Aντρας – Γυναίκα

Δύο ανθρώπινα Όντα που έχουν υποστεί την διάβρωση της θρησκείας, την κοινωνίας και των καιρών…
Προγραμματίστηκαν με συγκεκριμένους στόχους ο καθένας, μα και συγκεκριμένες λειτουργίες και τελικά και οι δύο βιώνουν μια μεγάλη αυτοαπόρριψη για το φύλο τους, ο καθένας με τον δικό του τρόπο…

Αυτή η μη συνειδητή αυτοαπόρριψη εκφράζει και την τέλεια ανισορροπία των δύο Όντων, στον Φυσικό Κόσμο, που το καθένα προσπαθεί να ζήσει με συγκεκριμένη τροχιά και συνήθως εκτροχιάζονται, γιατί είναι εντελώς αδύνατον στον καθένα να φτάσει στην αυτοαποδοχή, όταν για αιώνες κουβαλάει τους ρόλους και τα πρότυπά του, χωρίς κανένα ενδιαφέρον να βιώσει εσωτερικά τον Άνθρωπο της Καρδιάς και της Αγάπης.

Ο πόλεμος των φύλων δεν είναι μύθος… Εμφανίζεται μέσα σε κάθε κοινωνία που παλεύει να εναρμονίσει τα πολικά αντίθετα, όμως η ιστορία αποδεικνύει ότι οι σχέσεις τους είναι συμβατικές έως και εχθρικές, και δεν υπάρχει κανένας θεός να συμφιλιώσει τους ανθρώπους μεταξύ τους, γιατί ο πόλεμος δεν είναι εκεί έξω, είναι εκεί μέσα…
Άντρας και Γυναίκα, είναι δύο Ανθρώπινα Όντα, που δεν είναι διαφορετικά στο Πνεύμα, αλλά μεγαλώνουν διαφορετικά…τόσο πολύ διαφορετικά, ώστε να μην αντέχουν το ίδιο τους το Σώμα και τις αυθεντικές τους λειτουργίες και κάνουν συνήθως κατάχρηση της Ελευθερίας τους.

Και όμως… Δεν υπάρχει άντρας που δεν έχει μέσα του την γυναίκα, όπως γυναίκα που να μην έχει μέσα της τον άντρα… Όταν αυτά τα δύο καταφέρουν και γίνουν ισόνομα μέσα στον άνθρωπο, τότε θα καταφέρουν να γίνουν ισόνομα και έξω του.

Είναι τόσο πολλά που δεν ξέρουμε για τον Εαυτό μας, που το σίγουρο είναι ότι θα παλεύουμε διαρκώς με τα πρότυπα και τις λανθασμένες ερμηνείες που κουβαλάμε αιώνες τώρα…
Αυτή η εποχή είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να σταματήσει η συνηθισμένη τροχιά να πολεμάει την ίδια την Ζωή και να νιώσουμε Ανθρώπινοι… Όχι άντρας ή γυναίκα, αλλά βαθιά Άνθρωποι…
Γιατί είναι επιτακτική ανάγκη πια, να τελειώσει ο πόλεμος, εκεί που πραγματικά συμβαίνει…

Πόσο… δροσερή πρέπει να είναι η αντρική γονιμότητα;

Το μούλιασμα σε καυτό νερό δεν κάνει καλό στην ανδρική γονιμότητα. Γενικά η υπερθέρμανση των όρχεων εμποδίζει τη σπερματογένεση, ελαττώνει τον αριθμό των σπερματοζωαρίων και διαταράσσει την κινητικότητά τους. Πράγματα γνωστά από την εποχή του Ιπποκράτη, βρίσκονται πάντα στην επικαιρότητα καθώς αρκετά ζευγάρια μένουν άτεκνα για τόσο απλούς λόγους.
Επιστήμονες που έκαναν μελέτες επί του θέματος διαπίστωσαν ότι σχεδόν οι μισοί από τους υπογόνιμους άντρες – εθελοντές, τους οποίους εξέτασαν, επανήλθαν στη φυσιολογική τους κατάσταση μόλις σταμάτησαν τα μπάνια με καυτό νερό!

Οι όρχεις, για να λειτουργούν σωστά, χρειάζεται να βρίσκονται σε θερμοκρασία χαμηλότερη από αυτή του σώματος. Ακριβώς γι΄ αυτό το λόγο περιβάλλονται από ένα λεπτό στρώμα δέρματος χωρίς λίπος, το όσχεο, που μπορεί να έρχεται σε επαφή με τη δροσιά του περιβάλλοντος και να κατεβάζει τη θερμοκρασία τους.
Έτσι λοιπόν αντενδείκνυνται:
Το μπάνιο με πολύ ζεστό νερό.
Το τζακούζι.
Η χρήση του φορητού υπολογιστή στα πόδια, γιατί ζεσταίνει για αρκετή ώρα το συγκεκριμένο σημείο.
Τα στενά παντελόνια και σλιπάκια, γιατί τα γεννητικά όργανα ασφυκτιούν μέσα σε αυτά και υπερθερμαίνονται.
Η τοποθέτηση του κινητού τηλεφώνου στις πλευρικές τσέπες του παντελονιού, που βρίσκονται στο ύψος των γεννητικών οργάνων. Και αυτό γιατί το τηλέφωνο, ακόμα και σε αναμονή, εκπέμπει ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, η οποία επίσης ανεβάζει τη θερμοκρασία. Ακόμα χειρότερα, αν το έχουν στην τσέπη και χρησιμοποιούν hands-free ή bluetooth. Προτιμητέα θέση για το τηλέφωνο είναι σε κάποιες μικρές τσέπες στο ύψος του γονάτου.

Πότε διατηρείται το τελικό ν;

Γιατί γίναμε διώκτες του γράμματος Ν;

Ο βασικός κανόνας είναι ότι το τελικό ν διατηρείται:
– Στο άρθρο τον και την.
– Στο αόριστο άρθρο και το αριθμητικό έναν.
– Στην τριτοπρόσωπη αντωνυμία την.
– Στα άκλιτα μην, δεν, όταν η λέξη που ακολουθεί αρχίζει από φωνήεν, στιγμιαίο σύμφωνο (κ, π, τ, μπ, ντ, γκ, τσ, τζ) ή διπλό γράμμα (ξ, ψ).
Για παράδειγμα, γράφουμε: τον αφελή, την κάψουλα, έναν τρελό, μην μπερδεύεσαι κλπ.

* Αν αμφιβάλλεις για το πού πρέπει να βάλεις ν, η συμβουλή είναι: Καλύτερα ένα ν περισσότερο παρά ένα λιγότερο.

Μας συνδέει το ερεβοκτόνο Φως

Όπως όλοι έχουμε αντιληφθεί οι δυτικές κοινωνίες διέρχονται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κοινωνικής κρίσης, η οποία συν τω χρόνω οδηγεί τον δυτικό πολιτισμό σε κατάρρευση.

Είναι πια φανερό σε όλους ότι η διεθνής οικονομική κατάρρευση που βιώνουμε σήμερα δεν είναι το αίτιο, αλλά το αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης αξιών και ιδεών. Μιας ουσιαστικής, δηλαδή, αξιακής κατάρρευσης του δυτικού πολιτιστικού ρεύματος.

Όμως, μια μεγάλη αλήθεια την οποία δεν έχουμε τολμήσει να διατυπώσουμε σθεναρά είναι η συνεισφορά της κλασικής επιστημονικής σκέψης, της μεγάλης επιστημονικής επανάστασης του 16ου και 17ου αιώνα στη διαδικασία της σημερινής κοινωνικής και πολιτισμικής κατάρρευσης.

Η μεγάλη αυτή επιστημονική επανάσταση, στην οποία η κοινωνία οφείλει την τεχνολογική ευημερία της, αποτέλεσε συγχρόνως και την αφετηρία της κοινωνικής και πολιτικής αποσύνθεσης στο μέτρο που στήριξε μονοσήμαντα την ανάπτυξή της σε μια σειρά δογμάτων, τα οποία αναγόρευαν την αισθητή υλική πραγματικότητα ως πρωταρχικό και μοναδικό αξιακό γεγονός των δυτικών κοινωνιών.

Στον βωμό αυτού του αγαθού και των παραγώγων του ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός επί αιώνες θυσίαζε, αλλά θυσιάζει ακόμα και σήμερα, το σύνολο των ανθρώπινων αξιών του, ακόμα και την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η ανιστόρητη αυτή αντιμετώπιση του παγκόσμιου ουμανιστικού αιτήματος μιας παγκόσμιας ειρηνικής κοινωνίας ανθρώπων με βάση αυτά τα επιστημονικά δόγματα περί ύλης παίρνει τη μορφή μιας απλής οικονομικής κοινοπραξίας συμφερόντων.

Σύμφωνα με τη μηχανιστική και αντικοινωνική αυτή αντίληψη, τα ανθρώπινα αγαθά, όπως η φιλία, η ειρηνική συνύπαρξη, η αγάπη κι η αλληλεγγύη δεν είναι αποτέλεσμα μιας εσωτερικής ανθρώπινης ανέλιξης, η οποία εκφράζει ένα υψηλότερο επίπεδο πολιτισμικής ανάπτυξης.

Οι σχέσεις των ανθρώπων και των αντίστοιχων κοινωνιών τους στηρίζονται μονοδιάστατα στην έννοια του αμοιβαίου υλικού συμφέροντος και κέρδους και διαρκούν όσο αυτό διαρκεί.

Αυτήν την κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού έρχεται να σταματήσει η ίδια η επιστήμη μέσα από τις νέες ανακαλύψεις της και τη νέα Φυσική Φιλοσοφία που απορρέει από αυτήν.

Ό,τι σας πω από 'δω και πέρα μπορώ να τ' αποδείξω σε πίνακα με μαθηματικά και με πειραματική διαδικασία. Δεν έχω τον χρόνο, βέβαια, απλώς θ' αναφερθώ σε κάποια πράγματα με όσο μπορώ περισσότερη λεπτομέρεια όσο μ' αφήνει ο χρόνος.

Η πρώτη αλήθεια αναφέρεται στην αποκάλυψη του τι είναι στην ουσία αυτό το οποίο ονομάζουμε "αντικειμενική πραγματικότητα" και σε προέκταση, τι είναι αυτό το οποίο ονομάζουμε "ύλη" κι αποτελεί τον θεό του καταρρέοντος πολιτισμικού ρεύματος.

Η σύγχρονη επιστημονική σκέψη μέσω της πειραματικής διαδικασίας γνωρίζει πλέον ότι η αισθητή υλική πραγματικότητα αποτελεί μια ψευδαίσθηση της ανθρώπινης φυσιολογίας η οποία δημιουργείται μέσα σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου με τη βοήθεια των αισθητηρίων οργάνων μας.

Η υλική πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα matrix που μπορούμε να το αποδείξουμε με δέκα διαφορετικές κατευθύνσεις της επιστήμης.

Σύμφωνα με -επειδή εγώ είμαι Φυσικός- σύμφωνα με την ειδική θεωρία της Σχετικότητας, που όλοι παπαγαλίζουμε και κανένας δεν θέλει να μας πει τι λέει στην πραγματικότητα, η υλική συμπαντική πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η προβολή, το είδωλο, το καθρέφτισμα όσων υπάρχουν στο πραγματικό τετραδιάστατο μη ευκλείδιο και αθέατο σύμπαν, που έχει αποδειχθεί ότι υπάρχει, δεν είναι μύθος η τέταρτη διάσταση -η πέμπτη και από πάνω δεν ξέρω τι θα γίνει, αν θ' αποδειχθεί στη συνέχεια- πάνω σ' έναν ψεύτικο τρισδιάστατο και ευκλείδιο χώρο που φτιάχνουν πλαστά οι αισθήσεις μας.

Τον χώρο αυτό η ειδική θεωρία της Σχετικότητας ονομάζει Χώρο Μινκόφσκι (Minkowski space ή Minkowski spacetime, από τον μαθηματικό Hermann Minkowski) κι αυτή η μαθηματική πράξη ο κατοπτρισμός, για όσους ξέρουν μαθηματικά, ονομάζεται ισομορφισμός ή απεικόνιση.

Η γενική θεωρία της σχετικότητας συνέλαβε την ιδέα την οποία εξέφρασε μαθηματικά και αποδείξαμε μέσα από τη γέννηση και την εξέλιξη του σύμπαντος ότι το κύριο συστατικό της κλασικής φυσικής, η αισθητή ύλη, δεν είναι παρά η καμπύλωση του κύριου συστατικού του κόσμου των μαθηματικών, του τρισδιάστατου χώρου προς μία τέταρτη μαθηματική διάσταση (όρα: μελανές οπές).

