Ημέρα της Γυναίκας: 23 πληροφορίες αποκλειστικά για...γυναίκες

Η 8η Μαρτίου έχει θεσμοθετηθεί επίσημα ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Πότε έγινε, τι σημαίνει και ποια είναι μερικά από τα γυναικεία ονόματα, που έχουν γραφτεί με χρυσά γράμματα στην παγκόσμια Ιστορία; Αυτά και άλλα ερωτήματα απαντώνται ευθύς αμέσως.

Βρετανίδα σουφραζέτα, περίπου το 1910

Η ημέρα της Γυναίκας αποτελεί τη νομιμοποίηση και ανανώριση των αγώνων του κινήματος της ...σουφραζέτας, γυναικείος τίτλος για τις αγωνίστριες του δικαιώματος ψήφου τον 19ο και 20ο αιώνα στην Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τι άλλο πρέπει να γνωρίζουμε;

1. Η πρώτη εκστρατεία για τη διεθνή ημέρα της γυναίκας ξεκίνησε στις 8 Μαρτίου 1911 στην Κοπεγχάγη από την Clara Zetkin, την ηγέτιδα του «Γραφείου Γυναικών» του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας.

2. Βέβαια στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πρώτη διεθνής ημέρα της γυναίκας ξεκίνησε ανεπίσημα στις 28η Φεβρουαρίου του 1909, μετά από μια δήλωση του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Αμερικής.

3. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών άργησε λίγο βέβαια να …αναγνωρίσει τη «γυναίκα» αλλά από την 8η Μαρτίου του 1975, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας κατοχυρώθηκε επίσημα ως γιορτή του «ασθενούς φύλου». Το 1975 μάλιστα ανακηρύχτηκε διεθνώς ως Έτος των Γυναικών.

4. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ωστόσο, μέχρι και το 1913, η γιορτή της γυναίκας γιορταζόταν την τελευταία Κυριακή του Φεβρουαρίου.

5. Στις 8 Μαρτίου του 1965, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας ανακηρύχτηκε επίσημη αργία για τις εργαζόμενες στην πρώην Σοβιετική Ένωση, με απόφαση μάλιστα του Προεδρείου της τότε ΕΣΣΔ του Ανωτάτου Σοβιέτ.

Πορεία στη Νέα Υόρκη, 1915

6. Οι γυναίκες κατά μέσο όρο ζουν 6 με 8 χρόνια περισσότερα από τους άνδρες. Μάλιστα, το 2007, το προσδόκιμο ζωής των γυναικών ήταν περισσότερα από 80 χρόνια σε 35 χώρες, αλλά μόνο 54 χρόνια στην Αφρικανική Ήπειρο.

7. Οι γυναίκες αποτελούν σχεδόν τα δύο τρίτα των 759 εκατομμυρίων αναλφάβητων ενηλίκων της Γης.

8. Μεταξύ του 1995 και του 2010, το ποσοστό των γυναικών στο κοινοβούλιο, σε παγκόσμιο επίπεδο, αυξήθηκε από 11% έως 19%, «κέρδος» ύψους 73% στη μάχη της ισότητας των φύλων.

9. Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι γυναίκες κατέχουν μόνο το 16% των υπουργικών θέσεων.

10. Η πιο έξυπνη γυναίκα, σύμφωνα με το βιβλίο Γκίνες είναι η αρθρογράφος και συγγραφέας Marilyn vos Savant, που έπειτα από πολύχρονες μετρήσεις, οι ειδικοί κατέληξαν, ότι ο δείκτης νοημοσύνης της είναι 186. Παλαιότερα, το σκορ ήταν 228 και όχι δεν έγινε λιγότερο έξυπνη, απλά η μέτρηση αυτή είχε γίνει με την …παιδική κλίμακα.

11. Στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες, απαγορευόταν η συμμετοχή των γυναικών. Μάλιστα, ούτε καν τους επιτρεπόταν να τους παρακολουθήσουν.

12. Στους πρώτους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 1924, επιτρεπόταν η συμμετοχή γυναικών μόνο στο καλλιτεχνικό πατινάζ. Τότε, πήραν μέρος 15 αθλήτριες.

13. Η Roberts Gibb ήταν η πρώτη γυναίκα μαραθωνοδρόμος στη Βοστόνη το 1966. Φυσικά, δεν είχε επίσημη έγκριση, καθώς αυτό δε συνέβη μέχρι το 1972. Ωστόσο οι νίκες της το 1966, το 1967 και το 1968 αποτελέσαν έμπνευση για τις επόμενες γενιές.

14. Η πρώτη παγκόσμια νουβέλα, «The tale of Genji» εκδόθηκε στην Ιαπωνία περίπου το 1000 μ.Χ. Συγγραφέας της ήταν η Murasaki Shikibu.

15. Το 1921, η αμερικανίδα συγγραφέας Edith Wharton έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε το βραβείο Pulitzer, για «Τα χρόνια της Αθωότητας».

Νέα Υόρκη, 1913

16. Η Μαρί Κιουρί είναι η μοναδική γυναίκα που έχει κερδίσει δύο βραβεία Νόμπελ. Η πρώτη ωστόσο γυναίκα που κέρδισε βραβείο Νόμπελ ήταν η Jane Addams, το 1931 οπότε και της απενεμήθη το Νόμπελ Ειρήνης.

17. Η πρώτη εκλεγμένη αρχηγός κράτους ήταν η Sirimavo Bandaranaike, η οποία εκλέχτηκε πρωθυπουργός της Sri Lanka το 1960 και επανεκλέχθηκε το 1970.

18. Ο πρώτος άνθρωπος που τόλμησε να επιχειρήσει να περάσει τους Καταρράκτες του Νιαγάρα σε ένα ξύλινο βαρέλι ήταν στις 24 Οκτωβρίου 1901, η Annie Edson Taylor, μία 43χρονη δασκάλα από το Μίσιγκαν.

19. Το Wyoming ήταν η πρώτη πολιτεία που χορήγησε δικαίωμα ψήφου σε γυναίκες. Επίσης ήταν και η πρώτη πολιτεία που εξέλεξε την πρώτη γυναίκα κυβερνήτη, την Nellie Tayloe Ross.

20. Ωστόσο, η πρώτη χώρα που έδωσε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες ήταν η Νέα Ζηλανδία το 1893.

21. Στην Ελλάδα οι γυναίκες προσήλθαν στις κάλπες για πρώτη φορά, στις 23 Απριλίου του 1944, εν μέσω Κατοχής. Ωστόσο, η επίσημη καθιέρωση του δικαιώματος ψήφου με απόφαση του Συντάγματος έγινε το 1952. Το σύνθημα των Ελληνιδων σουφραζέτων ήταν «Σφυρί, δρεπάνι και ψήφο στο φουστάνι».

Νέα Υόρκη, Δεκέμβριος1913

22. Η πιο πρόσφατη χώρα, που παραχώρησε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες είναι το Μπουτάν, το 2008.

23. Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας, που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Kανόνες ορθολογισμού

1. Μην αισθάνεσαι απολύτως σίγουρος για τίποτα.

2. Μην νομίζεις ότι αξίζει να προχωρήσεις στην απόκρυψη αποδεικτικών στοιχείων, γιατί τα στοιχεία σίγουρα θα έρθουν στο φως.

3. Ποτέ μην προσπαθείς να αποθαρρύνεις τη σκέψη, γιατί είναι σίγουρο ότι θα αποτύχεις.

4. Όταν σου εναντιωθούν, ακόμα και αν είναι η ίδια η οικογένεια σου, προσπάθησε να το ξεπεράσεις με επιχειρήματα και όχι με αυθεντία, γιατί μια νίκη που βασίστηκε στην αυθεντία δεν είναι πραγματική, είναι απατηλή.

5. Μην έχεις κανένα σεβασμό για την αυθεντία (δικαιοδοσία/εξουσία/αρχή) των άλλων, γιατί πάντα υπάρχουν αντίθετες αυθεντίες που μπορούν να βρεθούν.

6. Μην χρησιμοποιείς εξουσία για να καταπιέζεις απόψεις που νομίζεις επιβλαβείς, γιατί αν το κάνεις, οι απόψεις θα καταπιέσουν εσένα.

7. Μην φοβάσαι να είσαι εκκεντρικός στην άποψη σου, γιατί κάθε “άποψη” που είναι τώρα αποδεκτή ήταν κάποτε εκκεντρική.

8. Βρες περισσότερη ευχαρίστηση στην ευφυή διαφωνία από την παθητική συμφωνία, γιατί, αν εκτιμάς την ευφυΐα όπως θα έπρεπε, η πρώτη συνεπάγεται βαθύτερη συμφωνία από την δεύτερη.

9. Να είσαι σχολαστικά φιλαλήθης ακόμα και αν η αλήθεια είναι άβολη, γιατί είναι πιο άβολο όταν προσπαθείς να την κρύψεις.

10. Μην αισθάνεσαι ζήλεια για την ευτυχία αυτών που ζουν σε παραδείσους ανόητων, γιατί μόνο ένας ανόητος θα νόμιζε ότι αυτό είναι ευτυχία.

Bertrand Rusell 

Πεποιθήσεις αρνητικές και θετικές!

Σύμφωνα με την Λόγο-θυμική θεραπεία του Albert Ellis η ρίζα των ψυχολογικών προβλημάτων κρύβεται σε βαθιά ριζωμένες αρνητικές πεποιθήσεις. Υπάρχει ο τρόπος να ξεπεράσουμε τα αρνητικά αισθήματα έντονου και παρατεταμένου άγχους, ενοχής, κατωτερότητας, ζήλιας και εξάρτησης με την εκμάθηση περισσότερο ορθολογικών τρόπων αντιμετώπισης της ζωής, αξιολόγησης του εαυτού μας και των άλλων.

Για να αμφισβητήσουμε και να ανατρέψουμε τις αρνητικές μας πεποιθήσεις μπορούμε να υποβάλλουμε στον εαυτό μας τα παρακάτω ερωτήματα:
Υπάρχει καμιά πραγματική απόδειξη ότι αυτή η πεποίθηση είναι αληθινή?
Ποιες ενδείξεις υπάρχουν ότι αυτή η πεποίθηση είναι λανθασμένη?
Ποιο είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να σου συμβεί αν εγκαταλείψεις αυτή την πεποίθηση?
Ποιο είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να σου συμβεί αν εγκαταλείψεις αυτή την πεποίθηση?

Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις βασικές αρνητικές πεποιθήσεις που βρίσκονται συνήθως στη ρίζα των αρνητικών μας αισθημάτων και τις αντίστοιχες θετικές πεποιθήσεις με τις οποίες θέλουμε να τις αντικαταστήσουμε για να είμαστε περισσότερο χαρούμενοι και δημιουργικοί. Αλλαγή των αρνητικών πεποιθήσεων σε θετικές!

