περισσότερο από δέκα χρόνια πριν στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα της Σουηδίας ανακοίνωσαν Σουηδοί επιστήμονες οτι αμυλούχα τρόφιμα που θερμαίνονταν σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 150 βαθμών Κελσίου σχηματίζονταν μια ουσία την ακρυλαμίδη και μάλιστα όσο υψηλότερη ήταν η θερμοκρασία τόσο μεγαλύτερη η ποσότητα της παραγόμενης ακρυλαμίδης.
Έτσι παξιμάδια, δημητριακά πρωινού, κουραμπιέδες, τηγανητές πατάτες, φρυγανιές, τσίπς κάθε κατηγορίας, ποπ κόρν, κλπ κατά το ψήσιμο σχηματίζεται ακρυλαμίδη, η οποία θεωρείται ύποπτη καρκινογενέσεων. Η ακρυλαμίδη δεν υπάρχει στα τρόφιμα που αναφέρθηκαν, αλλά σχηματίζεται κατά το ψήσιμο από αντίδραση αμυλούχων συστατικών με το αμινοξύ ασπαραγίνη. Οι βιομηχανίες τροφίμων προσπαθούν να περιορίσουν το ποσοστό ακρυλαμίδης στα τρόφιμα είτε μειώνοντας την θερμοκρασία είτε με διάφορες άλλες μεθόδους.
Το φαινόμενο παρακολουθείται από την Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων. Οι επιπτώσεις στον οργανισμό από τα τρόφιμα αυτά, δεν εμφανίζονται άμεσα αλλά χρόνια αργότερα, καλό θα είναι όμως να περιορίζουμε την κατανάλωση των προϊόντων αυτών, να καταναλώνουμε τρόφιμα με αντικαρκινική δράση και να καταναλώνουμε τρόφιμα με πολλές φυτικές ίνες διότι διευκολύνουν τις εκκενώσεις και έτσι αποβάλλονται οι καρκινογόνες ουσίες πριν απορροφηθούν από το παχύ έντερο.

Η ζωή ενός παιδιού χωρίς το σχολείο

Τι κάνει ένα παιδί όλη μέρα όταν δεν πηγαίνει σχολείο;
Οι περισσότεροι θα έχετε αυτήν την εμπειρία όταν τα σχολεία κλείνουν για διακοπές αλλά όχι συνεχόμενα και καθημερινά. Αλλά αυτά τα διαστήματα “ενδιάμεσα” σπάνια φανερώνουν την αλήθεια.
Η προσωπική μου είναι ότι αυτό είναι ένα θέμα που με συναρπάζει και με διαφωτίζει καθημερινά. Η πρόκληση είναι περισσότερο δική μας, των γονιών, και όχι τόσο των παιδιών, που φαίνεται να προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα απ’ όσο εμείς πιστεύουμε, προτού τολμήσουμε την απόφαση αυτή.
Τι αλήθεια έχουμε στο νου μας για την έννοια της μάθησης και επιβάλλουμε τις ίδιες αυτές ιδέες στα παιδιά μας; «Τι έμαθες σήμερα;» Μια ερώτηση συχνή, που για μένα δηλώνει περισσότερο την ανησυχία μας και την αμηχανία μας παρά το αληθινό ενδιαφέρον μας. Μα, η σπουδαιότερη μάθηση δεν συμβαίνει μέσα στα βιβλία ή σε ειδικές ώρες και αίθουσες «μαθήματος». Διαπιστώνω ότι συμβαίνει όλες τις άλλες ώρες…
Εκείνες που δεν κοιτάς, που δεν προσέχεις, που δεν «φτιάχνεις» τα λόγια σου, που βρίσκεσαι «αλλού», που παίζεις, που περνάς απλά καλά, που χαλαρώνεις, που θυμώνεις, που, που, που…

Μια «συνηθισμένη» μέρα λοιπόν, περιλαμβάνει τα πάντα. Kυριολεκτικά όμως!
Ακόμα και ένα μικρό παιδί, μαθαίνει καθημερινά πολλά, πάρα πολλά! Χωρίς να χρειάζεται «ειδική εκπαίδευση», παρά μόνο τη δική μας συνειδητή συμμετοχή. Και αυτό είναι μια κουβέντα τεράστια, που χωράει πολλά άρθρα, πολλή κουβέντα και κυρίως μεγάλες δόσεις ενδοσκόπησης και αυτό-εξέτασης.
Μαθαίνει να συμμετέχει σε έναν κόσμο που δεν περιστρέφεται μόνο γύρω από το ίδιο αλλά που συμπεριλαμβάνει πολλά και πολλούς γύρω του.
Μαθαίνει να γίνεται ανεξάρτητο, να κάνει αυτά που μπορεί μόνο του και να βοηθάει εκεί που μπορεί τους άλλους.
Μαθαίνει να μοιράζεται το χρόνο του, να διοχετεύει την ενέργειά του πέρα από το εγώ του, μαθαίνει να δίνει, να περιμένει, να ακούει και να σέβεται όπως οι άλλοι σέβονται αυτό και τις ανάγκες του.
Μαθαίνει να λειτουργεί σε έναν πραγματικό κόσμο που περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από ένα ασφαλές, πολλές φορές ψεύτικο, περιβάλλον που του παρουσιάζουμε.
Μαθαίνει να αποδέχεται τα συναισθήματά του, όλα τα συναισθήματα, και να καταλαβαίνει ότι και οι άλλοι δικαιούνται να είναι, όπως κι αν είναι.
Μαθαίνει ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο μαθαίνω και στο ζω, ανάμεσα στο δουλεύω και στο χαίρομαι, ανάμεσα στο προσφέρω και παίρνω.
Μαθαίνει να διαχειρίζεται το χρόνο του, να χρησιμοποιεί και να εκτιμά ό,τι έχει στη διάθεσή του, χωρίς να έχει παράλογες απαιτήσεις, που είναι συνήθως αποτέλεσμα δικών μας ενοχών.
Μαθαίνει αυτά που θέλει και πρέπει να μάθει, στο δικό του χρόνο, με τον δικό του τρόπο, όταν το επιλέξει. Κάτι που του εξασφαλίζει την αφοσίωση, την πειθαρχία και την εστίαση της προσοχής του, μέχρι να το πετύχει ή να το κατακτήσει.
Μαθαίνει, μέσα από άπειρες ανατροπές, ότι η ζωή δεν είναι πρόγραμμα, δεν είναι προκαθορισμένη, αλλά ότι εμείς την φτιάχνουμε και την διαχειριζόμαστε, με καλή θέληση, συνεργασία και εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Δεν υπάρχουν συνηθισμένες στιγμές, μέρες, ασχολίες, παράλογες υποχρεώσεις, γιατί τίποτα δεν είναι ανιαρό στη ζωή ενός παιδιού που μεγαλώνει ελεύθερα και χωρίς επιβολή προγραμματισμού.
Μαθαίνει ότι τα λάθη δεν τιμωρούνται γιατί δεν είναι καν λάθη. Είναι αναγκαία βήματα που κάνουμε για να βρούμε τη σωστή λειτουργία που ταιριάζει σε εμάς, στο χρόνο κατανόησής μας. Μαθαίνει όμως επίσης ότι τα πάντα έχουν συνέπειες και μέσα από τις συνέπειες, που μαθαίνει να παρατηρεί συνειδητά, ωριμάζει, αλλάζοντας τις επιλογές του.
Μαθαίνει ότι οι γονείς δεν τα ξέρουν όλα και ότι κάποιες απαντήσεις θα πρέπει να τις ψάξει μόνο του, όταν έρθει η ώρα ή και μαζί. Αυτό αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Μαθαίνει από τη φύση, τους ανθρώπους, τα βιβλία, τις βόλτες, τις κοινές ασχολίες, τις στιγμές που περνάει μόνο του, από τα άλλα παιδιά… Πάνω απ’ όλα διαπιστώνει την πολυμορφία και την ποικιλία, την ανάγκη να στηρίζεται να και να ακούει την εσωτερική του φωνή.
Μαθαίνει μέσα από ρόλους, τον αθλητισμό, το θέατρο, το παιχνίδι, μέσα από πολλές επιτυχημένες αποτυχίες… μα κι εμείς το ίδιο…Δεν γεννιόμαστε γονείς, αλλά γινόμαστε. Μαζί με τα παιδιά μας, καθημερινά!

