Σεξ: Λάθη που πραγματικά ρίχνουν την αυτοπεποίθησή σου!

Οι μικρές σεξουαλικές απορρίψεις είναι πολύ συχνές μέσα στα πλαίσια μιας μακροχρόνιας σχέσης, καθώς δυο άνθρωποι είναι πολύ δύσκολο να έχουν επιθυμία για σεξουαλική επαφή ακριβώς την ίδια στιγμή. Για παράδειγμα, μετά από ένα ρομαντικό δείπνο ο ένας από τους δυο μπορεί να έχει πιει λίγο παραπάνω και να κοιμηθεί πολύ γρήγορα. Επίσης, ακόμα και στις διακοπές μπορεί ο ένας από τους δυο να δηλώσει πολύ κουρασμένος για να προχωρήσει στη σεξουαλική πράξη. Το πρόβλημα υπάρχει όταν ο ένας συστηματικά αποφεύγει το σεξ και την οικειότητα και στις σπάνιες περιπτώσεις που συναινεί στη σεξουαλική δραστηριότητα είναι προφανές ότι το κάνει απρόθυμα. Η συνάθροιση των μικρών απορρίψεων είναι πολύ πιθανό να έχουν μεγάλη επίπτωση στην αυτοεκτίμηση του συντρόφου που τις δέχεται.

Κάθε είδους απόρριψη πληγώνει το άτομο που τη δέχεται γιατί ο εγκέφαλός του αντιδρά με τον ίδιο τρόπο που αντιδρά στο φυσικό πόνο. Στην περίπτωση όμως που η απόρριψη λαμβάνει χώρα στα πλαίσια μιας ερωτικής σχέσης όπου υποτίθεται ότι οι δυο σύντροφοι γνωρίζονται καλά μεταξύ τους, επικοινωνούν με ειλικρίνεια και σεβασμό, ενώ παράλληλα δίνουν και παίρνουν αγάπη, τότε το πλήγμα στην αυτοεκτίμηση αυτού που τη δέχεται, στο αίσθημα της ατομικής του αξίας και στην συναισθηματική του ευεξία, μπορεί να είναι καταστροφικό.

Δυστυχώς, οι σεξουαλικές απορρίψεις στα πλαίσια των μακροχρόνιων σχέσεων είναι πάρα πολύ συχνές. Στην αρχή τα άτομα τις αντιμετωπίζουν εκφράζοντας δυσαρέσκεια ή καταλήγοντας σε παθητικό-επιθετικές συμπεριφορές, με την ελπίδα ότι ο σύντροφος τους θα λάβει το μήνυμα. Ακόμα κι αν η προσέγγιση γίνει άμεσα, ο σύντροφος που έχει μειωμένη όρεξη για σεξουαλική δραστηριότητα θα αναζητήσει δικαιολογίες ή θα προβεί σε αδύναμες προσπάθειες χωρίς μεγάλη διάρκεια.

Μετά από λίγο καιρό τα περισσότερα άτομα δεν ξαναφέρνουν το θέμα στην επιφάνεια. Η απόρριψη είναι αρκετά επώδυνη ως τέτοια και ενδεχομένως δε θέλουν να υποβάλουν τον εαυτό τους σε ακόμα μεγαλύτερη δοκιμασία. Έτσι λοιπόν, το μοτίβο της αποφυγής εγκαθίσταται πλέον μόνιμα στη σχέση. Παράλληλα, η αυτοεκτίμηση συνεχίζει να φθίνει, τα επίπεδα της ικανοποίησης από τη σχέση είναι ολοένα και χαμηλότερα και η γενική αίσθηση ευτυχίας και συναισθηματικής ευεξίας βαθμιαία μειώνεται.

Οι ειδικοί προτείνουν παρακάτω κάποια βήματα που θα βοηθήσουν όποιο άτομο δέχεται σεξουαλική απόρριψη στα πλαίσια της ερωτικής σχέσης να βελτιώσει τόσο την κατάσταση όσο και την αυτοεκτίμηση του:

• Ανοίξτε μια συζήτηση με το αγαπημένο σας πρόσωπο. Είναι σημαντικό να μη σας διακόψει και να έχετε την αμέριστη προσοχή του.

• Αποκαλύψτε του πως αισθάνεστε χωρίς κριτική διάθεση. Είναι πολύ πιθανό να μπει σε αμυντική θέση, για αυτό είναι καλό να μιλάτε ξεκάθαρα από τη δική σας σκοπιά για το πώς αισθάνεστε, χωρίς να αποδίδετε ευθύνες και να κρίνετε συμπεριφορές.

• Επιτρέψτε του να απαντήσει χωρίς να διακόψετε. Είναι πολύ πιθανό ο/η σύντροφος σας να μη γνωρίζει το πώς νιώθετε. Εάν αρχίσει τις δικαιολογίες που περιλαμβάνουν το στρες στη δουλειά ή την ανατροφή των παιδιών, μπορείτε να δηλώσετε ότι γνωρίζετε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, όμως πρέπει κι εκείνος/εκεινη να γνωρίζει πόσο άσχημα αισθάνεστε εξαιτίας αυτών.

• Επιβεβαιώστε την ανάγκη σας για αλλαγή της κατάστασης. Ξεκαθαρίστε τη θέση σας, δηλώστε ότι η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί ως έχει. Αυτό δίνει τόσο σε εσάς και στο αγαπημένο σας πρόσωπο την αίσθηση ότι αξίζετε μια καλύτερη συμπεριφορά. Με τον τρόπο αυτό, διώχνετε την αμφιβολία και την ανασφάλεια και τονώνεται την αυτοεκτίμηση και το αυτοσυναίσθημά σας

• Επιμείνετε σε ένα πλάνο αλλαγής. Ζητείστε σε μια πρώτη φάση ένα μικρό βήμα που μπορείτε και οι δύο άμεσα να κάνετε, σαν ένδειξη της πρόθεσης σας να δεσμευτείτε στην προσπάθεια για την αλλαγή. Ορίστε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή κάθε μήνα για να συζητάτε την πορεία της κοινής σας προσπάθειας. 

