Μια Επιστήμη του Καλού και του Κακού

ΕΙΝΑΙ η διαφορά ανάμεσα στο καλό και στο κακό απλώς ζήτημα του τι λέει κάποια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων;

Σκεφθείτε ότι μία από τις μεγαλύτερες διασκεδάσεις στο Παρίσι του 16ου αιώνα, ήταν το να καίνε γάτες. Στο πανηγύρι της θερινής ισημερίας ένας διοργανωτής μάζευε δεκάδες γάτες σε ένα δίχτυ, τις ανέβαζε ψηλά στον αέρα από μία ειδική σκηνή, και έπειτα, προς μεγάλη αγαλλίαση όλων, κατέβαζε ολόκληρο το συστρεφόμενο αυτό δέμα επάνω σε μία πυρά. Οι συγκεντρωμένοι θεατές «έσκαγαν στα γέλια καθώς τα ζώα, ουρλιάζοντας από τον πόνο, καίγονταν, ψήνονταν και τελικώς απανθρακώνονταν». Σήμερα, οι περισσότεροι από εμάς θα αισθανόμασταν αποτροπιασμό με ένα τέτοιο θέαμα.

Αλλά θα ήταν σωστό να αντιδράμε με αυτόν τον τρόπο; Μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν ηθικές αλήθειες, τις οποίες αγνοούν όλοι οι ενθουσιώδεις βασανιστές αιλουροειδών; Πολύς κόσμος φαίνεται να πιστεύει ότι οι ηθικές αλήθειες είναι πολιτισμικά σχετικές, με έναν τρόπο που δεν ισχύει για τις επιστημονικές αλήθειες. Φαίνεται, μάλιστα, ότι αυτή η υποτίμηση των ηθικών αληθειών είναι ένα από τα κύρια μειονεκτήματα των αντιλήψεων κοσμικού χαρακτήρα. Το πρόβλημα είναι ότι, από τη στιγμή που εγκαταλείψουμε την πίστη μας σε έναν Θεό, ο οποίος ορίζει τους κανόνες, το ερώτημα του γιατί μία δεδομένη ενέργεια είναι καλή ή κακή χρήζει αναλύσεως. Και μία δήλωση όπως «ο φόνος είναι κάτι κακό», αν και γίνεται δεκτή χωρίς συζήτηση στους περισσότερους κύκλους, δεν φαίνεται να εδράζεται στις πραγματικότητες αυτού του κόσμου, όπως φαίνεται να ισχύει με τις δηλώσεις που αφορούν τους πλανήτες ή τα μόρια. Το πρόβλημα, σε φιλοσοφικούς όρους, έγκειται στο να εντοπίσει κανείς ακριβώς τι είδους «γεγονότα» μπορεί να πει ότι ανιχνεύουν οι ηθικοί μας θεσμοί -αν πράγματι ανιχνεύουν κάτι τέτοιο.

Μία λογική προσέγγιση στις ηθικές αξίες γίνεται δυνατή από τη στιγμή που συνειδητοποιήσουμε ότι τα ερωτήματα, που αφορούν το σωστό και το λάθος, είναι στην πράξη ερωτήματα που σχετίζονται με την ευτυχία και τη δυστυχία υπάρξεων που διαθέτουν αισθήσεις.

Αν είμαστε σε θέση να επηρεάσουμε την ευτυχία ή τη δυστυχία τρίτων, έχουμε ηθικές ευθύνες απέναντι τους -και πολλές από αυτές τις ευθύνες είναι τόσο σοβαρές, ώστε γίνονται ζητήματα που αφορούν την αστική και την ποινική νομοθεσία. Παίρνοντας την ευτυχία και τη δυστυχία ως αφετηρία, μπορούμε να δούμε ότι πολλά από αυτά που απασχολούν τους ανθρώπους, στο πλαίσιο της ηθικής δεν έχουν καμία σχέση με το θέμα. Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι εγκλήματα χωρίς θύματα είναι κάτι ανάλογο με χρέη χωρίς πιστωτές. Ούτε καν υπάρχουν. Οποιοσδήποτε μένει άγρυπνος τη νύχτα σκεπτόμενος τις ιδιωτικές απολαύσεις άλλων συναινούντων ενηλίκων, έχει κάτι πολύ περισσότερο από υπερβολικό χρόνο στη διάθεσή του. Έχει κάποιες αστήρικτες πεποιθήσεις, σχετικώς με τη φύση του σωστού και του λάθους.

Το γεγονός ότι άνθρωποι διαφορετικών εποχών και πολιτισμών διαφωνούν επάνω σε ηθικά ζητήματα δεν θα πρέπει να μας ανησυχεί. Δεν παρέχει καμία απολύτως ένδειξη σε σχέση με το καθεστώς της ηθικής αλήθειας. Ας φαντασθούμε τι θα γινόταν, αν συμβουλευόμασταν τους μεγαλύτερους διανοητές των αρχαίων χρόνων επάνω σε βασικά ζητήματα της επιστήμης. Μπορεί να ερωτούσαμε «Τι είναι η φωτιά;» και «πώς αναπαράγονται οι ζωντανοί οργανισμοί;» και «τι είναι τα διάφορα φώτα που βλέπουμε στον ουρανό;» Είναι βέβαιο ότι θα αντιμετωπίζαμε μία ανησυχητική έλλειψη ομοφωνίας επάνω σε αυτά τα ζητήματα. Αν και δεν υπήρχε με κανέναν τρόπο έλλειψη λαμπρών πνευμάτων στην αρχαιότητα, οι άνθρωποι αυτοί απλώς δεν διέθεταν τα φυσικά και πνευματικά μέσα, για να δώσουν απαντήσεις σε ερωτήματα αυτού του είδους. Η έλλειψη ομοφωνίας αντανακλούσε την άγνοιά τους σε σχέση με κάποιες φυσικές αλήθειες, και δεν αποδείκνυε ότι δεν υπάρχουν τέτοιες αλήθειες.

Αν υπάρχουν σωστές και λανθασμένες απαντήσεις σε ηθικά ερωτήματα, αυτές οι απαντήσεις είναι καλύτερο να αναζητηθούν στο παρόν. Το αν η έρευνά μας μάς οδηγήσει σε κάποιο απομονωμένο σπήλαιο ή σε ένα σύγχρονο εργαστήριο, δεν παίζει κανέναν ρόλο ως προς την ύπαρξη των εν λόγω δεδομένων. Αν η ηθική αντιπροσωπεύει έναν αληθινό τομέα γνώσης, αντιπροσωπεύει μία σφαίρα δυνητικής προόδου (και οπισθοδρόμησης). Η όποια χρησιμότητα μπορεί να έχει η παράδοση για αυτόν τον χώρο συζήτησης, όπως για κάθε άλλον, θα έγκειται στη στήριξη της έρευνας στο παρόν.

Εκεί όπου οι παραδόσεις μας δεν έχουν υποστηρικτικό ρόλο, γίνονται απλώς οχήματα αμαθείας. Η κυρίαρχη αντίληψη ότι η θρησκεία είναι με κάποιον τρόπο η πηγή των βαθύτερων ηθικών μας διαισθήσεων είναι παράλογη. Η αίσθησή μας ότι η σκληρότητα είναι κακή, έχει τόση σχέση με τις σελίδες της Βίβλου όση έχει και ένα σχολικό βιβλίο αριθμητικής με την αίσθηση ότι δύο και δύο κάνουν τέσσερα. Όποιος δεν διαθέτει μέσα του κάποια στοιχειώδη αίσθηση ότι η σκληρότητα είναι κάτι κακό, είναι απίθανο να το μάθει διαβάζοντάς το -μάλιστα, τα περισσότερα ιερά κείμενα παραθέτουν μάλλον αμφιλεγόμενες απόψεις ως προς αυτό το ζήτημα, σε κάθε περίπτωση. Οι ηθικές μας διαισθήσεις πρέπει να έχουν τα προηγούμενά τους στον φυσικό κόσμο, διότι ενώ η φύση είναι πράγματι αιματοβαμμένη, δεν είναι απλώς και μόνο έτσι. Ακόμη και οι πίθηκοι κοπιάζουν ιδιαιτέρως για να αποφύγουν να προκαλέσουν βλάβη σε ένα άλλο μέλος της φυλής τους. Το ενδιαφέρον για τους άλλους δεν υπήρξε εφεύρεση κανενός προφήτη.

Το γεγονός ότι οι ηθικές μας διαισθήσεις έχουν τη ρίζα τους στη βιολογία αποκαλύπτει ότι οι προσπάθειες μας να θεμελιώσουμε την ηθική σε θρησκευτικές αντιλήψεις περί «ηθικού καθήκοντος» δεν έχουν σωστή βάση. Το να σώσει κανείς ένα παιδί από πνιγμό δεν αποτελεί μεγαλύτερης σημασίας ηθικό καθήκον από το να κατανοήσει έναν συλλογισμό. Απλώς, δεν χρειαζόμαστε θρησκευτικές ιδέες για να αποκτήσουμε το κίνητρο να ζήσουμε μία ηθική ζωή. Από τη στιγμή που αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σοβαρά σε σχέση με την ευτυχία και με τη δυστυχία, ανακαλύπτουμε ότι οι θρησκευτικές μας παραδόσεις δεν είναι περισσότερο αξιόπιστες επάνω σε ζητήματα ηθικής, απ’ όσο είναι αναφορικά με επιστημονικά ζητήματα γενικότερα.

Ο ανθρωποκεντρισμός που είναι εγγενής σε όλες τις θρησκείες δεν μπορεί παρά να φαίνεται απίθανα παράξενος -και επομένως αδύνατος- με δεδομένα τα όσα γνωρίζουμε σήμερα σε σχέση με τον φυσικό κόσμο. Οι βιολογικές αλήθειες απλώς δεν είναι συμβατές με την αντίληψη για έναν δημιουργό Θεό, ούτε με έναν καλό δημιουργό.

Η «ανωμαλία» του θαύματος της εξέλιξης έγκειται στο εξής: Οι ίδιοι οι μηχανισμοί που δημιουργούν την απίστευτη ομορφιά και ποικιλία του ζωντανού κόσμου εγγυώνται ότι υπάρχουν συγχρόνως τέρατα και θάνατος. Το παιδί που γεννιέται χωρίς μέλη, η μύγα χωρίς μάτια, τα εξαφανισμένα είδη -αυτά δεν είναι τίποτε λιγότερο από τη μητέρα Φύση που συλλαμβάνεται να σπαταλά τον πηλό της. Κανένας τέλειος Θεός δεν θα μπορούσε να διατηρεί τέτοιες ανωμαλίες. Αξίζει να θυμόμαστε ότι, αν ο Θεός έπλασε τον κόσμο και όλα τα πράγματα που περιέχει, δημιούργησε επίσης την ευλογιά, την πανώλη και τη φιλαρίαση. Όποιο άτομο είχε εξαπολύσει σκοπίμως τέτοιες φρικαλεότητες επάνω στη γη, θα έπρεπε να είχε γίνει λιώμα για τα εγκλήματά του.

Η θεότητα που καραδοκούσε στις ερήμους της Μέσης Ανατολής πριν κάποιες χιλιετίες -και η οποία φαίνεται ότι τις έχει έκτοτε εγκαταλείψει εν μέσω μίας συνεχούς αιματοχυσίας στο όνομά της-δεν είναι κάποιος που θα έπρεπε να συμβουλευθούμε επάνω σε ζητήματα ηθικής. Αν μάλιστα τον κρίναμε με βάση τα έργα του, αυτό θα ήταν ένα εξαιρετικά δυσάρεστο εγχείρημα. Ο Μπέρτραντ Ράσελ μάς πρόλαβε: «Πέρα από το ζήτημα της λογικής συνέπειας, μου φαίνεται ότι υπάρχει κάτι μάλλον περίεργο στις ηθικές αξιολογήσεις όσων πιστεύουν ότι ένας παντοδύναμος, παντογνώστης και πανάγαθος Θεός, αφού προετοίμασε το έδαφος επί εκατομμύρια χρόνια με κάποια άψυχα νεφελώματα, θα θεωρούσε τον εαυτό του αρκετά ικανοποιημένο με την τελική εμφάνιση του Χίτλερ, του Στάλιν και της βόμβας υδρογόνου». Αυτή είναι μία συγκλονιστική παρατήρηση, και δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί κανείς να της αντιτείνει.

Ενώπιον της προφανούς ανεπάρκειας του Θεού, οι ευσεβείς έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει ότι δεν μπορεί κανείς να εφαρμόσει γήινα κριτήρια όσον αφορά τον Δημιουργό του σύμπαντος. Αυτό το επιχείρημα χάνει την αξία του, από τη στιγμή που παρατηρήσουμε ότι ο Δημιουργός που υποτίθεται ότι βρίσκεται επάνω από την κρίση των ανθρώπων, άγεται και φέρεται μονίμως από ανθρώπινα πάθη -φθόνο, οργή, καχυποψία και μανία κυριαρχίας. Μία προσεκτική μελέτη των ιερών μας κειμένων αποκαλύπτει ότι ο Θεός του Αβραάμ είναι ένας γελοίος τύπος -ιδιότροπος, οξύθυμος και σκληρός- και κάποιος με τον οποίο αν συνάψει κανείς μία συνθήκη, είναι αμφίβολο το κατά πόσον εγγυάται υγεία και ευτυχία.6 Αν αυτά είναι τα χαρακτηριστικά του Θεού, τότε οι χειρότεροι από εμάς είμαστε πλασμένοι πολύ περισσότερο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν απ’ όσο θα μπορούσαμε να ελπίζουμε.

Το πρόβλημα της υπεράσπισης ενός παντοδύναμου και παντογνώστη Θεού απέναντι στο κακό (αυτό που παραδοσιακά ονομάζεται «θεοδικία») είναι αξεπέραστο. Όσοι ισχυρίζονται ότι το έχουν ξεπεράσει, καταφεύγοντας σε αντιλήψεις σχετικώς με την ελεύθερη βούληση και σε άλλες ασυναρτησίες, απλώς έχουν επισωρεύσει μία κακής ποιότητας φιλοσοφία επάνω σε μία κακής ποιότητας ηθική. Είναι βέβαιο ότι πρέπει κάποτε να φθάσει μία εποχή, που θα αναγνωρίσουμε αυτό που είναι ολοφάνερο: στην ουσία, η θεολογία είναι τώρα πια ένας κλάδος της άγνοιας του ανθρώπου, και μάλιστα, μία άγνοια με φτερά.

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΙΩΝΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΥΠΗΡΞΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΖΙΡΑΙΟΣ (ΕΒΡΑΪΣΤΙ: ΓΙΑΧΣΟΥΑ ΝΑΖΙΡ, ΓΙΑΧΣΟΥΑ = Ο ΙΕΧΩΒΑ ΣΩΖΕΙ. ΝΑΖΙΡ = ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΣ, ΧΡΙΣΤΟΣ, ΧΡΙΣΜΕΝΟΣ, ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΛΑΒΕ ΤΟ ΧΡΙΣΜΑ). «Ο μέγιστος εξιουδαϊστής και αβρααμοποιός πράκτορας του Ιουδαϊσμού»

Ο Ιουδαϊσμός τον 1ο π.Χ. αιώνα υφίστατο από τον Ελληνισμό ισχυρή πίεση. Ένα επιτελείο από οξυδερκείς, ικανούς και σοφούς ιουδαίους, υπό την αρχηγία του Γαμαλιήλ, διέγνωσε τον τεράστιο κίνδυνο για εξαφάνιση του Ιουδαϊσμού. Υπήρχε μεγάλη ανάγκη ελιγμών για αναγέννηση του ραγδαία συρρικνούμενου ιουδαϊκού ιερατείου. Έτσι προέκυψε η γέννηση του παραλλαγμένου Ιουδαϊσμού με την μορφή του Χριστιανισμού, ο οποίος θα ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο επεκτατισμού, που όλοι οι ιουδαίοι έπρεπε να ακολουθήσουν. Το νέο αυτό είδος Ιουδαϊσμού θα εκπλήρωνε πολύ καλύτερα τις εξουσιαστικές τους βλέψεις επί των εθνών. Έτσι η νομοδιδασκαλική σχολή του Γαμαλιήλ έψαξε να βρει τα κατάλληλα πρόσωπα (δηλαδή νέους, εκπαιδευμένους και «αφιερωμένους») που θα διακινδύνευαν αναλαμβάνοντας δράση. 

Οι χρισμένοι ή χριστοί στον ναό ή σε ανάδοχες οικογένειες ήταν αρκετοί και μπορούσαν να επανδρώσουν τις ομάδες εκτέλεσης των σοφών σχεδιαστών. Ήταν οι κατάλληλες δεξαμενές ηρώων, ένας ορατός βραχίονας ενός αόρατου διευθυντηρίου. Με την δημιουργία του Χριστιανισμού κάθε άλλο παρά εγκατάλειψη του Ιουδαϊκού έθνους υπήρξε. Απεναντίας οι πρώτοι που έγιναν μαζικά χριστιανοί, ήταν το σπέρμα του Αβραάμ, (όπως πολύ αργότερα, οι πρώτοι που έγιναν μαζικά κομμουνιστές), αφού οι ενημερωμένοι Ιουδαίοι κατάλαβαν την μοναδική ευκαιρία που είχαν πλέον, να προσεγγίσουν μέσα από τον χριστιανισμό, τα ισχυρά κέντρα αποφάσεων και ιστορικών εξελίξεων ώστε να κάνουν επιτέλους το όνειρο του Αβραάμ πραγματικότητα. Μάλιστα στηριζόμενος απολύτως στην Παλαιά Διαθήκη ο Χριστιανισμός έδωσε στο έθνος αυτό, απίστευτες ευκαιρίες διεθνοποίησης της Εβραϊκής ιστορίας και θεολογίας, κάνοντας παγκοσμίως γνωστό, ένα ασήμαντο μέχρι τότε θρησκευτικά και πολιτικά έθνος.

ΔΕΣ: ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΙΔΡΥΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

Ιησούς Χριστός: ο μέγιστος εξιουδαϊστής και αβρααμοποιός πράκτορας του Ιουδαϊσμού!

Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός τοποθετεί τους απατεώνες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ στον παράδεισο!
«Σας λέγω δε (εγώ ο Ιησούς) ότι πολλοί θέλουσιν ελθεί από ανατολών και δυσμών και θέλουσι καθήσει μετά του Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ εν τη βασιλεία των ουρανών». Ματθαίος 8.11

Αλλά και όλοι ανεξαιρέτως οι υπόλοιποι άθλιοι και δολοφονικότατοι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης… στον παράδεισο!

«Εκεί (την ήμερα της κρίσεως) θέλει είσθαι (λέει ο Ιησούς) ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων, όταν ίδητε τον Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ και πάντας τους προφήτας εν τη βασιλεία (παράδεισο) του Θεού». Λουκάς 13.28.

Ο Ιησούς Χριστός τοποθετεί τον αρχιαπατεώνα Αβραάμ, (για φαντάσου) κλειδοκράτορα του υποτιθέμενου χριστιανικού παραδείσου!
«Απέθανε δε ο πτωχός και εφέρθη υπό των αγγέλων (στον Παράδεισο) εις τον κόλπον του Αβραάμ». Λουκάς 16.22-31.

Αναγορεύει τον αδίστακτο, άθλιο μάγο Αβραάμ, πρότυπο συμπεριφοράς!
«Εάν ήσθε τέκνα του Αβραάμ, τα έργα του Αβραάμ ηθέλετε κάμνει». Ιωάννης 8.39

Κακώς η μετεξέλιξη του Ιουδαϊσμού ονομάστηκε χριστιανισμός και όχι αβρααμισμός… μιας και η "σωτηριακή" κομπίνα του χριστιανισμού, δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο απ' την απόλυτη δικαίωση του αβρααμικού επεκτατισμού!
«Προβλέποντας η γραφή πως ο θεός θα σώσει τα έθνη με την πίστη, (στον Γιαχβέ), έδωσε στον Αβραάμ το μήνυμα πως απ' αυτόν θα ευλογηθούν όλα τα έθνη». Γαλάτας 3.8

Ο Ιησούς Χριστός, είναι η απόλυτα επιτυχημένη συνέχεια του Αβραάμ, μιας και του πρόσφερε την καλύτερη ευκαιρία επικράτησης των δόλιων αβρααμικών "ευλογιών", μετατρέποντας τον εθνικό Ιουδαϊσμό, σε διεθνοποιημένο "σωτηριακό" επεκτατισμό.
«Η "ευλογία" λοιπόν του Αβραάμ (δηλαδή η τελική πνευματική υποδούλωση των εθνών στον Ιουδαϊσμό) έρχεται με τον Ιησού Χριστό στα έθνη… οι επαγγελίες δοθήκαν στον Αβραάμ ως διαθήκη στον απόγονό του… αυτός δε ο απόγονος (του) είναι ο Ιησούς Χριστός». Γαλάτας 3.14-16.