Αμφισβητώντας τον Δαρβίνο

Αμφισβητώντας τον Δαρβίνο: Διαφωνία σχετικά με την εξέλιξη του Νου. Ενάμιση αιώνα μετά την δημοσίευση της  θεωρίας της Εξέλιξης από τον Κάρολο Δαρβίνο, κάποιοι εξακολουθούν να αμφιβάλλουν για τη δυνατότητά της να εξηγήσει το πώς δημιουργήθηκαν τα ανθρώπινα όντα και άλλες μορφές ζωής. Κάποιοι δε, που αμφισβητούν τη θεωρία αυτή, εστιάζουν τις αμφιβολίες τους στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Θεωρούν πως θα πρέπει να εμπλέκεται μια υψηλότερη δύναμη, αλλιώς, πως θα μπορούσε μια μάζα κυττάρων να παράγει τόσο περίπλοκες νοητικές διαδικασίες όπως η συνείδηση ή οι υποκειμενικές εμπειρίες; Πως θα μπορούσε κάτι, όπως η ελεύθερη βούληση, να είναι το αντικείμενο της εξέλιξης;

Καθώς οι αμφισβητίες του Δαρβίνου εστιάζονται στο πρόβλημα νου-εγκεφάλου, οι περισσότεροι νευροεπιστήμονες θεωρούν ότι υπάρχει πληθώρα στοιχείων που υποδηλώνουν ότι νοητικές διεργασίες όπως αυτή της συνείδησης, έχουν εξελιχθεί παράλληλα με την εξέλιξη του εγκεφάλου. Ο Steven Novella, νευρολόγος στο Πανεπιστήμιο του Yale, μελετά τη σύνδεση μεταξύ του εγκεφάλου και του νου. Οι εργασίες του υποδεικνύουν ότι ο νους εξαρτάται από τον εγκέφαλο.

«Εάν αλλάξεις τον εγκέφαλο, αλλάζεις το νου. Εάν προκαλέσεις κάποια εγκεφαλική βλάβη, προκαλείται αντίστοιχα νοητική βλάβη. Και εάν σταματήσεις την εγκεφαλική λειτουργία, παύουν και οι νοητικές λειτουργίες,» δηλώνει. Και τώρα, με πιο εξελιγμένα εργαλεία, όταν εξετάζουμε τη λειτουργία του εγκεφάλου με τη χρήση μαγνητικής τομογραφίας για παράδειγμα, μπορούμε να διαπιστώσουμε πως η εγκεφαλική δραστηριότητα προηγείται των νοητικών δράσεων, κάτι που φαίνεται λογικό, εφόσον οι αιτίες προηγούνται των αποτελεσμάτων τους.»

Τα στοιχεία που αποτελούν ενδείξεις για το ότι ο εγκέφαλος προκαλεί τη νοητική δραστηριότητα είναι πάρα πολλά, λέει ο Novella, αλλά η επιστήμη δεν είναι ακόμα σίγουρη. Και υπάρχει πραγματική διαφωνία αναφορικά με το πόσο ακόμα θα χρειαστεί η επιστήμη για να εξερευνήσει τη συγκεκριμένη ερώτηση.

Η πίστη σε ένα Θείο Χέρι: Κι εδώ είναι το σημείο όπου επεμβαίνουν όσοι δεν ασπάζονται τον Δαρβινισμό. Ένας από αυτούς είναι ο νευροχειρούργος Michael Egnor από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, Stony Brook. «Είμαι νευροχειρούργος. Αναγνωρίζω το πόσο στενά συνδέονται ο νους με τον εγκέφαλο,» δηλώνει ο Egnor. «Αλλά η ερώτηση είναι, υπάρχει κάτι άλλο, σε συνδυασμό με τα υλικά χαρακτηριστικά του εγκεφάλου, που χρειάζεται να συνυπολογίσουμε για να έχουμε μια επαρκή εξήγηση για το νου; Πιστεύω, πως υπάρχει.»

Ο Egnor θεωρεί πως έχει αναμειχθεί ένας ευφυής σχεδιαστής για να παράγει όχι μόνο τον εγκέφαλο, αλλά όλα τα ζωντανά όντα και συγκεκριμένες ιδιότητες του σύμπαντος. Χωρίς αυτόν τον σχεδιαστή, ο εγκέφαλος θα ήταν απλά ένας υπολογιστής από κρέας, κατασκευασμένος από νευρικά κύτταρα, ισχυρίζεται ο Egnor.

«Δεν υπάρχει τίποτε σχετικό με τους νευρώνες, που θα μπορούσε να μας οδηγήσει να συμπεράνουμε επιστημονικά ότι η συνείδηση προκαλείται από αυτούς. Υπάρχουν μάζες από ζελατινώδη άνθρακα, υδρογόνο, άζωτο και οξυγόνο, όπως σε κάθε άλλο είδος σάρκας. Γιατί όμως να μπορεί η σάρκα να έχει εμπειρίες πρώτου προσώπου; Έτσι, ακόμα και αν το εξετάσει κανείς με τη λογική, δεν ταιριάζουν τα στοιχεία αυτά μεταξύ τους.»

Αντίπαλα blogs: Ο Egnor και ο Novella διαφωνούν εδώ και μήνες για το ζήτημα νου-εγκεφάλου μέσα από blogs που φιλοξενούν τις αντίπαλες επιχειρηματολογίες. Ο Egnor γράφει για ένα Blog που ονομάζεται ‘Evolution News & Views’ (Νέα και Οπτικές της Εξέλιξης) που φιλοξενείται από το Discovery Institute (Ινστιτούτο Εξερεύνησης), μια δεξαμενή σκέψεων που αποτελεί κομβικό σημείο για την κίνηση του Ευφυούς Σχεδιασμού και που απορρίπτει την Εξέλιξη του Δαρβίνου.

