Τα αρχεία των Χετταίων και ο Όμηρος

Οι πληροφορίες των Χεττιτικών αρχείων (πινακίδων).

Το 1924 ο Emil Forrer ανακοίνωνε τον εντοπισμό Ελληνικών ονομάτων (όπως π.χ. Ανδρέας, Ετεοκλής, Ατρέας) στα χεττιτικά αρχεία δημιουργώντας την εντύπωση πως θα μπορούσε να φωτιστεί οριστικά η σκοτεινή εποχή του τρωικού πολέμου, μάλιστα κάποιοι, όπως ο Sayce, κάπως βεβιασμένα αποδέχθηκαν τις εκτιμήσεις του, όμως άλλοι αντέδρασαν, όπως ο Friedrich, επέκριναν τους ισχυρισμούς και τις ταυτίσεις που εκείνος επιχείρησε, οι οποίες κρίθηκαν κυριολεκτικά ως ανυπόστατες από τον Sommer, όταν κατέδειξε την αντικειμενική δυσκολία να ταυτιστούν οι μυκηναίοι Έλληνες βασιλείς που αναφέρονται στον Όμηρο και στους μύθους, με τα ονόματα που αναγράφουν οι Χετταίοι στις πινακίδες, μάλιστα όχι μόνο θεώρησε υπερβολικές τις προτάσεις Forrer αλλά και απέρριψε το σύνολο των ισχυρισμών του.

Το ζήτημα στην συνέχεια διερεύνησε και ο Schachermeyer2 ο οποίος κατέληξε σε πιο ρεαλιστικά συμπεράσματα διατυπώνοντας την άποψη ότι πράγματι μπορούμε ν’ ανιχνεύσουμε ένα Ελληνικό βασίλειο στις χεττιτικές πινακίδες που αναφέρεται ως «Αχιjαβά» το οποίο είναι η «Αχαΐα», ένα μυκηναϊκό «ηπειρωτικό» βασίλειο, που βασίμως τοποθετείται πέρα από την θάλασσα (Αιγαίο).

Τα βασικά συμπεράσματα του Schachermeyer σχολίασαν άλλοι ανάμεσά τους και ο Page3 ο οποίος ενώ αποδέχτηκε κάποιες από τις βασικές του απόψεις, προέβαλε πολλές ενστάσεις για την θέση της Αχιjιαβα και τους τίτλους των μυκηναίων βασιλέων («Μεγας Βασιλέας»).

Επίσης σημαντική υπήρξε, στην συνολική επεξεργασία των πληροφοριών η συμβολή του Gurney (στην ανασύσταση της χεττιτικής ιστορίας) καθώς επίσης και του Macqueen με τις αξιόλογες παρατηρήσεις τους για τα χεττιτικά κείμενα.

Από την μελέτη και την δημοσίευση των πινακίδων μπορεί κάθε ερευνητής να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα αφού πράγματι οι υπάρχουσες δημοσιευμένες μεταφράσεις προσφέρουν σημαντική ευκολία στην ιστορική έρευνα.

Στην διερεύνηση του τρωικού πολέμου και ειδικότερα στο ζήτημα των δύο αντιπάλων (Αχαιών – Τρώων) πράγματι οι πινακίδες μπορούν να μας διαφωτίσουν σε τέσσερα βασικά πεδία:

 
Α) Για τις σχέσεις Αχαιών – Χετταίων κυρίως όμως για την επιθετική δράση των Αχαιών προς τις παραλιακές περιοχές της Μικράς Ασίας.
Β) Για την οικονομική και στρατιωτική παρουσία της Τροίας στην Μικρά Ασία (έμμεσα).
Γ) Για την πολιτικο – στρατιωτική οργάνωση των περιοχών της Δυτικής Μικράς Ασίας αφού οι συγκεκριμένες περιοχές και οι λαοί τους καταγράφονται στον ομηρικό κατάλογο, ως ενεργοί σύμμαχοι του Πριάμου.
Δ) Για την περίοδο της Ελληνο-τρωικής σύγκρουσης τέλος του 13ου αρχές 12ου αι, τις συνθήκες και την κατάσταση στον χώρο της Μικράς Ασίας, αν δεχθούμε συμβατικά αυτή την χρονολόγηση ως χρόνο για την άλωση της Τροίας.

Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν αυτά τα τέσσερα πεδία πληροφόρησης.

Α) Αχαιοί - Χετταίοι στην Μικρά Ασία.

Το όνομα των Αχαιών («Αχιjαβα») αναφέρεται σε είκοσι χεττιτικές πινακίδες χωρίς να δηλώνεται ξεκάθαρα που ήταν το βασίλειό τους.

Υπάρχουν δύο ειδών καταγραφές σχετικά με την ονομασία του βασιλείου, αφού η μία χρησιμοποιεί τον σύντομο τύπο (λέξη) «Αχίjια» ενώ η άλλη χρησιμοποιεί τον πιο εκτενή τύπο «Αχιjιάβα».

Τον σύντομο όρο «Αχίjια» τον συναντάμε σε κάποια μαντικά κείμενα του 15ου αι και κυρίως στην «Κατηγορία του Μαντουβάττα» που γράφτηκε επί βασιλείας Αρνουβάντας Δ΄4 (1220-1190).

Εκεί γίνεται λόγος για τον Ατταρισίγια που έδιωξε από την «Αχίjια» (Αχαΐα) τον Μαντουβάττας ενώ ο πατέρας του νυν χετταίου βασιλιά, ο Τουνταλίγιας Δ΄ του έδωσε την «Ζιππάσλα», μια περιοχή να την διοικεί, όμως εκεί του επιτέθηκε ο Ατταρισίγιας με 100 άρματα και πεζικό και ο χετταίος βασιλιάς έστειλε ένα στρατιωτικό απόσπασμα.

Κατόπιν ο Μαντουβάττας συμμάχχησε με τον Ατταρισίγια (Αχαιούς) και μαζί του εκτέλεσε επίθεση κατά της Αλασίας (Κύπρου) που εδώ φαίνεται ότι είναι χεττιτική κτήση5.

Στις άλλες περιπτώσεις χρησιμοποιείται ό όρος «Αχιjιάβα».

Χαρακτηριστικό είναι ένα κείμενο, μια προσευχή, που ο Fosser την απέδωσε στον Μούρσιλι Β΄ (1334 – 1306 π.Χ.), αυτός αναφέρει ότι ο πατέρας του, ο Σουππιλουλιούμας, εξορίζει στην Αχιjιάβα την βασίλισσα σύζυγό του, η οποία κατηγορήθηκε για διάφορα παραπτώματα 6 « όσο καιρό η βασίλισσα δεν έκανε τίποτε κακό, δεν έπαθε τίποτε από τον πατέρα μου: όταν όμως αυτή και ο πατέρας μου ήρθαν σε ρήξη την εξόρισε στην Αχιjαβα» αναφέρει ο γιος της και ο Fosser πιστεύει λανθασμένα ότι η μητέρα του ήταν αχαιή πριγκίπισσα7.

Στα χρονικά του Μούρσιλις Β΄, στο τρίτο έτος, βρίσκουμε επίσης αναφορές για τις σχέσεις Αχιjιάβα και Μιλλαβάντα (Μίλητος) αλλά και σ’ ένα απόσπασμα (κατεστραμμένο) από το τέταρτο έτος, γίνεται μνεία για ένα πλοίο, κάτι που υποδεικνύει έμμεσα ότι η Αχιjιάβα είναι πέρα από την θάλασσα.

Μάλιστα όταν ο βασιλιάς αρρωσταίνει ο θεός της Αχιjιάβα και θεός της Λάζπας (Λέσβου) καλούνται να συνδράμουν στην ίασή του κάτι που αποτελεί μια ένδειξη στενών σχέσεων ανάμεσα στα βασίλεια.

 
Η πιο περίεργη μαρτυρία για τις σχέσεις Αχαιών - Χεταίων αφορά τον Μούρσιλις Β΄ ή τον Μουβάτταλλις κατά τα τέλη του 14ου αι ή τις αρχές 13ου όταν εκεί ο Χετταίος βασιλιάς αποδεικνύεται αφάνταστα υποχωρητικός απέναντι στον βασιλιά της Αχιjαβα.

Η έκπληξη προέρχεται από το γεγονός ότι γνωρίζουμε πολύ καλά ποιοι ήταν αυτοί οι δύο Χετταίοι βασιλείς, αφού τόσο ο Μούρσιλις έχει αποδειχθεί δεινός κατακτητής της Ασίας, το ίδιο και ο Μουβάτταλλις, ενώ το κράτος των Χετταίων βρίσκεται σε φάση ακμής και δυνάμεως, κατά τον 14ο αι, όταν οι Χετταίοι αποτελούν το αντίπαλο δέος της Αιγύπτου.

 
Στην συγκεκριμένη πηγή που αποκαλείται η «Επιστολή του Ταβαγκαλάβας» και κάλυπτε τρεις πινακίδες, δεν διασώζεται το όνομα του χετταίου βασιλιά, γίνεται λόγος για τον Πιγιαμαράντο ένα πρώην υψηλόβαθμο Χετταίο υπήκοο, που έγινε πειρατής και έκανε επιδρομές στην χώρα των Λούκκα (Λυκία), τότε, απ’ ότι διαφαίνεται, ο λαός αυτός απευθύνεται για βοήθεια σε κάποιον Ταβακαλάβα που ήταν κοντά και ήταν αδελφός του βασιλιά της Αχιjιάβα, όμως επειδή δέχεται επίθεση η πόλη Ατταρίμμα απευθύνονται τελικά στους Χετταίους. Ο Πιγιαμαράντος έχει λοιπόν βάση την Μιλλαβάντα (Μίλητο) η οποία δεν ανήκει στις χιττιτικές κτήσεις βρίσκεται όμως κάτω από τον έλεγχο του βασιλιά της Αχιjιάβα γι’ αυτό γράφεται μια επιστολή που έχει ως στόχο να εκδοθεί ο Πιγιαμαράντος. Ο Αχαιός βασιλιάς δίνει διαταγή στον αντιπρόσωπό του στην Μιλλαβάντα, κάποιον Άτπα να παραδώσει τον Πιγιαμαράντο, όμως όταν τελικά ο χετταίος βασιλιάς εισέρχεται στην πόλη διαπιστώνει ότι εκείνος έχει διαφύγει με πλοίο (συνεπώς η Μιλλαβάντα είναι παράλια πόλη).

Στην επιστολή ο χετταίος βασιλιάς χρησιμοποιεί φράσεις με αινιγματικά χαμηλή δυναμική προς τον Αχαιό βασιλιά όπως π.χ. «θέλω να παραπονεθώ» ενώ στην συνέχεια υιοθετεί ακόμη πιο ήπιους και ικετευτικούς τόνους: «δώσε μου τον Πιγιαμαράντο και δεν θα πάθει τίποτε …θα στείλω ένα συγγενή εξ’ αγχιστείας της βασίλισσάς μου ως όμηρο γι’ αυτόν», «εσύ και εγώ είμαστε φίλοι» ή «την στρατιωτική κατοχή της πόλεως σου Μιλλάβαντα, θεώρησέ την, παρακαλώ, σαν φιλική επίσκεψη» «στο παρελθόν και εγώ δέχτηκα τραχιές λέξεις εκ μέρους σου».

Το ερώτημα είναι πως είναι δυνατόν ένας Χετταίος βασιλιάς που αναχαίτισε ολόκληρη τη δύναμη της Αιγύπτου στο Καντές, να μη τολμά να καταστρέψει την Μιλλάβαντα, ή τι εμποδίζει τους πανίσχυρους Χετταίους να απαιτήσουν και να παραλάβουν τον Πιγιαμαράντο από την Αχιjαβα, ή να εισβάλλουν και να τον συλλάβουν;

Εδώ υπάρχουν ενδείξεις για πολύ στενές σχέσεις των βασιλικών οικογενειών Αχαιών και Χετταίων διότι ο «αγγελιοφόρος» είναι σημαντικό πρόσωπο και συνδέεται και με τις δύο βασιλικές οικογένειες. 

Ο Forrer υπέθεσε ότι η ονομασία Ταβαγκαλάβας σημαίνει Ετεοκλής αλλά οι ισχυρισμοί του απορρίφθηκαν.

Βέβαια οι δραστηριότητες του Πιγιαμαράντου και του Άτπα της Μιλλαβάντα μνημονεύονται και σ’ αρκετά άλλα κείμενα αφού οι συγκεκριμένες δραστηριότητες διήρκεσαν μέχρι την βασιλεία του Χαττούσιλις Γ΄ (1275 – 1250 π.Χ.)8.

Εάν λοιπόν υποθέσουμε ότι ο βασιλιάς της Αχιjιάβα (ο Αχαιός) διέθετε δύναμη, κύρος και ήταν σεβαστός στους Χετταίους πρέπει να εξετάσουμε ποια ήταν η θέση του σε σχέση με τους άλλους βασιλείς των υπόλοιπων ισχυρών δυνάμεων της εποχής π.χ. τη Αιγύπτου και της Βαβυλώνας.

 
Στην συνθήκη του Τουνταλίγια Δ΄ (1250 – 1220 π.Χ.) και του πρίγκιπα Αμμούρου, αναφέρονται οι μεγάλοι βασιλείς, «που έχουν το ίδιο κύρος» με τον Χετταίο, εκεί καταγράφονται ο βασιλιάς της Αιγύπτου, της Ασσυρίας, της Βαβυλώνας και της Αχιjιάβα, παρ’ ότι η φράση για τον Αχαιό βασιλιά σβήστηκε.

«δύσκολα θα περνούσε από το μυαλό του γραφέα να βάλλει το όνομα του βασιλιά της Αχιjιάβα, εκτός αν αυτή (η Αχιjιάβα) ήταν στην πραγματικότητα μια δύναμη» παρατηρεί εύστοχα ο Gurney 9.

Πρέπει λοιπόν ν’ αποδεχθούμε ότι ο βασιλιάς των Αχαιών έχει μεγάλη δύναμη και κύρος στην Μεσόγειο και, όπως άλλωστε συμπεραίνει ο Schachermeyer, όταν αποκαλείται «Μέγας Βασιλέας» εξισώνεται με τους βασιλείς της Αιγύπτου, της Ασσυρίας και της Βαβυλωνίας κάτι που δεν γίνεται τυχαία.

 
Από όλες τις αναφορές των πινακίδων προκύπτει ξεκάθαρα ότι η Αχιjιάβα και ο λαός της δεν αποτελούσαν μέρος της Χεττιτικής επικράτειας αλλά ήταν ένα ανεξάρτητο και ισχυρό κράτος.

Οι σχέσεις λοιπόν Αχαιών –Χετταίων είναι υπαρκτές μάλιστα όπως προκύπτει από τις πηγές είναι περισσότερο φιλικές παρά εχθρικές, ανταλλάσσουν δώρα, οι Χετταίοι δεξιώνονται τον αδελφό του βασιλιά των Αχαιών, εκπαιδεύουν μέλη της βασιλικής οικογένειας στην οδήγηση αρμάτων, ο Αχαιός βασιλιάς αποκαλείται «αδελφός» και ανάμεσα στα δύο βασίλεια αναπτύχθηκαν δεσμοί εμπιστοσύνης που αποδεικνύονται αρκετά ισχυροί, αφού στην Αχιjαβα εξορίζει ο Χετταίος βασιλιάς τον γιο του πιο επικίνδυνου γείτονά του, ή την βασίλισσα.

Υπάρχει βέβαια και ένα σημείο προστριβών ανάμεσά τους, αυτό είναι ολόκληρη η περιοχή της Μιλλάβαντα (=Μίλητος), μια πόλη μαζί με χερσαίο έδαφος, που ελέγχεται ξεκάθαρα από τον Αχαιό βασιλιά.

Η περιοχή αυτή γίνεται συχνά αιτία παραπόνων διότι η ανάμειξη των Αχαιών στα δρώμενα μιας ευρύτερης γεωγραφικής ζώνης είναι δεδομένη, ιδίως κατά την περίοδο που αποτυπώνουν οι πινακίδες, μάλιστα πληροφορούμαστε ότι τα πλοία των Αχαιών μετέφεραν προϊόντα στα παράλια της Συρίας κάτι που σημαίνει ναυτικό εμπόριο και εμπορικές σχέσεις με τα παράλια της Ασίας, μάλιστα κατά την σύγκρουση Χετταίων – Ασσυρίων εκδίδεται διαταγή να παρεμποδίζονται αυτά τα πλοία.

 
Που βρισκόταν λοιπόν η θέση του συγκεκριμένου ελληνικού βασιλείου (Αχιjαβα) αφού κατά τον Schachermeyer αυτό δεν μπορεί να τοποθετηθεί στην Μικρά Ασία αλλά πέρα από την θάλασσα του Αιγαίου και ειδικότερα στον χώρο της Πελοποννήσου, στην περιοχή των Μυκηνών και της Τύρινθας10;

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι η άποψή του έχει βάσιμες πιθανότητες διότι εναρμονίζεται προς την Ελληνική παράδοση, ακολουθεί τα πλούσια αρχαιολογικά ευρήματα της Πελοποννήσου και κυρίως τον Όμηρο, που επίμονα τοποθετεί εκεί το ισχυρότερο μυκηναϊκό κέντρο (Μυκήνες) μνημονεύοντας τους Έλληνες κυρίως με αυτή την ονομασία, «Αχαιούς».

 
Έμμεσα όμως πληροφορούμαστε και κάτι άλλο σημαντικό που ενισχύει την ομηρική αξιοπιστία ότι δηλαδή οι Αχαιοί ήταν εύκολο να επέμβουν για τα συμφέροντά τους στο χώρο της Μικράς Ασίας, ότι δεν δίσταζαν να συγκρουστούν με οργανωμένες συμμαχίες που υπήρχαν εκεί και ότι είναι ικανοί να συγκρουστούν ακόμη και με μια πανίσχυρη αυτοκρατορία τόσο κοντά στην πηγή της δυνάμεώς της, τους Χετταίους, ενώ είναι γνωστοί στην ευρύτερη περιοχή και στους λαούς που την κατοικούσαν.

Από τις πινακίδες μπορούμε να συμπεράνουμε πως οι Αχαιοί ήταν μια δύναμη υπολογίσιμη από τον 15 – 12ο αι, ενώ καμία πινακίδα δεν καταγράφει μια μεγάλη ναυτική επίθεση στην Μικρά Ασία (τρωική), ούτε μια συμπλοκή ανάμεσα σ’ αυτούς και τους Χετταίους στην περιοχή της Τροίας.

Β) Η πολιτική - οικονομική παρουσία της Τροίας στην Μικρά Ασία.

H μελέτη των ανασκαφικών ευρημάτων Τροίας, από τον Blegen και από άλλους επιστήμονες βεβαιώνει πως η πόλη κατά την περίοδο των χεττιτικών πινακίδων ήταν ισχυρή, όμως προς μεγάλη έκπληξη όλων, στις συγκεκριμένες πινακίδες, πουθενά δεν αναφέρεται με σαφήνεια, η ύπαρξή της, τα πρόσωπα της εξουσίας ούτε κάποιες σχέσεις με το κράτος των Χετταίων.

Ο Page ερμηνεύει αυτό το δεδομένο με την υπόθεση πως οι οικιστές της Τροίας VI «κατά την πορεία τους προς το Αιγαίο είχαν συνδεθεί με τους Έλληνες κι απ’ τον καιρό που οι δυο τους μοιράστηκαν ένα κοινό πολιτισμό, το εμπόριό τους συνεχίστηκε κανονικά 11».

Η Τροία λοιπόν θα μπορούσε ν’ ακολουθεί την δική της πολιτική στην περιοχή, δηλαδή να συναλλάσσεται με τους Έλληνες, παρ’ ότι η παράλιος ζώνη της Μικράς Ασίας, με τις υπάρχουσες συμμαχίες, αντιστεκόταν σθεναρά στο μυκηναϊκό εμπόριο.

Πως θα μπορούσε όμως να συμβαίνει κάτι τέτοιο, αν, όπως δείχνουν οι πινακίδες, ανήκε στρατιωτικά στην συμμαχία της Ασσούβα;

Εάν ήταν πράγματι μια ισχυρή και ακμαία πόλη, λόγω της γεωγραφικής της θέσης θα μπορούσε να έχει ανεξάρτητη οικονομική πολιτική και δικό της προσανατολισμό στις εμπορικές επιλογές της.

Τι μπορούμε να μάθουμε για την Τροία από τα χεττιτικά κείμενα;

 
Η ύπαρξη της «Τροίας» στις πινακίδες εντοπίζεται στον κατάλογο με τις πόλεις που ακολούθησαν την Ασσούβα στην αιματηρή εξέγερση εναντίον των Χετταίων επί βασιλείας Τουνταλίγια Δ΄12.

Ο κατάλογος καταγράφει 22 πόλεις αρχίζοντας από τον νότο με κατεύθυνση τον βορρά ενώ στο τέλος 21η είναι η «Fιλυσιjα» και 22η είναι η «Τρυισά».

Αυτά τα δύο ονόματα που ολοφάνερα καταγράφουν δύο πόλεις και όχι μία πολλοί ισχυρίστηκαν ότι αποτελούν τα ισοδύναμα των επικών ονομασιών «Ίλιον» και «Τροία».

Η ταύτιση της 21ης πόλης της «Fιλυσιjα» με την Ελληνική λέξη «Ίλιον» και της 22ης πόλης της «Τρυισά» με την Ελληνική λέξη «Τροία» μπορεί να προχωρήσει επειδή τα ομηρικά κείμενα διασώζουν αυτές τις ονομασίες και κυρίως γιατί ο Όμηρος τοποθετεί την Τροία σ’ αυτή την γεωγραφική ζώνη.

Εάν υποθέσουμε ότι δεν αναγράφονται δύο πόλεις αλλά μία με διπλή ονομασία (όπως στον Όμηρο), τότε για να υπάρχει η σχετική αξιοπιστία πρέπει τα δύο ονόματα «Τροία» και «Ίλιον», να έχουν άμεση αντιστοιχία από την Ελληνική στην χιττιτική των δύο συγκεκριμένων λέξεων, διαδικασία όμως που δεν είναι καθόλου εύκολη.

Ειδικοί μελετητές της χεττιτικής γλώσσας εφαρμόζοντας τους συνηθισμένους της κανόνες απέδειξαν πως τη λέξη «Τροία» (Tro-i-ja) στα χεττιτικά θα έπρεπε να την συναντήσουμε ως «Τα-ρου-ι-jα» και όχι ως «Τρυισά», ενώ τη λέξη «Ίλιος» είναι εξαιρετικά δύσκολο να την ταυτίσουμε με την «Fιλυσιjα» των πινακίδων αφού η αντιστοίχιση των δύο λέξεων προχωρά μόνο μέχρι τη ρίζα «Fιλο» - «Fιλυ» και η κατάληξη «σιjα» αποκλίνει πλήρως 13.

Ένα στοιχείο που περιπλέκει ακόμη τα πράγματα είναι ότι κάποια «Wilusa» (Fιλυσα) (= Ίλιος) αναφέρεται εξαιρετικά νότια από την γνωστή μας Τροία, κοντά στην περιοχή της Αρζάβα όπου την εποχή της βασιλείας του Μουβάτταλι (1306 - 1282 π.Χ.) σε αρκετά διαφορετική εποχή από την πιθανολογούμενη πτώση του ομηρικού Ιλίου, 100 χρόνια πριν, καταγράφεται στη συνθήκη του «Αλάκσανδου», που πολλοί τον μεταφράζουν ως «Alaksandru» (Αλέξανδρο), με τον Χετταίο βασιλιά Muwatalli.

Το όνομα «Αλέξανδρος» και η πόλη «Ίλιος» προκάλεσαν δυνατούς συνειρμούς, αφού στον «Alaksandru» πολλοί αναγνώρισαν τον γιο του Πριάμου, Πάρη, ο οποίος στον Όμηρο εμφανίζεται 100 χρόνια μετά, μάλιστα ζει στην Ίλιο χωρίς καμιά διοικητική ή στρατιωτική δικαιοδοσία, που βρίσκεται στα βόρεια παράλια της Μικράς Ασίας και είναι αυτός που προκαλεί ένα μεγάλο πόλεμο (τρωικό)14.

