Αίνιγμα

Τι είναι αυτό που θέλει το ένα και δεν θέλει το άλλο;
Γιατί του αρέσει να ξημερώνει εδώ και όχι εκεί;
Γιατί στρώνει εδώ και όχι εκεί;
Γιατί έχουμε πάντα ένα αγκάθι μ’ αυτούς;
Είναι στη φύση μας να μην μπορούμε να δεχτούμε κάτι ολόκληρο και καθαρό ή μήπως αυτοί οι ίδιοι έχουν κάτι αχώνευτο, κάτι μισό, κάτι ενοχλητικό;
Γιατί δεν αντέχει η μύτη μας τη μυρωδιά τους, το άρωμά τους;
Γιατί δεν θέλουμε την καλημέρα τους;
Γιατί το πέτο μας δεν κρατάει το τριαντάφυλλό τους;
Γιατί κλωτσάει η καλή κουβέντα στα χείλη μας;
Γιατί τσούζει το μάτι μας καθώς τους βλέπει να έρχονται;
Γιατί βουίζει το αυτί μας;
Τι κουβαλάνε, τι φέρνουν μαζί τους;
Τι γρουσουζιές, τι φαρμάκια, τι ξύδια, τι φίδια, τι αρρώστιες, τι αρμύρες, τι πλημμύρες;
Γιατί στρίβουμε; Γιατί τρέχουμε;
Γιατί οι δρόμοι μας δεν θέλουν να βγουν, να πάνε, να πέσουν πάνω τους.
Γιατί τα σχέδιά μας, δεν θέλουν τον αέρα τους;
Τι είναι αυτό που μας παίρνει τη χαρά, το κέφι, όταν στέκονται δίπλα μας; Γιατί δεν ανοίγουν τα παράθυρά μας, γιατί κλείνουν οι πόρτες μας;
Γιατί οι σκάλες μας δεν ανεβαίνουν;
Γιατί δυστροπούν τα φιλιά μας;
Γιατί με κάποιους άλλους είναι αλλιώς;
Γιατί όλα είναι ορθάνοικτα; Όλα μπαίνουν, βγαίνουν, κελαηδούν, ταιριάζουν και ομορφαίνουν;
Γιατί αρκεί να τους δούμε μόνο και μόνο και όλα αλλάζουν, όλα ανθίζουν. Χείλη, μάτια, λόγια, μέτωπο, πατούσες, αγκαλιές, αναπνοή.
Γιατί τους θέλουμε στο θρανίο μας, στην ομάδα μας, στα χρώματά μας, συνοδηγούς στα ταξίδια μας, γέλιο στα αστεία μας, δάκρυ στον πόνο μας;
Γιατί με αυτούς ανάβει αμέσως το πράσινο και βγαίνει η θάλασσα, η αμμουδιά, το παιχνίδι, το γήπεδα μπροστά μας;
Γιατί το μήλο μοιράζεται, δαγκώνεται, κόβεται στη μέση;
Γιατί το ρούχο, το παπούτσι, η αγκαλιά, ταιριάζει, είναι το νούμερό μας;
Γιατί το μεγαλύτερο κομμάτι, την πρώτη και την τελευταία μπουκιά τη δίνει η ψυχή μας σ’ αυτούς;
Γιατί κρατάει το ψυγείο, το γλυκό, το βούτυρο, το παγωτό, το μανταρινί;
Γιατί για τους άλλους δεν έχει τίποτα, έχουν όλα λήξει, όλα είναι μπαγιάτικα και ξερά;
Γιατί καμιά ιστορία δεν βγαίνει από το στόμα μας, ενώ με τους άλλους δεν λέει να σταματήσει το αηδονάκι στα χείλη μας;
Τι είναι αυτό που είναι πέρα και πάνω απ’ όλα αυτά, το ξέρουμε μόνο όταν δεν μας ρωτάνε, και δεν το ξέρουμε όταν μας ρωτάνε;

Η επιλογή του θυμού κλιμακώνει το θυμό

«Εκείνος που σε θυμώνει, σε κατακτά» Elisabeth Kenny

Ο θυμός με το θυμικό έχουν την ίδια ρίζα και προέρχονται από την αρχαία λέξη ‘θυμός’ που σημαίνει ψυχή. Ο όρος θυμικόν χρησιμοποιήθηκε στην ψυχολογία ως όρος ευρέως περιεχομένου, για να καλύψει όλα εκείνα τα βιώματα στα οποία υπάρχει συναισθηματικός τόνος οποιουδήποτε χαρακτήρα
Αν συμβολίζαμε το θυμικό ως ένα σάκο μέσα στον οποίο υπάρχουν όλα τα συναισθήματα, κομμάτι του σάκου και μάλιστα πολύ δυνατό θα ήταν και ο θυμός, διότι είναι ένα πανίσχυρο συναίσθημα που συνδέεται με καταστάσεις οργής, άγχους και επιθετικότητας.

Σπάνια νιώθουμε θυμό χωρίς να νιώθουμε πληγωμένοι (προσβεβλημένοι) σε κάποιο βαθμό και σπάνια νιώθουμε πληγωμένοι ψυχικά χωρίς να νιώθουμε θυμό γι’ αυτό που προκάλεσε τον πόνο. Μερικές φορές απλά και μόνο η απειλή του να πληγωθούμε ή να ντροπιαστούμε μπορεί να πυροδοτήσει το συναίσθημα του θυμού.

Όλες οι εμπειρίες των διαπροσωπικών σχέσεων που μας υποτιμούν, μας ντροπιάζουν, μας πληγώνουν, μας τραυματίζουν ψυχικά, μας μειώνουν, μας κάνουν να νιώθουμε θυμό. Αν ακόμα αντιληφθούμε ότι στα παραπάνω κρύβεται μια σκοπιμότητα εις βάρος μας τότε θα νιώσουμε περισσότερο θυμό και ή θα τον στρέψουμε ανοιχτά σε αυτόν που μας τον προκάλεσε ή θα τον στρέψουμε σε μας τους ίδιους ή σε κάποιους άλλους.

Ο καθένας μας ξέρει για τον εαυτό του αν είναι ο άνθρωπος που συσσωρεύει το θυμό του για πολύ καιρό, για βδομάδες ή χρόνια ή είναι ο τύπος που εκρήγνυται εκείνη τη στιγμή και σε δέκα λεπτά δεν μπορεί να κατανοήσει πως έχασε τόσο πολύ τον έλεγχο.

Ο Θυμός, είναι ο χειρότερος τρόπος για να ηρεμήσουμε. Ο θυμός είναι ένα αρνητικό συναίσθημα γνωστό σε όλους μας και συχνά επιλεγόμενο. Γεμίζει το μυαλό με μονολόγους και πειστικά επιχειρήματα αυτό-δικαίωσης. Όσο περισσότερο σκεφτόμαστε τι μας θύμωσε, τόσο πιο πολλοί “καλοί λόγοι” εφευρίσκουμε.
Το γέλιο είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να σκεφτούμε την κατάσταση που μας θύμωσε. Γελάστε με το γελοίο της κατάστασης. Συνήθως ο θυμός προκύπτει από την αίσθηση “κινδυνεύω”, σημάδι απειλής – συχνά συμβολικής – για το Εγώ, την “αξιοπρέπεια” την “αυτοεκτίμηση”.
Η επιλογή του θυμού κλιμακώνει το θυμό. Αν μιλήσετε χαμηλόφωνα, αν ο τόνος της φωνής είναι χαμηλός, είναι αδύνατον να συνεχίσετε να είστε θυμωμένος. Είναι πολύ σημαντικό είναι να λύνει κανείς μια διαφορά χρησιμοποιώντας μέτριο τόνο φωνής και κατάλληλες λέξεις που δεν αναστατώνουν ή δεν ενεργοποιούν στον άλλον ένταση και θυμό.

Όλη η ιστορία του Μίκυ Μάους

Ξέρατε ότι ο Μίκυ στην πρώτη έκδοσή του ήταν κουνέλι;
Ανθρωπόμορφο ποντίκι, σύμβολο της Disney και μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες παγκοσμίως. Δημιουργός του, ο Γουόλτ Ντίσνεϊ, που εμψύχωνε με τη φωνή του τον Μίκυ στα πρώτα του βήματα.
Ιστορία της δημιουργίας του: Ο Μίκυ Μάους οφείλει κατά κάποιο τρόπο την ύπαρξή του σε ένα… κουνέλι. Τα αδέρφια Disney εργάζονταν το 1927 στην Universal Pictures, όταν ο Walt δημιούργησε ένα καρτούν, το οποίο ονόμασε Oswald the Lucky Rabbit. Ο συμπαθέστατος κούνελος έγινε αμέσως hit στις ΗΠΑ και η Universal κυκλοφόρησε μια σειρά από κινούμενα σχέδια. Όταν ο Disney πήγε την επόμενη χρονιά για να διαπραγματευτεί ένα καινούργιο συμβόλαιο με την εταιρία, πίστευε ότι η Universal θα του έκανε όλα τα χατίρια λόγω ακριβώς της μεγάλης επιτυχίας του Oswald. Αντί για αυτό όμως, οι εργοδότες του απέλυσαν όλους τους βοηθούς του Walt και πρόσφεραν στον ίδιο μια νέα συμφωνία με μειωμένες αποδοχές.
Ο Disney αρνήθηκε και μαζί με τον Ub Iwerks, τον μοναδικό σχεδιαστή που του έμεινε πιστός, επέστρεψε στη δουλειά ψάχνοντας καινούργιες ιδέες. Με τη βοήθεια του Αμπ, άρχισαν σιγά σιγά να αλλάζουν τη φυσιογνωμία του Oswald, μετατρέποντας τελικά το κουνέλι σε ένα ποντίκι με το όνομα Μόρτιμερ. Η κάθετα αντίθετη γνώμη της κυρίας Λίλιαν Ντίσνεϊ, άλλαξε πολύ γρήγορα το Μόρτιμερ σε Μίκυ και έτσι γεννήθηκε το κορυφαίο δημιούργημα του Walt.
Οι πρώτες δυο ταινίες κινούμενων σχεδίων του Μίκυ δεν είχαν μεγάλη απήχηση, όμως η τρίτη, το «Steamboat Willie» έσπασε κυριολεκτικά τα ταμεία. Η πρεμιέρα έγινε στις 18 Νοεμβρίου του 1928 στο κινηματοθέατρο «Colony» της Νέας Υόρκης και ήταν το πρώτο καρτούν στην ιστορία με ήχο: συγχρονισμένη μουσική και ηχητικά εφέ.