Ο Novella από την άλλη πλευρά, γράφει για ένα blog που λέγεται ‘NeuroLogica’ (Νευρολογική) που φιλοξενείται από την New England Skeptical Society (Σκεπτικιστική Εταιρία της Νέας Αγγλίας), μια οργάνωση της οποίας είναι συνιδρυτής. Κανένας από τους δυο δεν ασπάζεται τις ιδέες του άλλου.

«Ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί ενέργεια, μπορεί να διατηρήσει πληροφορίες, μπορεί να επικοινωνήσει, μπορεί να προσλάβει αισθητηριακά ερεθίσματα. Μπορεί ακόμα και να ενεργοποιήσει από μόνος του τον εαυτό του, δημιουργώντας έναν βρόχο από δραστηριότητα,» λέει ο Novella σε απάντηση στα επιχειρήματα του Egnor, σύμφωνα με τα οποία τα εγκεφαλικά κύτταρα από μόνα τους δεν μπορούν να προκαλέσουν νοητικές λειτουργίες. Ο εγκέφαλος «μπορεί να κάνει πράγματα που εύλογα μπορούν να προκαλέσουν συνειδητή εμπειρία και αυτεπίγνωση, έτσι το επιχείρημα του Egnor είναι αστήρικτο.»

Ο Novella συμπληρώνει ότι ο Egnor είναι στην πραγματικότητα δημιουργιστής που ανακυκλώνει τα θρησκευτικά επιχειρήματα που αρχικά είχαν χρησιμοποιηθεί για να επιτεθούν στην Εξέλιξη και στην άποψη ότι η φυσική επιλογή θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει τον γενετικό μας κώδικα. Ο Egnor αντίθετα ισχυρίζεται, «το εάν είναι ο ίδιος ο κώδικας του DNA ή ο νους που καταλαβαίνει τον κώδικα του DNA, και τα δύο απαιτούν μια ερμηνεία που υπερβαίνει όσα γνωρίζουμε για την ύλη.» Και συμπληρώνει πως δεν είναι δημιουργιστής: «Η προσωπική μου οπτική είναι πως έχουμε ψυχές και πως οι ψυχές αυτές έχουν δημιουργηθεί από κάποιον σχεδιαστή. Αλλά δε χρειάζεται να λάβεις υπόψη σου αυτήν την οπτική για να αναγνωρίσεις αυτό που θεωρώ ως ένδειξη ότι ο νους δεν είναι παντελώς υλικός.»

Πεποιθήσεις εν δράση: Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός, ότι οι Egnor και Novella έχουν τελείως διαφορετικές απόψεις για την περίπτωση της Terri Schiavo. Η Schiavo ήταν η γυναίκα στη Φλόριντα που είχε σοβαρή εγκεφαλική βλάβη και της διακόπηκε η μηχανική υποστήριξη που τη διατηρούσε στη ζωή, μετά από μια νομική μάχη που κράτησε επτά χρόνια. Ο Novella λέει ότι το δικαστήριο είχε δίκιο να θεωρήσει ότι ο νους της Schiavo καθοριζόταν από τον φυσικό της εγκέφαλο.

«Είχε σημαντικά αρκετή εγκεφαλική καταστροφή που ήταν ασύμβατη με την ύπαρξη συνείδησης με οποιονδήποτε σημαντικό τρόπο. Και είναι λογικό να βασίζονται ιατρικές αποφάσεις σε τέτοιου είδους επιστημονικά στοιχεία,» λέει ο Novella. «Εάν επιπλέον θέλει κανείς να φέρει ηθικά ζητήματα στο όλο θέμα, η υπόθεση είναι κάπως διαφορετική. Όπως ξέρετε, η επιστήμη δεν κάνει ηθικές αποφάσεις για εμάς. Απλώς μας δίνει τις πληροφορίες για τις ηθικές μας επιλογές.»

Ο Egnor υποστηρίζει ότι η δικαστική απόφαση ήταν λανθασμένη διότι δεν υπάρχει κάποιος επιστημονικός τρόπος ελέγχου που μπορεί να ανιχνεύσει την παρουσία ενός νου. Εξάλλου, ανέκδοτα στοιχεία υποδηλώνουν πως ακόμα και όταν ο εγκέφαλος παύει να λειτουργεί, ο νους μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει, συμπληρώνει ο Egnor. Αυτά τα στοιχεία συνήθως σχετίζονται με άτομα που έχουν έρθει κοντά στην κατάσταση του θανάτου.

«Τα άτομα αυτά ήταν σε θέση να έχουν νοητικές λειτουργίες κατά τη διάρκεια που είχαν καρδιακή προσβολή, όταν στο καρδιογράφημα δεν φαινόταν δραστηριότητα και κάποιες φορές, ακόμα και όταν δεν υπήρχαν εγκεφαλικά κύματα,» λέει ο Egnor. «Έτσι πιστεύω, ότι υπάρχουν πολύ πραγματικά επιστημονικά στοιχεία για το ότι ο νους σε κάποιες περιστάσεις μπορεί να υπάρχει χωρίς έναν λειτουργικό εγκέφαλο.»

Οι νευροεπιστήμονες που ασπάζονται τον Δαρβινισμό λένε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις ο εγκέφαλος εξακολουθεί να λειτουργεί, ακόμα και αν τα ηλεκτρικά σήματά του είναι δύσκολο να ανιχνευτούν.

Ωστόσο, τόσο ο Egnor όσο και ο Novella συμφωνούν σε ένα πράγμα: Το αποτέλεσμα της διαφωνίας σχετικά με τον νου και τον εγκέφαλο θα έχει μια προφανή επίδραση σε οτιδήποτε, από το τι διδάσκονται οι μαθητές και οι φοιτητές, μέχρι το πώς παίρνονται οι αποφάσεις στο τέλος της ζωής.

Αυτή τη στιγμή ο εγκέφαλος και το νευρικό σας σύστημα είναι απασχολημένα με την κατανόηση αυτής της πρότασης. Μόλις διαβάσατε ένα παράδειγμα σχετικά με το βασικό ρόλο του εγκεφάλου σε κάθε λειτουργία που λαμβάνει χώρα όταν είμαστε ξύπνιοι, αλλά και όταν κοιμόμαστε. Αν βλέπετε, τα νευρικά κύτταρα των ματιών σας αισθάνονται τα όρια των γραμμάτων και μεταφέρουν την πληροφορία από τα μάτια στον εγκέφαλο (για τους τυφλούς που διαβάζουν με τη μέθοδο Μπράιγ τα νευρικά κύτταρα των δαχτύλων στέλνουν παρόμοιες πληροφορίες από το δέρμα στον εγκέφαλο μέσω του νωτιαίου μυελού).

Περίπου το ένα τέταρτο του εγκεφάλου εμπλέκεται στη διεργασία της όρασης, περισσότερο από ότι σε οποιαδήποτε άλλη αίσθηση. Γι’ αυτό και η ακριβής διεργασία της ανάγνωσης, όπως και πολλές άλλες εγκεφαλικές λειτουργίες, αποτελεί πεδίο εκτεταμένης έρευνας από τους νευροεπιστήμονες.

Σε βασικό επίπεδο, το διάβασμα, όπως συμβαίνει και με άλλες λειτουργίες του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος, συμπεριλαμβάνει μια σειρά ηλεκτρικών ώσεων που μεταδίδονται μέσω ενός κυκλώματος νευρικών κυττάρων που ονομάζονται νευρώνες.