Εκείνο όμως που κάπως διευκρινίζει τα πράγματα (χωρίς να τα ερμηνεύει) είναι ότι το όνομα «Αλάκσανδος» που διασώζεται στις πινακίδες θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε χεττιτικό π.χ. το «Αλακσάνδυς» και όχι το ομηρικό «Αλέξανδρος» που μοιάζει ηχητικά, έτσι η οποιαδήποτε αντιστοίχιση γίνεται ευάλωτη, χωρίς να χρειάζεται ν’ αναζητήσουμε ειδικότερα στοιχεία που να κωλύουν την ταύτιση της μιας με την άλλη πόλη15 (Wilusa).

Στην περίπτωση όμως που όντως αναγράφεται πόλη «Ίλιος» με βασιλιά τον «Αλέξανδρο», σ’ αυτή την εποχή (13ο αι) και σ’ αυτή την περιοχή (νότια) είναι πολύ πιθανόν να δεχθούμε την άποψη ότι στα επόμενα 50 χρόνια συνέβη κάποια μετεγκατάσταση των κατοίκων της, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες (συγκρούσεις, βίαιες μετακινήσεις) πιο βορειοδυτικά, σ’ άλλη θέση, ώστε να προέκυψε η Τροία του Ομήρου, αφού εκεί θα μεταφέρθηκε και η ονομασία «Ίλιος» (συνηθισμένη πρακτική) και μαζί τους η βασιλική οικογένεια που ίσως να συνέχισε εκεί τον βίο της.

Ο Gurney μνημονεύει τον θρύλο που διασώζει ο Στέφανος ο Βυζάντιος ότι «η πόλη της Σαμυχίας στην Καρία είχε ιδρυθεί από κάποιον Μότυλο, που υποδέχτηκε την Ελένη και τον Αλέξανδρο (Πάρη), ίσως κατά το ταξίδι τους από την Σπάρτη στην Τροία16» συνεπώς είναι πιθανόν οι πινακίδες και η παράδοση να διασώζουν τη μνεία ενός άλλου Ιλίου, μιας πόλης που ο Αλέξανδρος έχτισε στο διάβα του προς την Τροία, φυσικά κάποια χρόνια πριν την Ελληνοτρωική σύγκρουση.

Τα αρχεία λοιπόν μπορούν να μας πληροφορήσουν για μια πιθανή πόλη Τροία στην βορειοδυτική Μικρά Ασία, που κατά μερικούς μελετητές είναι η ομηρική πόλη και ανήκει στο κράτος των Χετταίων, κατά άλλους όμως δεν πιστοποιείται τίποτα απολύτως, ούτε γι’ αυτή ούτε για την πολιτικο – οικονομική της παρουσία σ’ αυτό το χώρο, παρά μόνο ότι μαζί με κάποιες άλλες πόλεις συγκρούεται με τους Χετταίους, και η οποία διατηρεί πολιτική σχέση με μια ομάδα πόλεων της γειτονικής περιοχής (Ασσούβα)17.

Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι ότι στα υπάρχοντα κείμενα απουσιάζουν ειδικές πληροφορίες που να δημιουργούν μια υποτυπώδη γέφυρα ανάμεσα στις πινακίδες και στην Ιλιάδα, είτε για τα πρόσωπα του έπους (Πρίαμος, Έκτωρ...), είτε για γεγονότα, κάποιον μεγάλο πόλεμο που έγινε αυτά τα χρόνια, της ακμής των Χετταίων, είτε αργότερα μέχρι την πτώση της χεττιτικής αυτοκρατορίας με τους Έλληνες.

Γ) Η πολιτικο - στρατιωτική οργάνωση των περιοχών της Δυτικής Μικράς Ασίας.

Από την μελέτη των χεττιτικών κειμένων μπορούμε να μάθουμε ποια ήταν η εικόνα της Δυτικής Μικράς Ασίας μέχρι τα παράλια του Αιγαίου, όσον αφορά την διοικητική της συγκρότηση και τις συμμαχίες που αναπτύχθηκαν εκεί.

Το «Χρονικό του Τουνταλίγιας» αρκετά φθαρμένο, σκαλισμένο στον ιερό «Γιαλιζικαγιά», τα «Χρονικά του Μούρσιλι» και οι συνθήκες του με τους διοικητές των «Χωρών Αρζάβα», «Τα χρονικά του Αρνουβάντα» αλλά και οι πινακίδες όπως τα «Εγκλήματα του Μαντουβάττας» και άλλα κείμενα μας πληροφορούν ξεκάθαρα ότι υπήρχαν συνασπισμοί πόλεων στην Δυτική Μικρά Ασία οι οποίοι μάλιστα λειτουργούσαν σαν μεγάλες «ομοσπονδίες» και δρούσαν συλλογικά.

Πράγματι συναντάμε τουλάχιστον δύο μεγάλους συνασπισμούς που είχαν παρελθόν και δράση εκεί, την Ασσούβα και την Αρζάβα και ένα αυτόνομο κρατίδιο στην Μίλητο το οποίο εποπτεύεται από τους Αχαιούς.

Ποια ήταν λοιπόν η «Αρζάβα»;

Το 1887 κατά την ανακάλυψη των επιστολών της Τελ – Ελ Αμάρνα που ήταν πήλινες πινακίδες σε σφηνοειδή γραφή και κάλυπταν μια περίοδο από το 1358 – 1336 π.Χ. επί Φαραώ Αμένωφι Γ΄, βρέθηκαν λοιπόν δύο επιστολές γραμμένες σε μια γλώσσα που φαινόταν να είναι η επίσημη γλώσσα του βασιλείου μιας χώρας που ονομαζόταν Αρζάβα (Arzawa), μάλιστα η μία απευθυνόταν στον ίδιο τον βασιλιά της Αρζάβα.

Η παρουσία όμως της Αρζάβα τεκμηριώνεται αρχικά στους χεττιτικούς «Νόμους» την εποχή του Χαττούσιλι Α΄ και στα «Χρονικά του Τουταλίγιας Δ΄» (που αποδόθηκαν στον Α΄) ο οποίος υποτάσσει την περιοχή της Αρζάβας και μαζί με αυτή και μια άλλη περιοχή στα βόρειά της που ονομάζεται Ασσούβα.

Όμως από τις πηγές (αιγυπτιακές και χεττιτικές) τεκμαίρεται ότι στις αρχές του 14ου αι η Αρζάβα ήταν ανεξάρτητο κράτος και σημαντικός στρατιωτικός παράγοντας στην περιοχή, αφού αλληλογραφούσε με τον βασιλιά της Αιγύπτου και τα εδάφη της προς ανατολάς περιόριζαν το χεττιτικό βασίλειο.

Όταν όμως στον θρόνο των Χετταίων ανεβαίνει ο Σουππιλουλιούμας (1380 – 1340 π.Χ.) η Αρζάβα κατακτάται από τους Χετταίους, γίνεται υποτελής και παραμένει στην κυριαρχία των Χετταίων μέχρι την κατάρρευση του κράτους τους στην Μικρά Ασία.

Μάλιστα γνωρίζουμε ότι η Αρζάβα επαναστάτησε με βάση τα χεττιτικά κείμενα επί Μούρσιλι (1334 – 1306 π.Χ.) συνετρίβη πλήρως από το βασιλιά το 1331π.Χ (υπάρχει διεξοδική περιγραφή) κατακτήθηκε η πρωτεύουσά της, σκοτώθηκε ο βασιλιάς της και στην διοίκησή της τοποθετήθηκαν Χετταίοι διοικητές.

Όταν ο Μουβάτταλις διαδέχτηκε τον Μούρσιλι, ανανέωσε την συνθήκη υποταγής των περιοχών της Αρζάβα όπως π.χ. την συνθήκη με τον «Αλακσάντου» της «Βιλούσα», γνωρίζουμε επίσης ότι συμμετείχε στην μάχη του Καντές το 1285 π.Χ. μαζί με τους Χετταίους.

 
Στα χρονικά επίσης αναφέρεται ότι ο Τουνταλίγιας Δ΄ προτελευταίος βασιλιάς των Χετταίων (1250 – 1220 π.Χ.) κατέστειλε ανταρσία στην Αρζάβα και γύρισε πίσω με χιλιάδες αιχμαλώτους.

Η γεωγραφική θέση της Αρζάβα προσδιορίστηκε με βάση τις αναφερόμενες ως γειτονικές της χώρες «Λύκκα» και «Καρκίσα», ότι βρισκόταν στον νοτιοδυτικό τομέα της Μικράς Ασίας, ενώ στην ευρύτερή της επιρροή, σε κάποιες εποχές, (Μείζονα Αρζάβα) ίσως περιελάμβανε την Λυκία και την Πισιδία.

Σύμφωνα με τις πηγές είχε πρωτεύουσα την Απάσσα (Έφεσος;), παρ’ ότι οι ανασκαφές στον άνω ρου του ποταμού Μαιάνδρου έφεραν στο φως μεγάλα κτίρια ανακτορικής μορφής, όμως δεν κρίθηκαν σύγχρονα με την εποχή της ακμής του βασιλείου αφού είναι πολύ μεταγενέστερα.

Συνεπώς το παλαιό βασίλειο της Αρζάβα που αποτελούσε δύναμη στην περιοχή υπό την κυριαρχία των Χετταίων διατηρεί την μορφή μιας ομοσπονδίας πόλεων όπου επιβιώνουν ακόμη κάποιες παλιότερες τοπικές δομές εξουσίας.

Την ύπαρξή τους την εντοπίζουμε ακόμη και όταν το χεττιτικό κράτος παρακμάζει π.χ. κατά την εμφάνιση στις πινακίδες του Μαντουβάντα ενός εξορίστου Αχαιού που ενώ έγινε δεκτός στους Χετταίους, όταν απέκτησε δύναμη συγκρούεται μαζί τους. Αυτός λοιπόν θα κάνει συνθήκη με τον Κουπάντα – ΚΑΛ «άρχοντα της Αρζάβα».

Η άλλη ομοσπονδία η οποία αναφέρεται και αυτή στο χρονικό του Τουταλίγια Δ΄, όταν μετά την υποταγή της Αρζάβα γίνεται μνεία για την κατάκτηση της Ασσούβα μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πράγματι υπήρχε στην περιοχή ως ενεργός συνασπισμός.

Μαθαίνουμε λοιπόν για 22 επαναστατημένες πόλεις ότι αποτελούν την περιοχή που ονομάζεται «Ασσούβα» (αρχίζοντας από τον νότο και την Λύκκα, φτάνει μέχρι τον βορρά ενώ κάποια πόλη στον κατάλογο μπορεί να ταυτιστεί με την Τροία).

Ο βασιλιάς λοιπόν αφού πέτυχε την νίκη εναντίον της θα πει «όταν ερήμωσα πια το κράτος της πόλεως Ασσούβα γύρισα πίσω στην Χαττούσα κι αιχμαλώτους 10.000 στρατιώτες 600 άρματα κι αφέντες ηνιόχων τους έφερα στην Χαττούσα».

Η συμμαχία της Assuwa εκτεινόταν λοιπόν και βόρεια της Μιλήτου, (αν αυτή πράγματι ανήκει στους Αχαιούς), ανάμεσα στις 22 πόλεις που περιελάμβανε ήταν θεωρητικά η Τροία, ενώ κάλυπτε την περιοχή από τις Σάρδεις μέχρι την Τρωάδα, (περιοχές που γνωρίζουμε κατόπιν με τις ονομασίες Λυκία και Μυσία).

Οι ποταμοί Έρμος, Κάυστρος και Κάϊκος μπορούμε να υποθέσουμε ότι ανήκαν στην εδαφική της ζώνη, ενώ πριν την καταλάβει ο Τουταλίγιας (1230π.Χ.) ίσως εκτεινόταν από τον Ελλήσποντο μέχρι την Καρία.

Η λέξη «Ασσούβα» που καταγράφεται στις πινακίδες συζητήθηκε αρκετά αφού η λέξη ηχητικά θυμίζει την λέξη «Ασία» και γίνεται αποδεκτό πως αποτυπώνει πράγματι την λέξη που συναντάμε στην Ελληνική γλώσσα ως «Ασία».

Η σχέση των δύο λέξεων εντοπίστηκε πρώτα από τον Forrer και έγινε δεκτή και από τον Sommer, βέβαια πρώτος ο Όμηρος αναφέρει την συγκεκριμένη ονομασία που συνδυάζεται με την αντίστοιχη περιοχή π.χ. τον «Άσιο λειμώνα» που τον τοποθετεί κοντά στον ποταμό Κάυστρο, αλλά και τον Άσιο (Β – 837 ) από την Αρίσβη, που ήταν αρχηγός μιας ομάδας πόλεων στα βόρειο – ανατολικά παράλια της Τροίας, καθώς επίσης τον Άσιο, τον αδελφό της Εκάβης (Π – 717).

Όμως και άλλες μεταγενέστερες πηγές από τον Όμηρο, χρησιμοποιώντας την ίδια λέξη εντοπίζουν συγκεκριμένες περιοχές της Μικράς Ασίας, όπως για παράδειγμα ο Ηρόδοτος18 που θεωρεί ότι έτσι ονομάζεται η περιοχή γύρω από τις Σάρδεις, ή ο Μίνερμος19 την περιοχή γύρω από την Κολοφώνα.

Το τρίτο πολιτικό – στρατιωτικό κέντρο που μνημονεύεται στις πινακίδες στον χώρο της δυτικής Μικράς Ασίας είναι η περιοχή της Μιλλάβαντα, η οποία ανήκει στην επικράτεια των Αχαιών.

Αποτελεί μια ισχυρή παραλιακή πόλη, στην δυτική Μικρά Ασία που όπως αναφέρει ο Gurney κατά ομοφωνία των μελετητών πρέπει να ταυτιστεί με τη Μίλητο.

Η Μιλλάβαντα έχει το δικό της διοικητή που εποπτεύεται από τον βασιλιά της Αχιjιάβα, ελέγχει τον δικό της χώρο, που δεν έχει σαφή σύνορα με τους Χετταίους, ενώ έχει σημαντική παρουσία στα δρώμενα της περιοχής αφού εκπροσωπεί κυρίως τα συμφέροντα των Αχαιών.

Συχνά δημιουργούνται συγκρούσεις γιατί οι έμμεσες και οι άμεσες παρεμβάσεις των Αχαιών προκαλούν την επέμβαση των Χετταίων, όμως απ’ ότι μαθαίνουμε την περιοχή την υπερασπίζεται προσωπικά ο ίδιος ο βασιλιάς της Αχιjαβα, ο οποίος γίνεται σεβαστός από τους Χετταίους.

Ένα κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει από τις αναφορές των πινακίδων για την Μιλλάβαντα και την σχέση της με τους Αχαιούς είναι το «πότε δημιουργήθηκε αυτό το προτεκτοράτο των Αχαιών υπό ποιες συνθήκες και ποια μπορεί να είναι η σχέση του με τον τρωικό πόλεμο, όταν ο Όμηρος γνωρίζει και αναφέρει για εκείνη την εποχή, μια άλλη, «βαρβαρική», Μίλητο»;

Δ) Η κατάσταση στην Μικρά Ασία τον 13ο και 12ο αι π.Χ.

Οι μελετητές με βάση τις χιττιτικές πινακίδες έχουν ανασυστήσει την πολιτικο – στρατιωτική κατάσταση στην δυτική Μικρά Ασία κατά το τέλος του 13ου και τις αρχές του 12ου αι, χρονολογία κατά την οποία οι επιστήμονες πιθανολογούν την άλωση της Τροίας και συνεπώς την ύπαρξη της μεγάλης τρωικής συμμαχίας σε Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.

Σύμφωνα με τις πινακίδες στην αρχή του 13ου αι και για 50 χρόνια οι Χεταίοι εξουσίαζαν σχεδόν ολόκληρη την Δυτική Μικρά Ασία, (οφείλουμε όμως ν’ αφαιρέσουμε από την εξουσία τους την ευρύτερη περιοχή της Τροίας γιατί οι ανασκαφές δεν βεβαιώνουν σχέσεις της Τροίας με τους Χετταίους, αλλά και ούτε προκύπτει τίποτε από τις παλαιότερες πινακίδες).

Το 1250 – 1220 π.Χ. όταν στον θρόνο βρίσκεται ο Τουταλίγιας Δ΄ αρχίζει η αμφισβήτηση της εξουσίας των Χετταίων σε πολλά σημεία στον χώρο της Μικράς Ασίας.

Η συμμαχία της Arzawa (Αρζάβα) επαναστάτησε αλλά υποτάχτηκε, οι Αχαιοί και ειδικότερα ο Αταρσίγιας προκαλούν σύγκρουση μέσα στον χώρο της Μικράς Ασίας, ενώ η Assuwa(Aσσούβα) η άλλη ομοσπονδία των 22 πόλεων αποτελεί ένα μεγάλο κίνδυνο για το Χεττιτικό κράτος, ώστε ν’ αναγκαστεί να βαδίσει ο ίδιος ο βασιλιάς εναντίον τους και να τους νικήσει, πληροφορία που αντλούμε από ένα αποσπασματικό κείμενο του επόμενου βασιλιά (Αρνουβάτας Δ΄), αυτοί επαναστατούν ξανά (η κάτω χώρα) και ηττώνται.

Η κατάσταση στο κράτος των Χετταίων είναι ανησυχητική και ο βασιλιάς Τουνταλίγιας Δ΄ απευθύνει μια επιστολή (διασώζεται) στους λαούς της αυτοκρατορίας όπου σε ύφος ικετευτικό τους καλεί να επιδείξουν νομιμοφροσύνη και να στηρίξουν το κράτος.

 
Περί το τέλος του 13ου αι όταν βασιλιάς των Χετταίων ήταν ο Αρνουβάτας Δ΄, 1220-1190 π.Χ. η δύναμη των Χετταίων παρακμάζει και η παρουσία τους στον χώρο της Μικράς Ασίας καθίσταται όλο και πιο αδύναμη.

Η συμμαχία των πόλεων της Assuwa αυτά τα χρόνια επαναστατεί ξανά, πετυχαίνοντας την αποδέσμευσή της από τους Χετταίους, ενώ η δράση ενός Αχαιού φυγά του Μουντουβάτας, δημιουργεί τεράστια προβλήματα, αφού κατορθώνει ν’ αποσπάσει την Arzawa από τους Χετταίους και ν’ αποκτήσει σημαντική επιρροή στην κεντρο – δυτική Μικρά Ασία απομακρύνοντας τους Χετταίους οι οποίοι θα περάσουν στην λήθη της ιστορίας οριστικά.

 
Στην συγκεκριμένη ιστορική ανασύσταση των τελευταίων 70 χρόνων του χεττιτικού κράτους παρατηρούμε μια σημαντική απόκλιση από το ομηρικό σκηνικό του πολέμου, αφού σύμφωνα με τον ποιητή, ούτε η Μίλητος είναι αχαϊκή, ούτε η Αρζάβα φιλοαχαϊκή, αντίθετα όλη η παραλιακή ζώνη της δυτικής Μικράς Ασίας έχει εχθρικά αισθήματα προς τους Αχαιούς.

Η αναφορά μας στους Χετταίους και στις κρατικές οντότητες των λαών της Μικράς Ασίας την περίοδο που έχουμε γραπτές μαρτυρίες δεν τεκμηριώνει την παρουσία των συγκεκριμένων λαών του τρωικού καταλόγου (Πελασγοί, Φρύγες, Αλιζώνες…) με την διάταξη των βασιλείων που αυτοί εμφανίζονται, στον Όμηρο, ενώ κάποιοι άλλοι (Λύκιοι) όντως «εμφανίζονται» στις θέσεις που ο κατάλογος τους κατανέμει.

Έμμεσα βέβαια επιβεβαιώνεται η ομηρική μαρτυρία ότι όλοι αυτοί οι λαοί είχαν διαμορφώσει μόνιμες εγκαταστάσεις, άμυνα, «κοινά συμφέροντα» και πολιτικούς - στρατιωτικούς συνασπισμούς (συμμαχίες) όπως μαρτυρούν και οι πινακίδες στην Μικρά Ασία, ότι οι συμμαχίες (Αρζάβα-Ασσούβα) δρουν συλλογικά, εξεγείρονται και αντιπαρατίθενται με τους Χετταίους.

Αν ο τρωικός κατάλογος είναι αυθεντικός (ένα κείμενο εποχής) και οι αναφορές του ισχύουν, τότε πρέπει ιστορικά να δεχθούμε ότι οι εκεί αναφερόμενοι λαοί έρχονται στην Τροία στα πλαίσια αυτών των συμμαχιών και μιας φυλετικής συγγένειας (κάποιων λαών) που πράγματι υφίσταται, όμως για να ενεργήσουν μ’ αυτό τον τρόπο(ως ομάδα), συνεργαζόμενοι, έπρεπε (όλοι οι αναφερόμενοι λαοί) να ζουν στις κοιτίδες τους μεγάλο διάστημα πριν την τρωική σύγκρουση.

Η γεωγραφική κατανομή των μικρασιατικών λαών πρέπει να σχετίζεται με την φυλετική τους συγγένεια κάτι που έμμεσα και εισηγείται ο Όμηρος, π.χ. Τρώες – Τρώες της Ζέλειας, Δαρδανοί …η οποία προκύπτει (γλωσσικά) από ευρήματα στο χώρο της Μικράς Ασίας και από τους Ελληνικούς μύθους και έχει την επιστημονική της τεκμηρίωση.

 
Πριν λοιπόν συνεχίσουμε πρέπει να δούμε την άποψη των επιστημόνων γύρω από την φυλετική σχέση των λαών της Μικράς Ασίας κατά την 2η χιλιετία.

Η συγκεκριμένη θεωρία αφορά την παρουσία των Λουβίων στην Μικρά Ασία η οποία ερμηνεύει πολλά σκοτεινά σημεία.

 
Ινδοευρωπαίοι «Λούβιοι» στην Μικρά Ασία.

Οι Λούβιοι εμφανίζονται περίπου το 2600 - 2300 π.Χ κατά την εποχή του Χαλκού.

Το όνομα «Λούβιοι» προέρχεται από την ίδια ινδοευρωπαϊκή ρίζα «Luk(w)= φως» που προέρχεται και το όνομα του λαού, των «Λυκίων» και ως ονομασία χαρακτηρίζει ένα σύνολο λαών που έφτασαν στην Μικρά Ασία μέσω Θράκης και πέρασαν απέναντι από τα Δαρδανέλλια, στην περιοχή της Τροίας.

Οι εισβολείς θα καταστρέψουν τον δεύτερο οικισμό της Τροίας (ΙΙ) και πολλούς άλλους στην νοτιοδυτική Μικρά Ασία καθώς και τον συγγενικό οικισμό της Λήμνου (Πολιόχνης) ενώ σταδιακά θα προωθηθούν στις παράλιες περιοχές μέχρι την Κιλικία στον νότο.

 
Η γλώσσα των Λουβίων έγινε γνωστή από τις επιγραφές των αρχείων στην πρωτεύουσα των Χετταίων, την Χαττούσα, όταν διαπιστώθηκε ότι πολλές από τις επιγραφές εκεί ήταν γραμμένες σε μια Ινδοευρωπαϊκή διάλεκτο που οι ίδιοι οι Χετταίοι την αποκαλούσαν «Λούβιλι» (Luwili) που σήμαινε με τον τρόπο της Λούβι, δηλαδή της Λουβικής, κάτι που παρακίνησε τους γλωσσολόγους να ονομάσουν την γλώσσα «Λουβική» και κατά συνέπεια τον λαό Λούβιους.

Ως γλώσσα διασπάστηκε σε τρεις διαλέκτους: την Δυτική, την Κεντρική και την Ανατολική.