Υπάρχουν βέβαια κάποια άτομα που υποστηρίζουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για την κατάσταση ακόμα κι αν ακούσουν την αρνητική επίπτωση που έχει στην αυτοεκτίμηση και τη συναισθηματική υγεία του συντρόφου τους. Στη περίπτωση αυτή, το άτομο που βιώνει την απόρριψη είναι σημαντικό να εξετάσει εάν αυτή είναι μια κατάσταση αποδεκτή για το ίδιο ή εάν θα πρέπει να πάρει εναλλακτικές αποφάσεις. Σε κάθε περίπτωση μπορεί να κάνει τα απαραίτητα βήματα ώστε να προλάβει επιπλέον τραυματισμό της αυτοεκτίμησης και της συναισθηματικής του ευεξίας και να ξεκινήσει τη διαδικασία αναδόμησης και περιφρούρησης της ατομικής του αξίας.

Πώς επηρεάζει την ψυχολογία μας η έλλειψη σεξ;

Η έλλειψη σεξ ή σεξουαλική αποχή δεν αποτελεί από μόνη της πρόβλημα. Πολλοί άνθρωποι έχουν καταφέρει να μετατρέψουν τον έρωτα που έχουν διάχυτο στο σώμα και την ψυχή τους σε διάφορες δραστηριότητες: Η πιο γνωστή και απλή μετατροπή είναι των ανθρώπων που ασχολούνται έντονα με τη γυμναστική. Η έντονη σωματική άσκηση κάποιες φορές εξαντλεί το ερωτικό ενδιαφέρον. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι το μετατρέπουν σε ενδιαφέρον για το πνεύμα, για το Θεό, για την επιστήμη και διαβάζουν, γίνονται μοναχοί, ερευνητές κ.α. (Χωρίς αυτό να σημαίνει και πάλι πως χάνεται τελείως η ερωτική διάθεση)

 

Η παρουσία σεξουαλικής δραστηριότητας προκαλεί πολύ ευεργετικά αποτελέσματα για τον ανθρώπινο οργανισμό ψυχικά και σωματικά. Η φυσική και ανεμπόδιστη ροή της σεξουαλικότητας μας βοηθά να εκφράσουμε με πράξη αυτό που βγαίνει από μέσα μας με σκοπό την εκτόνωση. Αυτά τα ευεργετικά αποτελέσματα όμως δεν μετατρέπονται στο αντίθετό τους αν κάποιος δεν κάνει σεξ. Σαν να λέμε "το μήλο είναι ωφέλιμη τροφή". Το να μην τρώει κανείς μήλα δεν σημαίνει ότι θα υποφέρει από την έλλειψή τους αφού μπορεί να βρει από άλλες τροφές τις ουσίες τους. Αυτή είναι η παρεξήγηση που προέκυψε από την ψυχαναγκαστική σεξουαλικότητα, δηλαδή την τάση να επαναλαμβάνει κάποιος τη σεξουαλική συμπεριφορά χωρίς να ξέρει αν βγαίνει από μέσα του ή αν το κάνει επειδή "είναι καλό". Πρόκειται για μια σεξουαλικότητα ξένη προς το ανθρώπινο σώμα. Πίσω από το "κάνει καλό" σ'αυτή την περίπτωση μάλλον κρύβεται ο φόβος για το "κακό" ή/και μια υπερδιέγερση που έχει άλλες αιτίες.

 

Το σεξ είναι πάντα μια ανάγκη που "δεν πειράζει" αν δεν ικανοποιηθεί άμεσα. Αν υπάρχει διάθεση για σεξ και αυτό δεν μπορεί να γίνει πράξη τότε τα σενάρια είναι:

 

α)δεν είναι κατάλληλη η στιγμή, οπότε κάνουμε υπομονή μέχρι να μας δωθεί η ευκαιρία.

 

β)δεν υπάρχει σύντροφος, το οποίο ενεργοποιεί τις δεξιότητες του κάθε ατόμου προκειμένου να βρει σύντροφο και γ)οι σοβαρές αναστολές, πράγμα που σημαίνει πως πρέπει να γίνει μια θεραπευτική παρέμβαση η οποία να στοχεύει στον εντοπισμό του άγχους ή του φόβου που προκαλεί αυτές τις αναστολές.

 

Η μόνη περίπτωση κλινικά αναφερόμενη η οποία συναινεί στο ότι το να μην εκτονωθεί η σεξουαλικότητα είναι "κακό" είναι όταν δημιουργείται διέγερση, υποστηρίζεται ξεκάθαρα αλλά δεν ολοκληρώνεται. Αυτή είναι μια ματαιωτική συμπεριφορά που, δεδομένων των περιθωρίων απορρόφησης και ανοχής, αν διαιωνίζεται προκαλεί προβλήματα στον άνθρωπο που την υφίσταται.