Ο βασικός στόχος των Νευροεπιστημών είναι να κατανοήσουν πώς οι διάφορες ομάδες νευρώνων αλληλεπιδρούν μεταξύ τους για την εκδήλωση της συμπεριφοράς. Οι νευροεπιστήμονες μελετούν τη δράση μορίων, γονιδίων και κυττάρων και διερευνούν τις περίπλοκες διεργασίες που εμπλέκονται στις διάφορες σωματικές λειτουργίες, στη λήψη αποφάσεων, στο συναίσθημα, στη μάθηση και σε πολλά άλλα. Επίσης, προσπαθούν να κατανοήσουν τις ασθένειες και τις διαταραχές που εμφανίζονται όταν οι παραπάνω διεργασίες είναι ελλιπείς ή λανθασμένες.

Ο βασικός δομικός λίθος του νευρικού συστήματος είναι το μεμονωμένο νευρικό κύτταρο ή αλλιώς νευρώνας. Οι νευρώνες επικοινωνούν μεταξύ τους με συνδέσεις, οι οποίες ονομάζονται συνάψεις και στέλνουν ή λαμβάνουν μικρά «πακέτα» χημικών ή ηλεκτρικών σημάτων.

Η γνώση για το ανθρώπινο νευρικό σύστημα βασίζεται εν μέρει στις συνεχείς ανακαλύψεις που γίνονται από τη μελέτη ζώων (π.χ. σκουλήκια, μύγες, ψάρια, βατράχια, ποντίκια και πρωτεύοντα) και υποβοηθούνται από προσομοιώσεις σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Το Νευρικό Σύστημα ελέγχει και αντιδρά στις σωματικές λειτουργίες και διαμορφώνει τη συμπεριφορά. Ο εγκέφαλος είναι το πιο πολύπλοκο όργανο του σώματος.

Α. Υπάρχουν δισεκατομμύρια νευρώνες στον ανθρώπινο εγκέφαλο και όλοι βρίσκονται σε λειτουργία.

Β. Κάθε νευρώνας επικοινωνεί με άλλους νευρώνες, έτσι ώστε να δημιουργήσει κυκλώματα και να μεταδίδει πληροφορίες.

Γ. Η φυσιολογική λειτουργία του νευρικού συστήματος προϋποθέτει τη συντονισμένη δραστηριότητα νευρώνων σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου.

∆. Το νευρικό σύστημα επηρεάζει και επηρεάζεται από όλα τα άλλα συστήματα του σώματος (π.χ. καρδιαγγειακό, ενδοκρινικό, γαστρεντερικό και ανοσοποιητικό σύστημα).

Ε. Αυτό το περίπλοκο σύστημα μπορεί να εμφανίσει πολλαπλές δυσλειτουργίες με αποτέλεσμα την εμφάνιση διαταραχών που έχουν σοβαρές κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις.

Οι νευρώνες επικοινωνούν μέσω ηλεκτρικών και χημικών σημάτων.

Α. Τα αισθητικά ερεθίσματα μετατρέπονται σε ηλεκτρικά σήματα.

Β. Τα δυναμικά ενεργείας είναι ηλεκτρικά σήματα που μεταδίδονται κατά μήκος των νευρώνων.

Γ. Οι συνάψεις είναι χημικές ή ηλεκτρικές συνδέσεις που επιτρέπουν στα ηλεκτρικά σήματα να μεταδίδονται από τους νευρώνες σε άλλα κύτταρα.

∆. Τα ηλεκτρικά σήματα στους μυς προκαλούν σύσπαση και κίνηση.

Ε. Μεταβολές στη δραστηριότητα μιας σύναψης μπορεί να αυξήσει ή να μειώσει τη λειτουργικότητά της.

Ζ. Η επικοινωνία μεταξύ των νευρώνων ενισχύεται ή αποδυναμώνεται από ορισμένες δραστηριότητες του ατόμου, όπως είναι η σωματική άσκηση, το στρες και η χρήση φαρμακευτικών ουσιών.

ΣΤ. Όλες οι αντιλήψεις, οι σκέψεις και οι συμπεριφορές είναι αποτέλεσμα συνδυασμού σημάτων μεταξύ των νευρώνων.

Η δομή και η λειτουργία του νευρικού συστήματος καθορίζονται από τα γονίδια και την επίδραση του περιβάλλοντος κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Τα γενετικά προκαθορισμένα κυκλώματα αποτελούν τα θεμέλια του εγκεφάλου.

Α. Τα νευρικά κυκλώματα δημιουργούνται από γενετικά προκαθορισμένα σχέδια κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη και μεταβάλλονται μέσω αλληλεπιδράσεων με το εσωτερικό και το εξωτερικό περιβάλλον.

Β. Τα αισθητικά κυκλώματα (όραση, αφή, ακοή, οσμή και γεύση) στέλνουν πληροφορίες στο νευρικό σύστημα, ενώ τα κινητικά κυκλώματα στέλνουν πληροφορίες στους μυς και τους αδένες.

Γ. Τα αντανακλαστικά αποτελούν τα απλούστερα συστήματα, κατά τα οποία ένα αισθητικό ερέθισμα προκαλεί μία άμεση κινητική αντίδραση.

Δ. Περίπλοκες αντιδράσεις λαμβάνουν χώρα όταν ο εγκέφαλος συνδέει πληροφορίες από πολλά εγκεφαλικά κυκλώματα, έτσι ώστε να παράγει μια αντίδραση.

Ε. Απλές και περίπλοκες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των νευρώνων λαμβάνουν χώρα σε χρονικά διαστήματα εύρους από χιλιοστά του δευτερολέπτου έως μήνες.

ΣΤ. Ο εγκέφαλος είναι έτσι δομημένος, ώστε να αναγνωρίζει αισθητικά ερεθίσματα, να προκαλεί συμπεριφορές, καθώς και να αποθηκεύει και να ανακαλεί μνήμες που διαρκούν καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής

Οι εμπειρίες της ζωής μεταβάλουν το νευρικό σύστημα.

Α. ∆ιαφορές στα γονίδια και στο περιβάλλον καθιστούν τον εγκέφαλο του κάθε ζώου μοναδικό.

Β. Οι περισσότεροι νευρώνες δημιουργούνται νωρίς κατά την ανάπτυξη του εμβρύου και επιβιώνουν καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής.

Γ. Ορισμένοι τραυματισμοί προκαλούν μόνιμες βλάβες σε νευρικά κύτταρα, αλλά δεν είναι σπάνιο ο εγκέφαλος να ανακάμπτει από τη βλάβη που προκαλούν το στρες και ορισμένες ασθένειες.

∆. Η συνεχής σωματική και πνευματική άσκηση διατηρεί τον εγκέφαλο σε εγρήγορση και συμβάλλει στη διατήρηση της δομής και της λειτουργίας του – «χρησιμοποίησε τον εγκέφαλό σου για να μην τον χάσεις» (use it or lose it).

