Ποιοι χαρακτήρες εμποδίζουν την εφαρμογή ενός οράματος;

Αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα όχι όπως είναι πραγματικά, αλλά σε σχέση με αυτό που είμαστε εμείς. Συνεπώς, όταν ένα όραμα παρεμποδίζεται, αυτό οφείλεται συνήθως σε πρόβλημα των ανθρώπων. Υπάρχουν δέκα κατηγορίες ανθρώπων οι οποίοι εμποδίζουν την εφαρμογή ενός οράματος.

1. ΗΓΕΤΕΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ

Τα πάντα είναι θέμα ηγεσίας. Το απόφθεγμα αυτό βεβαίως ισχύει και στη μετάδοση του οράματος. Ένας ηγέτης περιορισμένων δυνατοτήτων είτε δεν έχει όραμα είτε δεν έχει την ικανότητα να το μεταδώσει αποτελεσματικά.

Ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας είπε κάποτε, “Αν κάνεις μεγάλα πράγματα, προσελκύεις μεγάλους άνδρες. Αν κάνεις μικρά πράγματα, προσελκύεις μικρούς άνδρες. Οι μικροί άνθρωποι συνήθως προκαλούν προβλήματα.” Κατόπιν σταμάτησε, κούνησε με θλίψη το κεφάλι του, και πρόσθεσε, “Αντιμετωπίζουμε τεράστιο πρόβλημα”.

2. ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ

Ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω είπε, “Κάποιοι αντιλαμβάνονται τα πράγματα όπως είναι και αναρωτιούνται ‘Γιατί;’ [στερεότυπη σκέψη]. Εγώ ονειρεύομαι τα πράγματα όπως δεν υπήρξαν ποτέ και αναρωτιέμαι ‘Γιατί όχι;’ [δημιουργική σκέψη].”

Ο Τσάρλυ Μπράουν δείχνει τα χέρια του στη φίλη του τη Λούσυ και λέει, “Αυτά είναι τα χέρια που ίσως κάποια μέρα πετύχουν μεγάλα πράγματα. Αυτά είναι τα χέρια που μπορεί κάποια μέρα να φτιάξουν αριστουργήματα! Μπορεί να χτίσουν τεράστιες γέφυρες, ή να θεραπεύσουν τους ασθενείς, ή να βάλουν φοβερά καλάθια, ή να γράψουν σπαραξικάρδια μυθιστορήματα! Αυτά είναι τα χέρια που μπορεί μια μέρα να αλλάξουν τη μοίρα της ανθρωπότητας!”

Η Λούσυ, που πάντοτε αντιλαμβάνεται τα πράγματα όπως είναι, απαντάει, “Έχουν μαρμελάδα πάνω τους”.

3. ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΙ

Πολλά οράματα δεν υλοποιούνται εξαιτίας μονοκόμματων, δογματικών ανθρώπων. Για να είναι κανείς απόλυτα βέβαιος για κάτι, πρέπει ή να γνωρίζει τα πάντα ή να αγνοεί τα πάντα σχετικά με αυτό. Τις περισσότερες φορές, ο δογματικός δε γνωρίζει τίποτε αλλά συνηθίζει να έχει άποψη. Για παράδειγμα, “Ο,τι μπορούσε να εφευρεθεί έχει ήδη εφευρεθεί”. Πρόκειται για λόγια του Charles Η. Duell, διευθυντή του Οργανισμού Ευρεσιτεχνιών των ΗΠΑ, το 1899! Φυσικά, ο Duell δεν υπήρξε ο μόνος. Ο Πρόεδρος Grover Cleveland δήλωσε κάποτε (το 1905) ότι “οι λογικές και υπεύθυνες γυναίκες δε θέλουν να ψηφίζουν”. Μετά, ήταν ο Robert Miliken, ο οποίος τιμήθηκε με Νόμπελ φυσικής, που δήλωσε το 1923, “Δεν υπάρχει περίπτωση να δαμασει ποτέ ο άνθρωπος τη δύναμη του ατόμου”. Ο Λόρδος Κέλβιν, πρόεδρος της Βρετανικής Βασιλικής Εταιρείας (πρόκειται για επιστημονικό οργανισμό), δήλωσε το 1885, “Είναι αδύνατον να κατασκευαστούν ιπτάμενες μηχανές βαρύτερες από τον αέρα”.

4. ΜΟΝΙΜΑ ΧΑΜΕΝΟΙ

Πολλοί άνθρωποι αναλογίζονται τις αποτυχίες του παρελθόντος και φοβούνται τον κίνδυνο που εμπεριέχει η επιδίωξη κάποιου οράματος. Η γνώμη τους είναι ότι, “Αν δεν πετύχεις με την πρώτη φορά, κατάστρεψε όλα τα στοιχεία που μαρτυρούν ότι προσπάθησες”. Καταστρέφουν επίσης και τις προσπάθειες όλων των άλλων να προσπαθήσουν πάλι.

5. ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΠΑΝΑΠΑΥΟΝΤΑΙ

Οι άνθρωποι επιζητούν την άνεση, τη σιγουριά, και την ασφάλεια στη ζωή τους. Την άνεση ακολουθεί κατά πόδας η μακαριότητα, τη σιγουριά η ανία, και την ασφάλεια η έλλειψη οράματος. Η φωλιά είναι το κατάλληλο μέρος για έναν κοκκινολαίμη όσο είναι ακόμη αυγό. Δεν είναι όμως κατάλληλη για τον κοκκινολαίμη όταν αποκτήσει φτερά. Είναι ωραίο μέρος για να σκάσεις από το αυγό όχι όμως και για να πετάξεις. Πάντοτε είναι θλιβερό να μη θέλουν οι άνθρωποι να εγκαταλείψουν τις φωλιές της ζωής τους.

Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Leadership, η Lynn Anderson περιγράφει αυτό που συμβαίνει όταν οι άνθρωποι χάσουν το όραμά τους. Μια ομάδα ταξιδιωτών έφτασε στις ακτές της Αμερικής πριν 370 χρόνια. Οπλισμένοι με όραμα και θάρρος, είχαν έλθει να εγκατασταθούν στη νέα ήπειρο. Τον πρώτο χρόνο, ίδρυσαν μια πόλη. Το δεύτερο χρόνο, εξέλεξαν το δημοτικό συμβούλιο. Τον τρίτο, η κυβέρνηση πρότεινε να κατασκευάσουν ένα δρόμο που οδηγούσε πέντε μίλια δυτικά σε ακατοίκητη και ανεξερεύνητη περιοχή. Τον τέταρτο όμως χρόνο, οι άνθρωποι κατήγγειλαν το δημοτικό συμβούλιο με πρόφαση πως ένας τέτοιος δρόμος μέσα στο δάσος ήταν σπατάλη των δημοσίων πόρων. Για κάποιο λόγο, εκείνοι οι προοδευτικοί άνθρωποι είχαν πάψει να οραματίζονται. Κάποτε κατάφεραν να οραματιστούν μια ζωή πέρα από τον ωκεανό, και τώρα δεν μπορούσαν να δουν πέντε μίλια μακριά τους.

6. ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Οι Βρετανοί ήταν πάντοτε οπαδοί του συντηρητισμού. Ο John F. Parker, στο βιβλίο του Roll Call διηγείται την ιστορία ενός υπαλλήλου ο οποίος, για περισσότερα από είκοσι χρόνια, χωρίς να υπάρχει εμφανής λόγος, στεκόταν στη βάση μιας σκάλας που οδηγούσε στη Βουλή των Κοινοτήτων. Τελικά, κάποιος εξέτασε την περίπτωση και ανακάλυψε πως τη θέση αυτή κατείχαν άτομα από την οικογένεια του υπαλλήλου εδώ και τρεις γενιές. Διαπιστώθηκε πως ξεκίνησαν όταν η σκάλα βάφτηκε και ο παππούς του σημερινού υπαλλήλου ανέλαβε να προειδοποιεί τους ανθρώπους να μην πατήσουν πάνω στην υγρή μπογιά.

Κάποιος Βρετανός δημοσιογράφος, όταν πληροφορήθηκε την περίπτωση, σχολίασε, “Η μπογιά είναι πια παρελθόν, όχι όμως και η θέση”.

7. ΟΣΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ

Μερικοί άνθρωποι αισθάνονται πάντοτε άβολα όταν πρέπει να ξεχωρίσουν από το πλήθος. Θέλουν να ανήκουν σε μια ομάδα, και όχι να αποτελούν εξαίρεση. Οι άνθρωποι αυτοί θα υιοθετήσουν ένα όραμα μόνον όταν το έχει ήδη κάνει η πλειοψηφία. Ποτέ δεν πρωτοστατούν.

Οι αληθινοί ηγέτες ανήκουν πάντα στη μειοψηφία γιατί η σκέψη τους έχει προχωρήσει πέρα από τις πεποιθήσεις της τρέχουσας πλειοψηφίας. Ακόμη και όταν η πλειοψηφία τούς φτάσει, οι ηγέτες θα έχουν ήδη προοδεύσει περισσότερο και έτσι, κάθε φορά, θα ανήκουν στη μειοψηφία.

8. ΟΙ ΕΝΤΟΠΙΣΤΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ

Μερικοί άνθρωποι ανακαλύπτουν ένα πρόβλημα σε κάθε λύση. Συνήθως, τα εμπόδια είναι αυτά που βλέπεις όταν πάψεις να κοιτάζεις το στόχο. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι κάποιοι θεωρούν σημάδι ωριμότητας την ικανότητα να διακρίνει κανείς προβλήματα. Δεν είναι όμως. Είναι σημάδι ανθρώπου χωρίς όραμα. Οι άνθρωποι αυτοί ματαιώνουν υπέροχα οράματα, παρουσιάζοντας προβλήματα που δεν επιδέχονται λύση.

Ο Καρδινάλιος John Henry Newman είπε ότι τίποτε δε θα γινόταν ποτέ αν ο καθένας περίμενε μέχρι να γίνει τόσο καλός σε αυτό που επιχειρεί ώστε κανείς να μη βρει ποτέ κάποιο ψεγάδι.

9. ΟΙ ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΚΟΙ

Οι άνθρωποι που ζουν μόνο για τον εαυτό τους έχουν πολύ μικρή εμβέλεια. Επίσης, ποτέ δεν καταφέρνουν πολλά. Οι μεγάλοι στόχοι επιτυγχάνονται μόνο με τη συντονισμένη προσπάθεια πολλών. Τα εγωκεντρικά άτομα είναι καταστροφείς οραμάτων.

10. ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Κάποιοι άνθρωποι διαθέτουν το ταλέντο να πατούν πάντοτε λάθος πλήκτρα. Ακόμη και από το καλύτερο μουσικό όργανο, μόνο τον ήχο της παραφωνίας μπορούν να προκαλέσουν. Όλα τα τραγούδια τους παίζονται σε ελάσσονα κλίμακα. Παντού μεταδίδουν τη νότα της απαισιοδοξίας. Όλοι οι πίνακές τους είναι σκοτεινοί. Οι προοπτικές τους είναι πάντοτε δυσοίωνες, οι καιροί είναι πάντοτε κακοί, και τα οικονομικά πηγαίνουν άσχημα. Όλα πάνω τους μοιάζουν να συρρικνώνονται. Τίποτε στη ζωή τους δεν εξαπλώνεται και δε μεγαλώνει.

Οι άνθρωποι αυτοί μοιάζουν με τον άνδρα που, μαζί με πολύ κόσμο στον ποταμό Χάντσον, παρακολουθούσε τον πρώτο απόπλου ατμόπλοιου. Διαρκώς μουρμούριζε, “Δε θα τα καταφέρουν να το ξεκινήσουν. Δε θα τα καταφέρουν να το ξεκινήσουν.” Τα κατάφεραν όμως. Ο ατμός βγήκε από το φουγάρο και το πλοίο ξεκίνησε. Αμέσως, ο ίδιος άντρας άλλαξε τροπάριο, “Δε θα τα καταφέρουν να το σταματήσουν. Δε θα τα καταφέρουν να το σταματήσουν.”

Η παρακάτω κινέζικη παροιμία μαρτυρεί την πραγματικότητα, “Ο άνθρωπος που λέει ‘αυτό δε γίνεται’ δεν πρέπει να απασχολεί εκείνον που το κάνει”.

WILHELM REICH: Όταν τα πρόσωπα των ανθρώπων στον δρόμο θα φανερώνουν ελευθερία, ζωντάνια και χαρά

Αναρωτιέσαι πότε η ζωή σου θα γίνει όμορφη και ασφαλής, Ανθρωπάκο. Η απάντηση όμως είναι ξένη προς τον τρόπο σκέψης σου.

Η ζωή σου θα γίνει όμορφη και ασφαλής όταν η ζωντάνια αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία για σένα από την ασφάλεια, όταν το δίκαιο γίνει πιο σημαντικό από τα χρήματα, όταν η ελευθερία σου γίνει πιο σημαντική από την κομματική γραμμή ή την κοινή γνώμη, όταν η διάθεση που προκαλεί η μουσική του Μπετόβεν και του Μπαχ γίνει η διάθεση της συνολικής σου ύπαρξης (την έχεις μέσα σου, Ανθρωπάκο, θαμμένη σε μια γωνίτσα της ύπαρξής σου),όταν η σκέψη σου θα είναι σε αρμονία, και όχι σε αντιδιαστολή, με τα συναισθήματά σου, όταν θα είσαι σε θέση να αναγνωρίζεις στην ώρα τους τα χαρίσματα σου και τα γηρατειά σου, όταν θα ζεις με βάση τους στοχασμούς των σπουδαίων ανθρώπων, και όχι με βάση τις ανομίες των μεγάλων πολεμιστών, όταν οι δάσκαλοι των παιδιών σου θα πληρώνονται καλύτερα από τους πολιτικούς σου, όταν θα σέβεσαι περισσότερο τον έρωτα μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας απ’ ό,τι μια ληξιαρχική πράξη γάμου, όταν θα αντιλαμβάνεσαι εγκαίρως τα λάθη στη σκέψη σου, και όχι όταν θα είναι πια αργά, όπως κάνεις τώρα, όταν θα ευφραίνεσαι ακούγοντας την αλήθεια και θα απεχθάνεσαι τις τυπικότητες, όταν θα έχεις απευθείας επαφή με τους συναδέλφους σου, και όχι μέσω μεσαζόντων, όταν η ευτυχία της έφηβης κόρης σου στον έρωτα θα σε χαροποιεί, αντί να σε εξοργίζει, όταν θα κουνάς το κεφάλι σου με αποδοκιμασία ενθυμούμενος τις εποχές που τιμωρούσαν τα μικρά παιδιά επειδή άγγιζαν τα γεννητικά τους όργανα, όταν τα πρόσωπα των ανθρώπων στον δρόμο θα φανερώνουν ελευθερία, ζωντάνια και χαρά, και όχι άλλο θλίψη και μιζέρια, όταν οι άνθρωποι δεν θα περπατούν πια πάνω σε αυτή τη γη άκαμπτοι, λες κι έχουν καταπιεί μπαστούνι – και με νεκρωμένα σεξουαλικά όργανα.

Θες καθοδήγηση και συμβουλές, Ανθρωπάκο. Λάμβανες καθοδήγηση και συμβουλές, καλές και κακές, επί χιλιάδες χρόνια. Εξακολουθείς να ζεις στην αθλιότητα όχι εξαιτίας κακών συμβουλών, αλλά λόγω της μικροψυχίας σου. Θα μπορούσα να σου προσφέρω καλές συμβουλές, αλλά, έτσι όπως είσαι και με τον τρόπο που σκέφτεσαι, δεν θα μπορούσες να τις εφαρμόσεις προς το συμφέρον όλων.

ΒΙΛΧΕΜ ΡΑΪΧ, Άκου, Ανθρωπάκο

Το αστέρι του Scholz ήταν πολύ κοντά στον Ήλιο πριν 80.000 χρόνια

Αστέρι του Scholz ή WISE 0720-0846 είναι ένα αμυδρό δυαδικό αστρικό σύστημα 22 έτη φωτός που απέχει σήμερα από τον Ήλιο στον αστερισμό του Μονόκερου κοντά στο γαλαξιακό επίπεδο . Ανακαλύφθηκε το 2013 από τον αστρονόμο Ralf-Dieter Scholz και το 2015, ο Eric Mamajek και οι συνεργάτες του ανέφεραν πως το δυαδικό σύστημα πέρασε μέσα από το Νέφος του Oort στο Ηλιακό Σύστημα,  πριν περίπου 80.000 χρόνια και ονομάστηκε Starz’s Star .
 

Το άστρο Scholz , το δυαδικό σύστημα με ένα ερυθρό και ένα καφέ νάνο πετούσε κοντά από το ηλιακό μας σύστημα πριν από περίπου 80.000 χρόνια. Ο ήλιος μας λάμπει στο φόντο.

 

Ο ήλιος μας είχε στο παρελθόν στενές συναντήσεις με άλλα αστέρια και αυτό έγινε σε ένα επικίνδυνα κοντινό στο όχι τόσο μακρινό μέλλον. Κάθε 50.000 χρόνια περίπου, ένα άστρο νομάδας περνά κοντά στο ηλιακό μας σύστημα. Τα περισσότερα φεύγουν χωρίς κανένα επικίνδυνο περιστατικό. Όμως, κάθε λίγο, κάποιο έρχεται τόσο κοντά που κερδίζει μια εξέχουσα θέση στον νυχτερινό ουρανό της Γης, καθώς επίσης απομακρύνει μακρινούς κομήτες χαλαρά από τις τροχιές τους.