Η Δυτική θα είναι ο πρόγονος της κατοπινής γλώσσας των Λυδών (Λυδική) και κυρίως των Λυκίων (της Λυκικής), η Κεντρική ήταν η γλώσσα ενός μέρος των αρχείων της Χαττούσας, ενώ η Ανατολική θα είναι η γλώσσα άλλων Λουβικών πληθυσμών και κρατών μεταγενεστέρων (Νέο-Χιτιτικά βασίλεια).

Αυτό που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση στην λουβική είναι το γεγονός ότι σχηματίζει κάποια τοπωνύμια που τα συναντάμε έξω από το Χιτιτικό κράτος στην Νότια Μικρά Ασία και έχουν στην κατάληξη το κτητικό - sas, Dattasa(s), Tarhuntasa(s), Karkissa(s).

Αυτή λοιπόν η γλώσσα (η Λουβική) είναι συγγενής (εκτός της Χιττιτικής) με μια άλλη διάλεκτο που μιλιόταν πιο βόρεια στην Μικρά Ασία, την λεγόμενη «Παλαϊκή», δηλαδή την διάλεκτο των κατοίκων της περιοχής που μετέπειτα ονομάστηκε Παφλαγονία, των Παλαϊτών (Βόρειο - Δυτικές ακτές της Μικράς Ασίας, στον Εύξεινο Πόντο).

Η Παλαϊκή ανακαλύφτηκε και αυτή από τα ίδια αρχεία που αναφέραμε τα αρχεία της Χαττούσας, τα οποία είναι γραμμένα σε σφηνοειδή γραφή. Εκεί αναφερόταν ως palaumnili που σημαίνει με τον τρόπο της Πάλα. Ως γλώσσα θα μιλιέται μέχρι τον 14ο αιπ.Χ.

Οι Λούβιοι λοιπόν θα διασκορπισθούν στην Μικρά Ασία και πιο εμφανής είναι η παρουσία τους στην Λυκία (lukka), αλλά και πιο δυτικά, γιατί αυτοί είναι που θα δημιουργήσουν την ομοσπονδία κρατών με την ονομασία «Αρζάβα» (Arzawa) η οποία έχει πρωτεύουσα την «Απάσα» (Apasa) (Έφεσος).

Μετά την κατάκτησή τους από τους Χετταίους, την εξέγερσή τους και την υποταγή τους εκ νέου από τον Χετταίο Μουρσιλις ΙΙ τον 14ο αι π.Χ. θα καταφύγουν στην Κιλικία, όπου θα δημιουργήσουν κρατίδια μέχρι την βόρειο Συρία.

Στην αναφορά μας στους Λουβίους είναι ενδιαφέρον να τονίσουμε ότι οι επιστήμονες σήμερα πιστεύουν πως από τους συγκεκριμένους Λουβίους προέρχονται δύο τουλάχιστον Ελληνικά φύλα τα οποία αποσπάστηκαν από αυτούς το 2300 και πέρασαν στην Ελλάδα μέσω του Αιγαίου και των νησιών και εγκαταστάθηκαν στην νότιο Ελλάδα.

Αυτοί είναι οι Δαναοί και οι Άβαντες, (θεωρούνται ως Πρωτοέλληνες) οι οποίοι όμως καταγράφονται από τον Όμηρο, να βρίσκονται ανάμεσα στους εκστρατεύσαντες στην Μικρά Ασία.
----------------------------------
2 F. Schachermeyer “Hethiter und Achaer” 1935
3 Page, Ιλιάς και Ιστορία
4 Gurney «Οι Χετταίοι» 56 σελ .Εκεί, ο Gurney το αναχρονολογεί Αρνουβάντας Α΄.
5 Ο Dussaud πιστεύει ότι «Αλασία» ονομαζόταν μόνο το ανατολικό τμήμα της Κύπρου και ότι κυρίως κατονόμαζε την Εγκωμή, μια ονομασία που επεβίωσε στο επίθετο του Απόλλωνος που λεγόταν Αλασιώτας.
6 Πιθανόν η μετάφραση της πινακίδας να εννοεί ότι εξορίστηκε άλλος.
7 Gurney, «Οι Χετταίοι» σελ .57 λέγει ότι ήταν Χετταία.
8 Gurney, «Οι Χετταίοι» σελ. 60, λέγει ότι ήταν αυτός.
9 Gurney, «Οι Χετταίοι» σελ. 60.
10 Ο Kretschmer την ταυτίζει με την Εγκωμή της Κύπρου.
11 Page, Ιλιάς και Ιστορία σελ 120
12 Ο Gurney το αναχρονολογεί.
13 Το πρόβλημα αναπτύσσεται σους Sommer,AU 362, AU 370-371, Gurney, Hittites 56-57, Kretschmer Glotta 18,21,24…
14 Ο Πανταζής, «Όμηρος και Τροία» σελ.439 υποστηρίζει ότι τα τοπωνύμια Βιλούσα και Βιλουσίγια ταυτίζονται, διότι η διαφορετική κατάληξη οφείλεται στην διατύπωση των ονομασιών από τους γραφείς όταν η μία (Βιλούσα) είναι νεότερη της άλλης.
15 Την παρατήρηση κάνουν ο Page και πολλοί άλλοι, διότι η μετάφραση των πινακίδων καθιστά εξαιρετικά επισφαλή την σωστή απόδοση των κυρίων ονομάτων.
16 Gurney «Οι Χετταίοι» σελ. 65.
17 Ο Πανταζής «Όμηρος Τροία» σελ. 438, ταυτίζει την Ταρούισα του καταλόγου με την αρχαία πόλη Τρύσα κοντά στις ακτές της Λυκίας.
18 Ηρόδοτος Ιστορία Δ΄ 45
19 Μίνερμος Απ. 12.2

Κύριες διαφορές Παρμενίδη – Πλάτωνα

Το γεγονός ότι ο Πλάτων θεωρεί τον Παρμενίδη «πνευματικό πατέρα του» και προσδιορίζεται ως ο ύστερος μαθητής του και διάδοχός του εξ αυτού, μας υποχρεώνει να προβούμε σε μια συγκριτική έρευνα των διαφορών της Παρμενιδικής από την Πλατωνική θεωρία. Καθώς, επίσης, τα βιώματα, η βούληση και οι επιθυμίες μετέχουν στη διαμόρφωση της γενικότερης αντίληψης, είμαστε υποχρεωμένοι να τα λάβουμε υπόψη μας και αυτά.

Τέλος, πρέπει να τονιστεί ότι οι υπάρχουσες διαφορές, όπου και να κλίνουν, ουδόλως επηρεάζουν την αξία ενός φιλόσοφου. Ως εκ τούτου, η συγκριτική έρευνα μεταξύ των δυο στοχαστών που επιχειρείται, αποσκοπεί μόνο να εισφέρει στην κατανόησή τους.

Ο Παρμενίδης και ο Πλάτων, οι οποίοι απέχουν μεταξύ τους κάπου 100 χρόνια, κρατούσαν και οι δυο από ηγεμονική γενιά. Ο Πλάτων προήρχετο από τη γενιά του τελευταίου βασιλιά των Αθηνών, του Κόδρου, ο οποίος θυσιάστηκε για την πόλη του. Ήταν απόγονος του Σόλωνα και του Πεισίστρατου, στην καταγωγή Φιλαΐδης, μια οικογένεια που είχε δείξει έμπρακτα ότι δεν ενδιαφερόταν για τα χρήματα αλλά για την προκοπή της πόλης. Όσον αφορά την καταγωγή του Παρμενίδη δε γνωρίζουμε το γενεαλογικό του δέντρο, κρατούσε πάντως και αυτός από αρχοντική γενιά.

Η πρώτη πρακτική διαφορά τους εντοπίζεται στο ότι ο προγενέστερος Παρμενίδης ήταν ηγεμών, ο Πλάτων ήθελε να ηγεμονεύσει· ο πρώτος είχε την πολιτεία του, ο δεύτερος ονειρευότανε να την αποκτήσει. Και προσπάθησε με όλες τις δυνάμεις του γι’ αυτό, από την Αθήνα ως τη Σικελία, δίχως να το κατορθώσει...

Ο Πλάτων θεωρούσε ουσιαστικά τον Παρμενίδη δάσκαλο, ενώ ο Σωκράτης ήταν η παντιέρα, το έμβλημά του, κάνοντάς τον σύμβολο, λέγοντας στους Αθηναίους «να τι κάνατε με τη δημοκρατία σας, σκοτώσατε τον καλύτερο». Σε αυτό συναινεί το γεγονός ότι όταν ο Σωκράτης καταδικάστηκε, ο Πλάτων νεαρός ων, πήγε να μιλήσει στη δίκη του, αλλά ως γνωστόν οι δικαστές του είπαν «είσαι μικρός εσύ, κάτσε κάτω», οπότε φυσιολογικά δεν πρόλαβε να ζήσει το Σωκράτη. Ήταν όμως στην ψυχή του, ο δάσκαλος των παιδικών του χρόνων, ενώ ο Παρμενίδης αποτέλεσε το σπούδαγμά του.

Για τα παιδικά χρόνια του Παρμενίδη έχουμε ήδη αναφέρει ότι μαθήτευσε με ικανούς δασκάλους, ίσως με τους καλύτερους, και ότι οι γνώσεις που είχε παραπέμπουν στο ότι ήταν περισπούδαστος μαθητής, σε αντίθεση με τον Πλάτωνα, που δεν ήταν. Είναι γνωστό ότι τον απέβαλλαν από τις σχολές που φοιτούσε χωρίς να τις ολοκληρώσει, διότι «κοινοποιούσε νωρίς τα συμπεράσματά του», φτιάχνοντας δικές του θεωρίες. Του είχαν αποδοθεί, ως γνωστόν, τα προσωνύμια του «ευφάνταστου» και του «λογοκλόπου». Χάρη στο γεγονός ότι στη φιλοσοφία δεν υπάρχει παρθενογένεση, ο προσδιορισμός αυτός δεν αποτελεί μομφή· το ότι βιαζόταν όμως, είναι σίγουρα αρνητικό.

Η Πλατωνική διδασκαλία, είπαμε ότι βρίθει Παρμενιδικών στοιχείων, τα οποία όμως έχουν μια διαφορετική νοηματική χροιά από αυτήν του Παρμενίδη. Ας εξετάσουμε, όμως, μερικά, λαμβάνοντας υπόψη μας ότι ο Παρμενίδης ήταν Ξενοφανικός, Αναξιμάνδρειος και Ηρακλείτειος, ενώ ο Πλάτων 50% Παρμενιδικός, 30% Πυθαγορικός και 20% Ηρακλείτειος, περίπου.

Η αλληγορία του άρματος

Στο άρμα του Παρμενίδη τα άλογα είναι αγνώστου αριθμού, ίδια μεταξύ τους, με μεγάλη φρόνηση και γνώση του πού θα πάνε. Ηνίοχοι είναι οι αποκαλυμμένες Ηλιάδες και παρατηρητής ο άνθρωπος. Πρωταγωνιστικό ρόλο εδώ παίζει η ενσυναίσθηση.

Στο άρμα του Πλάτωνα τα άλογα είναι δυο, εντελώς ανόμοια μεταξύ τους, το ένα άσπρο, έχοντας τάση ως ουράνιο ένστικτο - ανώτερη επιθυμία να ανέλθει· το άλλο μαύρο, έχοντας τάση ως γήινο ορμέμφυτο - κατώτερη επιθυμία να κατέλθει. Τα ηνιοχεύει ο άνθρωπος και δεν υπάρχει επιβάτης. Πρωταγωνιστικό ρόλο εδώ, παίζει η λογική.

Πέραν αυτών, η ικανότητα του ηνίοχου, η οποία στον Παρμενίδη εμφανίζεται ως γήτευση, στον Πλάτωνα ορίζεται ως τέχνη. Ο Παρμενίδης στη γνώση οδηγείται, δείχνοντας ότι υπάρχει μέσα μας το φως, ενώ ο Πλάτων κατευθύνει, δείχνοντας ότι η γνώση αποκτάται και ότι μέσα μας υπάρχει ο κόσμος των σκιών.

Το φως - H αλληγορία του σπηλαίου

Το φως ως αλήθεια και γνώση, κατά τον Παρμενίδη, παρέχεται στην ανθρωπότητα επιμερισμένο, σαν το ουράνιο τόξο, σε χρώματα και αποχρώσεις. Στη θέση του επί της γνώσης ο φιλόσοφος εμφανίζεται, κοινώς, απλός και φυσικός.

Το πραγματικό φως, κατά τον Πλάτωνα, δεν μπορεί να το αντικρίσει ο άνθρωπος. Παρουσιάζεται εκτυφλωτικό. Αυτό που βλέπει είναι ένα φως δευτερογενές, από μια φωτιά. Εμφανίζεται δηλαδή στη θέση του επί της γνώσης πιο απόμακρος.

Ο άνθρωπος πάλι, κατά τον Πλάτωνα, παρουσιάζεται σαν να βρίσκεται σ’ ένα σπήλαιο αλυσοδεμένος με την πλάτη προς την είσοδο, να κοιτά τον κόσμο που προβάλλεται σαν παραλλάξεις και σκιές μέσω του φέγγους της φωτιάς που βρίσκεται στην πλάτη του, καθώς ο ήλιος δε φτάνει μέσα.

Στον Παρμενίδη, αντίθετα, δεν υπάρχει σπήλαιο ούτε αλυσίδες (τις οποίες βλέπουμε και μετά τον Πλάτωνα, στον Αριστοτέλη). Στην αλήθεια των χρωμάτων του Παρμενίδη αντιπαρατίθεται ο κόσμος των σκιών του Πλάτωνα, στο επιμερισμένο φως αντιπαραβάλλεται η μαυρόασπρη εκδοχή του. Η Αλήθεια, κατά τον Ελεάτη, βρίσκεται στην εδώ πραγματικότητα και μπορεί να ιδωθεί· η Αλήθεια, κατά τον Αθηναίο, είναι εκτός πραγματικότητας και όταν ιδωθεί, τυφλώνει. Ο Πλάτων αναφέρεται στην ανέλιξη της ψυχής που βρίσκεται αλυσοδεμένη. Ο Παρμενίδης αισθάνεται ελεύθερος και δεν υπάρχουν αλυσίδες.

3. Περί νόησης και γνώσης

Η νόηση, κατά τον Παρμενίδη, είναι αντικείμενο της πίστης και υποκείμενη της ενσυναίσθησης. Ο λογισμός παίζει ρόλο κατανόησης. Τα λάθη της αντίληψης του ανθρώπου αναφέρονται στο δυισμό. Στην πίστη είναι ουμανιστής και στις θέσεις του απόλυτος ενιστής.

Η νόηση, κατά τον Πλάτωνα, είναι υποκείμενη της προσπάθειας και αντικείμενο της επιστήμης. Το λογισμό τον θέτει δευτερεύοντα. Δεν υπεισέρχεται στη λαθεμένη βάση της κρίσης των ανθρώπων. Στην πίστη του είναι αξιοκράτης της κατεύθυνσης και στις θέσεις του ελιτίστας δυιστής.

4. Περί του «είναι» και «δεν είναι»

Το «είναι» και το «δεν είναι» ο Παρμενίδης τα ορίζει ως τις δυο όψεις του ενός νομίσματος, συμπεριλαμβανόμενα και τα δυο στην οντολογία του «είναι».

Ο Πλάτων τα θέτει υπό αμφισβήτηση και, καθ’ όσον αποδέχεται ότι ο κόσμος είναι μεταφυσικός, το αποτέλεσμα είναι το «δεν είναι» να παρασύρει το «είναι», και μέσω αυτού το «ον», στον κόσμο του «επέκεινα», στην απόμακρη μεταφυσική.

Ως εκ τούτων, ο αληθής κόσμος κατά τον Πλάτωνα, μέσω του «είναι και του δεν είναι» βρίσκεται εκεί που υπάρχει το ον, στον κόσμο των τέλειων ιδεών, ενώ, κατά τον Παρμενίδη, ο αληθής κόσμος βρίσκεται εκεί που κείται το εόν, απόμακρα και «μέσα μας». Οι απόψεις τους, δηλαδή, είναι απόμακρες.

Ο Παρμενίδης του Πλάτωνα

Ο Πλάτων στο έργο του Παρμενίδης, επιχειρώντας μια κριτική ανάλυση επί του Ελεάτη στοχαστή, αποκαλύπτεται πελαγωμένος, μετατρέποντας το κείμενο αυτό σε ένα από τα πιο δυσνόητα της φιλοσοφίας. Καλύτερα να μην το έγραφε. Τι πράγματι εννοεί, ποια είναι η θέση του, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει. Επομένως, κρίνοντας τον Πλάτωνα από το έργο του αυτό, δεν μπορεί κάποιος να μην αναλογιστεί ότι τουλάχιστον χαρακτηρισμοί «βιαστικός στις θεωρήσεις» και «ευφάνταστος», ίσως να μη στερούντο βάσης. Το «λογοκλόπος» όμως εδώ, αποκτάει άλλες διαστάσεις.

Η απορία, ως εκ τούτου που επέρχεται, είναι εάν πράγματι κατάλαβε ο Πλάτων τον Παρμενίδη ή σκοπίμως τον εξέτρεψε. Μην κρίνοντας το πρώτο αλλά το δεύτερο, προκύπτει ότι, εάν τον κατάλαβε, δεν μπορεί να θεωρηθεί παρμενιδικός, εάν όμως δεν τον κατάλαβε, τότε σίγουρα δεν είναι.

Άλλες διαφορές

Ο Παρμενίδης θεωρεί τον άνθρωπο καλό εκ γενετής αλλά στις θέσεις του λαθεμένο, αφού η ζωή και μόνο είναι το καλό, το κακό είναι η έλλειψη του καλού. Ο Πλάτων, αντίθετα, δεν εμπιστεύεται τον άνθρωπο, τον θεωρεί εκτός ολίγων εξαιρέσεων στις οποίες βάζει και τον εαυτό του, κακό, πιστεύοντας ότι το καλό είναι επίκτητο, καθαρά θέμα επιλογής και εκπαίδευσης. Ως εκ τούτων, ο Πλάτων υποβαθμίζει τον άνθρωπο, ενώ ο Παρμενίδης όχι.

Επίσης, ο Παρμενίδης δημιουργεί τη σύλληψη του ανώτατου πνευματικού όντος, ενώ ο Πλάτων επιφέρει εκ του όντος την ανώτατη πνευματική ιδέα.

Τέλος, κάτι που δεν είναι καθοριστικό, ελαφραίνει όμως το τοπίο: Ο Παρμενίδης έγραψε 1 έργο εκ του οποίου σώθηκαν με σημαντικές προσπάθειες τα 3/4 περίπου, ενώ ο Πλάτων έγραψε 36 έργα εκ των οποίων σώθηκαν χωρίς ιδιαίτερες προσπάθειες περί τα 42(!).

Σύνοψη

Είναι η φιλοσοφία κυρία του οίκου της ή ο οίκος κυριαρχεί επί της φιλοσοφίας; Το αμείλικτο αυτό ερώτημα που απασχολεί ενδόμυχα τον κάθε αγνά σκεπτόμενο, είναι ανάλογο με το ερώτημα της κότας και του αυγού ή της γλώσσας και τη νόησης, δηλαδή τι υπήρξε πρώτο. Η απάντηση είναι ότι η άδολη φιλοσοφία δεν έχει ούτε υπηρέτες, ούτε και αφέντες. Και ο Παρμενίδης αναμφίβολα δεν είχε· ήταν ο αφέντης.

Ένα δεύτερο ερώτημα που προκύπτει, παράγωγο του πρώτου, είναι: Ασχέτως τι ήταν στην οικία του ο Παρμενίδης, ακολουθεί και η φιλοσοφία την ειμαρμένη; Η απάντηση είναι: Ναι. Ο απόλυτος ενισμός του Παρμενίδη, που γίνεται αξιοκρατικός δυισμός από τον Πλάτωνα και διαμορφώνεται σε επιλεκτικό πολυισμό από τον Αριστοτέλη –επιλέγοντας ο τελευταίος ακόμα και τον κρίκο με τον οποίο θα σφαλιστεί στις αλυσίδες του ο άνθρωπος–, ακολουθεί σε όλους τους λαούς την ίδια εξελικτική πορεία.

Η ζωή ξεκινάει με το ένα· σπάζοντάς το τα κάνει δυο, όλα μαζί κάνουν τρία (η πρώτη απόμακρη σκέψη) κι εντέλλει όλα γίνονται κομμάτια, επιλέγοντας τελικά ο στοχαστής, πάλι ως αρχή, το ένα.

Ο Σίσυφος, ο οποίος μετακυλά ξανά και ξανά την πέτρα του, είναι η μοίρα του παγκόσμιου ανθρώπου. Πίσω όμως απο αυτόν βρίσκονται οι Δαναΐδες, με το άπατο πιθάρι τους, νερό για να του φέρουν. Οι αρχαίοι τις δυο αυτές τραγικές, αλλά και πεμπτουσιακές για τον άνθρωπο υπερβατικές μορφές, τις παρουσίαζαν συχνά μαζί, έχοντας διαισθανθεί τους αντίστοιχους συμβολισμούς της επιθυμίας και της εξ αυτής βούλησης.

Γι’ αυτό το λόγο θέλει τα πάντα θηλυκά στο έργο του ο Ελεάτης, αποδίδοντας την αρχή στο θηλυκό στοιχείο· και πρέπει να αισθάνεται τυχερός που έφτασε την πέτρα του επάνω στο βουνό, από νερό ξεδιψασμένος. Πρότυπο ως εκ τούτου πρέπει να λογίζεται στη μνήμη και στη σκέψη μας, ο τιτάνας Παρμενίδης.

Βίβλος: To μαγικό λυχνάρι των Ιουδαίων

ΜΕΡΟΣ Α'

Περί της αντιμετωπίσεως των βιβλικών μύθων.

Μια σημαντική διευκρίνηση, για όσους αναρωτιούνται, γιατί αυτή η μελέτη προσεγγίζει τα βιβλικά δεδομένα, εν πολλοίς, ως πραγματική ιστορική αφήγηση. Η αιτία είναι αρκετά ξεκάθαρη. Υπάρχουν παγκοσμίως, κυριολεκτικά εκατοντάδες χιλιάδες ανάλογες μελέτες, με εξαιρετικά όμως φτωχά ευρήματα. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει, ακριβώς επειδή στη βάση της δικής τους προσέγγισής, υπάρχει η βεβαιότητα, πως στην συνολική βιβλική αφήγηση υπάρχουν μόνο μικροί κεντρικοί πυρήνες αληθείας, που απλά πλαισιώνονται από ένα τεράστιο νέφος φανταστικών, επινοημένων ή και εμβόλιμων λεπτομερών, με τις οποίες δεν αξίζει ν’ ασχοληθεί κανείς. Παραμερίζοντας όμως αβασάνιστα, το τεράστιο αυτό νέφος των λεπτομερών… χάνεται η ευκαιρία αποτύπωση της μεθοδολογίας!

Πριν οι Έλληνες αναπτύξουν την ιστοριογραφία, τον τύπο δηλαδή εκείνης της καταγραφής γεγονότων, που είχε ιδιαίτερη απαίτηση αποφυγής φαντασιώσεων και υπερβολών, και στόχο είχε την αυστηρή κατά το δυνατόν καταγραφή βεβαιωμένων γεγονότων, οι άνθρωποι αποτύπωναν τις περιπέτειες τους, με μικρή ή μεγάλη διάθεση ποιητικής υπερβολής ή θρησκευτικής αλληγορίας.

Αυτόν τον τρόπο της καταγραφής συμβάντων και θρύλων, με ανάμικτο και ανεξέλεγκτο το στοιχείο της ποιητικής υπερβολής και της θρησκευτικής σκοπιμότητας, ονομάσαμε μυθολογία!