Η άμμος θα χτίζει παλάτια

Η άμμος, το θεωρητικά άφθονο αυτό υλικό που φέρνει στο μυαλό μαγευτικές παραλίες, κινδυνεύει με εξαφάνιση και αρκετοί γεωλόγοι την αποκαλούν ήδη τον επόμενο «χρυσό».
Με το πέρασμα του χρόνου, όμως, και κυρίως την παρέμβαση του ανθρώπου, η άμμος στερεύει και όσο πιο δυσεύρετη γίνεται, τόσο πιο πολύτιμη και ακριβή είναι. Η άμμος, το ευτελές αυτό υλικό που φέρνει στο μυαλό μαγευτικές παραλίες, κινδυνεύει με εξαφάνιση και αρκετοί γεωλόγοι την αποκαλούν ήδη τον επόμενο «χρυσό».
Τα μικροσκοπικά αυτά σωματίδια που έχουν λειάνει τα κύματα και ο αέρας είναι η πρώτη ύλη για την κατασκευή γυαλιού, πλαστικού, κόλλας, χρωμάτων και μικροεπεξεργαστών. Πρωτίστως, όμως, είναι απαραίτητα στις κατασκευές από μπετόν.
Ο ΟΗΕ υπολογίζει ότι η ετήσια ανάγκη σε άμμο και αμμοχάλικο σε όλο τον πλανήτη φτάνει τα 40 δισ. τόνους, περισσότερα από κάθε άλλη περίοδο στην Ιστορία. Μόνο η Κίνα, όπου η ανοικοδόμηση γίνεται με εντυπωσιακούς ρυθμούς, κατανάλωσε τα τελευταία τρία χρόνια περισσότερη άμμο απ’ ό,τι οι ΗΠΑ στη διάρκεια όλου του 20ού αιώνα.
Εάν ο ανθρώπινος παράγοντας δεν εμπόδιζε τη δημιουργία νέων κόκκων άμμου, το πρόβλημα θα ήταν μηδαμινό, καθώς η άμμος σχηματίζεται διαρκώς: κάθε δευτερόλεπτο δημιουργούνται ένα δισεκατομμύριο νέοι κόκκοι από τη διάβρωση βράχων και βουνών. Ωστόσο η παροχέτευση ποταμών, η κατασκευή καναλιών από μπετόν, τα φράγματα και η αλόγιστη δόμηση στις παραλίες δεν επιτρέπουν στη φύση να πραγματοποιήσει τον κύκλο της, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα.
Ενα ζήτημα που έχει ανακύψει είναι η φυσική προστασία που παρέχει η άμμος από τους τυφώνες και τις τροπικές καταιγίδες, καθώς τα μικροσκοπικά σωματίδια επιβραδύνουν την ταχύτητα του αέρα. Οι παραλίες, όμως, χάνουν την άμμο τους, αφού δεν υπάρχει εναπόθεση υλικών. Θεωρητικά κάθε χρόνο θα έπρεπε να εναποτίθεται στον βυθό των ωκεανών άμμος που θα γέμιζε 500 εκατομμύρια φορτηγά, όμως το ένα τρίτο από αυτά μένει κάπου στη διαδρομή.
Ο Ροδανός στη Γαλλία και ο Εβρος της Ισπανίας μεταφέρουν σήμερα 20 φορές λιγότερα ιζήματα στη θάλασσα απ’ ό,τι τη δεκαετία του 1950, ενώ στο Δέλτα του Νείλου δεν φτάνει σχεδόν τίποτα. Από την Τουρκία, το Μπαλί και την Ισπανία μέχρι τη Φλόριντα των ΗΠΑ, οι παραλίες συρρικνώνονται και το μέγεθός τους μειώνεται κάθε χρόνο ανά δεκάδες μέτρα.
Εχοντας αναγνωρίσει το πιεστικό πρόβλημα, οι αμερικανικές κυβερνήσεις έχουν διαθέσει 3,7 δισ. δολάρια από το 1970 έως το 2013 για την τεχνητή «τόνωση» 469 παραλιών. Οταν ο τυφώνας Σάντι σάρωσε τις ανατολικές ακτές των ΗΠΑ το 2013, η κυβέρνηση διέθεσε 5,4 δισ. δολάρια για τη μεγαλύτερη ανακατασκευή ακτογραμμής που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ.
Η άμμος αντλείται από τον βυθό του ωκεανού με πλοία, ωστόσο η σύστασή της δεν είναι ιδανική, καθώς δεν έχει υποστεί το «ραφινάρισμα» του ανέμου και των κυμάτων. Οι τεχνητές παραλίες «εξαφανίζονται» έως και δέκα φορές ταχύτερα από τις φυσικές και δεν καταλήγουν, όπως πρέπει, στον βυθό της θάλασσας, αλλά οι κόκκοι τους εγκλωβίζονται σε υφάλους και κοράλλια καταστρέφοντας ολόκληρα οικοσυστήματα. Η άμμος, δε, των ερήμων θεωρείται σχεδόν άχρηστη.
Ορισμένοι επιστήμονες προειδοποιούν ότι η άμμος μαζί με το νερό θα αποτελέσουν αιτίες πολέμου στο άμεσο μέλλον. Κάποιοι έχουν ήδη αντιληφθεί τη μεγάλη αξία του… παρακατιανού υλικού: στην Ινδία υπάρχουν ολόκληρα κυκλώματα παράνομης συλλογής και εμπορίας άμμου, που εξαφανίζουν μικρές παραλίες σχεδόν εν μια νυκτί.