 

Το κύριο άστρο του συστήματος είναι ένας ερυθρός νάνος με μια μάζα 86 ± 2 φορές σαν του Δία. Το δευτερεύον άστρο είναι πιθανώς ένας νάνο άστρο τύπου T με μάζα 65 ± 12 σαν του  Δία. Συνολικά το σύστημα έχει 0,15 ηλιακές μάζες . Το ζεύγος περιστρέφεται σε απόσταση περίπου 0,8 αστρονομικών μονάδων (120.000.000 χιλιόμετρα), με περίοδο περίπου 4 ετών. Το σύστημα έχει φαινόμενο μέγεθος 18,3, και εκτιμάται ότι είναι σε απόσταση μεταξύ 3 και 10 δισεκατομμυρίων ετών.  Είναι γνωστό ότι σήμερα περίπου 80 αστρικά συστήματα είναι πιο κοντά από αυτό στον Ήλιο.

 

Το διπλό αυτό αστρικό σύστημα, με μάζα 0,082 και 0,062 φορές τη μάζα του Ήλιου, προσπέρασε το ηλιακό μας σύστημα, σε απόσταση 0,6 έως 1,2 ετών φωτός από τη Γη και με ταχύτητα 83 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο, με αποτέλεσμα την αναστάτωση των αντικειμένων που αποτελούν το Νέφος του Οόρτ για μια περίοδο 30.000 περίπου ετών (πριν από 56.000 έως 86.000 χρόνια).
 

Μία υποκατηγορία καφέ νάνων (με θερμοκρασίες μεταξύ 500 και 1500 K) είναι γνωστή ως T νάνοι, και αντιπροσωπεύει τα πιο ψυχρά και λιγότερο φωτεινά αντικείμενα που έχουν ανιχνευθεί μέχρι στιγμής. Οι μελέτες των Ν νάνων θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους αστρονόμους να κατανοήσουν καλύτερα τα αντικείμενα που βρίσκονται κοντά στο αμφισβητούμενο όριο πλανήτη / αστεριού, για παράδειγμα, γιγάντιους εξωπλανήτες. Ωστόσο, παρόλο που έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα πολλοί καφέ νάνοι, οι νάνοι T δεν είναι τόσο συνηθισμένοι, καθώς έχουν αναγνωριστεί μόνο 400 περίπου τέτοια αντικείμενα.
 

Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι το σύστημα WISE 0720-0846 πέρασε περίπου 52.000 αστρονομικές μονάδες  ή 0,82 έτη φωτός κοντά από τον Ήλιο, πριν από περίπου 80.000 χρόνια. Το 98% των μαθηματικών προσομοιώσεων της τροχιάς του αστρικού συστήματος έδειξαν ότι διήλθε από το Νέφος του Oort (την εκτεταμένη σφαίρα παγωμένων σωμάτων που περιβάλλει τα όρια του ηλιακού μας συστήματος) ή εντός 120.000 AU (1,9 έτη φωτός) από τον Ήλιο.  Στην πλησιέστερη προσέγγιση του σε μας, το σύστημα θα είχε φαινομενικό μέγεθος περίπου 11,4, και θα μπορούσε να ειδωθεί καλύτερα από μεγάλα γεωγραφικά πλάτη στο βόρειο ημισφαίριο. Για να συγκρίνουμε ένα αστέρι αναμένεται να διέρχεται από το Νέφος του Oort κάθε 100.000 χρόνια περίπου. Ή μια προσέγγιση πλησιέστερα από 52.000 AU αναμένεται να πραγματοποιείται κάθε 9 εκατομμύρια χρόνια.

 

Δεδομένης της σημασίας του δυαδικού συστήματος που έχει περάσει τόσο κοντά στο Ηλιακό Σύστημα στους προϊστορικούς χρόνους, ο Eric Mamajek και οι συνεργάτες του παρακολουθούν το δυαδικό σύστημα ή αστέρι Scholz, για την ταχύτητα και την πορεία του αστεριού.

Θα μπορούσε ο μυστηριώδης 9ος πλανήτης να είναι μια μαύρη τρύπα στο μέγεθος ενός γκρέιπφρουτ;

Οι επιστήμονες προσπαθούν να καταλάβουν αν μια μαύρη τρύπα μεγέθους ενός γκρέιπφρουτ κρύβεται πραγματικά στα όρια του εξωτερικού ηλιακού μας συστήματος. Γιατί τα τελευταία χρόνια, οι ερευνητές έχουν παρατηρήσει μια περίεργη ομαδοποίηση Μεταποσειδώνιων ή υπερποσειδώνιων αντικειμένων (TNO), τα οποία βρίσκονται στο μακρινό ηλιακό σύστημα. 

 

Καλλιτεχνική απεικόνιση εκλάμψεων που προκύπτουν από τη συνάντηση ενός κομήτη νέφους Oort και μιας υποθετικής μαύρης τρύπας στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα

 

Τα TNT είναι τα ουράνια σώματα του Ηλιακού Συστήματος που βρίσκονται πέρα από την τροχιά του πλανήτη Ποσειδώνα, κάθε μικρός ή νάνος πλανήτης που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο αλλά σε μεγαλύτερη μέση απόσταση από τον Ποσειδώνα, ο οποίος έχει έναν ημι-κύριο άξονα 30,1 αστρονομικών μονάδων (AU)  Χωρίζονται στα αντικείμενα της Ζώνης του Kuiper, τα αντικείμενα του Διασκορπισμένου Δίσκου και του Νέφους του Όορτ.

 

Σύμφωνα με μια έκθεση ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι τα μονοπάτια των TNO έχουν σμιλευτεί από τη βαρυτική έλξη ενός μεγάλου αντικειμένου που είναι πέντε έως 10 φορές μεγαλύτερο από τη Γη.

 

Ενώ το αντικείμενο αυτό θα μπορούσε να είναι ο άγνωστος έως τώρα 9ος Πλανήτης ή ο Πλανήτης Χ, υπάρχουν θεωρίες ότι θα μπορούσε, στην πραγματικότητα, να είναι μια μαύρη τρύπα που όλη της η μάζα βρίσκεται σε μια σφαίρα που είναι περίπου το μέγεθος ενός γκρέιπφρουτ.

 

Σύμφωνα με μια έκθεση  οι συγγραφείς της μελέτης έχουν δείξει ότι μια αρχέγονη μαύρη τρύπα θα μπορούσε να παραμονεύει στην περιοχή. Σε αντίθεση με τις αστρικές μαύρες τρύπες και τις υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες, οι αρχέγονες μαύρες τρύπες είναι πολύ μικρότερες και σχηματίστηκαν  μετά το Big Bang λόγω διακυμάνσεων της πυκνότητας.

 

“Κοντά σε μια μαύρη τρύπα, μικρά σώματα που πλησιάζουν σε αυτήν θα λιώσουν ως το αποτέλεσμα της θέρμανσης από την τριβή του διαστρικού αερίου στον δίσκο συσσώρευσης της  μαύρης τρύπας”, δήλωσε ο σπουδαστής Amir Siraj.

 

“Μόλις λιώσουν, τα μικρά σώματα υπόκεινται σε μια παλιρροιακή διαταραχή από τη μαύρη τρύπα, ακολουθούμενη από μια συσσώρευση υλικού από το παλιρροιακά διαταραγμένο σώμα στη μαύρη τρύπα.” πρόσθεσε ο Dr Avi Loeb του Harvard .  “Επειδή οι μαύρες τρύπες είναι εγγενώς σκοτεινές, η ακτινοβολία που εκπέμπει η ύλη στο δρόμο της όταν εισέρχεται  στη μαύρη τρύπα είναι ο μόνος τρόπος για να φωτίσουμε αυτό το σκοτεινό περιβάλλον.”

 

Οι δύο ερευνητές έχουν βρει έναν νέο τρόπο αναζήτησης μαύρων οπών στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα – μελετώντας τις φωτοβολίδες που προκύπτουν από τους κομήτες που συλλαμβάνονται από τη μαύρη τρύπα.

 

Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα δεδομένα από το επερχόμενο τηλεσκόπιο Legacy Survey of Space and Time (LSST) θα πρέπει να είναι σε θέση να επιβεβαιώσουν ή να αποκλείσουν την υπόθεση του 9ου Πλανήτη  σαν μια μικροσκοπική μαύρη τρύπα εντός ενός έτους από την έναρξη της έρευνας. Το LSST αναμένεται να έχει την ευαισθησία που απαιτείται για την ανίχνευση των εκλάμψεων λόγω της συσσώρευσης, ενώ η τρέχουσα τεχνολογία δεν μπορεί να το κάνει χωρίς καθοδήγηση.

 

Ο Siraj πρόσθεσε: “Άλλα τηλεσκόπια είναι καλοί να δείχνουν έναν γνωστό στόχο, αλλά δεν ξέρουμε ακριβώς πού να ψάξουμε για τον Πλανήτη Εννέα. Γνωρίζουμε μόνο την ευρεία περιοχή στην οποία μπορεί να κατοικεί. Η ικανότητα του LSST να εξετάζει τον ουρανό δύο φορές την εβδομάδα είναι εξαιρετικά πολύτιμη Επιπλέον, το άνευ προηγουμένου βάθος του θα επιτρέψει την ανίχνευση φωτοβολίδων που προκύπτουν από σχετικά μικρές βολίδες, οι οποίοι είναι συχνότεροι από τους μεγάλους.”

Φιλοσοφία και Αισθητική

Αισθητική και σύγχρονη ζωή

§ 1

Όταν χρησιμοποιεί κανείς τον όρο Αισθητική, τον χρησιμοποιεί ως κατ’ εξοχήν ιστορική κατηγορία. Το ιστορικό πεδίο έτσι, πάνω στο οποίο νομιμοποιήθηκε η χρήση του όρου Αισθητική, βρίσκει έκφραση στη δυναμική της σχέσης: φύση και τέχνη. Στο πλαίσιο τούτης της δυναμικής, η τέχνη ορίζεται συνήθως, από την αρχαιότητα ακόμη έως και σήμερα σχεδόν, ως μίμηση της φύσης. Μιμούμενη την φύση δεν σημαίνει ότι απλώς την αναπαράγει, την αντιγράφει και την αναπαριστά ως ένα κατασκεύασμα. Απεναντίας την αναπλάθει και την αναδημιουργεί ποικιλοτρόπως, αλλά με γνώμονα πάντοτε το ωραίο, την απόλυτη αρμονία, την πνευματική τελειότητα.

§ 2

Το θεμελιακό χαρακτηριστικό της Αισθητικής, με βάση τα παραπάνω, είναι το ωραίο, αλλά το τελευταίο τούτο όχι με το νόημα κάποιου απρόσιτου επέκεινα παρά ως ο ωραίος κόσμος που ενδημεί στην περιοχή του φαίνεσθαι και ως τέτοιος εμπνέει την τέχνη, αποτελεί την κινητήρια δύναμή της, αλλά και τον κόσμο της, τον κόσμο της με το αρχαίο ελληνικό νόημα του ευπρεπούς, του εύτακτου, της συμπαντικής αρμονίας. Απ’ αυτή την άποψη, η τέχνη δεν παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο, αλλά είναι η οδός του ποιείν, του δημιουργείν με αυτονομία και σφαιρικότητα-καθολικότητα. Αυτή η οδός ποιεί όχι κατασκευές ή επιτηδεύματα, αλλά εγχειρήματα: είναι ο ίδιος ο φιλοσοφικός λόγος που δοκιμάζεται και επαληθεύεται [ή διαψεύδεται] ως ποίηση με το πιο ευρύ νόημα της ανθρώπινης δημιουργίας.

§ 3

 Υπό την έννοια της Αισθητικής λοιπόν η φιλοσοφία αναλαμβάνει να καταστήσει αντικείμενα του Λόγου τα θέματα της τέχνης και να εισαγάγει έτσι στη ζωή του ανθρώπου τον Λόγο, όπως ορθά σημειώνει ο Καντ, ως δύναμη εκπολιτισμού και πνευματικής χειραφέτησης του ατόμου. Τότε συμβαίνει το άτομο να αποκτά εκείνη την αισθητική καλλιέργεια που του επιτρέπει να δεξιώνεται τις επιταγές του πρακτικού Λόγου και να παράγει ποιητικό έργο με την αυθεντική έννοια του ποιητή, του καλλιτέχνη, αλλά και του υπεύθυνου πολίτη μιας κοινωνίας· υπεύθυνου π.χ., ως πολιτικού, να παράγει πολιτικό έργο και λόγο με αισθητική πληρότητα –απλησίαστο όνειρο για τους πονηρούς και άξεστους πολιτικούς της πατρίδας μας– ή υπεύθυνου, ας πούμε, ως παιδαγωγού για να προτάξει ένα αισθητικό πρόγραμμα ηθικής παιδείας κ.λπ.

§ 4

Στην καταναλωτική κοινωνία της εποχής μας, τα αισθητικά αγαθά δεν υπερβαίνουν σε ποιότητα τα προϊόντα της μαζικής απόλαυσης και του μαζικού γούστου: έτσι μου αρέσει, έτσι πράττω, ανεξάρτητα αν υπάρχει ή όχι στοιχειώδες αισθητικό κριτήριο. Επομένως το αίτημα μιας αυθεντικά αισθητικής πρόσληψης πρέπει να υπερβαίνει αυτή την κατάσταση όχι απλά και μόνο ή κυρίως καταγγέλλοντας το δεδομένο, ας πούμε, τη χυδαιότητα του γούστου, αλλά αγγέλλοντας την άλλη σκέψη του ανθρώπου, η οποία αναζητεί το αισθητικά ωραίο σε μια διαλεκτική επικοινωνία φιλοσοφίας και τέχνης. Πώς επιτυγχάνεται αυτή η επικοινωνία; Με την ανύψωση της αισθητικής σε παραγωγό φιλοσοφικού Λόγου και συγχρόνως ή παράλληλα με την μετα-ποίηση του φιλοσοφικού Λόγου σε αισθητική πηγή ιδιο-ποίησης των πιο ευγενών σε νοήματα ουτοπικών-φαντασιακών κόσμων ως αντι-κόσμων, δηλαδή ως κόσμων που αντιμάχονται μέχρι θανάτου τον νυν νεκρό κόσμο των κατασκευασμένων ειδώλων και πλανόδιων φουνκτιονάριων.

ΠΛΑΤΩΝ: Κρίτων (52d-54b)