Αρνητικές πεποιθήσεις	Θετικές πεποιθήσεις
Περιμένω να με αγαπούν και να με επιδοκιμάζουν όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρέφομαι.	Είναι σημαντικό να με αγαπούν και να με επιδοκιμάζουν αλλά μπορώ να τα καταφέρω και χωρίς αυτό.
Για να αξίζω ως άνθρωπος πρέπει πάντοτε να πετυχαίνω σε όλα και να μην κάνω λάθη.	Προσπαθώ όσο μπορώ χωρίς να καταπιέζομαι. Σέβομαι τον εαυτό μου ανεξάρτητα από το πόσο αποδίδω.
Όποιος κάνει λάθη θα πρέπει να τιμωρείται.	Είναι αναπόφευκτο να κάνω λάθη.
Είναι τρομερό να μην πηγαίνουν τα πράγματα όπως θα ήθελα.	Δεν υπάρχει νόμος που να λέει ότι τα πράγματα θα είναι όπως τα θέλω.
Τα άσχημα συναισθήματα που νιώθω οφείλονται σε εξωτερικούς παράγοντες όπως: οι άλλοι, η κοινωνία, οι περιστάσεις. Έτσι δεν μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξω αυτό που αισθάνομαι	Δεν μπορώ να ελέγξω όλες τις καταστάσεις. Όμως μπορώ κάθε φορά να κάνω το καλύτερό μου. Σκέπτομαι αισιόδοξα και ενεργώ δυναμικά. Έτσι αλλάζω προς το καλύτερο τις συνθήκες της ζωής μου.
Όταν μου συμβαίνει κάτι δυσάρεστο είναι φυσικό να ανησυχώ και να το έχω συνέχεια στο μυαλό μου.	Η ανησυχία δεν μπορεί να βελτιώσει τις καταστάσεις. Αντιμετωπίζω τις δυσκολίες και αποδέχομαι φιλικά αυτό που δεν μπορώ να αλλάξω.
Θα περάσω καλύτερα αν αποφεύγω να αντιμετωπίσω με υπευθυνότητα τα προβλήματά μου.	Αν δεν αντιμετωπίσω υπεύθυνα τα προβλήματά μου δεν πρόκειται να λυθούν από μόνα τους.
Χρειάζομαι οπωσδήποτε δίπλα μου κάποιον να με στηρίζει.	Είναι εντάξει να χρειάζομαι βοήθεια. Μαθαίνω όμως να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου και τη δική μου κρίση.
Πρέπει να νιώθω πάντα καλά και άνετα αλλιώς δεν μπορώ να το αντέξω	Θέλω να νιώθω καλά αλλά μπορώ να αντέξω και στα δύσκολα. Οι αντιξοότητες μου δείχνουν το πόσο δυνατός είμαι.
Υπάρχει μια τέλεια λύση για κάθε πρόβλημα και πρέπει οπωσδήποτε να την βρω.	Κάνω αυτό που νομίζω και μπορώ με απλότητα χωρίς να ψάχνω την τέλεια λύση.
Το παρελθόν μου με προσδιορίζει απόλυτα. Άρα δεν είναι δυνατόν να αλλάξω ριζικά τη ζωή μου.	Μαθαίνω από τις εμπειρίες του παρελθόντος. Αλλάζω τη συμπεριφορά μου στο κάθε παρόν και γίνομαι όλο και καλύτερος.
Όταν οι άλλοι αντιμετωπίζουν προβλήματα είναι φυσικό να αισθάνομαι πολύ άσχημα.	Η στενοχώρια μου δεν βοηθά τους άλλους. Κάνω με χαρά ότι μπορώ για να τους βοηθήσω χωρίς να φθείρω τον εαυτό μου.

 

Ο παραπάνω πίνακας βασίζεται στο θεραπευτικό μοντέλο του γνωσιακού ψυχολόγου Albert Ellis που ονομάζεται λόγο-θυμική θεραπεία.

ΙΕΡΟΣΥΛΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ

"ΑΜΩΜΗ" ΣΥΛΛΗΨΗ,

Όταν κατά την έρευνα ενός περιστατικού, ενός γεγονότος, διαπιστώνονται πράγματα ανήκουστα, κατά πόσον άραγε θα μπορούσε να καταλογισθεί διάπραξη ιεροσυλίας στον ερευνητή, όταν δεν υπάρχει κανείς δόλος εκ μέρους του ούτε καμία συκοφαντική πρόθεση, καθώς στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο σε αυτά που έγραψαν κάποιοι άλλοι. Πόσο δίκαιο είναι άραγε να επιρρίπτεται μομφή σε κάποιον που επισημαίνει μια κλοπή ή δείχνει τον κλέφτη και να μην κατακρίνεται η ίδια η πράξη ή να μην κατηγορείται ο ίδιος ο κλέφτης, απλά και μόνο επειδή είχαμε συνηθίσει ή μας επιβλήθηκε να θεωρούμε τον «κλέφτη» πρόσωπο υπεράνω πάσης υποψίας; Μην βιαστείτε να μου πετάξετε πέτρες πριν φτάσετε στο τέλος του σχετικά σύντομου αυτού κειμένου.

Όσοι είχαμε την τύχη να τελειώσουμε εξατάξιο Γυμνάσιο, προ 40ετίας περίπου, σε μια εποχή που φορούσαμε υποχρεωτικά το πηλήκιο με την κουκουβάγια, απαγορευόταν ο κινηματογράφος, ίσχυε ο περιορισμός της κυκλοφορίας των μαθητών, με τους καθηγητές μας να περιφέρονται σαν «περίπολα» και μας απέβαλε ο Γυμνασιάρχης αν δεν ήμασταν «εν χρώ κεκαρμένοι» δηλαδή κουρεμένοι γουλί, μάθαμε πέντε ψίχουλα γράμματα και κάποια Αρχαία Ελληνικά, με τις γραμματικές και τα συντακτικά τους (Τζάρτζανο – Ζούκη), χάρη στα οποία μάθαμε να μπορούμε να διαβάζουμε και να κατανοούμε χωρίς πρόβλημα και τη γλώσσα των Ευαγγελίων.

Νιώθαμε βέβαια την καταπίεση και μας κακοφαινόταν πολύ, αλλά τελικά δεν έπαθε τίποτα η προσωπικότητα μας ούτε μείναμε στραβοί που δεν κάναμε μαθήματα σεξουαλικής αγωγής. Σεβόμασταν τους καθηγητές μας, το Σχολείο μας το οποίο δεν το καταστρέφαμε, τις συμμαθήτριες μας τις οποίες δεν τις βιάζαμε και όσοι έχουν τη μύγα ας μυγιάζονται.

Μάθαμε λοιπόν από τότε ότι όταν ένα ρήμα είναι σύνθετο (πρόθεση+ρήμα), αλλάζει τελείως το νόημα του ανάλογα με την χρησιμοποιούμενη κάθε φορά πρόθεση. Ας πάρουμε για παράδειγμα μερικά απλά και συνηθισμένα ρήματα όπως είναι το «έχω», το «φέρω», το «λέγω», το «έρχομαι». Το ρήμα έχω με διάφορες προθέσεις γίνεται: εισέχω, εξέχω, προσέχω, απέχω, προέχω, υπερέχω, παρέχω, κατέχω κλπ. Το ρήμα φέρω γίνεται : εισφέρω , εκφέρω, προφέρω, αναφέρω, υποφέρω κλπ. Το ρήμα λέγω γίνεται : εκλέγω, προλέγω, συλλέγω, επιλέγω κλπ. Το επίμαχο ρήμα έρχομαι γίνεται: εισέρχομαι, συνέρχομαι, εξέρχομαι, ανέρχομαι, κατέρχομαι, προέρχομαι, προσέρχομαι κλπ.

Βλέπουμε λοιπόν ότι κάθε ένα από αυτά τα ρήματα, ανάλογα με την πρόθεση του, αποκτά τελείως διαφορετικό νόημα. Ας επικεντρώσουμε όμως την προσοχή μας σε δύο σύνθετα ρήματα του απλού ρήματος «έρχομαι», το εισέρχομαι (εις+έρχομαι) και το προσέρχομαι (προς+έρχομαι). Το μεν πρώτο σημαίνει ότι μπαίνω μέσα, το δε δεύτερο ότι πλησιάζω (όσοι πιστοί προσέλθετε) .

Σύμφωνα με τον Ζήνωνα τον Κιτιέα, μια από τις πέντε αρετές του Λόγου (του Ελληνικού Λόγου εννοείται) είναι και η Σαφήνεια. «Σαφήνεια δε εστί λέξις γνωρίμως παριστάσα το νοούμενον» (Διογένους Λαέρτιου, Βίοι Φιλοσόφων) . Για να δούμε λοιπόν από κοντά τι συμβαίνει με τη σαφήνεια μιας συγκεκριμένης περικοπής από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, που αναφέρεται στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, Κεφ. Α , Στίχ. 26-35, κατά πόσον «παριστάνει το νοούμενον»: «Εν δε τω μηνί έκτω απεστάλη ο άγγελος Γαβριήλ υπό του Θεού εις πόλιν της Γαλιλαίας, ή όνομα Ναζαρέτ, προς παρθένον μεμνηστευμένην ανδρί, ώ όνομα Ιωσήφ, εξ οίκου Δαυίδ, και το όνομα της παρθένου Μαριάμ. και εισελθών ο άγγελος προς αυτήν είπε΄ χαίρε, κεχαριτωμένη΄ ο Κύριος μετά σου΄ ευλογημένη συ εν γυναιξίν. η δε ιδούσα διεταράχθη επί τω λόγω αυτού, και διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος. και είπεν ο άγγελος αυτή΄ μη φοβού Μαριάμ΄ εύρες γάρ χάριν παρά τω Θεώ. και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν. ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον Δαυίδ του πατρός αυτού, και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος. είπε δε η Μαριάμ προς τον άγγελον΄ πως έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω; και αποκριθείς ο άγγελος είπεν αυτή΄ Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι΄ διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιόςΘεού.»

Το πρώτο επίμαχο σημείο της περικοπής είναι ο στίχος 28 «και εισελθών ο άγγελος προς αυτήν είπε….». Η λέξη «εισελθών» είναι μετοχή αορίστου του ρήματος εισέρχομαι, το οποίο όπως προαναφέρθηκε σημαίνει: μπαίνω μέσα. Στη δευτερεύουσα αυτή χρονική πρόταση λοιπόν έχουμε τη μετοχή εισελθών, το υποκείμενο ο άγγελος και το αντικείμενο προς αυτήν η οποία δεν είναι άλλη από την Μαριάμ. Και εδώ είναι που δημιουργείται η πρώτη «ιερόσυλη» απορία. Η πρόταση είναι σαφέστατη και δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας, ότι δηλαδή ο άγγελος μπήκε προς αυτήν. Εάν επρόκειτο περί απλής προσέγγισης, οπότε δεν θα υπήρχε τίποτε το μεμπτόν, ο ευαγγελιστής Λουκάς θα έγραφε «και προσελθών ο άγγελος προς αυτήν». Μπορεί κανείς να μας πει τι θα του στοίχιζε του Λουκά εάν αντί εισελθών έγραφε προσελθών;

Θα μπορούσε να αντιτείνει κανείς ότι η επίμαχη φράση κατά την εποχή που γράφτηκε δεν είχε τίποτε το μεμπτόν. Πολύ ωραία! Διαβάστε όμως τώρα, πως την αποδίδει ο Π. Ν. Τρεμπέλας : « Και αφού εμβήκεν ο άγγελος εις το δ ω μ ά τ ι ο ν της, της είπε….». Παρατηρήσατε τι άλλαξε στην απόδοση; Μα το αντικείμενο της πρότασης!! Με άλλα λόγια η Μαριάμ έγινε δωμάτιο!!! Γιατί άραγε;

Ο Π. Ν. Τρεμπέλας δεν ήταν ένα τυχαίο άτομο αλλά θεολόγος, επίτιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ένας άνθρωπος, κατά τεκμήριο, πάρα πολύ μορφωμένος. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να του καταλογίσουμε άγνοια, ή οποιαδήποτε αδυναμία στο χειρισμό του λόγου και της γραφής. Υπέπεσε λοιπόν εν αγνοία του σ’ αυτό το ατόπημα ή όχι; Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι η επίμαχη φράση του ευαγγελίου όπως είναι διατυπωμένη αναφέρεται ευθέως και πέραν πάσης αμφιβολίας σε σεξουαλική πράξη; Αυτός να ήταν άραγε ο λόγος που ανάγκασε τον Π. Ν. Τρεμπέλα να κάνει αυτήν την παράφραση; Γνώριζε τι σημαίνει ακριβώς αυτή η φράση και από πού; Αυτός ήταν ο λόγος που προσπάθησε να αποφύγει το « σκόπελο » της πιστής απόδοσης της φράσης αυτής ;

Τη φράση αυτή τη συναντάμε και στην Παλαιά Διαθήκη, σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, που δεν είναι και λίγες, από τις οποίες παρατίθενται ενδεικτικά οι ακόλουθες, όπου η συγκεκριμένη και επίμαχη φράση, υποδηλώνει σαφέστατα, πέραν πάσης αμφιβολίας, σεξουαλική πράξη.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: « και εγένετο προς εσπέραν και ανέστη Δαυίδ από της κοίτης αυτού και περιεπάτει επί του δώματος του οίκου του βασιλέως και είδε γυναίκα λουομένην από του δώματος, και η γυναίκα καλή τω είδει σφόδρα, και απέστειλε Δαυίδ και εζήτησε την γυναίκα και είπεν΄ ουχί αύτη Βηρσαβεέ θυγάτηρ Ελιάβ γυνή Ουρίου του Χετταίου; Και απέστειλε Δαυίδ αγγέλους και έλαβεν αυτήν και εισήλθε προς αυτήν , και εκοιμήθη μετ’ αυτής, και αυτή αγιαζομένη από ακαθαρσίας αυτής, και επέστρεψεν εις τον οίκον αυτής, και εν γαστρί έλαβεν η γυνή΄ και αποστείλασα απήγγειλε τω Δαυίδ και είπεν΄ εγώ ειμί εν γαστρί έχω....» Σαμουήλ Β΄ ΙΑ , 2- 21. Στην περίπτωση κατά την οποία η Ραχήλ έκανε τη μαστρωπό στη δούλη της Βαλλάν: «και έδωκεν αυτώ Βαλλάν την παιδίσκην αυτής αυτώ γυναίκα και εισήλθε προς αυτήν Ιακώβ». Γένεσις Λ. 4.