Στο τέλος της χρονιάς ο Μίκυ είχε προλάβει να γίνει εθνικός ήρωας σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική και ο πανέξυπνος Walt δημιούργησε λίγο αργότερα το Mickey Mouse Club, ένα φαν κλαμπ για πιτσιρίκια, ενώ παράλληλα άρχισε να δουλεύει πάνω στο μάρκετινγκ, σχεδιάζοντας και κατασκευάζοντας διάφορα προϊόντα με σήμα κατατεθέν το διάσημο ποντίκι του. Το 1930 ο Μίκυ αναδείχθηκε ως ο δημοφιλέστερος πρωταγωνιστής κινουμένων σχεδίων και το 1934 – μόλις 6 χρόνια μετά το ντεμπούτο του – έσπασε ένα ακόμα ρεκόρ, λαμβάνοντας τα περισσότερα γράμματα θαυμαστών από οποιονδήποτε άλλο σταρ του Χόλυγουντ.
Στα τέλη του 1929 η King Features Syndicate του μεγιστάνα του Τύπου Randolph Hearst, προσέγγισε τον Disney, ζητώντας του την άδεια να κυκλοφορήσει κόμικς με τον Μίκυ Μάους σε εφημερίδες και περιοδικά. Ο Ντίσνεϊ δέχτηκε και στις 13 Ιανουαρίου του 1930 η «New York Mirror» δημοσίευσε το πρώτο comic strip, πάνω σε σενάριο του ίδιου του Walt και σχέδια του Ub Iwerks. Λίγο αργότερα, ένας άλλος σχεδιαστής καρτούν, ο Floyd Gottfredson, διαδέχτηκε τον Αμπ και συνέδεσε το όνομά του με τη σημερινή, εξελιγμένη μορφή του Μίκυ, αλλά και τη σταδιακή εμφάνιση όλων των φίλων του, δηλαδή της Μίνι, του Γκούφυ, του Πλούτο, του Οράτιου, της Κλάραμπελ, του Μαύρου Πιτ κλπ.
Μέσα στην επόμενη δεκαετία, ο Μίκυ πρωταγωνίστησε σε 91 ταινίες και προτάθηκε για τρία Όσκαρ, ενώ το 1932 η Ακαδημία απένειμε ένα ειδικό Όσκαρ στον Ντίσνεϊ για τη δημιουργία του. Ο Γκότφρεντσον συνέχισε να σχεδιάζει τα κόμικς του Μίκυ για 45 χρόνια, μέχρι το 1975, όταν και παραχώρησε τη θέση του στον Ρόμαν Αραμπούλα.
Ο Μίκυ έγινε ο πρώτος ήρωας κινουμένων σχεδίων που απέκτησε το δικό του αστέρι στο περίφημο Πεζοδρόμιο της Φήμης (Walk of Fame) στο Χόλυγουντ. Η τελετή έγινε στις 18 Νοεμβρίου 1978, ανήμερα των πεντηκοστών του γενεθλίων. Το αστέρι του Μίκυ βρίσκεται στη διεύθυνση: 6925 Hollywood Blvd. Για δεκαετίες ο Μίκυ Μάους μονομάχησε σκληρά με τον Μπαγκς Μπάνι της Warner για τον τίτλο του πιο δημοφιλούς ήρωα των κινουμένων σχεδίων. Το 1988 οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι τα βρήκαν και πρωταγωνίστησαν στην ταινία του Ρόμπερτ Ζεμέκις ”Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ”.
Ο Μίκυ Μάους είναι για κάποιους το σύμβολο της αμερικανικής αισιοδοξίας, επινοητικότητας και ενεργητικότητας, ενώ για κάποιους άλλους, ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά του αμερικάνικου πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Η αμερικάνικη αντεργκράουντ κουλτούρα τον χρησιμοποίησε ως αντιήρωα στην ταινία Ο Μίκυ Μάους στο Βιετνάμ (1968).
Ο Μίκυ στην Ελλάδα: H πρώτη εμφάνιση του Μίκυ Mάους στην Ελλάδα έγινε το 1931, στο εξώφυλλο του περιοδικού «Παιδικός Κόσμος». Το 1935 ένα άλλο περιοδικό, η εβδομαδιαία «Παιδική Εγκυκλοπαίδεια», έβαλε δίπλα στον Μίκυ Μάους τον Καραγκιόζη, ενώ τη δεκαετία του ’50 κυκλοφόρησαν παράνομα ιστορίες των ηρώων του Ντίσνεϊ στο περιοδικό «Γέλιο και Χαρά». Η Walt Disney Company μήνυσε τον Οίκο Πεχλιβανίδη για παράβαση του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων και η έκδοση διακόπηκε.
Στις αρχές του 1966 ο εκδότης Ευάγγελος Τερζόπουλος εξασφάλισε την άδεια για τη δημοσίευση κόμικς με τους ήρωες του Ντίσνεϋ και την 1η Ιουλίου της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος 52 σελίδων με τίτλο «Στις πηγές των Μογγόλων» και τιμή 3 δραχμές. Τον Νοέμβριο του 2004 η ελληνική έκδοση του Μίκυ Μάους συμπλήρωσε 2000 τεύχη, κυκλοφορώντας έναν επετειακό τόμο 516 σελίδων. Κάτι ανάλογο συνέβη και το 2006, όταν συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την 1η κυκλοφορία, με ακόμα έναν συλλεκτικό τόμο 548 σελίδων.
Τα περίεργα του Mickey Mouse:
• Η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων του Μίκυ ολοκληρώθηκε μέσα σε μόλις δυο εβδομάδες. Ο Ub Iwerks κατέρριψε ένα απίστευτο ρεκόρ: παρέδωσε 700 σχέδια για το φιλμ μέσα σε μια μέρα, κατά μέσο όρο δηλαδή ολοκλήρωνε ένα σκίτσο κάθε λεπτό!
• Ο Φλόιντ Γκότφρεντσον, ο υπεύθυνος για τη σημερινή εμφάνιση του Μίκυ, έμαθε σχέδιο για κόμικς δια αλληλογραφίας!
• Ο Walt Disney έδωσε φωνή στον Μίκυ μέχρι το 1946. Τη σκυτάλη πήρε ο Jim McDonald για τις επόμενες τρεις δεκαετίες και όταν αποσύρθηκε, ανέλαβε ο Wayne Allwine, που συνεχίζει μέχρι σήμερα.
• Ο Μίκυ Μάους μαζί με τον Σνούπι του Tσαρλς Σουλτζ, θεωρούνται οι δυο φιγούρες με την μεγαλύτερη εμπορική εκμετάλλευση.
• Το βιογραφικό του Mίκυ Mάους περιλαμβάνει μέχρι σήμερα 120 ταινίες και χιλιάδες εικονογραφημένες ιστορίες. H πλειονότητα των ταινιών του (87) έγιναν τη δεκαετία του ’30. Ανάμεσα στο «Simple Things» (1953) και το «Mickey’s Christmas Carol» (1983), μεσολάβησαν 30 ολόκληρα χρόνια.
• Οι πρώτες δυο ταινίες του Μίκυ Μάους κόστισαν στο στούντιο του Walt Disney 2.500 δολάρια η καθεμία.
• Το πρώτο ρολόι χειρός με τον Μίκυ στο καντράν κατασκευάστηκε το 1933 από την εταιρία Ingersoll Waterbury. Στο πίσω μέρος αναγραφόταν «Mickey Mouse Ingersoll» και κόστιζε 3.75 δολάρια, αλλά αμέσως η τεράστια ζήτηση έριξε την τιμή στα 2.75.
• Η εγκυκλοπαίδεια «Britannica» εισήγαγε το 1934 στο λεξικό της το λήμμα Mickey Mouse.
• Το τελευταίο ασπρόμαυρο φιλμ του Μίκυ Μάους, το «Mickey’s Kangaroo», προβλήθηκε στις 13 Απριλίου του 1935. Λίγο νωρίτερα είχε κάνει πρεμιέρα η πρώτη έγχρωμη ταινία του Μίκυ με τίτλο «The Band Concert» (13 Απριλίου 1935).
• Το 1935, η Κοινωνία των Εθνών (προπομπός του ΟΗΕ), απένειμε στον Walt Disney ένα τιμητικό μετάλλιο, ως αναγνώριση του γεγονότος ότι η δημιουργία του Μίκυ Μάους συμβόλιζε την παγκόσμια καλή θέληση.
• Ένας Μίκυ Μάους ύψους περίπου 20 μέτρων ηγήθηκε της παρέλασης «Macy’s Thanksgiving Day Parade» την Ημέρα των Ευχαριστιών του 1935 στη Νέα Υόρκη.
• Η πασίγνωστη ταινία του Disney, «Φαντασία» (1940), έφερε δυο αλλαγές στον Μίκυ Μάους. Προστέθηκαν ίριδες στα μάτια του, ενώ για πρώτη φορά σχεδιάστηκε με τρισδιάστατη προοπτική.
• Το 1944 οι συμμαχικές δυνάμεις υπό τον αμερικανό στρατηγό Ντουάιτ Άιζενχαουερ ετοιμάστηκαν για την τελική εισβολή στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Η κωδική ονομασία που δόθηκε στην επιχείρηση ήταν «Mickey Mouse».
• Τα 50 χρόνια του Μίκυ Μάους γιορτάστηκαν στις 19 Νοεμβρίου του 1978 με ένα 90λεπτο τηλεοπτικό σόου, στο οποίο πήραν μέρος μεταξύ άλλων οι: Gerald Ford, Billy Graham, Willie Nelson, Gene Kelly, Edgar Bergen, Jodie Foster, Goldie Hawn, Eva Gabor, Anne Bancroft και Burt Reynolds.
• Οι αγαπημένες εκφράσεις του Μίκυ είναι: «Gosh!», «Oh boy!» «That sure is swell!», «Aw, gee…» και «See ya soon!».
• Ο Mickey Mouse είναι ο υπεύθυνος για την επίσημη υποδοχή των επισκεπτών στην Disneyland και την Walt Disney World.
• Ο Μίκυ Μάους έχει ποζάρει για φωτογράφιση με όλους τους Προέδρους των ΗΠΑ από τον Χάρι Τρούμαν και μετά. Εξαίρεση αποτελεί ο Λίντον Τζόνσον, ο μοναδικός Πρόεδρος που δεν επισκέφτηκε ποτέ του κάποιο από τα θεματικά πάρκα της Disney.
• Η αναγνωρισιμότητα του Μίκυ Μάους στις ηλικίες από 3 έως 11 ετών σε ολόκληρο τον κόσμο αγγίζει το 98%!
• Οι πωλήσεις των σχετικών με τον Μίκυ Μάους επίσημων προϊόντων της Disney, έφτασαν στο peak τους το 1997. Από τότε το ποσοστό πέφτει συνεχώς, παρόλα αυτά όμως ακόμα και σήμερα αντιπροσωπεύει το 40% επί των συνολικών πωλήσεων.
• Το 1988 ο Μίκυ Μάους της Disney συναντήθηκε στον κινηματογράφο με τον Bugs Bunny της Warner Bros. Τα δυο καρτούν ήταν guest stars στην ταινία «Who Framed Roger Rabbit». Οι δυο εταιρείες απαίτησαν από την παραγωγή τον ίδιο ακριβώς χρόνο συμμετοχής – μέχρι δευτερολέπτου – για τα δυο καρτούν, όπως και έγινε.
• Το 1971, μια ομάδα από περιθωριακούς καρτουνίστες με την ονομασία «The Air Pirates», δημιούργησαν ένα κόμικ με τίτλο «Air Pirates Funnies». Στο πρώτο τεύχος σχεδίασαν τον Μίκυ και την Μίνι να επιδίδονται σε σεξουαλικές περιπτύξεις και κατανάλωση ναρκωτικών ουσιών!!! Αντί, όπως θα περίμενε κανείς, να αλλάξουν τα ονόματα των πρωταγωνιστών, αυτοί όχι μόνο τα διατήρησαν, αλλά τα έγραψαν και στο εξώφυλλο. Όπως ήταν φυσικό, η Disney τους μήνυσε και μετά από συνεχείς αναβολές, το δικαστήριο τους καταδίκασε τελικά σε πληρωμή αποζημίωσης ύψους 1.9 εκατομμυρίων δολαρίων.
• Στην ταινία «The Opry House», που έκανε πρεμιέρα στις 28 Μαρτίου του 1929, ο Μίκυ Μάους φόρεσε για πρώτη φορά γάντια και από τότε δεν τα ξαναέβγαλε.
• Εκτός από τις ΗΠΑ, στην Ελλάδα, τη Βρετανία, τη Γερμανία, τη Ρωσία και φυσικά τις υπόλοιπες αγγλόφωνες χώρες, ο Μίκυ Μάους διατηρεί το αυθεντικό του όνομα. Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα αλλαγής: Στην Ιαπωνία ο Μίκυ λέγεται «Μίκου Σάκου», στην Ινδονησία «Μίκυ Τίκους», στην Ισπανία «Ελ Ρατόν Μίκυ», στην Ισλανδία «Μίκυ Μους», στην Κίνα «Μι Λάο Σου», στην Πολωνία «Μίσζκα Μίκυ», στη Σουηδία «Μούσε Πιγκ», στη Φινλανδία «Μίκυ Χίιρι» και στην Ιταλία «Τοπολίνο».

Οι πέτρινοι γίγαντες του Αιγαίου

Οι ανεμόμυλοι δεσπόζουν στα πιο όμορφα σημεία των νησιών. Σήμα κατατεθέν του κυκλαδίτικου τοπίου, κυλινδρόσχημες ψηφίδες ομορφιάς, πολιτισμού και παράδοσης ξεπροβάλλουν διάσπαρτοι στις κορυφογραμμές των λόφων σαν σιωπηλοί μάρτυρες του μόχθου των κατοίκων μιας άλλης εποχής.

Αυτή η αξιοθαύμαστη εφεύρεση, προάγγελος της βιομηχανικής περιόδου και τρανό παράδειγμα οικολογικής σκέψης, εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την ανεξάντλητη ενέργεια του ανέμου για να εξασφαλίσει από τη δούλεψή της το πιο ποθητό απόκτημα στην καθημερινότητα όλων των ανθρώπων: το ψωμί.

 Οι ανεμόμυλοι εμφανίστηκαν στον ελλαδικό χώρο κατά τον 12 με 13 αιώνα. Η ομορφιά κι η λεβεντιά τους περιγράφηκε από περιηγητές, αποτυπώθηκε σε χαρακτικά, έκανε τον γύρο του κόσμου μέσα από χιλιάδες φωτογραφίες και καρτ- ποστάλ.

Κυκλαδίτικα μυλοτόπια. Στην κυκλαδική πολυνησία λειτούργησαν πάνω από 600 ανεμόμυλοι! Η κατασκευή τους, δύσκολη και πολυδάπανη όσο κι ενός μεγάλου ιστιοφόρου σε πολλές περιπτώσεις, απαιτούσε προσεκτική επιλογή της τοποθεσίας που θα κατασκευάζονταν ο μύλος. Ιδανικό ήταν το σημείο που οι βοριάδες ξεδίπλωναν όλη τους την ένταση: σε ξάγναντα, ρεματιές, στην έξοδο κάποιου φαραγγιού, σε “γλώσσες” ακρωτηρίων.
Η απόσταση του μύλου από την κατοικημένη περιοχή ήταν εξίσου σημαντική. Ο ανεμόμυλος χτιζόταν σε μέρος προσπελάσιμο από υποζύγια, κοντά σε οικισμούς, αλλά σε μακρινή ακτίνα από άλλα οικοδομήματα ώστε να μην παρεμποδίζεται η ομαλή λειτουργία του. Εξάλλου, το ανεμπόδιστο του αέρα απ’ όλα τα μέρη μνημονεύεται ρητά στις αγοραπωλησίες των ανεμόμυλων.

Ο ξετροχάρης μύλος. Ο πλέον διαδεδομένος τύπος αλεστικού ανεμόμυλου στα αιγαιοπελαγίτικα νησιά ήταν ο λεγόμενος ξετροχάρης μύλος ή κοινός πυργόμυλος. Ήταν κατά κανόνα πέτρινος, κυλινδρικού σχήματος, με κωνική – περιστρεφόμενη σύμφωνα με τη φορά του ανέμου- οροφή, και ψάθινο “καπέλο”.
Ολόλευκα τριγωνικά πανιά στηριγμένα σε τεράστιες αντένες έθεταν σε κίνηση ένα σύστημα ξύλινων αξόνων και τροχών, που με τη σειρά τους μετέφεραν τη δύναμη του αέρα στην πάνω μυλόπετρα (παναριά), η οποία περιστρεφόταν σε μια άλλη σταθερή (καταριά). Ανάμεσα στις δυο οριζόντιες μυλόπετρες το σιτάρι, το κριθάρι, το καλαμπόκι… συνθλίβονταν για να γίνουν αλεύρι, πολύτιμο προοίμιο τροφής.

Επί τω έργω. Όταν ο μύλος ήταν έτοιμος να μπει σε λειτουργία, ο μυλωνάς ξεδίπλωνε το ένα πανί, σαν ειδοποιητήριο, για να πάνε οι χωρικοί τ’ αλέσματά τους στον μύλο. Τότε τα μονοπάτια γέμιζαν με κάρα ή γαϊδουράκια φορτωμένα σε σακιά όλο τον κόπο της χρονιάς.
Πολλές φορές, τη μεταφορά αναλάμβαναν οι γυναίκες του χωριού, κουβαλώντας τα σακιά πάνω στα κεφάλια τους. Με τον ίδιο τρόπο κουβαλούσαν πίσω στο σπίτι το αλεύρι για το ψωμί της οικογένειας. Από το άλεσμα, ο μυλωνάς κρατούσε το 10% ως αμοιβή, το λεγόμενο αξάι ή ξάι.
Ο μύλος ήταν σε ετοιμότητα όλο το εικοσιτετράωρο. Δεν υπήρχε ωράριο, μήτε μέρα ανάπαυσης∙ ξέχωρα από τις μετρημένες δεσποτικές γιορτές. Την ένταση της δουλειάς ρύθμιζε η ανάγκη, η εποχή και ο καιρός.
Ένας ανεμόμυλος μπορούσε να αλέσει 20-70 κιλά σιτηρών την ώρα, ανάλογα με την ένταση και τη φορά του ανέμου.