ΣΩΚΡΑΤΗΣ. «Ἄλλο τι οὖν,» ἂν φαῖεν, «ἢ συνθήκας τὰς πρὸς [52e] ἡμᾶς αὐτοὺς καὶ ὁμολογίας παραβαίνεις, οὐχ ὑπὸ ἀνάγκης ὁμολογήσας οὐδὲ ἀπατηθεὶς οὐδὲ ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ ἀναγκασθεὶς βουλεύσασθαι, ἀλλ᾽ ἐν ἔτεσιν ἑβδομήκοντα, ἐν οἷς ἐξῆν σοι ἀπιέναι, εἰ μὴ ἠρέσκομεν ἡμεῖς μηδὲ δίκαιαι ἐφαίνοντό σοι αἱ ὁμολογίαι εἶναι. σὺ δὲ οὔτε Λακεδαίμονα προῃροῦ οὔτε Κρήτην, ἃς δὴ ἑκάστοτε φῂς εὐνομεῖσθαι, οὔτε ἄλλην [53a] οὐδεμίαν τῶν Ἑλληνίδων πόλεων οὐδὲ τῶν βαρβαρικῶν, ἀλλὰ ἐλάττω ἐξ αὐτῆς ἀπεδήμησας ἢ οἱ χωλοί τε καὶ τυφλοὶ καὶ οἱ ἄλλοι ἀνάπηροι· οὕτω σοι διαφερόντως τῶν ἄλλων Ἀθηναίων ἤρεσκεν ἡ πόλις τε καὶ ἡμεῖς οἱ νόμοι δῆλον ὅτι· τίνι γὰρ ἂν πόλις ἀρέσκοι ἄνευ νόμων; νῦν δὲ δὴ οὐκ ἐμμενεῖς τοῖς ὡμολογημένοις; ἐὰν ἡμῖν γε πείθῃ, ὦ Σώκρατες· καὶ οὐ καταγέλαστός γε ἔσῃ ἐκ τῆς πόλεως ἐξελθών.
Σκόπει γὰρ δή, ταῦτα παραβὰς καὶ ἐξαμαρτάνων τι τούτων τί ἀγαθὸν ἐργάσῃ σαυτὸν ἢ τοὺς ἐπιτηδείους τοὺς [53b] σαυτοῦ. ὅτι μὲν γὰρ κινδυνεύσουσί γέ σου οἱ ἐπιτήδειοι καὶ αὐτοὶ φεύγειν καὶ στερηθῆναι τῆς πόλεως ἢ τὴν οὐσίαν ἀπολέσαι, σχεδόν τι δῆλον· αὐτὸς δὲ πρῶτον μὲν ἐὰν εἰς τῶν ἐγγύτατά τινα πόλεων ἔλθῃς, ἢ Θήβαζε ἢ Μέγαράδε —εὐνομοῦνται γὰρ ἀμφότεραι— πολέμιος ἥξεις, ὦ Σώκρατες, τῇ τούτων πολιτείᾳ, καὶ ὅσοιπερ κήδονται τῶν αὑτῶν πόλεων ὑποβλέψονταί σε διαφθορέα ἡγούμενοι τῶν νόμων, καὶ βεβαιώσεις τοῖς δικασταῖς τὴν δόξαν, ὥστε δοκεῖν ὀρθῶς τὴν [53c] δίκην δικάσαι· ὅστις γὰρ νόμων διαφθορεύς ἐστιν σφόδρα που δόξειεν ἂν νέων γε καὶ ἀνοήτων ἀνθρώπων διαφθορεὺς εἶναι. πότερον οὖν φεύξῃ τάς τε εὐνομουμένας πόλεις καὶ τῶν ἀνδρῶν τοὺς κοσμιωτάτους; καὶ τοῦτο ποιοῦντι ἆρα ἄξιόν σοι ζῆν ἔσται; ἢ πλησιάσεις τούτοις καὶ ἀναισχυντήσεις διαλεγόμενος — τίνας λόγους, ὦ Σώκρατες; ἢ οὕσπερ ἐνθάδε, ὡς ἡ ἀρετὴ καὶ ἡ δικαιοσύνη πλείστου ἄξιον τοῖς ἀνθρώποις καὶ τὰ νόμιμα καὶ οἱ νόμοι; καὶ οὐκ οἴει ἄσχημον [ἂν] [53d] φανεῖσθαι τὸ τοῦ Σωκράτους πρᾶγμα; οἴεσθαί γε χρή. ἀλλ᾽ ἐκ μὲν τούτων τῶν τόπων ἀπαρεῖς, ἥξεις δὲ εἰς Θετταλίαν παρὰ τοὺς ξένους τοὺς Κρίτωνος; ἐκεῖ γὰρ δὴ πλείστη ἀταξία καὶ ἀκολασία, καὶ ἴσως ἂν ἡδέως σου ἀκούοιεν ὡς γελοίως ἐκ τοῦ δεσμωτηρίου ἀπεδίδρασκες σκευήν τέ τινα περιθέμενος, ἢ διφθέραν λαβὼν ἢ ἄλλα οἷα δὴ εἰώθασιν ἐνσκευάζεσθαι οἱ ἀποδιδράσκοντες, καὶ τὸ σχῆμα τὸ σαυτοῦ μεταλλάξας· ὅτι δὲ γέρων ἀνήρ, σμικροῦ χρόνου τῷ βίῳ λοιποῦ ὄντος ὡς τὸ [53e] εἰκός, ἐτόλμησας οὕτω γλίσχρως ἐπιθυμεῖν ζῆν, νόμους τοὺς μεγίστους παραβάς, οὐδεὶς ὃς ἐρεῖ; ἴσως, ἂν μή τινα λυπῇς· εἰ δὲ μή, ἀκούσῃ, ὦ Σώκρατες, πολλὰ καὶ ἀνάξια σαυτοῦ. ὑπερχόμενος δὴ βιώσῃ πάντας ἀνθρώπους καὶ δουλεύων — τί ποιῶν ἢ εὐωχούμενος ἐν Θετταλίᾳ, ὥσπερ ἐπὶ δεῖπνον ἀποδεδημηκὼς εἰς Θετταλίαν; λόγοι δὲ ἐκεῖνοι οἱ περὶ [54a] δικαιοσύνης τε καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς ποῦ ἡμῖν ἔσονται; ἀλλὰ δὴ τῶν παίδων ἕνεκα βούλει ζῆν, ἵνα αὐτοὺς ἐκθρέψῃς καὶ παιδεύσῃς; τί δέ; εἰς Θετταλίαν αὐτοὺς ἀγαγὼν θρέψεις τε καὶ παιδεύσεις, ξένους ποιήσας, ἵνα καὶ τοῦτο ἀπολαύσωσιν; ἢ τοῦτο μὲν οὔ, αὐτοῦ δὲ τρεφόμενοι σοῦ ζῶντος βέλτιον θρέψονται καὶ παιδεύσονται μὴ συνόντος σοῦ αὐτοῖς; οἱ γὰρ ἐπιτήδειοι οἱ σοὶ ἐπιμελήσονται αὐτῶν. πότερον ἐὰν μὲν εἰς Θετταλίαν ἀποδημήσῃς, ἐπιμελήσονται, ἐὰν δὲ εἰς Ἅιδου ἀποδημήσῃς, οὐχὶ ἐπιμελήσονται; εἴπερ γέ τι ὄφελος αὐτῶν [54b] ἐστιν τῶν σοι φασκόντων ἐπιτηδείων εἶναι, οἴεσθαί γε χρή.

***
ΣΩ. Και ακόμη θα λέγαν οι Νόμοι: «Τί άλλο λοιπόν πας να κάνεις παρά να παραβείς τις συμφωνίες [52e] που έκανες με μας τους ίδιους και τις υποσχέσεις που μας έδωσες; Και δεν σ᾽ επίεσε κανείς να τις δεχτείς, ούτε σε απάτησαν ούτε σε ανάγκασαν να αποφασίσεις μέσα σε λίγο καιρό αλλά μέσα σε εβδομήντα ολόκληρα χρόνια· και είχες σ᾽ αυτά τα χρόνια το δικαίωμα να φύγεις αν δεν σου αρέσαμε εμείς κι αν δεν σου φαίνονταν πως ήταν δίκαιες οι συμφωνίες μας. Συ όμως ούτε τη Λακεδαίμονα προτίμησες ούτε την Κρήτη, κι ας λες κάθε φορά πως έχουν καλούς νόμους· ούτε [53a] προτίμησες καμιά άλλη από τις ελληνικές πόλεις ούτε από τις βαρβαρικές, αλλά αποδήμησες από την πόλη μας λιγότερο απ᾽ όσο οι κουτσοί και οι τυφλοί και οι άλλοι ανάπηροι. Τόσο πιο πολύ από κάθε άλλο Αθηναίο σου άρεσαν και η Αθήνα και, φυσικά, εμείς οι Νόμοι της. Γιατί σε ποιόν μπορεί να αρέσει μια Πολιτεία που δεν έχει νόμους; Και τώρα λοιπόν, δεν θέλεις να μείνεις πιστός στις συμφωνίες μας; Θα μείνεις, Σωκράτη, αν βέβαια πεισθείς σε μας. Κι έτσι δεν θα γίνεις γελοίος φεύγοντας από την πατρίδα σου.

ΠΟΙΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΘΑ ΕΙΧΕ Η ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

Γιατί πραγματικά, αν παραβείς τις υποχρεώσεις σου αυτές και πέσεις σε κανένα τέτοιο σφάλμα, στοχάσου τί καλό θα κάνεις στον εαυτό σου ή στους φίλους [53b] σου. Ότι φυσικά θα κινδυνέψουν οι φίλοι σου να πάνε κι αυτοί εξορία και να στερηθούν έτσι την πατρίδα τους ή να χάσουν την περιουσία τους είναι σχεδόν φανερό. Πρώτα-πρώτα και συ ο ίδιος, Σωκράτη, αν πας σε καμιά από τις πιο κοντινές Πολιτείες, στη Θήβα ή στα Μέγαρα ―γιατί και οι δύο έχουν καλούς νόμους― θα φτάσεις εκεί ως εχθρός στο πολίτευμά τους· όσοι λοιπόν ενδιαφέρονται για την πατρίδα τους θα σε λοξοκοιτάζουν, γιατί θα σε νομίζουν διαφθορέα των νόμων. Κι έτσι θα ενισχύσεις τη γνώμη των ανθρώπων για τους δικαστές σου, ώστε να πιστεύουν ότι σωστά [53c] έκριναν τη δίκη. Γιατί όποιος είναι διαφθορέας των νόμων πιο πολύ, νομίζω, θα μπορούσε να φανεί ότι είναι διαφθορέας νέων και άμυαλων ακόμη ανθρώπων. Ποιό λοιπόν από τα δύο, θα αποφύγεις και τις Πολιτείες που έχουν καλούς νόμους, και τους πιο χρηστούς ανθρώπους; Κάνοντας όμως αυτό, θα έχει πια για σένα καμιά αξία η ζωή; Ή θα τους πλησιάσεις και χωρίς να ντρέπεσαι θα συζητάς μαζί τους, για να τους λες τί, Σωκράτη; Μήπως τα ίδια λόγια που έλεγες και δω, ότι η αρετή και η δικαιοσύνη και η νομιμότητα και οι νόμοι είναι τα πιο πολύτιμα πράγματα για τον άνθρωπο; Και δεν νομίζεις ότι θα κάνει κακή [53d] εντύπωση μια τέτοια διαγωγή του Σωκράτη; Πρέπει να το περιμένεις, βέβαια.
Όμως κι απ᾽ αυτούς τους τόπους θα σηκωθείς ίσως μια μέρα και θα φύγεις και θα πας στη Θεσσαλία, κοντά στους φίλους του Κρίτωνα. Γιατί εκεί, είναι γνωστό, βασιλεύει πολύ μεγάλη αταξία και ακολασία και ίσως με μεγάλη ευχαρίστηση θα σε άκουγαν να τους λες την ιστορία σου: Με πόσο γελοίο τρόπο δραπέτευσες από τη φυλακή φορώντας κάποια ξένα ρούχα ή κανένα δέρμα ζώου ή οτιδήποτε άλλο, σαν αυτά με τα οποία συνηθίζουν να μεταμφιέζονται όσοι δραπετεύουν, και αλλάζοντας τη δική σου μορφή με τη μορφή κάποιου άλλου. Όμως φαντάζεσαι πως δεν θα βρεθεί κανείς να σου ειπεί ότι συ, γέρος άνθρωπος, ενώ σου μένει λίγος χρόνος από τη ζωή σου, όπως είναι το [53e] φυσικό, τόλμησες να λαχταράς τη ζωή τόσο αισχρά, παραβαίνοντας τους πιο μεγάλους νόμους; Ίσως να μη σου το ειπούν, αν δεν ενοχλείς κανέναν· ειδάλλως, θα ακούσεις, Σωκράτη, πολλά και ανάξια για το πρόσωπό σου.
Θα ζήσεις λοιπόν στη Θεσσαλία κολακεύοντας τον καθένα και δείχνοντας δουλοφροσύνη, δίχως να κάνεις τίποτ᾽ άλλο παρά να γλεντοκοπάς, σαν να είχες πάει στη Θεσσαλία καλεσμένος σε ξεφάντωμα; Και κείνα που λέγαμε για [54a] τη δικαιοσύνη και για κάθε άλλη αρετή, τί θα γίνουν τότε;
Αλλά θέλεις, λες, να ζήσεις για τα παιδιά σου, για να τα αναθρέψεις και να τα μορφώσεις. Μα τί; Θα τα πάρεις κι αυτά μαζί σου στη Θεσσαλία κι εκεί θα τα αναθρέψεις και θα τα μορφώσεις κάνοντάς τα κατοίκους ξένης χώρας, για να απολαύσουν και τούτο το καλό από σένα; Ή δεν θα το κάνεις αυτό, αλλά τα παιδιά σου θα ανατραφούν και θα μορφωθούν καλύτερα μένοντας εδώ στην Αθήνα, φτάνει να ζεις εσύ, κι ας μην είσαι κοντά τους; Γιατί οι φίλοι σου, σκέπτεσαι, θα φροντίσουνε γι᾽ αυτά. Ποιό όμως από τα δύο, αν αποδημήσεις στη Θεσσαλία θα φροντίσουν, κι αν αποδημήσεις στον Άδη δεν θα φροντίσουν; Αν βέβαια μπορείς να περιμένεις κάτι καλό απ᾽ αυτούς [54b] που ισχυρίζονται πως είναι φίλοι σου, πρέπει να πιστεύεις ότι θα φροντίσουν.
Λοιπόν, Σωκράτη, είναι καιρός πια να πεισθείς σε μας που σε αναθρέψαμε και μπροστά στο δίκαιο μήτε παιδιά να προτιμήσεις, μήτε τη ζωή, μήτε τίποτε άλλο, για να μπορείς, όταν θα πας στον Άδη, να προβάλεις όλα αυτά στην απολογία σου στους άρχοντες που είναι εκεί. Γιατί, αν κάνεις αυτά που σκέπτεσαι, είναι φανερό πως ούτε εδώ, στον απάνω κόσμο, θα είναι αυτό καλύτερο ούτε δικαιότερο ούτε οσιότερο για σένα ή για άλλον κανένα από τους δικούς σου, ούτε εκεί, στον κάτω κόσμο, όταν θα φτάσεις θα είναι καλύτερο.

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ: ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ - Ἡρακλῆς Μαινόμενος (408-441)

τὸν ἱππευτάν τ᾽ Ἀμαζόνων στρατὸν [στρ. γ]
Μαιῶτιν ἀμφὶ πολυπόταμον
410 ἔβα δι᾽ ἄξεινον οἶδμα λίμνας,
τίν᾽ οὐκ ἀφ᾽ Ἑλλανίας
ἄγορον ἁλίσας φίλων,
κόρας Ἀρείας †πέπλων
χρυσεόστολον φάρος†
415 ζωστῆρος ὀλεθρίους ἄγρας·
τὰ κλεινὰ δ᾽ Ἑλλὰς ἔλαβε βαρ-
βάρου κόρας λάφυρα καὶ
σώιζεται Μυκήναις.
τάν τε μυριόκρανον
420 πολύφονον κύνα Λέρνας
ὕδραν ἐξεπύρωσεν,
βέλεσί τ᾽ ἀμφέβαλ᾽ ‹ἰόν›,
τὸν τρισώματον οἷσιν ἔ-
κτα βοτῆρ᾽ Ἐρυθείας.

425 δρόμων τ᾽ ἄλλων ἀγάλματ᾽ εὐτυχῆ [ἀντ. γ]
διῆλθε τόν ‹τε› πολυδάκρυον
ἔπλευσ᾽ ἐς Ἅιδαν, πόνων τελευτάν,
ἵν᾽ ἐκπεραίνει τάλας
βίοτον οὐδ᾽ ἔβα πάλιν.
430 στέγαι δ᾽ ἔρημοι φίλων,
τὰν δ᾽ ἀνόστιμον τέκνων
Χάρωνος ἐπιμένει πλάτα
βίου κέλευθον ἄθεον ἄδι-
κον· ἐς δὲ σὰς χέρας βλέπει
435 δώματ᾽ οὐ παρόντος.
εἰ δ᾽ ἐγὼ σθένος ἥβων
δόρυ τ᾽ ἔπαλλον ἐν αἰχμᾶι
Καδμείων τε σύνηβοι,
τέκεσιν ἂν προπαρέσταν
440 ἀλκᾶι· νῦν δ᾽ ἀπολείπομαι
τᾶς εὐδαίμονος ἥβας.

***
Και στον στρατό τον καβαλάρη
των Αμαζόνων ήρθ᾽ ενάντια
γύρω στην πολυπόταμη Μαιώτιδα
410μέσ᾽ απ᾽ του Εύξεινου το κύμα
μαζεύοντας απ᾽ την Ελλάδα
συντροφιά φίλων, κυνηγούς
ολέθριους της ζώνης της κόρης
της πολεμικής, στολίδι
που ήταν των πέπλων της ολόχρυσο·
και πήρε η Ελλάδα τα ένδοξα
λάφυρ᾽ από το βάρβαρο κορίτσι
και στας Μυκήνας αυτός γύρισε.
Και την απειροκέφαλη,
420πολύφονη σκύλα της Λέρνας,
την ύδρα, την κατέκαψε
και περικάρφωσε με βέλη,
που το τρισώματο μ᾽ αυτά
θεριό της Ερυθείας εσκότωσε.

Και ταξιδιών άλλων επέρασε
χαρές ευτυχισμένες·
και στον πολύδακρην Άδη έπλευσε
για τέλος των κόπων του,
όπου ο κακόμοιρος τη ζωή
τέλειωσε δίχως να γυρίσει.
430Κι έρμο το σπίτ᾽ είναι από φίλους,
και το κουπί του Χάρου περιμένει
των παιδιώνε του το αγύριστο
ταξίδι της ζωής των τ᾽ άθεο κι άδικο·
κι απ᾽ τα δικά σου χέρια ελπίζει
το σπίτι, ω Ηρακλή, που λείπεις.
Κι αν ήμουν νιος εγώ στη δύναμη
και το δόρυ έπαλλα στη μάχη
και των Καδμείων οι νιοι μαζί μου,
θα βόηθαγα με βιά τα τέκνα σου·
440μα τώρα πια είμαι στερημένος
τα ευτυχισμένα μου τα νιάτα.