Ε. Τα περιφερικά νεύρα έχουν μεγαλύτερη ικανότητα να αναγεννιούνται μετά από βλάβη, σε σχέση με τους νευρώνες του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού.

ΣΤ. Ο θάνατος νευρικών κυττάρων είναι μια φυσική διαδικασία που αποτελεί μέρος της ανάπτυξης και της γήρανσης.

Ζ. Μερικοί νευρώνες συνεχίζουν να αναγεννιούνται κατά τη διάρκεια της ζωής και η δημιουργία τους εξαρτάται από τις ορμόνες και τις εμπειρίες.

Ο εγκέφαλος είναι το θεμέλιο του νου. Νοημοσύνη, ευφυΐα.

Η ευφυΐα απορρέει όταν ο εγκέφαλος σκέφτεται, σχεδιάζει και επιλύει προβλήματα.

Α. Ο εγκέφαλος κατανοεί τον κόσμο χρησιμοποιώντας όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες, όπως είναι οι αισθήσεις, τα συναισθήματα, τα ένστικτα και οι αποθηκευμένες στη μνήμη εμπειρίες.

Β. Τα συναισθήματα βασίζονται στην «κρίση» του εγκεφάλου και εκφράζονται ως βασικά αισθήματα, όπως η αγάπη και ο θυμός, αλλά και ως περίπλοκα αισθήματα, όπως η συμπόνια και το μίσος.

Γ. Ο εγκέφαλος μαθαίνει από τις εμπειρίες μας και προβλέπει τις βέλτιστες πράξεις, που αποτελούν την απάντηση σε παρούσες και μελλοντικές προκλήσεις.

∆. Η συνείδηση εξαρτάται από τη φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου.

Χάρη στον εγκέφαλο η γνώση μεταδίδεται μέσω της γλώσσας.

Α. Η ικανότητα της γλώσσας αποκτάται νωρίς κατά την ανάπτυξη και διευκολύνει την ανταλλαγή πληροφοριών και τη δημιουργική σκέψη.

Β. Η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων μπορεί να επιλύσει, αλλά και να δημιουργήσει πολλά από τα πιο πιεστικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα.

Η έρευνα οδηγεί σε ανακαλύψεις απαραίτητες για την ανάπτυξη νέων θεραπειών για τις διαταραχές του νευρικού συστήματος. Η φύση, μέσω του ανθρώπινου εγκεφάλου, μας προικίζει με φυσική περιέργεια για την κατανόηση της λειτουργίας του κόσμου. Η έρευνα οδηγεί σε ανακαλύψεις απαραίτητες για την ανάπτυξη νέων θεραπειών για τις διαταραχές του νευρικού συστήματος

Α. Το νευρικό σύστημα μπορεί να μελετηθεί σε πολλά επίπεδα, από πολύπλοκες συμπεριφορές, όπως ο λόγος και η μάθηση, μέχρι αλληλεπιδράσεις μεταξύ μεμονωμένων μορίων.

Β. Εν τέλει, η έρευνα μπορεί να μας διαφωτίσει για θέματα όπως ο νους, η εξυπνάδα, η φαντασία και η συνείδηση.

Γ. Η περιέργεια μας οδηγεί σε απροσδόκητες και καταπληκτικές ανακαλύψεις που ωφελούν την ανθρωπότητα.

Καίριες ανακαλύψεις προάγουν την υγεία και τη θεραπεία ασθενειών.

Α. Τα πειράματα σε ζώα παίζουν καίριο ρόλο στην κατανόηση του ανθρώπινου εγκεφάλου και συμβάλουν στην επιλογή υγιεινών τρόπων ζωής, στην αντιμετώπιση ασθενειών και στην εύρεση θεραπειών για διάφορες ασθένειες.

Β. Η έρευνα σε ανθρώπους είναι το τελικό απαραίτητο στάδιο πριν την έγκριση νέων θεραπειών για την πρόληψη ή τη θεραπεία ασθενειών.

Γ. Η έρευνα στις Νευροεπιστήμες έχει θέσει τις βάσεις για τη θεραπεία μεγάλου αριθμού νευρολογικών και ψυχικών διαταραχών.

Neurosciences Core Concepts, της Εταιρείας Νευροεπιστημών της Αμερικής (SfN)

Πως τα ζώα επιδρούν στην υγεία;

Στην Ελλάδα του σήμερα και της κρίσης φοβάμαι ότι τα ζώα είναι αυτά που πλήττονται πρώτα από όλα τα άλλα. Η ανέχεια, η ψυχολογική επιβάρυνση, η κατήφεια, τα προβλήματα έχουν αποδέκτες τα κακόμοιρα αυτά πλάσματα που είναι ανήμπορα στο να κάνουν κάτι και περιμένουν από τον άνθρωπο. Και όμως θα έπρεπε να τα δούμε σαν στήριγμα τώρα στους δύσκολους καιρούς και όχι ως μη αναγκαία, που θα πέσουν πρώτα στην θυσία της καθημερινότητάς μας.

Πως τα ζώα επιδρούν στην υγεία; Πολλοί άνθρωποι έχουν ευχάριστες αναμνήσεις από κατοικίδια ή ζώα φάρμας.  Το να μεγαλώνουν με έναν χνουδωτό, τρυφερό φίλο είναι ένα ικανοποιητικό μέρος της παιδικής ηλικίας των περισσότερων ανθρώπων.  Πολλές από τις ικανότητές μας για τη διαμόρφωση υγιών, ενήλικων σχέσεων μπορεί να προέρχονται από τις πρώτες ευχάριστες εμπειρίες με κατοικίδια. Τα κατοικίδια αποτελούν πραγματικά, κοινές εμπειρίες για τους περισσότερους ανθρώπους. Η Αμερικάνικη Κτηνιατρική Φαρμακευτική Ένωση εκτιμά ότι 59,1 εκατομμύρια γάτες, 52,9 εκατομμύρια σκύλοι, 12,6 εκατομμύρια πουλιά, 4 εκατομμύρια άλογα,

24 εκατομμύρια ψάρια, και εκατομμύρια άλλων ζώων μοιράζονται τα σπίτια μας μαζί μας. Τα νοικοκυριά με κατοικίδια είναι πιθανό να είναι γονείς με παιδιά.  Το ποσοστό της ιδιοκτησίας κατοικίδιων είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερο στις Η.Π.Α από ότι είναι στα βιομηχανικά έθνη της Ευρώπης και πέντε φορές μεγαλύτερο από ότι στην Ιαπωνία.

Σε μια μελέτη, το 90% των ιδιοκτητών κατοικίδιων είπαν ότι το κατοικίδιό τους ήταν «εξαιρετικά σημαντικό» ή «πολύ σημαντικό» γι’ αυτούς,

87% θεωρούσαν το κατοικίδιό τους μέλος της οικογένειας, το 50% είχε φωτογραφίες του κατοικίδιού τους στο γραφείο ή το σπίτι ή στο πορτοφόλι τους, και το 50% επέτρεπε στο κατοικίδιό τους να κοιμάται με τα μέλη της οικογένειας.