Ο Ιησούς Χριστός, ο μαραγκός που κατάφερε να γίνει ο μέγιστος εξιουδαϊστής και αβρααμοποιός πράκτορας του Ιουδαϊσμού!
«Αν είστε του Χριστού άρα και του Αβραάμ σπέρμα γίνατε». Γαλάτας 3.28.

Αυτόν τον περιτετμημένο Εβραίο ψευδοσωτήρα, θέλουν κάποιοι οπωσδήποτε να ανακηρύξουν Έλληνα!

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΓΑΜΑΛΙΗΛ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΩΝ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΑΝΟΥΚΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

Ο Γαμαλιήλ το έτος 1 μ.Χ. θα ήταν περίπου 25 ετών και υπηρετούσε σαν νεαρός ιερέας στον ναό του Σολομώντος (έχοντας υπό την επίβλεψή του τις μικρές ιουδαίες, (12χρονες !), τις αφιερωμένες στον ναό, όπως η Μαρία), το 33 μ.Χ. στην σταύρωση του Ιησού θα ήταν περίπου 55-60 ετών και το 52 μ.Χ. όταν αναφέρεται ότι πέθανε, θα ήταν 80 ετών. Υπάρχει και μία αναφορά του Ιώσηπου ότι ο Γαμαλιήλ έζησε μέχρι το 70 μ.Χ. και τιμωρήθηκε σαν συνοργανωτής των εβραϊκής εξέγερσης. Σ’ αυτήν την περίπτωση ο Γαμαλιήλ θα πέθανε σε ηλικία πάνω από 90 ετών. Ο Γαμαλιήλ ήταν παντρεμένος και είχε και παιδιά. Αναφέρεται μάλιστα από το ταλμούδ ο εγγονός του ο Γαμαλιήλ Β΄ που ζούσε περί το 110 μ.Χ. Άρα η εποχή του Μακκαβαίου Ματταθία (167 π.Χ) απέχει 200 χρόνια από την εποχή της δραστηριότητας του Γαμαλιήλ και του πρωτοπαλίκαρού του, του Ναζίρ Γιαχσούα. Μπορούμε έτσι να διακρίνουμε πλέον καθαρά ότι ο Γαμαλιήλ και ο Ιησούς δεν ήταν παρά οι τελευταίοι κρίκοι στην ίδια γραμμή που καθόρισε η εξέγερση των Μακκαβαίων το 167 π.Χ. εναντίον των Ελλήνων.

ΔΕΣ:

Μακκαβαίοι: Οι Σφαγείς των Ελλήνων που… Γιορτάζουμε

ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ, ΜΟΥΤΖΑΧΕΝΤΙΝ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΜΑΤΑ

Ο επιμελής και βαθυστόχαστος Γαμαλιήλ, έχοντας την υποστήριξη μιας ολόκληρης πανεπιστημιακής σχολής υπό την διεύθυνσή του στην Ιερουσαλήμ, με 1000 φοιτητές, 500 των οποίων μελετούσαν τον Μωυσαϊκό νόμο και 500 «την σοφία των Ελλήνων», - υπέκλεπταν, όπως αποδεικνύεται, πολλά αρχαία ελληνικά ρητά και εδάφια Ελλήνων συγγραφέων και τα ενσωμάτωναν στα βιβλία της Βίβλου - διαθέτοντας όσους ναζιραίους (αφιερωμένους – χρισμένους – χριστούς) ήθελε από κορίτσια αφιερωμένα στον ναό, με πατέρες τον ίδιο και άλλους ιερείς (το «Άγιο Πνεύμα»), μπορούσε να φτιάξει μία σέχτα, ένα κίνημα, χρησιμοποιώντας την παράδοση των ιουδαίων και την «σοφία των Ελλήνων» σε ένα αριστοτεχνικό αμάλγαμα, γεμάτο θελκτικές ιδέες και υποσχέσεις, όπως την αγάπη, την ελπίδα, την μετά θάνατο σωτηρία, την ελεημοσύνη κλπ για να ξανοιχθεί ο νέος ιουδαϊσμός με την μορφή του Χριστιανισμού στην Νέα Χαναάν, την ομογενοποιημένη λεκάνη της Μεσογείου.

Ο Γαμαλιήλ έκανε άριστη δουλειά.

Έτσι εξηγείται γιατί οι Ύμνοι στον Δία, του Έλληνα φιλοσόφου Kλεάνθη (331-232 π.X.) εμφανίζονται στα Eυαγγέλια, όπως και 207 λέξεις από το έργο Θαϊς του Mενάνδρου (343-291 π.X.).

Eισαγωγικά από τον ποιητή Eπιμενίδη (6ος-7ος αι. π.X.) τοποθετούνται στα χείλη του Iησού και εφτά χωρία από την Ωδή του Δία, αγνώστου συγγραφέα, βρίσκονται ανατυπωμένα στην Kαινή Διαθήκη.

Επίσης χωρία από τα «Φαινόμενα» του Έλληνα πολιτικού Aράτου από τη Σικυώνα (271-213 π.X.) συναντούνται επίσης στην Kαινή Διαθήκη.

Έτσι για παράδειγμα: “μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί.” (Α΄ Κορ. ιε΄33), είναι απόσπασμα από το έργο του Μενάνδρου “Θαΐς”. Αλλού: “εἶπέ τις ἐξ αὐτῶν ἴδιος αὐτῶν προφήτης· Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται, κακὰ θηρία, γαστέρες ἀργαί.” (Τίτ. α΄ 12), που είναι από αποσπάσματα του Επιμενίδη και του Καλλιμάχου (“Ύμνος προς τον Δίαν”).

Ολόκληρο το κείμενο της «επί του όρους ομιλίας» είναι σύνθεση ρητών που βρίσκουμε στους Ψαλμούς, στον Ησαΐα, στον Εκκλησιαστή, τον Ενώχ, σε εβραϊκά βιβλία προσευχών και σε αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους.

Φαίνεται καθαρά ότι όλες οι ομιλίες του Ιησού ήταν κατασκευασμένες από επιτροπή ιερέων της σχολής του Γαμαλιήλ, οι οποίες δινόταν για απαγγελία στον λαό από τον εκπαιδευμένο Ναζιραίο.

Ο Ιησούς θαύμαζε τον Γαμαλιήλ και αυτό το αναφέρει πολλές φορές στους λόγους του, «ο πατέρας μου μείζων μου εστίν».

Ο Γαμαλιήλ θα μπορούσε να είναι και ο βιολογικός του πατέρας, δεδομένου ότι και η μητέρα του Ιησού ήταν αφιερωμένη (Ναζιραία).

Η μητέρα του Ιησού μπορεί να είχε αποκαλύψει στον δωδεκαετή γιο της, ότι ο βιολογικός του πατέρας ήταν ένας ιερέας (άγγελος) του ναού του Σολομώντα.

Πόσων ετών ήταν η Μαρία όταν κατέστη έγκυος;

Παρ' όλο που η Καινή Διαθήκη δεν μας αποκαλύπτει την ηλικία της μικρής Μαρίας, στο «Ευαγγέλιο της γέννησης της Μαρία» καθώς και στο «Πρωτευαγγέλιο Ιακώβου» διαβάζουμε:

«Η Παρθένος του Κυρίου που προχωρούσε στα χρόνια και αύξανε σε τελειότητα… συνομιλούσε καθημερινά με αγγέλους και δεχόταν επισκέπτες απ' τον θεό… Έτσι όταν έφτασε σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, ο αρχιερέας αποφάσισε να επιστρέψουν όλες οι παρθένες του Ναού στα σπίτια τους και να παντρευτούν». Ευαγγέλιο της γέννησης της Μαρίας κεφ. 5

Το «Πρωτευαγγέλιο Ιακώβου» είναι αποκαλυπτικότερο: «Η Μαρία έμεινε στο Ναό σαν περιστέρι που μαθήτευε εκεί και ελάμβανε τροφή από τα χεριά ενός αγγέλου. Όταν έγινε δώδεκα ετών οι ιερείς έκαναν συμβούλιο και είπαν: Άδου η Μαρία είναι δώδεκα χρονών, τι πρέπει να κάνουμε μήπως και κινδυνεύσει να κηλιδωθεί (προφανώς απ' την έμμηνο ρύση της νεαρής Μαρίας) ο ιερός χώρος του Κυρίου;» Ο Ιερέας Ζαχαρίας προσευχήθηκε και άγγελος Κυρίου έδωσε την απάντηση: «Ζαχαρία πήγαινε να καλέσεις όλους τους χήρους. Αυτός που θα φανερώσει ο Κύριος θα είναι ο σύζυγος της Μαρίας»

Δωδεκάχρονο κοριτσάκι λοιπόν, και προφανώς στην αρχή των έμμηνών της η μικρούλα Μαρία! Και η ερώτηση, γιατί ένας θεός προτίμησε να αφήσει έγκυο ένα τόσο μικρό κοριτσάκι, ένα παιδάκι ουσιαστικά και όχι μια ώριμη γυναίκα; Αν ο θεός προτίμησε να καταστήσει έγκυο ένα κοριτσάκι, γιατί να μην τον μιμηθούν και οι αναρίθμητοι οπαδοί της θρησκείας του; Γιατί κατηγορούν τον Μωάμεθ που παντρεύτηκε μια εννιάχρονη παιδούλα και γενικότερα τους Μουσουλμάνους που έχουν ανάλογα έθιμα;

Και επιτέλους γιατί δεν γίνεται αισθητή η υποβόσκουσα παιδεραστία;

Ενδιαφέρον έχει επίσης η συγκαλυμμένη περιγραφή της "συνεύρεσης" ενός "αγγέλου" με την Μαρία όπως μας αποκαλύπτουν τα Ευαγγέλια Βαρθολομαίου και Ιακώβου: «Μεγάλωνε δε η Μαρία στον ναό και ελάμβανε τροφή εκ χειρός αγγέλου» Πρωτευαγγέλιο Ιακώβου (2ος αι.μ.Χ.) 7.11-17.3.

Μεταφέρω εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη ενός φίλου που είναι και θεολόγος με τίτλο: Αγιορείτικες αναμνήσεις (ΙΓ') - Στο Άγιο Όρος διαπίστωσα πως η Παναγία δεν ήταν παρθένα!

Όλοι οι ψυχαναλυτές του κόσμου να μαζευτούν δε νομίζω να βγάλουν άκρη με την εμμονή των Χριστιανών για την παρθενιά.

Έχουν αναγάγει την παρθενία της μητέρας του Ιησού σε δόγμα, έχουν θεοποιήσει τον παρθενικό υμένα, κι εκατομμύρια άνθρωποι πέταξαν στα σκουπίδια τις ζωές τους για να υπηρετήσουν το δήθεν θεάρεστο ιδανικό της αγαμίας...

Το ’χα γράψει και παλιά. Η παρθενία της μητέρας του Ιησού ήταν ένα ατυχές μεταφραστικό σφάλμα μιας προφητείας του Ησαΐα.

Το πρωτότυπο εβραϊκό κείμενο χρησιμοποιεί τη λέξη "αλμαά" που σημαίνει "νεαρή κοπέλα", "έφηβη σε αναπαραγωγική ηλικία".

Οι αλεξανδρινοί φιλόλογοι του 3ου π.Χ. αιώνα. που μετέφρασαν τη Βίβλο στα Ελληνικά, τη λέξη "αλμαά" την απέδωσαν εσφαλμένα ως "παρθένα". (Οι αρχαίοι Έλληνες ονομάζανε παρθένα (=που δεν έχει παρθεί από κανέναν) την άγαμη γυναίκα, ανεξάρτητα από την σεξουαλική της εμπειρία και την κατάσταση του παρθενικού της υμένα!)

Βέβαια, δεν πρόκειται και για κανένα τεράστιο λάθος γιατί την εποχή εκείνη οι έφηβες ανύπαντρες γυναίκες ήταν κατά κανόνα παρθένες, εκτός κι αν έπεφταν θύματα ενδοοικογενειακής σεξουαλικής βίας.

Οι Χριστιανοί, που έφτιαξαν τη θρησκεία τους βασισμένοι στις προφητείες της Εβραϊκής Βίβλου, δεν αντιλήφθηκαν αρχικά το μεταφραστικό λάθος, κόλλησαν στη λέξη "παρθένος" κι έστησαν ένα ολόκληρο ψυχασθενές αντισεξουαλικό δογματικό οικοδόμημα.

Είχα πάντα την απορία: καλά, πόσο παχύδερμα πρέπει να ’ναι αυτοί οι Χριστιανοί, που ακόμα και σήμερα κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν για το μεταφραστικό λάθος! Είναι δυνατόν να σφυρίζουν αδιάφορα, να το παίζουν ανήξεροι, να μην προσπαθούν να βρουν έστω και μια φτηνή δικαιολογία;

Ε λοιπόν, η απορία αυτή μού λύθηκε απόψε που είχα την τύχη και την άδεια να περάσω κάμποσες ώρες στην πλούσια βιβλιοθήκη της αγιονορείτικης Σκήτης.

Ανακάλυψα πως οι Χριστιανοί είχαν εντοπίσει το μεταφραστικό λάθος τουλάχιστον απ’ τον 11ο αιώνα. Και για να ξεπεράσουν το πρόβλημα έφτιαξαν έναν μύθο. Πως δήθεν απ’ τους εβδομήντα σοφούς άντρες που ανέλαβαν να μεταφράσουν στα ελληνικά την Παλαιά Διαθήκη, μόνο ένας επέμενε να αποδοθεί το "αλμαά" του Ησαΐα ως "νεαρή κοπέλα" κι όχι ως "παρθένος". Αλλά επενέβη άγγελος Θεού και ξεκαθάρισε πως "αλμαά" σημαίνει "παρθένα"!

Το μύθο αυτόν τον βρήκα στην ερμηνεία του Ευθυμίου Ζιγαβινού, που έζησε περίπου στα 1100 μ.Χ., και στην Εκκλησιαστική Ιστορία του Νικηφόρου Κάλλιστου Ξανθόπουλου.

Νομίζω τώρα πως καταλαβαίνετε σε τι σαθρές βάσεις οικοδομήθηκε όλο το χριστιανικό οικοδόμημα!

Η Μαριάμ δεν ήταν σε καμία περίπτωση παρθένα. Έζησε σα μια φυσιολογική γυναίκα της εποχής της και μάλιστα ήταν και πολύτεκνη.

Ξέρω τι σκέφτεστε. Πως αν δεχθούμε πως ο Ιησούς είχε βιολογικό πατέρα τότε όλη η χριστιανική πίστη καταρρέει.

Ας καταρρεύσει κι ας κάνει όσο πάταγο θέλει. Δεν με ενδιαφέρει. Η αλήθεια πρέπει κάποτε να ειπωθεί...

ΔΕΣ: Oι πιο σκανδαλώδεις μύθοι για την Παρθένο Μαρία και τη Γέννηση του Ιησού

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΗ Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΧΑΝΟΥΚΑ;

ΕΥΤΥΧΩΣ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΝΕΤΑΝΙΑΧΟΥ ΜΑΣ ΔΙΑΦΩΤΙΖΕΙ ΜΕ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΛΟΓΙΑ: «ΠΡΙΝ 2200 ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΘΕΛΑΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ. ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ». Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ: «ΤΑ ΗΡΩΪΚΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΜΑΚΚΑΒΑΊΩΝ ΕΣΦΑΞΑΝ ΚΑΙ ΕΚΑΨΑΝ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΒΡΩΜΕΡΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ».

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ – ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ: ΤΑ ΔΙΔΥΜΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ.

Η πρωτοχριστιανική περίοδος – όπως αργότερα η πρωτοκομμουνιστική - ήταν καθαρά εβραϊκή υπόθεση. Ο πρωτοχριστιανισμός υπήρξε μία υποχρεωτική «ιστορικο-ερωτική» συγκατοίκηση με τους ιουδαίους. Ένα βαθύ θεολογικό ειδύλλιο μεταξύ ιουδαίων και Ελλήνων. Ένα συγκλονιστικό «σωτηριακό» αγκάλιασμα, με μοναδική υποχρέωση του λαού των Ελλήνων την ολοκλήρωση της «σωτηρίας» τους στην μητρική κλίνη του ιστορικού εβραϊσμού. Η διδασκαλία ήταν: "η εβραϊκή ιστορία διδάσκει, εξαγνίζει και σώζει. Η Ελληνική σοφία δυσοσμεί ανυπόφορα και λερώνει μολυσματικά". Για να λειτουργήσουν οι σωτηριολογικές εγγυήσεις του Χριστιανισμού έπρεπε να υπάρξει οριστική αποκοπή των Ελλήνων από τους φυσικούς προγόνους του Ελληνικού λαού. Έπρεπε να επέλθει η αλλοίωση των φυσικών χαρακτηριστικών του λαού μας. Για να επιτευχθεί η Εθνοκτονία των Ελλήνων έπρεπε ο Ελληνικός λαός να αποκόψει τις προγονικές του καταβολές, να καταργήσει την εμμονή του να τιμά τους λαμπρούς και ηρωικούς προγόνους του, να αλλάξει τα πατροπαράδοτα Ελληνικά έθιμά του και να τα αντικαταστήσει με τα ιουδαϊκά.

"Ο θεός του Αβραάμ, ο θεός του Ισαάκ, ο θεός του Ιακώβ, ο θεός των πατέρων ημών. Ο Χριστός, τον φτωχό Ελληνικό λαό ανόρθωσε και κάθισε αυτόν μετά των αρχόντων του Ισραήλ, τον όντως λαόν αυτού".  -Άγιος Ευσέβιος.

Ο Χριστιανισμός - όπως ακριβώς πολύ αργότερα ο κομμουνισμός - ήταν και είναι κατ' εξοχήν διεκδικητική θρησκεία κατά παντός. Υπήρξε γνήσιο παιδί του Ιουδαϊσμού, και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο, ισοπέδωνε μεθοδικά κάθε αντιγνωμία, ακόμη και πατρική. Μεγάλο πλήθος φανατικών ιουδαίων αντιμαχόταν τον Χριστιανισμό εκλαμβάνοντάς τον ως αντίπαλη θρησκεία. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι ο Χριστιανισμός ήταν ουσιαστικά η καλύτερη εκπλήρωση του παλαιοδιαθηκικού ιουδαϊσμού. Ο Χριστιανισμός είχε έναντι των εθνών την πολυσυλλεκτικότητα, που ο γιαχβικός ιουδαϊσμός δεν διέθετε. Έτσι για ολοφάνερες και ευνόητες σκοπιμότητες αναπτύχθηκε από τους χριστιανούς ένας επιφανειακός, αλλά και ενίοτε ουσιαστικός αντιεβραϊσμός. Αργότερα υπήρξε και ο φόβος, μήπως ο Χριστιανισμός αποκτήσει φανερούς διαύλους επικοινωνίας με τον καθαρόαιμο ιουδαϊσμό και έτσι γίνει ολοφάνερη στους λαούς η ιουδαϊκή ταυτότητα του Χριστιανισμού.

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ – ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΥ;

Άρθρο του VLADIMIR MINKOV, 23 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2016, Jerusalem post: «The jews should celebrate Christmas as a Torah victory over paganism».

«Οι Εβραίοι πρέπει να γιορτάζουν τα Χριστούγεννα ως νίκη της Τορά ενάντια στον παγανισμό».

«Επειδή απαγορεύεται στους Εβραίους να προσηλυτίζουν στον ιουδαϊσμό αυτούς που γενετικά δεν ανήκουν στην εβραϊκή φυλή, ο μόνος τρόπος να ακολουθήσουν οι μη Εβραίοι (οι γκοΐμ) την Τορά ήταν η δημιουργία μιας νέας θρησκείας, κατευθυνόμενης από την Τορά. Και ο ραββίνος Γιόσουα, που έγινε Ιησούς Χριστός στα μυαλά των τότε παγανιστών, έκανε ακριβώς αυτό, επομένως εμείς οι Εβραίοι πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για τις προσπάθειες του να εκπληρώσει την εβραϊκή αποστολή του Μεσσία».