Εκεί όπου η Σάρα εξωθεί τον Αβραάμ σε μοιχεία, ζητώντας ταυτόχρονα και τα ρέστα : «είπε δε Σάρα προς Άβραμ΄ Ιδού συνέκλεισε με Κύριος του μη τίκτειν΄ είσελθε ούν προς την παιδίσκην μου, ίνα τεκνοποιήσωμεν εξ αυτής, υπήκουσε δε Άβραμ της φωνής Σάρας, και λαβούσα Σάρα η γυνή Άβραμ Άγαρ την Αιγυπτίαν την εαυτής παιδίσκην, μετά δέκα έτη του οικήσαι Άβραμ εν γή Χαναάν, έδωκεν αυτήν τω Άβραμ ανδρί αυτής γυναίκα. Και εισήλθε προς Άγαρ, και συνέλαβε, και είδεν ότι εν γαστρί έχει, και ητιμάσθη η κυρία εναντίον αυτής…». Γένεσις Κεφ. ΙΣΤ, 2.

Εκεί όπου ο Αυνάν συνουσιάζεται με τη γυναίκα του πονηρού αδελφού του Ήρ τον οποίον απέκτεινεν ο «Θεός»: «είπε δε Ιούδας τω Αυνάν΄ είσελθε προς την γυναίκα του αδελφού σου και επιγάμβρευσαι αυτήν και ανάστησον σπέρμα τω αδελφώ σου 9 γνούς δε Αυνάν ότι ουκ αυτώ έσται το σπέρμα, εγένετο όταν εισήρχετο προς την γυναίκα του αδελφού του , εξέχεεν επι την γης του μη δούναι σπέρμα τω αδελφώ αυτού». Γένεσις ΛΗ, 8-9.

Είναι πολύ δύσκολο λοιπόν να συμπεράνει κανείς ότι ο Τρεμπέλας γνώριζε ότι η φράση αυτή στην Παλαιά Διαθήκη αναφερόταν σε σεξουαλική πράξη, και ότι εν γνώσει του προέβη στην παραποίηση αυτή κάνοντας την Μαριάμ «δωμάτιο»;

Γράφει πουθενά το Ευαγγέλιο ότι την ώρα που ήρθε ο άγγελος Γαβριήλ, η Μαριάμ βρισκόταν σε ένα δωμάτιο; Δεν θα μπορούσε να βρισκόταν κάπου αλλού, πχ στην αυλή ή στον κήπο; Από πού έβγαλε το συμπέρασμα ο Τρεμπέλας ότι η Μαριάμ βρισκόταν εκείνη τη στιγμή μέσα στο δωμάτιο της; Μήπως το επινόησε επειδή δεν μπορούσε να δικαιολογήσει διαφορετικά εκείνο το «εισελθών»; Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς πως θα απέδιδε ο Τρεμπέλας τα συγκεκριμένα εδάφια της ΠΔ, αν ανελάμβανε να τα «ερμηνεύσει» και αυτά ;

Όλα αυτά τα ερωτήματα παύουν να είναι μετέωρα, σε συνδυασμό με την επόμενη επίμαχη φράση, στην παραποίηση της οποίας «δίνει πλέον ρέστα» ο Π. Ν. Τρεμπέλας.

Όταν ψεύδεται κάποιος πρέπει να πει άλλα δέκα ψέμματα για να καλύψει το πρώτο και να έχει έτοιμα άλλα εκατό. Μας λέει λοιπόν ο ευαγγελιστής Λουκάς: « .... και διελογίζετο αύτη ποταπός είη ο ασπασμός ούτος...» !! Για κάποιον που γνωρίζει στοιχειωδώς την καθαρεύουσα και ελάχιστα αρχαία Ελληνικά «ποταπός ασπασμός» σημαίνει ένα αισχρό φίλημα, με ότι συνεπάγεται η αισχρότητα ενός τέτοιου φιλιού.

Για να είμαστε όμως και ακριβοδίκαιοι, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη, ότι σε πάρα πολλές περιπτώσεις, κάποιες λέξεις και φράσεις εκείνης της εποχής χρησιμοποιούνται με διαφορετική έννοια σήμερα. Όλα τα σύγχρονα λεξικά αποδίδουν στη λέξη «ποταπός» την έννοια του τιποτένιου, του χυδαίου, του αισχρού. Παλαιότερα λεξικά, όπως του Σουίδα, επεξηγεί τη λέξη πότερον ως άρα, ποίον, ποταπόν. Το λεξικό Δημητράκου τη μία φορά μας παραπέμπει και στη λέξη ποδαπός που έχει την έννοια: από πού, από ποια χώρα, ποίας καταγωγής, ποίου είδους, τι λογής, και την άλλη την αποδίδει με τις προαναφερθείσες μειωτικές έννοιες.

Η λέξη ασπασμός, και τότε και σήμερα, σημαίνει το φίλημα. Ποτέ και σε καμιά περίπτωση δεν σήμαινε «χαιρετισμό». Ο «πάνσοφος αλιεύς» ευαγγελιστής, ο δεχθείς και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, δεν βρήκε να χρησιμοποιήσει μια άλλη λέξη από το πλουσιότατο Ελληνικό λεξιλόγιο, αντί της λέξεως «ποταπός»; Υπήρχε το «πότερον», το «ως», το «άρα», το «ποίον». Καμιά από αυτές τις λέξεις δεν τον ικανοποιούσε και διάλεξε τον «ποταπό»; Παρ’ όλα αυτά ας υποθέσουμε ότι για τον ευαγγελιστή Λουκά ήταν αθώα και σήμαινε πχ «τι είδους», «τι λογής».

Ο ασπασμός όμως πού και πως «κολλάει» στο περιστατικό; Όπως σήμερα έτσι και τότε εξακολουθεί να σημαίνει «φίλημα», με την επίμαχη φράση να συνεχίζει να μένει μετέωρη, κυρίως από την ολοφάνερη προσπάθεια συγκάλυψης και αποπροσανατολισμού των καλοπροαίρετων αναγνωστών της Κ Δ . Άκουσε ποτέ κανείς εδώ και 18 αιώνες οτιδήποτε για κάποιον, απλό έστω, «ασπασμό» στο περιστατικό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου;

Επειδή όμως χαλούσε τη «σούπα» του Π. Ν. Τρεμπέλα για την εξιδανικευμένη σκηνή του Ευαγγελισμού, παραποιεί τον «ποταπό ασπασμό» σε «σημασία του χαιρετισμού». Αν λέγαμε σήμερα ότι κάποιος «ησπάσθη ποταπώς» μια γυναίκα, που θα πήγαινε το μυαλό μας; Ότι την χαιρέτισε απλώς ευγενικά, με τη γυναίκα να αναρωτιέται για τη σημασία του χαιρετισμού; Ο «ασπασμός» (και τι ασπασμός!) που πήγε;

Βέβαια λίγο πιο κάτω στην περικοπή, θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι ο Λουκάς προσπαθεί να «μπαλώσει» την κατάσταση, καθώς βάζει την Μαριάμ να ρωτάει πως θα αποκτήσει παιδί, χωρίς να έχει γνωρίσει άντρα; Μπορεί να μας πει κανείς με βεβαιότητα, τι σήμαινε εκείνη την εποχή η φράση «γνωρίζω άντρα»; Έχω σεξουαλική επαφή με άντρα ή είμαι νομίμως παντρεμένη;

Μην ξεχνάμε ότι στην αρχή της περικοπής λέει ο Λουκάς ότι η Μαριάμ ήταν μνηστευμένη με τον Ιωσήφ, δηλαδή αρραβωνιασμένη, όχι νομίμως παντρεμένη. Τι θα του έλεγε του Ιωσήφ; Ότι μύρισε τον «κρίνο»; Διότι μια έγκυος γυναίκα, ακόμη και αρραβωνιασμένη, υπήρχε άμεσος κίνδυνος να επισύρει την εφαρμογή του απάνθρωπου Μωσαϊκού Νόμου (θάνατος δια λιθοβολισμού), καθώς μόνο νομίμως παντρεμμένες γυναίκες επιτρεπόταν να αποκτήσουν παιδιά.

Την καθησυχάζει λοιπόν ο άγγελος Γαβριήλ λέγοντας ότι έχει την «κάλυψη του θεού» και δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο. Μπορούμε όμως να μην σκύψουμε για λίγο και πάνω από τον άγγελο Γαβριήλ, τον μετέπειτα «αρχάγγελο» για να δούμε πόσο και τι είδους «άγγελος» ήταν; Ο άγγελος λοιπόν, με τη γενική έννοια του όρου, ήταν ένα άτομο το οποίο μετέφερε μηνύματα, αγγελίες, ένας μαντατοφόρος, ένας αγγελιοφόρος. Στη χριστιανική θρησκεία ο άγγελος ήταν μια ανώτερη οντότητα που μετέφερε στα ανθρωποειδή τις θελήσεις, τις εντολές και κατά περίπτωση να αποτελεί το μακρύ τιμωρό «χέρι» του θεού.

Τώρα κατά πόσον ένας θεός είχε ανάγκη από έναν μαντατοφόρο για να δίνει τις εντολές του στους ανθρώπους είναι από τις ιστορίες που δεν πρέπει να ψηλαφίζουν οι «ευσεβείς» χριστιανοί. Όσο για τον ίδιο τον «άγγελο» δεν θα πρέπει να τον φαντάζονται διαφορετικά απ’ ότι τον βλέπουν ζωγραφισμένο στις εικόνες οι ευσεβείς χριστιανοί, δηλαδή με φτερά και τον απαραίτητο «κρίνο». Θα ήταν η μέγιστη ιεροσυλία δηλαδή να θεωρήσουν ότι δεν ήταν παρά ένας απλός αγγελιοφόρος, ένας πράκτορας, ένας Ναζιραίος ή Ναζαρηνός του πανίσχυρου, μυστικού και άτεγκτου Εβραϊκού Ιερατείου, το οποίο για αιώνες έπαιζε με ανεπανάληπτη επιτυχία το ρόλο του «Θεού». Έτσι απλά εξηγούνται τα πάντα και μπαίνουν στη θέση τους.

Μετά από όλα αυτά πως θα μπορούσαν άραγε να μην δημιουργηθούν «ιερόσυλες» απορίες;

Και να φανταστεί κανείς ότι η φράση αυτή βρίσκεται εκεί μπροστά μας, στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο για 18 αιώνες, χωρίς να τολμά να την αγγίξει κανείς.

Τι την ήθελε λοιπόν τη μετάφραση ο Τρεμπέλας; Για να «διορθώσει » τα πράγματα απευθυνόμενος σε αδαείς, αθεράπευτα αφελείς και ηλίθιους ή να τα κάνει χειρότερα;

Ποιοί λοιπόν εξαπατούν αναίσχυντα ποιούς; Πάντως σε κάθε περίπτωση η ιδέα ότι κάποιοι γελάνε σαρδόνια πίσω από την πλάτη μας, γίνεται ολοένα και πιο αφόρητη σε σημείο που να αναρωτιέται κανείς τι είναι πιο εξοργιστικό, η βλακεία, η αφέλεια ή η ηλιθιότητα;

Πως θα μπορούσε κανείς να αμφιβάλλει ότι και οι δύο επίμαχες φράσεις του ευαγγελίου είναι σαφέστατες και παριστούν, κατά τον Ζήνωνα τον Κιτιέα, «γνωρίμως το νοούμενον»; 

Κανείς λογικός λοιπόν δεν μπορεί να αμφιβάλλει για το γνωρίμως νοούμενον, δεν μπορεί όμως δυστυχώς και να αγνοήσει την διαχρονική παρουσία των παραβολάνων* του πατριάρχου Αλεξανδρείας Κύριλλου, εμπνευστή και ηθικού αυτουργού της άγριας δολοφονίας (μεληδόν διασπάσαντες, οστράκοις ανείλον) της Ελληνίδας Φιλοσόφου, Μαθηματικού και Αστρονόμου Υπατίας.