Το 15% γιόρταζε τα γενέθλια των κατοικίδιών τους.  Σε μια εποχή όπου οι παραδοσιακές οικογένειες εξαφανίζονται, το 79% των ιδιοκτητών κατοικίδιων είπαν ότι μερικές φορές, το κατοικίδιό τους ήταν ο στενότερος σύντροφός τους.

Ψυχοσυναισθηματική  υγεία:  «Στην σημερινή εξαιρετικά εξειδικευμένη και σύνθετη κοινωνία, ο μοντέρνος άνθρωπος έρχεται σε επαφή με περισσότερους ανθρώπους σε μια μέρα από ότι οι πρόγονοί μας σε ολόκληρη τη ζωή τους.  Έχει γίνει αναγκαίο να επιταχύνουμε τη διαδικασία των δεσμών, και είναι πολύ δυσκολότερο να αναπτυχθούν σημαντικές και με σημασία σχέσεις… Η μοναξιά δεν γνωρίζει άλλους: δεν γνωρίζεται από άλλους… μπορεί να αποσπούν προς άλλη κατεύθυνση τις ανησυχίες και τα προβλήματα κάποιου.

Είναι κοινωνικά αποδεκτά θέματα για συζήτηση και ευκαιρίες για άγγιγμα. Υπάρχει μεγαλύτερη «πολυδιαστατικότητα» («πλαστικότητα») στις σχέσεις κατοικίδιου/ανθρώπου παρά στις περισσότερες σχέσεις ανθρώπου/ανθρώπου: οι κανόνες που καθορίζουν τους ρόλους στις γονικές, αδερφικές, γαμιαίες και φιλικές σχέσεις είναι περισσότερο κοινωνικά δομημένοι και κωδικοποιημένοι. Τα κατοικίδια έχουν συχνά περιγραφεί ως μη απειλητικοί και μη επικριτικοί σύντροφοι.»

«Η φύση μη διγνωμίας της ανταλλαγής τρυφερότητας μεταξύ των ανθρώπων και των ζώων διαφέρει από τις ανταλλαγές με στενά μέλη της οικογενείας και άλλους συγγενείς.  Τα κατοικίδια είναι μια πηγή παρηγοριάς που μπορεί να προγραμματιστεί βάσει των αναγκών του ιδιοκτήτη, σε σχεδόν οποιαδήποτε ποσότητα, χωρίς διαπραγμάτευση ή παρακάλια», δηλώνουν οι ερευνητές Aaron Katcher και Erika Friedmann.

«Οι σκύλοι επιτρέπουν στους ιδιοκτήτες τους να είναι ο εαυτός τους έτσι ώστε να μπορούν να ρισκάρουν την αυτό-απομόνωσή τους και να δημιουργήσουν δεσμεύσεις». – Judy Harris  «Ένας σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου επειδή κουνάει την ουρά του και όχι τη γλώσσα του» -  Dr. Samuel Corson

Μπορεί να προσθέτουν μια αίσθηση ασφάλειας και προστασίας.

Μπορεί να ενθαρρύνουν τη σωματική δραστηριότητα και την κοινωνική συναναστροφή με τους γείτονές μας.

Μπορεί να είναι έξοδοι για χόμπι και ευκαιρίες για ομαδικά ενδιαφέροντα.

Μπορεί να είναι το υποκατάστατο των απόντων παιδιών.

Οι ευθύνες και οι καθημερινές τελετουργίες φροντίδας τους μπορεί να προσφέρουν τη λυδία λίθο της πραγματικότητας.

Τα ζώα σε ένα σπίτι μπορεί να παίζουν το ρόλο του φυλαχτού κατά της μοναξιάς και της κατάθλιψης.

Τα κατοικίδια έχει επίσης, παρατηρηθεί ότι συμβάλλουν στην ανάπτυξη της δύναμης του «εγώ» σε ανθρώπους σε ιδρύματα.

Η παρουσία κατοικίδιων σε ένα νοικοκυριό φαίνεται να συμβάλλει στην ανάπτυξη της εμπιστοσύνης και της αυτοεκτίμησης των παιδιών. Τα κατοικίδια μπορούν να βοηθάνε στο να μάθουν τα παιδιά τις υπευθυνότητες της καθημερινής ζωής, τη συμπόνοια για άλλα πλάσματα τα οποία μοιράζονται τον πλανήτη μαζί μας και τους κύκλους της ζωής και του θανάτου. Μπορούν να βοηθάνε στη δημιουργία της αυτοπεποίθησης.

Έχει επιστημονικά αποδειχθεί ότι η ύπαρξή τους κοντά σε παιδιά, τα διδάσκει αξίες όπως η υπευθυνότητα, η φιλία και ο σεβασμός και αναπτύσσει την κοινωνικότητα, την ευαισθησία και την προσωπικότητά τους. Τα οικιακά ζώα μπορεί να είναι ανεκτίμητοι φίλοι με τους οποίους τα παιδιά μπορούν να μοιραστούν τα πιο κρυφά τους όνειρα, τις μυστικές σκέψεις, τις ιδιωτικές στιγμές και τη συντροφικότητα κατά τη διάρκεια μοναχικών ή γεμάτων στρες περιόδων.

Είναι πολύτιμοι σύντροφοι για τους ανθρώπους τρίτης ηλικίας. Τους βοηθούν να διατηρήσουν τα ενδιαφέροντα, τη ζωτικότητα και την οξύτητα του πνεύματός τους, και να αντιμετωπίσουν τη μελαγχολία που πολλές φορές εμφανίζεται σε αυτές τις ηλικίες.

Ειδικές συναισθηματικές σχέσεις αναπτύσσονται μεταξύ ζώων και ανθρώπων με ειδικές ανάγκες. Τα ζώα γίνονται η παρηγοριά τους, γίνονται οι πολύτιμοι συμπαραστάτες τους, γίνονται κάποιες φορές, το φως τους.

Σωματική υγεία:  Αυξάνονται όλο και περισσότερο οι αποδείξεις ότι τα συναισθηματικά και ψυχολογικά οφέλη της συντροφιάς των κατοικίδιων έχουν και σωματικά οφέλη, ότι δηλ. τα κατοικίδια βελτιώνουν όχι μόνο την άυλη «ποιότητα ζωής» αλλά και βελτιώνουν και την ανθρώπινη υγεία.

Έρευνες έχουν δείξει ότι το χάιδεμα και η φροντίδα των ζώων, ιδιαίτερα εκείνων με τα οποία έχει δημιουργηθεί μια στενή σχέση, μπορεί να μειώσουν την πίεση και τους ρυθμούς της καρδιάς και να βελτιώσουν τα ποσοστά επιβίωσης μετά από καρδιακές ασθένειες.

Διάφορες έρευνες κατέληξαν στο ότι η παρουσία και η επαφή με ένα ζώο συντροφιάς θα μειώσει την πίεση ενός ατόμου.  Το κοίταγμα μιας γυάλας με ψάρια επίσης μείωσε την πίεση σε επίπεδο ακόμη χαμηλότερο από όταν ο άνθρωπος καθόταν ακίνητος και κοιτούσε έναν κενό τοίχο.

Το κοίταγμα ενός ενυδρείου κατά τη διάρκεια οδοντικής θεραπείας και στοματικών εγχειρήσεων μπορεί να μειώσει το στρες.