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ, ΤΟ ΙΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

H εβραιοχριστιανική «Βίβλος» είναι μία ξενάγηση στα απίστευτα κατορθώματα μερικών μάγων της Μέσης Ανατολής. Εκεί μας παρουσιάζεται ένας ολόκληρος κόσμος μαγείας και πανουργίας, με παράξενους, πανέξυπνους και αδίστακτους τρόπους παρέμβασης στην ιστορία. Όλοι κάποτε πρέπει να διατυπώσουμε την καυτή ερώτηση: τι κάνουν επιτέλους αυτοί οι ιουδαίοι πατριάρχες - μάγοι; Έφθασε ο καιρός πλέον για να απομυθοποιήσουμε τον μεγάλο γρίφο της ανθρωπότητας, την ισχυρότερη θεολογική παραπλάνηση, που αποτρέλανε την ανθρωπότητα; Όλος αυτός ο πολιτισμοκτόνος κατακλυσμός γεννήθηκε μέσα από τις σελίδες ενός χαλδαιικού βιβλίου, που μετονόμασαν σε "Αγία Γραφή". Αυτό το θεολογημένο ιστορικό αρχείο των χαλδαίων μάγων, σε κάθε σελίδα του ξερνάει φωτιά και κατάρες, κυνηγώντας την υποταγή των λαών της γης, στον τρομοκράτη των ψυχών, τον τριαδικό ιεχωβά. Μελετώντας απ’ αυτή την σκοπιά την Βίβλο, καταλαβαίνουμε πως δεν έχουμε μπροστά μας, την ιστορία κάποιου δραστήριου βιβλικού θεού, που (κατά τον αφελή θεολογικό ισχυρισμό), άλλο δεν έκανε απ’ το να αναμειγνύεται καθημερινά στην ιστορία των ανθρώπων, αλλά ένα διαχρονικό, ισχυρό κέντρο παραγωγής εφαρμοσμένης μαγείας, με πλήρη συναίσθηση της παρεμβατικής του δύναμης στην διαμόρφωση της ιστορίας!

Ο νεοβαρβαρισμός με το προσωπείο του προφητισμού, ο αβρααμογενής ιουδαιοχριστιανισμός, ο ιδεολογικός οργανωτής, ο ελπιδο-σερβιριστής και μεθοδικός κατεδαφιστής του πολιτισμού, κατανόησε κάποτε, ότι έφθασε η ώρα του. Σκορπώντας δωρεάν την ιουδαϊκή ελπιδο-πανάκεια, πλάνεψε και καταγοήτεψε τους απαίδευτους της Μεσογείου και οπαδοποιώντας τους, ανέτρεψε, δαιμονοποίησε και τελικά κατέστρεψε οτιδήποτε Ελληνικό. Οι άξεστοι, οι δειλοί, οι εθελόδουλοι και οι βάρβαροι (απαίδευτοι) ήταν ανέκαθεν το μεγάλο πρόβλημα της προόδου, ο φυσικός αντίπαλος του πολιτισμού και η ατελείωτη δεξαμενή των οπαδών της νέας χαλδαϊκής θρησκείας.

ΤΑ ΙΕΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΣΜΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης «Εκκλησιαστής» γράφτηκε κατά την ελληνιστική περίοδο και είναι καθαρή αντιγραφή από την Ελληνική φιλοσοφία. Οι ιουδαίοι συγγραφείς είχαν μελετήσει σε βάθος τον Ηράκλειτο και τους Στωικούς και Επικούρειους φιλοσόφους. Σχεδόν όλο το βιβλίο είναι συλλογή ρητών από αρχαίους Έλληνες συγγραφείς.

Ο χριστιανός Ωριγένης αναφέρει ότι ο Χριστιανισμός είναι ένας «παρεξηγημένος Πλατωνισμός» και οτιδήποτε έχει γραφτεί στην Βίβλο έχει ειπωθεί πολύ καλύτερα από τον Πλάτωνα» (Origen, “Contra Celcus” 5. 65; G. 1, 7, 15, 19, και δες στο Minucius Felix in Keim, p. 77.)

Το 50% και πιθανόν ακόμη πιο πολύ της χριστιανικής θεολογίας και φιλοσοφίας είναι καθαρή αντιγραφή και επεξεργασία απόψεων του Ηράκλειτου, τον Παρμενίδη, των Στωικών, του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα και από τα ελληνικά Ελευσίνια Μυστήρια, τους Ορφικούς και τον Ερμή τον Τρισμέγιστο. Θεολόγος Σ. Γιαγκάζογλου στο άρθρο «Πλάτων ή Μωυσής; Η θεωρία της λογοκλοπής» (Σύναξη, τ. 69, σ. 41-48, έτος 1999)…

Ο Εβραιο-Χριστιανισμός συμπεριέλαβε πάνω από 200 Ομηρικούς αλληγορικούς μύθους που μετατράπηκαν σε "θαύματα", όπως η θυσία του Ισαάκ από την αντίστοιχη της Ιφιγένειας και ο γάμος της Κανά από τον αντίστοιχο του Διόνυσου. Όλη η Ελληνο-Αιγυπτιακή θεοσοφία και φιλολογία είναι αντιγραμμένη μέσα στην Βίβλο και πολλοί πατέρες τους όπως ο Ωριγένης, ο Ειρηναίος, ο Φίλων ο Αλεξαδρεύς, αναφέρουν ότι ο Εβραιο-Χριστιανισμός δεν είναι τίποτα από έναν «παρεξηγημένο Πλατωνισμό».

Ακόμα και το βιβλίο του Ιώβ είναι αντιγραφή από ελληνικές μεσογειακές ιστορίες καθώς αναφέρει Ελληνικά ονόματα. Στο βιβλίο του Ιώβ προσέξτε τα ελληνικά ονόματα των τριών θυγατέρων του Ιώβ που αναφέρει η «Αγία Γραφή»: "Ημέρα, Κασία, Αμαλθαίας Κέρας", (– η Αμάλθεια ήταν η γίδα η γαλουχούσα τον Δία).

Στο εμβριθές βιβλίο του «The Legends of the Jews» ο ιουδαίος Louis Ginzberg, σε ένα από τα κορυφαία Ιουδαϊκά λογοτεχνικά βιβλία, αποδεικνύει ότι οι περισσότερες ιστορίες και θρύλοι του καθαρού Ιουδαϊσμού αλλά και του Χριστιανισμού, γράφτηκαν από το 200 π.Χ μέχρι το 200 μ.Χ. με ατελείωτες αντιγραφές, τροποποιήσεις και κλοπές του Ελληνικού Πνεύματος, αφού στα «ιερά» αυτά βιβλία αναφέρονται το Ρωμαϊκό μίλι, οι δαρεικοί, τα Ελληνικά δίδραχμα, αλλά και τοποθεσίες ή κράτη που ονομάστηκαν πολύ αργότερα.

Οι σχολές τύπου Γαμαλιήλ που διαμόρφωσαν τον πρώιμο Χριστιανισμό μελετώντας την «σοφία των Ελλήνων», γνώριζαν καλά την δουλειά τους. Δεν εξηγείται διαφορετικά τόση εμμονή με την Ελληνική φιλολογία και φιλοσοφία. Ίσως θα έπρεπε να αντικαταστήσουν τον Ιεχωβά τους με τον Δία-Άμμωνα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΚΑΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΔΑΥΙΔ ΜΠΕΝ ΓΚΟΥΡΙΟΝ (1886 - 1973) ήταν ο ιδρυτής του Ισραήλ. Για την προσωπικότητα του Μπεν-Γκουριόν ο συμπατριώτης του συγγραφέας Άμος Οζ έχει γράψει τα ακόλουθα: «Κατά τα πλέον δραματικά χρόνια της ηγετικής του πορείας ο Μπεν-Γκουριόν κατάπινε φιλοσοφικά βιβλία, έγραφε σχόλια στη Βίβλο, ερωτοτροπούσε με τον βουδισμό, έμαθε ακόμη και αρχαία ελληνικά για να διαβάσει Πλάτωνα στο πρωτότυπο». Ο Γιοσέφ Εζικιήλ Γιαχουντά εξέδωσε το 1982 στο Λονδίνο ένα βιβλίο 680 σελίδων με τίτλο «Hebrew is Greek» (Τα Εβραϊκά είναι Ελληνικά), στο οποίο δέχεται ότι οι προπάτορες των Εβραίων ήταν οι Έλληνες και τα εβραϊκά είναι ουσιαστικά τροποποιημένα Ελληνικά.

ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

1.1 Βίβλος γενέσεως ᾽Ισραήλ υἱοῦ Δαυὶδ υἱοῦ ᾽Αβραάμ.1.2 ᾽Αβραὰμ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ισαάκ, ᾽Ισαὰκ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ιακώβ, ᾽Ιακὼβ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ιούδαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, 1.3 ᾽Ιούδας δὲ ἐγέννησεν τὸν Φάρες καὶ τὸν Ζάρα ἐκ τῆς Θαμάρ, Φάρες δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἑσρώμ, Ἑσρὼμ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Αράμ, 1.4 ᾽Αρὰμ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Αμιναδάβ, ᾽Αμιναδὰβ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ναασσών, Ναασσὼν δὲ ἐγέννησεν τὸν Σαλμών, 1.5 Σαλμὼν δὲ ἐγέννησεν τὸν Βοὸζ ἐκ τῆς ῾Ραχάβ, Βοὸζ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ιωβὴδ ἐκ τῆς ῾Ρούθ, ᾽Ιωβὴδ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ιεσσαί, 1.6 ᾽Ιεσσαὶ δὲ ἐγέννησεν τὸν Δαυὶδ τὸν βασιλέα. Δαυὶδ δὲ ἐγέννησεν τὸν Σολομῶνα ἐκ τῆς τοῦ Οὐρίου, 1.7 Σολομὼν δὲ ἐγέννησεν τὸν ῾Ροβοάμ, ῾Ροβοὰμ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Αβιά, ᾽Αβιὰ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ασάφ, 1.8 ᾽Ασὰφ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ιωσαφάτ, ᾽Ιωσαφὰτ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ιωράμ, ᾽Ιωρὰμ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Οζίαν, 1.9 ᾽Οζίας δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ιωαθάμ, ᾽Ιωαθὰμ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Αχάζ, ᾽Αχὰζ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἑζεκίαν, 1.10 Ἑζεκίας δὲ ἐγέννησεν τὸν Μανασσῆ, Μανασσῆς δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Αμώς, ᾽Αμὼς δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ιωσίαν, 1.11 ᾽Ιωσίας δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ιεχονίαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ ἐπὶ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος. 1.12 Μετὰ δὲ τὴν μετοικεσίαν Βαβυλῶνος ᾽Ιεχονίας ἐγέννησεν τὸν Σαλαθιήλ, Σαλαθιὴλ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ζοροβαβέλ, 1.13 Ζοροβαβὲλ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Αβιούδ, ᾽Αβιοὺδ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ελιακίμ, ᾽Ελιακὶμ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Αζώρ, 1.14 ᾽Αζὼρ δὲ ἐγέννησεν τὸν Σαδώκ, Σαδὼκ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Αχίμ, ᾽Αχὶμ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ελιούδ, 1.15 ᾽Ελιοὺδ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ελεάζαρ, ᾽Ελεάζαρ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ματθάν, Ματθὰν δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ιακώβ,

1.16 ᾽Ιακὼβ δὲ ἐγέννησεν τὸν ᾽Ιωσὴφ τὸν ἄνδρα Μαρίας, ἐξ ἣς ἐγεννήθη ᾽Ιησοῦς ὁ λεγόμενος Χριστός.

1.17 Πᾶσαι οὖν αἱ γενεαὶ ἀπὸ ᾽Αβραὰμ ἕως Δαυὶδ γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ Δαυὶδ ἕως τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ δεκατέσσαρες.

Ιησούς δε εγέννησεν Σαούλ, Σαούλ δε εγέννησεν Ιωάννην, Ιωάννης δε εποίησεν Αποκάλυψιν, Σαούλ δε και Ιωάννης υιοθετήσαντες παιδία εκ Μεσογείου διάφορα, εγέννησαν εν τη παρόδω του χρόνου, Ουάρακα. Ουάρακας δε εγέννησεν Μωάμεθ και εξηπλώθη Μωάμεθ εν τη Οικουμένη σφόδρα.

Πάσαι δε αι γενεαί από Σαούλ έως Μωάμεθ γενεαί είκοσιν.

Ιησούς δε και Μωάμεθ, έκαστος εν τη χώρα αυτών διαμοιρασάντων, άνωθεν Μεσογείου Ιησούς, κάτωθεν Μεσογείου Μωάμεθ, υιοθετήσαντες πολλά τεκνία διάφορα, εγέννησαν Χάζαρον, Μαϊμονίδην και Σάυλωκ. Χάζαρος, Μαϊμονίδης και Σάυλωκ εγέννησαν εν κινδύνοις σφόδρα Ρότσιλντ.

Πάσαι δε αι γενεαί από Χάζαρον έως Ρότσιλντ γενεαί τριάκοντα τρεις.

Ρότσιλντ δε εγέννησεν Ρικάρντο, Ρικάρντο δε εγέννησεν Κεσιλέ Μαρδοχαίον τον λεγόμενον Μαρξ, Κεσιλέ Μαρδοχαίος δε εγέννησεν Ιωσήφ Σιφ και Σοφόν Χερτσλ, Ιωσήφ Σιφ και Σοφός Χερτσλ εγέννησαν Πάρβους, Πάρβους δε εγέννησεν Ισραήλ Μπλανκ – Ουλιάνωφ, Ισραήλ Μπλανκ – Ουλιάνωφ δε εγέννησεν Μπρονστάιν και Τζουγκασβίλι, Μπρονστάιν και Τζουγκασβίλι δε εγέννησαν Μπεναρόγια και Βεντούρα, μετά δε ταύτα Τζουγκασβίλι εφόνευσεν Μπρονστάιν και εγέννησεν Καγκάνοβιτς, Καγκάνοβιτς δε εφόνευσεν Τζουγκασβίλι και εγέννησεν Φρόυντ, Φρόυντ δε εγέννησεν Μαρκούζε, Μαρκούζε δε εγέννησεν Σόρος.

Πάσαι δε αι γενεαί από Ρότσιλντ έως Σόρος γενεαί δέκα.

Κεσιλέ Μαρδοχαίος, Σοφός Χερτσλ, Μπρονστάιν και Μαρκούζε, συν τη βοηθεία πλειάδος Σοφών, εγέννησαν εντός πεντήκοντα ετών την Καινήν Τάξιν και τον Νέον Ισραήλ.

Έτι δε εβδομήκοντα άλλων ετών ο Νέος Ισραήλ ενηλικιωθείς εν Ιεροσολύμοις εγκατεστάθη.

Η Καινή δε Τάξις επί πάντων των Εθνών ούσα, αναδευτήρ γέγονεν, πάντων τα Έθνη ποιήσαι ομογενή, το δε κάκιστον του Ιάφεθ γένος αποκτείναι και αφανίσαι.

Ο καιρὸς γὰρ ἐγγύς ἐστιν. Αγάθυνον, Κύριε, εν τή ευδοκία σου την Σιών και οικοδομηθήτω ο της Ιερουσαλήμ καινός Ναός.

Καὶ ἀπήνεγκέ με ἐν πνεύματι ἐπ᾿ ὄρος μέγα καὶ ὑψηλόν, καὶ ἔδειξέ μοι τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν Ἱερουσαλὴμ καταβαίνουσαν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν Ἱερουσαλὴμ καινὴν εἶδον καταβαίνουσαν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, ἡτοιμασμένην ὡς νύμφην κεκοσμημένην τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς.

Καὶ ἡ πόλις τετράγωνος κεῖται, καὶ τὸ μῆκος αὐτῆς ὅσον καὶ τὸ πλάτος. καὶ ἐμέτρησε τὴν πόλιν ἐν τῷ καλάμῳ ἐπὶ σταδίους δώδεκα χιλιάδων· τὸ μῆκος καὶ τὸ πλάτος καὶ τὸ ὕψος αὐτῆς ἴσα ἐστί.

Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ τὸ ἀρνίον ἑστηκὸς ἐπὶ τὸ ὄρος Σιών, καὶ μετ᾿ αὐτοῦ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ἔχουσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ γεγραμμένον ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν.

Καὶ ἤκουσα τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐσφραγισμένων· ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες ἐσφραγισμένοι ἐκ πάσης φυλῆς υἱῶν Ἰσραήλ·

Μετὰ ταῦτα εἶδον, καὶ ἰδοὺ θύρα ἀνεῳγμένη ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἡ φωνὴ ἡ πρώτη ἣν ἤκουσα ὡς σάλπιγγος λαλούσης μετ᾿ ἐμοῦ, λέγων· ἀνάβα ὧδε καὶ δείξω σοι ἃ δεῖ γενέσθαι μετὰ ταῦτα.

Ὁ νικῶν, ποιήσω αὐτὸν στῦλον ἐν τῷ ναῷ τοῦ Θεοῦ μου, καὶ ἔξω οὐ μὴ ἐξέλθῃ ἔτι, καὶ γράψω ἐπ᾿ αὐτὸν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου καὶ τὸ ὄνομα τῆς πόλεως τοῦ Θεοῦ μου, τῆς καινῆς Ἱερουσαλήμ, ἣ καταβαίνει ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ μου, καὶ τὸ ὄνομά μου τὸ καινόν.

Εγώ εἰμι ἡ ῥίζα καὶ τὸ γένος Δαυΐδ, ὁ ἀστὴρ ὁ λαμπρὸς ὁ πρωϊνός.

Η (όχι και τόσο) κρυφή βιαιότητα του έρωτα

Ο έρωτας είναι βίαιος και δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να το πει κάποιος αυτό. Αποσυντονίζει τον άνθρωπο και τον ελκύει κοντά του, τον σέρνει μακριά, μονάχα για να τον κάνει ολοκληρωτικά δικό του. Τον απωθεί και τον τρομάζει, τον αφήνει να τον κοιτά με δέος γιατί πολύ απλά (;) το απολαμβάνει. Θέλει τον θαυμασμό και το μυστήριο που δημιουργείται γύρω από το όνομά του. «Ήταν έρωτας ή μια ακόμα έλξη» σπεύδουν όλοι να αναρωτηθούν, μα εκείνος σιωπά. Αφήνει να ξέρουν την απάντηση μόνο οι ερωτευμένοι.

Αλλά ακόμα κι αυτοί, τρέμουν να την πουν ο ένας στον άλλον, πόσο μάλλον στον εαυτό τους. Φαίνεται σαν μια άκακη παραδοχή που από μόνη της, περιέχει μια καταστροφική δύναμη. Μόλις ξεστομιστεί, ξέρουν πως όλα τελείωσαν, δεν υπάρχει γυρισμός μετά απ’ αυτό. Το αδιέξοδο είναι βίαιο γιατί ξυπνά αρχέγονα ένστικτα επιβίωσης και κυριαρχίας. Ο «άλλος» είναι αποκλειστικά δικός του και μπορεί να κάνει τα πάντα για να το εξασφαλίσει αυτό.

Ίσως είναι και φοβιστικός. Η αβεβαιότητα των κινήσεών του, τον καθιστά επικίνδυνο. Ποτέ δε γνωρίζει εάν θα επιτεθεί ή θα μείνει αμέτοχος, εάν θα υποκύψει ή θα κρυφτεί μέσα του, θα προσπαθήσει ή θα πιστέψει πως όλα έχουν τελειώσει πριν καν αρχίσουν. Ένα ερωτηματικό είναι ο έρωτας που συνεχώς ψάχνει απαντήσεις, εξαρτημένος σχεδόν αναζητά αυτή την απολυτότητα του συναισθήματος. Μια καταλυτική ορμή που μόνο ήπια δεν είναι.

Ο έρωτας δεν μπορεί να είναι χλιαρός, δεν μπορεί να παρομοιαστεί μ’ ένα ρυάκι αλλά ούτε και με τον καταγάλανο ουρανό. Αυτό δε θα ήταν μόνο ψέμα, αλλά κι άδικο να ειπωθεί κάτι τέτοιο. Θα έχανε απευθείας τη μισή του γοητεία. Θα έχανε τον λόγο για τον οποίο όλοι τον κυνηγούν κι εμπνέονται από εκείνον, θα του έλειπε αυτή η «ατέλεια» που τον καθιστά ανθρώπινο και θα γινόταν καθημερινός και τετριμμένος. Αλλά εκείνος παραμένει αδίστακτος, τυφλός και καταλυτικός. Ποιος κοιτά το χρώμα, την καταγωγή, τη θρησκεία ή το φύλο όταν ερωτεύεται; Ποιος κοιτά όταν ερωτεύεται κάτι πέρα από τον άνθρωπο; Αντιστέκεται σε κάθε «πρέπει» και γίνεται ακόμα πιο βίαιος. Σκληραγωγείται και πεισμώνει, στέκεται μπροστά και φωνάζει, κλαίει και λυγίζει, πέφτει στα πατώματα και ξανασηκώνεται· πονάει αλλά ξανασηκώνεται.