Όμως, επειδή ο χώρος είναι ένα αισθητό τίποτα, χώρος είναι αυτό το πράγμα εδώ που δεν αντιλαμβανόμαστε, αυτός είναι ο χώρος ο μαθηματικός, η ύλη είναι η καμπύλωση του τίποτα.

Έτσι, όταν ο χώρος των τριών διαστάσεων, αυτών που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας, γιατί οι αισθήσεις μας μπορούν να αντιληφθούν μέχρι τρεις διαστάσεις, όταν καμπυλώνεται αυτός ο χώρος προς την τέταρτη διάσταση μεταξύ ενός ελαχίστου κι ενός μεγίστου ορίου (όρα: μελανές οπές), τότε οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται αυτήν την καμπύλωση, αν ξεπεράσει ένα όριο, σαν ύλη.

Ο εγκέφαλός μας, τα αισθητήρια όργανά μας αντιμετωπίζουν αυτήν την αύξηση της καμπυλότητας πέρα ενός ορίου ως πραγματική ύλη.

Με λίγα λόγια η αισθητή ύλη δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα του εγκεφάλου μας. Μια πλαστή εικόνα μιας άλλης μη αισθητής πραγματικότητας.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Γιατί η επιστήμη χωρίς να βρίσκει αντίστοιχο στην πραγματική κοινωνία των ανθρώπων είναι κακία. Θα πρέπει να δούμε πώς η επιστήμη εφαρμόζεται και αλλάζει την κοινωνία.

Ο θεός της σημερινής πολιτισμικής συνείδησης, η ύλη, δεν είναι παρά το φάντασμα μιας άλλης πραγματικότητας που βρίσκεται έξω από τις δυνατότητες της ανθρώπινης φυσιολογίας και της προσέγγισης μέσω των αισθήσεων μας και των οργάνων μέτρησης που τις επαυξάνουν.

Άρα η ύλη, άρα και το χρήμα, ως μέτρον αξιολόγησης υλικών πραγμάτων και ανθρώπων μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα ως αξιακά γεγονότα σ' αυτόν τον πολιτισμό που θα χτιστεί, τον πολιτισμό του Homo Universalis.

Η έννοια της διαίρεσης δεν υπάρχει. Είναι προϊόν του εγκεφάλου μας και της φυσιολογίας μας. Τα πάντα μες στο σύμπαν είναι ένα. Μια απέραντη ενιαία και αδιαίρετη ενότητα που μέσα σ' αυτήν χάνεται η έννοια της εξατομίκευσης της προσωπικής ύπαρξης.

Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να ευτυχεί το μέρος αν πάσχει το όλον. Η ευτυχία των μερών μπορεί να επιτευχθεί μέσω της ευτυχίας του συνόλου. Η διαπίστωση αυτή οδηγεί σε μια νέα Κοινωνική Φιλοσοφία του Εμείς και του Είμαι καταργώντας τη φιλοσοφία του Εγώ και του Έχω.

Όμως, οι έννοιες της συνολικής συνείδησης του Εμείς και του Είμαι δεν είναι η βάση της δημοκρατίας, της ισότητας και της αδελφότητας που πλαστά επαγγέλλονται οι σημερινές παγκόσμιες κοινωνίες χωρίς να τις πραγματοποιούν μέχρι σήμερα;

Αυτές ακριβώς τις αξίες επαναφέρει στο προσκήνιο η σύγχρονη επιστημονική σκέψη.

Η σύγχρονη Φυσική διδάσκει ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι απομονωμένοι, δεν τους χωρίζει κενό. Τους συνδέει Φως. Ακτινοβολία. Μέσα στο σύμπαν δεν υπάρχουν μαύρες σκοτεινές περιοχές, αλλά περιοχές που δεν έχουμε τη δυνατότητα να αντιληφθούμε το Φως.

Ο κοινωνικός και ψυχολογικός απομονωτισμός και ο εγκλωβισμός του ανθρώπου στα πλαίσια των όρων "άτομο" και "πρόσωπο" είναι το προϊόν μιας καταρρέουσας πολιτισμικής δομής.

Η δομή αυτή αγνοεί τη σύγχρονη επιστημονική σκέψη και δεν κατανοεί ότι εάν νιώθουμε ψυχικά μόνοι είναι γιατί δεν κατανοούμε τη συνέχεια των πάντων μες στο σύμπαν κι ότι η φύση δεν μας γέννησε μόνους, αλλά επιλέξαμε την ψευδαίσθηση της μοναξιάς.

Η μοναξιά είναι αποτέλεσμα των δικών μας πράξεων, της δικής μας αντίληψης, της δικής μας άγνοιας. Είναι ένα προσωπικό μας πρόβλημα κι όχι ένα πρόβλημα της φύσης.

Η Μυστήρια Γυναίκα μέσα σου

Συχνά σκέφτομαι πως οι γυναίκες είναι πολύ μυστήρια όντα. Πως αν ήμουν έμπορος ρούχων ίσως και να δυσκολευόμουν να βρω το κουμπί τους, αυτό που πραγματικά θέλουν και όχι κατ' επίφαση. Οι γυναίκες μέσα από την ενδυμασία προσπαθούν εκτός από το καθαρά χρηστικό κομμάτι, δηλαδή να έχουν ρούχα για να πάνε στη δουλειά τους, να προστατευτούν από το κρύο ή από τη ζέστη, κρύβουν πίσω από αυτό και μέσα από αυτό τις πιο μύχιες σκέψεις τους.
Οι ελληνίδες δίνουν εξίσου τεράστια σημασία στο τι θα πουν οι άλλοι. Επομένως πολύ συχνά αγοράζουν προϊόντα που θα τις αναδείξει στον κοινωνικό τους κύκλο και θα τις κάνει να νιώθουν πιο ασφαλείς, πιο δυνατές.
Παράλληλα ταυτίζονται οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο με την εικόνα: θεωρούν υποσυνείδητα πως αν φορέσουν το ίδιο ακριβώς σύνολο που βλέπουν σε ένα περιοδικό αυτομάτως στον καθρέπτη θα θυμίζουν το μοντέλο της φωτογραφίας που έχουν δει. Είναι τελικά τόσο ανασφαλείς οι γυναίκες; Νομίζω πως απλά είναι τα μεγαλύτερα θύματα της εμπορευματοποίησης και του marketing.
Βομβαρδισμένες καθημερινά με ένα πλήθος διαφημίσεων, με τον λαϊκισμό ακόμα και της μόδας και με την παράλληλη έλλειψη αγοραστικής αγωγής και κουλτούρας από το σχολείο και κατόπιν από τα μέσα, οι γυναίκες προσπαθούν να ισορροπήσουν συχνά σε λεπτές γραμμές που άπτονται ακόμα και της πολυσύνθετης ψυχολογία τους.
Είτε όμως μας αρέσει είτε όχι ένα είναι το αποτέλεσμα: όμορφη είναι η γυναίκα που τα έχει βρει με τον εαυτό της ακόμα και αν έχει παραπάνω κιλά. Που νιώθει δυνατή από αυτό που είναι και όχι από αυτό που θα ήθελαν οι άλλοι να είναι.
Είναι η γυναίκα που δεν κοιτά ποτέ τι κάνουν οι άλλοι αλλά μόνο αυτή, ψάξε τη γυναίκα μέσα σου, είναι καιρός να την ανακαλύψεις!

Γιατί η βροχή μυρίζει τόσο ωραία;

Βγείτε έξω μετά από μία καταιγίδα και αμέσως θα νιώσετε τη γλυκιά και ευχάριστη μυρωδιά της φρέσκιας βροχής. Αν παρατηρήσατε αυτό το μυστηριώδες άρωμα και αναρωτηθήκατε πως προκύπτει, δεν είστε οι μόνοι.Το 1964, δύο Αυστραλοί επιστήμονες (Isabel Joy Bear και R. G. Thomas) ξεκίνησαν να μελετούν τη μυρωδιά της βροχής, και δημοσίευσαν ένα άρθρο στο περιοδικό Nature, με τίτλο «Nature of argillaceous odor»
Για να εξηγήσουν το φαινόμενο, επινόησαν και χρησιμοποίησαν τον όρο Petrichor. Αυτή η λέξη έχει τις ρίζες της σε δυο αρχαιοελληνικές λέξεις: πέτρα και ιχώρ (το αίμα των θεών, στον αρχαίο μύθο).
Σε αυτή την έρευνα και τη μετέπειτα μελέτη, διαπίστωσαν ότι μία από τις κύριες αιτίες αυτής της μυρωδιάς είναι ένα μείγμα από έλαια που εκκρίνονται από ορισμένα φυτά κατά τη διάρκεια των ξηρών περιόδων.
Όταν μια καταιγίδα συμβαίνει μετά την ξηρασία, συστατικά από τα έλαια -που συσσωρεύονται την πάροδο του χρόνου στα ξηρά πετρώματα και στο έδαφος- αναμιγνύονται και απελευθερώνονται στον αέρα.
Επιπλέον, οι δύο επιστήμονες παρατήρησαν ότι τα έλαια επιβραδύνουν την βλάστηση των σπόρων, και υπέθεσαν ότι τα φυτά μπορεί να τα παράγουν για να περιορίσουν τον ανταγωνισμό για τις λιγοστές πηγές νερού κατά τη διάρκεια περιόδων ξηρασίας.
Αυτά τα αερομεταφερόμενα έλαια συνδυάζονται με άλλες ενώσεις για την παραγωγή της μυρωδιάς. Ιδίως σε δασώδεις περιοχές με εκτενή βλάστηση, παράγεται η ουσία με το όνομα γεωσμίνη (η γεωσμίνη είναι μια ουσία που παράγεται από μικροοργανισμούς του εδάφους και δίνει στο χώμα τη χαρακτηριστική του οσμή.
Παράγεται επίσης στα παντζάρια, γι’αυτό κι έχουν οσμή και γεύση χώματος) από βακτήρια που ζουν στο χώμα και είναι γνωστά ως ακτινομύκητες. Τα βακτήρια εκκρίνουν την ουσία όταν παράγουν τους σπόρους, και η δύναμη της προσγείωσης της βροχής στο έδαφος στέλνει αυτούς τους σπόρους επάνω στην ατμόσφαιρα, και ο υγρός αέρας μεταφέρει την ουσία στις μύτες μας.
Επειδή αυτά τα βακτήρια αναπτύσσονται σε υγρές συνθήκες και παράγουν τους σπόρους κατά τη διάρκεια της ξηρασίας, η μυρωδιά της γεωσμίνης είναι συχνά πιο έντονη όταν βρέχει για πρώτη φορά μετά από καιρό, εξαιτίας της μεγαλύτερης συγκέντρωσης σπόρων στο έδαφος.
Οι μελέτες έχουν αποκαλύψει ότι η ανθρώπινη μύτη είναι εξαιρετικά ευαίσθητη στη γεωσμίνη. Μερικοί άνθρωποι μπορούν να την ανιχνεύσουν ακόμα και σε πάρα πολύ μικρές συγκεντρώσεις.
Το όζον- Ο3, το μόριο που αποτελείται από τρία άτομα οξυγόνου- παίζει επίσης ένα ρόλο στην οσμή, ειδικά μετά από καταιγίδες. Το ηλεκτρικό φορτίο ενός κεραυνού μπορεί να διαχωρίσει τα μόρια του οξυγόνου και του αζώτου στην ατμόσφαιρα, και συχνά μετασχηματίζονται σε μονοξείδιο του αζώτου (ΝΟ), το οποίο στη συνέχεια αλληλεπιδρά με άλλες χημικές ουσίες στην ατμόσφαιρα για την παραγωγή του όζοντος. Μερικές φορές, πριν ξεσπάσει μια καταιγίδα μπορείτε να μυρίσετε το όζον στον αέρα (έχει μια έντονη μυρωδιά που θυμίζει χλώριο), γιατί μπορεί να μεταφερθεί από μεγάλες αποστάσεις.
Εκτός όμως από την χημική εξήγηση για τη μυρωδιά της βροχής, υπάρχει και το ερώτημα γιατί βρίσκουμε αυτή τη μυρωδιά τόσο ευχάριστη. Μερικοί επιστήμονες εικάζουν ότι είναι αποτέλεσμα της εξέλιξης.
Η ανθρωπολόγος Diana Young του Πανεπιστημίου του Queensland στην Αυστραλία, αναφέρει ότι υπάρχει κάτι που αποκαλεί “πολιτισμική συναισθησία”. Δηλαδή, οι άνθρωποι από τις απαρχές του είδους συνέδεσαν τη βροχή με το πράσινο χρώμα, δηλαδή συνδέουν τη βροχή με τη βλάστηση, με την ανθοφορία της φύσης και με την καρποφορία δένδρων και φυτών που τους θρέφουν.
Έτσι, όσφρηση, όραση, ακοή, ένστικτο επιβίωσης, πείνα και άλλες αισθήσεις και ορμέμφυτα δημιουργούν στον εγκέφαλό μας ένα… χαρμάνι αισθητηριακών εμπειριών το οποίο μας ωθεί να αγαπάμε τη βροχή. Εάν αυτή η υπόθεση είναι σωστή, τότε την επόμενη φορά που θα απολαύσετε τη μυρωδιά της φρέσκιας βροχής, θεωρείστε το σαν ένα πολιτιστικό αποτύπωμα που προέρχεται από τους προγόνους σας.