Βέβαια σήμερα κυκλοφορούν με άλλα ονόματα πχ «αγωνιζόμενοι χριστιανοί», «γνήσιοι ορθόδοξοι χριστιανοί» (υπονοώντας έμμεσα ότι όλοι οι άλλοι είναι «γιαλαντζί» ορθόδοξοι Χριστιανοί), σύλλογοι θεολόγων, ιεροψαλτών, μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων κλπ. Άτομα χωρίς καμιά κρίση, λες και έχουν υποστεί ομαδική λοβοτομή, έτοιμα όμως να διαπράξουν το αγριώτερο έγκλημα στο όνομα της θρησκείας της «αγάπης» (όπως στην περίπτωση της Υπατίας) εάν εξέλιπε ο φόβος του Εισαγγελέα.

Δεχόμενοι λοιπόν ότι το περιστατικό του « Ευαγγελισμού » της Θεοτόκου συνέβη πράγματι, και συμπερασματικά εξιδανικευμένο μόνο μέσα από την καλπάζουσα φαντασία των θρησκευτικών λειτουργών της χριστιανικής θρησκείας και των θεολόγων, ενώ φαίνεται ξεκάθαρα ότι αναφέρεται σε μια σεξουαλική πράξη, το όλο θέμα δεν μπορεί να μην πάρει και άλλες περαιτέρω διαστάσεις, οι οποίες δεν είναι άλλες από αυτές ενός ξεκάθαρου και πέραν πάσης αμφιβολίας βιασμού.

Υπενθυμίζεται και πάλι, ότι η καημένη η Μαριάμ, μια άβγαλτη κοπελίτσα στην εφηβική της ηλικία, ήταν ήδη αρραβωνιασμένη με τον Ιωσήφ. Εάν ήταν ελεύθερη ή εάν «δράστης» ήταν ο Ιωσήφ, δεν θα μπορούσε κανείς να μιλά με βεβαιότητα για βιασμό. Απλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι τέτοια περιστατικά συνέβαιναν, συμβαίνουν και θα εξακολουθήσουν να συμβαίνουν όσο υπάρχουν άνθρωποι

Η Μαριάμ όμως, καθώς ήταν ήδη αρραβωνιασμένη, δεν θα μπορούσε ούτε να διανοηθεί κάν, όπως και οποιαδήποτε γυναίκα, να συνευρεθεί σεξουαλικά και με τη θέληση της, με άλλον άνδρα και μάλιστα τελείως άγνωστο της. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με έναν βιασμό ή όχι; Να και άλλη μια ιερόσυλη απορία που περιμένει την απάντηση της.

Οι επόμενες «απορίες» δεν είναι τόσο οδυνηρές, δείχνουν όμως και αυτές σαφέστατα τη δολιότητα των προθέσεων του «ερμηνευτή» της Καινής Διαθήκης, Π. Ν. Τρεμπέλα, ο οποίος την παραποιεί ασύστολα, προκειμένου να τη φέρει στα μέτρα των απόψεων του και στα μέτρα όλων των Πατριαρχείων και της Εκκλησίας της Ελλάδος συμπεριλαμβανομένης, τα οποία επαίνεσαν το «αξιόλογο» έργο του με θερμές συγχαρητήριες επιστολές που δημοσιεύονται στην αρχή του Βιβλίου της ΚΔ. Όλες αυτές οι επιστολές δείχνουν, κατ’ ελάχιστον, ότι τόσο τα Πατριαρχεία όσο και η Εκκλησία της Ελλάδος δεν είναι άμοιρα ευθυνών για την προκρούστεια λογική από την οποία διακατέχεται όλη η «ερμηνευτική» προσπάθεια του Π. Ν. Τρεμπέλα… (Τεντώνεται ότι δεν φτάνει και κόβεται ότι περισσεύει).

Η «ΑΠΟΞΗΡΑΝΘΕΙΣΑ ΣΥΚΗ»

Πάμε λοιπόν στην επόμενη « απορία» η οποία αναφέρεται στην ιστορία της «αποξηρανθείσης συκής», επειδή δεν είχε σύκα: «Και τη επαύριον εξελθόντων αυτών από Βηθανίας επείνασε΄ και ιδών συκήν έχουσαν φύλλα, ήλθεν ει άρα τι ευρήσει εν αυτή΄ και ελθών επ’ αυτήν ουδέν εύρεν ει μη φύλλα΄ ου γαρ ην καιρός σύκων. και αποκριθείς είπεν αυτή΄ μηκέτι εκ σου εις τον αιώνα μηδείς καρπόν φάγοι΄ και ήκουον οι μαθηταί αυτού… και ότε οψέ εγένετο, εξεπορεύετο έξω της πόλεως, Και παραπορευόμενοι πρωί είδον την συκήν εξηραμμένην εκ ριζών. και αναμνησθείς ο Πέτρος λέγει αυτώ΄ ραββί, ίδε η συκή εν κατηράσω εξήρανται. και αποκριθείς ο Ιησούς λέγει αυτοίς΄ έχετε πίστιν Θεού. αμήν γαρ λέγω υμίν ότι ός αν είπη τω όρει τούτω, άρθητι και βλήθητι εις την θάλασσαν, και μη διακριθή εν τη καρδία αυτού, αλλά πιστεύσει ότι ά λέγει γίνεται, έσται αυτώ ό εάν είπη». Κατά Μάρκον, Κεφ. ΙΑ , Στίχοι 12-14 και 19-23.

Το ίδιο επεισόδιο αναφέρεται και στο Κατά Ματθαίον, Κεφ. ΚΑ, Στίχοι 17- 22, ως ακολούθως: «και καταλιπών αυτούς εξήλθεν έξω της πόλεως εις Βηθανίαν και ηυλίσθη εκεί. Πρωϊας δε επανάγων εις την πόλιν επείνασε΄ και ιδών συκήν μίαν επί της οδού ήλθεν επ’ αυτήν, και ουδέν εύρεν εν αυτή ει μη φύλλα μόνον, και λέγει αυτή΄ μηκέτι εκ σού καρπός γένηται εις τον αιώνα, και εξηράνθη παραχρήμα η συκή. και ιδόντες οι μαθηταί εθαύμασαν λέγοντες, πως παραχρήμα εξηράνθη η συκή; αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν αυτοίς΄ αμήν λέγω υμίν, εάν έχητε πίστιν και μη διακριθήτε, ου μόνον το της συκής ποιήσετε, αλλά κάν τω όρει τούτω είπητε, άρθητι και βλήθητι εις την θάλασσαν, γενήσεται΄ και πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε.».

Έτσι για να ευθυμήσουμε λίγο, βλέπουμε τους «πάνσοφους αλιείς» κατ’ αρχήν να διαφωνούν μεταξύ τους. Ο ένας λέει ότι ο Ιησούς επείνασεν «εξελθόντων αυτών από Βηθανίας» βγαίνοντας από την Βηθανία ενώ ο άλλος λέει επείνασεν το πρωί «επανάγων εις την πόλιν», δηλαδή μπαίνοντας στην πόλη της Βηθανίας. Ο ένας λέει ότι η συκή εξηράνθη «παραχρήμα», ο άλλος λέει ότι την είδαν ξεραμένη την άλλη μέρα το πρωί. Μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα έγραφαν αν δεν είχαν δεχθεί και την «επιφοίτηση» του Αγίου Πνεύματος;

Και οι δύο συμφωνούν ότι η συκή είχε μόνο φύλλα. Ο Μάρκος, ενώ θα μπορούσε να το παραλείψει, χωρίς να του ζητήσει κανείς το λόγο, διευκρινίζει αφελέστατα, ότι «ου γάρ ην καιρός σύκων». Δηλαδή η συκιά δεν είχε σύκα είτε γιατί ήταν πολύ νωρίς (Μάρτιος-Απρίλιος) είτε πολύ αργά (Σεπτέμβρης – Οκτώβρης). Σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να ξέρουμε αν η συκιά ήταν στείρα ή όχι, όπως φαντάστηκε ο Τρεμπέλας. Αλλά ακόμη και οι αυτοφυείς αγριοσυκιές κάνουν σύκα, μπορεί λίγα, μπορεί κατώτερης ποιότητας, αλλά κάνουν σύκα. Άρα μπορούμε να συμπεράνουμε ασφαλώς ότι το «ου γάρ ην καιρός σύκων» είναι ακριβές.

Αλλά και αν ακόμη ήταν «καιρός σύκων», αποκλείεται να πήγαν κάποιοι νωρίτερα και να τα είχαν μαζέψει; Ήταν σοβαρός λόγος αυτός για τον Ιησού Χριστό, τον Θεάνθρωπο, τον Θεό της Αγάπης, να καταραστεί ένα αθώο δέντρο; Και εν πάση περιπτώσει όταν πεινάει κάποιος, θα έτρωγε ποτέ σύκα για να χορτάσει και μάλιστα πρωϊνιάτικα; Θα τον έπιανε τέτοιο κόψιμο που δεν θα προλάβαινε ούτε να σκεφτεί ούτε ν’ ανάψει το φως, όπως λέει και το σχετικό ανέκδοτο. Και στο κάτω – κάτω της γραφής το, έστω και χωρίς σύκα, αθώο δεντράκι δεν θα ήταν χρήσιμο για τη σκιά του μέσα στην καρακαντήλα της ερήμου για τον κάθε κουρασμένο και καταϊδρωμένο οδοιπόρο; Πως θα μπορούσε ένας θεός μιας πολυθρύλητης «αγάπης», μιας αγάπης που έγινε το σήμα κατατεθέν της θρησκείας του, να δικαιολογηθεί, καταρώμενος ένα αθώο δέντρο; Δεν περίσσευε και γι’ αυτό λίγη « αγάπη»;

Παρ’ όλα αυτά, και οι δύο ευαγγελιστές ενώ θα μπορούσαν να υποβαθμίσουν το γεγονός, αν διέθεταν ελάχιστη εξυπνάδα (που να τη βρούν;), εκθέτουν ακόμη περισσότερο τον ραβίνο - δάσκαλο τους και δικό μας Ιησού Χριστό. Τον βάζουν να διδάσκει τη δύναμη της πίστης. Τι τραγική ειρωνεία! Ενώ από τη μια λέει ότι όποιος έχει πίστη μπορεί να πει στο όρος «σήκω και πέσε στη θάλασσα» και κείνο να πέσει, από την άλλη ο καλός μας ο Χριστούλης, ο Υιός του Θεού, ο δάσκαλος της Πίστης, δεν έχει πίστην ούτε ως «κόκκον σινάπεως» για να πει στην καημένη τη συκιά: «Γέμισε με ώριμα και γλυκά σύκα για να φάω και εγώ για να χορτάσω αλλά και όποιος περάσει από δω και κάτσει στη σκιά σου», παρά μόνο την καταριέται να ξεραθεί. Μπορεί άραγε να μου λύσει κανείς αυτήν την απορία;

Μάταια προσπαθεί να δικαιολογηθεί ο Π.Ν. Τρεμπέλας λέγοντας ότι η συκιά «δεν είχε ούτε άγουρα σύκα», υπονοώντας ότι την καταράστηκε ο Χριστός γιατί ήταν στείρα, πράγμα το οποίο δεν αναφέρουν τα ευαγγέλια, αλλά ήταν αποτέλεσμα της «πλούσιας» φαντασίας του, η οποία κάλπαζε ακάθεκτη. Γι αυτό και τα εύσημα από τα Πατριαρχεία. Δεν είναι μικρό πράγμα να φαντάζεσαι δύο χιλιάδες χρόνια μετά, τι νόμιζαν οι μαθηταί του Χριστού. Νόμισαν!!! οι μαθηταί ότι είχε πεινάσει ο Χριστός ενώ εκείνος ήθελε να τους δώσει μάθημα ποια θα είναι η τύχη κάθε άκαρπου πνευματικά ανθρώπου. Έλεος πια, λυπηθείτε μας!!!!!

Γιατί ο Λουκάς δεν βάζει το Χριστό να τους πει κατ’ ευθείαν , και χωρίς περιστροφές, μια και η Ελληνική γλώσσα , όπως είπαμε στην αρχή, είναι σαφέστατη, τι ήθελε να τους διδάξει, παρά ταλαιπωρεί 18 αιώνες μετά κάποιον «ερμηνευτή» του, εκθέτοντάς τον ανεπανόρθωτα;

Τελικά ο Τρεμπέλας μου φαίνεται ότι ξαναγράφει τα ευαγγέλια από την αρχή κατά το δοκούν.