Ποτέ δεν παραδίνεται αμαχητί. Όχι επειδή δε φοβάται τίποτα, αλλά επειδή είναι αδίστακτος και θαρραλέος, σαν να του δίνεται μια ιδιότητα όπου να πιστεύει πως μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο, ακόμα κι εάν αυτό είναι αδύνατο. Γιατί ξέρει πώς είναι να χάνει και να καταρρέει, να αφήνει πίσω τα όνειρά του και να τα τσαλαπατά γι’ άλλα. Ξέρει πώς είναι όταν οι άλλοι του απαγορεύουν να υπάρξει κι αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει τη βίαιη φύση του. Ξέρει πως όλα αυτά τα κάνει κυρίως για τον εαυτό του, για να αναδείξει πόσο πολύ πάλεψε για τον άλλον, στον άλλον. Ακόμα κι εάν εκείνος δεν τον κοιτάξει ποτέ. Ακόμα κι εάν τον απορρίψει ή τον αφήσει, αφού του έχει δείξει την ομορφιά του έρωτα.

Η αδιαφορία, η κοροϊδία, η μοναξιά (που δεν επιλέχθηκε) είναι βίαια συναισθήματα. Αλλά ειδικά ο μονόπλευρος έρωτας, είναι αυτός που αφήνει τον άνθρωπο στο χείλος μιας πραγματικότητας, που δεν ξέρει εάν έχει γυρισμό και τι πρέπει να παραδώσει γι’ αυτή την επιστροφή. Τον κάνει να αναρωτιέται, να πονάει και να μην ξέρει τι να κάνει και να παραιτείται. Τον κάνει να δυναμώνει και να πεισμώνει, να σφίγγει τα δόντια και να προχωρά. Τον κάνει τρωτό κι άτρωτο την ίδια στιγμή. Τα περιθώρια στενεύουν όταν πλέον δεν μπορεί να τα τοποθετήσει κάπου και στέκεται μετέωρος.

Ζητά πολλά από τον έρωτα και γίνεται άπληστος, γκρινιάζει όταν δεν τον έχει και θέλει κάτι ακόμα καλύτερο όταν τον αποκτήσει. Είναι ζωντάνια, ορμή και πρόσκρουση. Είναι δίψα και πνιγμός, τρέμουλο και ταραχή, είναι όλα όσα αποφεύγει κι όλα όσα εύχεται, μα ακόμα κι αυτά δεν είναι ικανά να εξηγήσουν τη μεταστροφή που συντελείται στον άνθρωπο όταν ερωτεύεται. Ακόμα και τα ποιήματα που μιλούν για εκείνον, αφήνουν μια ανάσα να στέκεται στον λαιμό, χωρίς να μπορεί να φύγει, μια σκέψη να τριγυρνά την καρδιά και να την κρατά αιχμάλωτη. Οι λέξεις και μόνο είναι τα βέλη, πόσο μάλλον ένας άνθρωπος που είναι ολόκληρος στρατός. Μια επίθεση είναι ο έρωτας που δίχως δεύτερη σκέψη, προσκαλείται στη ζωή. Κανείς δεν τολμά να του κλείσει την πόρτα, αλλά ακόμα κι εάν το κάνει, ξέρει πως τίποτα δε θα μείνει όρθιο.

Ο έρωτας είναι βίαιος γιατί αναθεωρεί τα πάντα, τη στιγμή που τα καταρρίπτει όλα. Αλλάζει και μετουσιώνεται, ανταλλάσσει μα δε χαρίζει τίποτα. Ο έρωτας χρειάζεται πάντα ένα αντάλλαγμα, γιατί πάνω απ’ όλα είναι εγωιστικός κι ανθρώπινος. Εάν ήταν θεϊκό δημιούργημα, ίσως ν’ άντεχε και να επιβίωνε δίχως να έχει ανάγκη τη συνεχή επιβεβαίωση, αλλά αυτό θα ήταν μια ουτοπική κατάσταση. Τον αισθάνεται όμως σαν κάτι εξωπραγματικό και γι’ αυτό δικαιολογεί εν μέρει τη βιαιότητά του, είναι πάνω απ’ αυτόν, είναι κάτι ανεξέλεγκτο κι αδάμαστο. Ο έρωτας είναι βίαιος γιατί υπερβαίνει τα πάντα αλλά και διαβαίνει μέσα από αυτά. Μπορεί να συγκινήσει αυτή η δύναμη αλλά και να πληγώσει βαθύτατα, μπορεί να δημιουργήσει αλλά και ν’ αφανίσει. Ακόμα και τον άνθρωπο που έχει ερωτευτεί.

Αγόρασε Ψηφιακή Γη

Αγοράστε ένα τίποτε, για να είσαστε στη μόδα. Θέλετε να αγοράσετε ένα οικοπεδάκι στο metaverse; Αν και είναι εικονικό, δείτε πως θα επενδύσετε τα χρήματά σας σε γη. Αν σας λέγαμε αυτήν την ιστορία πριν 5 χρόνια μάλλον θα μας περνάγατε είτε για παλαβούς, είτε για μεγάλα λαμόγια. Όμως τώρα, πιστοί στην τεχνολογία και στην πληροφόρηση, θα σας δείξουμε το τρόπο να επενδύσετε σε εικονική γη και σε αυτό που φέρνει το metaverse στα άμεσα χρόνια.

Τι είναι το metaverse

Το metaverse ουσιαστικά είναι μία ψηφιακή πραγματικότητα που συνδυάζει την εικονική πραγματικότητα, την επαυξημένη πραγματικότητα και την εκτεταμένη πραγματικότητα. Όλα στο metaverse είναι ψηφιακά και οι χαρακτήρες που υπάρχουν εκεί μπορούν να κάνουν μία “φυσιολογική” ζωή, όπως και στον πραγματικό κόσμο. Το metaverse ή μετασύμπαν, προς το παρόν θα λέγαμε ότι ορίζεται από τις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες, σύμφωνα με το τι θεωρούν αυτές σαν metaverse, αλλά στην πραγματικότητα ακόμα δεν έχουμε ιδέα για το πως τελικά θα εξελιχθεί.

Τι είναι η εικονική γη

Όπως είπαμε παραπάνω το metaverse είναι μία εικονική πραγματικότητα με εικονικούς ανθρώπους που εργάζονται, διασκεδάζουν και κατοικούν σε κάποιο μέρος. Όχι, όλο αυτό δεν είναι ένα ακόμη παιχνίδι εικονικής πραγματικότητας. Κάποιες εταιρείες θεωρούν ότι είναι μία “κανονική ψηφιακή ζωή”. Για αυτό το λόγο και “χτίζουν” ψηφιακές πόλεις όπου το ψηφιακό σας εγώ μπορεί να ζήσει και να καταναλώσει.

Και φυσικά μπορεί να αγοράσει ψηφιακή γη. Άλλωστε το έλεγαν οι διαφημίσεις στην δεκαετία του ’70: “Κάνεις δεν ζημιώθηκε αγοράζοντας γη. Πάρτε οικόπεδα με φως, νερό, τηλέφωνο. Πεντακόσια μέτρα από την θάλασσα”. Έτσι, το εικονικό γωνιακό οικοπεδάκι ίσως είναι μια από τις πιο δημοφιλείς κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων στον ψηφιακό κόσμο.

Δεν θα ασχοληθούμε με την ψυχολογία και γιατί ένας άνθρωπος να θέλει να παρουσιάσει ένα άλλο εαυτό που ζει σε ένα άλλο σύμπαν. Θα πούμε ότι εφόσον υπάρχει η ανάγκη, τότε κάποιοι πουλάνε αέρα, (συγγνώμη εικονική γη θέλαμε να πούμε), και κάποιοι άλλοι αγοράζουν. Στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο μας άλλωστε ότι έχει ζήτηση έχει και αξία. Άσχετα με τι είναι αυτό.

Η εικονική γη λοιπόν, είναι μία άυλη γη που υπάρχει σε εικονικούς κόσμους. Ακριβώς όπως η φυσική γη, πωλείται ως οικόπεδα και μπορεί να αγοραστεί χρησιμοποιώντας το νόμισμα της συγκεκριμένης γης. Και όχι μόνο. Μπορείτε και να χτίσετε και μία βίλα σε αυτό, αν φυσικά είναι άρτιο και οικοδομήσιμο. Ή να κάνετε στην βίλα σας ένα κορονο-πάρτυ και να χρεώσετε είσοδο στους καλεσμένους σας.

Αν όλα τα παραπάνω σας φαίνονται βλακείες, σας ζητάμε να το ξανασκεφτείτε. Τον Ιούνιο του 2021, ένα τέτοιο οικοπεδάκι πουλήθηκε από την Decentraland για περισσότερα από 900.000 δολάρια Αμερικής. Επίσης ο αμερικανός ράπερ Snoop Dogg διοργάνωσε ένα πάρτι στην πλατφόρμα του The Sandbox για την ανακατασκευή της πραγματικής έπαυλής του. Οι παρευρισκόμενοι έπρεπε να έχουν ένα NFT, το οποίο λειτουργούσε ως πάσο που τους έδινε πρόσβαση στην εκδήλωση.

Γιατί το έκαναν όλο αυτό; Γιατί είναι μόδα, ή γιατί έτσι βρήκαν τρόπο να διαφημιστούν. Όπως και να έχει αυτή η εικονική γη έχει για κάποιους μία αξία και η λογική λέει ότι όσο το metavesre αναπτύσσεται τόσο η αξία αυτή θα μεγαλώνει. Άρα υπάρχει κόσμος που βλέπει μία επένδυση πραγματικών χρημάτων σε εικονικά πράγματα.

Μην παραξενευτείτε λοιπόν αν οι επόμενες εκθέσεις ζωγραφικής δεν γίνονται σε πραγματικές γκαλερί, αλλά σε μία εικονική γκαλερί στο metaverse, την οποία έχετε χτίσει εσείς και την έχετε νοικιάσει στον ζωγράφο. Ή η επόμενη ταινία της MARVEL ή του MATRIX παιχτεί πρώτα στον εικονικό κινηματογράφο του metaverse και μετά έρθει στους κανονικούς σινεμάδες.

Σας πείσαμε; Αισθάνεστε την ανάγκη να επενδύσετε σε γη; Σήμερα, υπάρχουν αρκετοί εικονικοί κόσμοι που σας επιτρέπουν να αγοράσετε εικονικά οικόπεδα, ακίνητα κλπ. Η Decentraland είναι αναμφισβήτητα η πιο δημοφιλής από αυτές.

Πώς να αγοράσετε ακίνητα στο metaverse

Για να αγοράσετε ακίνητα στον εικονικό κόσμο, πρέπει να εγγραφείτε σε μια πλατφόρμα metaverse, όπως στις Decentraland, The Sandbox, Axie Infinity, και άλλες. Το μόνο που χρειάζεστε για να κάνετε συναλλαγές στο metaverse είναι ένα φουσκωμένο ψηφιακό πορτοφόλι. Δείτε ένα οδηγό για το πώς μπορείτε να αγοράσετε ακίνητα στο metaverse.

Καταρχήν θα χρειαστείτε εικονικό χρήμα. Μπορείτε να μετατρέψετε τα ευρώ σας σε κρυπτονομίσματα όπως ether, bitcoin ή τα εγγενή νομίσματα του μετασύμπαντος με τα οποία μπορείτε να συναλλάσσεστε, όπως το MANA ή το Sandbox και να τα αποθηκεύσετε στο ψηφιακό σας πορτοφόλι. Το ωραίο εδώ είναι ότι αρκετοί πωλητές ψηφιακής γης έχουν όλο το πακέτο, καθώς εκτός από την ψηφιακή γη δέχονται μόνο το δικό τους ψηφιακό νόμισμα.

Αφού λοιπόν ανταλλάξετε τα ευρώ με bitcoin και μετά αν για παράδειγμα, πάτε στο Decentraland θα πρέπει να ανταλλάξετε τα bitcoin με MANA. Εκεί μπορείτε να αγοράσετε γη ξοδεύοντας MANA. Κάθε κομμάτι γης στην Decentraland έχει διαστάσεις 16 μέτρα επί 16 μέτρα και αντιπροσωπεύεται ως ψηφιακό κουπόνι NFT.

Ο αριθμός των τεμαχίων γης στην Decentraland περιορίζεται σε 90.000 οικοπεδάκια, γεγονός που συμβάλλει στη δημιουργία σπανιότητας. Προς το παρόν φυσικά, αφού οι ιδιοκτήτες της Decentraland έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι.

Οποιοσδήποτε μπορεί να αγοράσει, να νοικιάσει ή να πουλήσει γη στο Decentraland είτε μέσω του OpenSea (μιας αγοράς NFT) είτε μέσω του επίσημου Marketplace του Decentraland.

Όταν αγοράσετε ένα οικόπεδο τότε το NFT μπαίνει στο ψηφιακό σας πορτοφόλι. Όμως πάμε να δούμε, βήμα προς βήμα, πώς μπορείτε να αγοράσετε ακίνητα στο metaverse.

Βήμα 1: Επισκεφτείτε τις αγορές ακινήτων του metaverse, όπως Decentraland, Axie Infinity ή Sandbox, και συνδεθείτε στην πλατφόρμα.

Βήμα 2: Περιηγηθείτε από τα διάφορα διαθέσιμα κομμάτια γης και συγκρίνετε τις τιμές τους.

Βήμα 3: Αφού επιλέξετε το ψηφιακό κομμάτι γης που θέλετε να αγοράσετε, κάντε κλικ στο ίδιο για να διαβάσετε περισσότερες πληροφορίες. Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι μια συγκεκριμένη πλατφόρμα ιδιοκτησίας metaverse σας επιτρέπει να κάνετε μια αγορά από την πλατφόρμα της, μόνο χρησιμοποιώντας το εγκεκριμένο κρυπτονόμισμα. Για παράδειγμα, το Decentraland επιτρέπει στους χρήστες μόνο να αγοράζουν και να πουλούν ακίνητα χρησιμοποιώντας το MANA, ένα κρυπτονόμισμα που δημιουργήθηκε από την ίδια την Decentraland.

Βήμα 4: Το επόμενο βήμα είναι να συνδέσετε το ψηφιακό σας πορτοφόλι με τον λογαριασμό σας στην πλατφόρμα ιδιοκτησίας. Για αυτό, θα πρέπει πρώτα να αποκτήσετε ένα συμβατό ψηφιακό πορτοφόλι. Το Metamask είναι το πιο δημοφιλές ψηφιακό πορτοφόλι που διατίθεται σήμερα στην αγορά. Είναι συμβατό με σχεδόν κάθε πλατφόρμα ιδιοκτησίας στο metaverse.

Βήμα 5: Είναι σημαντικό να βάλετε στο ψηφιακό σας πορτοφόλι ένα κρυπτονόμισμα που είναι συμβατό με την πλατφόρμα ψηφιακών ακινήτων που έχετε επιλέξει. Μπορείτε εύκολα να αγοράσετε νομίσματα μέσω πολλών ανταλλακτηρίων και να αποθηκεύσετε τα κρυπτογραφήματα με ασφάλεια στο ψηφιακό σας πορτοφόλι. Αφού ολοκληρώσετε με την επιλογή της γης και γεμίσετε το συνδεδεμένο ψηφιακό πορτοφόλι σας, το μόνο που πρέπει να κάνετε είναι να πατήσετε το κουμπί «αγορά» (σίγα άλλωστε μην σας δυσκόλευαν για να αγοράσετε αέρα κοπανιστό).

Βήμα 6: Μόλις ολοκληρώσετε την συναλλαγή, το κομμάτι της ψηφιακής γης που αγοράσατε αποθηκεύεται με την μορφή NFT στο συνδεδεμένο ψηφιακό πορτοφόλι σας. Μπορείτε να δείτε την γη που αποκτήσατε στην καρτέλα “NFTs” στο ψηφιακό σας πορτοφόλι.

Συγχαρητήρια! Είστε οικοπεδούχος.

Τι πρέπει να θυμάστε πριν αγοράσετε ακίνητο στο metaverse

Σε αντίθεση με την επένδυση στην αγορά ακινήτων στον πραγματικό κόσμο, όπου η αποκτηθείσα φυσική γη σας υπάρχει πραγματικά, η ψηφιακή γη στο metaverse θα γίνει πραγματικά ανύπαρκτη και χωρίς ουδεμία αξία, εάν η πλατφόρμα από την οποία αγοράσατε τη γη αποτύχει και τεθεί εκτός σύνδεσης.

Το άλλο σημείο που πρέπει να έχετε κατά νου είναι η υψηλή αστάθεια που σχετίζεται με τα κρυπτονομίσματα που χρησιμοποιούνται για συναλλαγές στην αγορά ακινήτων στο μετασύμπαν. Καθώς η αποτίμηση του ψηφιακού νομίσματος δεν είναι σταθερή, αντίστοιχα και η αποτίμηση του ακινήτου που κατέχετε στο metaverse ανεβοκατεβαίνει αναλογικά.

Επίσης, η επένδυση σε ψηφιακά ακίνητα είναι μια αρκετά νέα κατηγορία περιουσιακών στοιχείων, ως εκ τούτου, υπάρχουν πολλές πτυχές της που δεν έχουν διερευνηθεί ακόμη. Η επένδυση στην ψηφιακή αγορά ακινήτων στο μετασύμπαν είναι άκρως καιροσκοπική και καλό είναι να ερευνήσετε καλά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα πριν κάνετε οποιαδήποτε επένδυση.

(Επίσης μην ξεχνάτε πως οτιδήποτε ψηφιακό είναι αέρας κοπανιστός, ενώ τα χρήματά σας είναι -ακόμη τουλάχιστον- πραγματικά. Η δυστοπία δεν ετοιμάζεται από τους Επικυρίαρχους, είναι ήδη εδωνά.-)

Φυσιολογική Προσκόλληση vs Παθολογική προσκόλληση στα βρέφη

Ο δεσμός που αναπτύσσεται ήδη από τη βρεφική ηλικία μεταξύ παιδιού και φροντιστή έχει αποτελέσει αντικείμενο μελέτης σε πλήθος ερευνών. Αφετηρία των ερευνητών αποτέλεσε η μελέτη της σχέσης νεογνού-μητέρας στο ζωικό βασίλειο, ανοίγοντας το δρόμο για τη διερεύνηση της σχέσης βρέφους-φροντιστή.

Προσκόλληση

Σύμφωνα με τον John Bowlby, ο οποίος πρώτος ερεύνησε την προσκόλληση στον άνθρωπο, το είδος του δεσμού που αναπτύσουν γονέας-παιδί σχετίζεται αδιάρρηκτα με αναπτυξιακές πλευρές του ατόμου σε όλο το φάσμα των επικοινωνιακών και αναπτυξιακών σχέσεων με τους σημαντικούς άλλους της ζωής του.

Έχοντας ως αφετηρία τη θεωρία του Bowlby, η Mary Ainsworth έλεγξε πειραματικά τη βρεφική προσκόλληση και προχώρησε στη διάκριση τριών τύπων προσκόλλησης βάσει της ανταπόκρισης που λαμβάνει το βρέφος από τη μητέρα κατά την έκφραση των αναγκών του.

Η Θεωρία της προσκόλλησης διαμορφώθηκε από τον John Bowlby βάσει θεωριών της εποχής, όπως της θεωρίας αποτύπωσης και την έρευνα που ανέδειξε την προτίμηση που έδειχναν τα μωρά στη ζεστασιά της μητέρας (Feldman, 2009).

Ξεκίνησε, έτσι, από την παρατήρηση ότι τα βρέφη διαμαρτύρονται κατά την απομάκρυνση της μητέρας ή στην παρουσία άγνωστων ατόμων στο χώρο (Bowlby, 1988).

Ο Bowlby ανέφερε την ύπαρξη ενός κεντρικού άξονα στην ανάπτυξη του ατόμου.

Συγκεκριμένα, θεώρησε ότι είναι μια γενετικά καθορισμένη παρώθηση αποφυγής των ανοίκειων προσώπων, ώστε το βρέφος να αισθάνεται την ασφάλεια εγγύτητας με το πρόσωπο φροντίδας και κατ’ επέκταση να διασφαλίσει την επιβίωσή του (Bowlby, 1979).

Η ανάπτυξη της ιδιαίτερης σχέσης μεταξύ βρέφους-φροντιστή (συνήθως το άτομο αυτό είναι η μητέρα) βασίζεται πρωταρχικώς στη συναισθηματική διαθεσιμότητα και κατάλληλη ανταπόκριση του φροντιστή στις ανάγκες του βρέφους (Βρατσίνη, 2017) στοχεύοντας στη δημιουργία ενός ασφαλούς και προστατευμένου περιβάλλοντος (Shiakou, 2011).

Ο εμπειρικός έλεγχος της θεωρητικής προσέγγισης του Bowlby προήλθε από την Mary Ainsworth με την εφαρμογή της πειραματικής τεχνικής για την εξερεύνηση των ατομικών διαφορών στη σχέση προσκόλλησης (Ainsworth et al., 2015).