Μεγαλύτερη έκπληξη μπορεί να προκαλέσουν οι ανακαλύψεις ότι η ιδιοκτησία κατοικίδιων μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο που έπαθε καρδιακή προσβολή, να ζήσει περισσότερο.

Οι ηλικιωμένοι άνθρωποι που έχουν κατοικίδια επισκέπτονται τους γιατρούς 16% λιγότερο από εκείνους που δεν έχουν και ότι οι ιδιοκτήτες σκύλων ιδιαίτερα κάνουν 21% λιγότερες επισκέψεις.

Τα ζώα συντροφιάς, λοιπόν, έχουν μάθει να ζουν κοντά μας σαν πολύτιμοι φίλοι και σύντροφοί, μπορούν να βοηθήσουν στην προστασία του καρδιαγγειακού συστήματος. Έχουν την ανάγκη μας και έχουμε τη δική τους.

Η παρουσία τους λειτουργεί σαν ένα είδος θεραπείας από το καθημερινό άγχος.

Το κλειδί στην θεραπεία με τη βοήθεια ζώων, λοιπόν, είναι ότι τα ζώα γενικά, και τα ζώα συντροφιάς πιο κοινά, θεωρούνται από πολλούς ως «οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου».  Τα εξαρτώμενα, οικιακά ζώα μπορούν να προσφέρουν στους ανθρώπους ανιδιοτελές ενδιαφέρον, διατήρηση γνωρισμάτων εμβρυϊκών στοιχείων στα ζώα που προκαλούν έμφυτες αντιδράσεις ανατροφής, και προσφέρουν μια αίσθηση επίτευξης και συνεχούς, μη επικριτικής αποδοχής και συντροφικότητας.

Μπορούν να εξυπηρετήσουν ως καταλύτες στην κοινωνική συναναστροφή και ως γέφυρες στη διαπροσωπική επικοινωνία και δέσιμο. Σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος έχει χάσει την επαφή του με τη φύση, η σχέση του με τα ζώα τον βοηθάει να αποκαταστήσει την σχέση του μαζί της, με τους συνανθρώπους του και με τον ίδιο τον εαυτό του.

Μας κλέβουν τη χαρά

Οποιονδήποτε φαρμακοποιό και να ρωτήσει κανείς, ποια φάρμακα πωλούνται περισσότερο αυτήν την εποχή, η απάντηση θα είναι ξεκάθαρη. Τα αγχολυτικά και τα αντικαταθλιπτικά. Η κατάθλιψη και η κρίση πανικού είναι νοσήματα που έχουν λάβει επιδημική διάσταση στον ελληνικό πληθυσμό τα τελευταία χρόνια. Βέβαια, όπως έχουμε εξηγήσει και σε προηγούμενα άρθρα, υπάρχει σαφώς και η τάση υπέρ-διάγνωσης.

Οι κρίσεις άγχους και οι κρίσεις πανικού, που αποτελούν συχνότατα ιατρικά συμβάντα στο γενικό πληθυσμό, αντανακλούν την αγωνιώδη αμυντική προσπάθεια του οργανισμού να μην υποπέσει σε κατάθλιψη δηλαδή σε απάθεια. Δυστυχώς όταν χορηγείται αντικαταθλιπτική αγωγή σε αυτές τις περιπτώσεις, αναιρείται αυτός ο αμυντικός μηχανισμός και ο οργανισμός πέφτει ένα σκαλί ακόμα στη συναισθηματική και ψυχική του υπόσταση.

Οι κρίσεις άγχους και οι κρίσεις πανικού είναι πάντα αποτέλεσμα καταπιεσμένων συναισθημάτων που δεν εκφράστηκαν την στιγμή που έπρεπε. Υπάρχει δηλαδή στο ιστορικό του ασθενούς καταπιεσμένος θυμός ή καταπιεσμένη θλίψη. Όταν στο συνειδητό επίπεδο του ανθρώπου έχει καταγραφεί η αδυναμία έκφρασης του θυμού, της αγανάκτησης και της θλίψης, ενίοτε από την παιδική ηλικία, τότε αυξάνεται η πιθανότητα σε κάποια στιγμή που οι συνθήκες καθιστούν αναγκαία τη βίωσή του ξανά, η αδυναμία αυτή να οδηγήσει σε κρίσεις πανικού. Έχουμε τονίσει ότι ουσιαστικά η βίωση του άγχους ισοδυναμεί με την απόσταση φύσης – θέσης.

Όσο πιο μεγάλη είναι η απόσταση μεταξύ της φυσικής και της επίκτητης ιδιοσυγκρασίας, τόσο το άγχος θα είναι πιο έντονο. Για να γίνει αυτό πιο ευκρινές, αρκεί κανείς να αφουγκραστεί τις φυσικές αντιδράσεις των υγιών παιδιών στα εξωτερικά ερεθίσματα. Βιώνουν χαρά, θλίψη, οργή, αγανάκτηση, ματαίωση, ελπίδα, καθαρά δηλαδή θετικά και αρνητικά συναισθήματα που είναι μέρος της συναισθηματικής τους ωρίμανσης, αλλά δεν έχουν άγχος. Οσάκις ένα παιδί βιώνει άγχος στη ζωή, ουσιαστικά αυτό αντανακλά την απόσταση που έχει μετακινηθεί από τη φύση του, καθρεπτίζοντας τη νεύρωση ενός γονέα ή ενίοτε και ενός περιβαλλοντικού συστήματος.

Ένας από τους βασικούς λόγους που θεωρούμε την Ομοιοπαθητική Ιατρική απόλυτα αναγκαία και χρήσιμη στον πληθυσμό αυτήν την εποχή, είναι η ίδια ακριβώς η δράση της θεραπευτικής αγωγής. Δεν καταστέλλει τα συμπτώματα όπως η χημική αγωγή, αλλά αντίθετα, ενδυναμώνει την ψυχο-νευρο-ανοσολογική ομοιοστασία του οργανισμού, επαναφέροντας τον οργανισμό στη φυσική του ιδιοσυγκρασία. Αυτό σημαίνει ότι η βίωση και η έκφραση των αρνητικών συναισθημάτων, θα οδηγήσει πλέον στην αναβάθμιση της συναισθηματικής και πνευματικής ωρίμανσης του ανθρώπου, ο οποίος μάλιστα στη συνέχεια θα πάρει και τις ανάλογες αποφάσεις αντιμετώπισης του πραγματικού του προβλήματος.

Εν κατακλείδι, είναι πιο φυσιολογικό να κλάψει ή να οργιστεί κανείς, βιώνοντας τη θλίψη ή τον θυμό του, παρά να τα καταστείλει, είτε λόγω κακής συναισθηματικής εκπαίδευσης, είτε λόγω χημικών φαρμάκων. Πράγματι δεν είναι λίγες οι φορές, στις οποίες, ο απαθής καταθλιπτικός ασθενής, ή ο ασθενής με κρίσεις πανικού, που έρχεται στο ιατρείο και του χορηγείται ομοιοπαθητική αγωγή, στα πρώτα στάδια αυτής, να εκφράσει τον θυμό και την θλίψη του με νεύρα ή κλάμα, ενώ παράλληλα η κατάθλιψη , το άγχος και οι κρίσεις πανικού θεραπεύονται οριστικά.