Ο άρχοντας του πυργόμυλου. Ο μυλωνάς, σημαντικό πρόσωπο της τοπικής κοινωνίας, άριστος αφηγητής – ενίοτε παραμυθάς – και επιδέξιος πληροφοριοδότης, ασπρομάλλης από τα χρόνια και την άχνη του αλευριού ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του μύλου του. Ερμήνευε τα σημάδια της φύσης, ανέμιζε τα πανιά παλεύοντας με τα ξεσπάσματα του καιρού, λαγοκοιμόταν με το νανουριστικό τριζοβόλημα της μυλόπετρας∙ διόρθωνε την «αρματωσιά» του μύλου ανάλογα με την κατεύθυνση του αέρα.
Η συνήθως πολύωρη αναμονή στον αυλόγυρο του μύλου συνοδεύονταν με πειράγματα, κουτσομπολιά και αυτοσχέδια γλέντια. Εκεί, τις όμορφες καλοκαιρινές νύχτες, τις γεμάτες μυστήριο και διάθεση για συναναστροφή, ο μονότονος ήχος της “φτερωτής” έδινε τον τόνο και την έμπνευση για τα ωραιότερα δημοτικά τραγούδια του πόνου, της αγάπης, του καημού…

Το νησί των ανεμόμυλων. Σήμερα, πολλοί ανεμόμυλοι στέκουν ακόμη διάσπαρτοι στα ελληνικά νησιά, χωρίς όμως να επιτελούν τον αρχικό τους λειτουργικό ρόλο. Ορισμένοι έχουν επισκευασθεί εξ ολοκλήρου και λειτουργούν ως μουσεία, εκθεσιακοί χώροι πολιτισμού ή χώροι διασκέδασης (καφέ, μπαρ, μικρά εστιατόρια) αλλά και ιδιαίτερα καταλύματα για μια αξέχαστη διαμονή. Άλλοι έχουν ανακαινισθεί και κατοικούνται από ιδιώτες.
Αναμφισβήτητα, όμως, το ελληνικό νησί που έχει ταυτιστεί στη συνείδηση των ταξιδιωτών με τους ανεμόμυλους είναι η Μύκονος. Οι τελευταίοι επτά μυκονιάτικοι ανεμόμυλοι (ξεπερνούσαν άλλοτε τους είκοσι σ’ ολόκληρο το νησί) δεσπόζουν πάνω από τη συνοικία του Κάστρου, στη Χώρα.
Οι ολόλευκοι επιβλητικοί όγκοι τους, προσανατολισμένοι στο ανοιχτό πέλαγος, αντιστέκονται πεισματικά στις δυνατές ριπές του κυκλαδίτικου μελτεμιού. Κι έτσι, η ανοιχτή τους αγκαλιά – δημοφιλές φόντο για τους φωτογραφικούς φακούς – ταξιδεύει την εικόνα του νησιού στα πέρατα της γης.

Σπάνιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες απο το 1839 μέχρι τη δεκαετία του '70

Δείτε τις σπάνιες φωτογραφίες σε ασπρο - μαύρο απο το το 1839 μέχρι τη δεκαετία του '70

Γιατί οι διακοπές είναι απαραίτητες για την υγεία μας

Μπήκε και ο Ιούλιος και πλέον ολοένα και περισσότεροι συμπολίτες μας ξεκινούν τις καλοκαιρινές τους διακοπές. 

Τουλάχιστον όσοι εξ' αυτών έχουν την οικονομική δυνατότητα...για κάτι τέτοιο, αφού η κρίση έχει επηρεάσει την συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών οικογενειών.

Ακόμα, όμως, και αν ανήκετε σε εκείνους που δεν έχουν την ευχέρεια να παραθερίσουν φέτος, πρέπει να ξέρετε ότι είναι απαραίτητο για την σωματική και ψυχική σας υγεία να βρείτε έναν τρόπο να "ξεφύγετε" για λίγες, έστω, μέρες από την καθημερινότητα.

Το χρόνιο στρες επιδεινώνει την ικανότητα του σώματός μας να αντισταθεί στις μολύνσεις, να διατηρήσει τις ζωτικές του λειτουργίες ανέπαφες και την ικανότητά του να αποφεύγει τους τραυματισμούς. Όταν είστε αγχωμένοι και κουρασμένοι, έχετε περισσότερες πιθανότητες να νοσήσετε, οι αρτηρίες σας δέχονται πίεση και είναι πιο πιθανό να έχετε ένα ατύχημα. 

Ο ύπνος σας είναι άστατος/ελλιπής, δεν μπορείτε χωνέψετε σωστά το φαγητό σας, ακόμα και το γενετικό υλικό στα κύτταρα του σώματός σας μπορεί να αρχίσει να μεταλλάσσεται με άσχημο τρόπο. Διανοητικά, όχι μόνο γίνεστε πιο οξύθυμοι, με αυξημένη κατάθλιψη και άγχος, αλλά ακόμα και η μνήμη σας χειροτερεύει και παίρνετε ευκολότερα λανθασμένες αποφάσεις. Τέλος, το στρες σας κάνει λιγότερο διασκεδαστικούς στον περίγυρό σας, με αποτέλεσμα να απομονώνεστε και να αυξάνεται η κατάθλιψη.

Οι διακοπές έχουν τη δυνατότητα να σπάσουν τον φαύλο κύκλο του άγχους. Μετά από μια περίοδο, έστω ολιγοήμερων, διακοπών νιώθουμε έτοιμοι να συνεχίσουμε τις καθημερινές μας δραστηριότητες και να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα με ανανεωμένη διάθεση και κίνητρο. Τα προβλήματά μας μπαίνουν σε μια σωστή προοπτική, μπορούμε να χαλαρώσουμε με τα μέλη της οικογένειάς μας και τους φίλους μας.

Σε έρευνα του 2009, Καναδοί επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι πιο "ενεργητικές" δραστηριότητες αναψυχής (όπως το γκολφ, το ψάρεμα, η πεζοπορία κ.α.) κατά τη διάρκεια των διακοπών βοήθησαν στο να αμβλυνθεί το εργασιακό άγχος σε δείγμα σχεδόν 900 δικηγόρων που συμμετείχαν στην έρευνα.

Ο Βρετανός ερευνητής δρ. Scott McCabe υποστηρίζει ότι "τα προσωπικά οφέλη από μια περίοδο διακοπών περιλαμβάνουν

-Την ανάπαυση και "ανάρρωση" από την εργασία

-Την δημιουργία νέων εμπειριών και την ευκαιρία για μάθηση και επικοινωνία

-Την καλύτερη κατανόηση μεταξύ ατόμων

-Την προσωπική και κοινωνική ανάπτυξη

-Τις καλύτερες σχέσεις με φίλους και συγγενείς και,

-Την υποκειμενική ευημερία (το πως αντιλαμβάνεται το άτομο το πόσο χαρούμενος είναι από την ζωή)

Ο δρ. McCabe πιστεύει ότι αυτά τα θετικά οφέλη είναι τόσο ισχυρά που ο ίδιος συνιστά ότι στις οικογένειες που δεν είναι σε θέση να αντέξουν οικονομικά τις διακοπές τους, πρέπει να δίνεται κάποια μορφή οικονομικής βοήθειας, για να κάνουν διακοπές.

Τα οφέλη των διακοπών επεκτείνοτναι στις οικογενειακές σχέσεις. Μια διεθνής ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τον δρ Xinran Lehto από το πανεπιστήμιο Purdue, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι οικογενειακές διακοπές συμβάλλουν θετικά στους δεσμούς της οικογένειας, την επικοινωνία και την αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της. 

Αν και οι οικογενειακές διακοπές μπορεί να έχουν το δικό τους μερίδιο στρες, τα οφέλη υπερτερούν των κινδύνων, ακόμα και σε οικογένειες που δεν είναι ιδιαίτερα "δεμένες", σύμφωνα με τον δρ Lehto.

Έρχονται τα Transformers - H φαντασία γίνεται πραγματικότητα

Τα Transformers εκτός από ταινία επιστημονικής φαντασίας θα γίνουν και πραγματικότητα.Η εταιρεία αεροδιαστημικής BAE Systems πιστεύει οτι στο μέλλον τα αεροσκάφη πρέπει να είναι σε θέση να μπορούν να επιδιορθώσουν τις βλάβες τους εν ώρα πτήσης, να περιλαμβάνουν 3D εκτυπωτές που να τους παρέχουν την δυνατότητα εκτυπωσης μίνι μη-επανδρωμένων αεροσκαφων κατά τη διάρκεια μιας αποστολής, και ακόμη και να έχουν την δυνατότητα του "μετασχηματισμού" (transformer technology). H BAE Systems υποστηρίζει οτι όλα αυτά θα μπορούσε να γίνουν πραγματικότητα μέχρι το 2040. 

 

Επιστήμονες και μηχανικοί της βρετανικής εταιρείας BAE Systems και το Βρετανικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας πιστεύουν ότι σε μόλις 25 χρόνια από τώρα η διαθέσιμη τεχνολογία θα αλλάξει εντελώς τους κανόνες του παχνιδιού. 

 

Στο μέλλον τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) θα μπορούσε να δημιουργήσουν την "απόλυτη ειδική ομάδα τρανσφόρμερ" και μάλιστα μια ομάδα από τη μονάδα έρευνας και ανάπτυξης της ΒΑΕ στο Warton Lancashire συνεργάζεται με την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και εμπειρογνώμονες της αεροπορίας από κορυφαία πανεπιστήμια να διερευνήσουν τις δυνατότητες της τεχνολογίας αυτής. 

 

Για να αναδείξει κάποιες από τις ιδέες και τα έργα η BAE έχει κυκλοφορήσει μια σειρά από βίντεο. 

 

Στο Survivor, οι ερευνητές διερευνούν τη δυνατότητα χρήσης μιας ειδικής κόλλας, η οποία θα μπορούσε να βρίσκεται εντός του αεροσκάφους και που θα χρησίμευε προς την αυτοματη επιδιόρθωση κάποιας βλάβης μεσα σε λίγα λεπτά. 

 

Στο βίντεο η ΒΑΕ μας δείχνει και τον τύπο αεροσκάφους που αποκαλούν "Transformer". Ένα αεροσκάφος πτήσης μακράς διαρκείας το οποίο μπορεί να διασπαστεί σε έναν αριθμό μικρότερων στρατιωτικών τζετ εν ώρα πτήσης και που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για μια σειρά από δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα ειναι οι επιθετικές αποστολές, η τροφοδοσία προμηθειών και η εκτέλεση αποστολών επιτήρησης. Μετά την ολοκλήρωση της αποστολής τους, τα αεροσκάφη τρανσφόρμερς θα γίνονται πάλι ένα αεροσκάφος και θα επιστρέφουν στην βάση. 

 

Οι εμπειρογνώμονες της αεροδιαστημικής και άμυνας παρουσίασαν επίσης ένα όπλο λέιζερ που εχει την δυνατότητα να "λοκάρει" εχθρικούς πυραύλους με την ταχύτητα του φωτός. 

 

Ωστόσο η κρίσιμη τεχνολογία βασική για τις ανάγκες των μηχανικών ειναι η τρισδιάστατη εκτύπωση. Μηχανικοί από την BAE έχουν ηδη χρησιμοποιήσει ένα εκτυπωμένο μεταλλικό έξαρτημα σε ένα μαχητικό τύπου Tornado, αλλά για το μέλλον προτείνουν την εγκατάσταση ενός εκτυπωτή σε αεροσκάφος το οποίο θα επιτρέπει την εκτύπωση πλήρους κλίμακας UAVs κατα την διάρκεια της πτήσης. 

 

 

"Φυσικά, δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι τεχνολογίες θα υπάρχουν το 2040, αλλά είναι καταπληκτικό που βρισκόμαστε σε θέση να δείξουμε στο κοινό ορισμένες ιδέες που θα μπορούσαν να είναι εφικτές στο μέλλον "δήλωσε ο Νικ Κολόσιμο, μελλοντολόγος και τεχνικός διευθυντής της ερευνητικής ομάδας. 

 

Δεν είναι σαφές εάν οποιαδήποτε από αυτές τις ιδέες θα αναπτυχθούν πέρα από το στάδιο του σχεδιασμού όμως. Δεδομένου ότι τα F35 έχουν δείξει, οτι ακόμη και η λιγότερο φιλόδοξη νέα τεχνολογία μπορεί να αποδειχθεί ακριβή και να καθυστερήσει αρκετά μεχρι να φτάσει στο τελικό στάδιο του πεδίου μάχης. 

 

Εκπληκτική εφαρμογή: Μπείτε στην ακρόπολη από το σπίτι σας

Χάρη στην επιτροπή Συντηρήσεως Μνημείων Ακροπόλεως (ΕΣΜΑ) και ΥΣΜΑ, μία ανανεωμένη ψηφιακή εφαρμογή της εικονικής περιήγησης στον βράχο της Ακρόπολης είναι γεγονός.

Ο επισκέπτης- με τη χρήση ενός υπολογιστή, τάμπλετ ή «έξυπνου» κινητού μπορεί να βρεθεί στον ναό της Αθηνάς Νίκης, στον Παρθενώνα, στο Ερέχθειο, και να απολαύσει την πανοραμική θέα της Αθήνας με ένα μόνο κλικ!
Ο Ιερός Βράχος είναι πλέον προσβάσιμος διαδικτυακά, γεγονός που αποσκοπεί στην παρουσίαση των αναστηλωτικών εργασιών που πραγματοποιούνται στην Ακρόπολη όσο και στην προώθηση της πρόσβασης στο σημαντικότερο μνημείο της πολιτιστικής κληρονομιάς μας.
Η εικονική Περιήγηση στα μνημεία Ακρόπολης αποτελείται από εικόνες και πανοράματα υψηλής καθώς και από λεπτομερείς φωτογραφικές απεικονίσεις επιλεγμένων εξωτερικών όψεων των αρχαίων τειχών που περιβάλλουν το βράχο. Κάθε άποψη συνοδεύεται από περιγραφικά στοιχεία σχετικά με τα μνημεία και επιλεγμένα σημεία ενδιαφέροντος.
Η φωτογραμμετρική αποτύπωση της επιφάνειας του βράχου σε μορφή χάρτη επιτρέπει τον προσανατολισμό και την πλοήγηση στα επιμέρους σημεία θέασης. Οι εικόνες προσφέρουν δυνατότητες αυξημένης εστίασης στις λεπτομέρειες των μνημείων που είναι δύσκολο να γίνουν ορατές κατά την επίσκεψη στο χώρο. Ακόμη, ο χρήστης μπορεί να αντιληφθεί τη θέση του μνημείου σε σχέση με τον περιβάλλοντα χώρο ή ακόμα και να πραγματοποιήσει ένα εικονικό «περίπατο» επιλέγοντας τη δική του διαδρομή
Για να περιηγηθείτε στην Ακρόπολη πατήστε στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://acropolis-virtualtour.gr./

Πώς θα κάνετε τους άλλους να νιώθουν όμορφα;

Είτε είστε ντροπαλός, είτε εξωστρεφής, σίγουρα εκτιμάτε κάποιον που σας κάνει να νιώθετε αγαπητός, ξεχωριστός μέσα στο πλήθος και οικεία, είτε τον γνωρίζετε χρόνια, είτε μόλις συστηθήκατε. Ακολουθούν 13 τρόποι για να γίνετε κι εσείς αυτό που θαυμάζετε στους άλλους...