Η πειραματική «Συνθήκη του Ξένου» φώτισε τις διαφορετικές αντιδράσεις των βρεφών (12-18 μηνών) υπό συνθήκες απειλής με στόχο την ενεργοποίηση τους συστήματος της προσκόλλησης και την αποκατάσταση του αισθήματος της ασφάλειας.

Οι παρατηρήσεις που προέκυψαν από τον πειραματικό έλεγχο οδήγησαν την Ainsworth στην εισαγωγή της έννοιας της «ασφαλούς βάσης» και στον εντοπισμό τριών τύπων προσκόλλησης: τον ασφαλή, τον αμφιθυμικό και τον αποφευκτικό (Ainsworth, 1989).

Διαφοροποίηση φυσιολογικής - παθολογικής προσκόλλησης

Η σχέση βρέφους-φροντιστή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη διάκριση μεταξύ φυσιολογικής και παθολογικής αναπτυξιακής πορείας του ατόμου (Sroufe, 2005) ανάλογα με τον τύπο του δεσμού που έχει δημιουργηθεί. Από το έργο της Ainsworth προέκυψε η διάκριση των τύπων προσκόλλησης μεταξύ ασφαλούς και ανασφαλούς δεσμού.

Ασφαλής προσκόλληση

Η ασφαλής προσκόλληση αρχίζει να αναπτύσσεται όταν ο φροντιστής αντιλαμβάνεται τις ανάγκες του παιδιού και είναι διαθέσιμος να ανταποκριθεί κατάλληλα σε αυτές.

Τα βρέφη με ασφαλή δεσμό με τους φροντιστές συνήθως είναι χαρούμενα. Εξερευνούν το περιβάλλον τους με ασφάλεια όταν ο φροντιστής είναι παρών, δυσανασχετούν εάν απομακρυνθεί και αισθάνονται ανακούφιση με την επανεμφάνιση του.

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των βρεφών με ασφαλή δεσμό προσκόλλησης είναι η ενεργητική επικοινωνία και αλληλεπίδραση με τους γονείς τους, το αίσθημα εμπιστοσύνης που βιώνουν προς αυτούς όταν είναι λυπημένα και η άνετη εξερεύνηση του περιβάλλοντος σε συνθήκες που αντιλαμβάνονται την παρουσία των φροντιστών.

Ο φροντιστής χαρακτηρίζεται ως δοτικός και φροντιστικός προς το βρέφος, δίνοντάς του το χώρο ταυτόχρονα να κάνει τις επιλογές του ελεύθερα και να λαμβάνει αποφάσεις. Συνεπώς, παρατηρείται υψηλή φροντίδα και περιορισμένη υπερπροστασία (Bretherton, 2000).

Ανασφαλής δεσμός προσκόλλησης

Από την άλλη πλευρά, σε έναν ανασφαλή δεσμό προσκόλλησης παρατηρούνται στα βρέφη έντονα δυσφορικά συναισθήματα, όπως φοβία, άγχος, θυμός, ακόμη και αδιαφορία προς τον φροντιστή (Κάκουρος & Μανιαδάκη, 2009).

Συχνά, το βρέφος αδιαφορεί αν ο φροντιστής είναι παρών και η επιστροφή του στο δωμάτιο δεν προκαλεί χαρά στο παιδί. Ως προς την αλληλεπίδραση βρέφους-φροντιστή εντοπίζεται έλλειψη τρυφερότητας και φροντίδας.

Ο φροντιστής προσπαθεί να κάνει αισθητή την παρουσία του, αλλά με τρόπο μη λειτουργικό, όπως ένα επικριτικό σχόλιο ή με την προσπάθεια να ελέγξει τη συμπεριφορά του παιδιού.

Συγκεκριμένα, στον αγχώδη-αποφευκτικό τύπο, η συμπεριφορά του φροντιστή χαρακτηρίζεται από απουσία άμεσης ανταπόκρισης ή ανταπόκριση φορτισμένη με θυμό, δυσαρέσκεια ή επίκριση στις ανάγκες του παιδιού. Η απομάκρυνση του φροντιστή συνοδεύεται από άγχος, φόβο ή θυμό, συναισθήματα που παραμένουν ακόμη και με την επιστροφή του, με αποτέλεσμα το βρέφος να μην ηρεμεί.

Η προθυμία για εξερεύνηση του περιβάλλοντος είναι εξαιρετικά περιορισμένη και το βρέφος δείχνει να είναι συναισθηματικά αδιάφορο απέναντι τον φροντιστή.

Αγχώδης αμφιθυμική προσκόλληση

Στην αγχώδη αμφιθυμική προσκόλληση από την άλλη, το βρέφος παρουσιάζει αμφιθυμικά συναισθήματα, καθώς αφενός αναζητά τον φροντιστή, αφετέρου προσπαθεί να τον αποφύγει και τον απομακρύνει (αμφίσημη - με αντίσταση προσκόλληση).

Η συμπεριφορά των γονέων εκδηλώνεται με μία ασταθή απαιτητικότητα από τα βρέφη, με αντιδράσεις απρόβλεπτες και αγνόηση των αναγκών και αιτημάτων του βρέφους (Βενάρδου, 2018).

Ανασφαλής αποδιοργανωμένη προσκόλληση

Τέλος, σε βρέφη με ανασφαλή αποδιοργανωμένη προσκόλληση εντοπίζεται αστάθεια στη συμπεριφορά απέναντι στον φροντιστή/γονέα και απρόβλεπτες αποκρίσεις, με μεγάλη δυσκολία να παρηγορηθούν όταν είναι αναστατωμένα. Το βρέφος, λοιπόν, βιώνει αισθήματα έντονου άγχους και σύγχυση προς το πρόσωπο φροντίδας (Cole & Cole, 2002).

Άγχος του ξένου και άγχος αποχωρισμού

Κατά την ανάπτυξη του τύπου της προσκόλλησης, παρατηρείται στα βρέφη συχνά το άγχος του ξένου και το άγχος αποχωρισμού. Η εγγύτητα και διαρκής αλληλεπίδραση με τη μητέρα παράλληλα με τη γνωστική ανάπτυξη του βρέφους δημιουργούν μια σαφή, σταθερή εικόνα της μητέρας.

Κατ’ επέκταση, κάθε πρόσωπο διαφορετικό από το συνηθισμένο της μητέρας αγχώνει και φοβίζει το βρέφος (Wenar & Kerig, 2000).

Κάθε νήπιο αντιδρά με διαφορετική ένταση, βάσει της εγγύτητας της σχέσης βρέφους-φροντιστή, σειράς γέννησης ή των οικείων προσώπων. Μετά το πρώτο έτος, το νήπιο αναζητά όλο περισσότερο τη μητέρα και την παρουσία της στον ίδιο χώρο, με κορύφωση τον 18ο μήνα της ηλικίας, παρουσιάζοντας την ανάγκη να την ελέγχει και να βρίσκεται συνεχώς στη διάθεσή του

Αν την ειλικρίνεια την έχουμε κατά περίσταση είναι προστυχιά

Αν ο καιρός που περνά φθείρει τον ενθουσιασμό, σ αντάλλαγμα σου προσφέρει ζεστασιά κι ανθρώπινη έγνοια, κι είναι φορές που τίποτα δεν συγκρίνεται μ αυτά τα τελευταία.

Είναι οι λεπτομέρειες που δένουν ένα ζευγάρι που θέλει να δεθεί.

Η επιθυμία να μας καταλαβαίνουν είναι από τις πιο επιτακτικές και αβασάνιστες επιθυμίες μας.

Το κατά πόσο μας καταλαβαίνει κάποιος δεν είναι εύκολο να το κρίνουμε, αφού οι ίδιοι δύσκολα αντιλαμβανόμαστε τι μας γίνεται. Συνήθως λέμε πως μας καταλαβαίνουν όταν αυτό που καταλαβαίνουν μας κολακεύει.

Κι ύστερα είναι κι αυτά μέσα σ εκείνες τις ελαφρές παρεξηγήσεις που δένουν και ταιριάζουν δύο ανθρώπους πιο πολύ απ' τις συνεννοήσεις και τα ξεκαθαρίσματα. Η ομίχλη στον έρωτα, όπως κι η ομίχλη στα τοπία, ομορφαίνει και εξυψώνει τις εικόνες του, μπολιάζοντάς τες με χυμό ονείρου.

Τίποτα δεν είναι πιο ελκυστικό από το φευγαλέο και καμιά πραγματικότητα δε ριζώνει βαθύτερα από μια ψευδαίσθηση.

Καμιά πείρα στον έρωτα δεν ωφελεί τον έρωτα, μόνο ο τωρινός υπάρχει, υπήρξε και θα υπάρξει.

Έτσι ο ερωτευμένος με μια αφελή αλλά και συγκινητική αθωότητα θέλει, και επειδή το θέλει πολύ τα καταφέρνει να πιστεύει πως αυτό που σε τούτη τη ζωή αισθάνεται δε συγκρίνεται με τίποτα άλλο από όσα στην προηγούμενη ζωή του έχει αισθανθεί.

Αρνούμενος να ανατρέξει και να χρησιμοποιήσει οτιδήποτε παλιότερα έπαθε, επαναλαμβάνει τα ίδια σφάλματα και γλιστρά στις ίδιες ψευδαισθήσεις που πριν λίγο τον βασάνιζαν.

Δεν καταδέχεται να παραδεχτεί πως αυτό που σήμερα του συμβαίνει έχει σχέση με οτιδήποτε άλλο του έχεις συμβεί και ξεκινά άοπλος σαν γυμνό παιδί σε παρθένα ζούγκλα έναν περίπατο εκεί που όλοι βλέπουνε πως δεν είναι παρά ο συνηθισμένος δρόμος του σπιτιού του.

Αυτή η τρελή πίστη για τη μοναδικότητά της είναι ταυτόχρονα η ανοησία και το μεγαλείο της αγάπης.

Την κοιτά να 'ναι ξαπλωμένη πλάι του. Τόσο γνώριμη σαν κορυφογραμμή πατρίδας η γραμμή του γυρισμένου της κορμιού, πιο γνώριμη κι από ανάσα του η ανάσα της. Εκατοντάδες φορές την έχει αγγίξει, έχει περάσει μέσα της, έχει καθοδηγήσει τον βαθύτερο σπασμό της.

Ξέρει από πριν τι θα του πει όταν ξυπνήσει, όταν του τηλεφωνά, όταν αργήσει. Ξέρει πώς τον πίνει τον καφέ της και ποιες ταινίες την ενθουσιάζουν.

Ξέρει τόσα γι' αυτήν, κι όμως δεν την ξέρει, ποτέ δε θα τη μάθει όσους αιώνες κι αν ζήσουν μαζί κι η εικόνα της που πιστεύει πως απ' έξω κι ανακατωτά γνωρίζει δεν είναι παρά ένα ετοιμόρροπο τέμπλο που τον προστατεύει προσωρινά απ' τον ίλιγγο του πως καθόλου δεν τη γνωρίζει, πως με μια ξένη ζει, σε μιας ξένης τα σκοτάδια βυθίζει τα θεμέλια της κάθε μέρας του.

Κι αν για κάποιον λέμε πως πιο καλά κι εαυτό μας τον γνωρίζουμε, δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικό αυτό, γιατί τίποτα χειρότερα απ' τον εαυτό μας δεν γνωρίζουμε.

Το πόσο ξένος είναι ο άλλος, στις πιο τρικυμισμένες ώρες των ερώτων μας το διαπιστώνουμε. Εκεί που πας να τον αρπάξεις για σωτήρια λέμβο, ανακαλύπτεις πως αυτός ακριβώς είναι η πιο μαύρη θάλασσα του κινδύνου σου. Στις πιο αγριεμένες ώρες του ερωτά το διαπιστώνεις. Και τι να μάθει απ' το δίχως πέρατα σύμπαν του αλλού και του εαυτού του κανείς. Με το κεφάλι πέφτει στο κενό κι όπου τον βγάλουν οι νόμοι της φύσης, η ηλιθιότητα της σύμπτωσης κι εκείνη η τρεμάμενη διαίσθηση, η ανεξήγητη κι αστάθμητη, μαγνητική βελόνα που ψάχνει για τον πόλο.

Αν την ειλικρίνια την έχουμε κατά περίσταση, είναι προστυχιά.

Η νίκη, η τελική νίκη είναι μία: να στέκεσαι ενώπιος ενωπίω με τον εαυτό σου και να αισθάνεσαι καλά. Δίχως αυτό το στήσιμο πουθενά δεν στέκεσαι. Αν στο πάτωμα του εαυτού σου μόνος σου δεν μπορείς να σταθείς, πώς να ισορροπήσεις στο τεντωμένο σχοινί της σχέσης.

Οι σπουδαίοι έρωτες, οι σπουδαίες μοναξιές, οι σπουδαίες ελευθερίες θέλουν αίμα.

Όλοι ονειρεύονται τη λάμψη τους αλλά τρέμουν και την παραμικρή αμυχή στο κορμί τους.

Ο κόσμος πηγαίνει το πρωί στη δουλειά ακούγοντας ρομαντικά τραγούδια στο κασετόφωνο, γράφει στιχάκια και τα κρύβει στα λογιστικά του κατάστιχα, ενθουσιάζεται με την κατάληψη της Βαστίλης καθισμένος μπροστά στην τηλεόραση του σαλονιού του και ξενυχτά για κάποια συγκλονιστική γυναίκα δίπλα στην κοιμισμένη σύζυγο.

Καλά κάνουν και δειλιάζουνε και δεν κάνουν ρούπι απ' το γραφείο, απ' το σαλόνι, απ' το συζυγικό κρεβάτι. Η ελευθερία, όταν δεν είσαι καμωμένος από την ουσία της, όταν δεν γνωρίζεις τους χειρισμούς της, είναι στυγνή, αδέκαστη, σε στέλνει στη χειρότερη εξορία: στη μοναξιά σου στο υγρό δωμάτιο του αντίπαλου εαυτού σου.

Γιατί ο έρωτας είναι πιο απρόσωπος παρά προσωπικός, τον σφιχτοδένουμε μ ένα πρόσωπο γιατί έτσι έχουμε αποφασίσει να είναι. Όσα μαθαίνουμε, όσα μας επιβάλουνε, όσα ο δεδομένος ρομαντισμός της καρδιάς μας αποζητά, μας βάζουν να πιστεύουμε πως ο άλλος, ο μοναδικός, είναι που μας εμπνέει την αγάπη.

Αλλά ο έρωτας είναι μέσα μας, στοιχείο υγρό, παλλόμενο, εκρηκτικό, που πιέζει τα τοιχώματα του κορμιού μας.

Έρχεται κάποιος, μας αγγίζει με τη ματιά του, με το χέρι του, με το σώμα του, με τη φωνή του κι αναβρύζει σιντριβάνι.

Η εμπειρία ποτέ δεν μπορεί να μοιραστεί

«Το να χρησιμοποιείς τις ίδιες λέξεις δεν είναι αρκετή
εγγύηση ότι θα γίνεις αντιληπτός· χρειάζεται
να χρησιμοποιείς τις ίδιες λέξεις του ίδιου είδους
της προηγούμενης εμπειρίας, και τέλος χρειάζεται
να έχεις κοινές εμπειρίες με κάποιον»
Φ. Νίτσε

Στο μυθιστόρημα. αγάπη με α μικρό δινόταν το ακόλουθο παράδειγμα για το γιατί δεν μπορεί ποτέ να μοιραστεί στ’ αλήθεια μια εμπειρία:

Φαντάσου ότι πρόκειται να κάνω ένα μεγάλο ταξίδι, από το οποίο δεν ξέρω πότε θα γυρίσω κι εσύ έρχεσαι στο σταθμό του τρένου να αποχαιρετιστούμε.

Αν αργότερα επικοινωνήσουμε δια αλληλογραφίας ή από τηλεφώνου και θυμηθούμε τον αποχαιρετισμό αυτό... δε θα μιλάμε για το ίδιο, ακόμα κι αν τρέφουμε την αυταπάτη ότι έτσι είναι.

Η δική σου και η δική μου θα είναι διαφορετικές αναμνήσεις, αν όχι εκ διαμέτρου αντίθετες.

Εσύ θυμάσαι έναν άνδρα που απομακρύνεται μέσα σε ένα τρένο και χαιρετά με το χέρι από το παράθυρο.

Εγώ, αντίθετα, θυμάμαι έναν άνδρα που ήταν ακίνητος στην αποβάθρα και μίκραινε.

Αυτό είναι το μόνο που μπορούμε να μοιραστούμε: η αίσθηση ότι ο άλλος μικραίνει.

Είναι κάτι που έχει τον απόηχό του στα συναισθήματά μας.

Όταν παίρνεις φυσική απόσταση από κάποιον, η παρουσία του στο ασυνείδητό σου μειώνεται σταδιακά.

Ίσως, υπ’ αυτή την έννοια, αυτό που συμβαίνει στο οπτικό επίπεδο να είναι καθαρή προετοιμασία για εκείνο που θα συμβεί μέσα στο μυαλό.

Όμως, ας γυρίσουμε στην αρχή: Η εμπειρία ποτέ δεν μπορεί να μοιραστεί, σερβίρεται σε ατομικές συσκευασίες.

Παράδοξα

Βλέπω γύρω μου την πραγματικότητα –κρύα και στέρεα σαν μάρμαρο, όπως πάντα– να συνθλίβει τους ανθρώπους, αργά και βασανιστικά. Ο κλοιός της σφίγγει όλο και πιο πολύ, απορροφώντας αθόρυβα κάθε προσπάθεια απόδρασης.

1) Όλοι οι άνθρωποι του πολιτισμένου κόσμου είναι χρεωμένοι στις τράπεζες, ελάχιστοι δεν έχουν ένα χρέος σε κάποια τράπεζα, αλλά ακόμη κι αυτοί θα χρεωθούν μέσα στα επόμενα χρόνια. Πρόκειται για το λεγόμενο «χρέος στην κοινωνία» που έχει κάθε ευσυνείδητος πολίτης.

2) Όλοι οι άνθρωποι του πολιτισμένου κόσμου βλέπουν τηλεόραση αρκετές ώρες της ημέρας, έτσι ώστε να υπνωτίζονται από τα πρότυπα και τις παραπλανητικές αξίες των διαφημιστικών εταιριών. Ελάχιστοι είναι αυτοί που δεν βλέπουν καθόλου τηλεόραση, αλλά ακούνε ραδιόφωνο, που μοιάζει άκακο αλλά δεν είναι παρά το πρώτο βήμα για πιο σκληρά ναρκωτικά.

3) Όλοι οι άνθρωποι ελέγχονται από την εφορία και από τα ασφαλιστικά ταμεία, και με το πρόσχημα αυτό ελέγχεται απόλυτα κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία τους, η οποία πρέπει να εντάσσεται στα προβλεπόμενα κανάλια και στους νόμους τους για να της επιτραπεί να αναπτυχθεί, κάτι που απλά και λαϊκά σημαίνει: «Θα κάνεις ό,τι θέλεις και θα ασχολείσαι με ό,τι θέλεις, αρκεί να το κάνεις όπως το θέλουμε εμείς κι εκεί που το θέλουμε εμείς, δίνοντας μας φυσικά και ένα καλό ποσοστό».

(Ένα καλό παράδειγμα είναι ότι, στην Ελλάδα, για να κάνεις ελεύθερα οποιαδήποτε μικροδουλειά που θα σου αποφέρει π.χ. 200-300 ευρώ πρέπει να έχεις δελτίο παροχής υπηρεσιών, που για να το έχεις πρέπει να είσαι στο Ταμείο και να πληρώνεις τουλάχιστον 200 ευρώ κάθε μήνα! Αυτό αποτρέπει τους ιδιώτες από το να είναι ιδιώτες και τους ωθεί είτε να δουλέψουν στο δημόσιο, είτε να γίνουν υπάλληλοι σε μία μεγάλη εταιρία). Όσοι δεν ελέγχονται ακόμη από τα ασφαλιστικά ταμεία και από την εφορία και τις μεγάλες εταιρίες, είναι πολύ μικροί στην ηλικία και δεν είναι ώριμοι ακόμη για σεξ.

4) Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν οικογένεια, και άρα πρέπει να θυσιάσουν την ζωή τους και να υποστούν ατέλειωτους εξευτελισμούς της προσωπικότητάς τους και της υγείας τους, για να προστατεύσουν και να συντηρήσουν την οικογένειά τους. Εκείνοι οι άνθρωποι που δεν έχουν κάνει οι ίδιοι οικογένεια, προέρχονται από μία, οπότε πρέπει να λογοδοτήσουν στους γονείς τους για τον εξευτελισμό που εκείνοι υπέστησαν για να τους μεγαλώσουν.