Μυθολογία λοιπόν δεν σημαίνει παραμυθολογία! «Η επική ποίηση συγκαταλέγεται στους προδρόμους της ιστοριογραφίας. Στην αρχαιότητα η άποψη ότι οι επικοί ποιητές είναι (με τον δικό τους τρόπο), οι πρώτοι ιστορικοί, υπήρξε αδιαμφισβήτητη, την συμμεριζόταν μάλιστα ένας κατεξοχήν ορθολογιστής ιστορικός όπως ο Θουκυδίδης, ο οποίος χρησιμοποιεί επανειλημμένα τον Όμηρο ως πηγή για τον Τρωικό Πόλεμο».

Στους μύθους όμως, πέρα απ’ τους όποιους μικρούς ή μεγάλους πυρήνες ιστορίας, (για κλιματικές, γεωλογικές, εξουσιαστικές αλλαγές, καταστροφές, μάχες ή μεταναστεύσεις), μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει το σχολιαστικό νέφος, που περιβάλει τα πιθανά ή φανταστικά "γεγονότα" που περιγράφουν. Εκεί, στα σχόλια των όποιων συγγραφέων, ποιητών, αντιγραφέων κλπ., για την συμπεριφορά των "ηρώων", μπορεί να διακρίνει κανείς την ψυχή, την νοοτροπία και τις επιδιώξεις των συντακτών ενός τέτοιου γραπτού κειμένου. Μελετώντας έτσι τους μύθους, πιο πιθανό είναι να διακρίνεις τους πόθους, φόβους, σκοπιμότητες, τους τρόπους σκέψης και την μεθοδολογία… δηλαδή την ίδια την ιδεολογική ταυτότητα των συγγραφέων, πάρα τις ιστορικές αλήθειες που προσπάθησαν να καταγράψουν.

Έτσι για μένα, οι λεπτομερείς στα βιβλικά κείμενα, έχουν τεράστια σημασία, επειδή τελικά αποδεικνύεται, πως ανεξάρτητα από τον χρόνο της προσθήκης τους, μεταφέρουν αυτό ακριβώς το κληρονομημένο σκεπτικό των πόθων, των επιδιώξεων και της… μεθοδολογία!

Άλλωστε, ποιος μπορεί να αποφανθεί μετά βεβαιότατος, ποιο τμήμα της αφήγησης είναι καθαρή φαντασία και ποιο όχι; Σκεφθείτε μάλιστα, πως αυτό το σημαντικό δίλημμά, δηλαδή η πιθανότητα ανάμιξης υπερβολών και υποκειμενικότητας, εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα και σε καθαρές ιστορικές καταγραφές. Γι’ αυτό και ομολογούν πως «ακόμα και ο καλύτερος ιστορικός, προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει τα ιστορικά γεγονότα»… και οι πλέον ειδικοί παραδέχονται πως, «συχνά η ιστορικοί παράγουν… ερμηνείες, των ιστοριών κειμένων».

Έτσι, μια καλή απομυθοποιητική εργασία, ενός τόσο σημαντικού αρχείου όπως η Βίβλος… δεν ασχολείται τόσο με την ιστορικότητα των αφηγήσεων, όσο με το ασαφές περιβάλλον νέφος των λεπτομερών, προσπαθώντας να απομονώσει επιδιωκόμενους στόχους, αρχετυπικές μορφές, συνταγές συμπεριφοράς και μοντέλα σκέψης. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί αποτελεσματικά, αναλύοντας μεθοδικά και λεπτομερώς ως αληθινά, όλα τα… γραφέντα και πιστεφθέντα!

Ειδικά για την Βίβλο, αυτό σχεδόν απαιτείται, μιας και εκεί περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού, συναντάμε τον απίστευτο ισχυρισμό πως το βιβλίο αυτό είναι γραμμένο με θεϊκή επιστασία και καθοδήγηση!

Μάλιστα, ακόμα και στα σημεία, που τα βιβλικά κείμενα χρησιμοποιούν ξεκάθαρες φαντασιώσεις εκφοβισμών ή δελεασμών, ακόμα κι εκεί, ο προσεκτικός απομυθοποιητής, οφείλει να ασχοληθεί με τους λόγους αλλά και τους πιθανούς τρόπους δημιουργίας αυτού του κλίματος δέους, εκφοβισμού, ή εξαναγκασμού σε υποταγής και πίστη.

Σε μια καταγραφή σκοπιμοτήτων, όπως οι μυθολογίες, και η τελευταία πινελιά της αφήγησης, έχει το δικό της ξεχωριστό ενδιαφέρον. Στη Βίβλο μάλιστα, που το σύνολο της αφήγηση κυριαρχείται από ένα ενιαίο θέμα, όπως -τρόποι εξαπάτησης, διείσδυσης, και κυριαρχίας- τότε όλες οι εισηγητικές λεπτομερείς, είτε από αρχαίες καταγραφές είτε από νεότερες προσθήκες, μας ενδιαφέρουν, γιατί μας μεταφέρουν σημαντικές πληροφορίες, για τις εφαρμόσιμες μεθόδους νίκης και επικράτησης!

Ουσιαστικά, αυτή είναι και η έννοια του εισηγητικού μύθου.

Στη συνέχεια της ανάγνωσης αυτών των βιβλίων, θα συναντήσουμε πολλές τέτοιες ενδιαφέρουσες "εικόνες", που θα επιβεβαιώσουν την ιδιαίτερη ανάγκη αυτής της αντιμετώπιση των βιβλικών μύθων.

Ο Αβραάμ, είναι αναμφίβολα η κεντρική μορφή της Παλαιάς Διαθήκης, στον οποίο αφιερώνει δεκατέσσερα ολόκληρα κεφάλαια, (Γέν, ΙΑ΄ έως ΚΕ΄), κατάμεστα πληροφοριών. Θέτοντάς τον μάλιστα στην απαρχή των εξελίξεων, με καταγωγή απ’ την κοιτίδα των μάγων την Χαλδαία, αποτελεί μοντέλο συμπεριφοράς, που μας δίνει εκπληκτικές πληροφορίες για τον τρόπο σκέψης και δράσης ενός αρχαίου Χαλδαίου Μάγου!

Αυτό από μόνο του, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, διαφωτιστικό και αφυπνιστικά διδακτικό, μιας και στρέφει τις αντιληπτικές μας δυνατότητες, σε άγνωστες και ανεξερεύνητες κατευθύνσεις! Είτε πρόκειται λοιπόν για αφηγήσεις, με μικρούς ή μεγάλους πυρήνες αληθείας, είτε ολότελα για εκπληκτική φανταστική σύλληψη, αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα, την αξία των ανιχνευτικών μας αναδιφήσεων.

Πρέπει επίσης να σημειώσουμε, πως η αφηγηματική πλοκή, έχει εξαιρετική συνοχή, με τα βασικά χαρακτηρίστηκα σε θαυμαστή συνεπέστατη εξέλιξη… όχι μόνο στην ζωή του ιδίου, αλλά και των απογόνων του! Η πεμπτουσία των χαρακτηριστικών και των επιδιώξεών του, σαν δυνατό αδιάσπαστο νήμα, διατρέχει ολόκληρη την Βίβλο, και επεκτείνεται δυναμικά στην αλλοτριωμένη απ’ τις ιδέες του ανθρωπότητα!

Ποια άλλη πιθανότητα βλέπετε εσείς, να κατανοήσουμε σε βάθος την ασυνήθιστη αυτή προσωπικότητα, αν δεν ασχοληθούμε με τις λεπτομερείς της ζωής του, ωσάν αυτές να ήταν ολότελα αληθινές; Το παρών blog ασχολείται συστηματικά με την απομυθοποίηση της θρησκείας, και των καταστροφικών συνεπειών της στον άνθρωπο και την κοινωνία. ΔΕΣ: την ετικέτα ''θρησκεία''

Άλλωστε, για έναν μύθο αποδεκτό ως πραγματικότητα, απ’ την μισή και πλέον ανθρωπότητα, δεν θα ήταν διόλου συνετή η απλή απόρριψή του. Η ενασχόλησή μας μαζί του, δεν έχει επιδιώξεις ιστορικών τεκμηριώσεων, αλλά συλλογής άγνωστων χαρακτηριστικών, κατανόησης προτύπων και κίνητρων, ανίχνευσης ιδεολογιών, αναγνώριση μεθοδολογίας και γενικότερου σχηματισμού αντιπαλογνωσίας.

Η μέθοδός μας είναι απλή. Αυτό μου λες ή γράφεις, να τι συμπεραίνω.

Κάποιοι προσποιούνται πως δεν αντιλαμβάνονται μια τέτοια προσέγγιση. Κι όμως επί αιώνες, αυτό ακριβώς γίνεται παγκοσμίως, με την ανάλυση των Ελληνικών και άλλων παγκοσμίου εμβέλειας μύθων.

Άλλωστε η μελέτη μας αυτή, με την συγκεκριμένη μεθοδολογία προσέγγισης των βιβλικών κειμένων, όπως θα διαπιστώσετε κι εσείς, περίτρανα απέδειξε, πως τόσο ο Αβραάμ όσο και οι απόγονοί του, ανεξάρτητα απ’ αυτόν ή εκείνον τον βαθμό της ύπαρξής τους, έχουν πολλά… μα πάρα πολλά να μας διδάξουν!

Στα βιβλικά κείμενα λοιπόν, αναζητούμε όχι τόσο τις ιστορικές επαληθεύσεις, όσο τις λειτουργικές, εφαρμόσιμες και γήινες εξηγήσεις μεταξύ ισχυρισμών, δράσεων και αποτελεσμάτων.

ΔΕΣ:

• Παλαιά Διαθήκη
• Η ''ΜΑΓΕΙΑ'' ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ
• Παλαιά Διαθήκη και «ηθικά» διδάγματα
• Μωσαϊκός Νόμος - Η απογύμνωση των νόμων του Μωυσή
• Σίγκμουντ Φρόιντ: Περί μονοθεϊσμού, Μωυσή και «εκλεκτού λαού»
• Οι ρίζες του λιθοβολισμού και της βίας
• Είναι δυνατόν τόσος κόσμος να πιστεύει σε ένα ψέμα;
• Μπορεί η θρησκεία να αποτελέσει «επιστημονική υπόθεση»;
• «Αγία Γραφή»: Το μεγαλύτερο παραμύθι τού κόσμου - Η Βίβλος τού μίσους, τής κτηνωδίας και τής πλαστογραφίας
• Πόσο μυθολογικό και κακό μπορεί να είναι ένα "θεϊκό" βιβλίο… πριν ξυπνήσει αμφιβολίες;
• Η μισαλλοδοξία στην Αγία Γραφή
• Η ιλαροτραγωδία στην «θεόπνευστη» Αγία Γραφή
• Βίβλος ή Αγία Γραφή: Μικρός κατάλογος από βιβλικές ασυναρτησίες και θεόπνευστες ανοησίες και αντιφάσεις των «Ιερέων μας Γραφών»
• Γιατί απορρίπτουμε τον Χριστιανισμό
• Χριστιανική αποβλάκωση

ΜΕΡΟΣ Β'

Περί της μεταφράσεως των Ο΄ (Septuaginta)

Πρέπει να παραδεχθούμε ότι το blog αυτό, (erevoktonos) εξελίχθηκε σε μια βαριά καταγγελία πρώτου μεγέθους, μια και χωρίς περιστροφές, καταγγέλλει τη βιβλική θρησκεία, ως ένα έντεχνο κολοσσιαίο ψέμα και την Βίβλο, σαν τη μεγαλύτερη γραπτή σκευωρία όλων των εποχών.

Βέβαια, δικαιολογημένα στο μυαλό του προβληματισμένου αναγνώστη, επανέρχεται συνεχώς το ερώτημα: αφού οι Εβραίοι συγγραφείς της Βίβλου, μόνο αφελείς δεν ήταν, πώς εξηγείται ότι παρέμειναν στην αρχική αφήγηση, όλες αυτές οι παράξενες λεπτομέρειες, γύρω απ’ τις πατριαρχικές "ιστορίες", ώστε με ανεπίτρεπτη θα λέγαμε ευχέρεια, να μπορούμε εμείς σήμερα, να ανασυνθέτουμε έκπληκτοι το σκανδαλώδες μαγικο-μαγ­γανικό τους περιεχόμενο;

Με μεγάλη ικανοποίηση σας παραθέτω την απάντηση, στο κεφαλαιώδες αυτό ερώτημα, όπως άθελά τους μας την εκμυστηρεύονται ο διάσημος μυθολόγος Ρόμπερτ Γκρέιβς (Robert Graves) και ο Εβραίος συνεργάτης του, Dr. Raphael Patai, στο βιβλίο τους, «Οι Εβραϊκοί μύθοι»:

«Αποτελούσε κοινή πεποίθηση των Εβραίων, ότι η χειρότερη μέρα της ιστορίας του Ισραήλ, δεν ήταν η αιχμαλωσία... απ’ τον Σενναχερίμ, ούτε η καταστροφή του ναού του Σολομώντος απ’ τον Ναβουχοδονόσορα, αλλά η μέρα όπου οι Εβδομήκοντα (Ο΄) μετέφρασαν στα Ελληνικά την Βίβλο ύστερα από απαίτηση του Πτολεμαίου Β΄ (285-246 π.Χ). Πίστευαν (οι Εβραίοι) ότι οι Γραφές τους, που περιείχαν εξιστορήσεις των κακών πράξεων των προγόνων τους... δεν έπρεπε ποτέ ν’ αποκαλυφθούν στους εχθρούς του Ισραήλ».[1]

Οι ίδιοι οι Εβραίοι λοιπόν, παραδέχονται εδώ, την μεγάλη τραγωδία της ανεπίτρεπτης κοινοποίησης του περιεχομένου της ιερατικής τους Βίβλου, που συνέβη με την αναπάντεχη μετάφρασή της στα Ελληνικά! Παράλληλα όμως, ομολογείται εδώ, ότι αφορμή της μετάφρασης των Ο΄, υπήρξε η «απαίτηση» του Βασιλιά Πτολεμαίου ΙΙ, και όχι όπως θέλει η άλλη, η γνωστότερη αλλά κατασκευασμένη εβραϊκή εκδοχή (της πλαστής επιστολής του Αρισταίου), που θέλει η μετάφραση αυτή να ξεκινάει δήθεν, μετά από επίμονες παρακλήσεις προς το Πτολεμαίο Β΄, των ίδιων των Εβραίων!

Την ιστορική αυτή παραχάραξη, ξεκίνησε ο ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος, ο οποίος, Ραββίνος ών, είχε κάθε λόγο να την επιδιώκει. Σύμφωνα λοιπόν με τον Ιώσηπο, (Antiq. Jud.12.17), κάποιος Ιουδαίος ονόματι Αριστέας, υπηρετώντας στην αυλή του Πτολεμαίου Β΄ και γνωρίζοντας την αγάπη του βασιλιά για τα βιβλία, ζήτησε για αντάλλαγμα της μετάφρασης της εβραϊκής Βίβλου, την απελευθέρωση 120.000 Ιεροσολυμιτών σκλάβων!

Η εξιστόρηση αυτή, παρουσιάζει τον πανίσχυρο Πτολεμαίο, να συμμορφώνεται με κάθε όρο και ιουδαϊκή υπόδειξη, και όχι μόνο να ελευθερώνει τους σκλάβους, αλλά να τους αποζημιώνει με υπέρογκα ποσά κι αυτούς και τους κυρίους τους. Βέβαια, η αξιοπιστία αυτής της εξιστόρησης, εύκολα ελέγχεται από το σύνολο των ερευνητών, ως κατασκεύασμα του Ιώσηπου, (που άλλωστε δεν χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα για την έλλειψη σκοπιμοτήτων στα συγγράμματά του), και σ’ αυτό συμφωνούν ακόμα και μεγαλόσχημοι, σύγχρονοι ιερείς της Ορθοδοξίας.[2]

Το γεγονός άλλωστε, ότι η μετάφραση αυτή, έγινε τελικά από απλούς γλωσσομαθείς (λόγιους) Εβραίους, και όχι από υποψιασμένους Εβραίους ιερείς, που θα μπορούσαν να αποφύγουν τα καυτά αποκαλυπτικά σημεία της Βίβλου, αποδεικνύει ότι η πραγματική αφορμή της μετάφρασης, ήταν πράγματι η μεθοδευμένη απαίτηση του βιβλιόφιλου Έλληνα βασιλιά Πτολεμαίου Β΄, στην Ελληνοκρατούμενη τότε Αίγυπτο.

«Ο Πτολεμαίος ο βασιλεύς της Αιγύπτου, βιβλιοθήκη κατασκεύασε στην Αλεξάνδρεια και γι’ αυτήν πανταχόθεν συνέλεγε βιβλία... μαθαίνοντας ότι γραμμένες αρχαίες ιστορίες των Εβραίων υπάρχουν... εβδομήκοντα (Εβραίους) σοφούς άνδρες πρόσταξε, των Εβραίων τις Βίβλους (στα Ελληνικά) να μεταφράσουν... πρόσταξε δε αυτούς, όχι στην πόλη αλλά (απομονωμένοι) στην νήσο Φάρο, κατ’ ιδίαν, και σε οικίσκους διαφορετικούς την ερμηνεία (μετάφραση) να δώσουν. Πρόσταξε δε και τους εποπτεύοντες, να παρέχουν κάθε υποστήριξη, απαγορεύοντας όμως τις μεταξύ τους ομιλίες, για να αποφύγει τις μεταξύ τους συνεννοήσεις, ώστε να αποσπάσει το ακριβές της ερμηνείας». Pseudo-Justinus Martyr 2.13.D.

Ο Εβραίος Επίσκοπος Κύπρου Επιφάνιος (310-404 μ.Χ.) ομολογεί: «Για να μην συνδιαλλάσσονται μεταξύ τους, αλλά ανόθευτη να δώσουν την ερμηνεία, ο Πτολεμαίος ο Β΄, τριάκοντα εξ οικίσκους κατασκεύασε. Σ' Αυτούς δε (τους μεταφραστές) δυο-δυο έκλεισε (στους οικίσκους), και σε δούλους ανέθεσε την φροντίδα τους... αλλά στους οικίσκους εκείνους, ούτε θυρίδες, (παράθυρα), δεν κατασκεύασε και μόνο φεγγίτες προς φωτισμό άνωθεν των δωματίων άνοιξε. Οι δε (Εβδομήκοντα), έτσι διάγοντες, κλειδωμένοι από πρωίας έως εσπέρας έδωσαν την μετάφραση». Epiphanius Eccl. De mensuris et Ponderibus 77.

Ο Πτολεμαίος ο δεύτερος, σαφώς δεν είχε απολύτως καμιά ανάγκη να ζητήσει μεταφραστές από την Ιερουσαλήμ, όπως ισχυρίζεται η επιστολή του Αριστέα, αφού τους πλέον άριστους ελληνομαθείς Εβραίους τους είχε μπροστά του, στην ίδια του την πόλη, την Αλεξάνδρεια. Εβδομήντα (Ο΄) λοιπόν περίπου Αλεξανδρινοί[3] λόγιοι, (τελικά λέγεται ότι ήταν 72), δηλαδή απλοί γλωσσομαθείς Εβραίοι και όχι Ραβίνοι, φρουρούμενοι, κατά κάποιον τρόπο "φυλακισμένοι", υπέκυψαν στις πιέσεις του Πτολεμαίου Β΄ πάνω στην μικρή νήσο Φάρο της Αλεξάνδρειας. Μάλιστα, χωρισμένοι και απομονωμένοι σε ανεξάρτητες μικρές ομάδες, αναγκάσθηκαν να παραδώσουν με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, μεταφρασμένη στα Ελληνικά, την πατριαρχική τους ιστορία.

Η μετάφραση αυτή, που ήταν ένα τεράστιο ιστορικό λάθος των εβδομήντα δυο αυτών Εβραίων λογίων της Αλεξάνδρειας, "πάγωσε" τη βιβλική αφήγηση, όπως ακριβώς ήταν γραμμένη στην δεδομένη χρονική στιγμή της μετάφρασης!

Έκτοτε η μετάφραση των Ο΄ ήταν η ακάλυπτη αχίλλειος πτέρνα των εβραϊκών γραφών. Σήμερα, «η Ο΄ αποτελεί την επίσημη Βίβλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας... και είναι αξιοπιστοτέρα όλων των άλλων συμπεριλαμβανόμενων και των εβραϊκών (εννοεί μασσοριτικών) που έχουν αλλοιωθεί».[4] Παρ’ όλα αυτά και με την σιωπηρή συγκατάθεση και της Ορθοδοξίας, η Ο΄ τείνει παγκοσμίως να εξαφανιστεί από την δημόσια χρήση. Ο λόγος γι’ αυτό, είναι μόνο ένας: Η μετάφραση αυτή, έγινε από ανθρώπους που δεν γνώριζαν ότι μεταφράζοντας σωστά τις εβραϊκές γραφές, παρέδιδαν στους ελληνόφωνους της εποχής τους "ξεσκέπαστα", τα καταγεγραμμένα σ’ αυτήν τρομερά μυστικά του ιερατικού αυτού βιβλίου! Έκτοτε, μέγα πένθος και σοβαρότατες ανησυχίες υπήρχαν απ’ την πλευρά των Ραββίνων, για τα κοινοποιημένα μυστικά της εβραιο-ιερατικής ιστορίας, που η μετάφραση των Ο΄ παρέδιδε στους Ελληνόφωνους αλλοεθνείς: «Οι Ραββίνοι χαρακτήρισαν σαν αποφράδα (κακότυχη, δυσοίωνη), και απαίσια για τον ιουδαϊκό λαό την ημέρα που κυκλοφόρησε η μετάφραση των Ο΄ στα Ελληνικά. Οι αντιπρόσωποι του ιουδαϊκού Ιερατείου, άρχισαν συστηματικό πόλεμο ενάντια στο κύρος της μετάφρασης των Ο΄.

Εκτός από την μετάφραση των Ο΄, που αποκηρύχτηκε από τι ιουδαϊκό Ιερατείο, στους πρώτους μεταχριστιανικούς χρόνους, ανέθεσαν σε πολλούς να φτιάξουν νέες μεταφράσεις στα Ελληνικά… κάποιες παρέμειναν ανώνυμες άλλες όμως απέκτησαν κύρος, όπως του Ακύλα του Θεοδοτίονα και του Σύμμαχου, που έγιναν για να αχρηστέψουν το κείμενο της μετάφρασης των Ο΄». Γ. Κορδάτος, «Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής», σελ.: 314.

Ο Ωριγένης που βάλθηκε να ξεκαθαρίσει τον κυκεώνα των μεταφραστικών παραλλαγών ομολόγησε: «Πολλή γέγονεν η των αντιγράφων διαφορά, είτε από ραθυμίας τινών γραφέων, είτε από τόλμης τινών μοχθηράς, είτε από αμελούντων της διορθώσεως των γραφομένων, είτε και από των τα εαυτοίς δοκούντα εν τη διορθώσει ή προστιθέντων ή αφαιρούντων». Origenes Theol., Commentariumin evangelium Matthaei15.14.89.

Τα βιβλικά κείμενα, φεύγοντας από τα χέρια των Εβραίων, τρεις περίπου αιώνες π.Χ., (επί Πτολεμαίου του δεύτερου), με την μορφή της μετάφρασης των Ο΄, δεν μπορούσαν πια να αλλοιωθούν και να προσαρμοσθούν στις μεταβαλλόμενες συνθήκες της ιστορίας! Για επτά περίπου αιώνες, παρέμειναν φυλαγμένα και αναλλοίωτα στα ράφια της αλεξανδρινής βιβλιοθήκης.

Η βιβλική μετάφραση των Ο΄, ήταν πια ένας διεθνοποιημένος, αλλά και αποκαλυπτικός ιερατικός κώδικας συμπεριφοράς, που στα χέρια τρίτων, θα μπορούσε με την πλέον απλή επεξεργασία και ανάλυση των δεδομένων του, και με την φυσικότερη προέκταση των περιγραφών του, να γίνει ένα μνημείο αποκάλυψης της χαλδαιικής πανουργίας! Η κατανόηση και η επεξεργασία των μεθοδεύσεων και οι κραυγαλέες θρησκευτικές δολοπλοκίες της Βίβλου, θα μπορούσαν να αποτελέσουν άριστο υλικό μελέτης και κατανόησης του χαλδαϊκού επεκτατισμού, προειδοποιώντας αποτελεσματικά τους λαούς, για τις σοβαρές κατασχετικές προθέσεις του αβρααμικού Ιερατείου!