Αίσθηση του δικαίου από κούνια

Συχνά λέμε ότι τα παιδιά είναι σκληρά και συμπεριφέρονται εγωιστικά θεωρώντας ότι αυτό είναι φυσιολογικό. Η ίδια η επιστήμη άλλωστε πρεσβεύει ότι πριν από την ηλικία των δυο ετών δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν την έννοια του αλτρουισμού ενώ αναπτύσσουν το αίσθημα του δικαίου μετά τα έξι ή τα επτά έτη.
Μια νέα μελέτη ανατρέπει όμως τα δεδομένα ανακαλύπτοντας αλτρουιστικές και «δίκαιες» τάσεις σε παιδιά μόλις 15 μηνών. Τα μωρά που συμμετείχαν σε αυτήν έδειξαν ότι μπορούν να ξεχωρίζουν το δίκαιο από το άδικο.
Εκείνα μάλιστα που εμφανίστηκαν να έχουν μεγαλύτερη συναίσθηση αυτής της διαφοράς φάνηκαν επίσης να έχουν ανεπτυγμένες αλτρουιστικές τάσεις, εφόσον ήταν πιο πρόθυμα να μοιραστούν το αγαπημένο τους παιχνίδι.
Στο πρώτο πείραμα της μελέτης, η οποία διενεργήθηκε από ψυχολόγους του Πανεπιστημίου της Γουόσινγκτον και δημοσιεύθηκε στη διαδικτυακή επιθεώρηση «PloS One», τα μωρά κλήθηκαν να ξεχωρίσουν ανάμεσα στη δίκαιη και στην άνιση κατανομή της τροφής.
Για τον λόγο αυτό παρακολούθησαν δυο σύντομα βίντεο. Το πρώτο έδειχνε αρχικά έναν ηθοποιό να μοιράζει ένα μπολ με κρακεράκια σε δυο άτομα σε ίσα μερίδια. Στη συνέχεια η σκηνή επαναλαμβανόταν με τα κρακεράκια να μοιράζονται αυτή τη φορά άνισα. Στο δεύτερο βίντεο γινόταν ακριβώς το ίδιο με μια κανάτα γάλα.
Οι ειδικοί μέτρησαν την αντίδραση των μωρών σε αυτές τις σκηνές βασιζόμενοι στη λεγόμενη «παραβίαση των προσδοκιών» _ στο ότι δηλαδή τα παιδιά αφιερώνουν μεγαλύτερη προσοχή σε κάτι όταν τους προκαλεί έκπληξη. Η προσοχή πολλών μικρών φάνηκε να αυξάνεται _ περισσότερο ή λιγότερο στο καθένα _ όταν η μοιρασιά ήταν άδικη, κάτι το οποίο υποδηλώνει ότι περίμεναν η κατανομή να είναι δίκαιη και στις δυο περιπτώσεις.
Στο επόμενο στάδιο οι ψυχολόγοι έλεγξαν τον αλτρουισμό. Έδωσαν στα παιδιά δυο κομμάτια Lego – ένα απλό τουβλάκι και ένα με πιο σύνθετο και εντυπωσιακό σχήμα. Το παιχνίδι που διάλεξε το κάθε παιδί για να παίξει θεωρήθηκε το αγαπημένο του. Στη συνέχεια ένας ερευνητής με τον οποίο τα μωρά δεν είχαν έλθει ως τότε σε επαφή μπήκε στο δωμάτιο και άρχισε να τους ζητάει να του δώσουν ένα από τα δυο παιχνίδια.
Το ένα τρίτο των μωρών πρόσφερε το αγαπημένο του παιχνίδι ενώ ένα άλλο τρίτο έδωσε εκείνο που δεν είχε διαλέξει. Τα υπόλοιπα δεν έδωσαν κανένα παιχνίδι, γεγονός το οποίο μπορεί να υποδηλώνει ότι δεν ήθελαν να μοιραστούν τίποτε αλλά και απλώς ότι βρέθηκαν σε αμηχανία.
Το εντυπωσιακό εύρημα σε αυτό το πείραμα ήταν ότι το 92% των μωρών που μοιράστηκαν το αγαπημένο τους παιχνίδι _ μια αυθεντική πράξη αλτρουισμού _ είχε επίσης παρακολουθήσει με μεγαλύτερη προσοχή τα βίντεο με την άδικη μοιρασιά. Αντίστροφα, το 86% των μη αλτρουιστών που έδωσαν το άλλο παιχνίδι είχε παρακολουθήσει με μεγαλύτερη προσοχή το βίντεο με την ίση μοιρασιά.
«Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι η αίσθηση των κανόνων του δικαίου και ο αλτρουισμός αποκτώνται πολύ πιο γρήγορα από ό,τι νομίζαμε» δήλωσε η Τζέσικα Σόμερβιλ, επικεφαλής της μελέτης προσθέτοντας ότι ιδιαίτερα το δεύτερο πείραμα, με το «μοίρασμα» του παιχνιδιού έδειξε ότι ο βαθμός αλτρουισμού διαφέρει από άτομο σε άτομο ήδη από πολύ μικρή ηλικία.
Σύμφωνα με την ειδικό η απόκτηση αυτών των ιδιοτήτων προέρχεται από το περιβάλλον, από μη λεκτικές συμπεριφορές που τα παιδιά βλέπουν στον περίγυρό τους.
«Το πιθανότερο» εξήγησε «είναι ότι τα μωρά παίρνουν ιδέες για το δίκαιο και το άδικο παρατηρώντας πώς οι άλλοι άνθρωποι συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλον».

Γιατί τα φύλλα αλλάζουν χρώμα το Φθινόπωρο;

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του Φθινοπώρου είναι οι χρωματισμοί των φύλλων στα δέντρα, τα οποία χάνουν το ζωηρό πράσινο που έχουν την Άνοιξη και αποκτούν κίτρινες, καφέ, αλλά και κόκκινες αποχρώσεις. Πώς όμως δημιουργούνται αυτοί οι χρωματισμοί;
Όπως εξηγεί η Τζάνετ Ροκ, βοτανολόγος στο Εθνικό Πάρκο Great Smoky Mountains στο Τενεσί, το μυστικό βρίσκεται στην ουσία που αποτελεί το «αίμα» των φυτών, τη λεγόμενη χλωροφύλλη, αλλά και άλλες ουσίες που αλληλεπιδρούν μ’αυτή. Ωστόσο η διαδικασία διαφοροποιείται για κάθε δέντρο, προκαλώντας στα φύλλα διαφορετικούς χρωματισμούς.
Όταν τα φύλλα είναι υγιή, το χρώμα τους είναι έντονο πράσινο, το οποίο οφείλεται στη χλωροφύλλη, ωστόσο, όταν αυτή υποχωρεί, αλλάζουν και οι χρωματισμοί τους.