Το καλά κρυμμένο αλουμίνιο

Στον Περιοδικό Πίνακα των Χημικών Στοιχείων έχει ατομικό αριθμό 13.

Καλά κρυμμένο το αλουμίνιο βρίσκεται σχεδόν παντού και ίσως μας δηλητηριάζει, λένε οι ειδικοί. Μόλις 200 χρόνια από την ανακάλυψή του, έχει εξαπλωθεί σε όλο τον πλανήτη. Χωρίς αυτό δεν θα υπήρχαν αυτοκίνητα, αεροπλάνα, μοτοσυκλέτες, ποδήλατα, κουφώματα, υδρορροές, αλλά και κονσέρβες και κουτάκια αναψυκτικών. Το χειρότερο είναι ότι το συναντάμε καμουφλαρισμένο σαν πρόσθετο μέσα σε γλυκά, ζαχαρωτά, γάλα σε σκόνη για βρέφη, baking powder και σε τυποποιημένα τυριά με τα ονόματα Ε173 (αλουμίνιο, χρωστική), Ε523 (θεικό αργιλοαμμώνιο, σταθεροποιητής), Ε541 (φωσφορικό αργιλονάτριο, διογκωτικό).

Χρησιμοποιείται επίσης ευρέως σε υλικά συσκευασίας των τροφίμων και μαγειρικά σκεύη. Πολλά καλλυντικά περιέχουν άλατά του, όπως αντηλιακές κρέμες, αποσμητικά και είδη μακιγιάζ. Οι δημόσιες εταιρείες ύδρευσης το χρησιμοποιούν για να καθαρίσουν το πόσιμο νερό που φτάνει στις βρύσες των καταναλωτών και οι φαρμακευτικές εταιρείες το βάζουν μέσα σε φάρμακα (αντιόξινα για το στομάχι, στοματικά διαλύματα, φάρμακα για τη αρθρίτιδα κ.ά), αλλά και στα εμβόλιά τους, χωρίς να φοβούνται να το αναφέρουν στη λίστα των πρόσθετων ουσιών. Δηλαδή το πίνουμε, το τρώμε, το βάζουμε επάνω στο δέρμα μας, το περνάμε απευθείας στην κυκλοφορία του αίματός μας και, σε κάποιες περιπτώσεις, το αναπνέουμε.

Το πρώτο κρούσμα εγκεφαλοπάθειας. Αρχικά το κόστος του στρατηγικού μετάλλου ήταν υψηλότερο από του χρυσού και του λευκόχρυσου, γι’ αυτό και οι πιο σημαντικοί καλεσμένοι του Ναπολέοντα στη Γαλλία έτρωγαν σε αλουμινένια πιάτα. Ένα περίπου αιώνα μετά την ανακάλυψη του αλουμινίου ξεκίνησε και η πρώτη επισταμένη έρευνα για τις επιπτώσεις του στην υγεία. Στην βρετανική επιστημονική έκδοση The Lancet το 1921, δημοσιεύθηκε η ιστορία ενός μεταλλουργού που ανέπτυξε εγκεφαλοπάθεια, εργαζόμενος σε χυτήριο αλουμινίου. Αργότερα αναφέρθηκαν πολλές ακόμα περιπτώσεις εγκεφαλοπάθειας σε εργαζόμενους στην βιομηχανία αλουμινίου, οι οποίοι δέχονταν το μέταλλο στο σώμα τους μέσω της αναπνευστικής οδού.

Πενήντα χρόνια αργότερα οι ανεξάρτητες μελέτες τριών ερευνητών (Kerr 1969, Alfrey 1972 καιShort 1980) απέδειξαν πως όταν το νερό που χρησιμοποιούνταν στην αιμοκάθαρση των ασθενών με νεφρική ανεπάρκεια περιείχε πολύ αλουμίνιο (σαν μέσο καθαρισμού του νερού από ρύπους), τότε οι ασθενείς παρουσίαζαν διαταραχές λόγου, ισορροπίας και συμπεριφοράς (εγκεφαλοπάθεια) και υπέφεραν από πόνους στις αρθρώσεις, απασβέστωση των οστών και σκελετικές παραμορφώσεις, αναιμία και καρδιακά προβλήματα, καθώς το αλουμίνιο παρεμβαίνει στο πεπτικό σύστημα και δυσχεραίνει την απορρόφηση του ασβεστίου, του μαγνησίου, του καλίου και του φθορίου.

Νευροτοξική δράση. Μετά τη δεκαετία του ’70 το αλουμίνιο αναγνωρίστηκε ως νευροτοξικό, ενώ κανείς ποτέ πριν δεν είχε υποψιαστεί την ιδιότητά του αυτή. Όπως αποδείχθηκε, όταν αρχίζει να γίνεται δηλητηριώδες (σε μεγάλες δόσεις), δημιουργεί ανωμαλίες στον ύπνο, νευρικότητα και συναισθηματική αστάθεια, απώλεια μνήμης, συχνούς πονοκεφάλους και αποδυνάμωση της νοημοσύνης. Επίσης, όπως παρατήρησαν το 2009 ερευνητές του νοσοκομείου Henri‐ Mondor, έχει την τάση, υπό προϋποθέσεις, να συσσωρεύεται στους μυς, τους ιστούς και τέλος στον εγκέφαλο, όπου και παραμένει δημιουργώντας εκφυλιστικές και νευρομυικές ασθένειες.

Τον κώδωνα του κινδύνου έκρουσε το 2003 το Γαλλικό Ινστιτούτο για τη Φροντίδα της Υγείας, όταν ανέφερε ότι πολυάριθμες έρευνες αποδείκνυαν πως το αλουμίνιο μάλλον είναι τοξικό, επισημαίνοντας βέβαια ότι ο προσδιορισμός των επιπτώσεων του αλουμινίου στην υγεία είναι εξαιρετικά δύσκολος.

Πόσιμο νερό και Αλτσχάιμερ. Διάφορες μελέτες έδειξαν τον συσχετισμό του αλουμινίου που περιέχεται στο πόσιμο νερό με τη νόσο Αλτσχάιμερ. Εκτεταμένη έρευνα που έγινε το 1995 στον Καναδά έδειξε ότι η πιθανότητα ανάπτυξης διανοητικών προβλημάτων ήταν δέκα φορές μεγαλύτερη στις κοινότητες με υψηλό ποσοστό αλουμινίου στο πόσιμο νερό. Παράλληλα, έρευνες άλλων χωρών απέκλεισαν αυτή τη συσχέτιση, παρά το γεγονός ότι οι νοσούντες από Αλτσχάιμερ, όπως διαπιστώνεται, έχουν υψηλά ποσοστά αλουμινίου στα εκφυλισμένα κύτταρα του εγκεφάλου τους.

Σύμφωνα με τον αναπληρωτή καθηγητή της Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης Αστέριο Παντοκράτορα, «υπάρχουν ενδείξεις ότι το αλουμίνιο σχετίζεται με σοβαρές ασθένειες όπως είναι η νόσος του Parkinson, η μυοατροφική σκλήρυνση (νόσος του Lou Gehrig) και η νόσος του Αλτσχάιμερ». Εν τω μεταξύ, το ανώτατο επιτρεπτό όριο του αλουμινίου στο πόσιμο νερό στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ευρώπη, έχει υποστεί διάφορα… σκαμπανεβάσματα μέχρι τώρα, με τις σχετικές οδηγίες να αναπροσαρμόζονται διαρκώς. Όπως υπογραμμίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ) , οι διαθέσιμες επιστημονικές γνώσεις δεν επιτρέπουν προς το παρόν τον καθορισμό ενός αποδεκτού ανώτατου ορίου περιεκτικότητας του αλουμινίου στο νερό.

Αλουμίνιο στο έδαφος. Μελέτες στους κατοίκους του νησιού Γκουάμ στον Ειρηνικό Ωκεανό και των νησιών της Νέας Γουινέας, όπου τα εδάφη είναι πλούσια σε αλουμίνιο, έδειξαν υψηλά ποσοστά ασθενών με Parkinson και μυοατροφική σκλήρυνση (νόσο του Lou Gehrig, σπάνια νευρολογική διαταραχή).

Αλουμίνιο στον αέρα. Barcelona 3/1/13. Σύμφωνα με τον Νίκο Κατσαρό, χημικό και επιστημονικό συνεργάτη του Δημόκριτου, οι λευκές ουρές (τα γνωστά chemtrails) που αφήνουν πίσω τους αεροπλάνα τα οποία πετούν σε σχετικά χαμηλό ύψος πάνω από τις πόλεις, είναι χημικές ουσίες που περιέχουν σωματίδια από αλουμίνιο και βάριο, ισχυρές νευροτοξικές ουσίες. Αυτές, κατά τα λεγόμενά του, ασφαλώς επηρεάζουν την ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον.

Αλουμινένια σκεύη και διατροφή. Σήμερα κυκλοφορούν πολλά αλουμινένια σκεύη με αντικολλητική επίστρωση. Οι ειδικοί καθησυχάζουν, λέγοντας ότι δεν κρύβουν κανένα κίνδυνο για την υγεία, εκτός αν ξυστεί η επιφάνειά τους και αποκαλυφθεί το μέταλλο. Επίσης συνιστούν να μην μαγειρεύονται όξινα και αλμυρά τρόφιμα σε αλουμινένια σκεύη χωρίς επίστρωση και να μην τυλίγονται σε αλουμινόχαρτο ντομάτα, λεμόνι, σαλάμια, παστά ψάρια κ.ά, γιατί μπορεί να διαβρώσουν το μέταλλο. Πολύ συχνά το αλουμίνιο προστίθεται στο αλεύρι για ψήσιμο, αλεύρι που φουσκώνει μόνο του, μαγειρικό αλάτι, επεξεργασμένο τυρί, έτοιμα μίγματα ζαχαροπλαστικής και σχεδόν σε όλα τα προϊόντα καθημερινής διατροφής .

Σε εμβόλια. Πληθώρα εμβολίων (πολιομυελίτιδας, διφθερίτιδας, τετάνου) περιέχουν αλουμίνιο, η ποσότητα του οποίου είναι ιδιαίτερα δυσανάγνωστη στην ετικέτα τους. Οι φαρμακευτικές εταιρείες το προσθέτουν προκειμένου να αυξήσουν τη δόση των αντιγόνων και να ενισχύσουν την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος. Σύμφωνα με υπολογισμούς της Γαλλίδας δημοσιογράφου και συγγραφέως Virginie Belle, ένα βρέφος 2-16 μηνών προσλαμβάνει 2,46 mg αλουμινίου στους μυς του, σε αντίθεση με τα 1,25 mg που ορίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ως ανώτατο ποσό ανά δόση για τον ενήλικο.

Παράλληλα, ηΑμερικάνικη Διεύθυνση Τροφίμων και Φαρμάκων συστήνει 0,85 mg ανά δόση, ενώ για τα βρέφη δεν υπάρχει καθορισμός. Η Virginie Belle, στο βιβλίο της «Όταν το αλουμίνιο μας δηλητηριάζει», αναφέρει ότι ασθένειες όπως η χρόνια κόπωση, ο διαβήτης, η επιληψία και το άσθμα, οφείλονται σε πολύ υψηλές δόσεις αλουμινίου. Αφήνει επίσης αιχμές ότι το Σύνδρομο του Κόλπου οφείλεται στις τεράστιες δόσεις των προληπτικών εμβολίων στα οποία υποβλήθηκαν οι 175.000 και πλέον στρατιώτες που νοσούν σήμερα.

Σε αποσμητικά. Το 2006 η Εφημερίδα της Εφαρμοσμένης Τοξικολογίας (Journal of Applied Toxicology) έφερε στο φως όλες τις έρευνες που συσχετίζουν τον καρκίνο του μαστού με τα αποσμητικά που περιέχουν άλατα του αλουμινίου. Ο επίλογος ήταν ο ίδιος: χρειάζονται συμπληρωματικές μελέτες για την τελική διαπίστωση. Την ίδια χρονιά, η Γαλλική Ένωση Υγείας και Περιβάλλοντος (AFES) πληροφόρησε το κοινό ότι ο κίνδυνος αυξάνεται για τις γυναίκες που χρησιμοποιούν το αποσμητικό μετά το ξύρισμα, γεγονός που υποστηρίζεται και από αμερικάνικη έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2003 σε 437 γυναίκες. Σύμφωνα με την τελευταία, οι γυναίκες θα πρέπει να αποφεύγουν τα αποσμητικά και τα ανθιδρωτικά που περιέχουν αλουμίνιο και κυρίως, να μην τα χρησιμοποιούν αμέσως μετά το ξύρισμα της μασχάλης.