Η μετάφραση των Ο΄ λοιπόν, δυόμισι και πλέον αιώνες προ Χριστού, ουσιαστικά αφαίρεσε ολοσχερώς, κάθε δυνατότητα περαιτέρω συγκάλυψης της αληθινής, καταγεγραμμένης πατριαρχικής συμπεριφοράς. Έτσι, αυτή ακριβώς η μετάφραση, φαίνεται πως είναι και η σημαντικότερη αιτία, που τα παλαιοδιαθηκικά βιβλικά κείμενα, έφτασαν μέχρι τις μέρες μας σχεδόν "ξεσκέπαστα", φορτωμένα με όλες αυτές τις "αξιοθαύμαστες" λεπτομέρειες, που τόσο μας διευκόλυναν στην ανασύνταξη της ανεπανάληπτης χαλδαιο-πατριαρχικής, ιερατικής μαγγανείας! Δυστυχώς, ποτέ μέχρι σήμερα το ανεπανάληπτο αυτό δώρο του Πτολεμαίου Β΄ δεν αξιοποιήθηκε σωστά. Οι ραββίνοι μάλιστα, δι’ άλλης οδού, επέβαλλαν σταδιακά τον συγκαλυπτικό εκείνο τύπο ερμη­νείας, την αλληγορική, (μεταφορική, συμβολική),που όλοι μας γνωρίσαμε. Διεκδικώντας ασταμάτητα το προνόμιο της ηπιότερης, αλληγορικής ερμηνείας για τα κείμενα τους, κατάφεραν να σκεπάσουν με ροδοπέταλα ονειρικών ερμηνειών και τις πλέον δύσοσμες και αρνητικές βιβλικές αφηγήσεις! Εξαφάνισαν τις ανατριχιαστικότερες περιγραφές, μέσα σε ένα κλίμα σύγχυσης και δαιδαλώδους θρησκευτικής παραδοξολογίας.

Μέσα στον λαβύρινθο των πολλαπλών εξηγήσεων, των πιθανών και απίθανων ερμηνειών, πέτυχαν να εξαφανίσουν την οφθαλμοφανή ερμηνεία των βιβλικών αφηγήσεων, και με όπλο τους την ιερή απεραντολογία, παραπλάνησαν αποτελεσματικά και εξοστράκισαν κάθε τύπο ερώτησης και ενοχλητικής υποψίας.

Επιβεβαιώνοντας τους παραπάνω συλλογισμούς μας, ο Charles Dupuis γράφει: «Αυτοί οι ίδιοι Εβραίοι διδάσκαλοι, όπως και οι Χριστιανοί διδάσκαλοι, συμφωνούν στο ότι τα στον Μωυσή αποδιδόμενα βιβλία (πεντάτευχος, αλλά και λοιπά βιβλικά κείμενα), γράφτηκαν με αλληγορικό τρόπο, κλείνοντας συχνά μέσα τους έννοιες πολύ διαφορετικές από εκείνες που δείχνουν ότι γράφουν». Dupuis Charles: «Ερμηνεία του μύθου του ήλιου που λατρεύτηκε με το όνομα του Χριστού», σελ. 25-28.

Μάλιστα με πολύ σαφήνεια, ο αρχιραββίνος Μαϊμωνίδης[5] ευθέως μας προτρέπει απειλητικά να μην τολμήσουμε να κοιτάξουμε κάτω απ’ το δήθεν «αλληγορικό πέπλο», τις φοβερές αλήθειες της Βίβλου. Να τι λέει ο Μαϊμωνίδης, ο σοφότερος των ραββίνων:«Δεν πρέπει κανείς να ακούει, ούτε να παίρνει κατά γράμμα ό,τι είναι γραμμένο στα βιβλία της Δημιουργίας, ούτε και να έχει (ερμηνευτικές) ιδέες σαν κι αυτές που έχει το κοινό, αλλιώς οι αρχαίοι σοφοί μας, δεν θα μας συμβούλευαν με τόση φροντίδα να κρύβουμε το νόημά τους και να μην σηκώνουμε καθόλου το αλληγορικό πέπλο που κρύβει τις αλήθειες που περιέχει... Οποιοσδήποτε όμως μαντέψει την αληθινή έννοια, (των βιβλικών λεγομένων) πρέπει να αποφύγει να την κοινολογήσει». Σιέττος Γ.: «Τα Μωσαϊκά μυστήρια», σελ.: 131.

Για ανάλογες αποτρεπτικές "κατάρες", διαβάζουμε και στον Ιώσηπο: «κανείς δεν έχει διακινδυνέψει να διερμηνεύσει τους νόμους αυτούς, εξαιτίας της θεϊκής και τρομερής τους φύσης. Μερικοί που το επιχείρησαν τιμωρήθηκαν απ’ τον (εβραϊκό) θεό. Κάποιος που θέλησε να εξιστορήσει (ελέγξει) ορισμένους απ’ αυτούς (τους βιβλικούς νόμους), διαταράχθηκε το μυαλό του για περισσότερες από τριάντα ημέρες. Όταν είχε διαύγεια πνεύματος, προσπαθούσε να κατευνάσει τον θεό, υποπτευόμενος ότι η τρέλα του προερχόταν απ’ αυτόν... (μήπως σας θυμίζει τις κατάρες του Δευτερονομίου;). Τούτη η δυστυχία τον βρήκε επειδή υπήρξε πολύ περίεργος (!) σχετικά με τα θεία και θέλησε να τα αποκαλύψει στους απλούς ανθρώπους, έτσι εγκατέλειψε το σχέδιο του και ξαναβρήκε τα λογικά του».Antiq. Jud. 12.111-113.

Δεν έχουμε τίποτε ιδιαίτερο να προσθέσουμε στις αποκαλυπτικές συμβουλές του Μαϊμωνίδη, και στις απειλητικές δεισιδαιμονίες του Ιώσηπου. Απαντούμε μόνο, πως: Όχι μόνο παραπλάνησαν, παγίδεψαν και αχρήστευσαν την ευγενική φιλοθεΐα μας, και με τα ασταμάτητα εγκεφαλικά τους απόβλητα σκουπιδοποίησαν τις κοινωνίες μας, αλλά με την ολοφάνερη θεολογική τους τρομοκρατία, μας ζητούν ανοιχτά, να παραμείνουμε σιωπηροί συνεργάτες, στην αιώνια πνευματική υποδούλωση των λαών μας!

Δυστυχώς, με την αποκαλυπτικότατη Ελληνική μετάφραση των Ο΄ διαθέσιμη, πέρασαν ήδη μέχρι σήμερα, είκοσι δύο και πλέον αιώνες "από­λυ­της" απομυθοποιητικής απραξίας! Δυστυχώς, ούτε και οι ικανότεροι των εθνών, δεν καταδέχθηκαν να ρίξουν μια πιο μεθοδική και επίμονη απομυθοποιητική ματιά, στο δήθεν θρησκευτικό αυτό βιβλίο, που με τόσο πάθος μας παρέδωσαν απολύτως θεοποιημένο!

Δυστυχώς, με την απύθμενη αφέλειά μας, και τις αβασάνιστες παραδοχές μας, είμαστε εμείς οι ίδιοι, αυτοί που με πείσμα και ατέλειωτη φαντα­σιοπληξία, μετατρέψαμε τον χαλδαιικό αυτόν κατάλογο μαγ­γανιστικών άθλων, σε φωτισμένο βιβλίο θρησκείας, και δυο φορές δυστυχείς, γιατί με ακόμα εγκληματικότερη αφέλεια, το παραδίδουμε ως τέτοιο, στους τρυφερούς και ανυποψίαστους απογόνους μας!

Η καταγγελία αυτού του βιβλίου, ίσως φανεί σε πολλούς οριακή και δυσβά­σταχτη. Ζούμε όμως δυστυχώς σε καιρούς οριακούς, χωρίς να έχουμε πια την πολυτέλεια να αοριστολογούμε, να κρύβουμε και να αναβάλλουμε επ’ αόριστο τις κραυγαλέες υποψίες μας, για την αληθινή καταγωγή των παθών μας.

Ο φιλόξενος Κόσμος γύρω μας θρυμματίζεται, γιατί εμείς κυνηγώντας τους κάθε λογής θρησκευτικούς ανέμους, καθυστερήσαμε οριακά και επικίνδυνα την αναγκαία εναρμόνισή μας, με τις αληθινές θεϊκές προτροπές της γενναιόδωρης Μητέρας Φύσης. Σήμερα, αντιμετωπίζουμε τις βαρύτατες συνέπειες, αυτής της σοβαρό­τατης απρέπειάς μας, γιατί όχι μόνο δεν αναπτύξαμε σε ιδεώδη επίπεδα, ως οφείλαμε, την αρωγή και την περιποιητική ευσέβειά μας, προς την ιερή μητέρα, αδελφή και φίλη "Γη", αλλά εξακολουθούμε σαν τα ανεγκέφαλα τρωκτικά, να κατασπαράζουμε τα δώρα της, και να καταρρακώνουμε την πολύτιμη νοημοσύνη μας, καταναλίσκοντας μέχρι μέθης και αναισθησίας, τους ατέλειωτους, γλυκόπιοτους δόλους των μάγων και των υποτιθέμενων θεών τους.
----------------------------
[1] Robert Graves & Dr. Raphael Patai,«Hebrew Myths The Book of Genesis», 48.1. (1963). Ο Ιώσηπος ομολογεί ότι: «η νομοθεσία αυτή (η Βίβλος) είναι ιερή και δεν πρέπει να αποκαλύπτεται από βέβηλα (αλλοφύλων) στόματα». Ιώσηπος, Ιουδαϊκή Αρχαιολογια12.39.

[2] Ο Μεθόδιος Φούγιας, ο ορθόδοξος Μητροπολίτης Πισιδίας και Μ. Βρετανίας (Metropolitan Methodios of Pisidia Formerly Archbishop of Thyateira and Great Britain), στο βιβλίο του «Ελληνισμός και Ιουδαϊσμός», (Hellenism and Judaism) στον υπότιτλό του: «Η επιστολή του Αριστέα» χαρακτηρίζει την επιστολή «ψευδεπίγραφη και «τέχνασμα», (βλ σελ. 111, 114 και 123), και παραθέτει τα ονόματα πολλών ακόμα έγκριτων Βρετανών και άλλων μελετητών, που έχουν την ίδια μ’ αυτόν άποψη.

[3] Την άποψη ότι: «οι μεταφραστές δεν προήρχοντο από την Παλαιστίνη, αλλά ήταν (επιστρατεύθηκαν) από την ίδια την Αλεξάνδρεια», υιοθετεί και ο Μεθόδιος Φούγιας στο βιβλίο του: Η ελληνιστική Ιουδαϊκή παράδοση σελ. 61, 65. Ο J. A. Fizmyer στο βιβλίο του The laguage of Palestine ih the first Century (1972) επισημαίνει λογικά ότι: «την περίοδο αυτή η γνώση της ελληνικής γλώσσας στους Ιουδαίους της Παλαιστίνης ήταν περιορισμένη. Τούτο συνάγεται από τις δίγλωσσες επιγραφές αυτής της περιόδου». Την ίδια λογική εξήγηση, ακολουθούν και οι: Robert H. Pfeiffer (History of New Testament Times), Feldman and Hengel (Judaism and Hellenism), Gunther Zuntz (Aristeas on the translations of the Torah) και Sidney Jellicoe (The Septuaginta and Modern Study Oxford1968, σελ.59-63).

[4] Αυτά τα αποκαλυπτικά παραδέχεται στο επίσημο καταστατικό της η Ορθόδοξος Εκκλησία δηλαδή στο «Ιερόν Πηδάλιο», Εκδ. Αστήρ, σελ.: 116, 614.

[5] Ραββί Μωυσής Μπεν Μαϊμόν. Ο σημαντικότερος Ραββίνος του μεσαίωνα, (1135-1204).

Αποκαλύπτοντας το εγώ

Αν φοράς μια μάσκα για πολύ καιρό αρχίζεις να ξεχνάς ποιος κρύβεται πίσω απ’ αυτή.

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας κάποιον εγωκεντρικό τύπο, συνήθως σκεφτόμαστε ένα επηρμένο, αλαζονικό, εγωπαθές άτομο που κοιτάζει υποτιμητικά όλους τους άλλους γύρω του. Ωστόσο είναι σίγουρο πως το «εγώ» μπορεί να εμφανιστεί σε όλα τα σχήματα και τα μεγέθη. Στην πραγματικότητα, ο καθένας μας έχει ένα «εγώ» που το μόνο στο οποίο διαφέρει από το εγώ του πλησίον του είναι κάποιες μικρές ή μεγαλύτερες λεπτομέρειες. Το «εγώ» μας δεν είναι παρά η αίσθηση του εαυτού μας, η ιδέα που έχουμε για το ποιοι είμαστε.

Για παράδειγμα, ένα άτομο που λέει: «είμαι πολύ θρησκευόμενος, συμπεριφέρομαι πάντα ευγενικά στους συνανθρώπους μου, είμαι έξυπνος, είμαι ενάρετος» λειτουργεί εξίσου εγωκεντρικά με ένα άτομο που ισχυρίζεται πως: «εγώ εργάζομαι σκληρά και δεν ανέχομαι τους τεμπέληδες» ή «εγώ πάντα πετυχαίνω τους στόχους μου γιατί είμαι πειθαρχημένος».

Και οι δύο παραπάνω τύποι ανθρώπων λειτουργούν από μια ψευδαίσθηση για την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ψευδαίσθηση την οποία όχι μόνο μαθαίνουμε να πιστεύουμε αλλά προσπαθούμε να πείσουμε και τους γύρω μας ότι είναι αληθινή, γίνεται τελικά η στενή φυλακή μας. Για παράδειγμα ένα άτομο που είναι δογματικά προσκολλημένο στη θρησκεία του δε θα είναι πρόθυμο να εξετάσει ιδέες ή έννοιες από άλλες θρησκείες επειδή ήδη έχει στο μυαλό του ότι αυτές οι ιδέες δεν ταιριάζουν με την εικόνα που έχει οικοδομήσει για τον εαυτό του.

Από την άλλη, αυτός που βλέπει τον εαυτό του σαν ένα σκληρά εργαζόμενο και φιλόδοξο άτομο θα πέσει σε κατάθλιψη αν ξαφνικά χάσει τη δουλειά του ή αν η εταιρεία του πτωχεύσει γιατί η πεποίθησή του γι’ αυτό που νομίζει ότι είναι αναπάντεχα θα καταρρεύσει. Αυτό που ονομάσαμε «εγώ» βασίζεται πάντα σε έννοιες και συστήματα πίστης και όχι σε κάτι πραγματικό ή απτό. Έτσι, τι συμβαίνει όταν σταματήσουμε να πιστεύουμε σ’ αυτό; Όταν αρχίσουμε να εναρμονιζόμαστε περισσότερο με τον αληθινό εαυτό μας, ο οποίος είναι το εσωτερικό εκείνο κομμάτι μας που μπορεί να παρατηρεί το «εγώ», όχι το ίδιο το εγώ, αντιλαμβανόμαστε ότι κάτω από την επιφάνεια της ύπαρξής μας υπάρχει πάντα εκείνη η γλυκύτατη κατάσταση της ειρήνης. Αυτή η αΐδιος ειρήνη ξεπερνά όλες τις έννοιες και ιδέες που μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι θα πρέπει να είμαστε.

Όσο περισσότερο λοιπόν ένα άτομο έρχεται σε επαφή με την Αλήθεια του, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται ότι όλα όσα πίστευε για τον εαυτό του, για τους άλλους ή για τη ζωή γενικότερα ήταν βασισμένα σε μια μεγάλη παραίσθηση. Οι πεποιθήσεις του αυτές δημιουργούσαν ισχυρότατους περιορισμούς που τον κρατούσαν φυλακισμένο σε ένα ασφυκτικά στενό και ανήλιαγο κελί. Πως λοιπόν θα διαπιστώσουμε τελικά αν λειτουργούμε από τον εγωκεντρισμό ή από τον αληθινό εαυτό; Παρακάτω παραθέτουμε κάποιες ερωτήσεις που μπορείτε να θέσετε στον εαυτό σας και να λάβετε μόνοι σας την απάντηση.

Νιώθω συχνά προσβεβλημένος;

Ο αληθινός εαυτός δεν μπορεί να προσβληθεί. Δεν έχει κάποια προκατάληψη για το πώς οι άλλοι άνθρωποι θα πρέπει να του συμπεριφέρονται και για το τι θα πρέπει να αποφεύγουν να του κάνουν. Δέχεται τα πράγματα κυριολεχτικά έτσι όπως ακριβώς είναι. Οι άνθρωποι που λειτουργούν από τον εγωισμό τους προσβάλλονται συχνά από τους άλλους όταν ο τρόπος που τους φέρονται δεν συμφωνεί με τις προκαταλήψεις τους. Συνεπώς δε μπορούν να δεχτούν τις καταστάσεις όπως τους εμφανίζονται στη ζωή.

Έχω άποψη για τα πάντα;

Το εγώ εκλιπαρεί για προσοχή. Θέλει να νιώθει σημαντικό με κάθε τρόπο. Ακόμα και λέγοντας ανοησίες. Όσο πιο εγωκεντρικό είναι ένα άτομο τόσο περισσότερο θέλει να επιβάλει τη γνώμη του για οποιοδήποτε θέμα άσχετα αν είναι ή όχι της ειδικότητάς του. Δεν έχει σημασία αν η συζήτηση περιστρέφεται γύρω απ’ τις καλύτερες γαρνιτούρες για μια πίτσα, απ’ τα σπουδαιότερα έργα της όπερας ή τις τελευταίες ανακαλύψεις της αστροφυσικής, το ριζωμένο στο εγώ άτομο θα έχει άποψη για τα πάντα.

Έχω βάλει στον εαυτό μου πολλές ταμπέλες;

Από τη στιγμή που το εγώ βασίζεται στην πίστη σ’ αυτό για να επιβιώσει, μεταμφιέζεται με διάφορες ταμπέλες έτσι ώστε να επιβάλει τη νομιμότητά του. Ταμπέλες που μπορεί να λένε οτιδήποτε, όπως: «είμαι ντροπαλός», «είμαι αστείος», «είμαι δυνατός» ή «είμαι αδύναμος», «είμαι μορφωμένος» ή «είμαι πνευματικό άτομο», ότι τέλος πάντων μπορεί να ισχυριστεί ένα άτομο για τον εαυτό του. Όταν ένα άτομο ταυτίζεται με την ταμπέλα του τότε νιώθει να απειλείται από οποιονδήποτε αμφισβητεί αυτή την ταμπέλα. Φανταστείτε να πείτε σε ένα άτομο που ισχυρίζεται πως είναι πνευματικό (κανένα πραγματικά πνευματικό άτομο δε θα τολμούσε να ισχυριστεί κάτι τέτοιο) πως έχει σημαντικά ελαττώματα. Το εγώ του θα πληγωνόταν βαθύτατα κι ίσως να εξοργιζόταν μαζί σας παρότι η ψευδαίσθηση της πνευματικότητάς του θα προσπαθούσε να πνίξει αυτή την οργή. Ο αληθινός εαυτός δεν πιστεύει ποτέ πως είναι κατηγορηματικά κάτι ιδιαίτερο κι έτσι δεν μπορεί να νιώσει προσβολή επειδή κάποιος αμφισβήτησε μια ανύπαρκτη ταμπέλα.

Μήπως ασχολούμαι υπερβολικά με το τι σκέφτονται για μένα οι άλλοι;

Όταν οι άλλοι άνθρωποι δεν επικυρώνουν την πίστη μας για το ποιοι είμαστε, το εγώ νοιώθει επίσης να απειλείται. Αυτός είναι ο λόγος που οι περισσότεροι προσπαθούν να έχουν κοντά τους κόλακες και όχι πραγματικούς φίλους που να θέλουν το καλό τους και να τους λένε την αλήθεια. Αυτά τα άτομα βασίζονται στην γνώμη των άλλων για να τονώσουν την μοναδικότητά τους και την δήθεν εξαιτερικότητά τους σε κάποιους τομείς κι έτσι όταν κάποιος άλλος άνθρωπος ή κάποιο γεγονός δεν ενισχύει αυτή τους την ανάγκη τότε το εγώ τους νοιώθει απογοητευμένο γιατί αντιλαμβάνεται πως δεν είναι τόσο μοναδικό όσο ήθελε να πιστεύει. Ο αληθινός εαυτός, χωρίς να έχει την ανάγκη να αποδείξει κάτι, δρα πάντα με απόλυτη φυσικότητα, είτε όλοι οι υπόλοιποι τον επιβραβεύουν είτε τον κατηγορούν γι’ αυτή του τη δράση.

Μήπως έχω την τάση να χαρακτηρίζω εύκολα τους συνανθρώπους μου;

Το εγώ ενισχύεται όταν κρίνει και όταν συγκρίνει. Έτσι, όπως ακριβώς οι θεατές μιας ταινίας, το εγώ κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους αλόγιστα σε καλούς ή κακούς. Και μόλις αξιολογήσει κάποιον, σχεδόν ποτέ δεν αλλάζει τη γνώμη που έχει γι’ αυτόν. Ωστόσο, όλοι κάποτε στη ζωή μας, έχουμε πράξει κάτι που κάποιος άλλος θα μπορούσε να το θεωρήσει κακό ή ακόμη και διαβολικό. Είναι όμως αλήθεια αυτό που θα πρέπει να μας χαρακτηρίζει για το υπόλοιπο της ζωής μας; Όταν λειτουργούμε από τον αληθινό μας εαυτό είναι ευκολοδιάκριτο ότι ο καθένας μας ενεργεί κάθε στιγμή από το επίπεδο της συνειδητότητας που βρίσκεται εκείνη ακριβώς την στιγμή και που μπορεί ανάλογα με τις συνθήκες που θα του παρουσιαστούν να αναδιαμορφωθεί.

Συμπερασματικά θα καταλήξουμε ότι το να προσπαθήσουμε να ξεφορτωθούμε το εγώ μας ίσως να είναι τελικά μια μάταιη προσπάθεια. Δεν μπορούμε να το διώξουμε με τη βία παρά μόνον να αποκτήσουμε επίγνωση της ύπαρξής του και να αρχίσουμε να γελάμε μαζί του κάθε φορά που το ανακαλύπτουμε. Όταν θα καταφέρουμε να αρχίσουμε να το παρατηρούμε χωρίς να το κρίνουμε αυστηρά, όταν καταφέρουμε να αποκαλύπτουμε τους ύπουλους τρόπους με τους οποίους συμπεριφέρεται, τότε θα μπορέσουμε να χαλαρώσουμε την προσκόλλησή μας επάνω του. Όταν πάψουμε επιτέλους να πιστεύουμε σε οτιδήποτε το εγώ μας επιμένει πως είμαστε υποχρεωμένοι να πιστέψουμε τότε αντιλαμβανόμαστε ότι τελικά εμείς και μόνον εμείς κατέχουμε το κλειδί που ανοίγει την καγκελένια πόρτα του στενάχωρου κελιού μας. Τότε γινόμαστε λίγο πιο ελεύθεροι, πιο συνειδητοί και πιο χαρούμενοι σ’ αυτόν αφιλόξενο κόσμο που ζούμε κι όχι ισοβίως κρατούμενοι από τον ίδιο μας του νου.