Κίτρινο και Πορτοκαλί. Τα καροτενοειδή είναι ένα είδος της χρωστικής ουσίας που ζουν στους χλωροπλάστες των φύλλων του δέντρου, καθώς και σε άλλα φυτά, όπως οι μπανάνες, τα καρότα, το καλαμπόκι και ο νάρκισσος.
Ουσιαστικά το φωτεινό κίτρινο – πορτοκαλί χρώμα είναι πάντα παρόν στο φύλλο , αλλά γίνεται ορατό μόνο όταν η πράσινη χλωροφύλλη αρχίζει να «πεθαίνει» και να γίνεται άχρωμη.
Οι μεγαλύτερες σε διάρκεια και πιο κρύες νύχτες ενεργοποιούν τη διαδικασία αυτή , «σβήνοντας» το πράσινο και εκθέτοντας το πιο διακριτικό κίτρινο και πορτοκαλί χρώματα που κρύβεται από κάτω.

Κόκκινο. Τα κόκκινα φύλλα αντλούν λάμψη τους από τις χρωστικές ουσίες που ονομάζονται ανθοκυανίνες , οι οποίες συνήθως σχηματίζονται μόνο μετά την έναρξη του φθινοπώρου , από σάκχαρα μέσα στα κύτταρα του φυτού .
Αυτές είναι οι ίδιες κόκκινες χρωστικές ουσίες , που χρωματίζουν τα κεράσια, τα σταφύλια, τα μήλα, ενώ στα φύλλα εμφανίζονται ως κόκκινο, ροζ , μοβ ή ακόμα και σκούρο μπλε.
Ενώ οι ζεστές, ηλιόλουστες ημέρες αυξάνουν την παραγωγή ζάκχαρων, οι κρύες νύχτες του φθινοπώρου κλειδώνουν τη φλέβα του φύλλου , εμποδίζοντας το κόκκινο χρώμα να εξαπλωθεί σε ολόκληρο το φύλλο. Γι ‘αυτό οι φλέβες είναι έντονα ορατές ή διαφορετικού χρώματος στα κόκκινα φύλλα .

Καφέ. Ένα χρώμα που έρχεται έντονα στο προσκήνιο το φθινόπωρο είναι το καφέ. Αφού τα κύτταρα των νεκρωμένων φύλλων σπάσουν, ξεκινάει η φυσική διαδικασία της αποσύνθεσης με την παραγωγή πικρών χημικών ενώσεων, γνωστών ως τανίνες .
Τα φύλλα της Βελανιδιάς είναι πλούσια σε τανίνη , όπως είναι και τα φύλλα τσαγιού αλλά και τα φύλλα των σταφυλιών. Το κρύο, η υγρασία, υγρό και η συννεφιά επιταχύνουν τη διαδικασία αποσύνθεσης των φύλλων των δέντρων προκαλώντας το καφέ φύλλωμα.

Τι κρύβεται πίσω από κάθε δάκρυ που χύνουμε

Το κλάμα είναι αναπόσπαστο τμήμα της ανθρώπινης φύσης, είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει. Οι γυναίκες ομολογουμένως είναι σαφώς πολύ «καλύτερες» στα δάκρυα συγκριτικά με τους άνδρες και σύμφωνα με επιστημονικούς υπολογισμούς για κάθε πενήντα φορές που κλαίνε οι γυναίκες οι άνδρες κλαίνε μόλις 10. Ομως, έχει τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε πώς λειτουργεί το σύστημα και για ποιο λόγο κλαίμε όταν είμαστε λυπημένοι, αλλά και όταν είμαστε χαρούμενοι.

Όταν παράγεται ένα δάκρυ από τον δακρυϊκό αδένα, ο οποίος βρίσκεται ανάμεσα στο βλέφαρο και στον οφθαλμό, ανοιγοκλείνουμε τα μάτια, με αποτέλεσμα το δάκρυ να καλύπτει σαν διαφάνεια το μπροστινό τμήμα του οφθαλμού και τελικά να «αποστραγγίζεται» μέσω του ρινοδακρυϊκού πόρου, είτε διαμέσω της μύτης. Όταν όμως τρέχουν πολλά δάκρυα τίποτα δεν μπορεί να τα συγκρατήσει.

Σύνδεση με ψυχικό κόσμο. Πώς, όμως, συνδέονται τα δάκρυα με τον ψυχικό μας κόσμο; Ας πούμε ότι έχετε χωρίσει και τα μάτια σας γεμίζουν δάκρυα κάθε φορά που κοιτάτε τις παλιές φωτογραφίες από ευτυχισμένες στιγμές με τον καλό σας. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει ένα κέντρο του εγκεφάλου που επεξεργάζεται όλα τα συναισθήματα (το μεταιχμιακό σύστημα) και ειδικότερα ο υποθάλαμος.
Το σύστημα αυτό είναι συνδεδεμένο με το αυτόνομο νευρικό σύστημα, πάνω στο οποίο δεν ασκούμε κανέναν έλεγχο. Το αυτόνομο νευρικό σύστημα, με τη βοήθεια ενός νευροδιαβιβαστή της ακετυλοχολίνης, ελέγχει το δακρυϊκό σύστημα. Αυτό το μικρό μόριο της ακετυλοχολίνης είναι που διεγείρει την παραγωγή δακρύων. Ετσι, λοιπόν, η συναισθηματική ταραχή πυροδοτεί το νευρικό σύστημα το οποίο με τη σειρά του διατάσσει το σύστημα παραγωγής δακρύων να δραστηριοποιηθεί.
Ετσι, λοιπόν, κάθεστε στον καναπέ με τις παλιές φωτογραφίες και πλαντάζετε στο κλάμα. Για ποιο λόγο, όμως, συμβαίνει αυτό; Μήπως άραγε πρόκειται για μία αρχέγονη κραυγή, ένα είδος μη λεκτικής επικοινωνίας, για βοήθεια και στήριξη από τους γύρω σας τη στιγμή που έχετε ανάγκη; Kάποιοι ψυχολόγοι πιστεύουν ότι νιώθουμε καλύτερα αφού κλάψουμε ακριβώς λόγω της αντίδρασης του περιβάλλοντός μας και λόγω της ενίσχυσης της σχέσης και του συνδέσμου με όλους όσοι έχουν κοινές εμπειρίες.