Ποιοι να είναι άραγε κατά τον Τρεμπέλα «πνευματικοί» άνθρωποι»; Οι αδαείς, οι ηλίθιοι και οι αφελείς που τον άκουγαν και τον διαβάζουν, θαυμάζοντας την πομπώδη αλλά ακαταλαβίστικη λογοκοπία του;

Θα μπορούσε άραγε ο Τρεμπέλας ή κάποιος σαν εκείνον να μας υποδείξει για παράδειγμα έναν τύπο «άκαρπου πνευματικά» ανθρώπου; Τι να ήταν κατά τον Τρεμπέλα οι «πτωχοί τω πνεύματι» που μακάριζε ο Χριστός στην επί του Όρους ομιλία του; Ας αποφασίσει τέλος πάντων κάποιος ποιοι είναι οι πνευματικοί και ποιοί οι «άκαρποι» πνευματικά άνθρωποι, για να «μορφωθούμε» λιγάκι και μείς οι υπόλοιποι αδαείς.

Και αν τέλος πάντων υπάρχουν και κάποιοι μη πνευματικοί άνθρωποι, με τη όποια σημασία του όρου, γιατί θα πρέπει να έχουν την τύχη της «ξηρανθείσης συκής»; Αποκλείεται δηλαδή να είναι άτομα παραγωγικά και χρήσιμα στην κοινωνία, έστω και με τη «σκιά» τους; Με ποια δικαιολογία, κατά τον Τρεμπέλα, τους καταριέται ο Χριστός να «ξεραθούν» και ο ίδιος ο Τρεμπέλας τους αρνείται μια θέση κάτω από τον Ήλιο, όπως δικαιούνται όλα τα ζωντανά που ζουν επάνω σ’ αυτόν τον έρμο πλανήτη;

«ΕΛΗΛΥΘΕΝ Η ΩΡΑ ΙΝΑ ΔΟΞΑΣΘΕΙ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ»

Η τελευταία απορία της εργασίας αυτής αναφέρεται στην περίπτωση των «Ελλήνων» που ήθελαν να γνωρίσουν από κοντά τον Ιησού: «Ήσαν δε τινές Έλληνες εκ των αναβαινόντων ίνα προσκυνήσωσιν εν τη εορτή. ούτοι ούν προσήλθον Φιλίππω τω από Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, και ηρώτων αυτόν λέγοντες΄ κύριε θέλομεν τον Ιησούν ιδείν. έρχεται Φίλιππος και λέγει τω Ανδρέα, και πάλιν Ανδρέας και Φίλιππος λέγουσι τω Ιησού΄ ο δε Ιησούς απεκρίνατο αυτοίς λέγων΄ ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθεί ο υιός του ανθρώπου. αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μη ο κόκκος του σίτου πεσών εις την γην αποθάνη, αυτός μόνος μένει΄ εάν δε αποθάνη, πολύν καρπόν φέρει», Κατά Ιωάννην, Κεφ. ΙΒ, Στίχ. 20 – 24.

Εδώ ο Τρεμπέλας ξεπερνάει και το εαυτό του, στην προσπάθεια του να δικαιολογήσει τι γύρευαν Έλληνες σε Εβραϊκές θρησκευτικές γιορτές. Και ιδού, η ασυγκράτητη φαντασία του θριαμβεύει. «Ανακαλύπτει» ότι ήταν προσήλυτοι, αλλιώς δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί η παρουσία τους στη γιορτή του Εβραϊκού Πάσχα. Τώρα αν ο Ευαγγελιστής Ιωάννης δεν κάνει ούτε νύξη περί «προσηλύτων», αυτό δεν τρομάζει τον Τρεμπέλα. Τι «Έλληνες» να ήταν άραγε αυτοί οι οποίοι μάλιστα ξέχασαν να συστηθούν, διευκολύνοντας λίγο τον Τρεμπέλα διότι η φαντασία του θα έπρεπε να κάνει ακόμη μεγαλύτερα άλματα για να δικαιολογήσει πως ήταν δυνατόν Έλληνες να ονομάζονται πχ Ισαάκ, Ιακώβ, Μωϋσή κλπ. Κατά τον Τρεμπέλα λοιπόν υπήρχαν κάποιοι Έλληνες εκείνη την εποχή που ζήλεψαν τα «υψηλά» νοήματα της Εβραϊκής θρησκείας, τα ηθικά αναστήματα των ηρώων της Βίβλου, τον έντονο «φιλελληνισμό» της και αποφάσισαν να την ασπασθούν;

Ωραία !!! Αξίζει ένα μεγάλο εύγε στον Τρεμπέλα.

Μπορεί να μας παρουσιάσει οποιοσδήποτε μια, μόνο μια, περίπτωση προσηλυτισμού Έλληνος στην Εβραϊκή θρησκεία;

Εκ πρώτης όψεως αγνοεί φαίνεται ο Τρεμπέλας ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν Εβραϊκές παροικίες στις σημαντικότερες πόλεις τις κυρίως Ελλάδος, καθώς και τις Μικράς Ασίας. Πρόκειται για τις ίδιες παροικίες τις οποίες θα επισκεφθεί ο Παύλος 30 περίπου χρόνια αργότερα και στις οποίες θα απευθύνει τις πασίγνωστες επιστολές του, όπως ο ίδιος ο Τρεμπέλας το αναφέρει σαφώς στις εισαγωγές του. Προσέξτε δολιότητα. Ενώ απευθύνεται σε Εβραίους, τους αποκαλεί «Θεσσαλονικείς», «Κορινθίους», «Εφεσίους», «Ρωμαίους» κοκ, με τους αφελείς να νομίζουν ότι απευθυνόταν συλλήβδην σε όλους τους Θεσσαλονικείς, Κορινθίους, Εφεσίους, Ρωμαίους (Εβραίους και μη) κλπ.

Ο ίδιος Ευαγγελιστής λίγα κεφάλαια πιο πάνω αναφέρει: «είπον ουν οι Ιουδαίοι προς εαυτούς΄ που ούτος μέλλει πορεύεσθαι, ότι ημείς ουχ ευρήσομεν αυτόν; Μη εις την διασποράν των Ελλήνων πορεύεσθαι και διδάσκειν τους Έλληνας;» Κεφ. Ζ, Στίχος 35.

Ο Τρεμπέλας μεταφράζει το επίμαχο σημείο ως ακολούθως: «Μήπως πρόκειται να αφήσει την ευλογημένην χώραν του Ισραήλ και να υπάγη εις τους μεταξύ των Ελλήνων εγκατεστημένους και διεσπαρμένους Ιουδαίους και να διδάσκει τους Έλληνας εξευτελίζων ούτω τον εαυτόν του;». Αναρωτιέμαι ποιος άραγε να έχει την τρικυμία στο κρανίο, ο Τρεμπέλας, αυτοί που ενέκριναν όλες αυτές τις αρλούμπες ή αυτοί που διαβάζουν την ανεκδιήγητη αυτή εργασία του Τρεμπέλα και χαμπάρι δεν παίρνουν ότι κάποιοι τους κοροϊδεύουν ασύστολα γελώντας σαρδόνια πίσω από την πλάτη τους. Τα υπόλοιπα σχόλια δικά σας και η όποια εκδοχή πάλι δική σας.

Από αυτές τις παροικίες λοιπόν προέρχονταν οι «Έλληνες» του Τρεμπέλα, πράγμα το οποίο όφειλε να γνωρίζει ή αν δεν το γνώριζε, κάποιος από τα Πατριαρχεία θα έπρεπε να του το επισημάνει. Σε κάθε περίπτωση, η Ερμηνεία αυτή της Καινής Διαθήκης, αφήνει εκτεθειμένο έναντι του Ελληνισμού και των συνειδητοποιημένων Ελλήνων, τόσο τον ίδιο όσο και τα Πατριαρχεία και την Εκκλησία της Ελλάδος που την ενέκριναν πανηγυρικά .

Στη συνέχεια της περικοπής διαβάζουμε ότι ο Ιησούς «απεκρίνατο αυτοίς λέγων΄ ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθεί ο υιός του ανθρώπου». Οι σημερινοί Έλληνες Χριστιανοί ( οι Εβραιοέλληνες του Δ. Λιαντίνη ) κατάπιαν το δόλωμα μαζί με το αγκίστρι και την πετονιά, νομίζοντας ότι ο Ιησούς εννοούσε αυτούς, καμαρώνοντας αφελέστατα που έλαχε σ’ αυτούς η τύχη να «δοξάζουν τον υιόν του ανθρώπου», ενώ στην πραγματικότητα εννοούσε ότι μέσω των Εβραϊκών παροικιών, που θα μετατρέπονταν σε «γιάφκες», όπως και έγινε, θα διεδίδετο η νέα θρησκεία στους Έλληνες Εθνικούς και θα τους έπαιρνε «ο διάολος τον πατέρα», όπως και τους τον πήρε.

Εν κατακλείδι, καθώς η Ελληνική Γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα στον Κόσμο που διαθέτει «Αρετές», μία των οποίων είναι και η σαφήνεια, όταν ένα οποιοδήποτε κείμενο χρειάζεται «ερμηνεία», κάτι δεν πάει καλά, κάποιοι προσπαθούν κάτι να κρύψουν. Το ίδιο συμβαίνει όταν το απλούστατο και αυτονόητο, παρουσιάζεται με «παραβολές» και δεν λέγεται ευθέως, χωρίς να αφήνει την παραμικρή αμφιβολία, με αποτέλεσμα να αισθάνεται κανείς ή ότι είναι ηλίθιος ή ότι κάποιοι τον θεωρούν ηλίθιο. Έχει παρατηρήσει κανείς ότι κάθε φορά που τα βρίσκουν «σκούρα» οι επαγγελματίες ή οι ερασιτέχνες απολογητές του Χριστιανισμού, πριν ακόμη επεξεργαστούν την απάντηση αρχίζουν με τη μόνιμη φράση «δεν εννοεί αυτό» και στη συνέχεια προσπαθούν να εξηγήσουν με αρλούμπες τι «εννοεί», προκαλώντας πονοκέφαλο στον συνομιλητή τους στην προσπάθεια του να κατανοήσει το αρλουμποειδές σκεπτικό τους.

Αλληλούϊα λοιπόν και περαστικά σας όλων υμών των Εβραιοελλήνων που καμαρώνετε κατά περίπτωση για τους ευκλεείς ημών προγόνους.
-------------------------
* Οι παραβολάνοι ήταν ένα είδος «μπράβων» όπως θα λέγαμε σήμερα, τους οποίους στρατολογούσε η Εκκλησία της Αλεξανδρείας, κυρίως από την περιοχή του λιμανιού της, και ήταν άτομα σωματώδη και χειροδύναμα, χαμηλής πνευματικής στάθμης και νοημοσύνης, και φανατικοί βέβαια χριστιανοί, τα οποία χρησιμοποιούνταν για την αντιμετώπιση και εξάλειψη των πάσης φύσεως «αιρετικών», όπως η Υπατία η Αλεξανδρινή την οποία κατακρεούργησαν με όστρακα.

Πολύχρωμα αποτυπώματα άστρων στον ουρανό

Ο φωτογράφος Lincoln Harris κατάφερε να απαθανατίσει με τη φωτογραφική του μηχανή το «χορό» των αστεριών στον ουρανό και το χρωματικό «αποτύπωμα» που αφήνουν καθώς η γη γυρίζει.

Ένα φάσμα χρωμάτων -κίτρινo, μπλε, πορτοκαλί, ροζ και τιρκουάζ- κοσμεί το νυχτερινό ουρανό σε διάφορα μέρη σε όλον τον κόσμο.

Τα χρώματα είναι αποτέλεσμα των διαφορετικών θερμοκρασιών στην επιφάνεια των άστρων με τα ψυχρότερα αστέρια, να εμφανίζονται περισσότερο κόκκινα και τα θερμότερα άστρα να φαίνονται μπλε.
Ο Harris χρησιμοποίησε δύο διαφορετικές τεχνικές για να απαθανατίσει τα άστρα, με κάποιες από τις φωτογραφίες να μοιάζουν σαν μια «ουράνια έκρηξη» κι άλλες σαν ένα πολύχρωμο ανεμόμυλο.
Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν σε διάφορες τοποθεσίες στην Αυστραλία και τις ΗΠΑ, όπως το Εθνικό Πάρκο Γιοσέμιτι στην Καλιφόρνια, τη λίμνη Τάχο στη Νεβάδα, το Cape Woomalai στο νησί Phillip Island.