Ψευδαισθήσεις

Ένα από τα βασικά στοιχεία του τρισδιάστατου κόσμου που ζούμε, είναι η δυαδικότητα / πολικότητα. Τίποτα δεν φαίνεται να στέκεται μόνο του, χωρίς το αντίθετο ή το συμπλήρωμά του. Αρσενικό/Θηλυκό, φως/σκοτάδι, ζωή/θάνατος, καλό/κακό, η λίστα είναι ατέλειωτη και το περιεχόμενό της διέπει την ύπαρξή μας από το ξεκίνημα μέχρι το τέλος. Όπου δράση και αντίδραση, ενώ κάθε φορά που μια δύναμη εφαρμόζεται προς μια κατεύθυνση, την ίδια στιγμή παράγεται ένα ισόποσο, αντίρροπο φορτίο που θα την αντισταθμίσει, με απώτερο σκοπό να την ισορροπήσει. Έτσι προκύπτει η σύγκρουση των αντιθέτων όψεων της μιας Δύναμης, που όλοι μας γνωρίζουμε τόσο καλά καθώς την βιώνουμε ασταμάτητα, εντός και εκτός.

Αυτό το βασικό στοιχείο ήταν ένας σημαντικός πόλος έλξης για όλους εμάς που ήρθαμε σε αυτό το πεδίο με σκοπό να το εξερευνήσουμε και ν` αντλήσουμε γνώσεις από τον τρόπο που λειτουργεί και τ` αποτελέσματα που φέρνει.

Δεχτήκαμε να βυθιστούμε στο πηχτό σκοτάδι του χαμηλού γήινου κραδασμού της ύλης, εδώ που όποιος ενσαρκώνεται ξεχνάει σχεδόν τα πάντα απ` όσα γνώριζε πριν, τόσο για τον εαυτό του όσο και για τον Κόσμο ολόκληρο.

Το ταξίδι είναι ιδιαίτερα δύσκολο και απαιτεί πνευματική εγρήγορση που θα λειτουργήσει ως πυξίδα ώστε να μην χαθεί ο προσανατολισμός μέσα στον κόσμο των απατηλών μορφών και σε μυριάδες ερεθίσματα που απευθύνονται στις 5 αισθήσεις, αποσπούν την προσοχή μας και καλούν σε πειραματισμό. Η πρόκληση της σωματικής επιβίωσης είναι πολύ μεγάλη και στην πορεία των αιώνων οι περισσότεροι ξεχαστήκαμε πιστεύοντας πως αυτή είναι η μια και μοναδική πραγματικότητα κι έτσι αφεθήκαμε, συνηθίσαμε και εγκλωβιστήκαμε από τους νόμους του Κάρμα και της Μετενσάρκωσης.

Επί σειρά αιώνων εκπαιδευθήκαμε σ` έναν πλανήτη φυλακή* να χρησιμοποιούμε σχεδόν αποκλειστικά και μόνο το αριστερό εγκεφαλικό ημισφαίριο, να ζούμε ερμηνεύοντας καθετί στο περιβάλλον μας μέσα από τα φίλτρα των αρσενικών μας ιδιοτήτων, κατά κανόνα κουρδισμένων στην χαμηλή οκτάβα της βίας, του μίσους, της αντιπαλότητας και της ανταγωνιστικότητας.

Γαλουχηθήκαμε με δοξασίες που ήθελαν τις θηλυκές μας ποιότητες και ιδιότητες του δεξιού ημισφαιρίου στην εξορία, υποβιβάσαμε τις γυναίκες σε πολίτες 2ης και 3ης κατηγορίας, φιμώσαμε το στόμα της καρδιάς μας, κυνηγήσαμε και κάψαμε κάθε μαγικό συναίσθημα ικανό να μας συνδέσει με τον εσωτερικό μας κόσμο μπροστά στην πύλη του οποίου χτίσαμε τεράστια τείχη και φραγμούς φόβου, όλα περίτεχνα διακοσμημένα με μια τεράστια ποικιλία ενοχικών συμπλεγμάτων, κομπλεξικών και ανέραστων δογμάτων που ονομάσαμε “ηθικές αξίες”. Έτσι, ζήσαμε σ` έναν κόσμο στείρο και στερημένο από κάθε σεβασμό απέναντι στη ζωή, την οποία δολοφονήσαμε, βιάσαμε και εκπορνεύσαμε σε κάθε ευκαιρία ως γνήσιοι κατακτητές που η ψευδεπίγραφη Ιστορία υμνεί τα κατορθώματά τους, υψώνει αγάλματα και παρελαύνει στην μνήμη τους, πάντα με σκοπό να μην αναρρώσουμε ποτέ από το δηλητήριο της ψυχρής και ωμής λογικής ενός μυαλού μονοδιάστατου που βρήκε τη συμβολική εξωτερίκευσή του στη μορφή κάθε τύραννου και δικτάτορα, μικρού ή μεγάλου.

Ο συγκεκριμένος εξελικτικός κύκλος έφτασε στην ολοκλήρωσή του και τώρα βρισκόμαστε στο χρονικό σημείο όπου αναγγέλλεται το τέλος του πειραματισμού για όλους μας. Η κλήση αφύπνισης απευθύνεται στο σύνολο, ανεξάρτητα το σημείο αντίληψης και προόδου που βρισκόμαστε και επάξια κερδίσαμε με τις προσπάθειές μας.

Τώρα καλούμαστε να βγούμε από τις συγκρούσεις των αντιθέτων και ν` αναζητήσουμε την μέση οδό σε όλα μας τα θέματα, να θυμηθούμε ότι όλα ήταν μέρος του Συμπαντικού Σχεδίου που εθελοντικά αποφασίσαμε να βοηθήσουμε την εκπλήρωσή του και προωθήσαμε εαυτούς σε διαδοχικές ενσαρκώσεις για πολλούς αιώνες, παίζοντας δεκάδες διαφορετικούς ρόλους ώστε να αποκτήσουμε μια σφαιρική, ολοκληρωμένη άποψη και γνώση.

Βιώσαμε εμπειρικά το καλό και το κακό σε πολλές εκφάνσεις, με πολλά πρόσωπα και εναλλαγές φύλου, πότε από την μεριά του θύτη και πότε από του θύματος, ώστε να έχουμε ισορροπημένη αντίληψη και πληρέστερη κατανόηση. Δοκιμάσαμε ακραίες συνθήκες διαβίωσης και μεταφέρουμε βαθιά καταχωρημένες μνήμες από την συνεισφορά μας στην Ιστορική πορεία πολλών τόπων και πολλών εποχών. Το απόσταγμα αυτής της γνώσης, η σοφία που οφείλουμε να έχουμε συσσωρεύσει, τώρα καλείται να τεθεί στην υπηρεσία της Ανθρωπότητας έτσι ώστε να σταθούμε πλέον ως Μια Φυλή, Μια Οικογένεια, παραμερίζοντας κάθε χωριστικότητα, κάθε διαίρεση και κάθε πόλωση, μια για Πάντα.

* έτσι ονομάζονται οι κατακτημένοι από μοχθηρές οντότητες πλανήτες όπου οι κάτοικοι αναγκάζονται να πληρώνουν για να ζούν, διαιρεμένοι σε ιεραρχικές τάξεις / κάστες σκλάβων

Είμαστε κύτταρα στο σώμα ενός οργανισμού που, προς το παρόν, τα πεπερασμένα εργαλεία αντίληψης που έχουμε στην διάθεσή μας αδυνατούν να συλλάβουν. Όσο επιμένουμε να ερμηνεύουμε το περιβάλλον μας μέσα από τις δυαδικότητες και τις παραμορφώσεις τους, τόσο θα παραμένουμε εγκλωβισμένοι και απομακρυσμένοι από κάθε Ενοποίηση που τόσο πολύ χρειαζόμαστε για να υπερβούμε τους περιορισμούς μας και να λύσουμε όλα εκείνα τα προβλήματα που μας βασανίζουν. Κάθε κύτταρο είναι μοναδικό, με μια συγκεκριμένη αποστολή, με ιδιότητες και ποιότητες απαραίτητες για την υγεία και την ισορροπία του συνόλου.

Η Ανθρωπότητα είναι ένα τεράστιο καλειδοσκόπιο και τώρα ήρθε η ώρα της να λάμψει και πάλι, αναλαμβάνοντας εκ νέου την αρχική της ευθύνη στην επιστασία της Γαίας καθώς το μέλλον της φυλής είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το δικό της (“η φύση συστενάζει και συνωδίνει με τον άνθρωπο”).

Η περίοδος της φιλοξενίας που τόσο άσχημα εκμεταλλευτήκαμε λεηλατώντας και καταστρέφοντας τέλειωσε, η Γαία είναι έτοιμη για τον επόμενο εξελικτικό της κύκλο και μας καλεί μαζί της, να την βοηθήσουμε για να μας βοηθήσει και όλοι μαζί να περάσουμε στην επόμενη φάση. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να βγούμε από την διαμάχη των αντιθέτων και ν` ανυψωθούμε στην αντίληψη της Ενότητας, μέσα από κάθε μας σκέψη, λόγο και πράξη. Αυτή είναι η πιο ουσιαστική ψευδαίσθηση αυτού του πεδίου ύπαρξης και η μεγαλύτερη παγίδα καθώς μας εγκλωβίζει σε ατέρμονες αντιπαραθέσεις και αντιπαλότητες, διαιωνίζοντας το σκοτάδι της άγνοιας και της πνευματικής μας αμνησίας.

Προσπαθούμε σκληρά να πείσουμε ο ένας τον άλλον για τις απόψεις μας, ενώ ξεχνάμε ότι ο καθένας μας είναι μοναδικός και έχει μια εξίσου μοναδική αντίληψη της πραγματικότητας. Αντί να σεβόμαστε κάθε άποψη, όσο κι αν διαφέρει από την δική μας, απαξιώνουμε αλλήλους βίαια, εμμένοντας σε κάθε μονοδιάστατη οπτική σα να υπερασπιζόμαστε την απόλυτη αλήθεια που μόνο εμείς γνωρίζουμε, ενώ βουλιάζουμε σε έναν άγονο δογματισμό που γιγαντώνει μονάχα τον εγωισμό μας και συρρικνώνει το Πνεύμα μας.

Αν είμαστε 8 δισ. περίπου αυτή τη στιγμή, τότε υπάρχουν αντίστοιχα μονοπάτια αυτοεκπλήρωσης και αυτεπίγνωσης, το καθένα σωστό γι` αυτόν που το διάλεξε και το βαδίζει στον δικό του ρυθμό, αφού σε αυτό θα συναντήσει τις εμπειρίες που χρειάζεται για την εξέλιξή του. Αν κάποιο απ` αυτά δεν μας ταιριάζει, τότε είμαστε πάντα ελεύθεροι να κρατήσουμε αποστάσεις, ν` απομακρυνθούμε και να αναζητήσουμε εκείνους που βαδίζουν σε μονοπάτια πιο ταιριαστά και συμβατά με το δικό μας.

Είναι γεγονός ότι πολλοί μοιάζουν χαμένοι, να περιφέρονται άσκοπα, γοητευμένοι από αρχαίες σκεπτομορφές και παρωχημένες ιδέες “υπηρεσίας προς τον εαυτό” και “εξουσίας πάνω στους άλλους”.

Οι περισσότεροι είναι βαθιά υπνωτισμένοι και υποταγμένοι στη σαγήνη της δύναμης (“συγχώρεσέ τους, δεν βλέπουν τι κάνουν”) και θα λάβουν την κλήση αφύπνισης που τους αρμόζει, κάτι που έχει ήδη ξεκινήσει. Υπάρχουν και άλλοι που έχουν κάνει την επιλογή τους και αμετανόητοι στέκουν ενάντια στο κάλεσμα, επιδεικνύοντας αλαζονεία και περισσή σκληρότητα απέναντι στο σύνολο που θεωρούν πολύ κατώτερό τους. Σύντομα επίσης θα δούμε πως υπάρχει μέριμνα και γι` αυτούς.

Στο πεδίο της σχεδόν απόλυτης αμνησίας και της δυαδικότητας, για να γίνει αντιληπτό το καλό, έπρεπε απαραίτητα να υπάρχει το κακό και φυσικά κάποιος να το ενσαρκώνει με τρόπο ώστε το συγκεκριμένο μάθημα που αφορά στο Νόμο της Αιτίας και του Αιτιατού (Κάρμα) να γίνεται σαφές. Κάποιοι μολύνθηκαν σε βαθμό που πίστεψαν τον ρόλο τους, ταυτίστηκαν μαζί του ολοκληρωτικά και έχασαν την επαφή με την ψυχή τους.

Ο καθένας θερίζει ό,τι έσπειρε στο πλήρωμα του χρόνου και για όλους υπάρχουν ευκαιρίες διόρθωσης και επιστροφής. Όλα τα μονοπάτια, μηδενός εξαιρουμένου, οδηγούν στον ίδιο προορισμό, στην Πηγή απ` όπου εκπορεύθηκαν. Κάθε σύγκριση είναι μάταιη και δηλώνει άγνοια και τίποτ` άλλο. Τώρα είναι η ώρα ο καθένας μας ν` αναλάβει την ευθύνη του δικού του δρόμου ώστε να είναι έτοιμος να εκπληρώσει την αποστολή του όταν θα κληθεί να το κάνει. Η τυφλή εμπλοκή με τις δυαδικότητες και η ασφυκτική προσκόλληση σε μια μονάχα όψη των πραγμάτων και των εννοιών είναι το βασικότερο εμπόδιο που ο καθένας πρέπει να ξεπεράσει για να στραφεί στην Ενότητα, απ` όπου θα λάβει τις απαντήσεις που αφορούν στα κατά κύριο λόγο υπαρξιακά ερωτήματά του.

Η μεγάλη μας πρόκληση πλέον είναι η Σύνθεση των ιδεών και των εννοιών με στόχο το κοινό καλό (για κάθε μορφή ζωής). Η πραγματική δυσκολία θα βρεθεί στο σημείο όπου θ` αναγκαστούμε εκ των συνθηκών να ξε-μάθουμε πολλά απ` όσα γνωρίζουμε και θεωρούμε δεδομένα, πολλά αξιώματα που χρησιμοποιήσαμε για να θεμελιώσουμε την όποια κοσμοθεωρία μας, καθώς έχουν ήδη αποδειχτεί περίτρανα ανεπαρκή και ανίκανα να μας προωθήσουν και να μας ανυψώσουν προς έναν καλύτερο, δικαιότερο και φωτεινότερο κόσμο.

Έχουμε ήδη περάσει στην τελική ευθεία προς την μεγάλη ανατροπή, κάτι που σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή υπάρχει το ενδεχόμενο να προκύψουν συγκλονιστικά γεγονότα σε παγκόσμια κλίμακα που δεν θ` αφήσουν κανέναν ανεπηρέαστο και αδιάφορο, όπως γινόταν μέχρι τώρα.

Το πέπλο της ψευδαίσθησης που ζούμε επί σειρά αιώνων, αποσυντίθεται όλο και περισσότερο κάθε φορά που κάποιος από εμάς αποσύρει την προσοχή του από τις εξωτερικές εικόνες και την στρέφει εντός, ακυρώνει προγραμματισμούς που του επιβλήθηκαν, διευρύνει την εμβέλεια των 5 αισθήσεων και εκθρονίζει κάθε δόγμα χωριστικότητας από την συνείδησή του. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι για το αν η παρούσα κατάσταση θα διαρκέσει για πολύ ή λίγο ακόμη.

Μπορούμε να εστιάσουμε τις προσπάθειές μας με σκοπό να επιταχυνθεί η διαδικασία αποδόμησης του παλιού κόσμου, ή να αφεθούμε να μας παρασύρουν τα γεγονότα, κάτι που όμως προϋποθέτει βίαιο και απότομο ξύπνημα. Το χρονοδιάγραμμα της σταδιακής απελευθέρωσης ξετυλίγεται καθημερινά και ήδη τα σημάδια βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας, μεταμφιεσμένα ρόλους-παρωδίες του τρισδιάστατου πεδίου που φθίνει ολοένα.

Ο καθένας μας βλέπει και αντιλαμβάνεται αυτά που έχει την ικανότητα να κατανοήσει, καθώς εκπαίδευσε τον εαυτό του συνειδητά και όχι τυχαία, μαθαίνοντας να παρατηρεί νηφάλια και αντικειμενικά, μακριά από κάθε δράμα και θυματοποίηση, χρησιμοποιώντας τα φίλτρα της συμπόνοιας, της ανεκτικότητας και του σεβασμού, ενώ αποφεύγει να κατα-κρίνει υποκειμενικά κάτω από το πρίσμα της φανατικής μισαλλοδοξίας της επαρμένης εγωικής του όψης και της μόνιμα τρομοκρατημένης αμυντικο-επιθετικής νοητικής του στάσης. Οι επιλογές όλων μας έχουν ήδη γίνει προ πολλού, γι` αυτό και είμαστε εδώ στην παρούσα χρονική περίοδο και φάση.

Τώρα ήρθε η ώρα να κατανοήσουμε τον βαθύτερο λόγο και τον απώτερο σκοπό τους, ν` αφυπνιστούμε από τον λήθαργο αιώνων, να ανακτήσουμε την σύνδεσή μας με τα μυστήρια της ύπαρξης, να επαναπρογραμματίσουμε το μυαλό μας γεφυρώνοντας τα δύο εγκεφαλικά μας ημισφαίρια έτσι ώστε να θυμηθούμε ξανά την αυθεντική πολυδιάστατη ταυτότητά μας, επαναπροσδιορίζοντας την αποστολή μας και προωθώντας την Πανανθρώπινη Κοινωνία σε υψηλότερες αξίες και περιεκτικότερες έννοιες.

Το μάτι του Ρα, ο Σωκράτης, και το «τρίτο μάτι»

Όπως είναι γνωστό οι αισθήσεις μας φανερώνουν μόνο ένα περιορισμένο κομμάτι της πραγματικότητας. Υπάρχουν άραγε όργανα στον άνθρωπο που τον βοηθούν στην αντίληψη υψηλοτέρων συχνοτήτων και κραδασμών από αυτές που μπορούν να αντιληφθούν οι αισθήσεις μας;

Ο Πλάτωνας και άλλοι αρχαίοι Φιλόσοφοι και μύστες μας έχουν περιγράψει έναν άλλο πνευματικότερο κόσμο, τον κόσμο των αρχετυπικών ιδεών. Για τους Ινδούς το Σύμπαν με όλα όσα περιέχει, ονομάζεται ΜΑΓΙΑ (πλάνη) , γιατί όλα μέσα σε αυτό είναι παροδικά. Γενικότερα για την αρχαία γνώση το πνεύμα, και η συνείδηση είναι η υπέρτατη πραγματικότητα, ενώ ο κόσμος της ύλης αποτελεί το κατώτερο τμήμα της συμπαντικής εκδήλωσης. Για να αναφέρω ένα απλό παράδειγμα, θα έλεγα πως ο σύμπαν είναι μία παλλόμενη ενέργεια, αυτό που εμείς μπορούμε να αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας είναι όχι ο ωκεανός αυτός καθ’ ευατός της ενέργειας, αλλά το αποτύπωμα του, όπως το αποτύπωμα της θάλασσας στην ακτή.

Υπήρχε λοιπόν κάποια ικανότητα υπεραισθητικής αντίληψης που διέθεταν οι άνθρωποι κατά την νηπιακή ηλικία της ανθρωπότητας και που πλέον οι σύγχρονοι άνθρωποι δεν διαθέτουν, ώστε να δικαιολογείτε η στενή σχέση με την φύση που είχαν, και κατά συνέπεια οι ανεξήγητες ικανότητες που φαίνεται πως διέθεταν οι αρχαίοι πολιτισμοί; Μήπως είχαν αναπτύξει την «έκτη αίσθηση» ή διαίσθηση (ESP Extrasensory Perception) η οποία αφορά την αντίληψη πέρα από τις φυσικές μας αισθήσεις;

Η διαίσθηση αφορά μία πηγή που παρέχει ένα πρόσθετο αριθμό πληροφοριών, που δεν προέρχεται από την αναλυτική, λογική πλευρά του εγκεφάλου. Όσο αναπτύσσεται και γίνεται κατανοητή, μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστο και πολύτιμο εργαλείο στα χέρια των ανθρώπων. Η διαίσθηση μας επιτρέπει να διευρύνουμε την συνειδητότητα μας τόσο σε σχέση με τον εαυτό μας, όσο και το περιβάλλον μας.

Οι αρχαίοι πολιτισμοί ονόμαζαν το κέντρο της έκτης αίσθησης και της σοφίας το «τρίτο μάτι», το οποίο από αρχαιοτάτων χρόνων οι Μύστες το συνέδεσαν με την διαίσθηση και το χαρακτήρισαν ως η όραση της διαίσθησης. Το Τρίτο Μάτι είναι ουσιαστικά μια «τυφλή» υπόφυση στο μέτωπό μας, που ενεργοποιείται συνήθως κατά τον ύπνο. Οι ανατολικές θρησκείες τοποθετούν το «τρίτο μάτι» στο κέντρο του μετώπου ανάμεσα στα φρύδια. Στην Αίγυπτο αναφέρεται ως το «μάτι του Ρα», και είναι σύμβολο της προστασίας και της ζωής.

Ο Γαληνός ο αρχαίος Έλληνας γιατρός αναφέρθηκε στην επίφυση, πίστευε ότι είναι μια βαλβίδα που ρυθμίζει την σκέψη. Κατά τον 18ο αιώνα ο Γάλλος επιστήμονας και φιλόσοφος Ρενέ Ντεκάρτ είπε ότι η επίφυση είναι, για το σημείο της ανθρώπινης ζωής όπου συναντιούνται η ψυχή και το σώμα, η «έδρα της ενόρασης».

Στον εγκέφαλο λοιπόν υπάρχουν δύο μικροί αδένες η υπό – φυση και η επί – φυση όργανα φαίνεται πως συμμετέχουν στην ενεργοποίηση του κέντρου της έκτης αίσθησης ή του τρίτου ματιού.

Σύμφωνα με την Ιατρική επιστήμη, η υπό – φυση είναι ένας μεγάλης σημασίας ενδοκρινής αδένας, που βρίσκεται στη βάση του εγκεφάλου, πίσω από τη μύτη και στο ύψος των ματιών, σε μία περιοχή που λέγεται τουρκικό εφίππιο ( σέλλα αλόγου). Η υπόφυση εκκρίνει εννέα διαφορετικές ορμόνες.

Η επί – φυση είναι ένα μικρό κωνοειδές μόρφωμα που βρίσκεται στη βάση του εγκεφάλου. Αν και έχει το ίδιο περίπου μέγεθος με την υπόφυση, η επίφυση –μαζί με τον γειτονικό υποθάλαμο με τον οποίο συνδέεται άμεσα– θεωρείται ως ο κορυφαίος αδένας όλου του ενδοκρινικού συστήματος.

Η ομοιότητα της επίφυσης με το μάτι του Ρα τον πανόπτη οφθαλμό (θα ωρύονται οι συνομοσιολόγοι τώρα), δεν γνωρίζω αν είναι τυχαία σε κάθε περίπτωση όμως αποτέλεσε το έναυσμα για το παρόν άρθρο.

Λόγω της ομοιότητάς της με καρπό κωνοφόρου δέντρου ονομάζεται και κωνάριο. Η επίφυση παράγει τη μελατονίνη, η οποία είναι ορμόνη που ρυθμίζει την εναλλαγή ύπνου και εγρήγορσης σύμφωνα με την εναλλαγή μέρας και νύχτας, γνωστός και ως κιρκάδιος ρυθμός. Ο ημερονύκτιος ρυθμός αφορά τον κύκλο ύπνου και εγρήγορσης κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η ίδια ουσία έχει βρεθεί ότι επιδρά και σε πλήθος άλλων λειτουργιών, όπως η θερμοκρασία του σώματος μας, η ψυχολογική μας διάθεση, η αναπαραγωγική ικανότητα, η αποτελεσματικότητα του ανοσοποιητικού μας συστήματος.