Η Αρχαία Ελληνική Τέχνη και η Ακτινοβολία της, Η τέχνη της αρχαϊκής εποχής

3.4.5. Κόρες του δεύτερου μισού του 6ου αιώνα π.Χ. από την Ακρόπολη της Αθήνας

Μετά τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. εξαπλώνεται στην Αθήνα η συνήθεια να αφιερώνουν στο ιερό της Αθηνάς στην Ακρόπολη αγάλματα κορών. Οι κόρες αυτές μπορεί να εικονίζουν θεότητες, συχνά όμως δεν παριστάνουν άλλο από όμορφα και κομψά νεαρά κορίτσια, που λαμπρύνουν με την παρουσία τους το ιερό, είναι δηλαδή ἀγάλματα, ευχάριστα δώρα για τη θεά. Κάποια από τα αγάλματα αυτά είναι έργα καλλιτεχνών από άλλες περιοχές της Ελλάδας, κυρίως από τα νησιά του Αιγαίου (τη Νάξο, τη Σάμο, τη Χίο). Δύο όμως από τις κόρες της Ακρόπολης, που χρονολογούνται στο τρίτο τέταρτο του 6ου αιώνα π.Χ. και φαίνεται να είναι έργα Αθηναίων γλυπτών, μας βοηθούν να διακρίνουμε τις διαφορετικές καλλιτεχνικές τάσεις που συνυπήρχαν στην Αττική.

 

Η πρώτη κόρη συγκολλήθηκε από δύο κομμάτια, που ο Άγγλος αρχαιολόγος Humphry Payne αναγνώρισε ότι συνανήκουν: το μεγαλύτερο, που περιλαμβάνει τον κορμό και το κεφάλι, κατέληξε στη Γαλλία, στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Lyon, ενώ το άλλο, που σώζει τα σκέλη ως τα γόνατα μαζί με τους γλουτούς καθώς και την αριστερή κνήμη, βρίσκεται στο Μουσείο της Ακρόπολης. Η κόρη, γνωστή ως κόρη της Lyon, χρονολογείται λίγο μετά τα μέσα του 6ου αιώνα (γύρω στο 540 π.Χ.) και είναι η παλαιότερη κόρη από την Αττική με τη χαρακτηριστική «ιωνική» ενδυμασία των κορών της ύστερης αρχαϊκής εποχής, που αποτελείται από έναν ποδήρη χιτώνα με μακριά μανίκια από λεπτό λινό ύφασμα και ένα μάλλινο ιμάτιο φορεμένο λοξά, όπως δείχνει η πορεία της παρυφής του επάνω στο στήθος· στο κεφάλι φοράει πόλο και στα αφτιά περίτεχνα σκουλαρίκια, ενώ κρατάει μπροστά στο στήθος με το δεξί χέρι ένα πουλί, πιθανόν περιστέρι. Τα ασυνήθιστα μακριά μαλλιά αποδίδονται ως επίπεδη κυματιστή μάζα επάνω στο κρανίο· στην πλάτη κατεβαίνουν χαμηλά διαρθρωμένα σε διακοσμητικούς βοστρύχους, ενώ μπροστά σχηματίζουν τρεις λεπτούς και μακριούς βοστρύχους δεξιά και αριστερά από το στήθος. Εντύπωση προκαλεί η ρωμαλέα σωματική διάπλαση της κόρης της Lyon, με τους φαρδείς ώμους, το μικρό στήθος και τους παχιούς βραχίονες. Ο καλλιτέχνης που κατασκεύασε το άγαλμα μοιάζει να χρησιμοποίησε τις αναλογίες του ανδρικού σώματος. Ο πόλος που η κόρη φοράει στο κεφάλι, σε συνδυασμό με το περιστέρι που κρατάει, οδηγούν στη σκέψη ότι το άγαλμα μπορεί να εικονίζει όχι μια οποιαδήποτε νεαρή γυναίκα, αλλά την Αφροδίτη. Ξέρουμε ότι η θεά λατρευόταν στη βόρεια και στη δυτική πλευρά της Ακρόπολης.

 

Η δεύτερη κόρη είναι περίπου 10 χρόνια νεότερη από την κόρη της Lyon (χρονολογείται γύρω στο 530 π.Χ.) και ανήκει σε διαφορετική καλλιτεχνική παράδοση, όπως δείχνουν οι αναλογίες της. Η νεαρή γυναίκα φοράει κατάσαρκα έναν μακρύ λινό χιτώνα με κοντά μανίκια, που οι λεπτές κυματιστές πτυχώσεις του διακρίνονται στο κάτω μέρος και στον δεξιό αγκώνα, και από πάνω έναν πέπλο, δηλαδή ένα μεγάλο ορθογώνιο μάλλινο ύφασμα που τυλίγεται γύρω από το σώμα και ζώνεται στη μέση, ενώ ένα τμήμα του στο επάνω μέρος, το ἀπόπτυγμα, αναδιπλώνεται και πέφτει μπροστά στο στήθος και πίσω στην πλάτη, φτάνοντας σχεδόν ως το ύψος της μέσης, επάνω από τη ζώνη. Η ενδυμασία αυτή εμφανίζεται σε αγγειογραφίες ήδη από το πρώτο μισό του 6ου αιώνα, και είναι συχνή στα γυναικεία αγάλματα της κλασικής εποχής (του 5ου και του 4ου αιώνα π.Χ.)· δεν τη συναντούμε όμως σε άλλη αρχαϊκή κόρη και σε αυτή την ιδιαιτερότητα οφείλεται η ονομασία Πεπλοφόρος κόρη. Τα μαλλιά πέφτουν σε κυματοειδείς βοστρύχους στην πλάτη, ενώ τρεις όμοιοι βόστρυχοι κατεβαίνουν μπροστά από κάθε ώμο, δεξιά και αριστερά από το στήθος. Στο επάνω μέρος του κεφαλιού υπάρχουν τρύπες για τη στερέωση ενός μεγάλου μετάλλινου διαδήματος. Τα αφτιά έχουν τρύπες, στις οποίες στερεώνονταν μετάλλινα σκουλαρίκια. Την κλειστή παλάμη του δεξιού χεριού τη διαπερνά μια τρύπα, μέσα από την οποία περνούσε ένα λεπτό μετάλλινο στέλεχος. Ο αριστερός πήχυς μαζί με το άκρο χέρι ήταν ένθετος από ξεχωριστό κομμάτι μαρμάρου και κρατούσε δίχως άλλο ένα αντικείμενο. Στα ενδύματα, στα μαλλιά και στα μάτια σώζονται ίχνη από τα ζωηρά χρώματα του αγάλματος. Είδαμε ότι η ενδυμασία είναι μοναδική για αρχαϊκή κόρη. Ασυνήθιστη είναι επίσης η οπή στο δεξί χέρι, στην οποία το πιθανότερο είναι ότι στερεωνόταν ένα βέλος, κάτι που μας δίνει τη δυνατότητα να συμπληρώσουμε στο ένθετο αριστερό χέρι ένα τόξο, όπως δείχνει ένα χάλκινο αγαλμάτιο της ίδιας εποχής στη Βοστόνη. Αν τα στοιχεία αυτά δεν απατούν, τότε η Πεπλοφόρος κόρη εικονίζει τη θεά Άρτεμη, που λατρευόταν και αυτή, όπως και η Αφροδίτη, στην Ακρόπολη της Αθήνας.

 

Η μόνη αρχαϊκή κόρη από την Ακρόπολη της οποίας γνωρίζουμε τον δημιουργό είναι η κόρη του Αντήνορα. Πρόκειται για μια ασυνήθιστα μεγάλη κόρη (το ύφος της είναι 2,15 m μαζί με την πλίνθο), η οποία, σύμφωνα με την επιγραφή στη βάση της, είναι αφιέρωμα του κεραμέα Νεάρχου και έργο του γλύπτη Αντήνορα, γιου του Ευμάρη. Το γλυπτό, παρά τις φθορές που έχει υποστεί η επιφάνειά του ειδικά στο στήθος και στο πρόσωπο, δείχνει να έχει δουλευτεί με προσοχή και επιδεξιότητα. Χαρακτηριστική είναι η διαφοροποίηση ανάμεσα στην απόδοση του λεπτού χιτώνα και του χοντρού μάλλινου ιματίου με τις έντονα ανάγλυφες πτυχές. Δεξιοτεχνικά έχουν αποδοθεί οι βόστρυχοι των μαλλιών, ενώ αξιοσημείωτα είναι τα πρόσθετα στοιχεία: τα ένθετα μετάλλινα σκουλαρίκια και τα κοσμήματα στο διάδημα, καθώς και τα ένθετα μάτια, τα οποία έδιναν περισσότερη ζωντάνια στο πρόσωπο. Ο δεξιός πήχυς ήταν ένθετος, όπως στις περισσότερες κόρες της Ακρόπολης, κάτι που δείχνει ότι η μορφή θα κρατούσε στο χέρι μια προσφορά για την Αθηνά. Χρονολογικά το έργο τοποθετείται γύρω στο 520 π.Χ.

 

Ο γλύπτης Αντήνωρ ήταν ασφαλώς διάσημος στην Αθήνα στο τελευταίο τέταρτο του 6ου αιώνα π.Χ., αφού μας είναι γνωστός ως δημιουργός του πρώτου χάλκινου συντάγματος των τυραννοκτόνων, που οι Αθηναίοι έστησαν στην Αγορά της πόλης τους λίγο μετά την εκδίωξη των Πεισιστρατιδών το 509 π.Χ. Οι δύο τυραννοκτόνοι, ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτων, είχαν δολοφονήσει το 514 π.Χ. τον γιο του Πεισιστράτου Ίππαρχο στη διάρκεια της πομπής των Παναθηναίων και είχαν θανατωθεί γι᾽ αυτό. Από τότε ο αδελφός του ο Ιππίας, που, όπως είδαμε, είχε στα χέρια του την εξουσία, έγινε ακόμη πιο καχύποπτος και τυραννικός, και αυτή η συμπεριφορά του επιτάχυνε την πτώση του. Μετά την επάνοδο των Αλκμεωνιδών και την εγκαθίδρυση δημοκρατικού πολιτεύματος στην Αθήνα με πρωτοβουλία του Κλεισθένη, οι τυραννοκτόνοι θεωρήθηκαν ήρωες και πρωτεργάτες της ανατροπής των Πεισιστρατιδών· οι Αθηναίοι τούς μακάριζαν, τραγουδώντας το κατόρθωμά τους στα συμπόσια, και τα αγάλματά τους στην Αγορά, που τους έδειχναν με τα σπαθιά στα χέρια, ήταν το σπουδαιότερο μνημείο της αθηναϊκής δημοκρατίας. Τα αγάλματα αυτά τα πήραν ως λάφυρα οι Πέρσες, όταν κατέλαβαν την Αθήνα το 480 π.Χ., και τα επέστρεψε ο Μέγας Αλέξανδρος (ή, σύμφωνα με μιαν άλλη εκδοχή, ο Σέλευκος), όταν κατέλαβε το ανάκτορο της Περσέπολης, όπου τα είχε μεταφέρει ο Ξέρξης. Μετά την αποχώρηση των Περσών οι Αθηναίοι κατασκεύασαν, όπως θα δούμε, ένα νέο σύνταγμα των τυραννοκτόνων.

 

Στον Αντήνορα έχουν επίσης αποδοθεί με αρκετή πιθανότητα και τα γλυπτά του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς, του οποίου την κατασκευή είχαν αναλάβει οι Αλκμεωνίδες. Η σύγκριση της κόρης του Αντήνορα από την Ακρόπολη με τις κόρες του ανατολικού αετώματος του ναού του Απόλλωνα, δείχνει ότι παρά τη χρονική τους διαφορά (οι κόρες από τους Δελφούς είναι 10 περίπου χρόνια νεότερες), έχουν αρκετά κοινά στοιχεία, ιδιαίτερα στον τρόπο απόδοσης των πτυχών του ιματίου.
 

Πώς εξελίχθηκε η υστεροαρχαϊκή γλυπτική στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. μας το δείχνει μια από τις οψιμότερες κόρες που βρέθηκαν στην Ακρόπολη της Αθήνας και που ξεχωρίζει για το όμορφο νεανικό της πρόσωπο με το γοητευτικά σεμνό χαμόγελο και τα δεξιοτεχνικά δουλεμένα ρούχα της. Οι αναλογίες του σώματος είναι εκείνες ενός λεπτοκαμωμένου νεαρού κοριτσιού. Η σχετικά καλή διατήρηση του έργου μάς επιτρέπει να εκτιμήσουμε την ποιότητα της εργασίας. Σε αντίθεση με τα παλαιότερα έργα, είναι φανερή εδώ η προσπάθεια του καλλιτέχνη να δώσει στον θεατή την εντύπωση ότι η μορφή πάλλεται από ζωή.

 

Η τελευταία χρονολογικά από τις κόρες της Ακρόπολης ονομάζεται κόρη του Ευθυδίκου από το όνομα του αναθέτη που είναι χαραγμένο στο κιονόκρανο του μικρού κίονα, ο οποίος χρησίμευε ως βάση της. Η κόρη αυτή χρονολογείται λίγο πριν την καταστροφή της Αθήνας από τον στρατό του Ξέρξη το 480 π.Χ. και έχει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από τις προηγούμενες. Παρόλο που το εικονογραφικό σχήμα παραμένει το ίδιο, εικονίζεται δηλαδή μια όρθια νεαρή γυναίκα σε μετωπική στάση, ντυμένη με χιτώνα και λοξό ιμάτιο, η οποία κρατούσε μια προσφορά για τη θεά στο προτεταμένο ένθετο δεξί της χέρι, τα χαρακτηριστικά του προσώπου και η σχέση του σώματος με το ένδυμα έχουν αλλάξει εντελώς. Αντί για τη χαριτωμένη έκφραση με το ανεπαίσθητο μειδίαμα των παλαιότερων κορών, που οφείλεται στην ελαφρή σύσπαση των μυών των παρειών, βλέπουμε ένα πρόσωπο αυστηρά δομημένο, με έντονη πλαστικότητα, από το οποίο αποκομίζουμε την αίσθηση μιας απόμακρης σοβαρότητας.

 

Τα ενδύματα πάλι, παρά την προσεκτική απόδοση των πτυχών, δεν έχουν αυτόνομο όγκο, αλλά κολλούν σαν μια δεύτερη επιδερμίδα επάνω στο σώμα, τονίζοντας την ανατομία του νεαρού κοριτσιού. Είναι σαφές ότι εδώ εμφανίζεται μια διαφορετική αντίληψη για την απεικόνιση του ανθρώπινου σώματος, στην οποία η δεξιοτεχνία του γλύπτη υποτάσσεται στη μελέτη της ανατομίας και της κίνησης. Η αντίληψη αυτή είναι, όπως θα δούμε, συνέπεια πρωτοποριακών αναζητήσεων, οι οποίες ανοίγουν μια καινούργια εποχή για την ελληνική τέχνη, που την ονομάζουμε κλασική.

Πίστεψε σε εσένα - Δεν είσαι οι σκέψεις σου

Ο Sergi Torres είπε: Δεν είσαι αυτό που πιστεύει ο εγκέφαλός σου. Αν δεν αγαπώ κάποιον, οφείλεται στις ιδέες μου. Και αυτές οι ιδέες με εμποδίζουν να είμαι απόλυτα ευτυχισμένος. Ο Sergi μου δίδαξε ότι είμαστε ένα σκυλάκι που κυνηγάει την ουρίτσα του. Οι σκέψεις μας είναι η ουρίτσα μας κι εμείς την κυνηγάμε.

Πώς λειτουργεί το μυαλό μας

Περνάμε μεγάλο μέρος της ζωής μας ψάχνοντας έξω ό,τι κρύβεται μέσα μας. Περνάμε μεγάλο μέρος της ζωής μας κατηγορώντας τους άλλους για αυτό που μας συμβαίνει. Περνάμε μεγάλο μέρος της ζωής μας μαλώνοντας, κρίνοντας ή κατακρίνοντας.

'Έχουμε συνεχώς άποψη για τον εαυτό μας και για όσους μας περιβάλλουν. Το μυαλό μας βάζει ταμπέλες σε όλα. Του αρέσει να κατηγοριοποιεί πράγματα και εμπειρίες. Απόψεις, κατηγορίες, ταμπέλες. Αν δούμε το Α, τότε θα συμβεί το Β. Το μυαλό μας ταξιδεύει συνεχώς από το παρελθόν στο μέλλον. Αν δω αυτό, σημαίνει εκείνο. Αν κάνω αυτό, θα μου συμβεί εκείνο. Αποστολή του μυαλού μας είναι η προστασία μας. Γι' αυτό του αρέσει να απορροφά πληροφορίες και να τις κατηγοριοποιεί. Αυτοματοποιεί τη πληροφορία που δεχόμαστε για να αυξήσει την ταχύτητα αντίδρασης. Είμαστε ικανοί να αντιδράσουμε σε κλάσματα δευτερολέπτου.

Χάρη σε αυτό έχουμε αντανακλαστικά και μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα ταυτόχρονα χωρίς να δίνουμε σημασία. Είμαστε ικανοί να οδηγούμε, να ακούμε μουσική, να συζητάμε ή απλώς να σκεφτόμαστε άλλα πράγματα, και όλα αυτά ταυτόχρονα. Όλα αυτά χάρη στο γεγονός ότι το μυαλό μας υποσυνείδητα αυτοματοποιεί την οδήγηση.

Το μυαλό βασίζεται στην αποκτηθείσα εμπειρία

Το μυαλό βασίζεται σε εμπειρία που έχουμε ήδη αποκτήσει και, με τη βοήθειά της, προχωρά στο μέλλον, για να σε προειδοποιήσει για ό,τι πρόκειται να συμβεί με βάση όσα σου έχουν συμβεί ήδη μέχρι αυτή τη στιγμή. Έχει ασύλληπτες δυνατότητες, είναι η πιο ισχυρή μηχανή που μπορείς να φανταστείς, είναι το GPS της ζωής μας. Βέβαια, το μυαλό μας υποσυνείδητα δε σκέφτεται λογικά, δεν ξεχωρίζει το πραγματικό από το μη πραγματικό. Είναι ένας σκληρός δίσκος που συγκεντρώνει εμπειρίες και αυτοματοποιεί απαντήσεις. Τίποτα περισσότερο.