Ζητείται ελπίς. Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο συναισθηματικής ωρίμανσης σαν κοινωνία. Ας δούμε κάποιες παραμέτρους και μάλιστα συγκριτικά με παλαιότερες εποχές.

Το οικονομικό πρόβλημα και το πρόβλημα της ανεργίας ταλανίζουν την κοινωνία αυτή. Αυτό όμως συνέβαινε και σε παλαιότερες εποχές. Η βασική διαφορά που δημιουργεί τώρα περισσότερη συναισθηματική επιβάρυνση στον πληθυσμό είναι η έλλειψη ελπίδας. Αυτή δημιουργείται μέσω ενός παγκόσμιου συστήματος έκπτωσης των αξιών και των ιδεών και καλλιεργείται συστηματικά από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Από άκρο σε άκρο του πλανήτη, τα πολιτικά συστήματα που εφαρμόζονται απέχουν πολύ από τις πραγματικές προσδοκίες των υγιών ψυχών που κατοικούν σε αυτόν. Κανένας υγιής άνθρωπος δεν πιστεύει ότι η οικονομική ευμάρεια είναι αρκετή για να εξελιχθεί η συναισθηματική και πνευματική του ωρίμανση.

Παρόλα αυτά, είναι υποχρεωμένος να δέχεται καθημερινά βομβαρδισμό μηνυμάτων και πληροφοριών, όπου όλα ξεκινούν και τελειώνουν με την οικονομία. Αυτό εξαναγκάζει τον άνθρωπο, από παιδική κιόλας ηλικία, να μετακινηθεί από τη φύση του, που ως γνωστόν, καμία υγιής παιδική ψυχή δεν ικανοποιήθηκε ποτέ από υλικά αγαθά. Επίσης, κανένας υγιής άνθρωπος δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με οικονομικά μεγέθη, όταν παγκοσμίως η τεράστια ανισοκατανομή των φυσικών πόρων, οδηγεί σε θάνατο και εξαθλίωση καθημερινά χιλιάδες ανθρώπους.

Μπορεί δηλαδή κανείς να χαρεί πραγματικά και να αισθανθεί ελπίδα, από μία ενδεχόμενη ελάφρυνση φόρων, όταν οκτώ ώρες πτήσης μακριά, η Μαύρη Ήπειρος συνεχίζει να είναι ο χημικός, φαρμακευτικός και ραδιενεργός σκουπιδότοπος και βασικός προμηθευτής πρώτων υλών του αναπτυγμένου κόσμου, εις βάρος των στοιχειωδών μέτρων επιβίωσης του πληθυσμού της;  Η κλοπή της ελπίδας λαμβάνει χώρα καθημερινά και συστηματικά, από τις αγωνιώδεις προσπάθειες που καταβάλλονται να πειστεί ο πληθυσμός για αόρατους εχθρούς που δεν αφήνουν πουθενά ήσυχο το ανθρώπινο πνεύμα να ηρεμήσει.

Οποιοσδήποτε άνθρωπος με οξύνοια έχει συνειδητοποιήσει ότι η ύπαρξη και η κατασκευή ορατών και αόρατων, εγχώριων και παγκόσμιων εχθρών, είναι πρακτική που εξυπηρετεί ξεκάθαρα την , κατά το δοκούν, ανακατανομή του εγχώριου και παγκόσμιου φυσικού πλούτου και τον επανασχεδιασμό των γεωγραφικών χαρτών επιρροής. Και βέβαια τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξυπηρέτηση αυτών των στόχων.

Για του λόγου το αληθές, ας φανταστούμε να αποφάσιζε σύσσωμος ο ελληνικός πληθυσμός να έκλεινε, για παράδειγμα, την τηλεόραση για έναν ολόκληρο χρόνο. Η επίδραση της σχεδιασμένης και κατευθυνόμενης εικόνας-είδησης στη συναισθηματική χειραγώγηση του πληθυσμού θα ελάμβανε ένα μεγάλο πλήγμα.

Ένας άλλο σημαντικός παράγοντας καθημερινής κλοπής της χαράς σε ετούτη την κοινωνία είναι η συναισθηματική απομόνωση των μελών της. Ο άνθρωπος νουθετείται όλο και περισσότερο εκ των πραγμάτων, σε εγωκεντρικές τεχνικές επιβίωσης, με κύριο στοιχείο την ανταγωνιστικότητα και την έλλειψη αλληλεγγύης. Η κοινωνία μας απομονώνεται σε σημείο πλέον αυτισμού. Και παραδόξως αυτό συμβαίνει ενώ οι τεχνολογικές δυνατότητες επικοινωνίας έχουν αυξηθεί σε μέγιστο βαθμό.

Όμως μόνο αυτιστικά συναισθήματα αναδύονται όταν κάποιος δεν βλέπει το χαμόγελο του συνανθρώπου του, δεν λαμβάνει τα έξω-λεκτικά μηνύματα του σώματός του, δεν κοιτάζει ίσα στα μάτια, το μόνο ορατό σημείο του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος στον άνθρωπο, αλλά αντί αυτών λαμβάνει στο κινητό και στον υπολογιστή ηλεκτρονικές φατσούλες που γελάνε, κλαίνε ή υστεριάζονται.

Οι γνωστές ψυχοθεραπευτικές ιδιότητες της παρέας και της γειτονιάς τείνουν να χαθούν πλήρως και να αντικατασταθούν στη σύγχρονη κοινωνία με αυτο-ικανοποιητικές τάσεις, φαρμακευτικής απομόνωσης. Και εν πάση περιπτώσει, εάν όλα γίνονται για την ανθρώπινη εξέλιξη, ευτυχία, χαρά και ευδαιμονία, αφού αυτή έχει οπισθοδρομήσει τραγικά, αφού η πνευματικότητα θυσιάζεται, προς χάριν της διανοητικότητας και του υλισμού, είναι φανερό ότι η τοπική και παγκόσμια κοινωνία νοσεί σοβαρά.

Ας βιώσουμε συνειδητά τα συναισθήματά μας: Η θεραπεία όμως ξεκινά από εμάς, τα μέλη αυτής της κοινωνίας. Η συνειδητή βίωση των συναισθημάτων μας ας είναι το πρώτο ξεκίνημα αναβάθμισής μας. Έχουμε ως πληθυσμός, και πολύ περισσότερο σαν ιατρική κοινότητα, στοχοποιήσει και δαιμονοποιήσει τη βίωση της θλίψης, του θυμού, της αγανάκτησης και της ματαίωσης, προς χάριν της πνευματικής υποβάθμισης και της απάθειας. Ξεχνούμε όμως την θεραπευτική ιδιότητα της Αυτογνωσίας, που τόσο πολύ συζητήθηκε από τους προγόνους μας. Δεν διδαχθήκαμε και δεν διδάσκουμε ότι η συνειδητή βίωση της θλίψης οδηγεί στη χαρά, η συνειδητή βίωση του θυμού οδηγεί στην ελπίδα, η συνειδητή βίωση της ματαίωσης οδηγεί στον έρωτα.