Μακεδόνας βασιλεύς και φαραώ

Σαν πρωτεύουσα της Αιγύπτου των Λαγιδών η Αλεξάνδρεια ταυτίζεται με τον βασιλιά και ο βασιλιάς παίρνει τις πραγματικές του διαστάσεις στην Αλεξάνδρεια, όπου, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, ενσαρκώνει την ελληνομακεδονική παρουσία στην Αίγυπτο.

Εκεί μένουν οι Πτολεμαίοι και η Αυλή. Με τη λέξη αυλή εννοείται ταυτόχρονα ο βασιλικός θεσμός, το περιβάλλον του ηγεμόνα και οι επίσημοι χώροι, όπου εκδηλώνεται η εξουσία· από τ’ άλλο μέρος ο όρος (τα) βασίλεια θυμίζει με περισσότερη ακρίβεια τον χώρο των ανακτόρων, που πιάνει μια μεγάλη συνοικία της χερσονήσου Λοχιάδας προς το εσωτερικό της πόλης.

Ο Πτολεμαίος είναι μαζί βασιλιάς Μακεδόνας και φαραώ. Μολονότι η εξουσία του είναι διττή, με την παραπάνω έννοια, ο Λαγίδης ηγεμόνας μένει ξένος απέναντι στον χιλιόχρονο πολιτισμό των αιγυπτιακών του κτήσεων.

Υιοθετεί, βέβαια, τους τίτλους και τα βασιλικά σύμβολα των φαραώ. Στην Αλεξάνδρεια όμως, που είναι περισσότερο ελληνική παρά αιγυπτιακή, εκδηλώνονται με δύναμη οι ελληνομακεδονικές του ρίζες, όπως θυμίζει ο Παυσανίας: «Γιατί στους βασιλιάδες της Αιγύπτου άρεσε να ονομάζονται Μακεδόνες, όπως ήταν πραγματικά».

Αυτές τις μακεδονικές ρίζες θυμίζει το ίδιο το όνομα των ηγεμόνων, Πτολεμαίος, που μεταβιβάζεται αμετάβλητο από τον γιο του Λάγου, ιδρυτή της δυναστείας, ως τον δέκατο πέμπτο και τελευταίο με αυτό το όνομα, τον Πτολεμαίο Καισαρίωνα, γιο της Κλεοπάτρας Ζ΄ και του Καίσαρα.

Ο Πτολεμαίος, ο γιος του Λάγου, ανήκει στη μακεδονική δυναστεία. Απόγονος, από τη μητέρα του, του μεγάλου βασιλιά Αμύντα Α΄, επικαλείται, καθώς οι πρόγονοί του, τον θεϊκό Ηρακλή.

Στη Μακεδονία, καθώς ήταν ένας από τους ακόλουθους της Αυλής, έκανε παρέα δίχως άλλο με τον Αλέξανδρο –είχαν την ίδια ηλικία και– πήρε μέρος δίπλα του στις πρώτες ηπειρωτικές εκστρατείες, πριν να μπλεχτεί στη μεγάλη ασιατική περιπέτεια.

Ο άντρας, αποτραβηγμένος και σταθερός, αληθινός στρατιωτικός, δεν διακρίθηκε με καμιά λαμπρή πράξη στη διάρκεια της κατάκτησης. Ωστόσο ήταν παρών, όταν μοιράζονταν τα εδάφη, που υποτάχτηκαν στον νόμο του Αλεξάνδρου. Από τους συγγενείς του Αλεξάνδρου θα είναι ο τελευταίος που θα επιζήσει.

Με τον θάνατο του Αλεξάνδρου παίρνει την Αίγυπτο στο μοίρασμα των εδαφών, που κατακτήθηκαν από τον ελληνομακεδονικό στρατό.

Ο Πτολεμαίος ονομάστηκε σατράπης της Αιγύπτου το 322 και πήρε τον τίτλο βασιλεύς το 305 π.Χ. κατά την επέτειο του θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου αρχίζοντας τη βασιλεία του από τη θλιβερή αυτή ημερομηνία. Βρίσκεται στην αρχή μιας μακριάς σειράς, που σβήνει μετά την καταστροφή του Ακτίου, το 30 π.Χ.

Μέσα στην πρωτεύουσα η εκλογή του ηγεμόνα φαίνεται πως επικυρωνόταν από τη Συνέλευση των Μακεδόνων, εμπνευσμένη πλασματικά από τον τρόπο εκλογής στην αυλή της Μακεδονίας. Μια επικύρωση περισσότερο τυπική, δίχως άλλο, παρά πραγματική.

Ωστόσο οι προσωπικές και θρησκευτικές διαστάσεις της βασιλείας των Λαγιδών, το ανέβασμα των δυναστικών λατρειών και η επίδραση της περσικής και της αιγυπτιακής μοναρχίας της δίνουν μια μορφή εντελώς ειδική.

Αν από το τέλος του 3ου αιώνα π.Χ. η πάλη για την εξουσία απασχολεί την πολιτική σκηνή στην Αλεξάνδρεια και στα εδάφη, που βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο των Λαγιδών, η διαδοχή στον θρόνο παραμένει οικογενειακή υπόθεση, που μερικές φορές ρυθμίζεται μέσα στο σόι.

Το όνομα του βασιλιά ακολουθείται από επίθετα που εξυμνούν τα χαρίσματά του: Ο Πτολεμαίος ο Α΄ είναι «Σωτήρ», ο Πτολεμαίος Β΄ «Ευεργέτης». Άλλα χαρακτηριστικά επίθετα μαρτυρούν την εσωτερική δομή της διαδοχής: ο Πτολεμαίος Β΄ είναι αυτός «που αγαπά την αδερφή του» (ή τον αδερφό του), «Φιλάδελφος», τίτλος που αναφέρεται στη συμβασιλεία ενός αδερφού και μιας αδερφής· ο Πτολεμαίος Στ΄, ακριβώς όπως ο Πτολεμαίος Ι΄, είναι αυτός «που αγαπά τη μητέρα του» (Φιλομήτωρ)· ο τίτλος δείχνει συμβασιλεία μητέρας και γιου.

Ο Μακεδόνας βασιλεύς είναι και βασιλιάς της Αιγύπτου· όσο ζει, ο Μέγας Αλέξανδρος θεωρείται από τους Αιγυπτίους σαν ένας φαραώ και μετά τον θάνατό του οι Πτολεμαίοι υιοθετούν τη φαραωνική διατύπωση του τίτλου· αυτή αποτελείται από πέντε ονόματα, πριν από τα οποία μπαίνει ένας ειδικός τίτλος: «Ώρος», «(Κύριος) των δυο θεαινών», «Χρυσός Ώρος», «Βασιλιάς της Άνω και Κάτω Αιγύπτου», και «Γιος του Ρα».

Καθένα από τα πέντε ονόματα έχει μια ξεκάθαρη θεολογική εμβέλεια. Παρά την απουσία ασφαλών πιστοποιητικών για τις τελετές ενθρόνισης πριν από τον Πτολεμαίο Ε΄ Επιφανή, είναι πάρα πολύ πιθανό πως οι πρώτοι Πτολεμαίοι έλαβαν «κατοχή του θρόνου» και στέφθηκαν φαραώ στη Μέμφιδα.

Αλλά η αιγυπτιακή έκφραση της βασιλείας και των τυπικών της ασκείται προπάντων στην επαρχία. Στην Αλεξάνδρεια ο φαραώ μένει στη σκιά του Μακεδόνα βασιλιά.

Η γέννηση του Περσέα

Μια φορά και έναν καιρό, τα πολύ παλιά τα χρόνια, στην ωραία και καλή πόλη του Άργους ήταν ένας ισχυρός βασιλιάς, ο Ακρίσιος.

Ήταν δυο αδέλφια δίδυμα, αυτός και ο Προίτος, που τσακώνονταν πριν ακόμα γεννηθούν, μέσα στην κοιλιά της μητέρας τους της Αγλαΐας, χτυπιόντουσαν και αμφισβητούσε ο ένας τον άλλο, όπως θα έκαναν τελικά και σε όλη τους τη ζωή. Συγκεκριμένα μάλιστα, έμελλε να συγκρουστούν για την εξουσία στην πλούσια κοιλάδα της Αργολίδας.

Τελικά, ο ένας βασίλεψε στο Άργος, ο άλλος, ο Προίτος, στην Τίρυνθα. Ο Ακρίσιος είναι λοιπόν ο βασιλιάς του Άργους. Στενοχωριέται που δεν έχει παιδί αρσενικό. Όπως συνηθίζεται, πηγαίνει να συμβουλευτεί το μαντείο των Δελφών αν θα αποκτήσει κληρονόμο και τι πρέπει ενδεχομένως να κάνει για να τον αποκτήσει.

Ως συνήθως, το μαντείο δεν απαντάει στην ερώτησή του, αλλά του λέει ότι ο εγγονός του, ο γιος της κόρης του, θα τον σκοτώσει.

Την κόρη του τη λένε Δανάη. Είναι μια πανέμορφη κοπέλα και ο Ακρίσιος την αγαπάει πολύ, έχει τρομοκρατηθεί όμως με την ιδέα ότι ο εγγονός του πρόκειται να τον σκοτώσει. Τι να κάνει; Η μία λύση που σκέφτεται είναι να τη φυλακίσει.

Πράγματι, είναι στη μοίρα της Δανάης να είναι συχνά φυλακισμένη. Ο Ακρίσιος χτίζει μια υπόγεια χάλκινη φυλακή, προφανώς στην αυλή του παλατιού του, όπου κλείνει τη Δανάη μαζί με μια γυναίκα για να την υπηρετεί και τις κλειδαμπαρώνει και τις δυο.

Ο Δίας όμως, ψηλά από τον ουρανό, είδε τη Δανάη, στο άνθος της νιότης και της ομορφιάς της, και την ερωτεύτηκε.

Την εποχή που μιλάμε, η μοιρασιά ανάμεσα στους θεούς και τους θνητούς έχει γίνει πια. Έχουν ξεχωρίσει λοιπόν, η απόσταση που τους χωρίζει όμως δεν είναι και πολύ μεγάλη και οι θεοί μπορούν και ρίχνουν πού και πού καμιά ματιά από ψηλά, από την κορυφή του Ολύμπου και τον λαμπερό αιθέρα, στις όμορφες θνητές.

Βλέπουν τις κόρες της Πανδώρας, την οποία έστειλαν στους ανθρώπους και ο Επιμηθέας έκανε το λάθος και την έβαλε στο σπίτι του. Τις βρίσκουν υπέροχες. Όχι πως οι θεές δεν είναι όμορφες, ίσως όμως οι θεοί βρίσκουν στις θνητές κάτι που δεν έχουν οι θεές.

Ίσως την εύθραυστη ομορφιά τους ή το γεγονός ότι δεν είναι αθάνατες και οι θεοί πρέπει να τις κορφολογήσουν όσο βρίσκονται ακόμα στην ακμή της νιότης και της γοητείας τους.

Ο Δίας ερωτεύεται τη Δανάη και χαμογελάει όταν βλέπει ότι ο πατέρας της την έχει κλείσει στην υπόγεια χάλκινη φυλακή. Γίνεται χρυσή βροχή, κατεβαίνει και πλαγιάζει δίπλα της. Στη φυλακή αυτή εμφανίζεται ως θεός, παίρνοντας ανθρώπινη μορφή, μία και μοναδική φορά.

Ο Δίας σμίγει λοιπόν με τη Δανάη με άκρα μυστικότητα. Η Δανάη περιμένει παιδί, ένα αγόρι που το λένε Περσέα. Η περιπέτειά της παραμένει μυστική, έως ότου μια μέρα ο Περσέας, ζωηρό μωρό, βάζει τέτοια κλάματα, που ο Ακρίσιος, περαστικός από την αυλή, ακούει έναν παράξενο θόρυβο από τη φυλακή όπου έχει κλείσει την κόρη του.

Ο βασιλιάς ζητάει να τη δει. Τους ανεβάζει όλους απάνω, ανακρίνει τη βάγια και μαθαίνει ότι κάτω υπάρχει ένα αγοράκι. Τον πιάνει τρόμος και μανία μαζί, καθώς θυμάται τον χρησμό του μαντείου των Δελφών. Σκέφτεται ότι η δούλα έμπασε κάποιον στα κρυφά για τη Δανάη.