Το κλάμα μπορεί να διαχωριστεί σε δύο κατηγορίες. Στη μία κατηγορία ανήκει το κλάμα όταν θέλουμε να βρισκόμαστε κάπου π.χ. στο σπίτι μας, ενώ στη δεύτερη το κλάμα που ρίχνουμε όταν σκεφτόμαστε το παρελθόν και το μέλλον. Μία μελέτη, εξάλλου, υπέδειξε ότι το κλάμα είναι ένας τρόπος να δείξουμε πόσο ευάλωτοι είμαστε ή την υποταγή μας σε κάποιον εν δυνάμει επιτιθέμενο.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι το κλάμα δεν κάνει απλά τα μάγουλά μας υγρά αλλά προκαλεί ένα σύνολο φυσιολογικών συνεπειών, αυξάνει τον καρδιακό ρυθμό, προκαλείται εφίδρωση, επιβράδυνση της αναπνοής και συχνά νιώθουμε σαν να έχουμε έναν κόμπο στον λαιμό μας. Όλα αυτά συμβαίνουν εξαιτίας του συμπαθητικού νευρικού συστήματος που ενεργοποιείται εξαιτίας του γεγονότος που μας προκάλεσε τα δάκρυα.

Τα μωρά κλαίνε όχι μόνο για να εκφράσουν τη συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται αλλά και ως έναν τρόπο επικοινωνίας με τους ενηλίκους. Άλλωστε τα μέσα επικοινωνίας που διαθέτουν είναι εξαιρετικά περιορισμένα. Τα μωρά έχουν τρεις διαφορετικές κατηγορίες κλάματος: το βασικό κλάμα, το κλάμα του θυμού και το κλάμα του πόνου.

Στην πραγματικότητα τα δάκρυα δείχνουν όχι μόνο τις βαθιές συναισθηματικές συνδέσεις με τον κόσμο μας, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον αλλά μας επιτρέπουν να δείξουμε ορατά αυτές τις συνδέσεις και τελικά, σύμφωνα με τους επιστήμονες, τα δάκρυα μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα.

Αν ένας άγγελος εμφανιζόταν σε εμένα

Ο άνθρωπος που ψεύδεται αυτοδικαιούμενος, λέγοντας ότι «κανένας δεν θα το κάνει», θα πρέπει να έχει ανήσυχη τη συνείδησή του, διότι το ψεύδος υπονοεί ότι υφίσταται μια ευρύτερη αξία την οποία αρνείται.
Η προσπάθεια απόκρυψής της αποκαλύπτει την αγωνία του. Αυτή την αγωνία αποκάλεσε ο Κίρκεγκωρ «αγωνία του Αβραάμ».
Είναι γνωστό το ιστορικό: Ένας άγγελος του Θεού, διέταξε τον Αβραάμ να θυσιάσει το γιο του· η υπακοή ήταν υποχρεωτική, αν πραγματικά ήταν άγγελος αυτός που είχε εμφανιστεί και του είχε πει: «Αβραάμ, θυσίασε το γιο σου».
Αλλά οποιοσδήποτε θα βρισκόταν σε μια τέτοια κατάσταση θα αναρωτιόταν, πρώτον, αν ήταν εκείνος πράγματι ένας άγγελος και δεύτερον, αν το ίδιο το άτομο είναι ο Αβραάμ.
Ποιες είναι οι αποδείξεις;
Κάποια γυναίκα που πάσχει από παραισθήσεις λέει ότι την τηλεφωνούν και τις δίνουν εντολές. Ο γιατρός ρωτάει: «Ποιος είναι αυτός που σου μιλάει;»
Εκείνη απαντάει: «Λέει ότι είναι ο Θεός».
Τι θα αποδείκνυε, στην πραγματικότητα, σε αυτή τη γυναίκα ότι ήταν ο Θεός;
Αν ένας άγγελος εμφανιζόταν σε εμένα, τι θα με έπειθε ότι είναι άγγελος;
Ή, αν ακούω φωνές, ποιος μπορεί να αποδείξει ότι προέρχονται από τον ουρανό και όχι από την κόλαση, ή από το δικό μου υποσυνείδητο ή από κάποια παθολογική κατάσταση;
Ποιος μπορεί να αποδείξει ότι οι φωνές πράγματι απευθύνονται σε εμένα;

Ζαν Πολ Σαρτρ, Ο Υπαρξισμός είναι Ανθρωπισμός

Τι κάνετε τον εγκέφαλο σας;

Ο εγκέφαλος που αποτελείται από δισεκατομμύρια λειτουργικά μόρια, έχει αποθηκευμένη αρκετή ικανότητα ώστε να δέχεται δέκα νέα γεγονότα το δευτερόλεπτο.
Σύμφωνα με συντηρητικούς υπολογισμούς, ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να αποθηκεύσει ποσότητα πληροφοριών ίση προς ένα εκατομμύριο λέξεις.
Χρησιμοποιούμε ένα ελάχιστο τμήμα αυτής της αποθήκης.
Ο εγκέφαλος είναι ένα ισχυρό όργανο που το κουβαλάμε μαζί μας όπου κι αν πηγαίνουμε και που μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε με τρόπους που ποτέ ως τώρα δεν είχαμε φανταστεί.
Εάν φτιάχναμε έναν υπολογιστή με τις δυνατότητες του ανθρώπινου εγκεφάλου, θα χρειαζόμαστε μόνον για τον σκληρό δίσκο, μια περιοχή όσο η μισή Ευρώπη.
Για να το βάλουμε μπροστά, θα χρειαζόμαστε την ενέργεια που απελευθερώνουν οι καταρράκτες του Νιαγάρα σε δύο εικοσιτετράωρα.
Εμείς αυτό το έχουμε σε 1.300 gr. Και το βάζουμε μπροστά με μια φέτα ψωμί.
Δουλεύει αυτόματα, υπεραυτόματα, ή ημιαυτόματα.
Άλλος το χρησιμοποιεί για να ψήσει καφέ και άλλος για να πάει στο φεγγάρι
Εσείς τι έχετε σκεφτεί και τι κάνετε τον εγκέφαλο σας;

Ψυχοτρονική ο άλλος πόλεμος

Ψυχοτρονική: το 1984 του Όργουελ είναι εδώ.