Από την επανάληψη στην πεποίθηση

Αυτό ναι, διαθέτει μεγάφωνα και εντυπωσιακούς ενισχυτές. Μιλάει συνέχεια, καθαρά και δυνατά, και ακούγεται τόσο πειστικό που, παρότι ξέρεις πως πρόκειται μόνο για μια καταγραφή των εμπειριών σου, τις περισσότερες φορές πιστεύεις ό,τι σου λέει. Μπορείς να το δοκιμάσεις όποτε θέλεις. Αν επαναλάβεις κάθε μέρα εκατό φορές: ''Είμαι ικανός/η να καταφέρω ό,τι θελήσω'', τελικά θα το πιστέψεις και θα νιώσεις ικανός να πετύχεις ό,τι βάλεις στο νου σου. Γι' αυτό και όσο πιο πολύ επικρίνει κάποιος τον εαυτό του, τόσο περισσότερο πιστεύει πως αυτά που λέει ισχύουν. Έχεις αιφνιδιάσει ποτέ τον εαυτό σου λέγοντας ''μα κοίτα τι χαζός που είμαι''; Γι' αυτό και είναι σημαντικό να ακούσεις πώς μιλάς στον εαυτό σου και να αλλάξεις τα υποτιμητικά λόγια με πιο τρυφερά. Γιατί όσο περισσότερο επαναλαμβάνεις κάτι, τόσο περισσότερο το πιστεύεις.

Το σύστημα των πεποιθήσεών μας

Έτσι μάθαμε ακούγοντας τα ίδια πράγματα πολλές φορές για χρόνια. Και έτσι ακριβώς δημιουργηθήκε το σύστημα των πεποιθήσεών σου. Ό,τι σκέφτεσαι για τον εαυτό σου δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτά που είδες και άκουσες στη ζωή σου. Η πρώτη άποψη που σχηματίζουμε για τον εαυτό μας βασίζεται σε ό,τι έχουμε ακούσει στην παιδική μας ηλικία. Ενισχύεται από τις εμπειρίες που ζήσαμε με τα χρόνια, οι οποίες, όμως, ορίζονται πάντα από την αρχική πληροφορία. Κινούμαστε με αυτόματο πιλότο, ακολουθώντας κληρονομημένα μοτίβα με τρόπο αυτόματο, χωρίς καν να τα αμφισβητούμε.

Δεν είσαι αυτό που σκέφτεσαι. Πιστεύεις αυτά που σου λένε οι πεποιθήσεις σου. Ζεις, σκέφτεσαι, νιώθεις και δρας σύμφωνα με τον προγραμματισμό που κληρονόμησες. Είσαι, όμως, πολύ περισσότερα από ένα πρόγραμμα του μυαλού.

Μοτίβα συμπεριφορών και πεποιθήσεων

Όμως, όσο πιάνεσαι από τις πεποιθήσεις σου και δεν ανοίγεις το μυαλό σου, δεν θα μπορέσεις να βγεις από εκεί. Ασυνείδητα, το μυαλό μας εκφράζει συνεχώς την άποψη για ό,τι βλέπουμε και ακούμε. Μας φέρνει σε μια συναισθηματική κατάσταση, και το συναίσθημα αυτό μας κάνει να αντιδρούμε με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Και μέσω των πράξεών μας, έχουμε το ένα ή το άλλο αποτέλεσμα.

Τα μοτίβα συμπεριφοράς κληροδοτούνται από τους γονείς στα παιδιά, από γενιά σε γενιά, χωρίς πολλές φορές να το συνειδητοποιούν οι άνθρωποι. Μόνο ένα μικρό μέρος τους μεταδίδεται γενετικά, ένα ποσοστό της τάξης του 2%. Τα υπόλοιπα τα μαθαίνουμε από παιδιά με αυτά που βλέπουμε, ακούμε και βιώνουμε. Γι' αυτό, είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσεις ότι δεν είσαι αυτό που είδες ή άκουσες. Έχεις την ικανότητα να επιλέξεις ποιος θέλεις να είσαι, ποια συμπεριφορά να φύγει, ποια να αποκτήσεις και ποια μοτίβα σκέψης να απορρίψεις.

Μη θυματοποιείσαι

Η αγάπη, ο φόβος, η γενναιοδωρία, ο εγωισμός, η εμπιστοσύνη, η αισιοδοξία, η απαισιοδοξία, όλα είναι συμπεριφορές που μπορούμε να επιλέξουμε ή να απορρίψουμε. Μερικές φορές, οι άνθρωποι νιώθουν παγιδευμένοι σε μια ιστορία, θεωρώντας πως είναι θύματα ανίκανα να κάνουν οτιδήποτε, και δεν συνειδητοποιούν πως μπορούν να την αλλάξουν. Δεν έχουν επίγνωση ότι μόνο αυτοί έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τη συγκεκριμένη ιστορία, αλλάζοντας τον τρόπο σκέψης τους.

Είσαι ο μόνος που έχει τη δύναμη να επιλέξει τη συμπεριφορά του, την άποψή του, τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα. Και αυτό, αναπόφευκτα, θα καθορίσει τις πράξεις σου, τα αποτελέσματα και, οπωσδήποτε, την ιστορία σου. Η ιστορία της ζωής σου δεν έχει γραφτεί. Εσύ είσαι ο συγγραφέας. Και δεν έχει σημασία τι έχεις ζήσει.

Το παρελόν σου δε σε καθορίζει! Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι από εδώ και μπρος, μπορείς να ξαναγράψεις το μέλλον σου.

Γι' αυτό και είναι απαραίτητο  να απομακρύνεσαι από την άποψη του μυαλού σου, από τις σκέψεις σου. Το μυαλό σου είναι ένα από τα πιο ισχυρά εργαλεία που διαθέτεις, αλλά το μυαλό σου δεν μπορεί ποτέ να είναι κάτι παραπάνω από εσένα. Είναι ένα κομμάτι του εαυτού σου, και ένα κομμάτι δεν μπορεί ποτέ να είναι το σύνολο. Αν δημιουργήθηκε για εσένα, δεν μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από εσένα, όσο θόρυβο κι αν κάνει.

Ο τρόπος που λειτουργεί το μυαλό

Εσύ είσαι ανώτερος, και, για τον λόγο αυτό, μπορείς να αλλάξεις την άποψή που έχεις για εσένα. Εσύ είσαι αυτός που αποφασίζει. Μόνο που εσύ θέλεις να επιτρέψεις στους άλλους να καθορίζουν την άποψή σου. Το μυαλό μας κάνει συνεχώς γενικεύσεις. Είναι ζήτημα εξοικονόμησης ενέργειας, όχι ανικανότητας. Γιατί στη φύση όλα λειτουργούν επιδιώκοντας τη μεγαλύτερη εξοικονόμηση ενέργειας, δηλαδή, τη λιγότερη δυνατή κατασπατάλησή της. Γι' αυτό, το μυαλό σας γενικεύει και αυτοματοποιεί αντιδράσεις. Για να μας προστατεύσει με τη λιγότερη δυνατή κατανάλωση ενέργειας. Γι αυτό χαράσσει δρόμους, συνδυάζοντας κίνητρα και αντιδράσεις. Αν δεις τον ουρανό συννεφιασμένο, παίρνεις ομπρέλα γιατί θα βρέξει. Στην πραγματικότητα, το μυαλό σου δεν ξέρει ότι θα βρέξει. Σε προδιαθέτει, όμως, και σε κάνει να νιώσεις ότι θα βρέξει.

Πώς διαμορφώνονται οι απόψεις

Αν είχες μια κακή εμπειρία με έναν έμπορο, ή αν άκουσες, στην παιδική σου ηλικία, ότι το εμπόριο είναι κάτι κακό, γιατί θα προσπαθήσουν να σε εξαπατήσουν, είναι προκαθορισμένο ότι θα νιώθεις άβολα κάθε φορά που κάποιος θα προσπαθεί να σου πουλήσει κάτι, ή όταν θα πρέπει να πουλήσεις κάτι ο ίδιος. Ενώ, στην πραγματικότητα, πρόκειται μόνο για πεποιθήσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με την άποψη που έχουμε για τους άλλους. Η άποψή μας είναι μόνο μια άποψη που δημιουργήθηκε αυτόματα με βάση τις σκέψεις που κατοικούν στο μυαλό μας.

Αντιλαμβανόμαστε τους άλλους σύμφωνα με τις εμπειρίες μας. Ταυτίζουμε ιδέες, ερμηνεύουμε αυτό που βλέπουμε και το πιστεύουμε σα να είναι αληθινό. Ενώ, στην πραγματικότητα, αυτό που νιώθουμε έχει δημιουργηθεί με βάση τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις μας. Γι' αυτόν τον λόγο, όταν νιώθεις πληγωμένος από κάποιον, δεν είναι ο άνθρωπος αυτός που σου κάνει κακό, αλλά η άποψη του μυαλού σου ή η ερμηνεία σου για το συγκεκριμένο πρόσωπο. Είναι το φίλτρο των σκέψεών σου που προκαλεί αυτό το συναίσθημα. Γιατί δυο άνθρωποι αντιδρούν διαφορετικά στην ίδια κατάσταση; Γιατί ο καθένας της βλέπει διαφορετικά. Και, ανάλογα με το πώς αντιλαμβάνονται αυτό που βλέπουν, θα νιώσουν κάτι και θα δράσουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Η αντίληψή μας για την πραγματικότητα

Κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα σύμφωνα με την οπτική του και κανείς άλλος δεν μπορεί να ξέρει τι ακριβώς ζει και νιώθει. Για κάθε άνθρωπο, αυτό που αντιλαμβάνεται είναι σωστό, γιατί έτσι νιώθει με βάση αυτό που σκέφτεται, αυτό που έχει ζήσει και έχει δεχτεί.

Για τον λόγο αυτό, υπάρχουν τόσες πραγματικότητες όσοι και άνθρωποι. Κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα από τη δική του οπτική. Κάθε άνθρωπος που συναντάμε δίνει τη δική του μεγάλη μάχη. Κάθε άνθρωπος που συναντάμε προσπαθεί να είναι ευτυχισμένος, να προχωράει μπροστά, να μαθαίνει, να αναπτύσσεται. Για τον λόγο αυτό, αφού κανείς δεν μπορεί να μάθει τι υπάρχει μέσα σε κάποιον άλλο, ποιος/α είμαι εγώ που θα κρίνω τους άλλους; Ποιος είμαι εγώ που θα τους κατακρίνω; Ποιος είμαι εγώ που θα μαντέψω τι συμβαίνει μέσα στους άλλους; Μήπως είμαι μέσα στο μυαλό τους και μπορώ να νιώσω ό,τι ακριβώς νιώθουν τα άτομα αυτά; Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κρίνει κανέναν, γιατί κανείς δεν μπορεί να βρεθεί μέσα στον άλλον άνθρωπο.

Όπως λέει και ο Bruce Lipton που είναι γνωστός για τη βιολογία της σκέψης: Όταν κατανοήσουμε ότι ο τρόπος σκέψης και οι ατομικές αντιλήψεις είναι στην πραγματικότητα πεποιθήσεις που έχουμε αποκτήσει και καθορίζουν όχι μόνο τη βιολογία μας αλλά και τον κόσμο στον οποίο ζούμε, θα διαμορφώσουμε μια προσωπική οπτική που θα αλλάξει τον κόσμο.

Όταν το σύστημα πεποιθήσεών σου βασίζεται σε μια λανθασμένη βάση, επηρεάζονται όλα. Όταν αλλάζεις αυτήν τη βάση, όταν αλλάζεις την οπτική σου, αλλάζουν όλα, τίποτα δεν είναι πια ίδιο.

Τα επιβλητικά Μυθολογικά Πλάσματα της Παγκόσμιας Λαογραφίας

Ο Κόσμος μας είναι γεμάτος από ιστορίες σχετικά με Μυθολογικά Πλάσματα, θρυλικά τέρατα και υπερφυσικά Θεϊκά Όντα. Για χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι παντού στον κόσμο – μερικές φορές εμπνεόμενοι από πραγματικά ζώα ή ακόμα και απολιθώματα – έχουν “ζωντανέψει” μυθικά όντα σε ιστορίες, τραγούδια αλλά και έργα τέχνης.

Σήμερα αυτά τα Μυθολογικά Πλάσματα εξακολουθούν να ενθουσιάζουν, να τρομάζουν και να μας εμπνέουν. Βέβαια οι καταβολές αυτών των πλασμάτων διαφέρουν και αρκετές φορές εγείρουν αντιπαραθέσεις, ενώ διαθέτουν σημαντικό ρόλο στην ανθρώπινη κοινωνία, διεγείροντας την φαντασία και την επιθυμία της ανθρώπινης φύσης να βιώσει κάτι παραπάνω από τον φυσικό κόσμο όπως τον γνωρίζουμε. Άραγε υπήρξαν ποτέ με φυσική μορφή σε κάποιες άλλες χωροχρονικές διαστάσεις, επιτρέποντας σε κάποιους ανθρώπους να έρθουν σε επαφή μαζί τους ή προήλθαν κατευθείαν από την φαντασία του ανθρώπινου νου; ας δούμε μερικά από αυτά τα επιβλητικά Μυθολογικά Πλάσματα:

Πλάσματα της Παγκόσμιας Λαογραφίας

Η Ελληνική Μυθολογία σαφώς και δεν είναι η μοναδική στην οποία μπορούμε να ανακαλύψουμε τέτοια πλάσματα υπερβατικής Φύσης, αφού παντού στον κόσμο στις Λαογραφίες των Πολιτισμών υπάρχουν τέτοιες οντότητες που προκαλούν Δέος και έχουν εμπνεύσει μερικές από τις πιο επιβλητικές αλληγορικές ιστορίες.

Το Θρυλικό Κράκεν

Σύμφωνα με την Σκανδιναβική Μυθολογία, το Κράκεν είναι ένα γιγάντιο θαλάσσιο πλάσμα που επιτίθεται στα πλοία και είναι τόσο τεράστιο που κάποιος θα μπορούσε εύκολα να μπερδέψει το σώμα του με ένα νησί. To Κράκεν πρωτοεμφανίζεται στον Ισλανδικό Θρύλο του 13ου Αιώνα Örvar-Oddr, που περιλαμβάνει δύο θαλάσσια πλάσματα, τον Hafgufa (που είναι η πρώτη αναφορά στο Κράκεν) και το Lyngbakr. Η ύπαρξη του Κράκεν αναγράφεται ακόμα και σε επιστημονικά κείμενα όπως το Systema Naturae, που είναι μία ταξινόμηση και αναγνώριση των ζωντανών οργανισμών από τον Σουηδό Βοτανολόγο και Ζωολόγο Carolus Linnaeus, που αναγνώρισε το Κράκεν ως Κεφαλόποδο, προσδίδοντάς του την ονομασία Microcosmus marinus. Αρκετοί Ιστορικοί πιστεύουν όμως πως το περίφημο Κράκεν προήλθε από τις εμφανίσεις του Γιγάντιου καλαμαριού που φτάνει και τα 18 μέτρα σε μήκος.

Grendel, το Πλάσμα του Hroogar

Το Beowulf είναι ένα Αγγλικό Ηρωικό ποίημα που τοποθετείται στην Σκανδιναβία και θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα έργα της ΑγγλοΣαξονικής Λογοτεχνίας. Το Beowulf χρονολογείται μεταξύ του 8ου και του 11ου Αιώνα και εξιστορεί τις περιπέτεις του Beowulf, ενός μεγάλου ήρωα που καλείται να βοηθήσει τον Βασιλιά Hroogar, επιχειρώντας να κατατροπώσει ένα πλάσμα που ήταν γνωστό με το όνομα Grendel. Το Grendel τρομοκρατούσε τους υπήκοους αλλά και τους Ευγενείς, απειλώντας να καταστρέψει ολόκληρο το Βασίλειο του Hroogar. Η Αρχαιολογική έρευνα που πραγματοποιήθηκε, επιβεβαίωσε πως το Βασίλειο του Hroogar όντως υπήρχε στην αρχαιότερη πόλη Lejre που βρισκόταν 23 μίλια βόρεια της σύγχρονης Κοπενγάχης. Κανείς δεν γνωρίζει φυσικά αν το Grendel όντως υπήρξε σε μία σαφώς λιγότερο θρυλική μορφή, όμως ίσως η αλληγορία του πλάσματος να αναφέρεται σε ένα δαιμόνιο πνεύμα που ήταν υπεύθυνο για τις ασθένειες και τον θάνατο που θέριζε τις εποχές εκείνες.