Κάποιοι το απενοχοποιούν. Οι βιομηχανίες παραγωγής αλουμινίου ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει κίνδυνος για την υγεία από το μέταλλο, γιατί ο ανθρώπινος οργανισμός προβάλλει αποτελεσματική αντίσταση στα περισσότερα ξένα προς αυτόν στοιχεία, όπως είναι και το αλουμίνιο. Έτσι επιμένουν ότι τελικά πολύ μικρή ποσότητα αλουμινίου απορροφάται από τον πεπτικό σωλήνα, εφόσον φιλτράρεται και από τα νεφρά, ενώ υπενθυμίζουν ότι ο εγκέφαλος διαθέτει την δική του προστασία. Νορβηγοί και Άγγλοι ερευνητές επίσης υποστηρίζουν ότι δεν κατόρθωσαν να ανιχνεύσουν επιβλαβείς συνέπειες στην υγεία ατόμων που έκαναν μακροχρόνια λήψη φαρμάκων που περιείχαν αλουμίνιο. Επισήμως, οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας σε όλο τον κόσμο δεν αναγνωρίζουν τον κίνδυνο από τη λήψη αλουμινίου.

Μια νέα πάθηση γεννιέται. Και το όνομα αυτής Macrophagic Myofasciitis (MMF). Η νέα ασθένεια, που συνδέθηκε στο τέλος της δεκαετίας του ’90 με τα εμβόλια τα οποία περιέχουν αλουμίνιο, είναι μια φλεγμονώδης μυοπάθεια. Τα συμπτώματά της είναι μυικοί πόνοι στα μπράτσα και τις γάμπες, έντονη κούραση και προβλήματα στην άρθρωση του λόγου και τη μνήμη. Βιοψίες των μυών των ασθενών έδειξαν υψηλότατη συγκέντρωση αλουμινίου.

Για ποιες ασθένειες είχαν εμβολιαστεί; Ηπατίτιδα Α, Β και τέτανο. Ποιο άλλο εμβόλιο για ενηλίκους περιέχει αλουμίνιο; Το εμβόλιο της γρίπης Α. Σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε το 2003 η Γαλλική Υγειονομική Υπηρεσία Ασφαλείας των Προϊόντων Υγείας (AFSSAPS), τα πρώτα συμπτώματα εμφανίζονται μια δεκαετία μετά τον εμβολιασμό. Σημειωτέον ότι τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν μετά από έντονη πίεση ερευνητών και ασθενών.

Οι νέες δέκα εντολές

- Κυρ Μωυσή! Ε, κυρ Μωυσή! Πού είναι; 
Η φωνή του γηραιού Σαβαώθ αντήχησε βροντώδης εις τον Παράδεισον, του οποίου η ηλιοφεγγής και διαυγεστάτη ατμόσφαιρα εσείσθη εκ του ήχου.

Ο ταξιάρχης Γαβριήλ παρέστη μετά φόβου και σεβασμού ενώπιον του Υψίστου.

- Αγιώτατε, είπεν ο αρχάγγελος, ο Μωυσής προ ολίγου ήτο εκεί κάτω μαζί με τον Ηλίαν και με τον Νώε….

- Να έλθει εδώ αμέσως.

Ο Γαβριήλ εξεκίνησε και σχεδόν εν ακαρεί έφθασεν εις την άλλην άκραν του αχανούς Παραδείσου, χάρις εις τα τεράστια εκείνα βήματα, τα οποία απέδωκεν εις αυτόν η φαντασία του ποιητού μας Παναγιώτου Σούτσου, περιγράφοντος αυτόν εις τον Μεσσίαν ως διανύοντα δι’ ενός μόνο βήματος την απόστασιν την υπάρχουσαν μεταξύ του Ηλίου και του Αραράτ!  Ο Σαβαώθ ανέμενεν εν τούτοις σύννους και μετρών το κομβολόγιόν του.

- Βάρυπνος εξύπνησε σήμερα ο Πανάγαθος! Είπε πονηρώς εν μικρόν χερουβίμ.

- Κάνε τη δουλειά σου εσύ! είπεν επιτημήσας αυτό αυστηρώς ο διευθύνων την ουράνιαν ορχήστραν αρχάγγελος.

‘Οτε ο προφήτης με την μεγάλην λευκήν του γενειάδα ενεφανίσθη ενώπιον του Σαβαώθ, εννόησεν εκ του βλοσηρού βλέμματος, ότι περί σοβαρού τινος επρόκειτο.

- Πού μου ήσουν, κυρ Μωυσή, οπού σ’ εζητούσα; ηρώτησεν αυτόν δυσθύμως και σχεδόν αποτόμως.

- Εκεί κάτω, αγιώτατε, συνομιλούσαμεν μαζί με …

- Συνομιλούσατε; βέβαια! κουβέντα και ραχάτι και τι σας μέλει την ευγένειά σας και τι τον μέλι τον κυρ Ηλία,  πάει ο καιρός οπού του επήγαιναν τροφή τα κοράκια εις το σπήλαιον! Εδώ εις τον Παράδεισον έχει καλό χουζούρι.

- Αγιώτατε.

- Σιωπή και άκουε. Δεν πάμε καλά, κυρ Μωυσή, είναι πολύς καιρός οπού το βλέπω, εχθές είδα και τας μηνιαίας καταστάσεις της κινήσεως του Παραδείσου. Λίγος κόσμος, πολύ λίγος μπαίνει. Οι στερεότυποι και οι συνηθισμένοι, κάνας επαίτης σακάτης, κάνας γέρος μοναχός, κάνας δυστυχισμένος μέτοχος χρεωκοπησάσης εταιρείας, κανένας ταλαίπωρος συνταξιούχος των 15 δραχμών.

- Το βλέπω κ’ εγώ, είπε περιλύπως ο Μωυσής.

- Ενώ εκεί κάτω, εξακολούθησεν ο ‘Αναρχος, ρίπτων βλέμμα φθόνου σχεδόν προς το εν τω μέσω των νεφελών διαφαινόμενον χάος, όπου ήστραπτεν εκ διαλειμμάτων η ερυθρά αντανάκλασις των φλογών της Κολάσεως, εκεί κάτω φαίνεται ότι κάμνουν δουλειά χρυσή. Ο Σατανάς κατήντησε να γίνη τεμπέλης. δεν μηχανεύεται πλέον δόλους διά να κερδίση ψυχάς. πηγαίνουν μόνοι τους οι μουστερήδες! ‘Αλλοτε ήρχετο κάπου κάπου να μου ζητήση την άδειαν να πειράξη κανέναν, τον Ιώβ, τον Φάουστ, τώρα ούτε καν καταδέχεται. ‘Ασχημη δουλειά!

- Αυτό ελέγαμε και ημείς με τον Νώε και τον Ηλίαν!

- Ε, και τι ελέγατε;

- ‘Οτι πρέπει να γίνη ρεκλάμα, όπως κάμνει η Εταιρεία του Σιδηροδρόμου Αθηνών – Πειραιώς διά το Φάληρον, να διοργανώσουν τίποτε ιπποδρομίας ο αγ. Γεώργιος και ο αγ. Δημήτριος.

- Καλό κι αυτό, είπεν, αφού εσκέφθη ολίγον ο Σαβαώθ, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζονται μέτρα ριζικότερα! Δεν μου λέγεις, Μωυσή, πόσος καιρός είναι που εδημοσιεύσαμεν τον Δεκάλογον;

- Μα, ξεύρω κι εγώ; πού μπορεί κανείς να υπολογίση τώρα με την νέαν επιστήμην.

- Επάνω κάτω.

- Πέντε χιλιάδες χρόνια.

- Πέντε χιλιάδες χρόνια! επανέλαβε σείων την κεφαλήν ο Σαβαώθ. Εκατάλβες! πέντε χιλιάδες χρόνια, ένας λόγος είναι, πολλά πράγματα ημπορούν να γηράσουν μέσα εις αυτό το διάστημα. Κοντεύω να γηράσω εγώ από τότε και ας με λέγουν Αιώνιον, προσέθηκε μειδιών και παρατηρών την κατάλευκον γενειάδα του.

- Λοιπόν, τι λέγετε, Αγιώτατε;

- Ο δεκάλογός μας εγήρασε πολύ, Μωυσή, από τότε. Πρέπει να επιφέρωμεν μεταρρυθμίσεις εις αυτόν, μεταρρυθμίσεις ριζικάς. Ας κάμωμεν μίαν δοκιμήν εκ του προχείρου. Λέγε μου, σε παρακαλώ μίαν μίαν τας εντολάς.

Ο Μωυσής ήρχισε να ξέη το ους.

- Εκατάλαβα! είπεν ο ‘Υψιστος, στοιχιματίζω πως τας εξέχασες!

- Μα.Ύστερα από πέντε χιλιάδες χρόνια! είπεν ο Μωυσής μειδιών.

- Και έχουμε την απαίτησιν να τας ενθυμήται ο κόσμος, αφού δεν τας ενθυμείσαι συ οπού τας έγραψες! Φέρε γρήγορα τας πλάκας.

Ο Μωυσής απελθών εκόμισε τη βοηθεία δύο αγγέλων τας δύο βαρυτάτας πλάκας του δεκαλόγου, τας οποίας έλαβεν επί του Σινά.

- Φαντάσου καιρός που επέρασε από τότε, είπεν ο Πανάγαθος. εγράφαμεν ακόμα εις την πλάκα!

Το παρεστώς πλήθος των Χερουβίμ και Σεραφίμ ανεκάγχασε διά το λογοπαίγνιον του Κυρίου. Ο Μωυσής ήρχισε ν’ αναγιγνώσκει μίαν προς μίαν τας εντολάς του θείου νόμου:

- Εγώ ειμί Κύριος ο θεός σου κτλ.

- Αυτό είναι το μόνον άρθρον οπού εξασφαλίζει την δυναστείαν μου, μολονότι, ας είναι, παρακάτω!

- Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα.

- Ας είναι κι αυτό! Φθάνει να κάμουν τα ομοιώματα με τέχνην, διότι έτυχε να ιδώ κάτι Πλάτωνας εμπρός εις την Ακαδημίαν των Αθηνών. Δεν πειράζει. Λέγε παρακάτω.

- Ου λήψη το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω.

- Τώρα τα προκόψαμε! Ανέκραξεν ο ‘Αναρχος. το όνομά μου; Αχ! Πόσα ακούει κάθε μέρα το κακόμοιρο. Αλλά πάλι τι θ’ ακούσω αν δεν ήτο και αυτή η απαγόρευσις. Εξακολούθησε.

- Μνήσθητι την ημέραν των Σαββάτων αγιάζειν αυτήν.

- Ναίσκε.  Αλλά έχομεν και διαμαρτυρομένους, βλέπεις, οπού εμβαίνουν εις τον Παράδεισον μόνο και μόνο διότι δεν γδύνουν τον πλησίον την ημέραν του Σαββάτου. Δηλαδή της Κυριακής. Εδώ τα μπλέξαμε με το Σάββατον και την Κυριακήν, σαν να ήμεθα συντάκται ελληνιών νομοσχεδίων. Αν αποκλείσωμεν και αυτήν την αρετήν, όλοι οι λόρδοι θα πηγαίνουν εις την Κόλασιν και δεν μας συμφέρει. Παρακάτω.

- Ου φονεύσεις.

- Α, μάλιστα.  Αλλά για να ιδούμε τώρα με την απαγόρευσιν της πληροφορίας.

- Ου

- Εμπρός.

- Ου  Ου  ! επανέλαβεν ο Μωυσής διστάζων.

- Ούξις και ξερός είπεν ο Σαβαώθ ανυπομονών, λέγε.

- Αλλά, Αγιώτατε.

- Εκατάλαβα, είπεν ο Σαβαώθ. είναι η εβδόμη εντολή.  Μουρντάρικη δουλειά! Και μολονότι έχομεν εδώ μέσα τον Προφητάνακτα, ο οποίος τα έψησε με την γυναίκα του Ουρία, οπωσδήποτε η ηθική!  πάρα πέρα!

- Ου κλέψεις.