Δεδομένου ότι αυτό το συναίσθημα του ανήκειν είναι εκείνο που όλοι αποζητούμε και ό,τι τελικά δίνουμε είναι αυτό που παίρνουμε στο τέλος της ημέρας, αξίζει να είστε εσείς αυτός που θα κάνει τους άλλους να νιώσουν το ίδιο μοναδικοί και αποδεκτοί.

 

Όπως άλλωστε, είχε πει και η μοναδική Maya Angelou «οι άνθρωποι θα ξεχάσουν τα λόγια και θα ξεχάσουν και τις πράξεις, αλλά θα θυμούνται πάντα τον τρόπο που τους κάνατε να νιώσουν».
Ακολουθούν 13 τρόποι για να γίνετε κι εσείς αυτό που θαυμάζετε στους άλλους...

1. Φέρεστε σε όλους με τον ίδιο τρόπο. Μπορεί να κάνετε παρέα με λίγους, αλλά να θυμάστε να φέρεστε στους πολλούς με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που φέρεστε και στους λίγους. Ακόμα και αν αντιπαθείτε κάποιον, αναλογιστείτε πως όλοι έχουν το λόγο τους και τα δικά τους επιχειρήματα για τις εκάστοτε επιλογές και συμπεριφορές τους και απλά χρειάζεται λίγη παραπάνω προσοχή για να δείτε ποιοι πραγματικά είναι και εν τέλει να τους συμπαθήσετε.

2. Δείξτε ενδιαφέρον και ακούστε τους. Αυτό που κάνουν καλά οι περισσότεροι είναι να μιλάνε, ακόμα και αν δεν υπάρχει κανείς εκεί για να τους ακούσει. Γίνετε εσείς, λοιπόν, ο ακροατής που ψάχνουν και θα διαπιστώσετε κι εσείς μαζί τους, πως η ανάγκη τους να ακουστούν είναι απλά η ανάγκη τους να επικοινωνήσουν και τίποτα παραπάνω.

3. Μιλάτε σε όλους κάθε φορά. Μην χαιρετάτε και πιάνετε κουβέντα μονάχα με τους επίλεκτους της καρδιάς σας. Ρωτήστε να μάθετε τα νέα όλων όσων συναναστρέφεστε και θα δείτε πως θα σας συμπαθήσουν, όσο περισσότερο δείχνετε κι εσείς ότι τους συμπαθείτε.

4. Να είστε ευγενικοί με όλους. Ακόμα και αν κάποιος πει κάτι ανάρμοστο μπροστά σας, μην τον φέρετε σε δύσκολη θέση και αλλάξτε θέμα συζήτησης, πριν η αμηχανία κορυφωθεί. Όλοι θα εκτιμήσουν το γεγονός ότι προσπεράσατε στρατηγικά αυτό το ολίσθημα και όλοι θα νιώσουν πιο άνετα να είναι ο εαυτός τους απέναντί σας, χωρίς να φοβούνται τις ανόητες παρεξηγήσεις.

5. Απευθύνεστε στους άλλους με τα ονόματά τους. Όταν γνωρίζετε κάποιον για πρώτη φορά, απευθύνεστε σε εκείνον με το όνομά του και όχι με «απρόσωπες» αντωνυμίες. Είναι λογικό να ξεχάσετε το όνομα κάποιου, αλλά προσπαθείτε να το θυμάστε. Άλλωστε η εξ αρχής αναφορά σε αυτούς με το όνομά τους θα σας βοηθήσει σε αυτό.

6. Κάντε στους άλλους κοπλιμέντα. Μη διστάζετε ποτέ  να πείτε ένα καλό λόγο σε κάποιον. Σε όλους αρέσουν τα κοπλιμέντα, όσο δύστροποι και απόμακροι και να μοιάζουν. Αρκεί να μην το παρακάνετε, γιατί τη στιγμή που θα πάψετε θα φανεί μάλλον ύποπτο.

7. Μην κουτσομπολεύετε. Μην σχολιάζετε κάποιον τρίτο όταν δεν είναι παρών, καθώς στο τέλος όλοι θα νομίζουν πως μιλάτε και για εκείνους πίσω από την πλάτη τους. Θυμηθείτε πως το κουτσομπολιό πολλοί αγάπησαν, τον κουτσομπόλη ουδείς.

8. Έχετε θετική διάθεση. Μην κρίνετε και σχολιάζετε ό,τι κάνει κάποιος που είναι στην παρέα σας, όσο άνετα και να νιώθετε. Χωρίς αυτό να σημαίνει να δέχεστε αδιαμαρτύρητα τα πάντα, κανείς δεν θέλει να βρίσκεται κοντά σε κάποιον που θα τον σχολιάσει στην πρώτη ευκαιρία με αρνητική διάθεση.

9. «Δεθείτε» με τον καθένα ξεχωριστά. Δημιουργήστε το αστείο που θα σας δένει με τον καθένα ξεχωριστά και θα το ξέρετε μονάχα εσείς οι δύο. Τα κοινά βιώματα, ακόμα και αν πρόκειται μονάχα για ένα αστείο, δημιουργούν τους δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων και τις βάσεις για γερές φιλίες.

10. Γίνετε «χαμαιλέοντας». Αλλάζετε τη συμπεριφορά σας ανάλογα με την παρέα στην οποία βρίσκεστε, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει να αλλοιώσετε το χαρακτήρα και την προσωπικότητά σας και να υποδυθείτε κάποιον άλλο, αλλά απλά να εγκλιματιστείτε στις εκάστοτε συνθήκες. Να είστε πάντα ο εαυτός σας, αλλά μην παραβιάζετε τους άγραφους κανόνες μια παρέας που δεν είναι η δική σας.

11. Να είστε εξωστρεφής. Όσο και αν ντρέπεστε και νιώθετε άβολα ανάμεσα σε κόσμο, μην δυσκολεύετε τον εαυτό σας να ανακαλύψει ποιός πραγματικά είναι και την προσωπικότητά σας να αναδειχθεί μέσα από αυτή τη διαδικασία.

12. Βοηθάτε τους άλλους. Όσο μοντέρνες ιδέες και εναλλακτικό προφίλ να θέλετε να λανσάρετε, η ευγένεια και η διάθεση να βοηθήσετε στο κουβάλημα έναν ηλικιωμένο ή να ανοίξετε την πόρτα σε μια κυρία πάντα μετράει. Όλοι εκτιμούν τη βοήθεια, ακόμα και αν δεν έχουν το θάρρος να τη ζητήσουν.

13. Διασκεδάστε όλοι μαζί. Σε όποια περίσταση και αν βρίσκεστε, βάλτε όλους στο παιχνίδι και περάστε καλά με όλους. Μην αποκλείετε κανένα, ηθελημένα ή αθέλητα, επειδή απλά δεν τον γνωρίζετε. Όλοι θέλουν να περνάνε καλά και αυτό είναι κάτι που σίγουρα γνωρίζετε.

Πως να επιλέξεις την ιδανική γυναίκα - Μια μαθηματική προσέγγιση!

Γιοχάνες Κέπλερ - ένας από τους μεγαλύτερους αστρονόμους που υπήρξαν ποτέ, ο άνθρωπος που κατανόησε τους νόμους της κίνησης των πλανητών, μια πραγματική ιδιοφυΐα, λόγιος και μαθηματικός - το 1611, αποφάσισε ότι ήθελε να παντρευτεί ξανά. Ο πρώτος γάμος του ήταν κακός, από προξενιό, και έμεινε χήρος με τρία παιδιά.Τη δεύτερη σύντροφο αποφάσισε να τη επιλέξει επιστημονικά εφαρμόζοντας ένα μαθηματικό σύστημα επιλογής, έτσι ώστε να μειώσει τις πιθανότητες να έχει έναν ακόμα κακό γάμο.

Έτσι, αποφάσισε να πάρει συνέντευξη από 11 υποψήφιες συζύγους. Όπως περιγράφει ο Alex Bellos στο νέο του βιβλίο "The Grapes of Math", ο Κέπλερ κρατούσε σημειώσεις κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων. Είναι ένας κατάλογος γεμάτος μικρές απογοητεύσεις.

Όπως έγραψε, η πρώτη υποψήφια είχε βρωμερή αναπνοή.


Η δεύτερη "είχε μεγαλώσει στην πολυτέλεια και είχε ακριβά γούστα". Δεν έδειχνε υποσχόμενη για κάτι καλό.



Η τρίτη ήταν αρραβωνιασμένη - σίγουρα αυτό ήταν πρόβλημα. O αραβωνιαστικός της είχε κάνει παιδί με μια πόρνη. Περίπλοκη ιστορία...



Η τέταρτη γυναίκα ήταν χάρμα οφθαλμών, "ψηλό ανάστημα και αθλητική κατασκευή" ..



αλλά ο Κέπλερ ήθελε να ελέγξει και την επόμενη (τη πέμπτη), για την οποία, όπως έγραψε, ήταν "μέτρια, λιτή, επιμελής και αφοσιωμένη στα θετά παιδιά της", οπότε δίστασε. Προβληματίστηκε τόσο καιρό, ώστε η 4η και 5η γυναίκα βαρέθηκαν να τον περιμένουν (κρίμα...), αφήνοντάς τον με την 6η, η οποία τον τρόμαζε. Ήταν μια σπουδαία κυρία, όμως ο ίδιος «φοβόταν να κάνει ένα πλούσιο γάμο ..."



Η έβδομη ήταν πολύ γοητευτική. Του άρεσε. Αλλά δεν είχε ακόμη ολοκληρώσει όλες τις συνεντεύξεις, γι 'αυτό την άφησε να τον περιμένει. Αυτή όμως δεν ήταν ο τύπος που θα τον περίμενε , και τελικά τον απέρριψε.



Για την όγδοη δεν το πολυσκέφτηκε, αν και εκτίμησε τη μητέρα της.


Η ένατη ήταν φιλάσθενη, η δέκατη είχε περίεργο σωματότυπο, και η τελευταία, η ενδέκατη, ήταν πολύ μικρή στην ηλικία.

Οπότε τι έπρεπε να κάνει; Έχοντας δει όλες τις υποψηφίους , σκέφτηκε ότι ίσως είχε κάνει κάποιο λάθος.

"Ήταν η Θεία Πρόνοια ή οι δικές μου ηθικές ενοχές, που για δύο χρόνια με οδήγησαν σε τόσες πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις και με έκαναν να εξετάσω το ενδεχόμενο τόσο διαφορετικών επιλογών;", έγραψε στις σημειώσεις του.

Αυτό που χρειαζόταν ο Κέπλερ, αναφέρει ο Alex Bellos, ήταν η βέλτιστη στρατηγική - ένας τρόπος, όχι για να εγγυηθεί την επιτυχία, αλλά για να μεγιστοποιήσει την πιθανότητα της σωστής επιλογής. Και όπως φαίνεται, οι μαθηματικοί ισχυρίζονται ότι έχουν βρει μια τέτοια φόρμουλα.

Αυτή η φόρμουλα λειτουργεί είτε έχετε να επιλέξετε σύζυγο, είτε να προσλάβετε κάποιο εργαζόμενο, είτε ακόμα και να επιλέξετε συνεργείο αυτοκινήτων. Η διαδικασία είναι απλή: Ξεκινάτε από μια κατάσταση όπου θα έχετε καταγράψει έναν ικανοποιητικό αριθμό από επιλογές. Στη συνέχεια φιλτράρετε την κατάσταση, διαμορφώνετε τη τελική λίστα σας, και παίρνετε συνέντευξη από κάθε υποψήφιο.

Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η διαδικασία δεν θα επιφέρει πάντα το καλύτερο αποτέλεσμα, αλλά σίγουρα θα έχει καλύτερο αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές, από ότι αν επιλέγατε στην τύχη. Άλλωστε, για τους μαθηματικούς, αρκεί αυτό.

Αυτό το σύστημα επιλογής είναι μέχρι σήμερα γνωστό στην στατιστική ως “the marriage” ή “the secretary project”.
Πως να το εφαρμόσετε

Φανταστείτε ότι παίρνετε συνέντευξη από 20 γυναίκες για το ποια θα προσλάβετε ως γραμματέας σας, έχοντας όμως ως κανόνα ότι θα πρέπει να αποφασίζετε στο τέλος κάθε συνέντευξης αν πρέπει ή όχι να προσλάβετε την συγκεκριμένη υποψήφιο. Εάν προσφέρετε την εργασία σε κάποια υποψήφιο, τότε σταματάει η διαδικασία. Δεν μπορείτε να συνεχίσετε και να συναντήσετε τις άλλες υποψηφίους. Αυτό βέβαια σημαίνει, ότι εάν δεν έχετε επιλέξει μέχρι τη στιγμή που θα δείτε την τελευταία υποψήφιο, θα πρέπει να προσφέρετε την εργασία σ' αυτή.

Οπότε, να θυμάστε: Στο τέλος κάθε συνέντευξης, θα πρέπει είτε να προσλάβετε την γυναίκα είτε να προχωρήσετε στην επόμενη υποψήφιο. Αν δεν επιλέξτε κάποια, δεν υπάρχει γυρισμός. Μόλις επιλέξτε, η διαδικασία σταματάει.

Σύμφωνα με τον Martin Gardner, ο οποίος το 1960 περιέγραψε τον μαθηματικό τύπο, η καλύτερη μέθοδος είναι να πάρετε συνέντευξη από το πρώτο 36,8% των υποψηφίων. Να μην προσλάβετε (ή να παντρευτείτε) οποιαδήποτε από αυτές, αλλά στη συνέχεια μόλις συναντήσετε μία υποψήφιο η οποία είναι καλύτερη από την καλύτερη υποψήφιο του πρώτου δείγματος (36,8%), τότε θα έχετε βρει αυτή που πρέπει να επιλέξετε!

Κάποιοι θα πουν ότι η ιδανική υποψήφιος μπορεί να εμφανιστεί στο πρώτο 36,8% και θα έχουν δίκιο. Σ' αυτή την περίπτωση, ακολουθώντας την προτεινόμενη διαδικασία, θα έχετε επιλέξει τελικά τη δεύτερη καλύτερη υποψήφιο. Όμως, αν θέλετε υψηλές πιθανότητες επιτυχίας, αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να προχωρήσετε.

Γιατί 36.8%; Η απάντηση περιλαμβάνει την σταθερά που οι μαθηματικοί αποκαλούν "ε". Το κλάσμα 1/ε δίνει 0,368 ή 36,8%. Παρόλο που η φόρμουλα αυτή δεν εγγυάται την ευτυχία ή την τελική ικανοποίηση από την επιλογή σας, εντούτοις σας δίνει 36,8% πιθανότητες πιθανότητες, οι οποίες, σε μία λίστα με 11 πιθανές συζύγους , είναι ένα αρκετά καλό ποσοστό επιτυχίας.
Δοκιμή για την περίπτωση του Γιοχάνες ...