Το Μυθολογικό Kappa

Στην Αρχαία Ιαπωνική Λαογραφία τα Kappa αναφέρονται ως Δαίμονες του νερού που κατοικούν σε ποτάμια και λίμνες, νουθετώντας άτακτα μικρά παιδιά. Τα Kappa, που είναι μία λέξη που σημαίνει “παιδί του ποταμού” απεικονίζονται συνήθως με το σώμα μίας χελώνας με ράμφος και ένα κενό στο κεφάλι που είναι γεμάτο με νερό. Πρόκειται για ένα από τους πιο γνωστούς Λαογραφικούς θρύλους της Ιαπωνίας, και αρκετοί είναι αυτοί που πιστεύουν πως το Μυθολογικό πλάσμα είναι πραγματικό. Για την ακρίβεια, υπάρχουν σημάδια κοντά σε μερικές λίμνες της Ιαπωνίας που προειδοποιούν τους επισκέπτες για την ύπαρξη αυτών των πλασμάτων. Όμως οι περισσότεροι θεωρούν πως ο Θρύλος των Kappa συνδέεται με τις εμφανίσεις της Ιαπωνικής γιγάντιας Σαλαμάνδρας ή “hanzaki”, που είναι γνωστό πως είναι επιθετική και αρπάζει την λεία της με τα δυνατά της σαγόνια.

Cipactli, Ο “Δημιουργός” των Αζτέκων

Οι Αζτέκοι του Μεξικό πίστευαν πως η Γη δημιουργήθηκε από την καταστροφή ενός γιγάντιου Θαλάσσιου Δαίμονα που δημιουργήθηκε από τους Θεούς και ήταν γνωστός ως Cipatli. Το πλάσμα αυτό περιγράφεται με αρκετούς τρόπους : ως ένας κροκόδειλος με χαρακτηριστικά ψαριού, ως θαλάσσιος δαίμονας ή πλάσμα. Ανεξάρτητα από την περιγραφή όμως, οι Αζτέκοι θεώρησαν πως αυτό το ερμαφρόδιτο πλάσμα ήταν η πηγή ολόκληρου του κόσμου. Η όρεξή του ήταν τεράστια και κάθε μεριά του πλάσματος διέθετε και ένα στόμα. Καθώς οι θεοί ξεκίνησαν την διαδικασία της Δημιουργίας ανακάλυψαν πως οι όποιες δημιουργίες τους θα πέσουν στο χάος και θα φαγωθούν από τον Δαίμονα, οπότε αποφάσισαν να τον εξοντώσουν.

Τα Μυθολογικά Πλάσματα της Αρχαίας Ελλάδας

Όπως είναι φυσικό δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για Μυθολογικά Πλάσματα δίχως να αναφερθούμε στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία, στην οποία παρουσιάστηκαν μερικές από τις πιο ισχυρές Μυθολογικές οντότητες. Τα πλάσματα αυτά κινούνται στη σφαίρα του “Ασυνείδητου “και του εξωπραγματικού που όμως συναντιέται κάποτε με τον πραγματικό ή πιο σωστά με τον αληθοφανή κόσμο, στην οριακή περιοχή όπου δρουν οι μεγάλοι ήρωες και ζουν οι θεοί της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Τα Μυθολογικά Πλάσματα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας είναι πάρα πολλά, όπως ο Κένταυρος , ο Τρίτων, η Μέδουσα κ.α, οπότε ας ρίξουμε μία ματιά στα βασικότερα:

Μινώταυρος

Ο Μινώταυρος γεννήθηκε όταν ο Ποσειδώνας αποφάσισε να εκδικηθεί τον Μίνωα για την ασέβειά του να μην του θυσιάσει έναν όμορφο λευκό ταύρο. Ο θεός έκανε τη σύζυγο του Μίνωα Πασιφάη να συνερευθεί με τον ταύρο αυτόν κι έτσι γεννήθηκε αυτό το τρομερό παιδί, ένας άνθρωπος με κεφάλι ταύρου. Ο Μινώταυρος πέρασε ολόκληρη τη ζωή του έγκλειστος στο Λαβύρινθο που του έκτισε ο Μίνωας, καταβροχθίζοντας ετησίως 7 νέους και 7 νέες από την Αθήνα, μέχρι που τον εξολόθρευσε ο Θησέας.

Τυφώνας

Ο Τυφώνας ήταν το τελευταίο παιδί που γέννησε η Γαία με τον Τάρταρο και θεωρείται το ισχυρότερο από όλα τα τέρατα της ελληνικής μυθολογίας. Είχε το πάνω μέρος ανθρώπου, διέθετε φτερά και το κάτω μέρος του αποτελούσαν εκατό ελισσόμενα φίδια. Όταν άρχισε να καταστρέφει πόλεις, να εκσφενδονίζει βουνά και να φοβερίζει ακόμη και τους ίδιους του Ολύμπιους θεούς, ο Δίας τον αντιμετώπισε ρίχνοντάς του 100 κεραυνούς και παγιδεύοντάς τον κάτω από την Αίτνα. Πριν πεθάνει ο Τυφώνας με τη σύντροφό του την Έχιδνα φρόντισαν να γεμίσουν τον κόσμο με ένα σωρό άλλα τέρατα, όπως την Σφίγγα, τη Χίμαιρα, τη Λερναία Ύδρα και τον Κέρβερο.

Λερναία Ύδρα

Η Λερναία Ύδρα ήταν κόρη του Τυφώνα και της Έχιδνας, ένα φρικτό υδρόβιο τέρας με χαρακτηριστικά ερπετού και πολλά κεφάλια – φίδια. Μάλιστα όταν κανείς έκοβε ένα, στη θέση του φύτρωναν δύο άλλα. Ζούσε στην Λέρνα της Αργολίδας και περνούσε τον καιρό της βασανίζοντας τον κόσμο και φυλάγοντας μια πύλη προς τον Κάτω Κόσμο, μέχρι που την εξόντωσε ο Ηρακλής σταλμένος από τον Ευρυσθέα.

Ο Μεγαλειώδης Γρύπας

Ο Γρύπας είναι ίσως το πιο θρυλικό πλάσμα της Λογραφίας, και έχει το κεφάλι και τα φτερά ενός Αετού, σε συνδυασμό με το σώμα και την ουρά ενός Λιονταριού. Και αφού ο Αετός θεωρείται ο Βασιλιάς των πτηνών και το Λιοντάρι ο βασιλιάς των Ζώων, ο Γρύπας θεωρήθηκε το πιο δυνατό και μεγαλειώδες Μυθολογικό πλάσμα. Κατά την διάρκεια της Περσικής Αυτοκρατορίας ο Γρύπας αντιμετωπίσθηκε ως ο προστάτης από το Κακό, την Μαγεία και την Συκοφαντία. Οι Γρύπες εμφανίζονται στην Μυθολογία της Αρχαίας Ελλάδας, όπου μπορούμε να τους δούμε στις εκφράσεις της τέχνης της εποχής, ενώ υπάρχουν ενδείξεις εμφάνισής του στην Αρχαία Περσία και την Αίγυπτο. Στην Κρήτη οι Αρχαιολόγοι αποκάλυψαν εικόνες από Γρύπες στο Μινωικό Ανάκτορο της Κνωσσού, και είναι εικόνες που χρονολογούνται στον 15ο Αιώνα Π.Χ.

Για να δεις που θέλεις να φτάσεις, πρέπει πρώτα να δεις που στέκεσαι

Όλα στη ζωή είναι επιλογή. Μόνο δύο πράγματα υπάρχουν για τα οποία δεν έχουμε επιλογή και δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε όσο κι αν προσπαθήσουμε. Το πρώτο είναι ότι πρέπει να πεθάνουμε. Ο θάνατος είναι κάτι βέβαιο. Το δεύτερο για το οποίο δεν έχουμε επιλογή είναι ότι μέχρι να πεθάνουμε πρέπει να ζήσουμε. Πέρα από αυτά, οτιδήποτε άλλο θεωρείτε ότι πρέπει ή είστε αναγκασμένοι να κάνετε στη ζωή είναι επιλογή.

Ό,τι κάνουμε το επιλέγουμε. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το γεγονός ότι θα πεθάνουμε ή ότι μέχρι τότε πρέπει να ζήσουμε. Αλλά όλα τα άλλα αποτελούν επιλογές και μπορούμε να τα αλλάξουμε. Εξετάστε όλες τις πτυχές της ζωής σας και συνειδητοποιήστε πως ό,τι κάνετε το κάνετε επειδή το επιλέγετε, όχι επειδή είστε αναγκασμένοι. Θυμηθείτε ότι τα μόνα δύο πράγματα για τα οποία δεν έχετε καμία επιλογή είναι ότι θα πεθάνετε και ότι μέχρι τότε πρέπει αναγκαστικά να ζήσετε. Τελεία και παύλα!

Σκεφτείτε πού βρίσκεστε στη ζωή αυτή τη στιγμή: Βρίσκεστε ακριβώς εκεί που θέλετε. Συνειδητά ή ασυνείδητα, έχετε κάνει μια επιλογή. Αν θέλετε να φτάσετε κάπου, πρέπει πρώτα να κατανοήσετε πού βρίσκεστε. Πολλοί λένε ψέματα στον εαυτό τους για το πού βρίσκονται και αντιμετωπίζουν την κατάσταση της ζωής τους με άρνηση. Αλλά για να καταφέρετε να προχωρήσετε, είναι απαραίτητο να αναγνωρίσετε πού βρίσκεστε.

Η ζωή σας εξελίσσεται όπως θα θέλατε;

Βρίσκεστε εκεί που θα θέλατε;

Έχετε όσα θα θέλατε;

Αν η απάντηση σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω ερωτήσεις είναι «όχι», τότε σκεφτείτε τι όφελος αποκομίζετε από αυτό.

Τι ικανοποίηση αντλείτε από το να αρνείστε τον εαυτό σας, από το να είστε δυστυχισμένοι, από το να αισθάνεστε αμήχανα και πως δεν ανήκετε πουθενά;

Τι ικανοποίηση αντλείτε όταν σκέφτεστε με όρους έλλειψης και περιορισμού;

Είναι σημαντικό να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας πως ό,τι κάνετε στη ζωή, θετικό ή αρνητικό, συνδέεται με κάποια ανταμοιβή ή κάποιο όφελος. Σκεφτείτε, λοιπόν, ποια μπορεί να είναι η δική σας ανταμοιβή.

Το πρώτο βήμα για να αλλάξετε οτιδήποτε είναι η παρατήρηση. Όταν παρατηρείτε, κάνετε το πρώτο βήμα προς την ελευθερία. Και καθώς παρατηρείτε, θα αρχίσετε να διακρίνετε τα μοτίβα της σκέψης σας.

Προτού προχωρήσετε, πρέπει να παραδεχτείτε την αλήθεια για το πού βρίσκεστε. Αν υποφέρετε, παραδεχτείτε το. Αν κάτι δεν πηγαίνει καλά, παραδεχτείτε το. Αυτή είναι η βασική αρχή των Ανώνυμων Αλκοολικών. Πρέπει πρώτα να παραδεχτεί κανείς ότι είναι αλκοολικός για να αρχίσει να αναρρώνει. Δείτε, λοιπόν, πού βρίσκεστε αυτή τη στιγμή και ύστερα αποφασίστε πού θέλετε να φτάσετε. Ανοίξτε το μυαλό σας σε νέες δυνατότητες.

Η σιωπή είναι η καλύτερη απάντηση

Λόγια. Ο τρόπος να εκφράζεις τις ανάγκες σου, τα συναισθήματά σου, τα θέλω σου. Λέξεις που κλωτσάς στον αέρα για να σπάσεις την ησυχία της σιωπής. Σε προστατεύουν απ’ την αμηχανία, σε βγάζουν από τη δύσκολη θέση και συχνά σε βάζουν σε άλλη.

«Τι κάνεις;», «Πώς σε λένε;», «Πώς είσαι;», «Θα βρέξει», «Μην αργήσεις», «Έρχομαι», «Όλα καλά», «Όλα κατά διαόλου», «Πεινάς;», «Τι να φτιάξω πάλι αύριο για φαγητό;», «Βαρέθηκα», «Χωρίζουμε», «Φεύγω», «Στον αγύριστο», «Μου λείπεις».

Κουβάρια λέξεις. Κουβάρια αισθήματα. Ψάχνουν να βρουν μια θέση στον κόσμο. Να βγουν απ’ το λαιμό, να ακουστούν, να φύγουν από μέσα σου, να πάρουν το δρόμο τους κι αυτές. Να ‘ρθουν άλλες, καινούριες. Οι ίδιες με άλλο νόημα, με άλλη διάθεση, με διαφορετικό ηχόχρωμα.

«Μίλα. Γιατί δε μιλάς; Έχεις κάτι; Θέλεις να το συζητήσουμε;»

Υπερεκτιμημένη επικοινωνία οι λέξεις. Οι λέξεις που ακούς. Οι λέξεις που γράφεις. Τηλέφωνα, μηνύματα, συνομιλίες, διάλογοι. Να πάμε για ένα καφέ να τα πούμε. Να πιούμε ένα ποτό να ανοίξουμε τις καρδιές μας. Να βρει ο πόνος τρόπο να εκφραστεί. Να μιλήσεις για όσα σκέφτεσαι κι όσα δε σκέφτεσαι. Όσα φοβάσαι να παραδεχτείς. Όσα δειλιάζεις να πράξεις.

Δε μιλάει. Κλειστός τύπος. Περίεργος. Παράξενος. Αχώνευτος. Απλά σιωπηλός. Δεν ξοδεύει τα λόγια του.

Δεν είναι όλες οι μέρες, οι ώρες, οι καταστάσεις, οι στιγμές, ίδιες. Δεν είναι τα λόγια ο μόνος τρόπος να εκφραστείς, να μιλήσεις, να ακουστείς.

Είναι και η σιωπή ένας τρόπος να μιλήσεις. Ο πιο δύσκολος. Ο πιο μοναχικός. Ο πιο δικός σου. Κατάδικός σου. Μαζεύονται οι σκέψεις μέσα σου. Σφίγγουν το στομάχι. Δοκιμάζουν τους παλμούς. Στριμώχνονται στα μηνίγγια. Μαγκώνουν στα δάχτυλα. Ζυμώνονται στο κεφάλι. Ξαγρυπνούν στα μάτια. Ξεροκαταπίνουν στο λαιμό. Σκέψεις. Εδώ, εκεί, παραπέρα.

Σκέψεις και κόντρα σκέψεις που δεν απέκτησαν φωνή, που δεν έγιναν πράξεις. Παλεύουν με τα όρια του κορμιού. Ώρες που μπαίνουν στο αθόρυβο κι ώρες που θεριεύουν και θέλουν να βγουν να χορέψουν, να κολυμπήσουν, να τσακίσουν. Να μείνουν κρυφές, να φανερωθούν; Δεν ήρθε η ώρα τους ακόμη.

Κι απέναντι εσύ. Εσύ που δεν ακούς. Παρεξηγείς. Κρίνεις. Βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα. Να καταλάβεις τι κρύβεται πίσω από τα τείχη. Σαν εισβολέας με το ζόρι να ανοίξεις μία χαραμάδα, να δεις τι γίνεται από πίσω. Δε δίνεις χώρο, δε δίνεις χρόνο. Περιμένεις απαντήσεις. Λόγια να έρθουν να σου χαϊδέψουν τα αυτιά. Να σου καλύψουν το ενδιαφέρον, να σου ταΐσουν την περιέργεια. Δε σκέφτεσαι πως μπορεί κανείς να μην είναι έτοιμος. Ούτε εσύ, ούτε ο άλλος. Έτοιμος να νιώσεις, να δεχτείς, να καταπιείς τα όσα στέκουν ανάμεσα. Δεν είναι όλα προορισμένα για συζήτηση. Δεν είναι εύκολο να χωνευτούν.

Ξεχνιέσαι. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο. Δεν είναι όλοι φλύαροι φαφλατάδες. Δε θέλουν να λένε για να λένε. Θέλουν όταν πουν να το εννοούν, να το δείξουν, να το φωνάξουν ή να ψιθυρίσουν. Όταν θα είναι έτοιμοι, τότε θα έχει κι αξία.

Ξεχνάς τη σημασία της σιωπής. Δεν τη σέβεσαι. Δεν την υπομένεις. Ίσως τη φοβάσαι. Ίσως να αρνείσαι να δεχτείς πως η σιωπή θα είναι η μόνη απάντηση που θα λάβεις. Ίσως και η καλύτερη. Η πιο τίμια. Εκείνη που σου λύνει όλες τις απορίες γιατί ίσως πια να μην έμεινε τίποτε άλλο να ειπωθεί.

Ναι, αλλά δε μιλάει.

Αν μιλάει, λέει. Αν ήξερες, πόσα λέει που δεν ήρθε ακόμη η ώρα τους να γίνουν χείμαρρος και να μην αφήσουν όρθιο τίποτε στο διάβα τους. Αλλά εσύ χάνεις το χρόνο σου περιμένοντας ένα ζευγάρι χείλη να ανοίξουν. Μάταια. Η σιωπή δεν ακούγεται.

Η έννοια της υπαρξιακής μοναξιάς

Συνειδητοποιώντας τη μοναδικότητα σου μέσα στον κόσμο, θα αναγκαστείς να δεχτείς ότι είσαι πάντα μόνος. Ναι, μόνος!

Κανείς άλλος δεν μπορεί ποτέ να αισθανθεί όπως αισθάνεσαι εσύ, είτε βρίσκεσαι ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους, είτε κάνεις έρωτα με κάποιον, είτε βρίσκεσαι μόνος σου, κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο. Η αναπόδραστη «υπαρξιακή μοναξιά» σου σημαίνει ότι η ανθρώπινη ύπαρξή σου είναι αναπόδραστα θεμελιωμένη πάνω στο γεγονός ότι υπάρχεις μόνος σου, με τα μοναδικά συναισθήματα και τις σκέψεις σου.