5) Όλοι οι άνθρωποι –ή οι περισσότεροι, έστω– ζουν όλοι μαζί, ο ένας πάνω στον άλλο, αλλά, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, αγνοούν ο ένας τον άλλον, αδιαφορούν πλήρως για τους γείτονές τους ή για τους ανθρώπους με τους οποίους ποδοπατούνται στον δρόμο ή στα λεωφορεία. Προσπαθούν να σβήσουν από την αντίληψή τους όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους γύρω τους, υποβιβάζοντάς τους στο ρόλο του κομπάρσου στην βαρετή ταινία τους. Οι υπόλοιποι άνθρωποι δεν υπάρχουν στ’ αλήθεια…

6) Όλη η ανθρωπότητα υποφέρει από τους πολέμους κάθε είδους. Παντού διεξάγονται πόλεμοι για την ειρήνη! Και κανείς δεν επισημαίνει απλά αυτό το παράδοξο και τίποτε άλλο (διότι τίποτε άλλο δεν χρειάζεται για να καταλάβει κανείς τι συμβαίνει). Οι ισχυροί του κόσμου θέλουν ειρήνη, δεν θέλουν πόλεμο, είναι αλήθεια αυτό. Για να μπορούν να κυβερνούν τον κόσμο εν ειρήνη. Αλλά, δυστυχώς, δεν είναι μόνοι τους σε αυτό το παιχνίδι. Υπάρχουν και άλλοι επίδοξοι ισχυροί που θέλουν να κυβερνήσουν τον κόσμο εν ειρήνη. Κι έτσι πολεμούν μεταξύ τους για το ποιος θα φέρει την δική του ειρήνη. Και όλοι τους φωνάζουν ότι η ειρήνη απειλείται.

Το ίδιο συμβαίνει και σε πιο μικρή κλίμακα, στη γειτονιά μας, στη δουλειά μας, στην προσωπική μας ζωή. Οι ισχυροί θέλουν ειρήνη και κάνουν τα πάντα για να την επιβάλλουν με τον πόλεμο κάθε είδους. Οι ανίσχυροι θέλουν πόλεμο, για να ανατρέψουν τους ισχυρούς και την αδικία, γιατί μόνο με πόλεμο ανατρέπονται. Ο δίκαιος πολεμάει ενάντια στο άδικο, και ο άδικος πάντα θέλει την ειρήνη, για να μπορεί να εφαρμόζει ανενόχλητος ειρηνικά την αδικία του. Έτσι ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο οι ισχυροί, οι άδικοι, και οι δειλοί, ονομάζονται ειρηνιστές. Το ίδιο και οι υπόλοιποι! Και κανείς δεν βλέπει ότι παντού διεξάγεται απλά ο «λάθος πόλεμος».

7) Όλοι οι άνθρωποι, σχεδόν ανεξαιρέτως, είναι εγωιστές. Θέλουν τα πάντα για τον εαυτό τους, παρατηρούν και κρίνουν τα πάντα μόνο από τον εαυτό τους, ασχολούνται συνέχεια με τον εαυτό τους, μετατρέπουν τα πάντα σε εαυτό τους, είναι καταδικασμένοι να είναι ο εαυτός τους. Είμαστε Εγώ. Αυτό που ζούμε δεν λέγεται ζωή, αλλά εγω-ισμός. Από την άλλη, υπάρχουν κι εκείνοι που είναι τόσο εγωιστές, που αναζητούν λύσεις για όλα αυτά πάλι μέσα στον εαυτό τους, δεν θέλουν απλά και μόνο όλα τα παραπάνω, θέλουν να μάθουν και ποιος είναι αυτός που τα θέλει, για να συνεννοούνται μαζί του καλύτερα στην κατάκτηση του κόσμου. Αυτός ο ύστατος εγωισμός, λέγεται αυτογνωσία.

8) Όλοι οι άνθρωποι κινούνται πλέον σε ένα περιβάλλον γεμάτο συνωμοσίες κάθε είδους. Η ίδια η έννοια της συνομωσίας, δεν είναι πια κάτι που κινείται στα πεδία του Φανταστικού, αφού ο κάθε μέσος πολίτης έχει πλέον συνείδηση ότι κάποιοι συνωμοτούν εις βάρος του, σε όλων των ειδών τα ανώτερα κλιμάκια της κοινωνίας. Ό,τι συμβαίνει γύρω μας, είναι πλέον τόσο φανερά προϊόν συνωμοσίας, που όλοι ή αδιαφορούν ή το προσπερνάνε ως δεδομένο και πάνε για τα βαθύτερα, και τελικά ξεχνιούνται μέσα στις αναλύσεις τους.

Και όταν πας να τους μιλήσεις για τη συνωμοσία, σε κοιτάνε στραβά και λένε ότι είσαι συνωμοσιολόγος. Η ίδια η έννοια της συνωμοσιολογίας έχει πλέον μεταλλαχθεί. Κάποτε υπήρχαν αυτοί που έψαχναν συνέχεια τις συνωμοσίες, και οι άλλοι που ήταν πιο «σοβαροί» άνθρωποι. Σήμερα πλέον, συνωμοσιολογία σημαίνει –κάπως περιφρονητικά– ότι είναι πιθανό να υποστηρίζεις μια φανταστική συνωμοσία, σε σχέση με την συνωμοσία που συμβαίνει στ’ αλήθεια.

9) Όλοι οι απλοί άνθρωποι ενδιαφέρονται λίγο-πολύ για τα μυστήρια του κόσμου μας και για τα μυστήρια του σύμπαντος. Οι πιο συντηρητικοί από αυτούς, έχουν αποθέσει την εμπιστοσύνη τους στους επιστήμονες για να εξερευνήσουν αυτά τα μυστήρια και να τους τα πούνε. Κανείς δεν σκέφτεται ότι αν τους τα έλεγαν, θα έπαυαν να είναι απλοί άνθρωποι και οι άλλοι θα έπαυαν να είναι επιστήμονες. Και είναι τόσα πολλά τα μυστήρια του κόσμου και της φύσης, της κοινωνίας, της τεχνολογίας, της επιστήμης και του σύμπαντος, της τέχνης και της γνώσης, της φιλοσοφίας και του ίδιου μας του εαυτού, που δεν τα γνωρίζουμε. Παρίσταμαι συχνά σε συζητήσεις για τη φύση αυτών των μυστηρίων.

Πολλοί με ρωτούν: «Μα, καλά, αν συμβαίνουν όλα αυτά τα απίστευτα πράγματα, τότε γιατί εμείς δεν γνωρίζουμε τίποτε γι’ αυτά;» Αναρωτιούνται, αλλά δεν ξεκαθαρίζουν από ποιον περιμένουν να ενημερωθούν. Οι άνθρωποι συχνά ξεχνούν ότι δεν γνωρίζουν σχεδόν τίποτε από μόνοι τους. Ότι ξέρουν, τους το έχουν μάθει. Έτσι, μια αφυπνιστική απάντηση συνήθως είναι: «Φίλε μου, εδώ δεν σου λένε τίποτα για τα νέα μοντέλα των στρατιωτικών αεροπλάνων που έχουν, ή για τα μυστήρια των αγωγών του πετρελαίου, περιμένεις να σου πουν για τα μυστήρια του σύμπαντος;»

10) Οτιδήποτε συμβαίνει προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις που προκαλούν τα πράγματα να συμβαίνουν. Αυτό σημαίνει ότι κάτι που κάνει ένας ασήμαντος άνθρωπος αυτήν τη στιγμή, μπορεί, μέσα από την αλληλουχία των γεγονότων που προκαλεί, να επηρεάσει κάποιο πολύ σημαντικό γεγονός, χωρίς η επιρροή του να είναι ανιχνεύσιμη. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι αυτόν τον τόσο σημαντικό κόσμο στον οποίο ζούνε, τον έχει δημιουργήσει ο Θεός ή οι πολιτικοί ή η Φυσική Επιλογή. Όχι, τον έχουν δημιουργήσει οι πιο ασήμαντοι άνθρωποι σε όλους τους καιρούς, ασήμαντοι διότι οι ίδιοι δεν το γνωρίζουν.

11) Ξέρουμε ότι τα περισσότερα όνειρά μας δεν θα γίνουν αληθινά. Δεν θα γίνουν ποτέ αληθινά. Κι όμως, συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε. Αυτό λέει πολλά, και δεν είναι τόσο παράδοξο όσο ακούγεται. Έχουμε μάθει ότι τα όνειρά μας είναι σημαντικά όχι γιατί γίνονται αληθινά, αλλά γιατί μας οδηγούν σε μέρη που ποτέ δεν θα πηγαίναμε αλλιώς, και μας διδάσκουν πράγματα που ποτέ δεν ξέραμε ότι μπορούσαμε να μάθουμε.

Η θλίψη είναι αλλαγή

Δεν πρέπει να τρομάζετε με τη θλίψη. Μια και ξέρετε καλά πως βρισκόσαστε πάνω στην εξέλιξή σας.

Δεν πρέπει να τρομάζετε όταν κάποια θλίψη ορθώνεται μπροστά σας, ακόμα κι αν είναι πιο τρανή απ' όλες τις θλίψεις που περάσατε ως τα σήμερα, όταν μια ανησυχία, όμοια με φως και συννεφοσκιά, περνάει πάνω απ' τα χέρια σας και πάνω από κάθε σας πράξη.

Πρέπει να σκεφτόσαστε, τότε, πως κάτι γίνεται εντός σας, πως η ζωή δεν σας ξέχασε, πως σας κρατάει στα χέρια της και δεν θα σας παρατήσει.

Γιατί θέλετε να διώξετε από τη ζωή σας κάποιες ανησυχίες, κάποιους πόνους, κάποιες βαρυθυμίες, ενώ δεν ξέρετε τι έργο πραγματώνουν μέσα σας; Γιατί να αυτοβασανιζόσαστε με το ερώτημα: από πού έρχονται όλ' αυτά και πού πηγαίνουν; Μια και ξέρετε καλά πως βρισκόσαστε πάνω στην εξέλιξή σας και πως, πάνω απ' όλα, ένα ποθείτε: να μεταμορφωθείτε.

Αν κάτι εντός σας μοιάζει αρρωστιάρικο, αναλογιστείτε τότε πως η αρρώστια είναι ένα μέσο για να λυτρωθεί ο οργανισμός από ό,τι του είναι ξένο κι ενάντιο· πρέπει, λοιπόν, να βοηθήσετε την αρρώστια αυτή ν' ακολουθήσει την πορεία της ως το τέλος. Έτσι μονάχα θα μπορέσει κι ο οργανισμός να συνεχίσει την προοδευτική εξέλιξή του».

Πρέπει να 'σαστε υπομονετικός, όπως οι άρρωστοι, και γεμάτος εμπιστοσύνη, όπως εκείνοι που βρίσκονται σε ανάρρωση· γιατί ίσως να 'σαστε και τα δυο. Και κάτι παραπάνω: είσαστε και γιατρός και πρέπει εσείς ο ίδιος να νοιαστείτε για τη γιατρειά σας. Σ' όλες όμως τις αρρώστιες υπάρχουν μέρες που ο γιατρός ένα μονάχα μπορεί: να περιμένει. Και αυτό, ίσα-ίσα, πρέπει όσο είσαστε γιατρός του εαυτού σας, να κάνετε τώρα.

The New Dark Age

Ο Νέος Μεσαίωνας!

Όσοι με γνωρίζουν με έχουν ακούσει συχνά να λέω ότι όλα όσα γίνονται γύρω μας εσωκλείονται στο τρίπτυχο “Sex & drugs & Rock n Roll”. Σε γενικές γραμμές με την παραπάνω φράση μου θέλω απλά να πω, πως όλη μας η ζωή όπως την διαμορφώνουν οι «ταγοί», οι άρχοντες, οι ελεγκτές, αν θέλετε του κόσμου τούτου, αντλούν την δύναμή τους και κατορθώνουν να μας ελέγχουν χιλιάδες χρόνια τώρα, από το χρήμα, τις ουσίες, τις σεξουαλικές αδυναμίες μας, και φυσικά τον γονιδιακό μιμητισμό μας.

Ο μιμητισμός (Rock n Roll) αυτός που μας κληροδοτείται από το DNA και τους γονείς μας ως μωρά κατά την παιδική μας ηλικία βοηθάει σαν βρέφη και παιδιά βλέποντας τις κινήσεις των άλλων γύρω μας να τις μιμούμαστε και στην συνέχεια να πράττουμε και ‘μεις τα ίδια μέχρι να μεγαλώσουμε να γίνουμε ενήλικες με δική μας προσωπικότητα.

Το γεγονός αυτό από πολύ νωρίς έγινε αντιληπτό από τους εξουσιαστές αυτού του κόσμου και φροντίζουν ειδικά στις μέρες μας με τις διάφορες κούκλες «μπάρμπι», με την μόδα, την φιγούρα και επίδειξη του νέου μας τροχοφόρου, παραγωγή σαπουνόπερων κλπ, να διαμορφώνουν από πολύ μικρά την συνείδησή μας, ώστε να συνεχίζει και ως ενήλικας πια τον μιμητισμό και κατά συνέπεια να είναι απόλυτα ελεγχόμενο.

Για το «σεξ», δεν θα πω τίποτα μια και όλοι γνωρίζουμε ότι είναι η αρχέγονη αυτή ορμή που βοηθάει στην αναπαραγωγή και διαιώνιση του ανθρώπινου είδους. Όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε από «κεραμίδες» αν χτυπηθούμε από τα βέλη του έρωτα. Επίσης γνωστό είναι ότι μέσα στην ιστορία ο έρωτας χρησιμοποιήθηκε άπειρες φορές ως μέσω ελέγχου. Όλα αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά.

ΔΕΣ: 

Χριστιανισμός και σεξουαλικότητα - Η αγαπημένη αμαρτία της Εκκλησίας
Χριστιανισμός και σώμα
Ο ερωτισμός στον Χριστιανισμό
Περί ”αμαρτωλής” σεξουαλικότητας

Αυτό που θέλει ίσως λίγο διευκρίνιση είναι τα «drugs». Εδώ περιλαμβάνονται τα γνωστά μας φάρμακα, ο έλεγχος τους από τις λεγόμενες «big farma» που έχουν σκοπό να απαλύνουν τα συμπτώματα της ασθένειας και όχι να την θεραπεύσουν. Στην Αγγλική με την λέξη «drug» εννοούμε επίσης και τα ναρκωτικά. Αυτά έχουν ως σκοπό να αφαιρέσουν από το άτομο τον προσωπικό του έλεγχό και να τον καταστήσουν υποχείριο αυτών που του τα διαθέτουν προσφέροντας παράλληλα στους ελεγκτές του ένα τεράστιο οικονομικό όφελος.

Τα ναρκωτικά ως γνωστόν είναι «παράνομα».

Βάζω επίτηδες την λέξη σε εισαγωγικά και θα εξηγήσω τι εννοώ.

Τα ναρκωτικά τα προσφέρουν οι ελεγκτές για οικονομικό όφελος και για να έχουν τον έλεγχο των ανθρώπων που πέφτουν στα δίχτυα τους. Πως όμως μπορούν να έχουν το μέγιστο όφελος; Φυσικά κηρύττοντας παντού ότι τα ναρκωτικά είναι παράνομα. Αυτόματα η τιμή της παράνομης ουσίας εκτινάσσεται στα ύψη. Όσο πιο αυστηρός είναι ο κρατικός έλεγχος τόσο πιο ακριβή είναι η ουσία στο ναρκο-χρηματιστήριο.

Θα αναρωτηθεί κανείς, μα οι ελεγκτές δεν κινδυνεύουν από το παιχνίδι τους αυτό; Φυσικά και όχι. Γιατί για να είσαι ένας από τους ελεγκτές θα πρέπει να ελέγχεις πρώτα από όλα τα όργανα και τους μηχανισμούς του κράτους ώστε να μην κινδυνεύεις. Τι σόι ελεγκτής είσαι αν δεν ελέγχεις τουλάχιστον τους αρχηγούς των δύο κομμάτων εξουσίας ενός κράτους και αν δεν έχεις ανθρώπους-κλειδιά στα κρίσιμα πόστα που σε καλύπτουν.

Όπως καταλαβαίνετε δεν αναφέρομαι σε απλούς ελεγκτές εισιτηρίων, αλλά, στους ΕΛΕΓΚΤΕΣ (Controllers) με κεφαλαία. Τους «Εμπόρους των Εθνών». Τους «Εκλεκτούς» (Elite) που ελέγχουν τον κόσμο τούτο.

Ξεκινώντας όμως από το σημείο αυτό, μπορείτε ευκολότερα να κατανοήσετε την ανθρώπινη ιστορία και την σημερινή γεωπολιτική του πλανήτη. Να δώσετε ευκολότερα απαντήσεις σε ερωτήσεις όπως: Γιατί πήγαν οι Αμερικάνοι και οι Άγγλοι στο Αφγανιστάν; Γιατί η CIA επιχειρούσε στην Κολομβία; Τι ήθελε να πει ο ποιητής στην ταινία «Air America» στο Βιετνάμ; Γιατί πήγαν οι Άγγλοι στην Κίνα να εισάγουν «τσάι»; Ποιοι ήταν και είναι οι διάφοροι πειρατές των θαλασσών που σαν παιδιά διαβάζαμε και ακούγαμε ιστορίες για κρυμμένους θησαυρούς; Θα καταλάβετε επίσης και που οδηγούν και κάποιες μυστήριες -το λιγότερο – «πράσινες» κινήσεις (ΦΕΚ) των τελευταίων ημερών.

The Queen Does Push Dope!

Όσο παράλογο και αν ακούγεται η μετάφραση είναι «Η Βασίλισσα όντως προωθεί ναρκωτικά»! Ο άνθρωπος που το υπογράφει είναι Αμερικανός και «εκ των έσω» όπως συνηθίζουμε να λέμε. Ο λόγος που κάνει ό,τι κάνει είναι για να απεξαρτηθεί η Αμερική από το στραγγαλισμό των Άγγλων.

Στην κόντρα λοιπόν αυτή των «γιγάντων», εμείς τα μικρά «βατραχάκια» που δεν έχουμε πολτοποιηθεί κατά την διάρκεια του καυγά, οι «έξω από τον χορό», ακούμε κάπου-κάπου κάποιους ψιθύρους που επιβεβαιώνουν λίγο ως πολύ αυτά που υποψιαζόμαστε αλλά δεν τολμούμε να ψιθυρίσουμε.

Ο κύριος λόγος όμως που έγραψα όλα αυτά δεν είναι για το τι κάνει η Βασίλισσα και τ’ αφεντικά της. Δεν κάνω λάθος εδώ. Τα αφεντικά (ελεγκτές) τις Βασίλισσας, καλά ακούσατε. Ο λόγος που τα αναφέρω όλα αυτά είναι επειδή ο δρόμος αυτός μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε έναν «Νέο Μεσαίωνα». Άλλη μια μαύρη σελίδα στην ανθρώπινη ιστορία.

Να φεύγεις αν σε κάνουν να νιώθεις λίγος

Σίγουρα, μπορούμε να πούμε πως οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι απλά μαθηματικά. Τίποτα δεν είναι σίγουρο και δεν μπορεί να υπολογιστεί μελλοντικά με απόλυτη ακρίβεια, αφού ο άνθρωπος κι οι πράξεις του είναι απρόβλεπτες, καθώς διαρκώς αλλάζουν τα δεδομένα κι οι συνθήκες.

Επομένως, ο δικός μας τρόπος, όσο ευγενικός και καλοσυνάτος κι αν είναι, δεν μπορεί να καθορίσει και τον τρόπο που θα μας φερθεί ο άλλος. Απλώς ελπίζουμε να είναι ανάλογος και να μην αδικηθούμε.

Πόσες φορές, όμως, έκανες πράγματα για κάποιον, είτε φίλο είτε σύντροφο, χωρίς να δεις απ’ τον ίδιο την αποδοχή που περίμενες; Αναμφισβήτητα, έχεις κι εσύ, κι εγώ, κι όλοι μας αρκετές τέτοιες εμπειρίες. Αυτό δεν πρέπει να παρεξηγηθεί, ότι δηλαδή κάνεις κάτι περιμένοντας αντάλλαγμα, είναι απλή λογική πως αν φερθώ ή μου φερθεί κάποιος με σωστό τρόπο τότε θα –έπρεπε να– έχει κι ο δέκτης την αντίστοιχη συμπεριφορά.

Αντιθέτως, πολλές φορές βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ανθρώπους που ό,τι και να κάνουμε φαίνεται να μην τους αρκεί. Συμπεριφέρονται σχεδόν πάντα σαν όλος ο κόσμος να γυρίζει γύρω τους κι εμείς να πρέπει να τους υπηρετούμε πιστά χωρίς να αποκλίνουμε, να προσαρμοζόμαστε στα δικά τους δεδομένα, μα παρ’ όλα αυτά να εξακολουθούν να μην είναι ποτέ ευχαριστημένοι και πάντα να έχουν να κάνουν ένα κακεντρεχές σχόλιο. Έτσι, μπλεκόμαστε σε έναν ατέρμονο κύκλο προσπάθειας προκειμένου να κερδίσουμε την αποδοχή τους.