Τι θα είχε συμβεί αν Γιοχάνες Κέπλερ είχε χρησιμοποιήσει αυτόν τον τύπο;

Λοιπόν, θα είχε πάρει τις συνεντεύξεις, αλλά δεν θα έκανε καμία προσφορά στο πρώτο 36,8% του δείγματος του. Αυτό σημαίνει ότι σε μια λίστα από 11 γυναίκες, θα αγνοούσε τις πρώτες τέσσερις υποψηφίους. Αλλά από τη στιγμή που θα συναντούσε κάποια (ξεκινώντας από τη γυναίκα Νο. 5), που θα του άρεσε καλύτερα από τις γυναίκες της πρώτης ομάδας, θα έλεγε αμέσως «Θα με παντρευτείς;"

Στην πραγματική ζωή, ο Γιοχάνες Κέπλερ μετά από μια περίοδο προβληματισμού, παντρεύτηκε την πέμπτη γυναίκα.

Αν ο Κέπλερ γνώριζε γι' αυτή την μαθηματική διαδικασία (την οποία μέχρι σήμερα οι μαθηματικοί την αποκαλούν ως optimal stopping), θα είχε παραλείψει την τελευταία παρτίδα των γυναικών (την φιλάσθενη, αυτή με το άσχημο σωματότυπο, κ.λ.π.) , και θα είχε γλιτώσει από έξι άσχημα και ανούσια ραντεβού.

Αντ 'αυτού, απλά ακολούθησε την καρδιά του (το οποίο, φυσικά, είναι μια άλλη ανεκτή επιλογή, ακόμη και για τους μεγάλους μαθηματικούς). Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι ο δεύτερος γάμος του υπήρξε πολύ καλός και του απέδωσε και άλλα τέκνα.

Η μαγεία των πυροτεχνημάτων… από μέσα!

Τέσσερα μαγικά λεπτά! 240 πολύχρωμα φωτισμένα δευτερόλεπτα! Ένα τηλεκατευθυνόμενο drone με κάμερα υψηλής ευκρίνειας πάνω σε ένα πυροτέχνημα μάς βάζει ενεργά στο μαγικό ταξίδι και μπορούμε να απολαύσουμε ένα ξεχωριστό βίντεο μέσα στην καρδιά των εκρήξεων που δημιουργούν τα πυροτεχνήματα. Μοναδικές εικόνες και ένα θαυμάσιο νυχτερινό σόου στον ουρανό. Απολαύστε το με την ανάλογη μουσική υπόκρουση. Απλώς μαγευτικό!

Bertrand Rusell: οι 10 κανόνες του ορθολογισμού

1. Μην αισθάνεσαι απολύτως σίγουρος για τίποτα.
2. Μην νομίζεις ότι αξίζει να προχωρήσεις στην απόκρυψη αποδεικτικών στοιχείων, γιατί τα στοιχεία σίγουρα θα έρθουν στο φως.
3. Ποτέ μην προσπαθείς να αποθαρρύνεις τη σκέψη, γιατί είναι σίγουρο ότι θα επιτύχεις.
4. Όταν σου εναντιωθούν, ακόμα και αν είναι η ίδια η οικογένεια σου, προσπάθησε να το ξεπεράσεις με επιχειρήματα και όχι με αυθεντία, γιατί μια νίκη που βασίστηκε στην αυθεντία δεν είναι πραγματική, είναι απατηλή.
5. Μην έχεις κανένα σεβασμό για την αυθεντία (δικαιοδοσία / εξουσία / αρχή) των άλλων, γιατί πάντα υπάρχουν αντίθετες αυθεντίες που μπορούν να βρεθούν.
6. Μην χρησιμοποιείς εξουσία για να καταπιέζεις απόψεις που νομίζεις επιβλαβείς, γιατί αν το κάνεις, οι απόψεις θα καταπιέσουν εσένα.
7. Μην φοβάσαι να είσαι εκκεντρικός στην άποψη σου, γιατί κάθε “άποψη” που είναι τώρα αποδεκτή ήταν κάποτε εκκεντρική.
8. Βρες περισσότερη ευχαρίστηση στην ευφυή διαφωνία από την παθητική συμφωνία, γιατί, αν εκτιμάς την ευφυΐα όπως θα έπρεπε, η πρώτη συνεπάγεται βαθύτερη συμφωνία από την δεύτερη.
9. Να είσαι σχολαστικά φιλαλήθης ακόμα και αν η αλήθεια είναι άβολη, γιατί είναι πιο άβολο όταν προσπαθείς να την κρύψεις.
10. Μην αισθάνεσαι ζήλεια για την ευτυχία αυτών που ζουν σε παραδείσους ανόητων, γιατί μόνο ένας ανόητος θα νόμιζε ότι αυτό είναι ευτυχία.

Τι νόημα έχει η ζωή σου;...

Αν δεν ξέρεις πώς να απαντήσεις ή περιφρονείς αυτήν την ερώτηση, ίσως και να έχεις βρει τον τρόπο να εκφράσεις την απόφασή σου να συνεχίσεις να είσαι χαμένος.
Τι νόημα έχει η ζωή σου;...

Μια δύσκολη ερώτηση, αν τη δεις μέσα από τους θλιβερούς τόπους που έχουμε συνηθίσει να διαβαίνουμε, ώσπου να φτά- σουμε σε τέτοιες συζητήσεις.
«Υπερβολικά δύσκολο πρόβλημα για μια βραδιά σαν αυτή.»
«Μια απ’ αυτές τις μέρες θα το σκεφτώ... Ξανακάνε μου αυτή την ερώτηση σε δύο χρόνια.»
«Πώς ν απαντήσω εγώ σε μια τόσο “μεγάλη” ερώτηση;» «Αυτή είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου. Πρέπει κανείς να τη σκεφτεί πολύ καλά πριν απαντήσει.»
«Εγώ περίμενα πως εσύ θα μου έδινες την απάντηση.»
«Γι’ αυτό, γι’ αυτό ακριβώς αγόρασα αυτό το βιβλίο: για να το μάθω...»
Πάρα πολλές υπεκφυγές, μόνο και μόνο για να μην απαντή­σεις στην ερώτηση...
 
Τι νόημα έχει η ζωή σου;
Και βέβαια, δεν είναι τόσο δύσκολο να βρει κανείς τη δική του απάντηση.
Κυρίως, αν δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν.
Κυρίως, αν έχω το θάρρος να μη δανείζομαι για τη ζωή μου τα νοήματα κάποιου τρίτου.
Κυρίως, αν δεν αφήνω να με πείσει ο κάθε ηλίθιος που θα μου πει: «Α, όχι, δεν μπορεί να είναι αυτή η πορεία σου...»

Ο μύθος λέει ότι πριν ακόμη υπάρξει η ανθρωπότητα, μαζεύ­τηκαν διάφορα τελώνια για να σκαρώσουν μια φάρσα.
Λέει ένα απ’ αυτά:
«Πολύ σύντομα θα δημιουργηθούν οι άνθρωποι. Δεν είναι δίκαιο να έχουν τόσες αρετές και τόσες δυνατότητες. Κάτι πρέ­πει να κάνουμε για να τους είναι πιο δύσκολο να πάνε μπρο­στά. Να τους γεμίσουμε διαστροφές και ελαττώματα... Αυτό θα τους καταστρέφει.»
Το μεγαλύτερο στα χρόνια τελώνιο, λέει:
«Προβλέπεται να έχουν ελαττώματα και διπλοπροσωπία, αλλά αυτό θα τους κάνει, απλώς, πιο ολοκληρωμένους. Νομί­ζω ότι πρέπει να τους στερήσουμε κάτι που, όπως και να ’ναι, θα τους κάνει να ζουν κάθε μέρα κι από μια καινούργια πρό­κληση.»
«Τι πλάκα θα ’χει!!!» είπαν όλα μαζί.
Αλλά ένα νεαρό και πονηρό τελώνιο, από μια γωνία σχο­λιάζει:
«Πρέπει να τους πάρουμε κάτι σημαντικό... αλλά τι;»
Μετά από πολλή σκέψη, το μεγαλύτερο αναφωνεί:
«Το βρήκα! Θα τους πάρουμε το κλειδί της ευτυχίας.»
«Θαυμάσια... φανταστική... καταπληκτική ιδέα!» φωνά­ζουν τα τελώνια χορεύοντας γύρω από ένα τεράστιο καζάνι.
Το γέρικο στοιχειό συνεχίζει:
«Το πρόβλημα είναι πού να το κρύψουμε για να μη μπο­ρέσουν να το βρουν.»
Το πρώτο τελώνιο ξαναπαίρνει τον λόγο:
«Να το κρύψουμε στην κορυφή του πιο ψηλού βουνού του κόσμου.»
Αμέσως, όμως, ένα άλλο τελώνιο απαντά:
«Όχι. Μην ξεχνάτε πως θα έχουν δύναμη και θα είναι πει­σματάρηδες. Εύκολα, κάποια στιγμή, μπορεί ν’ ανέβει κάποιος και να το βρει, κι άμα το βρει ένας θ’ ακολουθήσουν όλοι, και τότε πάει, τελείωσε η πρόκληση.»
Ένα τρίτο τελώνιο προτείνει:
«Να το κρύψουμε στο βυθό της θάλασσας.»
Ένα τέταρτο, παίρνει τον λόγο και απαντά:
«Όχι. Θυμηθείτε πως είναι περίεργοι. Κάποια στιγμή θα κατασκευάσουν μια συσκευή για να μπορούν να κατεβαίνουν στο βυθό, και τότε θα το βρουν πολύ εύκολα.»
Το τρίτο τελώνιο λέει:
«Να το κρύψουμε σ’ έναν πλανήτη μακριά από τη Γη.»
Οι άλλοι, όμως, απαντούν:
«Όχι. Μην ξεχνάς την ευφυΐα τους. Μια μέρα, κάποιος θα κατασκευάσει ένα πλοίο με το οποίο θα μπορούν να ταξιδέ­ψουν σε άλλους πλανήτες και θα το ανακαλύψουν.»
Ένα γέρικο τελώνιο που είχε μείνει μέχρι τώρα σιωπηλό κι αφουγκραζόταν τις προτάσεις των άλλων, σηκώνεται, πάει στο κέντρο και λέει:
«Νομίζω πως ξέρω πού πρέπει να το βάλουμε για να μην μπορέσουν πραγματικά να το βρουν. Πρέπει να το βάλουμε εκεί που &ν θα έψαχναν ποτέ.»
Γυρνάνε όλοι έκπληκτοι και ρωτάνε μ’ ένα στόμα, μια φωνή:
«Πού;»
Το γέρικο τελώνιο απαντά:
«Θα το κρύψουμε μέσα τους... πολύ κοντά στην καρδιά τους...»
Τα χειροκροτήματα πολλαπλασιάζονται, κι αρχίζουν να γελάνε όλα μαζί:
«Χα... χα... χα...! Θα ψάχνουν να το βρουν απ’ έξω, απελπι­σμένοι, και δεν θα ξέρουν πως το έχουν συνεχώς μαζί τους.»

Ο νεαρός σκεπτικιστής σημειώνει:
«Ο άνθρωποι θα έχουν βαθιά επιθυμία να γίνουν ευτυχι­σμένοι, κι αργά ή γρήγορα θα βρεθεί ένας αρκετά σοφός ώστε ν ανακαλύψει πού βρίσκεται το κλειδί. Και τότε, θα το πει σε όλους.»
«Μπορεί να γίνει κι έτσι» λέει το πιο ηλικιωμένο τελώνιο, «ωστόσο, οι άνθρωποι θα έχουν επίσης μια έμφυτη δυσπιστία για τα πιο απλά πράγματα. Αν ποτέ υπάρξει αυτός ο άνθρωπος και αποκαλύψει πως το μυστικό κρύβεται μέσα στον καθένα... κανένας δεν θα τον πιστέψει.»
 
Αν βρεις το νόημα της ζωής σου,
N’ ανακαλύψεις το κλειδί της ευτυχίας.

Η απάντηση στην ερώτηση για το νόημα της ζωής σου βρί­σκεται μέσα σ’ εσένα τον ίδιο.
Και θα πρέπει εσύ να βρεις τη δική σου απάντηση:
Ο ορισμός της λέξης νόημα δεν πρέπει να γίνει ιερό καθήκον στην προσπάθειά μας να εξυψώσουμε την απόφαση και τη δέσμευση που προϋποθέτει, ούτε και πρέπει όμως να το πα­ραμερίσουμε, σαν να ήταν ένα δευτερεύον γεγονός.
Μια απόφαση αυτού του τύπου καθορίζει και επανα­προσδιορίζει τις μελλοντικές μου πράξεις, αλλά ανανεώνει σε μεγάλο βαθμό και την κλίμακα των αξιών μου.
Αν εγώ αποφασίσω, για παράδειγμα, ότι μια συγκεκριμένη αναζήτηση θα δώσει νόημα στη ζωή μου, τίποτα δεν θα μ’ εμποδίσει να της αφιερώσω το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου και κανείς δεν θα με σταματήσει: ούτε η οικογένεια, ούτε η παιδεία μου ούτε και το συναίσθημά μου.
Ο καθένας φτιάχνει τη ζωή του επιλέγοντας τον δρόμο του.
Δεν μπορώ να φτιάξω έναν δρόμο που θα μου εγγυάται ότι θα πετύχω όλους τους στόχους που βάζω, μπορώ όμως σίγουρα να επιλέξω εκείνον που πάει προς την ίδια κατεύ­θυνση με τον σκοπό που έχω θέσει στη ζωή μου.

Χόρχε Μπουκάι

Η λογική «σκοτώνει» τη θρησκευτική πίστη

Πολλοί πιστοί είναι σίγουροι ότι η πίστη τους είναι στέρεη σαν βράχος, ίσως όμως να υπερεκτιμούν τη σταθερότητα των πεποιθήσεών τους. Η αναλυτική σκέψη μπορεί να μειώσει τη θρησκευτική και μεταφυσική πίστη ακόμα και σε αφοσιωμένους πιστούς, σύμφωνα με νέα έρευνα Καναδών ψυχολόγων, η οποία επιβεβαιώνει ότι ο λογικός τρόπος σκέψης έχει τη δυνατότητα να υποσκάψει τη θρησκευτικότητα και να προάγει τον σκεπτικισμό και την αθεΐα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή κοινωνικής ψυχολογίας Άρα Νορενζαγιάν του Τμήματος Ψυχολογίας του πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας στο Βανκούβερ, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό «Science», σύμφωνα με το ίδιο και με το «New Scientist» ανέφεραν ότι πολλοί παράγοντες επηρεάζουν την πνευματικότητα του καθενός και η τάση για περισσότερη ή λιγότερη αναλυτική σκέψη είναι ένας από αυτούς.
Οι ψυχολόγοι έκαναν διάφορα τεστ και πειράματα με 650 εθελοντές, συσχετίζοντας τον βαθμό αναλυτικής σκέψης του καθενός με την ένταση των θρησκευτικών και άλλων μεταφυσικών πεποιθήσεών του (π.χ. πίστη σε αγγέλους), διαπιστώνοντας ότι αυτά τα δύο πράγματα είναι γενικά αντιστρόφως ανάλογα.
Όσο περισσότερο οι εθελοντές ανέπτυσσαν αναλυτικούς συλλογισμούς και έκαναν λογικές σκέψεις, τόσο έτεινε να μειώνεται η θρησκευτική πίστη τους και, αντίθετα, αυξανόταν ο αθεϊσμός ή έστω ο αγνωστικισμός και ο σκεπτικισμός τους σχετικά με τα θρησκευτικά ζητήματα.
Η έρευνα δείχνει ότι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις σχετίζονται όχι τόσο με το πιο αργό και αναλυτικό σύστημα λειτουργίας του νου, όσο με το διαισθητικό- συναισθηματικό που είναι πιο γρήγορο και αυτόματο. 