Ο αδένας της επίφυσης αποτελείται κυρίως από νερό και μια κατηγορία κυττάρων που ονομάζονται νευρογλοία. Το εντυπωσιακό είναι ότι οι σχηματισμοί των κυττάρων αυτών στο εσωτερικό της επίφυσης θυμίζουν σε μεγάλο βαθμό τα Ραβδία και τα Κωνία των ματιών μας, ενώ ακριβώς όπως και τα μάτια μας, ο εν λόγω αδένας συνδέεται απευθείας με το οπτικό κέντρο του εγκεφάλου μας, λειτουργώντας ουσιαστικά ως ένα είδος «εσωτερικού ματιού» (ή σωστότερα,«εσωτερικής κεραίας», καθώς οι εικόνες που συλλαμβάνει και μεταδίδει στο κέντρο της όρασης μας δεν προέρχονται από τον περιβάλλοντα μας χώρο, αλλά από «αλλού»!). Αυτοψίες, ωστόσο σε εγκεφάλους αποθανόντων έδειξαν ότι στους περισσότερους ανθρώπους της εποχής μας ο αδένας της επίφυσης δεν βρίσκεται σε καθόλου καλή κατάσταση, καθώς υπόκειται σε μια μορφή «ασβεστοποίησης»(calcification), με αποτέλεσμα να υπολειτουργεί ή να είναι ουσιαστικά αδρανής!

Νευρικές ώσεις από τον αμφιβληστροειδή χιτώνα του οφθαλμού φθάνουν στην επίφυση και επηρεάζουν την έκκριση μελατονίνης. Συγκεκριμένα, το σκοτάδι διεγείρει την έκκριση μελατονίνης, ενώ το φως την καταστέλλει. Στον άνθρωπο έχει επιβεβαιωθεί παρόμοια δράση. Η μελατονίνη επιταχύνει την επέλευση του ύπνου και έχει χρησιμοποιηθεί ακόμη και ως φάρμακο για την αντιμετώπιση της αϋπνίας.

Ακριβώς λόγω της ρύθμισης του φωτός και του κύκλου του ύμνου ύπνου και εγρήγορσης έχουν διατυπωθεί πλήθος θεωριών σχετικά με τη λειτουργία της, πολλές από τις οποίες είχαν και μεταφυσικό χαρακτήρα έδρα της ψυχής και τρίτο μάτι. Ο Ντεκάρτ λ.χ δήλωσε πως πρόκειται για το σημείο της ανθρώπινης ζωής όπου συναντιούνται η ψυχή και το σώμα, η «έδρα της εν -όρασης».

Όταν και αν η επίφυση και η υπόφυση αναπτυχθούν και διεγερθούν πλήρως, τότε οι κραδασμοί τους ενεργοποιούν το υποσυνείδητο, την διαίσθηση, και την «ενόραση». Αυτό επιτυγχάνεται με διάφορες τεχνικές, είτε με τον διαλογισμό, είτε με την προσευχή είτε με ένα αυστηρό Φιλοσοφικό στοχασμό δια της «εις εαυτόν διείσδυση», την μέθοδο που χρησιμοποιούσαν ο Σωκράτης, ο Πλάτωνος, ο Πλωτίνος και άλλοι αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι.

Εδώ θα κάνω μία στάση, λόγω… αδυναμίας, αλλά και συνήθειας. Πολύ καλές οι ανατολικές τεχνικές διαλογισμού αλλά και εμείς διαθέταμε μία εξίσου εξαιρετική μέθοδο κατανόησης του σύμπαντος και του εαυτού μας. Σύμφωνα λοιπόν με τον Σωκράτη εκείνοι που ασχολούνται με την φιλοσοφία κατά τον όρθρο τρόπο, στρέφει τον άνθρωπο μακριά από τις σωματικές απολαύσεις, προς το πνεύμα.

Πώς όμως γίνεται με την ορθολογιστική γνώση αυτή καθ’ εαυτή; Συνιστά το σώμα εμπόδιο ή όχι, αν το θεωρήσουμε σαν κάτι που μας συντροφεύει στην κατά την έρευνα μας προς την γνώση; Πότε μπορεί η ψυχή να δει την αλήθεια;

Δεδομένου ότι, όταν προσπαθεί να εξετάσει κάτι με την βοήθεια του σώματος, το σώμα αποδεδειγμένα την εξαπατά. Αυτό το επιτυγχάνει εκείνος που σύμφωνα με τον Σωκράτη προσεγγίζει τα πάντα, όσον το δυνατόν με το πνεύμα μονάχα, χωρίς ούτε να κοιτάζει τριγύρω όταν σκέπτεται, ούτε να επιτρέπει σε καμία άλλη αίσθηση να διακόπτει τον στοχασμό του αλλά, χρησιμοποιώντας καθαρή σκέψη μονάχα, προσπαθεί να αγκαλιάσει οτιδήποτε, έτσι όπως αυτό είναι, αυτό καθ’ εαυτό, διαχωρίζοντας τόσο όσο δυνατό περισσότερο από μάτια και αυτιά, εν συντομία από ολόκληρο το σώμα, που μονάχα διαταράσσει την ψυχή και δεν της επιτρέπει να προσεγγίσει την αλήθεια και την ενόραση που συνδέονται με την ψυχή….

Τώρα δεν είναι θάνατος η απελευθέρωση και ο διαχωρισμός της ψυχής από το σώμα; Και είναι μονάχα οι αληθινοί φιλόσοφοι που πάντοτε προσπαθούν να απελευθερώσουν την ψυχή όσο περισσότερο μπορούν. Αυτό, επομένως είναι το έργο του φιλόσοφου ν απελευθερώσει την ψυχή από το σώμα… όταν η ψυχή, επιστρέφοντας στον εαυτό της στοχάζεται, πηγαίνει κατευθείαν σε αυτό που είναι αγνό αιώνιο και αθάνατο και όμοιο προς τον εαυτό του, και σχετιζόμενη με αυτό, προσχωρεί σε αυτόν όταν είναι μόνη της και δεν παρεμποδίζεται. Και τότε η ψυχή αναπαύεται από τα λάθη τα, και βρίσκεται σε επικοινωνία με εκείνο που είναι ίδιο προς τον εαυτό του. Και αυτή η κατάσταση της ψυχής ονομάζεται σοφία…!

Ο Πλάτωνας αναφέρει πως η γνώση αυτή, δεν είναι κάτι που μπορεί να περιγραφεί με λόγια όπως οι άλλες επιστήμες. Χρειάζεται μακρά μελέτη του θέματος και διάπλαση του εαυτού με αυτήν. Τότε, είναι σαν μία σπίθα να ξεπηδά και να ανάβει ένα φως που από εκεί και μετά είναι ικανό να αυτοσυντηρείται.

Αργότερα τον 4ο αιώνα μ.Χ, ο ιδρυτής του Νεοπλατωνισμού Πλωτίνος εφαρμόζοντας αυτές τις τεχνικές του Πλάτωνα (ο οποίος ήταν μαθητής του Σωκράτη), αναφέρει πως κατάφερε να φτάσει στην κορύφωση της «μυστικιστικής αυτής φιλοσοφικής έκστασης», μόνο τέσσερις φορές στην ζωή του.

Σύμφωνα με τα λόγια του Πλωτίνου: «Δεν είναι γνωστό από πού ήρθε το φως, από έξω ή από μέσα», και όταν έπαυσε λέει: ήταν λοιπόν μέσα και ωστόσο όχι μέσα. Δεν πρέπει να ερωτηθεί από πού ήρθε: δεν υπάρχει ένα από πού, επειδή ούτε ήρθε ούτε έφυγε, αλλά εμφανίστηκε και εξαφανίστηκε. Για αυτό δεν είναι ανάγκη να το εξαναγκάσει, αλλά πρέπει να περιμένει σιωπηλός έως ότου εμφανιστεί και να προετοιμαστεί για να το δει, όπως το βλέμμα περιμένει την ανατολή του ήλιου».

Το φως σαν σύμβολο της εκστατικής καταστάσεως, το φως που γίνεται αισθητό από τον θνητό σαν μια «ουράνια μέθη», είναι βασικά ένα κυρίαρχο σύμβολο στον «μυστικισμό» της Μεσογείου.

Επανερχόμενος στο παρόν, όλες αυτές είναι τεχνικές αποσκοπούν στο να μεταφέρεται η προσοχή μας από τον εξωτερικό κόσμο στον εσωτερικό. Όταν ο νους απομονώνεται από το φυσικό περιβάλλον του, προσπαθώντας να επιτύχει την αυτογνωσία, και να αντιληφτεί την πραγματική υπόσταση των πραγμάτων. Τότε η συνείδηση του συνειδητού ανθρώπου δεν περιορίζεται πλέον μόνο προς τα έξω, μέσω των πέντε αισθήσεων. Οι πέντε αισθήσεις κυριαρχούνται από την έκτη αίσθηση, το νου, και όλη η συνείδηση και η αντιληπτική λειτουργία στρέφονται προς τα μέσα και προς τα άνω.

Είναι η στιγμή που η επίφυση ενεργοποιείται σε συνδυασμό με την υπόφυση, όταν προσαρμόζουν και χαμηλώνουν τη συχνότητα των βιοηλεκτρικών ροών, καθώς είναι μετασχηματιστές πνευματικής ενέργειας. Καθώς εισέρχονται στον εγκέφαλο, οι κοσμικές δονήσεις που επηρεάζουν τον άνθρωπο μειώνονται. Μια ενεργοποιημένη επίφυση λειτουργεί ως μετασχηματιστής που χαμηλώνει τον ρυθμό της ενέργειας σε μια χαμηλότερη συχνότητα.

Η ανθρωπότητα αυτή την στιγμή λειτουργεί σε μια χαμηλή συχνότητα. Το άνοιγμα του «τρίτου ματιού» μπορεί να επιταχύνει αυτή τη δόνηση σε υψηλότερα επίπεδα, έτσι ώστε να είμαστε ικανοί να διευρύνουμε την αντίληψη μας.

Αν αγαπάς υποφέρεις. Αν δεν αγαπάς αρρωσταίνεις

“Αν αγαπάς υποφέρεις. Αν δεν αγαπάς αρρωσταίνεις”

Η φράση αυτή είναι μία από τις πιο γνωστές του Σίγκμουντ Φρόιντ. Περιλαμβάνεται στο βιβλίο του «Για το Ναρκισσισμό. Μια εισαγωγή» και τώρα τη βλέπουμε να κυκλοφορεί σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα. Πολλοί νομίζουν ότι αυτή η φράση είναι ρομαντική, αλλά η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ περισσότερο από αυτό.

Ο Σίγκμουντ Φρόιντ και η ψυχανάλυση, αμφισβητήθηκαν αμέτρητες φορές. Η πιο συχνή κριτική που τους ασκείται είναι ότι είναι μη επιστημονικοί. Παρόλα αυτά, πολλές από τις θεωρίες του Φρόιντ επηρέασαν όλες τις ανθρώπινες επιστήμες συμπεριλαμβανομένων «δύσκολων» κλάδων όπως η ψυχιατρική.

Σε κάθε περίπτωση η αλήθεια είναι ότι λίγοι αμφισβητούν την σημασία της αγάπης στην ανθρώπινη εξέλιξη. Από τη στιγμή που ανοίγουμε τα μάτια μας στον κόσμο, υποφέρουμε από μια έλλειψη. Την έλλειψη ενός άλλου ανθρώπου. Δεν υπάρχει περίπτωση να επιβιώσουμε ή να μεγαλώσουμε αν αυτό το άλλο άτομο δεν είναι εκεί ώστε να το κάνει να συμβεί.

Αυτό με άλλα λόγια σημαίνει ότι αν δεν υπάρχει έστω και μια ελάχιστη αγάπη στο ξεκίνημα της ζωής μας, αυτό γίνεται αδύνατο. Κάποιος πρέπει να εξυπηρετήσει τις ανάγκες μας, αλλιώς θα πεθάνουμε.

Το ανθρώπινο ον είναι για πάντα ένα ον που έχει ανάγκη. Ένα πλάσμα που του λείπει συνεχώς κάτι. Κατοικεί σε ένα κενό που είναι αδύνατο να γεμίσει, ακόμα και όταν μερικές φορές πιστεύουμε ότι δεν είναι. Αυτό γίνεται γιατί είμαστε για πάντα και συνεχώς καταδικασμένοι σε μια απελπιστική μοναξιά. Όσο και να καταφέρνουμε να αποκτήσουμε στενούς δεσμούς αγάπης, η πραγματικότητα είναι ότι γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε ουσιαστικά μόνοι.

Αν αγαπάς υποφέρεις

Στην αγάπη, πολλές μορφές πόνου έρχονται στο παιχνίδι που κυμαίνονται από το να αγαπιόμαστε και να μην αγαπιόμαστε, στο να ανακαλύπτουμε ότι η αγάπη δεν λύνει τίποτα. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, δεν υπάρχει τρόπος να αγαπήσουμε χωρίς να υποφέρουμε. Γιατί πρέπει να γίνεται έτσι; Γιατί η αγάπη δεν οδηγεί στην ευτυχία και μόνο σε αυτήν; Δεν είναι ένας μαζοχιστικός τρόπος σκέψης;

Ο έρωτας είναι εμμονικός, αλλά την ίδια στιγμή μας δίνει μια αίσθηση ζωντάνιας που είναι δύσκολο να πετύχουμε μέσω άλλων εμπειριών. Αυτή η εμμονή της αγάπης είναι απαίσια αλλά την ίδια στιγμή απολαυστική. Απεικονίζεται πολύ καλά στο «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» όπου κάπου γράφει πως «τα συμπτώματα του έρωτα είναι παρόμοια με εκείνα της χολέρας».

Ναι. Το να ερωτευόμαστε είναι πόνος με απόλαυση. Πόνος όταν δεν είστε κοντά στο άλλο άτομο και νιώθετε σαν να πρόκειται να πεθάνετε όταν υποψιάζεστε ότι όλα μπορούν να τελειώσουν. Γνωρίζοντας πως θα κάνατε τα πάντα για να είστε παρέα με αυτό το άτομο που σας έκλεψε την καρδιά. Το συναίσθημα της αγάπης εναλλάσσεται με εκείνο του φόβου πως θα χάσετε εκείνον που αγαπάτε. Ο ενθουσιασμός σμίγει με τις ύπουλες αμφιβολίες.

Όταν αυτή η ζωηρή φάση του κολλήματος τελειώσει, βιώνετε ένα είδος μονομαχίας στην αρχή. «Κάτι» έφυγε, «κάτι» δεν είναι όπως πριν. Ξέρετε ότι ακόμα αγαπάτε αυτό το άτομο, αλλά επίσης ξέρετε ότι αυτή η αγάπη έχει όρια. Τότε πονάτε γιατί πρέπει να πείτε αντίο στην ψευδαίσθηση αυτής της ρομαντικής και αιώνιας αγάπης.

Αν δεν αγαπάς αρρωσταίνεις

Όταν ένα άτομο έχει δυσκολία στο να δημιουργήσει δεσμούς αγάπης με τους άλλους, τότε γίνεται πολύ ευάλωτο, συναισθηματικά και διανοητικά. Η μυστικότητα, η υπερβολική απομόνωση, η δυσκολία στην επικοινωνία με τους άλλους και η κατανόηση τι σκέφτεται ή νιώθει ο άλλος, είναι σημάδια ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Το άτομο αρρωσταίνει.

Όλοι περνάμε από στάδια που είμαστε διστακτικοί ή απρόθυμοι να επικοινωνήσουμε με άλλους ή φάσεις όπου θέλουμε να είμαστε μόνοι μας. Αλλά όταν αυτό γίνεται ένα σχετικά μόνιμο μοτίβο, τότε υπάρχουν προβλήματα. Υπάρχει ένα δυνατό αίσθημα αποσύνδεσης από τη ζωή και ροπής προς οτιδήποτε αντιπροσωπεύει το θάνατο.

Είναι σαν κάποιος να έχει κουραστεί με τον εαυτό του. Αυτή η υπερβολική εστίαση στον εαυτό, αργά η γρήγορα, θα καταλήξει σε άγχος και εμμονή. Επίσης θα καταλήξει σε μια πολύ αντιπαραγωγική ζωή, με λίγο και μικρό νόημα. Ή φέρεται στους άλλους σαν να είναι εργαλεία. Πράγματα που εξυπηρετούν τον σκοπό του. Υπό αυτή την κατάσταση απομακρύνεται όλο και πιο πολύ από την πιθανότητα να φτάσει εκεί όπου θέλουμε όλοι: Στην εσωτερική ειρήνη και γαλήνη.

Ο κόσμος εύκολα ξεγελιέται όταν κρίνει μόνο από αυτά που φαίνονται

Μια φορά κι έναν καιρό, μέσα στα άναστρα μεσάνυχτα μια κουκουβάγια καθόταν στο κλαδί μιας οξιάς. Δύο τυφλοπόντικες προσπάθησαν να περάσουν χωρίς να γίνουν αντιληπτοί .«Εσύ!» είπε η κουκουβάγια, «Ποιος;» φώναξαν τρέμοντας από το φόβο και την έκπληξη διότι δεν πίστευαν πως ήταν δυνατόν να τους δει κανείς μέσα στο μαύρο σκοτάδι. Εσείς οι δύο!» είπε η κουκουβάγια. Οι τυφλοπόντικες έφυγαν βιαστικά και είπαν και στα άλλα πλάσματα του αγρού και του δάσους ότι η κουκουβάγια ήταν το πιο σπουδαίο και το πιο σοφό απ’ όλα τα ζώα διότι μπορούσε να δει στο σκοτάδι και διότι μπορούσε ν’ απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση. «Για να το δούμε αυτό», είπε ένα πουλί γραμματέας και πέρασε από το μέρος που βρισκόταν η κουκουβάγια μια άλλη βραδιά που ήταν ξανά πολύ σκοτεινά. «Πόσα νύχια σου δείχνω; » είπε το πουλί γραμματέας. «Δύο», απάντησε η κουκουβάγια και είχε δίκιο. «Μπορείς να μου δώσεις μια συνώνυμη έκφραση των “δηλαδή” ή μ’ αυτό εννοώ;» «Ήτοι», είπε η κουκουβάγια. «Γιατί ένας εραστής καλεί την αγαπημένη του;» ρώτησε «Για να ερωτοτροπήσουν», είπε η κουκουβάγια. Το πουλί γραμματέας γύρισε βιαστικά για να συναντήσει τα άλλα πλάσματα και για να αναφέρει ότι η κουκουβάγια ήταν όντως το σπουδαιότερο και σοφότερο ζώο στον κόσμο διότι μπορούσε να δει στο σκοτάδι και διότι μπορούσε να απαντά σε οποιαδήποτε ερώτηση. «Μπορεί να δει και την ημέρα, επίσης;», ρώτησε η κόκκινη αλεπού. «Ναι», ρώτησαν ταυτόχρονα ένας τυφλοπόντικας και ένα κανίς. «Μπορεί να δει και την ημέρα, επίσης;».

Όλα τα άλλα πλάσματα γέλασαν δυνατά με αυτή την ανόητη ερώτηση και επιτέθηκαν στην κόκκινη αλεπού και στους φίλους της και τους έδιωξαν από την περιοχή. Μετά έστειλαν έναν αγγελιαφόρο στην κουκουβάγια και της ζήτησαν να γίνει ο αρχηγός τους. Όταν η κουκουβάγια εμφανίστηκε στα ζωα ήταν καταμεσήμερο και ο ήλιος έλαμπε, περπάτησε πολύ αργά και αυτό της προσέδωσε έναν αέρα μεγάλης αξιοπρέπειας και περιεργάστηκε τα πάντα γύρω της με τα μεγάλα, επίμονα μάτια της και αυτό της προσέδωσε έναν αέρα εκπληκτικής σπουδαιότητας. «Είναι Θεός», φώναξε μια κλώσσα. Και όλα τα άλλα πλάσματα επανέλαβαν φωνάζοντας: «Είναι Θεός!» Κι έτσι την ακολούθησαν όπου και αν πήγαινε και όταν άρχισε να σκοντάφτει επάνω σε πράγματα, άρχισαν και αυτά να σκαντάφτουν επάνω σε πράγματα.

Τελικά, έφτασε σ’ ένα μεγάλο δρόμο και άρχισε να βαδίζει στο μέσο του και όλα τα άλλα πλάσματα άρχισαν να την ακολουθούν. Σε λίγο, ένα γεράκι που ήταν προπομπός παρατήρησε ένα φορτηγό που ερχόταν κατά πάνω τους με 50 μίλια την ώρα και το ανέφερε στο πουλί γραμματέα και το πουλί γραμματέας το ανέφερε στην κουκουβάγια. «Υπάρχει κίνδυνος μπροστά», είπε το πουλί γραμματέας. «Δηλαδή;» είπε η κουκουβάγια. Το πουλί γραμματέας της εξήγησε. «Δεν φοβάσαι;», ρώτησε. «Ποιον;» είπε ήρεμα η κουκουβάγια διότι δεν μπορούσε να δει το φορτηγό, «Είναι Θεός!» φώναξαν όλα μαζί ξανά και ακόμη φώναζαν «Είναι Θεός!» όταν το φορτηγό τα χτύπησε και τα πάτησε. Μερικά από τα ζώα τραυματίστηκαν μόνο, αλλά τα περισσότερα, συμπεριλαμβανομένης και της κουκουβάγιας, σκοτώθηκαν.

Ηθικό δίδαγμα: Ο κόσμος εύκολα ξεγελιέται όταν κρίνει μόνο από αυτά που φαίνονται.

Μένιππος: Δηλαδή τι έπρεπε να κάνω; Να μην πεθάνω;

Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος

Χάρων, Μένιππος και Ερμής

Χάρων: “Πλήρωσε τα ναύλα, καταραμένε!
Μένιππος: Φώναζε όσο θέλεις, Χάρωνα, αν αυτό σ’ αρέσει.
Χάρων: Πλήρωσε σου λέω, που σε μετέφερα.
Μένιππος: Δεν μπορείς να πάρεις από κάποιον που δεν έχει*.
Χάρων: Μα είναι δυνατόν να υπάρχει άνθρωπος χωρίς τον οβολό του;*
Μένιππος: Αν υπάρχει και κανένας άλλος, δεν ξέρω. Εγώ πάντως δεν έχω….

Χάρων: Μα τον Πλούτωνα, θα σε πνίξω αν δεν με πληρώσεις.
Μένιππος: Κι εγώ θα σου δώσω μία το κεφάλι, με το ξύλο που κρατάς, και θα στο σπάσω.
Χάρων: Δωρεάν δηλαδή έκανες τόσο ταξίδι;.
Μένιππος: Να σε πληρώσει ο Ερμής. Αυτός με παρέδωσε σε σένα.
Ερμής: Μα τον Δία, είμαι για κλάματα, αν πρόκειται να πληρώνω κι από πάνω, για τους νεκρούς.
Χάρων: Δεν θα σ’ αφήσω να φύγεις.
Μένιππος: Τότε, τράβα τη βάρκα έξω στη στεριά και περίμενε. Αλλά πώς θα πληρωθείς αφού δεν έχω μία;
Χάρων: Καλά, κι εσύ δεν γνώριζες ότι έπρεπε να ταξιδέψεις και να πληρώσεις το εισιτήριο;
Μένιππος: Φυσικά και το γνώριζα, αλλά δεν είχα. Δηλαδή τι έπρεπε να κάνω; Να μην πεθάνω;
Χάρων: Δηλαδή θα είσαι ο μοναδικός που θα καυχιέται ότι ταξίδεψε δωρεάν;
Μένιππος: Ε, όχι και δωρεάν, φίλτατε. Γιατί και νερά έβγαλα απ’ τη βάρκα και κουπί τράβηξα. Άσε, που ήμουν ο μόνος απ’ τους επιβάτες που δεν έκλαιγε.
Χάρων: Αυτά δεν ενδιαφέρουν τον βαρκάρη. Πλήρωσε τον οβολό σου, γιατί δεν γίνεται διαφορετικά.
Μένιππος: Αν δεν γίνεται διαφορετικά, τότε πήγαινέ με πάλι στη ζωή.
Χάρων: Πολύ έξυπνος είσαι. Για να με σπάσει μετά στο ξύλο ο Αιακός;
Μένιππος: Ε, τότε λοιπόν, άφησέ με ήσυχο.
Χάρων: Για δείξε μου τι έχεις μέσα στο σακούλι σου.
Μένιππος: Λούπινα*, αν τα θέλεις, και «δείπνο της Εκάτης»*
Χάρων: Ερμή, από πού τον έφερες αυτόν τον σκύλο; Και τι δεν έλεγε στο ταξίδι. Γελούσε σε βάρος των επιβατών και τους κορόιδευε. Κι ενώ όλοι έσκουζαν από το κλάμα, αυτός τραγουδούσε.
Ερμής: Δεν ήξερες, Χάρωνα, ποιόν άνθρωπο μετέφερες με τη βάρκα σου; Έναν άνθρωπο, αληθινά ελεύθερο, που δεν τον νοιάζει τίποτα. Αυτός είναι ο Μένιππος.
Χάρων: Αν σε πιάσω άλλη φορά…
Μένιππος: Αν με πιάσεις, αγαπητέ. Γιατί, δεύτερη φορά δεν γίνεται να με πιάσεις.”