- Α! στάσου εδώ, είπεν ο ‘Υψιστος. Εδώ δεν έχει καμμίαν δικαιολογίαν. Προ καιρού το έβλεπα ότι αυτή η εντολή ήτο περιττή. Τώρα επαράγινε το πράγμα! Μην πας μακριά. Πιάσε την Ελλάδα. εκεί πέρα κλέφτουν ως και τα έμβρυα από την κοιλιά της μάννας των. Είναι τώρα κάμποσοι μήνες μάλιστα όπου δεν βλέπεις τίποτε άλλο παρά σειράν ατελευτήτων κλοπών. Από εκείνην την ευλογημένην χώραν οπού είχαμεν άλλοτε τους καλυτέρους μας πελάτας, τώρα δεν ημπορεί ούτε ένας να εμβή εις τον Παράδεισον. ‘Ανθρωποι οι οποίοι εγήρασαν εις την αρετήν και την τιμιότητα, άνθρωποι οι οποίοι ως και εις τον εσπερινόν επήγαιναν, ακούς, απεδείχθησαν εις το ύστερον κλέπται. Είναι απελπισία!  Αυτή η εντολή πρέπει να καταργηθή.

Ο Μωυσής ηθέλησε ν’ αντιτείνη συνηγορών υπέρ της ακεραιότητος του δεκαλόγου του, ότε αίφνης θόρυβος μέγας ηκούσθη παρά την είσοδον του Παραδείσου και πριν ή προφθάση ο ‘Υψιστος να ερωτήση τι τρέχει ενεφανίσθη ο Πέτρος ολοπόρφυρος εκ του θυμού.

- Μ’ έκλεψαν, Θεέ μου! εβόα θρηνωδώς ο Απόστολος, μ’ έκλεψαν!  Ολίγας μετοχάς οπού είχα, τας οικονομίας μου!

- Ποίος σ’ έκλεψεν; ηρώτησεν ο Σαβαώθ.

- ‘Ενας πρώην υπουργός ‘Ελλην και ένας πρώην ταμίας Ελλην κι αυτός.

- Ορίστε! είπεν ο ‘Υψιστος αποτεινόμενος προς τον Μωυσήν, τα βλέπεις, ως κι εδώ μέσα. Αν δεν καταργήσωμεν την εντολήν, θα διώξωμεν και αυτούς οπού υπάρχουν μέσα!

Και επειδή ο Μωυσής ακόμη εδίσταζεν, ο ‘Υψιστος εξε΄τεινε την δεξιάν και διά του θείου του δακτύλου διέγραψεν από της πλακός την ογδόην εντολήν. Και ταυτοχρόνως διέταξε ν’ αναγγείλουν το γεγονός εις την Ιεράν Σύνοδον, διά να το ανακοινώση αύτη εις τους εκδότας των Κατηχήσεων.

Μια παλαιά ιστορία: Ο καλός μάγος

Τις εποχές που τα λόγια διέθεταν ακόμα μία κάποια αξία, είχα ακούσει τη Μαριάνθη, γιαγιά εκ του πατρός μου, να διηγείται μια από κείνες τις αλλόκοτες ιστορίες που ανάσερνε ξάφνου και δίχως ορατή αφορμή από τα κατάβαθα της προαιώνιας μνήμης της. Οι ιστορίες αυτές, καταστάλαγμα της συλλογικής εμπειρίας των μικρών αγροτικών οικισμών του νότου, απόσταγμα σκοτεινών διαλόγων στα έγκατα περίκλειστων κοινωνιών, έχουν καταχωνιαστεί στα βαθύτερα στρώματα της συνείδησης μου ως ομιχλώδης παιδική ανάμνηση.

Κατά καιρούς όμως, κάποια απ’ αυτές τις μισοξεχασμένες διηγήσεις αποκολλάται αιφνιδίως από τους βυθούς μου και παίρνει την ανιούσα. Αναδύεται σαν βουτηχτής που κρατά την αναπνοή του και φθάνοντας στην επιφάνεια συνταράζει την κρούστα του προσωπικού μου ασυνείδητου, αναζητώντας πιεστικά διέξοδο. Τότε είναι που καταλαβαίνω ότι έφθασε ο καιρός να αποκαλυφθεί επιτέλους η κρυμμένη αλληγορία της ιστορίας, να κλείσει ο ημιτελής κύκλος της παλαιάς διήγησης, ν’ αποκτήσει νόημα η προγονική παραμυθία που έφθασε ως εμένα.

Μεταφέρω με δικά μου λόγια την ιστορία της Μαριάνθης, η οποία ειρήσθω εν’ παρόδω είχε γεννηθεί τη δεκαετία του 1880:

«Τα πολύ παλιά χρόνια, πολύ πριν τον καιρό της προγιαγιάς και του προπάππου μου, υπήρχαν καλοί και κακοί μάγοι. Οι κακοί μάγοι έβλαφταν τους ανθρώπους, οι καλοί δεν έκαναν τίποτα. Θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον απλό φτωχό κόσμο, όμως ποτέ δεν το αποφάσιζαν διότι το πρώτο πράγμα που μάθαινε ένας ενάρετος μάγος ήταν ότι δεν υπάρχει καλή μαγεία. Όπως εξηγούσαν, ο άνθρωπος που ανεξαρτήτως σκοπού καταφεύγει έστω μια φορά στη ζωή του σε απόκοσμες δυνάμεις, δε μπορεί πια να κάνει δίχως τη βοήθεια τους. Αυτό το εκ’ γεννετοίς ελάττωμα της μαγείας ενθυλάκωνε στο εσωτερικό της το σπέρμα του κακού, άρα η καταφυγή των απλών ανθρώπων σ’ αυτήν αποτελούσε αυτόχρημα λανθασμένη και απευκταία επιλογή.

Όμως η χρόνια απραξία των καλοκάγαθων μάγων, σε συνδυασμό με την υπερδραστηριότητα των κακών συναδέλφων τους, είχαν οδηγήσει τον κλάδο σε κοινωνική απαξία. Ο βασανισμένος κόσμος, ανήμπορος να αμυνθεί στα συνεχή χτυπήματα των σκοτεινών μαγικών δυνάμεων, άρχισε να μην πιστεύει στους καλούς μάγους. Η συνειδητή αποχή από την τέχνη τους εκλαμβανόταν απ’ τους απλούς ανθρώπους ως ανικανότητα και η πίστη τους στην ανθρώπινη αυτενέργεια ως αδυναμία. Κάποιος τέτοιος καλοσυνάτος μάγος λοιπόν, μη αντέχοντας πλέον τη χλεύη του κοινωνικού του περίγυρου, σε μια στιγμή αδυναμίας ενέδωσε στον πειρασμό της επίδειξης.

Βαδίζοντας νύχτα σε μια ερημική τοποθεσία, αποφάσισε εκνευρισμένος να δώσει ένα μάθημα στον συνοδοιπόρο του, όταν αυτός αμφισβήτησε όχι μόνο τις ικανότητες των καλών μάγων αλλά και αυτή καθ’ αυτή την ύπαρξη τους. «Ονομάτισε μου το πιο αγαπημένο ζευγάρι του χωριού σου» του είπε. Ο συνταξιδιώτης, δίχως να αναλογιστεί τις πιθανές συνέπειες της μαρτυρίας του, εκστόμισε τα ονόματα δυο νιόπαντρων παιδιών του οικισμού του, των οποίων ο έρωτας ήταν πανθομολογούμενος. Τότε ο μάγος βγήκε φουριόζος από το μονοπάτι, βρήκε μια πικροδάφνη σε μια λόχμη, άρπαξε ένα τρυφερό κλαδάκι της και σχημάτισε μ’ αυτό έναν κόμπο. «Κοίτα τώρα πως θα καταντήσουν» είπε εκνευρισμένος και συνέχισε τον δρόμο του.

Πράγματι, μόλις το ανύποπτο νεαρό ζευγάρι «δέθηκε» μέσα στον κόμπο, κεραυνοβολήθηκε. Ο έρωτας του εξατμίστηκε διαμιάς, η αγάπη του ξεράθηκε σαν θερμόπληκτο δενδρύλλιο. Οι δυο νέοι άρχισαν να τρώγονται σαν τα σκυλιά. Από το σπίτι τους ακούγονταν πλέον μόνο φιλονικίες και ύβρεις, κλάματα και κατάρες. Ζήλεια και μίσος αντικατέστησαν την ζηλευτή αγάπη τους. Σύντομα έγιναν η ντροπή της γειτονιάς, το χειρότερο ζευγάρι του χωριού. Φίλοι και συγγενείς έτριβαν τα μάτια τους απ’ αυτή την αναπάντεχη αλλαγή των πάλαι ποτέ ερωτευμένων νέων. Μόνο ο συνοδοιπόρος του μάγου κατάλαβε τι είχε συμβεί και έτρεξε αναστατωμένος να τον βρει. «Ζητώ συγνώμη για τα λόγια μου» είπε, «πιστεύω στη δύναμη σου, αλλά τώρα λύσε τα μάγια. Είναι κρίμα.»

Ακούγοντας τα μαντάτα, ο αγαθός μάγος συνειδητοποίησε αμέσως το τερατώδες σφάλμα του. Το επόμενο κιόλας πρωί ξεκίνησε για να λύσει τα μάγια, όμως η επιχείρηση αποδείχτηκε ανέφικτη. Το μέρος ήταν απόμακρο, το μονοπάτι αόρατο, η λόχμη χαμένη μέσα στις χαράδρες, η πικροδάφνη σκεπασμένη από άλλους θάμνους, η μέρα τόσο διαφορετική από τη νύχτα. Με μια φρικτή αγωνία να του σφίγγει την ψυχή, ο καλός μάγος άρχισε να ψάχνει ασθμαίνοντας μέσα στα δάση και τα ρουμάνια για να βρει το σημείο όπου είχε προβεί στην φρικτή του πράξη. Έψαχνε μήνες και μήνες χωρίς σταματημό, ενώ τα νέα που έφταναν από το «δεμένο» ζευγάρι όλο και χειροτέρευαν. Οι καυγάδες τους ήταν τόσο σφοδροί και το μίσος τους τόσο φονικό, που ο μετανιωμένος μάγος φοβόταν πριν βρει το δενδρύλλιο ο ένας θα είχε σκοτώσει τον άλλον.

Ανήμπορος να σηκώσει τέτοιο βάρος στην ψυχή του, κατέληξε εκεί όπου δεν καταφεύγει ποτέ ένας μάγος, είτε καλός είτε κακός. Στον Θεό. Προσευχήθηκε, ζητώντας από τον Πανάγαθο να του φανερώσει τον χαμένο θάμνο. Το αντάλλαγμα σε τέτοια συναλλαγή ήταν εκ’ των προτέρων γνωστό. Ο Θεός ικανοποιώντας την επιθυμία του, αφαιρούσε αυτομάτως από τον ικέτη τη μαγική του τέχνη καθώς οι θεϊκές στρατιές και τα πλήθη των μάγων είχαν αδυσώπητο ανταγωνισμό.

Όμως η μετάνοια του άνδρα ήταν τόσο συντριπτική, που προκειμένου ν’ απαλλαγεί από το άγος της πράξης του αποδεχόταν την αποποίηση της ιδιότητας του. Το μεταφυσικό παζάρι ευοδώθηκε και η θεϊκή βούληση αποκάλυψε το κρυμμένο μονοπάτι που οδηγούσε στην πικροδάφνη. Με τρεμάμενο χέρι ο καλός μάγος βρήκε τον κόμπο πάνω στο κλαδί και προσπάθησε να τον λύσει, κάνοντας την τελευταία πράξη μαγείας της ζωής του πριν μεταβληθεί σε κοινό θνητό.

Πλην τα τρία χρόνια που είχαν περάσει, είχαν μετατρέψει το κομποδεμένο τρυφερό βλαστάρι της πικροδάφνης, σε χοντρό και σκληρό κλαδί. Ο άνδρας προσπάθησε να το λύσει, όμως ήταν αδύνατο. Ξαναπροσπάθησε, βάζοντας όλη τη δύναμη των χεριών του. Το χοντρό κλαδί έτριξε και μ’ έναν ανατριχιαστικό θόρυβο έσπασε στα δυο, λύνοντας επιτέλους τον κόμπο. Το «δεμένο» απ’ την κατάρα ζεύγος απελευθερώθηκε, όμως ο άνδρας αντί να ανακουφιστεί, μελέτησε συνοφρυωμένος το σπασμένο κλαδί.

Μετά γονάτισε κι άρχισε να κλαίει με λυγμούς, καθώς διαπίστωσε ότι από την πληγή της τσακισμένης πικροδάφνης είχαν τρέξει στο χώμα δυο σταγόνες υγρό. Κι αυτός έκλαιγε πικρά, γιατί ήξερε πως αυτές οι δυο σταγόνες, ήταν δυο παιδιά που εξ’ αιτίας του δεν είχαν γεννηθεί, καθώς το ανόητο πείσμα του και η εγκληματική επιπολαιότητα του είχαν διαλύσει αυτό τον γάμο. Κι όταν κάποιος αποτρέπει τη γέννηση ενός παιδιού, στην πραγματικότητα το σκοτώνει πριν καν αυτό υπάρξει.»