Όταν ενεργοποιείται περισσότερο το αναλυτικό σύστημα, τότε «σκεπάζει» το διαισθητικό και αντίστροφα.

 

Αυτό εξηγεί γιατί οι περισσότεροι (αν και όχι όλοι) επιστήμονες, που καλλιεργούν την αναλυτική σκέψη, τείνουν να είναι άθεοι ή αγνωστικιστές.
Με πιο απλά λόγια, όσοι άνθρωποι τείνουν να λειτουργούν ενστικτωδώς, είναι πιο πιθανό να πιστεύουν στον Θεό, σε σχέση με όσους σκέφτονται πιο πολύ και είναι λιγότερο ενστικτώδεις και αυτό γιατί η πίστη είναι περισσότερο συναίσθημα παρά σκέψη.
Μελλοντικές έρευνες από τους ίδιους ψυχολόγους θα μελετήσουν κατά πόσον είναι πρόσκαιρη ή διαρκής η επίδραση της αναλυτικής σκέψης στη θρησκευτική πίστη και αν αυτή η επίδραση ισχύει σε όλους τους πολιτισμούς της Γης και όχι μόνο στη Δύση.
Οι πιο πρόσφατες έρευνες της κοινής γνώμης αποκαλύπτουν ότι η μεγάλη πλειονότητα της ανθρωπότητας πιστεύει στον Θεό, αν και οι αγνωστικιστές και οι άθεοι είναι αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια. 
Το ποσοστό των πιστών και των άθεων μεταβάλλεται διαχρονικά υπό την επίδραση διαφόρων ψυχολογικών και πολιτισμικών παραγόντων.
Οι ερευνητές ξεκαθάρισαν πάντως ότι δεν αρκεί η αναλυτική σκέψη για να μετατρέψει έναν πιστό σε άπιστο. Άλλοι ισχυροί υποσυνείδητοι παράγοντες, όπως ο φόβος του θανάτου και η επιθυμία για διαιώνιση της ζωής, παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανατροφοδότηση της πίστης στη θρησκεία και σε άλλες πνευματικές παραδόσεις.
Οι ερευνητές επίσης φρόντισαν να διευκρινίσουν ότι η μελέτη τους δεν έχει να κάνει με την ίδια την αξία της θρησκείας, αλλά με τους γνωσιακούς-νοητικούς μηχανισμούς που την υποσκάπτουν ή την ενισχύουν.
Ο διάσημος νομπελίστας ψυχολόγος Ντάνιελ Κάνεμαν, του πανεπιστημίου Πρίνστον, δήλωσε ότι «αυτό ουσιαστικά που δείχνει η νέα έρευνα, είναι πως όταν κανείς σκέφτεται με πιο κριτικό τρόπο, απορρίπτει πεποιθήσεις που αλλιώς θα τις υιοθετούσε.
Δείχνει ότι υπάρχουν ορισμένες θρησκευτικές πεποιθήσεις που οι άνθρωποι πιστεύουν και τις οποίες δεν θα υιοθετούσαν, αν σκέφτονταν πιο κριτικά».

Ο ΣΥΡΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ

Ενώ οι λόγιοι του περασμένου αιώνα, είτε για να ευχαριστήσουν τους φιλέλληνες, είτε για να καταπολεμήσουν τη θεωρία του Φαλμεράϊερ για τον εκσλαβισμό της Ελλάδας, προσπαθούσαν με κάθε τρόπο ν’αποδείξουν ότι οι Νεοέλληνες είναι άμεσοι απόγονοι των αρχαίων, οι μετέπειτα γενιές βαρέθηκαν αυτή την προγονολατρεία. Ακόμα κι ο Παλαμάς ξέσπασε καμμιά φορά :

“ Τρανοί κι αν είναι οι τάφοι, τάφοι θά ‘ ναι, στον ήλιο τόποι θέλουμε κ’ εμείς.”
Σήμερα όμως, αφού αναγνωρίζεται σε όλους τους τομείς η ύπαρξη σύγχρονου αυθύπαρκτου ελληνικού πολιτισμού, δεν έχομε πιά κανένα λόγο να μην παραδεχτούμε ότι ορισμένα στοιχεία του αρχαίου κόσμου είναι ακόμα ολοζώντανα στην τωρινή Ελλάδα.
Θα σας αναφέρω δύο παραδείγματα: ένα χορό, το συρτό, ένα στίχο, το δεκαπεντασύλλαβο.
Ο συρτός που έχω υπ’όψη μου, δεν είναι ούτε ο κρητικός, ο χανιώτικος – που υποψιάζομαι ότι ανάγεται στην εποχή που η πλειοψηφία του πληθυσμού στα Χανιά ήταν τουρκική –ούτε ο συρτός ο πολίτικος ή ο νησιώτικος, ούτε βέβαια το συρτάκι· είναι ο στερεοελλαδίτικος, ο λεγόμενος «καλαματιανός».
Όπως έχει αποδειχτεί, δεν πρέπει να συμπεράνομε από την ονομασία του, ότι ο καλαματιανός έχει πατρίδα την Καλαμάτα. Οι οργανοπαίχτες, για να τον διακρίνουν από τους άλλους συρτούς, τον έλεγαν έτσι, γιατί οι στίχοι που τραγουδούσαν όταν τον έπαιζαν ανέφεραν τα «καλαματιανά μαντίλια». Στην Κύπρο, λ.χ., τα λόγια του καλαματιανού που δημοσιεύει ο Γεώργιος Αβέρωφ στο βιβλίο του : Κυπριακοί λαϊκοί χοροί , είναι είτε:
“ Κι αν πας στην Καλαμάτα κ’ ερθείς με το καλό, φέρε μου ένα μαντίλι να δέσω στο λαιμό”
Είτε: “ Μαντίλι καλαματιανό φορείς στον άσπρο σου λαιμό, φορείς και ακτινοβολείς σαν το αστέρι της αυγής”
Ο καλαματιανός χορεύεται σήμερα σε ολόκληρη την Ελλάδα, είναι όμως καθεαυτό στερεοελλαδίτικος. Ο Ολλανδός εθνομουσικολόγος W.Swets, που μελέτησε ιδιαίτερα τους χορούς της βαλκανικής χερσονήσου και τους ρυθμούς τους, συμπεραίνει πως ο ρυθμός του καλαματιανού, είναι ο κατ’εξοχήν ελληνικός ρυθμός. Και ο Θρασύβουλος Γεωργιάδης, στο βιβλίο του Der griechische Rhythmus, γράφει για τον καλαματιανό, πως είναι ο πιο διαδεδομένος χορός της Στερεάς Ελλάδας.
Τον ρυθμό του καλαματιανού, τον ταυτίζουν συνήθως με το μέτρο που οι αρχαίοι ονόμαζαν «επίτριτο». «Επιμόρια» λένε οι μαθηματικοί τα κλάσματα όπου ο αριθμητής υπερέχει του παρανομαστή κατά ένα μόριο : επιτέταρτο λέγεται το κλάσμα 5 δια 4, επόγδοο το 9 δια 8, επίτριτο το 4 δια 3. Κ’ οι μετρικοί ονομάζουν «επίτριτο πόδα», το μέτρο όπου, ο ένας χρόνος περιέχει 4 μόρια, ο άλλος 3. Τα εφτά μόρια αυτά, αντιστοιχούν σε τρείς μακρές και μία βραχεία συλλαβή. (…)
(…) Τα βήματα του καλαματιανού αντιστοιχούν στο δεύτερο [ή και στον πρώτον] επίτριτο, αφού το πρώτο βήμα κρατάει τρείς μικρές χρονικές μονάδες, τρία όγδοα θα λέγανε οι μουσικοί, ενώ τα δύο επόμενα, πιο ελαφρά, κρατάν από δύο μονάδες το καθένα.
(…) Στο βιβλίο που ανέφερα, ο Γεωργιάδης εκθέτει γιατί έπαψε να παραδέχεται αυτή τη συσχέτιση. Παραλληλίζει τη θέση που κατέχει ο ρυθμός του καλαματιανού στην τωρινή Ελλάδα, με τη θέση του ομηρικού δακτυλικού στίχου στους κύκλιους χορούς των αρχαίων. Επικαλείται τα παραδείγματα δακτυλικών στίχων που αναφέρει ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, και συμπεραίνει ότι στο χορό συντομευόταν η μακρά του δακτύλου και δεν κρατούσε πιά όσο δύο βραχείες, αλλά όσο μιάμιση. Κ’ έτσι ο «λόγος» [η κατά πηλίκων σχέση] της μακράς και των δύο βραχέων, γινόταν 1,5/2 = ¾.
Δεν πρόσεξε ότι, στους δύο στίχους που αναφέρει ο Διονύσιος, η μακρά συντομεύεται για ν’ αποδώσει η απαγγελία την ταχύτητα της κίνησης, που περιγράφει ο ποιητής : τη φόρα του ανέμου που σπρώχνει το πλοίο του Οδυσσέα [Οδ. ι 139]και το κατακύλισμα του βράχου του Σισύφου από την κορφή του βουνού [Οδ. λ 598].(…)
Υπήρχαν τραγούδια δημοτικά, που ο ρυθμός τους ήταν επιτριτικός· απόδειξη το τραγούδι του Δάτιδος που διέσωσε ο Αριστοφάνης· το ότι ο Δάτις λέει «χαίρομαι» αντί του δόκιμου «χαίρω», δείχνει πως ήταν άνθρωπος του λαού.
 Οι αυλητές της Στερεάς Ελλάδας, θα παίζανε μελωδίες σ’αυτόν το ρυθμό· απόδειξη η επιγραφή στο άγαλμα του Πυθοκρίτου.
 Ήταν ρυθμός που εισήγαγε ο Πίνδαρος ο Θηβαίος στις επινίκιες ωδές. Και τέλος, σ’αυτόν το ρυθμό θα χόρευαν οι Δωριείς.
….στην Καρδίτσα Βοιωτίας βρέθηκε μία επιγραφή που χάραξαν στον πρώτο αιώνα μετά Χριστόν οι κάτοικοι της Ακραιφίης για να τιμήσουν τον πατριώτη τους Επαμεινώνδα, και σ’αυτή την επιγραφή αναφέρουν ως μία από τις ευεργεσίες του ότι « τας πατρίους πομπάς μεγάλας και την των συρτών πάτριον όρχησιν θεοσεβώς επετέλεσεν».
Ήδη στην αρχαιότητα λοιπόν, χόρευαν οι Στερεοελλαδίτες το συρτό, τον «καλαματιανό», και σωστά ταυτίζεται ο ρυθμός του με τον επίτριτο…

The Mafia Manager

Συμβουλές προς τους μπιζνεσμαν από τον κόσμο της μαφίας. Αφού οι κόσμοι της μαφίας και των ἁγορών δεν έχουν απόλυτα διακριτά διαφορές, ας δούμε πως αντιμετωπίζουν οι μαφιόζοι το επιχειρείν, με αποσπάσματα από το βιβλίο “The Mafia Manager”.

-Δεν κοστίζει τίποτα να είσαι ευγενικός.
-Κράτα το στόμα σου κλειστό, τα νώτα καλυμμένα και κάνε ό, τι σου λένε.
-Ο καθένας , στην αρχή της καριέρας του χρειάζεται τη στήριξη ενός capo, ενός boss. Άλλοτε λέγεται προστάτης, άλλοτε παπάς, ραβίνος ή μέντορας.
-Προτού μάθεις να διατάζεις πρέπει να μάθεις να υπακούς.
-Όταν το μεγάλο αφεντικό λυσσομανά, σκύψε ακολουθώντας τη φορά του ανέμου.
-Όταν το μεγάλο αφεντικό γελάει, εσύ απλώς χαμογέλα.
-Το υπερβολικό γλείψιμο μπορεί να επιφέρει τη θανατική σου καταδίκη. Η υπερβολική ευγένεια ισοδυναμεί με υπερβολική αγένεια.
-Αν από μια κακή συγκυρία, ο μέντοράς των πρώτων χρόνων σου σταθεί εμπόδιο, καθάρισέ τον αμέσως. Τόπο στους νέους!
-Άσε ήσυχες τις γυναίκες του αφεντικού: σύζυγο, ερωμένη, πόρνες, ανιψιές, ξαδέρφες, υπηρέτριες, πόρνες, γραμματείς. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να υποχρεωθείς να παντρευτείς μια από τις πριγκίπισσες της Μαφίας και τότε ο θεός να σε βοηθήσει- κανείς άλλος δεν μπορεί.
-Γίνε φίλος με όλους στο γραφείο χωρίς να προσχωρήσεις σε καμία κλίκα.
-Καλό είναι να τρέφεις το εγώ του ανταγωνιστή σου όσο κιτρινιάρης και να ‘ναι.
-Κάνε δουλειές με ξένους λες και είναι αδέρφια σου. Κάνε δουλειές με τ΄αδέρφια σου λες και είναι ξένοι.
-Ποτέ μην ακολουθείς επιχειρηματικές συμβουλές αν δεν πάρεις πρώτα μια δεύτερη και μια τρίτη γνώμη.
-Όπως σε κάθε σύγχρονη επιχείρηση καινοτόμων και οραματιστών, η τάση μας είναι η συγχώνευση επιχειρήσεων. Στο σύστημα της ελεύθερης οικονομίας οι μεγαλοκλέφτες κυνηγάνε τους μικροκλέφτες.
-Οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Σε αυτούς που εξαγοράζονται και σε αυτούς που εξαγοράζουν.
-Χτυπάμε κόσμο στη δουλειά μας, αλλά δεν χτυπάμε κάρτα.
-Πολλές διαφωνίες λύνονται στο κρεβάτι.
-Αν παραείσαι επιτυχημένος, η κυβέρνηση το παίρνει είδηση. Αν παραείσαι αποτυχημένος, καταλήγεις στη φυλακή.
-Ὀπου πας, εκεί βρίσκεσαι.