Η αναγνώριση της υπαρξιακής μοναξιάς σου μπορεί να είναι κάτι οριακά απελευθερωτικό ή απόλυτα υποδουλωτικό, ανάλογα με το πώς αποφασίζεις να τη χρησιμοποιήσεις. Σε καμιά περίπτωση, όμως, δεν αλλάζει. Μπορείς, ωστόσο, να την κάνεις μια απελευθερωτική εμπειρία, βάζοντάς την να δουλέψει για λογαριασμό σου.

Δείτε την περίπτωση του Ραλφ, ενός διευθυντικού στελέχους σαράντα έξι χρόνων.

Η συνάντηση του Ραλφ με την πραγματικότητα της υπαρξιακής του μοναξιάς ήρθε ξαφνικά. Μου διηγήθηκε ότι καθόταν ένα βράδυ στο σαλόνι του σπιτιού του και κοίταζε τη γυναίκα του, που διάβαζε την εφημερίδα της απορροφημένη, αγνοώντας τον στρόβιλο των σκέψεων μέσα στο κεφάλι του. Ξαφνικά αισθάνθηκε μέσα του το αλλόκοτο συναίσθημα πως αυτόν τον άνθρωπο, που ζούσε μαζί του επί είκοσι τέσσερα χρόνια, δεν τον γνώριζε καν, πως ήταν σαν μια ξένη, που καθόταν στο σαλόνι του. Έτσι συνειδητοποίησε για πρώτη φορά πως το πρόσωπο αυτό δε θα γνώριζε ποτέ τις εσωτερικές σκέψεις του Ραλφ.

Το συναίσθημα αυτό ήταν πολύ εξωπραγματικό για τον Ραλφ και, μην ξέροντας τι να το κάνει, κατέληξε να έρθει να με συμβουλευτεί. Στις πρώτες συναντήσεις μας αισθανόταν πως έπρεπε κάτι να κάνει γι’ αυτό, να χωρίσει δηλαδή ή να φύγει. Όταν πλησίασε όμως, τη θεμελιακή αλήθεια του τι σημαίνει να είσαι ανθρώπινο πλάσμα, έμαθε να βλέπει αυτή την υπαρξιακή μοναξιά του από μια εντελώς διαφορετική σκοπιά – μια σκοπιά απελευθερωτική αν θέλετε. Δεδομένου ότι η γυναίκα του δε θα αισθανόταν ποτέ αυτό που αισθανόταν αυτός, μπορούσε να πάψει να της ζητά να τον καταλαβαίνει και να «είναι μαζί του» πάντοτε.

Ταυτόχρονα συνειδητοποίησε πως η γυναίκα του ήταν κι αυτή υπαρξιακά μόνη και πως μπορούσε ν’ ανακουφιστεί από το βάρος τής προσπάθειας να είναι «ένα» μαζί της και να νιώθει όπως κι εκείνη, πράγμα που του δημιουργούσε ανώφελη ενοχή, όταν δεν τα κατάφερνε. Εξοπλισμένος με τη γνώση αυτή μπορούσε να σταματήσει πια αυτή τη θανάσιμη και αυτοδιαλυτική αναζήτηση ενός ανθρώπου, που θα αισθανόταν όμοια μ’ αυτόν. Μπορούσε, δηλαδή, να αρχίσει να κινεί μόνος του τα νήματά του. Παράλληλα, μπορούσε να εγκαταλείψει τις ανεδαφικές προσδοκίες του από τη γυναίκα του και να την ξαλαφρώσει κι εκείνη.

Μέσα σε ελάχιστο διάστημα ο Ραλφ αισθάνθηκε ξαναγεννημένος — μόνο και μόνο επειδή ελευθερώθηκε από την παράλογη απαίτηση να συγκατοικήσει με κάποιον άλλον, μέσα στο μοναδικό σώμα και πνεύμα του.

Έχει σημασία να δούμε πώς θα μπορούσε ο Ραλφ να μετατρέψει αυτή τη συνειδητοποίηση της υπαρξιακής μοναξιάς σε καταστροφή, όπως το κάνουν πολλοί, λέγοντας μέσα τους πως είναι αιχμάλωτοι της ανθρώπινης μοίρας τους και ότι ποτέ κάνεις δε θα τους καταλάβει. Ήδη. πριν έρθει να με δει, συνήθιζε να παραπονιέται ότι η γυναίκα του «δεν τον καταλαβαίνει» και η ξαφνική του διαίσθηση, ότι ήταν κατά κάποιο τρόπο μια «ξένη», θα μπορούσε να επιδεινώσει τη συμπεριφορά αυτή και να κάνει την κατάσταση αφόρητη. Καθώς, όμως, εξετάζαμε μαζί την υπαρξιακή μοναξιά, ο Ραλφ συνειδητοποίησε πόσο μάταιο ήταν να προσπαθεί να ενώσει κάποιον εσωτερικά μαζί του και ότι, ενώ είναι δυνατό οι άνθρωποι να μοιραστούν πολλά πράγματα και να έρθουν πολύ κοντά, η καθαρή αλήθεια είναι ότι δεν μπορούν να γνωριστούν παρά επιφανειακά. Η εσωτερική ύπαρξη του καθενός είναι απρόσιτη, εξαιτίας αυτής ακριβώς της ανθρώπινης υπόστασής του.

Η υπαρξιακή μοναξιά μπορεί ν’ αποτελέσει πηγή μεγάλης δύναμης, όσο και πηγή μεγάλων διαταραχών. Κάθε φορά που νιώθετε τον πειρασμό να χρησιμοποιήσετε τη ζωή των άλλων σαν πρότυπο για τη δίκη σας, θυμηθείτε τι έγραφε ο Νορβηγός δραματουργός του 19ου αιώνα Ερρίκος Ίψεν: «Ο πιο δυνατός άνθρωπος στον κόσμο είναι εκείνος που είναι πιο μόνος».

Αυτό μπορείτε να το ερμηνεύσετε σαν μια στάση εγωιστική και αντικοινωνική ή μπορεί να εξετάσετε τι υπαγορεύουν οι παράμετροι της δικής σας πραγματικότητας. Το γεγονός είναι ότι οι άνθρωποι που επηρέασαν πιο πολύ την ανθρωπότητα, που βοήθησαν το μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων, είναι αυτοί που προτίμησαν να συμβουλευτούν τα προσωπικά τους συναισθήματα, αντί να κάνουν αυτό που τους έλεγαν οι άλλοι να κάνουν. Από την άποψη αυτή, δύναμη σημαίνει να πάψεις να προσπαθείς να κάνεις τους άλλους να αισθανθούν αυτό που αισθάνεσαι εσύ και να υποστηρίζεις αυτό που πιστεύεις.

Για να ξαναγυρίσω στον πρώην πελάτη μου, το Ραλφ: εξακολουθεί να θυμάται τη στιγμή εκείνη στο σαλόνι του σπιτιού του σαν μια από τις πιο σημαντικές της ζωής του, γιατί όχι μόνο τον ώθησε στη συμβουλευτική θεραπεία και του έδωσε την ελευθερία να σταματήσει τη μόνιμη, αλλά εντελώς ανώφελη προσπάθεια του να κάνει τη γυναίκα του και τα παιδιά του να αισθανθούν όπως εκείνος, αλλά του έδωσε και τη δύναμη να είναι ο εαυτός του, μ’ έναν τρόπο πιο ισχυρό και θετικό. Εξακολουθεί να πιστεύει ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι απόλυτα αυτόνομος, ώστε να μπορεί να λειτουργήσει σαν αντικοινωνικός ερημίτης· τώρα, όμως, ξέρει ακόμη, έχοντάς το βιώσει, ότι μέσα μας είμαστε νησιά μοναδικά και πως, όταν συνειδητοποιήσουμε την ιδέα αυτή, μπορούμε -αν θέλουμε – να χτίσουμε γέφυρες προς τους άλλους, αντί να στήνουμε φράγματα, απογοητευμένοι κάθε φορά που διαπιστώνουμε ότι οι άλλοι δεν είναι σαν κι εμάς.

Ο Λύσανδρος ο Λακεδαιμόνιος έλεγε ότι η πόλη του ήταν η καλύτερη για τους ηλικιωμένους

ΚΙΚΕΡΩΝ:

Σας παρακαλώ, όμως, να λάβετε υπόψη ότι σε όλη αυτή τη συζήτηση εγκωμιάζω την ώριμη ηλικία που είναι καλά θεμελιωμένη στη νιότη. Κατά συνέπεια -όπως είπα κάποτε με τη σύμφωνη γνώμη όλου του ακροατηρίου μου-το γήρας που πρέπει να υπερασπίζεται τον εαυτό του μόνο με τα λόγια είναι δυσάρεστο. Οι ρυτίδες και τα γκρίζα μαλλιά δεν μπορούν άξαφνα να απαιτήσουν σεβασμό. Μόνο όταν τα πρότερα χρόνια του βίου έχουν ξοδευτεί σωστά, μπορεί το γήρας να αδράξει τους καρπούς της εκτίμησης.

Κι όταν αυτό έχει επιτέλους συμβεί, τα σημάδια του σεβασμού μπορεί αρχικά να μοιάζουν ασήμαντα ή και ανάξια λόγου – πρωινές επισκέψεις, προσκλήσεις για συναντήσεις, να σε παραμερίζει ο κόσμος όταν περνάς και να σηκώνεται όταν πλησιάζεις, να σε συνοδεύουν κατά την είσοδο και την έξοδό σου από τον χώρο των συνελεύσεων, να ζητούν τη συμβουλή σου. Εμείς οι Ρωμαίοι ασκούμε σχολαστικά αυτούς τους τρόπους ευγενείας, όπως συμβαίνει σε όλα τα υπόλοιπα αξιοπρεπή κράτη.

Έχει αναφερθεί ότι ο Λύσανδρος ο Λακεδαιμόνιος, για τον οποίο μόλις σας μίλησα, έλεγε ότι η πόλη του ήταν η καλύτερη για τους ηλικιωμένους, αφού στον τόπο του συμπεριφέρονταν στους γέροντες με περισσότερο σεβασμό και ευλάβεια από οπουδήποτε αλλού. Μια ιστορία λέει πως κάποτε στην Αθήνα ένας γέροντας πήγε σε ένα κατάμεστο θέατρο να δει ένα έργο, αλλά κανένας από τους συμπολίτες του δεν του παραχώρησε τη θέση του. Ωστόσο όταν έφτασε στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο για τους απεσταλμένους από τη Σπάρτη που επισκέπτονταν την πόλη, όλοι τους σηκώθηκαν και τον προσκάλεσαν να καθίσει.

Αυτή η πράξη τους επιδοκιμάστηκε με εγκαρδιότητα από το πλήθος, πράγμα που προέτρεψε έναν Σπαρτιάτη να πει: «Αυτοί οι Αθηναίοι γνωρίζουν τι είναι καλή συμπεριφορά, αλλά δεν την εφαρμόζουν».

ΜΑΡΚΟΣ ΤΥΛΛΙΟΣ ΚΙΚΕΡΩΝ, ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑΣ

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: Οὐδείς εὐεργέτη βοῦν ἔθυσεν ἀλλ’ ἢ Πυρρίας

“Κανένας εκτός από τον Πυρρία δεν θυσίασε βόδι για τον ευεργέτη του”

“Ποιος ήταν αυτός που θυσίασε βόδι για τον ευεργέτη του;” Έξω από την Ιθάκη ήταν αγκυροβολημένο πειρατικό πλοίο, μέσα στο οποίο βρισκόταν ένας γέροντας που είχε πήλινα δοχεία γεμάτα πίσσα. Κάποιος πορθμέας της Ιθάκης, ο Πυρρίας, πλησίασε κατά τύχη το πλοίο κι έσωσε τον γέροντα χωρίς να ζητήσει ανταμοιβή, απλώς επειδή πείστηκε από τον άνθρωπο και τον λυπήθηκε. Πήρε όμως μερικά από τα δοχεία, επειδή τον προέτρεψε εκείνος. Όταν οι πειρατές έφυγαν, και οι άλλοι δεν είχαν πια τίποτα να φοβηθούν, ο γέροντας οδήγησε τον Πυρρία στα δοχεία και του έδειξε πολύ χρυσάφι και ασήμι αναμειγμένο με την πίσσα.

Ο Πυρρίας, λοιπόν, που έγινε ξαφνικά πλούσιος, έκανε διάφορα καλά στον άνθρωπο και μεταξύ αυτών θυσίασε βόδι για κείνον.

Γι’ αυτό λένε την παροιμιακή φράση: “Κανένας εκτός από τον Πυρρία δεν θυσίασε βόδι για τον ευεργέτη του”.

“Τίς ὁ βοῦν εὐεργέτη θύσας;” πλοῖον ὥρμει περί τήν Ἰθακησίαν λῃστρικόν, ἐν ὧ πρεσβύτης ἐτύγχανε μετά κεραμίων ἐχόντων πίτταν, τούτῳ οὖν κατά τύχην προσέσχε πορθμεύς Ἰθακήσιος ὀνόματι Πυρρίας, καί τόν πρεσβύτην ἐρρύσατο μηθέν δεόμενος, ἀλλά πεισθείς ὑπ’ αὐτοῦ και οἰκτείρας· προσέλαβε δέ καί τῶν κεραμίων τοῦ πρεσβύτου κελεύσαντος, ἀπαλλαγέντων δέ τῶν ληστῶν καί γενομένης ἀδείας, ὁ πρεσβύτης τοῖς κεραμίοις τόν Πυρρίαν προσαγαγών χρυσίον ἐδείκνυεν ἐν αὐτοῖς πολύ καί ἀργύριον τῆ πίττη καταμεμιγμένον, ἐξαίφνης οὖν ὁ Πυρρίας πλούσιος γενόμενος τά τ’ ἄλλ’ εὖ περιεῖπε τόν γέροντα καί βοῦν ἔθυσεν αὐτῶ ὃ καί παροιμιαζόμενοι λέγουσιν “οὐδείς εὐεργέτη βοῦν ἔθυσεν ἀλλ’ ἢ Πυρρίας”.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, ΗΘΙΚΑ ΤΟΜΟΣ 8

Η πραγματική μοναξιά είναι να είσαι στο πλήθος και η μοναξιά σου να πληθαίνει.

Τα μάτια σου σε κοιτάνε ή σε αποφεύγουν; Κοιτάνε με απάθεια την αντανάκλαση του χρόνου ή ζαρώνουν στη σκέψη της απώλειας; Είσαι μόνος τώρα, πώς σου φαίνεται;

Tι είναι χειρότερο, να είσαι μόνος σε ένα μισοφωτισμένο δωμάτιο χωρίς παράθυρα και με μια ξύλινη μισοσπασμένη καρέκλα όπου περιμένεις αυτό που δεν ξέρεις τι μπορεί να είναι ή να περιμένεις να περάσεις τη διάβαση σε μια λεωφόρο το μεσημέρι, την ώρα που ο κόσμος σχολά από την δουλειά του και γύρω σου γίνεται χαμός, ο ήλιος σε χτυπά κατακόρυφα ενώ συνέχεια ανάβει το φανάρι για να περάσεις απέναντι αλλά εσύ μένεις κολλημένος εκεί, στην άκρη του πεζοδρομίου, σαν να έχουν κολλήσει τα πόδια σου στο πάτωμα;

Όλοι oι άλλοι γύρω περνούν δίπλα σου αδιάφοροι και ενώ εσύ ζητάς απεγνωσμένα βοήθεια κυριευμένος από πανικό απλώς σε προσπερνούν σαν να μην υπάρχεις, σαν να μην είσαι εκεί, σε σκουντούν και σε πατούν αλλά κάνεις δε γυρίζει καν να κοιτάξει το εμπόδιο στο οποίο σκόνταψε. Πως νιώθεις, σαν γίγαντας σε μια χώρα νάνων ή σαν νάνος σε μια χώρα γιγάντων;

Αυτή είναι η πραγματική μοναξιά, να είσαι στο πλήθος και η μοναξιά σου να πληθαίνει.

Μα εσύ ψάχνεις άλλους ανθρώπους για να κάνεις παρέα και να ξεφύγεις από τη μοναξιά σου. Οι άλλοι! τι ειρωνεία, καλοί και αυτοί...! Αντί να κοιτάξουν πρώτα να βελτιωθούν και να γνωρίσουν τον άγνωστο εαυτό τους που ούτε πως μοιάζουν δεν Ξέρουν και ούτε καν τις ατέλειες τους δεν αναγνωρίζουν, προσπαθούν να σου πουν ποιος είσαι και να σου πουν τα ελαττώματά σου αμέσως μόλις τους πλησιάσεις.

Αν γνώριζαν τον εαυτό τους θα τους άρεσε ή θα ήθελαν να δραπετεύσουν για να γλιτώσουν;

Ολόκληρα βιβλία έχουν γραφτεί για την ψυχή του ανθρώπου. Η ανάγκη για τη γνώση του «Είναι» και του «Εγώ», του «Συνειδητού» και του «Ασυνείδητου» γέννησε επιστήμες που μελετούν και αναζητούν την κρυφή γνώση που κρύβεται μέσα μας. Ψάχνουν αυτό που μας κάνει μοναδικούς και ξεχωριστούς σε σχέση με τα έξι δισεκατομμύρια άλλων ομοίων μας που υπάρχουν στον ετοιμοθάνατο από εμάς πλανήτη Γη.