Ανακρίνει την κόρη του: «Ποιος σου σκάρωσε το παιδί; - Ο Δίας».

Ο Ακρίσιος δεν πιστεύει λέξη. Διώχνει πρώτα τη δούλα που είχε γίνει βάγια, για την ακρίβεια τη θυσιάζει στον εφέστιο βωμό του Δία. Τη Δανάη και το παιδί, όμως, τι να τους κάνει;

Ο πατέρας δεν μπορεί να λερώσει τα χέρια του με το αίμα της κόρης και του εγγονού του. Αποφασίζει να τους φυλακίσει και πάλι.

Φωνάζει έναν μαραγκό πολύ άξιο, πολύ επιδέξιο, ο οποίος φτιάχνει μια κιβωτό και τους βάζει μέσα και τους δυο, τη Δανάη και τον Περσέα. Αφήνει τους θεούς να μεριμνήσουν πώς θα ρυθμίσουν το ζήτημα. Αυτή τη φορά όμως δεν τους ξεφορτώνεται κλείνοντάς τους στο υπόγειο του σπιτιού του.

Κλειδώνει την κόρη και τον γιο της στην κρύπτη αυτή και τους αφήνει να πλανηθούν στους υδάτινους ορίζοντες. Πράγματι, η κιβωτός αρμενίζει στη θάλασσα και φτάνει στις ακτές ενός μικρού και φτωχού σχετικά νησιού, στη Σέριφο.

Ένας ψαράς, από βασιλική γενιά όμως, ο Δίκτυς, πιάνει στα δίχτυα του την κιβωτό. Την ανοίγει και βλέπει τη Δανάη και το παιδί της.

Γοητεύεται και αυτός από την ομορφιά της Δανάης, παίρνει τη γυναίκα και τον γιο της στο σπίτι του και τους συμπεριφέρεται όπως στην οικογένειά του. Κρατάει μαζί του τη Δανάη, της φέρεται με σεβασμό και μεγαλώνει τον Περσέα σαν να ήταν γιος του.

ΕΛΛΑΣ, ΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ

Άνθρωπος ονομάζεται η ύπαρξη που τοποθετεί πάνω απ’ αυτή κάποιον θεό. Έλληνας ονομάζεται ο άνθρωπος που τοποθετεί πάνω απ’ τους θεούς την Ελευθερία.
Όλοι οι λαοί έχουν μια εθνική παρακαταθήκη: την Ελευθερία· οι Έλληνες όμως έχουν και δεύτερη: τον ορθό Λόγο.

Πλάι στο μνημείο των πεσόντων στήνουν την Ακαδημία.

Ο Έλληνας που αγκαλιάζει μ’ αγάπη την προγονική του κληρονομιά, δεν γυρίζει πίσω· γυρίζει μπροστά.
Οι σημερινοί Έλληνες είναι οι κλειδοκράτορες του αρχαίου τους πολιτισμού, που έχασαν τα κλειδιά (και κάποιοι απ’ αυτούς τ’ αναζητάνε έξω απ’ την Ελλάδα).
Η Ελλάδα δεν είναι πατρίδα· είναι νοοτροπία.
Οι Έλληνες έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία στο φως του Λόγου. Γιατί η φύση τούς μαθαίνει να βιώνουν το φως και η ιστορική τους παράδοση να βιώνουν τον Λόγο.
Το ηθικό δώρο της Ελλάδας στην ανθρωπότητα είναι: η «έλλογη αρετή». Το αισθητικό της δώρο είναι η «έλλογη τέχνη» και το γνωσιολογικό της δώρο, η «έλλογη αλήθεια».
Σε εποχές που οι λαοί δεν είχαν να επιδείξουν παρά μια τελειότατη Ατέλεια, οι Έλληνες πέτυχαν μια ατελή Τελειότητα.
Για τους Έλληνες, η δυστυχία μέσα στη γνώση στάθηκε πιο επιθυμητή από την ευτυχία μέσα στην άγνοια.
Υπάρχει ένας σκόπελος στη σύγχρονη παγκόσμια διανόηση: ότι πάντα κάποιος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος προηγήθηκε σ’ οτιδήποτε «νέο» προσκομίσει.
Τους σοφούς προγόνους μας, οι ξένοι τους κάνουν συνείδηση· εμείς τους κάνουμε αγάλματα.
Αυτός ο πάσσαλος που βάζει ο ισχυρός στο δεντράκι της ελευθερίας του αδύνατου για να το προστατέψει, έρχεται μέρα που αν δεν βγει, εμποδίζει την ανάπτυξή του.
Έλληνας λέγεται όποιος προσπέρασε αδιάφορος την ευτυχία, στον νου του μόνον έχοντας Ελευθερία.
Με μέτρο τους προγόνους μας μετράμε το ανάστημά μας και το βρίσκουμε μικρό. Μα δεν εγκαταλείπουμε αυτό το μέτρο (και δεν καταδεχόμαστε άλλο) γιατί αυτή η επίγνωση της μικρότητάς μας γίνεται αφορμή ύψους.
Μόνον ένας Έλληνας μπορεί να συνδυάσει αρμονικά την απαισιοδοξία της σκέψης με την αισιοδοξία της θέλησης.

H Μεγάλη Άρκτος

Αν κοιτάξουμε το βράδυ προς τον Βορρά, θα βρούμε εύκολα τον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου. Ο αστερισμός αυτός θα είναι η αφετηρία των αναζητήσεών μας. Αποτελείται συνολικά από 138 άστρα (2ου-6ου μεγέθους).

Τη Μεγάλη Άρκτο θα την αναγνωρίσουμε εύκολα από τα 7 λαμπρότερα άστρα της, που αν τα ενώσουμε με νοητές γραμμές σχηματίζουν ένα σχήμα σαν κατσαρόλα. Από τα 7 λαμπρότερα άστρα της, τα 4 σχηματίζουν ένα τετράπλευρο, το σώμα της Άρκτου, και τα υπόλοιπα 3 την ουρά της.

Ο αστερισμός της Μεγάλης Άρκτου είναι ο σπουδαιότερος αστερισμός του βόρειου ημισφαιρίου, γνωστός από την αρχαιότητα. Πολλοί λαοί την ονομάζουν Άμαξα, γιατί τα 4 άστρα της αποτελούν το αμάξι και τους τροχούς του, ενώ τα άλλα τρία το τιμόνι ή τα άλογα.

Πάνω στο προτελευταίο άστρο της ουράς της, το Μιζάρ, βρίσκεται ένα μικρό άστρο 4ου μεγέθους, που εχρησιμοποιείτο στην αρχαιότητα, για να ελέγχουν οι αξιωματικοί αν οι στρατιώτες τους έβλεπαν καλά. Ονομάζεται Αλ-Σαϊδάκ, Αλκόρ ή Δοκιμή, και όποιος το διακρίνει καλά μπορεί να πει ότι διαθέτει καλή όραση.

Θεωρείται ο αναβάτης του αλόγου που αντιπροσωπεύει ο Μιζάρ, γι΄αυτό ο Αλκόρ ονομάζεται ακόμα: Ιππέας ή Ταχυδρόμος.

Τη Μεγάλη Άρκτο ο Όμηρος την ονομάζει και Ελίκη, λόγω της συνεχούς περιστροφής της γύρω από τον Βορρά, ενώ οι Ρωμαίοι την ονόμαζαν Άροτρο, και τα 7 άστρα που την αποτελούν Επτά Βόες. Από αυτούς πήρε και το όνομά του ο γειτονικός αστερισμός του Βοώτη (ο βοσκός των βοδιών).

Ακόμα, από τη λατινική τους μετάφραση «σέπτεμ τριόνες» (επτά βόδια) προήλθε η λατινική ονομασία του Βορρά, μια και βρίσκονται κοντά σ’ αυτόν.

Εκτός των προηγουμένων, η Μεγάλη Άρκτος έχει και πολλές άλλες λαϊκές ονομασίες. Έτσι, στον Μεσαίωνα ονομαζόταν Άμαξα του Δαβίδ και Κιβωτός του Νώε, ενώ ο Σίλλερ την ονομάζει Πλοιάριο του Αγίου Πέτρου.

Ο λαός μας την ονομάζει ακόμα: Αναποδοκάραβο, Κάραβο, Αλέτρι, Αλετροπόδι, Συμπεθεριό, Κλέφτη, Εφτά Αδέλφια και Χορό των Εφτά Παρθένων.

Μυθολογία

Η πλούσια σε φαντασία ελληνική μυθολογία συνδέει τη Μεγάλη Άρκτο με την ερωτική δραστηριότητα του σκανταλιάρη Δία.

Ο Δίας, λοιπόν, έβαλε στο μάτι την πανέμορφη Νύμφη Καλλιστώ, τη μονάκριβη κόρη του Λυκάονα, βασιλιά της Αρκαδίας με τους 50 γιους. Η Καλλιστώ από την ερωτική της σχέση με τον Δία γέννησε τον ήρωα Αρκάδα, γενάρχη των Αρκάδων.

Η παράνομη αυτή σχέση προκάλεσε, όπως ήταν επόμενο, τη ζήλια και την οργή της θεάς Ήρας. Έτσι, για να εκδικηθεί, μεταμόρφωσε την πεντάμορφη Καλλιστώ σε αρκούδα, το πιο άσχημο ζώο του ζωικού βασιλείου.

Η κακομοίρα η Καλλιστώ, μεταμορφωμένη σε αρκούδα, περιπλανιόταν χρόνια μέσα στα πυκνά δάση της Αρκαδίας, ώσπου κάποτε συνάντησε, παλικάρι πια, τον γιο της τον Αρκάδα, που κυνηγούσε άγρια ζώα στο δάσος.

Η Καλλιστώ επηρεασμένη από τη μητρική της αγάπη, ξεχνώντας ότι ήταν αρκούδα, έτρεξε να τον αγκαλιάσει. Ο Αρκάδας, όμως, όπως ήταν επόμενο, δεν αναγνώρισε τη μάνα του. Βλέποντας μια αρκούδα να του επιτίθεται, σήκωσε το δόρυ του να τη σκοτώσει.

Ο πανταχού παρών, όμως, Δίας, για να προλάβει τη μητροκτονία, μεταμόρφωσε και τον Αρκάδα σε Άρκτο. Μόνο τότε το μικρό αρκουδάκι αναγνώρισε τη μάνα του και έτρεξε χαρούμενο να κυλιστεί στα πόδια της.

Ο παντοδύναμος Δίας, για να τους γλιτώσει μια και καλή από την οργή της Ήρας, έστειλε και τους δύο στον ουρανό και τους έκανε αστερισμούς, για να χαίρονται εκεί αιώνια τις νύχτες ο ένας κοντά στον άλλο.

Η μητέρα έγινε ο αστερισμός της Μεγάλης Άρκτου, η κορωνίδα του βόρειου ημισφαιρίου του ουρανού, και ο γιος της, ο Αρκάδας, ο αστερισμός της Μικρής Άρκτου.

Η ζήλια, όμως, της Ήρας δεν σταμάτησε εδώ. Αφού έκανε μια ζωηρή σκηνή ζηλοτυπίας στον πονηρούλη Δία, θυμωμένη πολύ από τη μεγάλη τιμή που έκανε στη φίλη του και τον γιο τους, έστειλε τη Θέτιδα να διατάξει τον Ωκεανό, που αντιπροσώπευε τον ουρανό, να μην επιτρέψει ποτέ στους αστερισμούς αυτούς να βρουν ξεκούραση στους κόλπους του.

Απαγόρευσε, λοιπόν, στους δύο εχθρούς της να ανατέλλουν και να δύουν, για να μη λούζονται ποτέ στα υγρά βασίλεια του Ωκεανού και να ξεκουράζονται. Έγιναν, δηλαδή, αειφανείς αστερισμοί.

Έτσι, οι δύο Άρκτοι από τότε ουδέποτε ξεκουράζονται, ενώ τους καταδιώκει συνεχώς ο Αρκτούρος, ο επικεφαλής των Θηρευτικών Κυνών.

Η ονομασία της Μεγάλης Άρκτου συνδέεται με έναν αρχαϊκό αρκαδικό μύθο. Στη Μαντινεία της Αρκαδίας υπάρχει η εξής παράδοση:

«Στους αρχαϊκούς χρόνους ο ουρανός ήταν κολλημένος με τη Γη, γυάλινος αλλά μεριές μεριές μαλακός. Κάποιοι κυνηγοί σκότωσαν σε ένα κυνήγι μιαν αρκούδα και κάρφωσαν το αρκουδοτόμαρο στον ουρανό. Έτσι, σχηματίστηκε η Μεγάλη Άρκτος, και τα καρφιά έγιναν τα άστρα της».