Με στόχο την ανακούφιση της φτώχειας... ακόμα και… 10χρονα θα δουλεύουν νόμιμα στη Βολιβία

Παιδιά 10 ετών και άνω θα μπορούν πλέον να δουλεύουν νόμιμα στη Βολιβία, ύστερα από την ψήφιση σχετικού νομοσχεδίου με στόχο την καταπολέμηση της φτώχειας.

Μέχρι τώρα το όριο ήταν τα 14 έτη, με το νέο νομοσχέδιο, ωστόσο, τα όρια γίνονται πιο «ευέλικτα»: Αν τα παιδιά είναι… μισθωτοί θα πρέπει να έχουν κλείσει το 12ο έτος, αν είναι αυτοαπασχολούμενα, δεν χρειάζεται να είναι μεγαλύτερα από 10.
Σύμφωνα με τους εμπνευστές του νομοσχεδίου, προτού εργαστεί ένα τόσο μικρό παιδί θα πρέπει να έχουν συναινέσει ρητώς οι γονείς του ή οι κηδεμόνες του, ενώ ο βουλευτής Χαβιέ Σαβαλέτα, εκ των συντακτών του νομοσχεδίου, εξέφρασε την ελπίδα πως με αυτόν τον τρόπο θα εξαλειφθεί η απόλυτη φτώχεια που ταλανίζει την Βολιβία: «Η απόλυτη φτώχεια είναι ένας από τους λόγους που ωθούν τα παιδιά στην εργασία», δήλωσε.
Ωστόσο, οι ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα διαφωνούν ριζικά και καλούν τη Βολιβία να εγκαταλείψει το νόμο.
«Η παιδική εργασία διαιωνίζει τη φτώχεια, δεν την εξαφανίζει», δήλωσε η Τζο Μπέκερ, διευθύντρια του τμήματος για τα παιδικά δικαιώματα της οργάνωσης Human Rights Watch.
«Πολλές οικογένειες στέλνουν τα παιδιά τους να δουλέψουν, χάνουν όμως το σχολείο τους και έτσι δεν θα έχουν ποτέ τη δυνατότητα να βρουν μία καλή δουλειά», πρόσθεσε.

Απίστευτο! Κατασκεύασε ΤRANSFORMER 7 μέτρων!

Ο μεταλλουργός George Edgren από το Wisconsin των ΗΠΑ, κατασκεύασε στην αυλή του σπιτιού του ένα transformer 7 μέτρων, χρησιμοποιώντας τα εξαρτήματα από ένα oldsmobile alero.

Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό… δείτε τις φωτογραφίες παρακάτω

Καζαντζάκης - τι θα πει ελευτερία;

- Αν είναι η πρώτη φορά που έρχουμαι στην Κρήτη; άρχισε, μισόκλεισε τα μάτια κι αγνάντεψε πέρα, από το παράθυρο, τον Ψηλορείτη που στραφτάλιζε.  Όχι, δεν είναι η πρώτη φορά. Το '96 εγώ ήμουν άντρας ξετελεμένος. Τα γένια μου και τα μαλλιά είχαν το αληθινό τους χρώμα, μαύρο καραμπογιά. Είχα τριάντα δυο δόντια, κι όταν μεθούσα, έτρωγα τους μεζέδες κι ύστερα έτρωγα και το πιάτο που είχε τους μεζέδες. Κι ίσια ίσια ο διάολος το 'φερε κι εκείνη την εποχή σηκώθηκε πάλι η Κρήτη.

Έκανα τότε τον πραματευτή.  Γύριζα από χωριό σε χωριό στη Μακεδονία, πουλούσα ψιλικά κι έπαιρνα, αντίς για πλερωμή, τυρί, μαλλί, βούτυρο, κουνέλια, καλαμπόκι, τα μεταπουλούσα και κέρδιζα διπλά. Τη νύχτα, σε όποιο χωριό βραδιάζουμουν, ήξερα σε ποιο σπίτι να κονέψω - πάντα μια χήρα πονόψυχη, ας είναι καλά! βρίσκεται στο κάθε χωριό. Έδινα το λοιπόν μιαν κουβαρίστρα ή μιαν τσατσάρα ή ένα φακιόλι, μαύρο εξαιτίας του μακαρίτη, και κοιμόμουνα μαζί της. Φτήνια!

Φτήνια, αφεντικό, ζωή χαρισάμενη. Μα να σου ο διάολος, και πιάνει πάλι το τουφέκι η Κρήτη. Φτου, ανάθεμα τη μοίρα μου, είπα αυτή η Κρήτη δε θα μας αφήσει τέλος πάντων ήσυχους;» Παράτησα τις κουβαρίστρες και τις χήρες, πήρα ένα τουφέκι, έσμιξα με τους άλλους ρέμπελους και τραβήξαμε για την Κρήτη.

Ο Ζορμπάς σώπασε. Περνούσαμε τώρα ένα γυρογιάλι αμμουδερό, ήσυχο, τα κύματα έμπαιναν κι απλώνουνταν στον κόρφο του χωρίς να σπάσουν κι απίθωναν μονάχα λίγους αφρούς ολόγυρα στον άμμο. Τα σύννεφα είχαν σκορπίσει, έλαμπε ο ήλιος κι η άγρια Κρήτη χαμογελούσε ειρηνεμένη.

Ο Ζορμπάς στράφηκε και με κόχεψε κοροϊδευτικά.

- Ελόγου σου θαρρείς, αφεντικό, πως θα καθίσω τώρα να σου αραδιάσω πόσα τούρκικα κεφάλια έκοψα και πόσα τούρκικα αυτιά έβαλα στο σπίρτο - καθώς το συνηθούνε στην Κρήτη…

Βγάλ' το απ' το νου σου· βαριέμαι, ντρέπουμαι. Τι να ναι αύτη η λύσσα, στοχάζουμαι τώρα που έβαλα γνώση, τι να 'ναι αυτή η λύσσα να χιμάς να δαγκάνεις έναν άλλον άνθρωπο, που δε σου 'καμε τίποτα, να του κόβεις τη μύτη, να του παίρνεις το αυτί, να του ανοίγεις την κοιλιά και να φωνάζεις το

Θεό να κατέβει να σε βοηθήσει - πάει να πει, να κόβει κι αυτός  μύτες κι αυτιά και ν' ανοίγει κοιλιές; Μα τότε έβραζε, βλέπεις, το αίμα μου, που μυαλό να ξεψαχνίζω! Οι σωστοί, οι τίμιοι λογισμοί θέλουν ησυχία, γεράματα, φαφουταρία. Όταν είσαι φαφούτης, εύκολο είναι να λες: «Ντροπή, παιδιά, μη δαγκάνετε!» Μα όταν έχεις και τα τριάντα δυο σου τα δόντια… Θεριό είναι ο άνθρωπος στα νιάτα του, θεριό ανήμερο, και τρώει ανθρώπους!

Κούνησε το κεφάλι.

- Τρώει κι αρνιά και κότες και γουρουνάκια, μα αν δεν φάει άνθρωπο, όχι, δε χορταίνει, πρόστεσε και ζούπηξε το τσιγάρο στο πιατάκι του καφέ. Όχι, δε χορταίνει! Τι λες και του λόγου σου, σοφολογιότατε;

Μα, χωρίς να περιμένει απάντηση:

- Τι μπορείς να πεις; έκαμε ζυγιάζοντάς με με τη ματιά. Καθώς καταλαβαίνω, η ευγενεία σου δεν πείνασες, δε σκότωσες, δεν έκλεψες, δε μοίχεψες - τι μπορείς λοιπόν να ξέρεις από κόσμο; Άπηχτο μυαλό, ανήλιαγο κρέας… μουρμούρισε με φανερή περιφρόνηση.

Κι εγώ ντράπηκα για τ' αδούλευτά μου χέρια, για το χλωμό μου πρόσωπο και την ανήλιαγη ζωή μου.

- Ας είναι, έκαμε ο Ζορμπάς κι απόσυρε. συγκαταβατικά τη βαριά του φούχτα απάνω στο τραπέζι, σα να κρατούσε σφουγγάρι κι έσβηνε· Ας είναι. Ένα πράμα μονάχα ήθελα να σε ρωτήσω· θα χεις ξεφυλλίσει ένα μπαούλο φυλλάδες. Μπορεί να ξέρεις…

- Για λέγε, Ζορμπά, τι;

- Εδώ γίνεται, αφεντικό, ένα θάμα… Ένα αλλόκοτο θάμα, κι ο νους μου σαστίζει. Όλες αυτές οι ατιμίες, οι κλεψιές, οι σφαγές, που κάμαμε εμείς οι αντάρτες, έφεραν τον πρίγκιπα Γεώργιο στην Κρήτη· τη λευτεριά!

Με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια, κατάπληχτος.

- Μυστήριοι. Μουρμούρισε· μυστήριο μεγάλο! Για να ’ρθει λοιπόν η λευτεριά στον κόσμο χρειάζουνται τόσα φονικά και τόσες ατιμίες; Γιατί, να καθίσω να σου αραδιάσω τι ατιμίες κάμαμε και τι φονικά, θα σηκωθεί η τρίχα σου. Κι όμως ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η λευτεριά! Αντί ο Θεός να ρίξει το αστροπελέκι του να μας κάψει, μας δίνει τη λευτεριά! Δεν καταλαβαίνω τίποτα!

Με κοίταξε σα να ζητούσε βοήθεια. Το ‘βλεπες, πολύ τον είχε τυραννήσει το μυστήριο ετούτο και δεν μπορούσε να βρει άκρα.

Καταλαβαίνεις του λόγου σου, αφεντικό; ρώτησε με αγωνία.

Τι να καταλάβω; Τι να του πω; Ή δεν υπάρχει αυτό που λέμε Θεός, ή ο Θεός αγαπάει τα φονικά και τις ατιμίες, η αυτά που λέμε φονικά κι ατιμίες είναι απαραίτητα στον αγώνα και στην αγωνία του κόσμου…

Μα προσπάθησα να βρω για το Ζορμπά μια άλλη απόκριση:

- Πώς από την κοπριά κι από τη βρώμα φυτρώνει και θρέφεται ένα λουλούδι; Πες, Ζορμπά, πως κοπριά είναι ο άνθρωπος και λουλούδι είναι η ελευτερία.

- Μα ο σπόρος; έκαμε ο Ζορμπάς και χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι. Για να φυτρώσει ένα λουλούδι χρειάζεται ο σπόρος. Ποιος έβαλε έναν τέτοιο σπόρο στα βρωμερά σπλάχνα μας; και γιατί ο σπόρος αυτός να μην πετάει λουλούδι με την καλοσύνη και την τιμιότητα; μα να θέλει αίμα και βρώμα;

Κούνησα το κεφάλι.

- Δεν ξέρω, είπα.

- Ποιος ξέρει;

- Κανένας.

- Μα τότε λοιπόν, φώναξε ο. Ζορμπάς απελπισμένος κι έριξε γύρα του άγρια ματιά, τι να τα κάμω εγώ τα βαπόρια και τις μηχανές και τα κολάρα;

Δυο τρεις στραπατσαρισμένοι από τη θάλασσα, που κάθουνταν στο διπλανό τραπέζι κι έπιναν τον καφέ τους, ζωντάνεψαν, μυρίστηκαν καβγά και γόργωσαν το αυτί.

Ο Ζορμπάς σιχάθηκε να τον παρακατσεύουν, χαμήλωσε τη φωνή.

- Ας τ' αφήσουμε αυτά να παν στο διάολο, είπε. Όταν τα συλλογίζουμαι, μου 'ρχεται να σπάσω ο,τι βρω μπροστά μου, μιαν καρέκλα ή μια λάμπα ή το κεφάλι μου στον τοίχο. Κι ύστερα, τι καταλαβαίνω; Τον κακό μου τον καιρό! Πλερώνω τα σπασμένα ή πάω στο φαρμακείο και μου τυλίγουν με γάζες το κεφάλι. Κι αν υπάρχει Θεός, ε, τότε πια, μούντζωσ' τα! Θα με σεριανάει από τον ουρανό και θα σκάει στα γέλια.

Κούνησε την απαλάμη του απότομα, σα να διώχνε κάποια μύγα που τον βασάνιζε.

- Τέλος πάντων! είπε βαριεστισμένος. Αυτό που' ήθελα να σου πω είναι ετούτο: όταν έφτασε το βασιλικό βαπόρι σημαιοστόλιστο κι άρχισαν οι κανονιές και πάτησε ο πρίγκιπας το πόδι του στην Κρήτη… Είδες ποτέ σου λαό να ζουρλαίνεται όλος μαζί, γιατί είδε τη λευτεριά του; Όχι; Ε, τότε, κακομοίρη μου αφεντικό, στραβός γεννήθηκες, στραβός θα πεθάνεις. Εγώ, και χίλια χρόνια να ζήσω και μιαν μπουκιά μονάχα κρέας να μου μένει ζωντανό, αυτό το πράμα που είδα κείνη τη μέρα δε θα το ξεχάσω. Κι αν ήταν κάθε άνθρωπος να διαλέει την Παράδεισό του στον ουρανό, σύφωνα με τα γούστα του - έτσι πρέπει! αυτό θα πει Παράδεισο! -εγώ θα ‘λεγα του Θεού: «Θεέ μου, να ναι η Παράδεισό μου μια Κρήτη γεμάτη μερτιές και σημαίες· και να βαστά αιώνια η στιγμή που πατάει ο πρίγκιπας Γεώργιος το πόδι του στην Κρήτη… Τίποτα άλλο δε θέλω!»

Σώπασε πάλι ο Ζορμπάς. Έστριψε το μουστάκι του, ξεχείλισε ένα ποτήρι παγωμένο νερό, το ‘πιε μονορούφι.

-Τι έγινε, Ζορμπά, στην Κρήτη; Λέγε!

- Λόγια θα λέμε; έκαμε ο Ζορμπάς κι αγρίεψε πάλι.  Μωρέ, εγώ σου λέω πως ο κόσμος ετούτος είναι μυστήριο κι ο άνθρωπος είναι χτήνος μεγάλο. Χτήνος μεγάλο και μεγάλος θεός. Ένας κακούργος κομιτατζής, που είχε κατέβει κι αυτός μαζί μου από τη Μακεδονία, ο Γιώργαρος με τ' όνομα, κι είχε κάμει τέρατα και σημεία, ένας βρωμερός χοίρος, έκλαιγε. «Τι κλαις, μωρέ Γιώργαρε;» του κάνω, κι έτρεχαν και μένα βρύσες τα μάτια μου. «Τι κλαις, βρε γουρούνι;» Μα αυτός έπεσε απάνω μου και δώστου να με φιλάει και να κλαίει σα μωρό παιδί. Κι ύστερα έβγαλε, αυτός ο τσιγκούναρος, το κεμέρι του, φκαίρεσε στην ποδιά του τις χρυσές λίρες, που είχε κουρσέψει από τους Τούρκους που σκότωσε κι από τα σπίτια που πάτησε, και τις πετούσε φούχτες φούχτες στον αγέρα. Κατάλαβες, αφεντικό; Αυτό θα πει ελευτερία!