«Θα σας στύψουμε μέχρι να αδειάσετε και μετά θα σας ξαναγεμίσουμε με τους εαυτούς μας»

«You create the world of the dream. We bring the subject into that dream and fill it with their subconscious»

Το άνω ρηθέν το οποίο διατυπώθηκε στη σύγχρονη χολυγουντιανή παραγωγή, Inception, ταυτίζεται σχεδόν εξολοκλήρου με εκείνη του Τζόρτζ Όργουελ, όταν έγραφε το βιβλίο 1984.

Και όμως, τα άνω ρηθέντα δεν εμπίπτουν πια, όπως αποδεικνύεται, στη σφαίρα της λογοτεχνίας και της έβδομης τέχνης, αλλά περιγράφουν πλέον μια ζοφερή πτυχή της τεχνολογικής εξέλιξης, όσον αφορά στον παρεμβατισμό μέσα στην ίδια την ανθρώπινη συνειδησιακή υπόσταση. Στοιχεία, τα οποία, απετέλεσαν αντικείμενο έρευνας για αρκετές δεκαετίες, επιστήμες οι οποίες μετεξελίχθηκαν στα εργαστήρια των ΗΠΑ και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, συνενώθηκαν προκειμένου να δημιουργήσουν την αιχμή του δόρατος της μοντέρνας εναλλακτικής πλευράς του information warfare, δηλαδή της “Ψυχοτρονικής”.

Ένας πρόχειρος ορισμός που μπορούμε να δώσουμε στην Ψυχοτρονική είναι αυτός του συνόλου των διεργασιών, που χρησιμοποιούν state of the art τεχνολογικά επιτεύγματα, προκειμένου να παρέμβουν αμέσως ή εμμέσως στις συνειδησιακές και υποσυνειδησιακές λειτουργίες, που ορίζονται επιστημονικά ως «ψυχή».

Παρόλο που ο ορισμός παραπέμπει σε εξειδικευμένα συστήματα, τα οποία έχουν όντως την ικανότητα να προκαλέσουν κάτι τέτοιο, εντούτοις αποτελούν μόνο μια συνιστώσα της ψυχοτρονικής. Σε ανάλογη έρευνα είχαμε αναλύσει την επιρροή των λεγόμενων Βιοχημικών Όπλων, που χρησιμοποιήθηκαν στις κρίσεις ομηρίας της Ντουμπρόβκα και του Μπεσλάν, τα οποία αποτελούν το “ψυχοτροπικό” σκέλος της “Ψυχοτρονικής”.

Με άλλα λόγια, έγινε λόγος για τις χημικές ουσίες εκείνες (βαρβιτουρικά, οπιοειδή, αντικαταθλιπτικά, χημικούς παράγοντες εν γένει), οι οποίες μπορούν να δημιουργήσουν μια αναστρέψιμη, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον, συμπεριφορική μεταβολή.

Παρά το γεγονός πως τα βιοχημικά όπλα, ως κομμάτι της Ψυχοτροπικής, υπηρετούν τον σκοπό της ίδιας της προσβολής της συνείδησης, η “Ψυχοτρονική” εν γένει αποτελεί ένα ευρύ σύνολο, το οποίο περιλαμβάνει την Βιοχημεία, την Συμπεριφορική Ψυχολογία, τη Κβαντική Ψυχολογία, την Ψυχολογία του Βάθους (όπως διαμορφώθηκε και εν τέλει ορίστηκε από την αλληλογραφία του Wolfgang Pauli με τον Jung) και φυσικά την Φυσική (Θεωρητική Φυσική και Εφαρμοσμένη).

Το παραπάνω κράμα δεν θα μπορούσε να μην θεωρηθεί ως η κορωνίδα των προσπαθειών της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας, που για δεκαετίες συνεργάζονταν διακλαδικά, με τους μεγαλύτερους φορείς να “βλέπουν” έναν αιώνα θεωρητικής ενοποίησης και ένα μέσο συνάμα επεξήγησης και πρόβλεψης της ανθρώπινης συμπεριφοράς, σε ένα κοινό πλαίσιο επιστημών. Εντούτοις, οι οπλικές εφαρμογές των προσπαθειών αυτών, όπως θα δειχθεί αναλυτικά, επιβεβαιώνουν τον Oppenheimer όταν έλεγε πως:

«Κατά κάποιον κακόγουστο τρόπο, τον οποίο καμία χυδαιότητα, καμία χαριτολογία ή και υπερβολή μπορούν να διαγράψουν, οι Φυσικοί έχουν γνωρίσει αυτό που λέμε «αμαρτία»

Τεχνολογία και «Πληροφοριακός Πόλεμος»

Την πρώτη Ιουλίου 2009 ο αντισυνταγματάρχης ε.α Timothy L. Thomas, των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, δημοσίευσε ένα άρθρο στο περιοδικό Parameters σχετικά με την πραγματική φύση του πληροφοριακού πολέμου. O Thomas είναι αναλυτής στο γραφείο Στρατιωτικών Σπουδών Εξωτερικού (Foreign Military Studies), ενώ όσο ήταν εν ενεργεία αξιωματικός υπηρέτησε στην 82η αερομεταφερόμενη μεραρχία και ως Δ/ντης τμήματος στο Ινστιτούτο των Ρωσικών σπουδών του αμερικανικού στρατού στο Γκάρμις της Γερμανίας, συνέβαλε μέσω εκτενών αναλύσεων στην κατανόηση της λειτουργίας του πολιτικό-στρατιωτικού σκέλους της Ρωσίας.