Αυτή ήταν η αλλόκοτη ιστορία της Μαριάνθης. Μην περιμένετε βέβαια να σας εξηγήσω τους προσωπικούς λόγους για τους οποίους αναδύθηκε τώρα από τα εσώτερα μου, ούτε να αποκαλύψω τη σύνδεση της με το δικό μου σήμερα. Θα ήταν αχαρακτήριστο εκ’ μέρους μου, καθότι οι προγονικοί μύθοι αποκτούν ουσιώδες νόημα μόνο λαμβάνοντας το καλούπι του δέκτη τους, σαν τα υγρά που παραμένουν χρήσιμα μόνο όσο διαθέτουν το σχήμα των δοχείων όπου καταλήγουν. Αλλιώς χύνονται και χάνονται.

Έχω όμως μια παράλληλη υποψία. Δεν αποκλείεται η ξαφνική εσωτερική μου ανάγκη να βγάλω αυτή τη δήθεν απλοϊκή ιστορία από την ανυπαρξία και να τη μεταδώσω σε άλλα μάτια και μυαλά, να οφείλεται σε κάποιον κρυμμένο σχεδιασμό που συνδέει τις γενιές. Οι επάλληλες αλληγορίες, οι αλληλοσυμπληρούμενες παραβολές και οι αλληλοαναιρούμενοι συμβολισμοί της παλαιάς διήγησης, φωνάζουν από μακριά ότι δεν είναι προϊόντα της τύχης.

Λέω λοιπόν πως ίσως …

Σε μια κοινωνία που βρίθει από λογής-λογής ακατανόμαστους μάγους, σε μια διαδικτυακή κόλαση που στεγάζει εύκολους αμφισβητίες και εγκληματικούς επιδειξίες, σε μια εποχή κομποδεμένων μυαλών και φυλακισμένων ερώτων, σε μια περίοδο ανίερων παζαριών ανάμεσα σε κάλπικους Θεούς και θλιβερούς κομπογιαννίτες, σε μια χώρα γεμάτη κρυφούς φονιάδες παιδιών κάθε ηλικίας, σ’ έναν γαλαξία αξεδιάλυτης ώσμωσης του καλού και του κακού, σ’ ένα σύμπαν όπου οι σκέψεις δολοφονούνται πριν καν γεννηθούν, σαν τις σταγόνες της τραυματισμένης πικροδάφνης…

… μια τόσο στέρεα αρχαϊκή σπουδή πάνω στα κόστη των σκέψεων και των πράξεων, δε μπορεί να είναι ανώφελη.

Μιράντα το φεγγάρι που συνέθλιψε ο Ουρανός

Φαράγγια βάθους 20 χιλιομέτρων, πολυγωνικά οροπέδια που καταλήγουν σε απότομους γκρεμούς. Το ασυνήθιστο τοπίο της Μιράντας, ενός από τα 27 φεγγάρια του πλανήτη Ουρανού, πρέπει να οφείλεται σε παλιρροϊκές δυνάμεις που συμπίεζαν και τέντωναν τον παγωμένο δορυφόρο.

Μυστηριώδης
Οι καλύτερες εικόνες που έχουμε από τη Μιράντα χρονολογούνται στο 1986, όταν η αποστολή Voyager 2 πέρασε από το δορυφόρο και πρόλαβε να φωτογραφίσει το νότιο ημισφαίριο. Ακόμα και σήμερα, κανείς δεν γνωρίζει τι κρύβει το αθέατο βόρειο ημισφαίριο.
Τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι η επιφάνεια του φεγγαριού πρέπει να άλλαξε δραστικά σε κάποια φάση της εξέλιξής του. Αυτό που διακρίνεται σήμερα στο νότιο ημισφαίριο είναι πολυγωνικοί σχηματισμοί που ονομάζονται «κορόνες». Η μεγαλύτερη από αυτές, η κορόνα Arden, έχει πλάτος 200 χιλιομέτρων με μεγάλους γκρεμούς και κορυφογραμμές ύψους δύο χιλιομέτρων.

Οι παλίρροιες
Ποια διαδικασία μπορεί να οδήγησε στην εμφάνιση αυτών των παράξενων σχηματισμών. Χρησιμοποιώντας μαθηματικά μοντέλα, ερευνητές της Εταιρείας Γεωλογίας των ΗΠΑ κατέληξαν σε μια πιθανή απάντηση.
Το πιθανότερο, αναφέρουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση «Geology», είναι ότι ολόκληρη η Μιράντα παραμορφώθηκε λόγω των παλιρροϊκών δυνάμεων που ασκούσε η βαρυτική έλξη του Ουρανού. Ο δορυφόρος κινούνταν κάποτε σε μια άκρως ελλειπτική τροχιά, στην οποία η απόσταση του δορυφόρου από τον μητρικό του πλανήτη διαρκώς αυξομειωνόταν.
Αυτό συνοδευόταν από σχετικά απότομες αυξομειώσεις της έλξης που ασκεί ο Ουρανός στο φεγγάρι του. Λόγω των αυξομειώσεων αυτών, ολόκληρος ο δορυφόρος περιοδικά συμπιεζόταν και μετά τεντωνόταν. Οι εσωτερικές αυτές παλίρροιες απελευθέρωναν τεράστιες ποσότητες θερμότητας λόγω της τριβής ανάμεσα στα πετρώματα. Η θερμότητα πιθανότατα δημιούργησε στρώματα θερμού, ελαφρότερου πάγου μέσα στον παγωμένο μανδύα, τα οποία ανέβηκαν προς την επιφάνεια και παραμόρφωσαν το φλοιό.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η θεωρία της παλιρροϊκής παραμόρφωσης εξηγεί όχι μόνο το σχηματισμό των κορονών αλλά και τις θέσεις στις οποίες βλέπουμε αυτούς τους σχηματισμούς σήμερα. Η Μιράντα κινείται πλέον σε μια πιο κυκλική τροχιά και η παραμόρφωση πιθανότατα έχει σταματήσει. Το φεγγάρι παίρνει το όνομα της κόρης του Πρόσπερου από το έργο «Η Τρικυμία» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Και οι 27 γνωστοί δορυφόροι του Ουρανού παίρνουν ονόματα από έργα του Σαίξπηρ και του άγγλου ποιητή του 18ου αιώνα Αλεξάντερ Πόουπ.

Εφαρμοστές διαστημικές στολές με υψηλή νοημοσύνη

Ξεχάστε τις ογκώδεις διαστημικές στολές. Η νέα «κολεξιόν» του Διαστήματος από τους ερευνητές του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) επιτάσσει εφαρμοστές στολές που σε ρόλο δεύτερου δέρματος θα εφαρμόζουν επάνω στη σιλουέτα των αστροναυτών.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η νέα γενιά διαστημικών στολών, πέρα από επιπλέον στήριξη στο σώμα των αστροναυτών, θα προσφέρει τεράστια ελευθερία κινήσεων κατά τη διάρκεια των διαστημικών τους περιπλανήσεων.

Στολές από… άλλον πλανήτη
Στο εσωτερικό της φουτουριστικής στολής θα υπάρχουν ειδικές σπείρες οι οποίες θα μιμούνται τις λειτουργίες των μυών. Φορώντας τη στολή ο αστροναύτης θα συνδέεται με την παροχή ρεύματος του διαστημικού σκάφους, οδηγώντας στην ενεργοποίηση του εκλεπτυσμένου συστήματος και στην πραγματοποίηση συσπάσεων. Η διαδικασία αυτή θα αφαιρεί τυχόν εγκλωβισμένο αέρα και η στολή θα αγκαλιάζει «αεροστεγώς» το σώμα του αστροναύτη.
Για να βγάλει τη στολή, το μόνο που θα έχει να κάνει θα είναι να ασκήσει ήπια δύναμη ώστε να επιστρέψει στην πρώιμη, πιο χαλαρή μορφή της.
Πίσω από την επαναστατική διαστημική στολή βρίσκεται η δρ Ντάβα Νιούμαν, καθηγήτρια αεροναυπηγικής και μηχανικών συστημάτων στο ΜΙΤ και η ομάδα της.
Σύμφωνα με την ειδικό, το μυστικό κρύβεται στο «έξυπνο» κράμα (SMA) από το οποίο θα είναι κατασκευασμένες οι σπείρες που θα βρίσκονται ενσωματωμένες στη στολή. Κατά την ενεργοποίησή τους, οι σπείρες θα θερμαίνονται με αποτέλεσμα να «θυμούνται» τη μορφή που είχαν λάβει αγκαλιάζοντας τη σιλουέτα του αστροναύτη. Με τον τρόπο αυτό, η στολή θα μπορεί εύκολα και γρήγορα να προσαρμόζεται στα μέτρα του, να χαλαρώνει και να επανέρχεται και πάλι ως δεύτερο δέρμα.

Όταν το όνειρο γίνεται πραγματικότητα

Πράγματι η ζωή είναι μια ευαίσθητη και απρόβλεπτη ισορροπία. Όχι μόνο πρέπει να αφεθείς να σε παρασύρει το κύμα, αλλά επίσης είναι βέβαιο πως δεν είναι όλα τα κύματα κατάλληλα για σέρφινγκ. Για να κάνεις σερφινγκ πρέπει να είσαι διατεθειμένος να αντιμετωπίσεις πράγματα που δεν μπορείς να προβλέψεις.

 Τα πάντα είναι ένα κράμα τέχνης και προπόνησης. Κανείς δε γεννιέται έμπειρος, και είναι απολύτως απαραίτητο να είσαι διαθετειμένος να βουλιάξεις μια και δυο φορές, ή να αντέξεις κάποιες πτώσεις που θα σου αφήσουν μελανιές αλλά και εμπειρίες, ώστε να αντιμετωπίσεις το επόμενο κύμα.

Είναι αλήθεια δεν αρκούν τα όνειρα, δεν αρκεί η φαντασία, δεν αρκούν οι ψευδαισθήσεις, δεν αρκεί η επιθυμία και τα σχέδια… Και ωστόσο, χωρίς όλα αυτά δεν υπάρχει δρόμος. Νομίζω πως όλες οι πράξεις μας έχουν συνοχή, ξεκινούν με ένα όνειρο, αυτό που κοινώς ονομάζουμε φαντασίωση και που εκφράζεται ως εξής:

 

Τι ωραία που θα ήταν …
Θα ήταν απίστευτο να…
Θα ήταν υπέροχο αν…

 

Αν γίνουμε κυρίαρχοι αυτής της φαντασίωσης και την προβάρουμε σαν να ήταν ρούχο, η φαντασίωση μετατρέπεται σε ψευδαίσθηση:

 

Πόσο θα μου άρεσε …
Θα τρελαινόμουν να…
Θα ήταν τέλεια αν μια μέρα μπορούσα…

 

Αν αφήσω αυτή την ψευδαίσθηση να φωλιάσει μέσα μου και να γιγαντωθεί, μια μέρα η ψευδαίσθηση θα γίνει επιθυμία

 

Θα ήθελα να…
Αυτό που περισσότερο θέλω…
Πραγματικά θέλω…

 

Σε αυτό το σημείο ίσως να είμαι ικανός να φανταστώ τον εαυτό μου να ολοκληρώνει αυτή την επιθυμία κάνοντάς την πραγματικότητα. Εκείνη τη στιγμή η επιθυμία μετατρέπεται σε σχέδιο.

 

Θα το κάνω…
Κάποια στιγμή…
Σύντομα εγώ…

 

Από εδώ και πέρα το μόνο που μένει είναι να καταστρώσω το σχέδιο , την τακτική ή την στρατηγική που θα μου επιτρέψει να γίνω ένας φανταστικός μάγος που θα υλοποιήσει την πραγμάτωση ενός ονείρου μου. Πρόσεξε: μέχρι στιγμής δεν έχω κουνήσει ούτε το δακτυλάκι μου. Όλες οι πράξεις είναι εσωτερικές και ωστόσο, πόσα πράγματα έχουν συμβεί μέσα μου από τότε που απλά φαντασίωνα.

Θα μου πεις πως αυτό δεν είναι αρκετό. Πράγματι, πολλές φορές δεν είναι αρκετό. Χρειάζεται να φέρουμε εις πέρας τα σχέδια και να διορθώσουμε τα λάθη. Χρειάζεται να φορέσουμε μαγιό, να πάρουμε τη σανίδα των σχεδίων μας, να ριχτούμε στη ζωή και να περιμένουμε με προσήλωση το κύμα της πραγματικότητας για να ανέβουμε πάνω του και να σερφάρουμε μέχρι τη μαγική παραλία της ικανοποίησης…

 

  Jorge Bucay – Silvia Salinas, “Να βλέπεις στον έρωτα – με τα μάτια ανοιχτά”

Αγάπη είναι...