Προσπαθούν να μας γιατρέψουν από τη μιζέρια μας και την κακία μας με χημικά παρασκευάσματα, να μας γλιτώσουν από την κατάθλιψη με μερικά σιρόπια, να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους, αφού δεν μπορούμε μόνοι μας να γίνουμε, με μικροσκοπικά χαπάκια.

Πόσοι όμως ασχολήθηκαν με το να μας μάθουν να αγαπάμε τον διπλανό μας; Ποιος μας είπε ότι αν αγαπήσουμε τον διπλανό μας, στο πρόσωπό του θα αγαπήσουμε και το δικό μας; Και ότι αν του χαμογελάσουμε από αγάπη, η αγάπη αυτή θα αγαπήσει την ψυχή μας;

Η αγάπη είναι σαν τον κύκλο της βροχής. Βρέχει, ποτίζεται η Γη, ανθίζουν τα λουλούδια και φαίνεται η ομορφιά του κόσμου από τα τρελά χρώματα και τα υπέροχα αρώματα. Εξατμίζεται η βροχή και το νερό και οι σταγόνες της γίνονται σύννεφα τα οποία θα ποτίσουν μιαν άλλη πεδιάδα ώστε να φανεί παντού το μεγαλείο της φύσης και το θαύμα της αγάπης να μυρίσει κάπου αλλού. Από εμάς εξαρτάται να αγαπήσουμε τον εαυτό μιας, από μας εξαρτάται να γνωρίσουμε την ευτυχία μας.

Από εμένα εξαρτάται να σε αγαπήσω. Και αφού θα σε αγαπάω γιατί να μείνω μόνος; Αφού έχω εσένα! Καταλαβαίνεις τη δύναμη της αγάπης;

Δίνε μου κουράγιο να μπορώ να σε βοηθώ να μου δίνεις δύναμη ώστε να σε αγαπώ και από αυτήν την αγάπη να καταφέρνω να σου δίνω κουράγιο να μπορείς να με βοηθάς και να σου δίνω δύναμη να με αγαπάς.

Κάπως σαν τον κύκλο της βροχής!

Δεν μπορείς να περπατήσεις σε ένα δρόμο που φτιάχτηκε από άλλους για σένα

Πάρε το απόφαση, η ζωή δίνει πολύ λίγες, ελάχιστες εγγυήσεις επιτυχίας. Ο Σενέκας είπε ότι «Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να κάνει, παρά μονάχα όταν το κάνει.»

Να θυμάσαι ότι η συμπεριφορά και τα συναισθήματά σου προαποφασίζουν την ποιότητα της ζωής που θα ζήσεις.

Γι’ αυτό κι εσύ κάνε τον εαυτό σου να πιστέψει στον εαυτό σου. Αυτή η πίστη θα προτρέξει και θα προηγηθεί των γεγονότων. Αυτή η πίστη θα δημιουργήσει τα γεγονότα που εσύ επιδιώκεις. Γιατί η πραγματική πίστη είναι η πιο δυνατή μορφή “μαγείας”.

Πίστη σημαίνει αυτοπεποίθηση, επιμονή, προσευχή, θετικές σκέψεις και δημιουργικές πράξεις, στοχευόμενη δράση, ξεβόλεμα από τα συνηθισμένα και τέλος ακαταμάχητη, αλλά λογική αισιοδοξία. Δεν είναι εύκολο πράγμα.

Τα εύκολα είναι για τους πολλούς. Τα δύσκολα είναι για τους καλούς.

Άσκηση: Κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου. Αφιέρωσε μια ώρα και γράψε όλες σου τις επιτυχίες και νίκες που έχεις πετύχει μέχρι σήμερα. Από την πιο μικρή και ασήμαντη, μέχρι και την πιο σημαντική. Δες πώς θα νιώσεις!

«Δεν μπορείς να σταματήσεις έναν αποφασισμένο άνθρωπο να επιτύχει. Ακόμα κι αν στρώσεις εμπόδια στο δρόμο του, αυτός θα τα χρησιμοποιήσει σαν σκαλοπάτια για να αναρριχηθεί σε ακόμα μεγαλύτερα ύψη». – Mary Kay Ash (1918–2001)

Ζήσε επικίνδυνα! Η ζωή είναι εύκολη αλλά επίπεδη. Ζεις οριζοντίως, μια πολύ λεπτή φέτα ζωής, ακριβώς σαν μια πολύ λεπτά κομμένη φέτα ψωμί. Ζεις με γραμμικό τρόπο. Το να ζεις επικίνδυνα σημαίνει πως ζεις καθέτως. Τότε η κάθε στιγμή έχει βάθος και ύψος. Αγγίζει το ψηλότερο αστέρι και τον βαθύτερο βυθό.

Το να ζεις επικίνδυνα σημαίνει ακολούθησε το δικό σου μονοπάτι, όχι την κεντρική λεωφόρο όπου κινούνται όλοι.

Δεν μπορείς να περπατήσεις σε ένα δρόμο που φτιάχτηκε από άλλους για σένα. Πρέπει να περπατήσεις και να φτιάξεις το δρόμο σου με το περπάτημα.

Πρέπει να δημιουργήσεις το δρόμο περπατώντας. Είναι σαν τα πουλιά που πετάνε στον ουρανό και δεν αφήνουν ίχνη για να τα ακολουθήσει κανένα άλλο πουλί. Ο ουρανός μένει άδειος πάλι. Το κάθε πουλί μπορεί να πετάξει, αλλά θα πρέπει να προχωρήσει μόνο του. Αυτός ήταν ο κίνδυνος.

Το να ζεις επικίνδυνα σημαίνει να προσέχεις οπουδήποτε υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Μη διαλέγεις το άνετο, το εύκολο, το ευυπόληπτο, το κοινωνικά αποδεκτό, το έντιμο. Διάλεξε κάτι που χτυπάει ένα καμπανάκι στην καρδιά σου. Διάλεξε κάτι που θα 'θελες να κάνεις, παρ’ όλες τις συνέπειες.

Νίτσε: Μου αρέσουν εκείνοι που δεν ξέρουν να ζουν παρά μόνο για να χαθούν

Γιατί είναι αυτοί που περνάνε αντίπερα.
Μου αρέσουν οι μεγάλοι καταφρονητές – Γιατί είναι τα βέλη της επιθυμίας για την απέναντι όχθη.
Μου αρέσει αυτός που σπαταλάει την ψυχή του,
που δεν θέλει να του λένε ευχαριστώ,
που πάντα χαρίζει και δεν θέλει να συντηρηθεί.
Μου αρέσει εκείνος που ντρέπεται όταν τον ευνοούν τα ζάρια
και που όλο ρωτάει “είμαι ένας χαρτοπαίχτης λοιπόν;” –
γιατί θέλει να καταστραφεί.
Μου αρέσει εκείνος που η ψυχή του είναι βαθιά ακόμα
και μέσα στην πληγή του και που μπορεί να καταστραφεί
από ένα παραμικρό βίωμα –
Έτσι διασχίζει πρόθυμα το ποτάμι.
Δείτε τους αγαθούς και τους δίκαιους ποιον μισούν περισσότερο.
Αυτόν που συντρίβει τις πλάκες των αξιών τους –
Τον καταστροφέα –
Τον εγκληματία.
Αυτός όμως είναι εκείνος που δημιουργεί.
Σας το λέω –
Πρέπει να έχει κανείς μέσα του το χάος, για να γεννήσει ένα χορευτικό αστέρι.
Η σοφία των δασκάλων και των σοφών της αρετής λέει να αγρυπνάτε
για να κοιμάστε καλά –
Αυτή είναι η σοφία του δίχως όνειρα ύπνου.

Μακάριοι οι νυσταγμένοι γιατί γρήγορα θα τους πάρει ο ύπνος.

Friedrich Nietzsche, Τάδε έφη Ζαρατούστρας

Eντοπίστηκε μία από τις πρώτες εκρήξεις του Σύμπαντος

Το Σύμπαν για το ανθρώπινο μυαλό είναι κάτι άπειρο, κάτι που δεν ισχύει, τουλάχιστον για το δικό μας Σύμπαν (γιατί μάλλον υπάρχουν άπειρα σύμπαντα), το οποίο είναι πεπερασμένο με αρχή, μέση και τέλος.

Όλα ξεκίνησαν με μια «Μεγάλη Έκρηξη» και αμέσως μετά από αυτό το γεγονός τα πρώτα δισεκατομμύρια χρόνια συνέβησαν αμέτρητα βίαια φαινόμενα.

Οι αστρονόμοι του τηλεσκοπίου Gemini-North της Χαβάης, έκαναν την σπάνια παρατήρηση μιας έκλαμψης από σύντομη έκρηξη ακτίνων γάμμα, η οποία σημειώθηκε σε απόσταση 10 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη.

Το συγκεκριμένο περιστατικό είναι σπάνιο, διότι είναι από τα πιο απομακρυσμένα παρόμοια περιστατικά που έχουν παρατηρηθεί από τους επιστήμονες.

Όσο πιο μακριά βρίσκεται ένα αντικείμενο από τη Γη, τόσο πιο αμυδρό θα είναι και το φως που εκπέμπει και που θα είναι ορατό στον πλανήτη μας και φυσικά τόσο πιο πίσω στο παρελθόν θα βρίσκεται, αφού το φως του είναι αυτό που μας ενημερώνει για την «πραγματικότητά» του σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.

Για αυτό το λόγο οι ερευνητές του πανεπιστημίου Northwestern, βρέθηκαν προ εκπλήξεως, όταν διαπίστωσαν την απόσταση που σημειώθηκε η έκλαμψη, η οποία είναι μια από τις πιο ισχυρές που έχει παρατηρηθεί.

Δηλαδή είδαν ένα γεγονός που έλαβε χώρα 10 δισεκατομμύρια χρόνια πριν.

Το συγκεκριμένο φως ήταν η έκλαμψη μιας σύντομης έκρηξης ακτίνων γάμμα (SGRB) και είναι η δεύτερη πιο μακρινή που έχει εντοπιστεί. Την ίδια ώρα, υπολογίζεται πως η εν λόγω έκρηξη, σημειώθηκε 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια μετά από το Big Bang, τη Μεγάλη Έκρηξη που σύμφωνα με τους επιστήμονες δημιούργησε το σύμπαν. Επίσης, το συγκεκριμένο φαινόμενο αποτελεί και την πιο απομακρυσμένη σύντομη έκρηξη ακτίνων γάμμα που παρατηρήθηκε και υπολογίστηκε.

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Astrophysical Journal Letters την Τρίτη, συντάχθηκε από την βοηθό καθηγητή του πανεπιστημίου Northwestern, Γουέν-φάι Φονγκ, η οποία δήλωσε πως, η ομάδα «σίγουρα δεν περίμενε να ανακαλύψει ένα μακρινό SGRB, καθώς είναι εξαιρετικά σπάνια και πολύ αμυδρά».

Τα SGRB, οι σύντομες εκρήξεις ακτίνων γάμμα, προκαλούνται συνήθως από τη συγχώνευση δύο άστρων νετρονίων, τα οποία απελευθερώνουν μια απίστευτη έκρηξη φωτεινής ενέργειας. Μέχρι να φτάσει στη Γη, όμως, αυτή η απελευθέρωση ενέργειας είναι τόσο αχνή όσο και φευγαλέα. Τέτοιες εκρήξεις διαρκούν μόλις λίγες ώρες πριν ξεθωριάσουν.

Η άμεση αντίδραση των επιστημόνων έδωσε ακριβή στοιχεία

Αυτή την έκρηξη, που ονομάστηκε SGRB181123B, οι ερευνητές μπόρεσαν να την εντοπίσουν μέσω ενός συνδυασμού ακριβούς επιστήμης και απόλυτης τύχης.

Ανιχνεύθηκε αρχικά το βράδυ των Ευχαριστιών το 2018 από τη NASA, η ομάδα του πανεπιστημίου Northwestern γρήγορα τοποθέτησε το τηλεσκόπιο Gemini-North προς την απαραίτητη κατεύθυνση, για να μετρήσουν το μέγεθος της λάμψης. Ορισμένες παρατηρήσεις από τη Χιλή και την Αριζόνα βοήθησαν, στο να δημιουργηθεί μια εικόνα σχετικά με το τι αφορούσε η έκλαμψη.

Λόγω της άμεσης αντίδρασης της ομάδας, «μπορέσαμε να λάβουμε ακριβείς παρατηρήσεις της έκρηξης, λίγες ώρες μετά την ανακάλυψή της», δήλωσε η Κέρι Πάτερσον, μία από τους συγγραφείς της μελέτης.

Τα μυστικά του «έφηβου» σύμπαντος

Η ανακάλυψη είναι σημαντική, επειδή η έκλαμψη συνέβη όταν το σύμπαν ήταν μόλις στα εφηβικά του στάδια. Περίπου στο 30% της τρέχουσας ηλικίας του και έτσι προσφέρει μια σπάνια ματιά στις συγχωνεύσεις νετρονίων, σε μια περίοδο γνωστή ως «κοσμικό υψηλό μεσημέρι».

«Η εύρεση ενός SGRB σε αυτό το σημείο στην ιστορία του σύμπαντος, υποδηλώνει πως, σε μια εποχή που το σύμπαν σχημάτιζε πολλά άστρα, το ζεύγος των άστρων νετρονίων μπορεί συγχωνεύθηκε αρκετά γρήγορα», δήλωσε η Φονγκ.

Λογικό άλλωστε, από την στιγμή που το τότε Σύμπαν, ήταν ιδιαίτερα πυκνό και στις αρχές της «ζωής» του. Τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά.

Σύμφωνα με την Θεωρία των Υπερχορδών, το δικό μας Σύμπαν μπορεί να είναι μια απλή «παλλόμενη» σφαίρα χωροχρόνου που εκρήγνυται και «μαζεύεται» ξανά και ξανά, όπως κάνουν άπειρες άλλες τέτοιες σφαίρες.

Βέβαια αυτό, για την δική μας μικρή πεπερασμένη ζωή φαίνεται να μην έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά από την άλλη πρόκειται για έννοιες που βοηθούν περισσότερο στην κατανόηση της απειρίας του Θεού σε μεταφυσικό-επιστημονικό επίπεδο.

Η Σελήνη είναι 85 εκατομμύρια χρόνια… νεότερη

Σύμφωνα με μια νέα έρευνα, φαίνεται πως είναι ο δορυφόρος του πλανήτη μας, είναι περί τα 85 εκατομμύρια χρόνια… νεότερος απ’ ότι ήταν γνωστό μέχρι σήμερα!

Ομάδα του γερμανικού Κέντρου Αεροδιαστημικής, δημιούργησε ένα αριθμητικό μοντέλο για να ανακαλύψει τι ακριβώς συνέβη κατά την εξαιρετικά βίαιη πρόσκρουση ενός πρωτοπλανήτη στη Γη και τελικώς οδήγησε στη δημιουργία της Σελήνης.

Η «γέννηση» της Σελήνης

Συγκεκριμένα, όταν το ηλιακό σύστημα ήταν ακόμη υπό… κατασκευή και ο πλανήτης μας αναπτυσσόταν και διαμόρφωνε την τωρινή μορφή του, σημειώθηκε η πρόσκρουση, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να εκτοξευτούν στο διάστημα συντρίμμια, που τελικώς ενώθηκαν σχηματίζοντας τη Σελήνη.

Το συμβάν, σύμφωνα με την έρευνα των επιστημόνων με επικεφαλής τον Maxime Maurice, σημειώθηκε πριν από 4,425 δισεκατομμύρια χρόνια και όχι 4,51 όπως θεωρούνταν έως και τώρα.

«Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, αυτό συνέβη πριν από 4,425 χρόνια – με μία απόκλιση 25 εκατομμυρίων χρόνων – και γεννήθηκε η Σελήνη», ανέφερε ο Maurice.

Ο πρωτοπλανήτης που συγκρούστηκε με τη Γη έχει εξαφανιστεί πλήρως. Και μπορεί η επιστημονική κοινότητα να έχει συμφωνήσει σχετικά με το πώς δημιουργήθηκε το φεγγάρι, ωστόσο το πότε αποτελεί πάγιο ζήτημα προστριβών.

Τα δείγματα που έλαβαν από τη Σελήνη αστροναύτες της NASA και εκλέχθηκαν στη Γη, δεν έχουν δώσει απάντηση σε αυτό το καίριο ερώτημα.

Το νέο αριθμητικό μοντέλο, όμως, δείχνει να προσεγγίζει περισσότερο από ποτέ την ημερομηνία δημιουργίας της Σελήνης.

«Αυτή είναι η πρώτη φορά που η ηλικία της Σελήνης μπορεί να συνδεθεί άμεσα με ένα συμβάν που σημειώθηκε κατά τη δημιουργία της Γης, την περίοδο που δημιουργούνταν ο πυρήνας της», ανέφερε καθηγητής του Ινστιτούτου Παλαιοντολογίας του Πανεπιστημίου του Μίνστερ, ο οποίος συμμετείχε στην έρευνα.