Σηκώθηκα, ανέβηκα στη γέφυρα να με χτυπήσει ο καθαρός αγέρας.

Αυτό θα πει ελευτερία, συλλογίζουμουν. Να χεις ένα πάθος, να μαζεύεις χρυσές λίρες, και ξαφνικά να νικάς το πάθος και να σκορπάς όλο το έχει σου στον αγέρα!

Να λευτερωθείς από ένα πάθος, υπακούοντας σ' ένα άλλο υψηλότερο… Μα μήπως κι αυτό δεν είναι σκλαβιά; Να θυσιάζεσαι για μιαν ιδέα, για τη ράτσα σου, για το Θεό; Ή μήπως όσο πιο αψηλά στέκεται ο αφέντης τόσο και πιο μακραίνει το σκοινί της σκλαβιάς μας, πηδούμε τότε και παίζουμε σε πολύ πλατύχωρο αλώνι, πεθαίνουμε χωρίς να βρούμε την άκρα του, κι αυτό το λέμε ελευτερία;

 

   Καζαντζάκης Νίκος - Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Έφτιαξαν «βιολογικά» ρομπότ με μυικά κύτταρα

Μία νέα κατηγορία ρομπότ «βιολογικού» χαρακτήρα, τα οποία κινούνται χάρη σε μυϊκά κύτταρα και ελέγχονται με ακρίβεια μέσω ηλεκτρικών παλμών παρουσίασαν ερευνητές του University of Illinois at Urbana-Champaign.

Οι ερευνητές δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στην online έκδοση του Proceedings ofthe National Academy of Science.«Η βιολογική κίνηση μέσω κυττάρων αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για κάθε είδους βιολογικό μηχάνημα που θέλεις να κατασκευάσεις»αναφέρει ο επικεφαλής της έρευνας, Ρασίντ Μπασίρ, κάτοχος της έδρας Abel Bliss και επικεφαλής του τμήματος βιομηχανολογίας του πανεπιστημίου.
«Προσπαθούμε να ενώσουμε τις αρχές της μηχανολογίας με τη βιολογία με τρόπο που θα μπορεί να αξιοποιηθεί για τον σχεδιασμό και την ανάπτυξη βιολογικών μηχανημάτων και συστημάτων για περιβαλλοντικές και ιατρικές εφαρμογές. Η βιολογία είναι εντυπωσιακά ισχυρή, και αν μπορούσαμε κάπως να μάθουμε να αξιοποιούμε τα πλεονεκτήματά της για χρήσιμες εφαρμογές, αυτό θα μπορούσε να φέρει πολλά και πολύ σημαντικά επιτεύγματα».
Η ομάδα του Μπασίρ έχει πρωτοπορήσει στον σχεδιασμό και την κατασκευή βιορομπότ μήκους μικρότερου του ενός εκατοστού, κατασκευασμένων από εύκαμπτα υδροτζέλ που έχουν παραχθεί μέσω 3D εκτύπωσης και ζωντανών κυττάρων. Παλαιότερα είχε επιδείξει βιορομπότ τα οποία «περπατούσαν» μόνα τους, χάρη σε καρδιακά κύτταρα από ποντικούς- ωστόσο τα καρδιακά κύτταρα συστέλλονται συνέχεια, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην είναι δυνατόν να ασκηθεί αποτελεσματικός έλεγχος στην κίνηση.
Τα νέα βιορομπότ κινούνται χάρη σε «λωρίδες» σκελετικών μυών που ελέγχονται μέσω ηλεκτρικών παλμών- κάτι που δίνει στους ερευνητές τη δυνατότητα ελέγχου μεγάλης ακριβείας και ανοίγει τον δρόμο για τη διαμόρφωση νέων σχεδιαστικών αρχών στον τομέα- έτσι ώστε να είναι κάποια στιγμή δυνατή η παραμετροποίηση βιορομπότ για συγκεκριμένες χρήσεις και εφαρμογές.
«Τα κύτταρα σκελετικών μυών είναι πολύ ελκυστικά επειδή μπορείς να τα κινήσεις χρησιμοποιώντας εξωτερικά κύτταρα» σημειώνει ο Μπασίρ. «Για παράδειγμα, θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις σκελετικό μυ ενώ σχεδιάζεις μια συσκευή η οποία θα ήθελες να αρχίζει να λειτουργεί όταν ʽαισθάνεταιʼ μια χημική ουσία ή όταν λαμβάνει κάποιο συγκεκριμένο σήμα. Για εμάς είναι τμήμα μιας σχεδιαστικής ʽεργαλειοθήκηςʼ. Θέλουμε να έχουμε διαφορετικές επιλογές που θα μπορούν να χρησιμοποιούνται από μηχανικούς στον σχεδιασμό τέτοιων πραγμάτων».
Ο σχεδιασμός είναι εμπνευσμένος από το σύστημα μυών-τενόντων- κοκάλων που συναντάται στην φύση. Η ταχύτητα της κίνησης του ρομπότ μπορεί να καθοριστεί μέσω της ρύθμισης της συχνότητας των ηλεκτρικών παλμών. Υψηλότερη συχνότητα μπορεί να προκαλέσει ταχύτερη συστολή, επιταχύνοντας την κίνηση.
Συστήματα τέτοιου τύπου θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μία γενιά βιολογικών μηχανών που θα φαίνονταν χρήσιμες σε τομείς όπως η ιατρική, τα εμφυτεύματα, η περιβαλλοντική τεχνολογία κ.α. Επόμενος στόχος είναι η άσκηση ακόμα μεγαλύτερου βαθμού ελέγχου στην κίνηση των βιορομπότ, μέσω ενσωμάτωσης νευρώνων και σχεδιασμού βελτιωμένων δομών υδροτζέλ.

Το άδοξο τέλος του Πύρρου.

Ο Πύρρος ο Μολοσσός, ο ένδοξος βασιλιάς της Ηπείρου, γεννήθηκε γύρω στο 318π.Χ. Πέντε χρόνια μετά το θάνατο του ξαδέλφου του, Μ. Αλεξάνδρου. Πατέρας του ήταν ο Αιακίδης και μητέρα του η Φθία. Είχε και δύο αδελφές, την Δηιδάμεια και την Τρωάδα. Όταν ήταν δύο ετών, επαναστάτες ανέτρεψαν τον πατέρα του, και σκότωσαν την μητέρα του και την αδελφή του, Τρωάδα. Ο πατέρας του , πράος και δίκαιος, σκοτώθηκε τρία χρόνια αργότερα, φυγάδας στην Ακαρνανία. Ο Πύρρος ανακηρύχθηκε βασιλιάς, υπό επιτροπεία, σε ηλικία 12 ετών, από το 307-303. Διώχτηκε όμως από το βασίλειο, από επανάσταση που υποκίνησε ο Κάσσανδρος. Ακολούθησε την τύχη του Αντίγονου Μονόφθαλμου και του Δημητρίου του Πολιορκητή, μέχρι που με την βοήθεια του Πτολεμαίου το 297 κατέλαβε πάλι το θρόνο και συμβασίλεψε για λίγο καιρό με τον ξάδελφο του, Νεοπτόλεμο, μέχρι που τον φόνευσε.

Ο Πύρρος είχε μεγάλες επιτυχίες στον αγώνα κατά της Μακεδονίας, για την ανεξαρτησία της χώρας του, επωφελούμενος και από την εχθρότητα των άλλων βασιλιάδων (Λυσιμάχου, Αντιπάτρου), προς τον Δημήτριο, ο οποίος είχε παντρευτεί την αδελφή του, Δηιδάμεια.
Περί το 285 εξουσίαζε εκτός από την Ήπειρο, την Τυμφαία, τη μισή Μακεδονία ως τον ποταμό Αξιό, μεγάλο μέρος της Θεσσαλίας, την Αμβρακία, την Αμφιλοχία και την Ακαρνανία. Ένας πόλεμος το 282 με τον Λυσίμαχο, του στοίχησε μεγάλο μέρος από τις κτήσεις του. Εξεστράτευσε στην Ιταλία για να βοηθήσει τους απόλεμους Ταραντίνους εναντίον της Ρώμης. Νίκησε τους Ρωμαίους στην Ηράκλεια με μεγάλες όμως απώλειες, η γνωστή Πύρρειος νίκη, και στο Άσκλο της Απουλίας (280-279). Πέρασε στην Σικελία για να βοηθήσει τους Έλληνες εναντίον των Καρχηδονίων. Επέστρεψε στον Τάραντα αλλά μετά την αμφίρροπη μάχη του Βενεβέντου(275), γύρισε στην Ήπειρο αφήνοντας την πόλη στον γιο του, Έλενο. Στην Ελλάδα εν τω μεταξύ, η Μακεδονία είχε κατακτηθεί από τον Αντίγονο Γονατά, η Αιτωλική Συμπολιτεία βρισκόταν στην ακμή της, η Βοιωτία και η Αττική ήταν ανεξάρτητες.

Μετά από κάποια επιτυχία εναντίον του Αντιγόνου, ο Πύρρος στράφηκε εναντίον της Σπάρτης, ενώ ο βασιλιάς της , Αρεύς, βρισκόταν στην Κρήτη. Στην Σπάρτη τον προσκάλεσε το 272 ο σπαρτιάτης Κλεώνυμος, ο οποίος είχε προσωπικά προβλήματα με την πατρίδα του.( Ήθελε να τιμωρήσει την μοιχαλίδα γυναίκα του, Χελωνίδα, επειδή αγαπούσε το γιο του Αρέα, Ακρότατο). Ο Πύρρος σκέφτεται να κατακτήσει όλη την Πελοπόννησο. Οι Σπαρτιάτες ανησυχούν κι εκείνος τους δίνει ψεύτικες υποσχέσεις ότι δεν πρόκειται να επιτεθεί εναντίον τους. Φθάνοντας έξω από την Σπάρτη, εκείνοι βλέποντας ότι απέναντι τους είχαν ένα στρατό 27.000 χιλ. ανδρών με 24 ελέφαντες και ιππικό, προτρέπουν τις γυναίκες τους για να σωθούν , να τις φυγαδεύσουν στην Κρήτη.
Οι γυναίκες αντιδρούν και με αρχηγό την αδελφή του Αρέα, Αρχιδάμεια, προστρέχουν και ολονυχτίς κατασκευάζουν την τάφρο, γύρω από την πόλη. Την άλλη μέρα –και παρόλο τους κακούς οιωνούς και τα όνειρα-, ο Πύρρος επιτίθεται, αλλά οι Σπαρτιάτες με πολλές απώλειες, τον αποκρούουν.
Εγκαταλείπει την προσπάθεια και στρέφεται προς το Άργος, όταν μαθαίνει ότι κατεβαίνει προς την Σπάρτη, ο Αντίγονος.

Εν τω μεταξύ ο Αρεύς έχει επιστρέψει από την Κρήτη και παρενοχλεί τον στρατό του Πύρρου. Σε μια ενέδρα κοντά στη Σελλασία, σκοτώνεται ο γιος του, Πτολεμαίος. Και ο Πύρρος για να εκδικηθεί το θάνατό του, επιτίθεται με μανία και σκορπάει το θάνατο στους Σπαρτιάτες. Φθάνοντας στον αργολικό κάμπο (φθινόπωρο του 272), στρατοπεδεύει κοντά στον Ίναχο ποταμό, απέναντι από τον Αντίγονο. Τον προκαλεί για επίθεση, αλλά ο Αντίγονος δεν βιάζεται. Οι Αργίτες ανησυχούν για τους στρατούς που έχουν έξω από την πόλη τους. Ο Πύρρος τους καθησυχάζει. Αλλά ένα βράδυ εισέρχεται κρυφά στην πόλη, παρότι έχει κακούς οιωνούς. Μαζί του έχει Γαλάτες μισθοφόρους και τους ελέφαντες.

Οι δρόμοι στο Άργος είναι στενοί, είχε σκοτάδι και με την φασαρία, οι Αργίτες ξυπνούν, και ζητάνε την βοήθεια του Αντίγονου. Στην πόλη μπαίνουν οι Μακεδόνες, καθώς και ο Αρεύς με Σπαρτιάτες και χίλιους Κρητικούς. Η μάχη γενικεύεται, αλλά η στενότητα των δρόμων, καθώς και το σκοτάδι, δυσκολεύουν τα πράγματα. Οι διαταγές του με την οχλοβοή, δεν φτάνουν στο στόχο τους και επικρατεί πανικός. Οι Αργίτες είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους , ή στις ταράτσες. Με το φως της ημέρας ο Πύρρος βλέποντας ότι η κατάσταση είναι δύσκολη, διατάζει έξοδο από την πόλη.
Με την φασαρία, τον πανικό, τους ελέφαντες που δεν μπορούν να στρίψουν και ανατρέπονται, η φωνή του πνίγεται μέσα στα ουρλιαχτά των στρατιωτικών. Τότε βλέπει μπροστά του ένα χάλκινο άγαλμα που παριστάνει έναν λύκο να παλεύει με ταύρο.

Το Μαντείο της Δωδώνης του είχε πει κάποτε, ότι το τέλος του θα ρθει όταν δει να παλεύουν λύκος με ταύρο. Καταλαβαίνει ότι πια δεν έχει περιθώρια, αλλά συνεχίζει να μάχεται. Στην μάχη, ένας νεαρός Αργίτης τον τραυματίζει ελαφρά. Ο Πύρρος σηκώνει το σπαθί για να τον χτυπήσει, αλλά εκείνη τη στιγμή, η μάνα του νεαρού, ανεβασμένη στην ταράτσα του σπιτιού της, βλέπει την σκηνή και για να γλυτώσει το παιδί της, πετάει ένα κεραμίδι στο κεφάλι του Πύρρου. Πέφτοντας ζαλισμένος ο Πύρρος, δεν μπόρεσε να αντισταθεί, όταν ένας Μακεδόνας, ο Ζώπυρος, έρχεται από πάνω του και τον χτυπάει με το μαχαίρι του, κόβοντας αργά το λαιμό του.
Δυστυχώς αυτό ήταν το άδοξο τέλος αυτού του γενναίου βασιλιά, του Αητού της Ηπείρου, που ήταν πάντα ορμητικός, φιλόδοξος, έτοιμος για μάχη, πήγαινε όπου τον καλούσαν για βοήθεια. Ήταν το φθινόπωρο του 272 και ο Πύρρος ήταν μόλις 46 ετών. Με το θάνατό του, η Ήπειρος έπεσε στην παλιά της αφάνεια.