Πέντε θεωρίες από διαφορετικές σκοπιές, πάνω στο μεγάλο ερώτημα «Τι είναι Αγάπη».

ΦΥΣΙΚΟΣ: «Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΧΗΜΕΙΑ»

Βιολογικά, η Αγάπη είναι μια έντονη νευρολογική κατάσταση, όπως η πείνα ή η δίψα, αλλά πιο μόνιμη. Λέμε για την αγάπη ότι είναι τυφλή ή άνευ όρων, με την έννοια ότι δεν την ελέγχουμε. Αλλά πάλι, αυτό δεν είναι ιδιαίτερα παράξενο, από τη στιγμή που η Αγάπη είναι κατά βάση χημικό φαινόμενο. Ενώ ο πόθος είναι μια περιστασιακή σεξουαλική επιθυμία -στη δημιουργία της οποίας εμπλέκεται η απελευθέρωση ορμονών, όπως η τεστοστερόνη και τα οιστρογόνα- στην πραγματική αγάπη ή στο πραγματικό δέσιμο και στην πραγματική αφοσίωση, ο εγκέφαλος απελευθερώνει έναν τεράστιο συνδυασμό ορμονών: Φερομόνες, Ντοπαμίνη, Νορεπινεφρίνη, σεροτονίνη, ωκυτοκίνη και βαζοπρεσίνη (ADH). Ωστόσο, από την σκοπιά της εξέλιξης, η αγάπη μπορεί να αντιμετωπισθεί ως μηχανισμός επιβίωσης. Ένας μηχανισμός που έχουμε αναπτύξει, ώστε να χρειαζόμαστε τις μακροχρόνιες σχέσεις, που σημαίνουν αμοιβαία αλληλοϋπεράσπιση, φροντίδα των γονιών προς τα παιδιά και προώθηση του αισθήματος ασφάλειας και σιγουριάς.

 

ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ: «Η ΑΓΑΠΗ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΕΚΦΑΝΣΕΙΣ»

Αντίθετα με εμάς, οι αρχαίοι δε στρίμωχναν, ποικίλα συναισθήματα που τους δίνουμε την ετικέτα «Αγάπη», στην ίδια λέξη. Είχαν πολλές παραλλαγές, μεταξύ των οποίων, οι εξής: Φιλία, την οποία αντιλαμβάνονταν ως μια βαθιά αλλά χωρίς σεξουαλική διάσταση, οικειότητα, ανάμεσα σε στενούς φίλους ή μέλη μιάς οικογένειας ή ως ένα βαθύ δέσιμο, που σφυρηλατείται ανάμεσα σε στρατιώτες που πολεμούσαν ο ένας δίπλα στον άλλον στη μάχη. Το αρχαίο ρωμαϊκό Ludus, πάλι, περιγράφει ένα πιο παιχνιδιάρικο πάρε-δώσε, που συμβαίνει όταν χαζολογάμε ή φλερτάρουμε. Πράγμα είναι η ώριμη αγάπη που εξελίσσεται με το πέρασμα του χρόνου ανάμεσα σε ζευγάρια που βρίσκονται πολύ καιρό μαζί και περιλαμβάνει αφοσίωση, συμβιβασμούς και αλληλοκατανόηση. Αγάπη για τους αρχαίους ήταν ένας πιο γενικευμένος όρος και δεν είχε να κάνει με την αποκλειστικότητα, αλλά με ένα πανανθρώπινο συναίσθημα που αφορούσε τους γύρω σου. Φιλαυτία είναι η αγάπη για τον εαυτό σου, που δεν είναι τόσο εγωιστική όσο ακούγεται. Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης ή όπως θα σας πει οποιοσδήποτε ψυχοθεραπευτής, για να μπορέσεις να νοιαστείς για τους άλλους, πρέπει πρώτα να έχεις φροντίσει τον εαυτό σου. Τέλος, και πιθανότατα τελευταίος, αν και προκαλεί τα περισσότερα προβλήματα και επιπλοκές, ο Έρως έχει να κάνει με τη σεξουαλική έλξη και το πάθος. Εκτός αν μετεξελιχθεί σε φιλία ή/και πράγμα, ο έρως θα εκφυλιστεί και θα σβήσει μόνος του. Αγάπη είναι όλα τα παραπάνω. Αλλά είναι παράλογο και μη ρεαλιστικό να έχουμε την προσδοκία να βιώσουμε και τις έξι εκδοχές της με ένα μόνο πρόσωπο. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικοί παράγοντες η οικογένεια και η κοινωνία.

 

ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ: «Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΗ ΔΕΣΜΕΥΣΗ»

Η απάντηση παραμένει ασαφής, εν μέρει διότι η Αγάπη δεν είναι ένα πράγμα. Αγάπη για τους γονείς, τους συντρόφους, τα παιδιά, την πατρίδα, τον διπλανό, τον Θεό κ.τ.λ., όλες έχουν διαφορετική υφή. Κάθε μια έχει τις παραλλαγές της: Τυφλή, μονόπλευρη, τραγική, σταθερή, ρευστή, υστερόβουλη, ανολοκλήρωτη, άνευ όρων… Στην καλύτερη πάντως, όλες οι εκδοχές της είναι μια ευγενής και παθιασμένη δέσμευση, την οποία καλλιεργούμε και εξελίσσουμε, αν και συχνά εμφανίζεται στις ζωές μας απρόσκλητη. Γι’ αυτό και είναι κάτι περισσότερο από ένα δυνατό συναίσθημα. Χωρίς τη δέσμευση, είναι μόνο ενθουσιασμός. Χωρίς το πάθος είναι μόνο εμμονή. Ακόμα και η μεγαλύτερη Αγάπη, αν δεν την φροντίσεις και δεν την καλλιεργήσεις, μαραίνεται και πεθαίνει.

 

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: «Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ»

Το τι είναι η Αγάπη, εξαρτάται από το πού βρίσκεσαι σε σχέση με αυτήν. Όταν βρίσκεσαι ασφαλής μέσα της, μπορείς να την αισθάνεσαι τόσο φυσική και απαραίτητη, όσο τον αέρα -υπάρχεις μέσα της χωρίς καλά καλά να το προσέχεις. Όταν τη στερηθείς, μπορεί να τη νιώθεις σαν εμμονή. Να σε εξαντλεί, σχεδόν σαν σωματικός πόνος. Η Αγάπη είναι το κίνητρο για τις μεγάλες αφηγήσεις. Όχι μόνο για τις ιστορίες με ρομαντική αγάπη, αλλά και για την αγάπη του γονιού προς το παιδί του, για την αγάπη στην οικογένεια, στην πατρίδα. Είναι το σημείο πριν από την ολοκλήρωσή της αυτό που συναρπάζει: αυτό που σε χωρίζει από την αγάπη, τα εμπόδια που μπαίνουν ανάμεσά σας. Αυτές τις στιγμές που προσπαθείς να ξεπεράσεις τα εμπόδια, η Αγάπη είναι τα πάντα.

 

ΚΑΛΟΓΡΙΑ: «Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΕΣΜΕΥΕΙ»

Την Αγάπη πιο εύκολα τη βιώνεις, παρά την ορίζεις. Ως θεολογική αρετή, με την οποία αγαπάμε τον Θεό πάνω από όλα και τους διπλανούς μας σαν τον εαυτό μας, εν ονόματί Του, μοιάζει λίγο αόριστη. Μέχρι να τη συναντήσουμε «ενσαρκωμένη» κατά κάποιον τρόπο στη ζωή γύρω μας: Σε πράξεις καλοσύνης, γεναιοδωρίας και αυτοθυσίας. Η Αγάπη είναι το μόνο πράγμα που δε μπορεί να πληγώσει κανέναν, αλλά μπορεί να κοστίσει ακριβά. Το παράδοξο με την Αγάπη είναι πώς μολονότι σου δίνει εξαιρετική ελευθερία, την ίδια στιγμή σε δένει με τον άλλο, με δεσμούς δυνατότερους και από το θάνατο. Δε μπορεί να αγοραστεί ή να πουληθεί. Και δεν υπάρχει τίποτα που να μη μπορεί να αντιμετωπίσει. Η Αγάπη είναι η μεγαλύτερη ευλογία.

Μέθοδος μορφοποίησης υγρού μετάλλου στα πρότυπα του…«Εξολοθρευτή»!

Στην τεχνολογία του τρομακτικού «Τ-1000» (ο μελλοντικός «Εξολοθρευτής» με τη μορφή του Ρόμπερτ Πάτρικ και αντίπαλος του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ στον «Εξολοθρευτή 2: Η Μέρα Κρίσης»), ο οποίος ήταν φτιαγμένος από υγρό μέταλλο που του επέτρεπε να παίρνει διάφορες μορφές και να αυτοεπισκευάζεται, παραπέμπει η δουλειά ερευνητών του North Carolina State University.

Ειδικότερα, οι ερευνητές ανέπτυξαν μια νέα μέθοδο ελέγχου της διεπιφανειακής ενέργειας ενός υγρού μετάλλου μέσω ηλεκτροχημικής εναπόθεσης (ή απομάκρυνσης) ενός στρώματος οξειδίου στην επιφάνεια μέσω της χρήσης ενός volt.

Όπως εξηγεί στην περιγραφή βίντεο που ανήρτησε στο YouTube o Dr. Μάικλ Ντίκι, ένας εκ των ερευνητών, τα μέταλλα σε υγρή μορφή έχουν πολύ μεγάλη επιφανειακή ένταση οπότε τυπικά υιοθετούν σφαιρικά σχήματα.

Επιφανειοδραστικές ουσίες, όπως το σαπούνι, μπορούν να μειώσουν τη διεπιφανειακή ένταση μεταξύ δύο ανόμοιων υγρών (όπως για παράδειγμα μεταξύ νερού και πετρελαίου), αλλά έχουν αμελητέα επίδραση στις μεγάλες διεπιφανειακές εντάσεις του υγρού μετάλλου. Εν αντιθέσει με συμβατικές ουσίες τέτοιου είδους, η συγκεκριμένη προσέγγιση μπορεί να «ρυθμίσει» σημαντικά την ένταση ενός μετάλλου (και κατά συνέπεια το σχήμα) με μεγάλη ταχύτητα, μέσω της χρήσης περιορισμένης τάσης.

«Τα χαρακτηριστικά αυτά μπορούν να αξιοποιηθούν για την πρόκληση νέων ηλεκτροϋδροδυναμικών φαινομένων για τη χειραγώγηση κραμάτων υγρών μετάλλων βασισμένων στο γάλλιο, που ενδεχομένως να μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο για μεταλλικά τμήματα αναδιαμορφώσιμου χαρακτήρα σε ηλεκτρονικές, ηλεκτρομαγνητικές και μικρορευστονικές συσκευές χωρίς τη χρήση τοξικού υδράργυρου» σημειώνεται σχετικά.

Το paper, υπό τον τίτλο «Giant and Switchable Surface Activity of Liquid Metal via Surface Oxidation» δημοσιεύθηκε online στο Proceedings of the National Academy (PNAS).

Όπως δήλωσε στο Popular Science o Δρ. Ντίκι, «επιστημονικά πρόκειται για ένα από τα πιο συναρπαστικά projects όπου έχω δουλέψει ποτέ…σε ένα υγρό σταγονίδιο δύο βασικοί παράγοντες καθορίζουν το σχήμα και τη συμπεριφορά: η βαρύτητα και η ένταση στην επιφάνεια. Αν μπορείς να ελέγξεις την ένταση στην επιφάνεια, μπορείς να ελέγξεις και το σχήμα του υγρού».

Κατά τον ίδιο, οι πρακτικές εφαρμογές θα μπορούσαν να είναι πάρα πολλές, από κυκλώματα που μεταμορφώνονται σε πραγματικό χρόνο για να αναλαμβάνουν άλλες εργασίες, καθρέφτες, φακούς και τηλεσκόπια που αλλάζουν για να εστιάζουν καλύτερα κ.α. Ωστόσο, ο Τ-1000 φαίνεται να είναι μακριά ακόμα, καθώς προς το παρόν η συγκεκριμένη τεχνική προσφέρεται για χρήση μόνο σε πολύ μικρές κλίμακες, λόγω της «κυριαρχίας» της βαρύτητας όταν αυξάνεται πολύ η μάζα.

 

Η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας!