Φυσικά και ζητάμε επιβεβαίωση κι αποδοχή απ’ τους ανθρώπους μας. Σε συνδυασμό με την προσωπική μας αναζήτηση μας οδηγεί στο να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Όμως, δυστυχώς, αυτοί οι άνθρωποι, που τίποτα απ’ όσα κάνουμε δεν τους αρκεί, δε θα μας κάνουν ποτέ να νιώσουμε αυτή τη θαλπωρή. Ψάχνοντας τη δική τους ευχαρίστηση απομυζούν ό,τι όμορφο έχεις να τους προσφέρεις.

Και κάπως έτσι, ο φαύλος κύκλος θα συνεχίζεται και θα πιανόμαστε ξανά και ξανά στα δίχτυα τους. Κάτι τέτοιο καταφέρνουν με έναν μικρό καλό λόγο που μπορεί να πετάξουν εκεί που δεν το περιμένουμε, κάνοντάς μας να νομίζουμε πως βαδίζουμε προς το σωστό δρόμο. Γιατί, όμως, το κάνουν αυτό; Γιατί θεωρούν πως ανεβάζουν την αξία τους όσο τους επιτρέπουμε να μας μειώνουν. Μπορεί η πρόθεσή τους να μην είναι αρνητική, η στάση τους να μην είναι εσκεμμένη, αυτό, όμως, δεν είναι ελαφρυντικό. Δε σημαίνει πως θα μείνουμε εδώ να λαμβάνουμε όλη την αρνητικότητά τους, προσπαθώντας διαρκώς να κερδίσουμε την αποδοχή κάποιοι, που ίσως δεν έχει καταφέρει να αποδεχτεί ούτε τον ίδιο του τον εαυτό.

Εν τέλει, πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι κινήσεις τους δεν είναι παρά δείγματα μεγάλης ανασφάλειας για τον ίδιο τους τον εαυτό. Όλα αυτά που ενδόμυχα τους βασανίζουν τα προβάλλουν πάνω σε όσους βρίσκονται γύρω τους. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνουν να νιώθουν λίγο καλύτερα με τα δικά τους ψεγάδια.

Όμως οι άνθρωποι δεν είμαστε σάκοι του μποξ. Δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε κανένα να μας κάνει να μη νιώθουμε αρκετοί, να αμφισβητούμε διαρκώς τον εαυτό μας, χωρίς όλη αυτή η πάλη κι η αμφιβολία να βγάζει πουθενά, ούτε για εμάς ούτε για εκείνους τους πομπούς αρνητικότητας. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι –αν έχουμε προσπαθήσει γι’ αυτά τα άτομα χωρίς την παραμικρή βελτίωση στη συμπεριφορά τους– να επιλέξουμε εν τέλει διαφορετικούς δρόμους.

Δεν μπορείς, αγάπη μου, να σώσεις τον κόσμο, μόνο να του προσφέρεις τη βοήθειά σου. Από εκεί και πέρα, άλλοι θα τη δεχτούν κι άλλοι θα την απορρίψουν. Εσύ το χρέος σου το έκανες.

Γιγάντιες μαύρες τρύπες θα συγκρουστούν και θα ταρακουνήσουν τον χωροχρόνο

Δύο υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες περιφέρονται η μία γύρω από την άλλη κάθε δύο χρόνια.

Τα δύο ογκώδη σώματα έχουν το καθένα εκατοντάδες εκατομμύρια φορές τη μάζα του ήλιου μας και χωρίζονται από απόσταση περίπου πενήντα φορές εκείνης μεταξύ του Ήλιου και του Πλούτωνα (5,9 δισ. χιλιόμετρα).

Όταν το ζεύγος συγχωνευθεί σε περίπου 10.000 χρόνια, η τιτάνια σύγκρουση θα ταρακουνήσει τον ίδιο τον χωροχρόνο, στέλνοντας βαρυτικά κύματα σε όλο το Σύμπαν.

Σε μελέτη που δημοσιεύεται στο Astrophysical Journal Letters, ομάδα αστρονόμων από 11 Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Κέντρα, μεταξύ των οποίων το Ινστιτούτο Αστροφυσικής του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ-ΙΑ) και το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης, ανακάλυψε τις υπερμεγέθεις μελανές οπές να περιφέρονται περιοδικά, ανά δυο έτη, μέσα στο κβάζαρ PKS 2131-021.

Τα κβάζαρ, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΙΤΕ, είναι υπέρλαμπρα αντικείμενα στους πυρήνες γαλαξιών, όπου μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα καταβροχθίζει υλικό από έναν δίσκο σκόνης και αερίων που την περιβάλλει. Σε ορισμένα κβάζαρ, η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα δημιουργεί έναν πίδακα που εκτοξεύεται με ταχύτητα κοντά σ’ αυτήν του φωτός. Οι αστρονόμοι, όπως επισημαίνεται στην ανακοίνωση, γνώριζαν ήδη ότι κάποια κβάζαρ θα μπορούσαν να φιλοξενούν δύο υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες όπου η μία περιστρέφεται γύρω από την άλλη, αλλά η εύρεση αποδεικτικών στοιχείων γι’ αυτό είχε αποδειχθεί δύσκολη ως τώρα.

«Οι περισσότεροι γαλαξίες, αν όχι όλοι, διαθέτουν τερατώδεις μαύρες τρύπες στους πυρήνες τους, συμπεριλαμβανομένου του Γαλαξία μας. Όταν οι γαλαξίες συγχωνεύονται, οι μαύρες τρύπες τους «βυθίζονται» στη μέση του νεοσύστατου γαλαξία και τελικά ενώνονται μεταξύ τους για να σχηματίσουν μια ακόμη πιο τεράστια σε μάζα μαύρη τρύπα. Καθώς οι μαύρες τρύπες κινούνται σπειροειδώς η μία προς την άλλη, διαταράσσουν όλο και περισσότερο τον ιστό του χωροχρόνου, εκπέμποντας βαρυτικά κύματα, τα οποία προβλέφθηκαν για πρώτη φορά από τον ‘Αλμπερτ Αϊνστάιν πριν από περισσότερα από 100 χρόνια. Αν και, μέχρι στιγμής, δεν έχουν καταγραφεί βαρυτικά κύματα από περιστρεφόμενα ζεύγη τόσο μεγάλης μάζας, ο PKS 2131-021 παρέχει τον πιο πολλά υποσχόμενο στόχο» επισημαίνεται στην ανακοίνωση του ΙΤΕ.

Η επιτυχία της ανακάλυψης του διδύμου αυτού, σύμφωνα με τους επιστήμονες οφείλεται σε παρατηρήσεις της εκπομπής ραδιοκυμάτων από το κβάζαρ PKS 2131-021, οι οποίες εκτείνονται σε περίοδο 45 χρόνων. Σύμφωνα με τη μελέτη, ένας ισχυρός πίδακας που προέρχεται από μία από τις δύο μαύρες τρύπες, μετακινείται μπρος-πίσω λόγω της τροχιακής κίνησης του ζεύγους. Αυτό προκαλεί περιοδικές αλλαγές στη φωτεινότητα του κβάζαρ. Πέντε διαφορετικά παρατηρητήρια κατέγραψαν αυτές τις ταλαντώσεις.

«Το φως από τον PKS 2131-021 μεταβάλλεται όχι μόνο περιοδικά, αλλά και ημιτονοειδώς. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα μοτίβο που μπορούμε να παρακολουθούμε συνεχώς με την πάροδο του χρόνου» αναφέρει ο συντονιστής του προγράμματος Tony Readhead, ομότιμος καθηγητής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια (Caltech) των ΗΠΑ και επίτιμο μέλος του Ινστιτούτου Αστροφυσικής στο ΙΤΕ, ο οποίος συγκρίνει το σύστημα του πίδακα που κινείται εμπρός και πίσω με ένα ρολόι που χτυπά, όπου κάθε κύκλος αντιστοιχεί στη διετή τροχιά των μαύρων οπών.

Όπως υποστηρίζεται στην ανακοίνωση του ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας, η ανακάλυψη δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τα υψηλής ποιότητας δεδομένα από ένα μεγάλο πρόγραμμα για τη μελέτη της εκπομπής ραδιοκυμάτων από μαύρες τρύπες, το οποίο λειτουργεί από το 2008. Χρησιμοποιώντας το ραδιοτηλεσκόπιο 40 μέτρων στην κοιλάδα Owens Valley της Καλιφόρνια για τη μελέτη του τρόπου με τον οποίο οι μαύρες τρύπες μετατρέπουν το υλικό με το οποίο «τρέφονται» σε πίδακες, το πρόγραμμα αποτελεί έναν από τους βασικούς άξονες της στενής συνεργασίας μεταξύ του Caltech και της ομάδας Αστροφυσικής στο Ινστιτούτο Αστροφυσικής του ΙΤΕ και στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.

«Το να μπορείς όχι μόνο να ανακαλύψεις μια τόσο ασυνήθιστη πηγή, αλλά και να καταλάβεις τις φυσικές διεργασίες που την παράγουν, ήταν ένα από τα πιο συναρπαστικά αποτελέσματα που προέκυψαν από αυτό το πρόγραμμα».

Η ζωή είναι ένας κύκλος και όλα αλλάζουν

Έπεσα από τα σύννεφα μου λέγανε… Οι ερμηνείες πολλές για τη φράση αυτή. Μα το νόημα ένα. Έγινε αυτό που δεν περίμενες! Αλλού ήσουνα και αλλού είσαι τώρα. Άλλα στόχευες και άλλα πέτυχες… Αλλού πήγαινες και αλλού κατέληξες…

Γεννήθηκες δυνατός, ατρόμητος, γενναίος, αγνός. Έτοιμος να αντιμετωπίσεις τα πάντα. Έκανες όνειρα. Πίστευες σε εσένα. Ήσουν σίγουρος! Θα πετύχεις… Θα είσαι ευτυχισμένος…

Μα…

κάπου οι δυσκολίες, ο φόβος και η κακία σε πέτυχαν στο δρόμο. Ήθελες δεν ήθελες, έκανες πίσω το παιδί και έβαλες μπροστά του ένα τζάμι για να το προστατέψεις. Έπνιξες το θάρρος σου και έσβησες τα όνειρα… Έγινες ένα με τον κόσμο. Έβλεπες πια στον καθρέπτη έναν σαν όλους τους άλλους. Κοίταζες εσένα μα έβλεπες τους άλλους… Αυτούς που πάντα δεν ήθελες να μοιάσεις. Και εκεί χάνεις το νόημα, κουράζεσαι και πέφτεις και το αστεράκι σου προσγειώνεται απότομα και χάνει το φως του σαν να πικράθηκε τόσο πολύ που δεν θα λάμψει ποτέ ξανά. Κουράστηκε να φωτίζει… Κουράστηκε να ελπίζει…

Μα δεν τελειώνουν όλα εδώ…

Ακόμα και αν άρχισες να παίρνεις την κάτω βόλτα, υπάρχει ελπίδα να σωθείς ακόμα και την τελευταία στιγμή. Ακόμα και αν έπεσες και χτύπησες γερά, μπορείς να σηκωθείς. Η ζωή είναι δύσκολη, απρόβλεπτη και καμιά φορά σκληρή, μα η ζωή είναι ένας κύκλος. Θα έρθουν όμορφες μέρες, άσχημες μέρες, δυσκολίες, αναποδιές, αλλά γυρνάει ξανά και βρίσκεσαι και πάλι στην κορυφή με το κεφάλι ψηλά. Εκεί που δεν το καταλαβαίνεις γίνεται κάτι και σε ξαναβάζει στην πορεία σου!

Έτσι λοιπόν ακόμα και αν έμεινες αρκετό καιρό σε ένα μουντό, κρύο και αφιλόξενο μεσοδιάστημα. Αν πέρασες μια περίοδο αδράνειας ή αναζήτησης του χαμένου σου εαυτού, θα έρθει η ώρα που όλα θα τελειώσουν. Απότομα; Ξαφνικά; Με τη δική σου βοήθεια και απόφαση; Ή κατά τύχη; Σημασία έχει ότι όλα αλλάζουν… Η ζωή κάνει τον κύκλο της και εσύ θα βρεθείς και πάλι εκεί που ήσουν… Και αυτή τη φορά θα είσαι πιο δυνατός και έτοιμος. Θα ζήσεις εκεί που ανήκεις και θα είσαι τόσο αποφασισμένος που θα καθυστερήσεις τον χρόνο μέχρι να ξαναγυρίσει ο κύκλος. Τόσο πολύ δυνατός θα βγείς που ίσως και να μην σε νοιάξει αν θα ξαναγυρίσει καν! Θα είσαι έτοιμος για όλα.

Μέσα από όλες αυτές τις αναζητήσεις και τις δυσκολίες καμιά φορά όχι μόνο μαθαίνουμε τον εαυτό μας, μα μαθαίνουμε να ζούμε, να διεκδικούμε, να αντέχουμε, να πολεμάμε…

Αυτό που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάς είναι ο εαυτός σου. Αυτά που ζήταγες, που ονειρευόσουν. Τις ελπίδες σου… Τα θέλω σου… Όλα αυτά που αποτελείσαι. Τη μαγική σκόνη που συνθέτει κάθε άνθρωπο. Και βρίσκονται όλα μέσα σου. Εσύ κρατάς το κλειδί της μαγικής πόρτας. Μην φοβάσαι να την ανοίξεις. Ακόμα και αν όλα είναι μαύρα και σε κρατάνε πίσω, ακόμα και αν δεν σου έμεινε ίχνος ελπίδας, πάρε μία ανάσα και κοίτα προς τα πάνω. Θα δείς ένα φως, μια ηλιαχτίδα, πάρε μια βαθιά αναπνοή και κάνε την αρχή να αλλάξεις! Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολο, μα σίγουρα όταν φτάσεις εκεί που ήθελες θα αναρωτιέσαι γιατί περίμενες τόσο καιρό!

Και μην αφήσεις κανέναν να σου πει πως δεν μπορείς ή δεν είσαι αυτό που πιστεύεις. Ότι ονειρεύτηκες μπορείς να το κάνεις ή να το προσπαθήσεις. Όποιος σε εμποδίζει δεν έχει θέση στη ζωή σου! Και αν είσαι εσύ ο ίδιος το εμπόδιο, συγχώρεσε τον εαυτό σου και επίτρεψε του να αλλάξει… Κάνε του τη χάρη… Και η λύτρωση θα έρθει…

Μα να θυμάσαι δεν είναι όλα ιδανικά και ρόδινα. Κάποια όνειρα ίσως να είναι άπιαστα, ανύπαρκτα, άτιμα, ή να μην μας ταίριαζαν τελικά! Μην πτοηθείς. Όλοι κάνουμε λάθη. Αν δεν τα κάναμε πως θα μαθαίναμε τον εαυτό μας άλλωστε; Επιτυχία δεν είναι να κάνεις ένα προς ένα τα πράγματα που ονειρεύτηκες μα να βρείς το πραγματικό νόημα της ζωής που δεν είναι άλλο από το ταξίδι προς την ευτυχία ΣΟΥ και την δημιουργία του ιδανικού εαυτού σου … Γιατί το νόημα βρίσκεται στο πνεύμα σου και όχι στα υλικά που κέρδισες. Φτιάξε με την μαγική σου σκόνη αυτά που ονειρεύτηκες, χτίσε τον κόσμο σου και ποτέ μα ποτέ μην ξεχνάς τα όνειρα που έκανες με ανοιχτά τα μάτια.

Εγκλήματα Σκέψης

“Σε μια εποχή απάτης, το να λες την αλήθεια είναι μια επαναστατική πράξη.” Τζορτζ Όργουελ

Όταν η σκέψη θεωρείται έγκλημα από τους κρατικούς θεσμούς, οι άνθρωποι βιώνουν ΤΗΝ ΥΠΈΡΤΑΤΗ ΣΚΛΑΒΙΆ. Το άρθρο που ακολουθεί αναλύει ακριβώς αυτό. Είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο ελέγχου της ανθρωπότητας το οποίο δυστυχώς χρησιμοποιεί την ίδια τη δικαιοσύνη στην εφαρμογή του. Μία δικαιοσύνη αιχμάλωτη του κράτους και κάτω από το ναυτικό δίκαιο που αδυνατεί να τιμήσει το ίδιο το λειτούργημα της. Δυστυχώς ο πολύς κόσμος, μέσω της χειραγώγησης που έχει υποστεί, αδυνατεί να δει το πλέον εμφανές και συνεχίζει να πιστεύει στους θεσμούς που τον έχουν σκλαβώσει. Είναι μια μέγγενη στην κυριολεξία από την οποία μόνο με νόηση και προσωπική έρευνα μπορεί κάποιος να ξεφύγει.

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ, η οποία μιλάει σε μια γλώσσα της βίας, φοβάται τους πολίτες της. Αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι μια κυβέρνηση τόσο πεινασμένη για εξουσία, παρανοϊκή και φοβισμένη μήπως χάσει τον ασφυκτικό έλεγχο της εξουσίας της, ώστε συνωμοτεί για να κάνει πόλεμο σε όποιον τολμά να αμφισβητήσει την εξουσία της. Όλοι μας βρισκόμαστε σε κίνδυνο.

Τα τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τις φράσεις “εγχώριος τρομοκράτης”, “αντικυβερνητικός”, “εξτρεμιστής”, και “τρομοκράτης” για να περιγράψει οποιονδήποτε μπορεί να εμπίπτει κάπου σε ένα πολύ ευρύ φάσμα απόψεων που θα μπορούσαν να θεωρηθούν “επικίνδυνες”. Οι προεκτάσεις είναι τόσο εκτεταμένες που καθιστούν σχεδόν κάθε Αμερικανό εξτρεμιστή με λόγια, πράξεις, σκέψεις ή συσχετισμούς.

Στην τελευταία επίθεση της κυβέρνησης εναντίον όσων ασκούν κριτική στην κυβέρνηση -είτε η κριτική αυτή εκδηλώνεται με λόγια, πράξεις ή σκέψεις-, η κυβέρνηση Μπάιντεν παρομοίασε όσους μοιράζονται “ψευδείς ή παραπλανητικές αφηγήσεις και θεωρίες συνωμοσίας και άλλες μορφές παραπληροφόρησης” με τρομοκράτες. Το επόμενο μέρος είναι το καλύτερο.

Σύμφωνα με το τελευταίο τρομοκρατικό δελτίο του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, “Αυτοί οι φορείς απειλών επιδιώκουν να εντείνουν τις κοινωνικές προστριβές για να σπείρουν την διχόνοια και να υπονομεύσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στους κυβερνητικούς θεσμούς, ώστε να ενθαρρύνουν την αναταραχή, η οποία θα μπορούσε ενδεχομένως να εμπνεύσει πράξεις βίας”.

Βλέπετε, η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται αν αυτό που μοιράζεστε είναι γεγονός ή φαντασία ή κάτι ενδιάμεσο. Αυτό που την νοιάζει είναι αν αυτό που μοιράζεστε έχει την δυνατότητα να κάνει τους ανθρώπους να σκεφτούν μόνοι τους και, στην πορεία, να αμφισβητήσουν την κυβερνητική προπαγάνδα. Ετοιμαστείτε για την επόμενη φάση του πολέμου της κυβέρνησης κατά των εγκλημάτων σκέψης και των αφηγητών της αλήθειας.

Εδώ και χρόνια, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί όλα τα όπλα που διαθέτει στο τεράστιο οπλοστάσιό της -παρακολούθηση, εκτιμήσεις απειλών, κέντρα συγχώνευσης, προγράμματα προ-εγκλημάτων, νόμους για εγκλήματα μίσους, στρατιωτικοποιημένη αστυνομία, κλειδαριές, στρατιωτικό νόμο κ.λ.π.- για να στοχοποιεί πιθανούς εχθρούς του κράτους με βάση την ιδεολογία, την συμπεριφορά, τις σχέσεις τους και άλλα χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ύποπτα ή επικίνδυνα.

Για παράδειγμα, αν πιστεύετε και ασκείτε τα δικαιώματά σας βάσει του Συντάγματος (δηλαδή το δικαίωμά σας να μιλάτε ελεύθερα, να λατρεύετε ελεύθερα, να συναναστρέφεστε με ομοϊδεάτες που μοιράζονται τις πολιτικές σας απόψεις, να ασκείτε κριτική στην κυβέρνηση, να κατέχετε όπλο, να ζητάτε ένταλμα προτού σας ανακρίνουν ή σας ερευνήσουν, ή οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα θεωρείται ενδεχομένως αντικυβερνητική, ρατσιστική, φανατική, αναρχική ή κυρίαρχη), θα μπορούσατε να βρίσκεστε στην κορυφή της λίστας παρακολούθησης για τρομοκρατία από την κυβέρνηση.