Το Μυστικό της Νίκης: Ένα βίντεο που πρέπει να δείτε με το παιδί σας

Η Νίκη έχει ένα μυστικό: Ένα άτομο από το οικείο περιβάλλον της θέλει να τη βλάψει. Την επίμαχη στιγμή, όμως, η Νίκη ξέρει τι πρέπει να κάνει για να προστατεύσει τον εαυτό της, γιατί γνωρίζει τον κανόνα του εσώρουχου. Το δικό σας παιδί γνωρίζει αυτόν τον κανόνα; Αν όχι, τότε αφιερώστε μερικά λεπτά για να παρακολουθήσετε μαζί το παρακάτω animation.

«To Μυστικό της Νίκης» είναι μια ιστορία κινουμένων σχεδίων (3D animation video), με ελληνικούς χαρακτήρες, που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της καμπάνιας "ΕΝΑ στα ΠΕΝΤΕ" του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης. Η επίσημη πρώτη δωρεάν κυκλοφορία του DVD έγινε σε εκδήλωση στο Μακεδονία Παλλάς, την περασμένη Κυριακή, από τη συντονίστρια της καμπάνιας στην Ελλάδα, Έλενα Ράπτη.

«Πρόκειται για μια παραγωγή που έχει στόχο να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει την ελληνική κοινωνία και να φτάσει σε γονείς και παιδιά σε ολόκληρη τη χώρα» εξήγησε η κ. Ράπτη. «Ηρωίδα της ταινίας είναι η Νίκη, μία μαθήτρια Δημοτικού την οποία επισκέπτεται στο σπίτι της ένας 'φίλος', όπως τον αποκαλούμε στην ιστορία, θέλοντας να τονίσουμε το γεγονός ότι τα περισσότερα περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης έχουν δράστες πρόσωπα από το φιλικό περιβάλλον των γονιών» πρόσθεσε η κ. Ράπτη, προσθέτοντας ότι όταν ο «φίλος» προτείνει στο κοριτσάκι να το αγγίξει στο εσώρουχο, αυτό αρνείται γνωρίζοντας τον κανόνα.

«Τότε, ο 'φίλος' συρρικνώνεται και φεύγει και το κοριτσάκι δέχεται την επίσκεψη μιας νεράιδας, στην οποία αφηγείται ό,τι έχει συμβεί, ενθαρρύνοντας με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά να μιλάνε για τέτοια περιστατικά» τόνισε η συντονίστρια της καμπάνιας.
Δείτε το animation:

 

Ένα συγκλονιστικό βίντεο της σύγχρονης σκλαβιάς

Η φωτογράφος Λίσα Κριστίν έχει ταξιδέψει ανά τον κόσμο, καταγράφοντας την αβάσταχτα σκληρή πραγματικότητα της σύγχρονης σκλαβιάς. Με τις φωτογραφίες της προσπαθεί να ρίξει φως στηv συμφορά 27 εκατομμυρίων σκλαβωμένων ψυχών παγκοσμίως. Παράλληλα προσπαθεί να φωτίσει και να αφυπνίσει και τις δικές μας συνειδήσεις.
Γιατί για όσο χρονικό διάστημα σαν ανθρωπότητα θα επιτρέπουμε τέτοια φαινόμενα και δεν θα παλέυουμε με όλες μας τις δυνάμεις για την εξάλειψή τους, δεν πρόκειται να έχουμε καμία εξέλιξη και πρόοδο. 

 

Αγάπα τον άνθρωπο, όχι από δεοντολογία ή κατ' επιταγή. Αγάπα τον άνθρωπο, αδιαφορών αν αυτός σε αγαπά, σε μισεί ή σε περιφρονεί. Στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου να βλέπεις επαναλαμβανόμενη την δική σου υπόσταση. Σεβάσου πάντοτε οποιονδήποτε άνθρωπο, αγαθό ή κακό, πεπαιδευμένο ή άξεστο, γιατί είναι μια αξία της Φύσεως που εργάσθηκε επί πολλούς αιώνες για την ανθρώπινη οντότητα. Η οντότητα αυτή έχει λανθάνοντες τους Νόμους της αρετής και της Σοφίας. Βοήθησε τον εσύ με την αγάπη σου και το ενδιαφέρον σου για να τους εκδηλώσει έντονα. Χτύπα και καυτηρίαζε την κακία και την αγνωσία. Σεβάσου όμως τον άνθρωπο, κάθε άνθρωπο, γιατί και αυτός προορίζεται να γίνει μια ημέρα θεία ύπαρξη. Δείχνε πάντα ανεξάντλητη επιείκεια και ανοχή.... Αγάπα κάθε πνοή, κάθε συνείδηση υπανθρώπινη, ανθρώπινη και υπερανθρώπινη για να αισθανθείς και συ τις περιπτύξεις και την θέρμη της παγκόσμιας αγάπης. Για να γίνεις ελεύθερος, να αναγνωρίζεις και στον άλλο το δικαίωμα να γίνει και αυτός ελεύθερος. Βοήθησε πάντοτε να απολαύσουν και οι άλλοι την οικονομική, την κοινωνική και την πνευματική ελευθερία και να μπουν στην τροχιά του Φυσικού Νόμου και στον κύκλο της παγκόσμιας αρμονίας. Να είσαι δίκαιος, δηλαδή αναγνώριζε και σεβάσου τα δικαιώματα που έχει κάθε ύπαρξη, η οποία είδε το Φως του Ηλίου για να απολαμβάνει την ζωή, να προοδεύει και να εξελίσσεται πνευματικά.

 

Βαφή από νανοσωματίδια αυτοκαθαρίζει κάθε επιφάνεια

Ανθεκτικές επιφάνειες που αυτοκαθαρίζονται, ακόμα και αν γρατζουνιστούν, μπορεί να δημιουργήσει μια νέα βαφή, η οποία μπορεί να επικαλύψει διάφορες τόσο μαλακές, όσο και σκληρές επιφάνειες (ρούχα, χαρτί, γυαλί, μέταλλα).

 

Η βαφή από νανοσωματίδια διοξειδίου του τιτανίου είναι υδροφοβική (διώχνει γρήγορα το νερό, κρατώντας στεγνή την επιφάνεια), ενώ διατηρεί την αποτελεσματικότητά της ακόμη κι αν εκτεθεί σε λάδι. Ακριβώς επειδή είναι τόσο ανθεκτική, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί μελλοντικά σε μια πληθώρα εφαρμογών, από τις βιομηχανίες ένδυσης έως τις αυτοκινητοβιομηχανίες και τα ναυπηγεία.

 

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια ανόργανης χημείας Κλερ Κάρμαλτ του University College του Λονδίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο «Science», σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters και τη βρετανική Indepedent πραγματοποίησαν μια σειρά πειραμάτων, με τα οποία διαπίστωσαν πως τα υλικά που επικαλύπτονται με την εν λόγω βαφή, διώχνουν γρήγορα το νερό από πάνω τους και οι σταγόνες παίρνουν μαζί τους κάθε βρωμιά (σκόνη, βακτήρια κ.α.). Ο αυτοκαθαρισμός λειτουργεί ακόμη κι αν η επιφάνεια χαραχτεί με μαχαίρι ή τριφτεί με γυαλόχαρτο.

 

Το νέο υλικό φέρνει πιο κοντά το όνειρο για αυτοκίνητα που δεν θα χρειάζονται πλύσιμο, πλοία που δεν θα σκουριάζουν, παράθυρα που θα καθαρίζονται από μόνα τους και ρούχα που δεν θα αποκτούν λεκέδες εύκολα. Διάφορες ερευνητικές ομάδες στον κόσμο εργάζονται πάνω σε μια μεγάλη ποικιλία νέων πολλά υποσχόμενων υλικών.

 

Ο Άρης είχε τον δικό του ωκεανό νερού

Το γεγονός αυτό αυξάνει και την πιθανότητα να υπήρχε κάποτε ζωή στον γειτονικό πλανήτη

Ο σημερινός ξερός και σκονισμένος Άρης διέθετε πριν από δισεκατομμύρια χρόνια έναν τεράστιο ωκεανό, που είχε τόσο όγκο νερού όσο ο Αρκτικός ωκεανός στη Γη, ενώ κάλυπτε μια έκταση του «κόκκινου» πλανήτη (19%) μεγαλύτερη από αυτή της Γης που καλύπτει σήμερα ο Ατλαντικός (17%).

Αυτό είναι το εντυπωσιακό συμπέρασμα μιας νέας μελέτης των επιστημόνων της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA). Είναι η πρώτη φορά που οι επιστήμονες θεωρούν ότι έχουν πειστικές πλέον ενδείξεις πως κάποτε ένας τεράστιος ωκεανός σκέπαζε περίπου το ένα πέμπτο του Άρη.
Το γεγονός αυτό αυξάνει και την πιθανότητα να υπήρχε κάποτε ζωή στον γειτονικό πλανήτη. Άλλοι πάντως επιστήμονες, εμφανίστηκαν πιο επιφυλακτικοί και ανέφεραν πως, προς το παρόν, μπορεί κανείς να μιλήσει μόνο για υπόθεση και όχι για βεβαιότητα, όσον αφορά την ύπαρξη ενός τόσο μεγάλου ωκεανού.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Τζερόνιμο Βιλανουέβα του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Γκόνταρντ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», εκτιμούν ότι η μεγαλύτερη ποσότητα (γύρω στο 87%) από αυτό το αρειανό νερό χάθηκε στο διάστημα, ενώ το υπόλοιπο 13% βρίσκεται σήμερα με μορφή πάγου στους αρειανούς πόλους.
Οι νέες εκτιμήσεις, βασίζονται στην εξαετή ανάλυση της χημικής «υπογραφής» του νερού στην αραιή ατμόσφαιρα του γειτονικού πλανήτη, με τη βοήθεια των ισχυρότερων τηλεσκοπίων της Γης, όπως το Κεκ στη Χαβάη και το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου στη Χιλή.

Εκτιμάται ότι στα «νιάτα» του ο Άρης είχε αρκετό νερό για να καλύψει όλη την επιφάνειά του με ένα στρώμα βάθους 137 μέτρων. Πρόκειται για την μεγαλύτερη εκτίμηση ποσότητας νερού στον Άρη, που έχει γίνει μέχρι σήμερα.
Το πιθανότερο είναι πως αυτός ο υδάτινος όγκος (τουλάχιστον 20 εκατομμύρια κυβικά χιλιόμετρα) σχημάτιζε έναν τεράστιο ωκεανό, ο οποίος καταλάμβανε σχεδόν το ήμισυ του βορείου ημισφαιρίου του πλανήτη, φθάνοντας σε μερικά σημεία να έχει βάθος έως 1,6 χιλιομέτρων.
Η ζεστή και υγρή περίοδος εκτιμάται ότι έλαβε πρόωρο τέλος πριν από περίπου 3,7 δισεκατομμύρια χρόνια (ο πλανήτης δημιουργήθηκε πριν από 4,5 δισ. χρόνια). Παραμένει ασαφές πόσο νερό μπορεί να έχει απομείνει σήμερα κάτω από την επιφάνεια του Άρη. Ερωτηματικό αποτελεί επίσης αν, όσο υπήρχε νερό στον πλανήτη, αναπτύχθηκαν κάποιες μορφές ζωής σε αυτόν (κατά πάσα πιθανότητα μικροοργανισμοί).
Η διαστημοσυσκευή MAVEN της NASA ήδη μελετά την αρειανή ατμόσφαιρα για να φωτίσει το μυστήριο εξαφάνισης του νερού, ενώ το 2018 έχει προγραμματιστεί να φθάσει στον Άρη και η πρώτη αποστολή ExoMars του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA).
Το ευρωπαϊκό ρομποτικό ″ρόβερ″ θα ψάξει για ίχνη ζωής, πιθανώς μικρόβια που επιβιώνουν ακόμη στο υπέδαφος. Οι επιστήμονες έχουν ανιχνεύσει μεθάνιο στην αρειανή ατμόσφαιρα και δεν αποκλείουν αυτό να έχει βιολογική προέλευση (από μεθανογόνα βακτήρια).