[* «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος».]
[* Ο οβολός, ήταν αρχαίο ελληνικό νόμισμα μικρής αξίας. Κατά την αρχαιότητα, έβαζαν κάτω από τη γλώσσα του νεκρού, έναν οβολό για να «πληρώσει» τα ναύλα στον Χάρωνα, ο οποίος θα τον μετέφερε στον Άδη με την βάρκα του.]
[* Τα λούπινα, ήταν όσπρια. Από τις πιο συνηθισμένες τροφές των φτωχών.]
[* Την τελευταία μέρα κάθε μήνα, οι εύποροι συνήθιζαν να εξαγνίζουν τις οικίες τους. Και όσα φαγητά υπήρχαν σ’ αυτές, πριν τον καθαρμό τα έβγαζαν στα σταυροδρόμια, και τα εναπόθεταν στις βάσεις των αγαλμάτων της θεάς Εκάτης που υπήρχαν σ’ αυτά. Οι δε φτωχοί, τους οποίους η πείνα καθιστούσε λιγότερο δεισιδαίμονες, έκλεβαν τα φαγητά αυτά, τα οποία ονομάζονταν «δείπνα της Εκάτης».]

Λουκιανός, Νεκρικοί διάλογοι

Η ευτυχία είναι επιλογή

Εκπλήσσομαι με τον τεράστιο αριθμό ενηλίκων που δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη της στάσης τους απέναντι στη ζωή. Αν είναι κακόκεφοι και κάποιος ζητήσει να μάθει γιατί, απαντούν, “Σήμερα ξύπνησα στραβά”. Όταν η αποτυχία χτυπάει την πόρτα τους, λένε, “Γεννήθηκα για να βασανίζομαι. Όταν η ζωή τους δεν πάει καλά ενώ άλλα άτομα της οικογένειας βρίσκονται σε άνοδο, λένε, “Λοιπόν, εγώ ήμουν ο άτυχος της οικογένειας”. Όταν οι γάμοι τους αποτυγχάνουν, πιστεύουν ότι παντρεύτηκαν λάθος άτομο. Όταν κάποιος άλλος παίρνει την προαγωγή που ήθελαν, είναι γιατί δε βρέθηκαν στον κατάλληλο τόπο τον κατάλληλο χρόνο. Παρατηρείτε κάτι; Πάντοτε οι άλλοι ευθύνονται για τα προβλήματά τους. Η μεγαλύτερη μέρα στη ζωή σας, όπως και στη δική μου, είναι η μέρα που αναλαμβάνετε πλήρως την ευθύνη της στάσης σας. Είναι η μέρα της ουσιαστικής ενηλικίωσης. Ένας σύμβουλος του Προέδρου Λίνκολν τού πρότεινε ένα συγκεκριμένο υποψήφιο για το Υπουργικό Συμβούλιο. Ο Λίνκολν όμως αρνήθηκε, λέγοντας, “Δε μου αρέσει η φάτσα αυτού του ανθρώπου”. “Μα, κύριε, δεν ευθύνεται αυτός για τα χαρακτηριστικά του προσώπου του”, επέμεινε ο σύμβουλος. “Κάθε άνδρας πάνω από τα σαράντα ευθύνεται για το πρόσωπό του”, απάντησε ο Λίνκολν, και το θέμα θεωρήθηκε τελειωμένο.

Ανεξάρτητα από το τι πιστεύετε εσείς για τη στάση σας, η έκφρασή σας σας προδίδει!
Τις προάλλες, είδα ένα αυτοκόλλητο που έγραφε “Η δυστυχία είναι επιλογή”.
Δεν αποφασίζουμε εμείς πόσα χρόνια θα ζήσουμε, αλλά μπορούμε να αποφασίσουμε πόση ζωή θα περιέχεται μέσα στα χρόνια αυτά.
Δεν εξαρτάται από μας η ομορφιά του προσώπου μας, αλλά από μας εξαρτάται η έκφρασή του.
Δεν έχουμε τη δυνατότητα να αποφύγουμε τις δύσκολες στιγμές της ζωής, αλλά μπορούμε να επιλέξουμε να μην κάνουμε δύσκολη τη ζωή μας.
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε την αρνητική ατμόσφαιρα του κόσμου που ζούμε, μπορούμε όμως να ελέγξουμε την ατμόσφαιρα που επικρατεί στο μυαλό μας.
Πολύ συχνά προσπαθούμε να επιλέξουμε και να ελέγξουμε πράγματα που δεν περνούν από το χέρι μας.
Πολύ σπάνια επιλέγουμε να ελέγξουμε αυτό που περνάει από το χέρι μας …τη στάση ζωής μας.

Ο Hugh Downs υποστηρίζει ότι ευτυχισμένος δεν είναι τόσο ο άνθρωπος που βρίσκει τις κατάλληλες συνθήκες, αλλά ο άνθρωπος με την κατάλληλη στάση ζωής. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η ευτυχία είναι μια κατάσταση. Όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά, είναι ευτυχισμένοι. Όταν τα πράγματα πηγαίνουν άσχημα, είναι δυστυχείς. Μερικοί άνθρωποι πάσχουν από αυτό που εγώ αποκαλώ “ασθένεια προορισμού”. Νομίζουν ότι μπορούν να βρουν την ευτυχία σε κάποια θέση ή σε κάποιο τόπο. Άλλοι υποφέρουν από αυτό που αποκαλώ “η ασθένεια του κάποιου”. Νομίζουν ότι η ευτυχία κερδίζεται αν γνωρίζεις ή είσαι με κάποιο συγκεκριμένο άτομο.
Με εντυπωσιάζει η φιλοσοφία που κρύβεται στα παρακάτω λόγια: “Ο Θεός επιλέγει αυτά που θα υποστούμε. Εμείς επιλέγουμε τον τρόπο που θα τα υποστούμε.” Περιγράφει απόλυτα τη στάση του Viktor Frankl την περίοδο που κακοποιήθηκε βάναυσα σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί. Τα λόγια που απηύθυνε στους διώκτες του έχουν αποτελέσει πηγή έμπνευσης για εκατομμύρια ανθρώπους. Είπε, “Το μοναδικό πράγμα που δεν μπορείτε να μου αφαιρέσετε είναι ο τρόπος που επιλέγω να αντιδράσω σε αυτά που μου κάνετε. Το τελευταίο οχυρό της ελευθερίας του ατόμου είναι η επιλογή της στάσης του μπροστά σε κάθε δεδομένη κατάσταση.”
Η Clara Barton, ιδρύτρια του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού, κατανόησε τη σημασία της επιλογής της κατάλληλης στάσης ακόμη και στις πιο αντίξοες συνθήκες. Ποτέ δεν τη θυμάται κανείς να κρατάει κακία σε κάποιον. Μια φορά, ένας φίλος της της θύμισε κάποιο δυσάρεστο γεγονός που είχε συμβεί μερικά χρόνια νωρίτερα, αλλά η Κλάρα έδειχνε να μη θυμάται το περιστατικό. “Μα δε θυμάσαι το κακό που σου έκανε;” ρώτησε ο φίλος της. “Όχι”, απάντησε ήρεμα η Κλάρα, “Θυμάμαι καθαρά ότι το έχω ξεχάσει”.

Πολύ συχνά, άτομα που έχουν αντιμετωπίσει αντίξοες καταστάσεις στη ζωή τούς αισθάνονται πικρία και θυμό. Άλλες φορές, στη ζωή τους αποδεικνύονται άτομα αρνητικά και σκληρά απέναντι στους άλλους. ‘Έχουν την τάση να αναφέρονται στις δύσκολες στιγμές του παρελθόντος και να λένε, “Εκείνο το γεγονός με κατέστρεψε”. Αυτό που δε συνειδητοποιούν είναι πως το γεγονός εκείνο απαιτούσε μια επιλογή στάσης — μια αντίδραση. Η λανθασμένη επιλογή στάσης τούς κατέστρεψε, και όχι οι συνθήκες.
Ο C. S. Lewis είπε, “Κάθε φορά που κάνετε μια επιλογή, μεταλλάσσετε το προσωπικό σας κέντρο ελέγχου, το κομμάτι που αποφασίζει, σε κάτι λίγο διαφορετικό από αυτό που ήταν ως εκείνη τη στιγμή. Και αν πάρετε τη ζωή σας ως σύνολο, με όλες τις αναρίθμητες επιλογές σας, σταδιακά εξελίσσεστε μέσω αυτού του κέντρου ελέγχου είτε σε ένα αγγελικό είτε σε ένα διαβολικό πλάσμα.”.

Ο κατεργάρης Πινόκιο

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ο Πινόκιο. Όχι ο Πινόκιο του γνωστού παραμυθιού, ένας άλλος. Ήταν κι αυτός ξύλινος, αλλά δεν ήταν ίδιος. Δεν τον είχε φτιάξει ο Τζεπέτο, είχε φτιαχτεί από μόνος του.

Έλεγε κι αυτός ψέματα, όπως η διάσημη μαριονέτα, και κάθε φορά η μύτη του μεγάλωνε σε κλάσματα δευτερολέπτου. Ήταν όμως άλλος Πινόκιο. Για να καταλάβετε, κάθε φορά που η μύτη του μεγάλωνε, αντί να τρομάξει, να βάλει τα κλάματα, να φωνάξει τη νεράιδα, και τα λοιπά, εκείνος έπαιρνε ένα μαχαίρι ή ένα πριόνι κι έκοβε ένα μεγάλο κομμάτι απ’ τη μύτη του. Μην ξεχνάτε ότι ήταν ξύλινη, κι έτσι δεν τον πονούσε.
Κι επειδή έλεγε πολλά μα πάρα πολλά ψέματα, σε λίγο καιρό το σπίτι του είχε γεμίσει ξυλαράκια.
-Τι ωραία, είπε. Με όλη αυτή την ξυλεία θα φτιάξω μόνος μου τα έπιπλά μου και θα μου μείνουν και τα λεφτά για το μαραγκό.
Είναι αλήθεια πως τα χέρια του έπιαναν. Κι έτσι έφτιαξε ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι, μια ντουλάπα, μερικές καρέκλες, μια βιβλιοθήκη κι έναν πάγκο. Όμως, την ώρα που έφτιαχνε ένα τρίποδο για την τηλεόρασή του, ξέμεινε από ξύλα.
-Ξέρω τι θα κάνω, είπε. Χρειάζομαι ένα καλό ψέμα.
Έτρεξε έξω κι άρχισε να ψάχνει για το κατάλληλο πρόσωπο. Εκείνη τη στιγμή, στο πεζοδρόμιο έτρεχε ένας χωριάτης. Ένας από αυτούς τους τύπους που φτάνουν πάντα αργοπορημένοι για να πάρουν το λεωφορείο.
– Καλημέρα. Το ξέρετε ότι είστε πολύ τυχερός;
– Εγώ; Από πού κι ως πού;
– Μα καλά, δεν τα μάθατε; Κερδίσατε εκατό εκατομμύρια στο λαχείο. Το είπαν πριν από πέντε λεπτά στο ραδιόφωνο.
– Δεν είναι δυνατόν!
– Τι πάει να πει δεν είναι δυνατόν; Συγγνώμη, πώς λέγεστε;
– Ροβέρτος Μακρυπόδης.
– Είδατε; Στο ραδιόφωνο είπαν το όνομά σας, Ροβέρτος Μακρυπόδης. Και τι δουλειά κάνετε;
– Πουλάω σαλάμια, τετράδια και λάμπες στον Αϊ-Γιώργη, στην επάνω πλατεία.
– Ε τότε δε χωράει αμφιβολία: εσείς είστε ο νικητής. Εκατό εκατομμύρια. Τα θερμά μου συγχαρητήρια…
– Ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ… Ο κύριος Μακρυπόδης δεν πίστευε στ’ αυτιά του˙ ήταν τόσο συγκινημένος, που αναγκάστηκε να μπει σ’ ένα καφενείο για να πιει ένα ποτήρι νερό. Με το που ήπιε το νερό του, όμως, θυμήθηκε ότι δεν είχε αγοράσει ποτέ του λαχείο. Επομένως, κάποιο λάθος είχε γίνει.

Ο Πινόκιο, στο μεταξύ, είχε γυρίσει σπίτι του. Χάρη στο ψέμα του, η μύτη του είχε μεγαλώσει τόσο όσο χρειαζόταν για να φτιάξει το τελευταίο πόδι του επίπλου του. Πριόνισε, κάρφωσε και πλάνισε το ξύλο, κι αυτό ήταν. Για ένα τέτοιο τρίποδο θα έπρεπε να πληρώσει μια ολόκληρη περιουσία, ενώ έτσι είχε κάνει και οικονομία. Μόλις επίπλωσε το σπίτι, αποφάσισε να το ρίξει στο εμπόριο. Θα πουλάω ξύλα και θα γίνω πλούσιος. Και πράγματι, ήταν τόσο γρήγορος στα ψέματα, που πολύ σύντομα απέκτησε ένα μεγάλο εργοστάσιο με εκατό εργάτες να δουλεύουν γι’ αυτόν και δώδεκα λογιστές να του κάνουν λογαριασμούς. Αγόρασε τέσσερα αυτοκίνητα και δύο νταλίκες. Τις νταλίκες δεν τις ήθελε για να πηγαίνει βόλτα αλλά για να μεταφέρει την ξυλεία του. Έστελνε μάλιστα και στο εξωτερικό, στη Γαλλία και στη Βουρλανδία.
Και δώστου να λέει ψέματα και δώστου η μύτη του να μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Και ο Πινόκιο γινόταν όλο και πιο πλούσιος. Τώρα στο εργοστάσιό του δούλευαν τρεις χιλιάδες πεντακόσιοι εργάτες και τετρακόσιοι είκοσι λογιστές πού του έκαναν τούς λογαριασμούς.
Δυστυχώς, από τα πολλά ψέματα η φαντασία του είχε στερέψει. Για να βρει ένα καινούριο ψέμα έπρεπε να τριγυρνάει από δω κι από κει, να ακούει τα ψέματα μικρών και μεγάλων και να τα αντιγράφει. Ήταν όμως τόσο φτηνά ψέματα, που κάθε φορά η μύτη του μεγάλωνε μόνο μερικά εκατοστά.
Τότε ο Πινόκιο αποφάσισε να προσλάβει ένα σύμβουλο με κανονικό μισθό. Ο σύμβουλος καθόταν ένα οκτάωρο στο γραφείο του, σκεφτόταν διάφορα ψέματα, τα έγραφε ένα ένα σε χαρτάκια και μετά τα έδινε στο αφεντικό του.
– Πείτε ότι εσείς φτιάξατε τον τρούλο του Αγίου Πέτρου.
– Πείτε ότι το Κολοσσαίο έχει ρόδες και τριγυρνάει στις εξοχές.
– Πείτε ότι πήγατε στο Βόρειο Πόλο, ανοίξατε μια μεγάλη τρύπα και φτάσατε στο Νότιο Πόλο.
Ο σύμβουλος κέρδιζε πολλά χρήματα, αλλά το βράδυ, από τα πολλά ψέματα, τον έπιανε πονοκέφαλος.
– Πείτε ότι ο Μέλανας Δρυμός είναι θείος σας.
– Ότι οι ελέφαντες δεν κοιμούνται ούτε ξαπλωμένοι ούτε όρθιοι, αλλά πάνω στην προβοσκίδα τους.
– Ότι ο Πάδος ποταμός κουράστηκε να εκβάλλει στην Αδριατική και Θέλει να πάει στον Ινδικό Ωκεανό.
Τώρα πού ο Πινόκιο ήταν ζάμπλουτος, δεν πριόνιζε μόνος τη μύτη του. Τον βοηθούσαν δύο ειδικευμένοι εργάτες με λευκά γάντια και χρυσό πριόνι. Σ’ αυτούς τους εργάτες έδινε δύο μισθούς: έναν για να κάνουν τη δουλειά τους και έναν για να κρατάνε το στόμα τους κλειστό. Κάθε τόσο, όταν είχαν πολλή δουλειά, τους έδινε κι ένα ποτήρι νερό.

ΠΡΩΤΟ ΤΕΛΟΣ

Ο Πινόκιο πλούτιζε κάθε μέρα όλο και περισσότερο Μη νομίζετε όμως ότι ήταν τσιγκούνης. Για παράδειγμα, όλο και κάποιο δωράκι έκανε στο σύμβουλό του: καμιά καραμέλα, κανένα γλειφιτζούρι, κανένα γραμματόσημο από τη Σενεγάλη…
Ο Πινόκιο ήταν το καμάρι του χωρίου. Ήθελαν οπωσδήποτε να τον κάνουν δήμαρχο, αλλά εκείνος δε δέχτηκε. Δεν άντεχε να αναλάβει μια τόσο μεγάλη ευθύνη.
– Μα εσείς μπορείτε να κάνετε ένα σωρό πράγματα για το χωριό μας, του έλεγαν.
– Θα τα κάνω όπως και να ‘χει. Θα σας φτιάξω παιδικό σταθμό, με τον όρο να πάρει το όνομά μου. Θα φτιάξω κι ένα παγκάκι στο πάρκο του χωριού για να ξεκουράζονται οι γέροι εργάτες.
– Ζήτω ο Πινόκιο! Ζήτω ο Πινόκιο!
Ήταν όλοι τόσο χαρούμενοι, που αποφάσισαν να του στήσουν μνημείο. Πράγματι, του έφτιαξαν ένα μαρμάρινο άγαλμα στην κεντρική πλατεία. Ήταν τρία μέτρα ψηλό και έδειχνε τον Πινόκιο να χαρίζει ένα στρατιωτάκι σε ένα ορφανό παιδάκι που μετά βίας έφτανε τους ενενήντα πέντε πόντους σε ύψος. Τριγύρω, έπαιζε η μπάντα του χωριού. Έριξαν και πυροτεχνήματα. Ήταν μια αξέχαστη γιορτή.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΕΛΟΣ

Ο Πινόκιο πλούτιζε κάθε μέρα όλο και περισσότερο, και όσο περισσότερο πλούτιζε, τόσο πιο τσιγκούνης γινόταν. Ο σύμβουλός του, που με δυσκολία έβρισκε καινούρια ψέματα, εδώ και καιρό του ζητούσε αύξηση. Εκείνος όμως είχε έτοιμη τη δικαιολογία:
– Έρχεστε και μου ζητάτε αύξηση όταν μόλις χτες σκεφτήκατε ένα φτηνιάρικο ψέμα. Η μύτη μου μεγάλωσε μόνο δώδεκα χιλιοστά. Δώδεκα χιλιοστά ξύλο δε φτάνουν ούτε για οδοντογλυφίδα.

– Έχω οικογένεια, έλεγε ο σύμβουλος. Η τιμή της πατάτας αυξήθηκε.

– Ναι, αλλά μειώθηκε η τιμή του τσουρεκιού. Γιατί δεν αγοράζετε τσουρέκια αντί για πατάτες;
Στο τέλος, ο σύμβουλος άρχισε να μισεί το αφεντικό του. Κι έτσι μέσα του, μαζί με το μίσος, γεννήθηκε κι η επιθυμία του να τον εκδικηθεί.
-Θα του δείξω εγώ, μονολογούσε καθώς έγραφε με βαριά καρδιά τα καθημερινά του χαρτάκια. Και ξαφνικά, σχεδόν χωρίς να το καταλάβει, έγραψε. «Ο συγγραφέας του Πινόκιο είναι ο Κάρλο Κολόντι».
Το χαρτάκι αυτό μπλέχτηκε με τα υπόλοιπα ψέματα. Ο Πινόκιο, που δεν είχε ανοίξει βιβλίο στη ζωή του, σκέφτηκε ότι ήταν ένα ψέμα σαν όλα τα άλλα και το απομνημόνευσε για να το ξεφουρνίσει με την πρώτη ευκαιρία. Κι έτσι, για πρώτη φορά στη ζωή του, και έχοντας πλήρη άγνοια, είπε την αλήθεια. Και μόλις την είπε, όλη η ξυλεία που είχε μαζέψει με τα ψέματά του έγινε σκόνη και πριονίδι. Όλα του τα πλούτη εξαφανίστηκαν λες και τα πήρε μακριά ο άνεμος, έτσι ο Πινόκιο έζησε φτωχός, σε ένα παλιόσπιτο δίχως έπιπλα, δίχως καν ένα μαντίλι για να σκουπίζει τα δάκρυά του.

ΤΡΙΤΟ ΤΕΛΟΣ

Ο Πινόκιο πλούτιζε κάθε μέρα όλο και περισσότερο και θα γινόταν σίγουρα ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου αν μια μέρα δεν εμφανιζόταν σ’ εκείνα τα μέρη ένα ανθρωπάκι που γνώριζε πολλά. Γνώριζε τα πάντα,όπως για παράδειγμα, ότι τα πλούτη του Πινόκιο θα γίνονταν καπνός την ημέρα που θα αναγκαζόταν να πει την αλήθεια.
– Έτσι κι έτσι, κύριε Πινόκιο. Προσέξτε να μην πείτε ποτέ την παραμικρή αλήθεια, ούτε καν από λάθος, αλλιώς τέρμα τα ψέματα. Καταλάβατε; Ωραία. Μιας και το ‘φερε η κουβέντα, δική σας είναι αυτή η βίλα;
– Ό…χι, είπε ο Πινόκιο.
– Ε τότε θα την πάρω εγώ. Είναι ό,τι πρέπει για μένα. Και αυτές οι αποθήκες, δικές σας είναι;
– Ό…χι, είπε με βαριά καρδιά ο Πινόκιο, για να αποφύγει την αλήθεια.
– Καταπληκτικά, τότε θα τις πάρω εγώ.
Με αυτό το σύστημα, το ανθρωπάκι πήρε τα αυτοκίνητα, τις νταλίκες, την τηλεόραση και το χρυσό πριόνι. Ο Πινόκιο γινόταν όλο και πιο έξαλλος, αλλά θα έκοβε ακόμη και τη γλώσσα του για να μην πει την αλήθεια.
– Μιας και το ‘φερε η κουβέντα, είπε στο τέλος το ανθρωπάκι, η μύτη σας είναι δική σας;
Ο Πινόκιο ξέσπασε:
– Ασφαλώς και είναι δική μου! Και δεν μπορείτε να μου την πάρετε! Η μύτη είναι ολοδική μου και αλίμονο σε όποιον την αγγίξει!
– Αυτό είναι αλήθεια, χαμογέλασε το ανθρωπάκι.
Κι εκείνη τη στιγμή, όλα τα ξύλα του Πινόκιο μετατράπηκαν σε πριονίδι, τα πλούτη του έγιναν σκόνη κι ένας δυνατός άνεμος σάρωσε τα πάντα, ακόμη και το μυστηριώδες ανθρωπάκι. Ο Πινόκιο έμεινε μόνος και φτωχός, δίχως ούτε μια τόση δα καραμέλα να βάλει στο στόμα του.