«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;» αναρωτιόταν ο Πέτρος Χάρης (Ιωάννης Μαρμαριάδης 1902-1998) πριν από περίπου 80 χρόνια και ξεκινούσε ένα όμορφο δημοσιογραφικό παιχνίδι, δημοσιεύοντας τις απόψεις των σπουδαιότερων λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών της εποχής· μιας εποχής κατά την οποία κυρίως ο κόσμος των Τεχνών και των Γραμμάτων ερωτοτροπούσε με τη γλώσσα μας, επηρεασμένος σαφώς από την εθνική πολιτική και τον αστικό εκσυγχρονισμό της σχολικής γνώσης που διαμόρφωνε τη νέα ελληνική γλώσσα.

Νομοσχέδια και γλωσσο-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις από το 1913 και εντεύθεν, καθώς και το νεοφιλελληνικό γλωσσικό κίνημα που αναπτύχθηκε στο εξωτερικό –κυρίως στη Γαλλία με αιχμή την ίδρυση του Ινστιτούτου της Σορβόνης (1920) από τον Hubert Pernot (1870-1946)– έδιναν νέες διαστάσεις στην ευρεία κατανόηση και διάδοση του ελληνικού πνεύματος τόσο στο εσωτερικό όσο και στην Ευρώπη.

Την ώρα που το παιχνίδι αυτό παιζόταν στον Τύπο της Γαλλίας, στην Ελλάδα ο Π. Χάρης, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι στον τόπο μας ακόμη και η καθημερινή γλώσσα χώριζε τους ανθρώπους σε στρατόπεδα, καλούσε τους διανοούμενους να απαντήσουν. Έτσι, ο Κωστής Παλαμάς απάντησε ότι η ωραιότερη λέξη είναι ο «δημοτικισμός», ο Γρηγόρης Ξενόπουλος έβρισκε γοητεία στη λέξη «αισιοδοξία», ο Σπύρος Μελάς χωρίς δισταγμό έβρισκε πιο ελκυστική τη λέξη «ελευθερία» και ο στιλίστας Ζαχαρίας Παπαντωνίου εξήρε την ομορφιά της λέξης «μοναξιά». Ο ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Ουμβέρτος Αργυρός επέλεγε τη λέξη «χάρμα» διότι, όπως υποστήριζε, δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα και στα πέντε γράμματά της κλείνει ό,τι χίλιες άλλες λέξεις μαζί.

Ο Σωτήρης Σκίπης ανέσυρε τη λέξη «απέθαντος» από τα βυζαντινά κείμενα, διαχωρίζοντάς την από τη λέξη «αθάνατος», και ο Παντελής Χορν δήλωσε παντοτινή προτίμηση στη λέξη «νειάτα». Ο αλησμόνητος Αθηναιογράφος Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλους, παρά τα χρόνια του, προτιμούσε τη λέξη «ιμερτή», δηλαδή την αγαπητή, την ποθητή. Ο θεατράνθρωπος Νικόλαος Λάσκαρις τη «ζάχαρη», ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος τη λέξη «χίμαιρα», ο ζωγράφος Παύλος Μαθιόπουλος το «φως» και ο γλύπτης Μιχαήλ Τόμπρος τη λέξη «ουσία». Ο Παύλος Νιρβάνας (Πέτρος Κ. Αποστολίδης), προφανώς επηρεασμένος από τον τόπο του (Σκόπελο), αγαπούσε τη λέξη «θάλασσα». Οι ζωγράφοι αποκάλυπταν τις ευαισθησίες τους: Ο Δημήτριος Γερανιώτης ήθελε την «αρμονία», ο Κωνσταντίνος Παρθένης την «καλημέρα» και ο Δημήτριος Μπισκίνης το «όνειρο».

Ως προς τις γυναίκες που κυριαρχούσαν στην πνευματική ζωή η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη ήθελε «πίστη», ενώ η 25χρονη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, η οποία έμελλε να δολοφονηθεί άδικα στα Δεκεμβριανά του 1944, δήλωνε πως «η λέξις που περικλείει τα περισσότερα πράγματα, τα πάντα θα έλεγα, είναι η λέξις «ΖΩΗ»»! Η ιατρός και συγγραφέας Άννα Κατσίγρα ήθελε «χαρά» και η καθηγήτρια του Ελληνικού Ωδείου Αύρα Θεοδωροπούλου αναζητούσε την «καλοσύνη».

 

Ενδιαφέρουσες όμως ήταν και οι απαντήσεις των πολιτικών του 1933: Ο στρατιωτικός και Πρόεδρος της Γερουσίας Στυλιανός Γονατάς προτιμούσε το «εμπρός», ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου τη λέξη «μάννα» και ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης τη λέξη «φιλότιμο» διότι εκφράζει έναν ολόκληρο ηθικό κόσμο και δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου. Ο αρχηγός του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος Ιωάννης Σοφιανόπουλος πρότασσε την «ανατολή» και ο ιδρυτής του ίδιου κόμματος Αλέξανδρος Μυλωνάς τη λέξη «πόνος».

Αισιοδοξία, ελευθερία, μοναξιά, νειάτα, ιμερτή, θάλασσα, αρμονία, καλημέρα, όνειρο, πίστη και ζωή είναι λέξεις με τις οποίες πορευόταν η Ελλάδα πριν από ογδόντα χρόνια. Ατένιζε την έξοδο από την οικονομική κρίση, έπαιζε με τη ζωντανή ελληνική γλώσσα και επέτρεπε στην παγκόσμια κοινότητα να βαφτίζεται στα νάματά της.

Εγώ πιστεύω πως η ωραιότερη λέξη είναι ο ΕΡΩΣ!

«Έξυπνα» έπιπλα για μικρούς χώρους!

Μικροί χώροι σε σπίτια αλλά και κατοικίες λίγων τετραγωνικών απαιτούν έξυπνες λύσεις στα έπιπλα προκειμένου να εξοικονομείται χώρος και να μην περιορίζεται ο ήδη υπάρχων. Στο πλαίσιο αυτό εταιρείες έχουν δημιουργήσει κατασκευές που μπορούν να τοποθετηθούν σε μικρούς χώρους, χωρίς να πιάνουν πολύ τόπο και παράλληλα να προσφέρουν λύση σε όσους έχουν ανάγκη. Βιβλιοθήκες, ράφια, τραπέζια και καρέκλες τοποθετούνται με έξυπνο τρόπο σε λειτουργικά σημεία και καλύπτουν κάθε ανάγκη. Ειδικά σε σπίτια που δεν υπάρχει η πολυτέλεια του χώρου, κάνουν το θαύμα τους!

1. Τραπέζι και καρέκλες 2 σε 1


2. Συρτάρια στη σκάλα

3. Παπουτσοθήκη στη σκάλα

3. Τραπέζι και πολυθρόνες 2 σε 1


4. Βιβλιοθήκη στη σκάλα

5. Ανοιγοκλεινόμενο μπάρμπεκιου


6. Σκάλα-βιβλιοθήκη

7. Γραφείο στον τοίχο

8. Σιδερώστρα-καθρέφτης δαπέδου

9. Καναπές και τραπεζαρία 2 σε 1


10. Τραπέζι-κορνίζα τοίχου

Οι “4 εντολές” για να μην πάθετε άνοια

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περισσότεροι από 35 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο πάσχουν από άνοια. Κάθε χρόνο, καταγράφονται 7,7 νέα περιστατικά της νευροεκφυλιστικής νόσου.

Μια νέα έκθεση, το ενημερωμένο World Alzheimer Report για το 2014, απευθύνεται σε καθέναν από εμάς ξεχωριστά και καταδεικνύει ποια είναι τα μέτρα που μπορούμε να πάρουμε σήμερα κιόλας για να μειώσουμε τον κίνδυνο άνοιας.

Αν και οι διάφορες μορφές άνοιας, όπως το Αλτσχάιμερ, οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στη φυσιολογική διαδικασία της γήρανσης ή στην κληρονομικότητα –παράγοντες στους οποίους δεν μπορούμε να παρέμβουμε– υπάρχουν τέσσερις συνήθειες που μπορούμε όλοι να υιοθετήσουμε προκειμένου να κρατήσουμε το μυαλό μας σε φόρμα: να τρώμε υγιεινά, να γυμναζόμαστε τακτικά, να βρούμε ενδιαφέροντα χόμπι και να μην κόψουμε το SEX.

Παράλληλα, η έκθεση αναφέρει πως οι κυβερνήσεις της κάθε χώρας μεμονωμένα θα πρέπει να καταρτίσουν προγράμματα πρόληψης και διαχείρισης της υπέρτασης, του διαβήτη και τη καρδιοπάθειας.

Η νέα έκθεση που εκπονήθηκε από τον οργανισμό Alzheimer's Disease International αναφέρει πως ο διαβήτης αυξάνει τον κίνδυνο άνοιας κατά 50%. Αφού η παχυσαρκία και η αποχή από τη σωματική άσκηση αποτελούν παράγοντες κινδύνου για το μεταβολικό σύνδρομο, η σωστή διαχείριση του βάρους και η γυμναστική είναι δύο απαραίτητα μέτρα και για την πρόληψη της άνοιας μακροπρόθεσμα.

Ζητιάνος ή κατακτητής της Ζωής

Ποιος είναι αυτός που λέει ότι αν αλλάξει η κοινωνία που ζούμε τότε θα αλλάξουν και οι άνθρωποι;
Και ποιος είναι αυτός που τον πιστεύει και ελπίζει ότι με αυτόν τον τρόπο τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα;
Ποιος είναι αυτός που πιστεύει ότι έτσι θα έρθει η αλλαγή, η καλύτερη ζωή;

Θα μπορούσα να πω ένας αδαής άνθρωπος όμως δεν θα το κάνω εύκολο.
Είναι ο καθένας από μας που δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του,
που υποστηρίζει ότι πάντα φταίει κάποιος άλλος εκτός από τον ίδιο
που αφήνετε στο ψέμα που βασιλεύει γύρω του και ρίχνει στα σκοτάδια την αλήθεια του
που όλο αναβάλλει να δει τον εαυτό του, κοιτάζοντας συνέχεια μονάχα τι συμβαίνει γύρω του
που αφήνεται στην κυριαρχία του φόβου κάνοντας τον αφέντη του
που ζητιανεύει μια θεσούλα στο δημόσιο, σε μια εταιρεία,
σε μια καρδιά, στο όνειρο, στη ζωή...
που... που... που...
Όλοι εμείς...

Δεν μπορεί να υπάρξει καμιά πολιτική, οικονομική, κοινωνική επανάσταση αν πρώτα δεν κάνουμε επανάσταση μέσα μας.
«Η επανάσταση μπορεί να συμβεί μόνο μέσα στην ανθρώπινη ψυχή Η μόνη επανάσταση που υπάρχει είναι εκείνη του πνεύματος και είναι ατομική.»

Osho

Και όσο περιμένουμε να έρθει κάποιος άλλος να μας ¨σώσει¨, όσο ξεχνάμε ότι γεννηθήκαμε κατακτητές κι όχι ζητιάνοι, όσο δεν αφήνουμε το φως μας να λάμψει και κυκλοφορούμε στα σκοτάδια μας τότε δεν πρόκειται να έρθει καμιά αλλαγή και δεν πρόκειται να αρχίσει καμιά ουσιαστική επανάσταση...

Ως πότε πια!

Η Ζωή δεν είναι δίσκος γραμμοφώνου για να κολλάει στο ίδιο σημείο και να παίζει και να ξαναπαίζει τους ίδιους στίχους, τις ίδιες νότες. Η ζωή ρέει σαν ποτάμι ότι και να λες εσύ, ότι και να κάνεις εσύ…

Αν έχεις επιλέξει να μένεις κολλημένος στο παρελθόν μένοντας στο ίδιο έργο θεατής, παρακολουθώντας ένα έργο που οι περισσότεροι πρωταγωνιστές του έχουν γίνει πια φαντάσματα και ξεπουλώντας τις καινούριες σου στιγμές στη μιζέρια δεν φταίει κανένας.
Εσύ είσαι εκείνος που δημιούργησες το παρελθόν σου, εκείνος που έχει δημιουργήσει αυτό που βιώνεις στο παρόν κι εκείνος που θα δημιουργήσει το μέλλον του.
Ως ποτέ πια θα λες «γιατί σε μένα»….

Πότε θα σταματήσεις να απολαμβάνεις τη θλίψη σου και θα αρχίσεις να απολαμβάνεις τη χαρά σου
Πότε θα πεις «δεν αντέχω άλλο πια» και απλά θα αλλάξεις μονοπάτι.
Όταν σπίτι σου πάρει φωτιά δεν μένεις μέσα για να καείς ακόμα κι αν έχεις ζήσει εκεί όλη σου τη ζωή. Απλά τρέχεις και βγαίνεις έξω για να σωθείς. Πότε θα σταματήσεις να λυπάσαι τον εαυτό σου και απλά θα βγεις από αυτό το «σπίτι που καίγεται»;