Επιπλέον, όπως προειδοποιεί ένα κύριο άρθρο των New York Times, μπορεί να είστε αντικυβερνητικός εξτρεμιστής (ή αλλιώς εγχώριος τρομοκράτης) στα μάτια της αστυνομίας, αν φοβάστε ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει να κατασχέσει τα όπλα σας, αν πιστεύετε ότι η οικονομία πρόκειται να καταρρεύσει και η κυβέρνηση θα κηρύξει σύντομα στρατιωτικό νόμο ή αν επιδεικνύεται ασυνήθιστο αριθμό πολιτικών ή/και ιδεολογικών αυτοκόλλητων στο αυτοκίνητό σας.

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έκθεση του FBI, μπορεί επίσης να χαρακτηριστείτε ως απειλή κι εγχώριος τρομοκράτης αν υποστηρίζετε θεωρίες συνωμοσίας, ιδίως αν “προσπαθείτε να εξηγήσετε γεγονότα ή περιστάσεις ως αποτέλεσμα μιας ομάδας παραγόντων που εργάζονται μυστικά για να επωφεληθούν οι ίδιοι εις βάρος άλλων και συνήθως έρχονται σε αντίθεση με τις επίσημες ή επικρατούσες εξηγήσεις των γεγονότων”. Με άλλα λόγια, αν τολμήσετε να υποστηρίξετε οποιεσδήποτε απόψεις που είναι αντίθετες με αυτές της κυβέρνησης, μπορεί κάλλιστα να θεωρηθείτε ύποπτοι ως εγχώριοι τρομοκράτες και να αντιμετωπιστείτε αναλόγως.

Αυτή η τελευταία κυβερνητική ομοβροντία κατά των καταναλωτών και των διανομέων της “παραπληροφόρησης και της κακής πληροφόρησης” διευρύνει το δίχτυ ώστε να συμπεριλάβει δυνητικά οποιονδήποτε εκτίθεται σε ιδέες που έρχονται σε αντίθεση με την επίσημη κυβερνητική αφήγηση. Δεν χρειάζεται να είσαι ένας Joe Rogan που αμφισβητεί το COVID-19 για να σε φωνάξουν, να σε ακυρώσουν και να σε κατατάξουν ως εξτρεμιστή. Υπάρχει ένα ολόκληρο φάσμα συμπεριφορών που κυμαίνεται από εγκλήματα σκέψης και ρητορική μίσους μέχρι καταγγελίες που πληρούν τις προϋποθέσεις για δίωξη (και καταδίκη) από το Βαθύ Κράτος.

Το να κάνετε απλά like ή να μοιραστείτε αυτό το άρθρο στο Facebook, να το κάνετε retweet στο Twitter, ή απλώς να το διαβάσετε ή οποιοδήποτε άλλο άρθρο σχετίζεται με κυβερνητικά αδικήματα, παρακολούθηση, αστυνομικά παραπτώματα ή πολιτικές ελευθερίες μπορεί να είναι αρκετό για να σας κατηγοριοποιήσει ως ένα συγκεκριμένο είδος ατόμου με συγκεκριμένα ενδιαφέροντα που αντανακλούν ένα συγκεκριμένο είδος νοοτροπίας που μπορεί να σας οδηγήσει να συμμετάσχετε σε συγκεκριμένα είδη δραστηριοτήτων και, ως εκ τούτου, να σας βάλει στο στόχαστρο μιας κυβερνητικής έρευνας ως πιθανό ταραχοποιό ή αλλιώς εγχώριο εξτρεμιστή.

Οι πιθανότητες είναι, όπως αναφέρει η Washington Post, να σας έχει ήδη αποδοθεί μια χρωματική κωδικοποιημένη βαθμολογία απειλής -πράσινη, κίτρινη ή κόκκινη- ώστε η αστυνομία να είναι προϊδεασμένη για την πιθανή τάση σας να γίνετε ταραξίας ανάλογα με το αν έχετε κάνει καριέρα στο στρατό, αν έχετε δημοσιεύσει ένα σχόλιο που θεωρείται απειλητικό στο Facebook, αν πάσχετε από μια συγκεκριμένη ιατρική πάθηση ή αν γνωρίζετε κάποιον που γνωρίζει κάποιον που μπορεί να έχει διαπράξει κάποιο έγκλημα.

Με άλλα λόγια, μπορεί να είστε ήδη χαρακτηρισμένος ως δυνητικά αντικυβερνητικός σε μια κυβερνητική βάση δεδομένων κάπου -για παράδειγμα, στο Main Core- που εντοπίζει και παρακολουθεί άτομα που δεν είναι διατεθειμένα να βαδίσουν πιστά στις επιταγές του αστυνομικού κράτους.

Όπως ανέφερε το The Intercept, το FBI, η CIA, η NSA και άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες έχουν επενδύσει όλο και περισσότερο σε εταιρικές τεχνολογίες παρακολούθησης που μπορούν να εξορύξουν συνταγματικά προστατευόμενη ομιλία σε πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook, το Twitter και το Instagram, προκειμένου να εντοπίσουν πιθανούς εξτρεμιστές και να προβλέψουν ποιοι θα μπορούσαν να προβούν σε μελλοντικές πράξεις αντικυβερνητικής συμπεριφοράς.

Εκεί που πολλοί Αμερικανοί κάνουν λάθος είναι στο να υποθέτουν αφελώς ότι πρέπει να κάνεις κάτι παράνομο ή επιβλαβές για να σε επισημάνουν και να σε στοχοποιήσουν για κάποια μορφή παρέμβασης ή κράτησης.

Στην πραγματικότητα, το μόνο που χρειάζεται να κάνετε στις μέρες μας για να καταλήξετε σε μια κυβερνητική λίστα παρακολούθησης ή να υποβληθείτε σε αυξημένο έλεγχο είναι να χρησιμοποιήσετε ορισμένες λέξεις-κλειδιά (όπως σύννεφο, χοιρινό και πειρατές), να σερφάρετε στο διαδίκτυο, να επικοινωνήσετε με κινητό τηλέφωνο, να κουτσαίνετε ή να τραυλίζετε, να οδηγήσετε αυτοκίνητο, να μείνετε σε ξενοδοχείο, να παρακολουθήσετε μια πολιτική συγκέντρωση, να εκφραστείτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να φανείτε ψυχικά άρρωστοι, να υπηρετήσετε στο στρατό, να διαφωνήσετε με έναν αξιωματούχο των αρχών επιβολής του νόμου, να δηλώσετε ασθένεια στη δουλειά σας, να αγοράσετε υλικά σε κατάστημα με είδη σιδηρικών, να κάνετε μαθήματα πτήσης ή βαρκάδας, να φανείτε ύποπτοι, να φαίνεστε μπερδεμένοι ή νευρικοί, να χοροπηδάτε ή να σφυρίζετε ή να μυρίζετε άσχημα, να σας δουν δημοσίως να κρατάτε ένα παιδικό όπλο ή οτιδήποτε μοιάζει ελάχιστα με όπλο (όπως ένα ακροφύσιο νερού ή ένα τηλεχειριστήριο ή ένα μπαστούνι για περπάτημα), να κοιτάτε επίμονα έναν αστυνομικό, να αμφισβητείτε την κυβερνητική εξουσία ή να φαίνεστε ότι είστε υπέρ των όπλων ή της ελευθερίας.

Και στο άλλο άκρο του φάσματος υπάρχουν εκείνοι, όπως ο Julian Assange, για παράδειγμα, που αποκαλύπτουν κυβερνητικές παραβάσεις που είναι μέσα στο δικαίωμα του κοινού να γνωρίζει.

Ο Ασάνζ, ο ιδρυτής του WikiLeaks -ενός ιστότοπου που δημοσίευσε μυστικές πληροφορίες, διαρροές ειδήσεων και απόρρητα μέσα από ανώνυμες πηγές- συνελήφθη στις 11 Απριλίου 2019 με την κατηγορία ότι βοήθησε την αναλύτρια πληροφοριών του αμερικανικού στρατού Τσέλσι Μάνινγκ να αποκτήσει πρόσβαση και να διαρρεύσει περισσότερα από 700.000 απόρρητα στρατιωτικά έγγραφα που παρουσιάζουν την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τον στρατό της ως απερίσκεπτη, ανεύθυνη και υπεύθυνη για χιλιάδες θανάτους αμάχων.

Μεταξύ του υλικού που διέρρευσε η Μάνινγκ περιλαμβάνονταν το βίντεο Collateral Murder (Απρίλιος 2010), τα αρχεία του πολέμου στο Αφγανιστάν (Ιούλιος 2010), τα αρχεία του πολέμου στο Ιράκ (Οκτώβριος 2010), ένα τέταρτο του εκατομμυρίου διπλωματικών τηλεγραφημάτων (Νοέμβριος 2010) και τα αρχεία του Γκουαντάναμο (Απρίλιος 2011).

Η διαρροή Collateral Murder περιλάμβανε βίντεο από το οπτικό πεδίο δύο αμερικανικών ελικοπτέρων AH-64 Apache που συμμετείχαν σε μια σειρά επιθέσεων αέρος-εδάφους, ενώ το πλήρωμα του αεροσκάφους γελούσε με κάποια από τα θύματα. Μεταξύ των θυμάτων ήταν δύο ανταποκριτές του Reuters που πυροβολήθηκαν αφού οι κάμερές τους πέρασαν για όπλα και ένας οδηγός που σταμάτησε για να βοηθήσει έναν από τους δημοσιογράφους. Τα δύο παιδιά του οδηγού, τα οποία έτυχε να βρίσκονται στο φορτηγάκι την στιγμή που δέχθηκε τα πυρά των αμερικανικών δυνάμεων, υπέστησαν σοβαρά τραύματα.

Με αληθινό οργουελικό τρόπο, η κυβέρνηση θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι ο Ασάνζ και ο Μάνινγκ είναι οι πραγματικοί εγκληματίες που τόλμησαν να αποκαλύψουν το βρώμικο υπογάστριο της πολεμικής μηχανής.

Από την σύλληψή του τον Απρίλιο του 2019, ο Ασάνζ είναι κλειδωμένος σε βρετανική φυλακή υψίστης ασφαλείας -σε απομόνωση έως και 23 ώρες την ημέρα- εν αναμονή της έκδοσής του στις ΗΠΑ, όπου, αν καταδικαστεί, θα μπορούσε να καταδικαστεί σε 175 χρόνια φυλάκισης. Έτσι αντιμετωπίζει το αστυνομικό κράτος εκείνους που αμφισβητούν την ασφυκτική εξουσία του.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση φοβάται τους πολίτες που σκέφτονται μόνοι τους. Διότι ένας πολίτης που σκέφτεται μόνος του είναι ένας πολίτης που είναι ενημερωμένος, δεσμευμένος και προετοιμασμένος να θέσει την κυβέρνηση προ των ευθυνών της για την τήρηση του κράτους δικαίου, το οποίο μεταφράζεται σε κυβερνητική διαφάνεια και λογοδοσία.

Εξάλλου, είμαστε πολίτες, όχι υπήκοοι. (;)

Για όσους δεν κατανοούν πλήρως την διάκριση μεταξύ των δύο και γιατί η διαφάνεια είναι τόσο ζωτικής σημασίας για μια υγιή συνταγματική κυβέρνηση, ο Manning το εξηγεί καλά:

Όταν η ελευθερία της πληροφόρησης και η διαφάνεια καταπνίγονται, τότε συχνά λαμβάνονται κακές αποφάσεις και συμβαίνουν συγκλονιστικές τραγωδίες – πολύ συχνά σε κλίμακα που κόβει την ανάσα και μπορεί να αφήσει τις κοινωνίες να αναρωτιούνται: Πώς συνέβη αυτό; Πιστεύω ότι όταν το κοινό στερείται ακόμη και της πιο θεμελιώδους πρόσβασης στο τι κάνουν οι κυβερνήσεις και οι στρατοί του στο όνομά του, τότε παύει να συμμετέχει στην πράξη της ιδιότητας του πολίτη. Υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ των πολιτών, οι οποίοι έχουν δικαιώματα και προνόμια που προστατεύονται από το κράτος, και των υπηκόων, οι οποίοι βρίσκονται υπό τον πλήρη έλεγχο και την εξουσία του κράτους.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Πρώτη Τροπολογία είναι τόσο κρίσιμη. Δίνει στους πολίτες το δικαίωμα να μιλούν ελεύθερα, να διαμαρτύρονται ειρηνικά, να εκθέτουν κυβερνητικά παραπτώματα και να ασκούν κριτική στην κυβέρνηση χωρίς το φόβο της σύλληψης, της απομόνωσης ή οποιασδήποτε άλλης τιμωρίας που έχει επιβληθεί σε πληροφοριοδότες όπως ο Έντουαρντ Σνόουντεν, ο Ασάνζ και ο Μάνινγκ.

Η πρόκληση είναι να καταστήσουμε την κυβέρνηση υπεύθυνη για την τήρηση του νόμου.

Πριν από λίγο περισσότερο από 50 χρόνια, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε με απόφαση 6-3 στην υπόθεση Ηνωμένες Πολιτείες κατά Washington Post Co. να εμποδίσει τις προσπάθειες της κυβέρνησης Νίξον να χρησιμοποιήσει ισχυρισμούς περί εθνικής ασφάλειας για να εμποδίσει την Washington Post και τους New York Times να δημοσιεύσουν μυστικά έγγραφα του Πενταγώνου σχετικά με το πώς η Αμερική πήγε στον πόλεμο στο Βιετνάμ.

Όπως παρατήρησε ο δικαστής William O. Douglas σχετικά με την απόφαση, “Ο Τύπος προστατεύθηκε ώστε να μπορεί να αποκαλύπτει τα μυστικά της κυβέρνησης και να ενημερώνει τον λαό. Μόνο ένας ελεύθερος και απεριόριστος Τύπος μπορεί να αποκαλύψει αποτελεσματικά την εξαπάτηση της κυβέρνησης. Και ύψιστη μεταξύ των ευθυνών ενός ελεύθερου Τύπου είναι η υποχρέωση να εμποδίζει οποιοδήποτε τμήμα της κυβέρνησης να εξαπατά τον λαό και να τον στέλνει σε μακρινές χώρες για να πεθάνει από ξένο πυρετό και ξένα σκάγια και οβίδες”.

Προχωράμε γρήγορα στο σήμερα και γινόμαστε μάρτυρες μιας ακόμη αναμέτρησης, αυτή την φορά μεταξύ του Ασάνζ και του Βαθέος Κράτους, η οποία αντιπαραθέτει το δικαίωμα του λαού να γνωρίζει για τις κυβερνητικές παραβάσεις με την ισχύ του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος.

Ωστόσο, δεν πρόκειται απλώς για το αν οι πληροφοριοδότες και οι δημοσιογράφοι ανήκουν σε προστατευόμενη κατηγορία σύμφωνα με το Σύνταγμα. Είναι μια συζήτηση για το πόσο καιρό “εμείς, ο λαός”, θα παραμείνουμε μια προστατευόμενη κατηγορία σύμφωνα με το Σύνταγμα.

Ακολουθώντας την τρέχουσα πορεία, δεν θα περάσει πολύς καιρός μέχρι όποιος πιστεύει ότι η κυβέρνηση πρέπει να λογοδοτεί, να χαρακτηρίζεται “εξτρεμιστής”, να υποβιβάζεται σε μια κατώτερη τάξη που δεν ταιριάζει, να παρακολουθείται συνεχώς και να συλλαμβάνεται όταν η κυβέρνηση το κρίνει απαραίτητο. Είμαστε σχεδόν σε αυτό το σημείο τώρα. Τελικά, όλοι θα είμαστε εν δυνάμει ύποπτοι, τρομοκράτες και παραβάτες του νόμου στα μάτια της κυβέρνησης.

Η κομματική πολιτική δεν έχει καμία θέση σε αυτή την συζήτηση: Οι Αμερικανοί όλων των αποχρώσεων καλά θα κάνουν να θυμούνται ότι εκείνοι που αμφισβητούν τα κίνητρα της κυβέρνησης αποτελούν τον απαραίτητο αντίποδα σε εκείνους που ακολουθούν τυφλά εκεί που οι πολιτικοί επιλέγουν να οδηγήσουν. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με κάθε κριτική της κυβέρνησης, αλλά πρέπει να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα όλων των ατόμων να μιλούν ελεύθερα χωρίς το φόβο της τιμωρίας ή της απειλής της εξορία.

Ποτέ μην ξεχνάτε: αυτό που θέλουν οι αρχιτέκτονες του αστυνομικού κράτους είναι υποταγμένοι, πειθήνιοι, συνεργάσιμοι, υπάκουοι, πράοι πολίτες που δεν αντιμιλούν, δεν αμφισβητούν την κυβερνητική εξουσία, δεν μιλούν κατά της κυβερνητικής παραβατικότητας και δεν ξεφεύγουν από την γραμμή.

Αυτό που προστατεύει η Πρώτη Τροπολογία -και που απαιτεί μια υγιής συνταγματική δημοκρατία- είναι πολίτες που ασκούν συστηματικά το δικαίωμά τους να λένε την αλήθεια στην εξουσία. Το δικαίωμα να μιλάει κανείς κατά των κυβερνητικών αδικημάτων είναι η πεμπτουσία της ελευθερίας.

Όπως ξεκαθαρίζω στο βιβλίο μου “Battlefield America: The War on the American People” και στο μυθιστορηματικό αντίστοιχό του “The Erik Blair Diaries”, για άλλη μια φορά, βρισκόμαστε να ξαναζούμε το 1984 του George Orwell, το οποίο περιέγραφε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες πώς οι ολοκληρωτικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν την δύναμη της γλώσσας για να χειραγωγούν τις μάζες.

Στο δυστοπικό όραμα του Όργουελ για το μέλλον, ο Μεγάλος Αδελφός καταργεί όλες τις ανεπιθύμητες και περιττές λέξεις και έννοιες, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να ξαναγράφει συστηματικά την ιστορία και να τιμωρεί τα “εγκλήματα σκέψης“.

Σαν τους σημερινούς λογοκριτές των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και τα αστυνομικά τμήματα προ-εγκλημάτων, η Αστυνομία Σκέψης του Όργουελ χρησιμεύει ως τα μάτια και τα αυτιά του Μεγάλου Αδελφού, ενώ οι άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες πλασάρουν τις οικονομικές υποθέσεις (δελτίο και πείνα), τον νόμο και την τάξη (βασανιστήρια και πλύση εγκεφάλου) και τις ειδήσεις, την ψυχαγωγία, την εκπαίδευση και την τέχνη (προπαγάνδα).

Ο Μεγάλος Αδελφός του Όργουελ στηρίζεται στην Newspeak για να εξαλείψει ανεπιθύμητες λέξεις, να απογυμνώσει λέξεις όπως αυτές που παρέμειναν από ανορθόδοξα νοήματα και να καταστήσει εντελώς περιττή την ανεξάρτητη, μη εγκεκριμένη από την κυβέρνηση σκέψη.

Εκεί που βρισκόμαστε τώρα είναι στο μεταίχμιο της OldSpeak (όπου οι λέξεις έχουν νοήματα και οι ιδέες μπορεί να είναι επικίνδυνες) και της Newspeak (όπου επιτρέπεται μόνο ό,τι είναι “ασφαλές” και “αποδεκτό” από την πλειοψηφία). Η ελίτ της εξουσίας έχει καταστήσει σαφείς τις προθέσεις της: θα κυνηγήσει και θα διώξει κάθε λέξη, σκέψη και έκφραση που αμφισβητεί την εξουσία της.

***

Έχουμε γράψει επανειλημμένως στο εδώ στον Ερεβοκτόνο αλλά πως μπορείς να γίνεις Αιτία (Δύναμη) και να μην σε ακουμπάνε αυτά τα δυστοπικά μέτρα είναι απαραίτητο να διευρύνεις την οπτική και τον ορίζοντα του ΝΟΥ σου (όχι του μυαλού). Να βάλεις στην ζωή σου, Ποιότητα κι Αισθητική. Αυτά τα στοιχεία στα προσφέρουν πλούσια και σε αφθονία η υψηλή καλλιτεχνία κάθε είδους, όπως και τα περίχωρα κάθε οριακά κλειστού κύκλου. Ζώντας έξω από το κουτί, έξω από τις σκιές στον τοίχο μπορείς (κατά μονάς) να κερδίσεις το παιχνίδι και του ελέγχου σκέψης αλλά και να ζήσεις σαν ανεξάρτητος άνθρωπος. Δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να το κατορθώσεις, αν το “εγώ” σου το ‘χεις υπό έλεγχο.