Ο Thomas μέσα από τη μελέτη του με τίτλο “The mind has no firewall” (Το μυαλό δεν διαθέτει τείχος προστασίας), θέτει επί τάπητος αυτό που για χρόνια, μόνο μυστικό δεν ήταν, παρά το γεγονός πως υπήρξε και είναι ακόμα ένα θέμα, το οποίο εμπίπτει στη συνομωσιολογία. Πρόκειται για τα Ψυχοτρονικά όπλα, τα οποία, όπως περιγράφει ο ίδιος, περιλαμβάνουν συσκευές, οι οποίες είναι σχεδιασμένες να περνούν υποσυνείδητα μηνύματα ή να μεταβάλλουν τις ικανότητες του σώματος, που έχουν να κάνουν με την επεξεργασία δεδομένων και την συμπεριφορά, ούτως ώστε να θέσουν εκτός δραστηριότητας το υποκείμενο.

Τι άραγε να εννοεί ο Thomas, όταν λέει πως συγκεκριμένα εξωτερικά ερεθίσματα, μπορούν να προκαλέσουν ανισορροπίες μέχρι και σε αυτό που αποκαλούν επιστήμονες και μη, “ψυχή”;

Ως γνωστόν τα μηνύματα, τα οποία μεταφέρονται από τον εγκέφαλο στο σώμα και από το σώμα στον εγκέφαλο, είναι στη φύση τους ηλεκτρικά. Η ένταση με την οποία μεταφέρεται η λεγόμενη νευρική ώση, δηλαδή η ένταση των μηνυμάτων αυτών καθαυτών καθορίζει τις αντιδράσεις ως προς τα εξωτερικά ή τα σωματικά ερεθίσματα. Η νευρική διέγερση και η επακόλουθη μεταφορά της νευρικής ώσης, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της λειτουργίας τόσο του Κεντρικού, όσο και του Αυτόνομου Νευρικού Συστήματος.

Για να δειχθεί πόσο σημαντική είναι η νευρική ώση και τα ηλεκτρικά ερεθίσματα εν γένει, μπορεί να σκεφτεί κάποιος γιατί όταν ακουμπάμε ένα ηλεκτροφόρο καλώδιο και παθαίνουμε ηλεκτροπληξία, τα χέρια μας αντί να απομακρυνθούν από το καλώδιο, μένουν πάνω σε αυτό. Τούτο συμβαίνει, διότι οι μύες μέσω των μαζικών κυμάτων ηλεκτρικής ενέργειας που δέχονται από το καλώδιο, “κλειδώνουν” περισσότερο στην εντολή “μείνε” παρά “άφησε”.

Φυσικά είναι εξαιρετικά επιφανειακή η προσέγγιση του ορισμού της ανθρώπινης ψυχής, αν κάποιος αρκεστεί στα ηλεκτρικά ερεθίσματα και στη νευρική ώση. Η αλήθεια κρύβεται πίσω από τις αλληλεπιδράσεις των ηλεκτρικών ερεθισμάτων, οι οποίες τοποθετούν το άτομο μέσα σε ένα συγκεκριμένο χωροχρονικό πλαίσιο, δίνοντάς του σημείο εκκίνησης και συνθέτοντας αυτό που ονομάζουμε συνείδηση. Τα Ψυχοτρονικά όπλα, λοιπόν, κατά τον Thomas, έχουν αυτόν ακριβώς το σκοπό, την διαταραχή της ηλεκτρικής ενέργειας, είτε μέσω ακουσμάτων είτε μέσω οπτικών ερεθισμάτων είτε μέσω καταστροφής των υποδοχέων εκείνων, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τη μεταβίβαση της νευρικής ώσης.

Η χρήση έντονου φωτός (στροβοσκοπικό) είναι γνωστό πως προκαλεί επιληπτικές κρίσεις, ενώ ο Thomas αναφέρεται και σε πειράματα που έγιναν στο τηλεοπτικό κοινό στην Ιαπωνία, όταν παιδάκια τα οποία έβλεπαν κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση, υποβάλλονταν σε εκπομπές παλλόμενου φωτός εν αγνοία τους, με αποτέλεσμα ορισμένα από αυτά είτε να βιώνουν επιληπτικά φαινόμενα, είτε-στην καλύτερη περίπτωση- να εκδηλώνουν συμπτώματα vertigo και ναυτίας.

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς καθίσταται σαφής η έλλειψη οποιουδήποτε ηθικά βασιζόμενου κινήτρου, έστω και αν η χρήση των οπτικοακουστικών ερεθισμάτων έχει χρησιμοποιηθεί για ιατρικούς λόγους, όπως η απεξάρτηση από το τσιγάρο, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά.

Ο Thomas, όντας εν ενεργεία κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου, αντιλαμβάνεται οποιαδήποτε πρόοδο στον συγκεκριμένο τομέα, σαν κομμάτι μέσα στο πλαίσιο του ανταγωνισμού οπλικών συστημάτων με τη Ρωσία. Είναι αλήθεια πως μελέτες Ρώσων επιστημόνων πάνω στον τομέα, έχουν οδηγήσει τους Ρώσους σε διαγγέλματα τύπου: “Η ανθρωπότητα βρίσκεται στο χείλος ενός Ψυχοτρονικού πολέμου”, δηλώνοντας καταυτόν τον τρόπο, πως και οι ίδιοι δραστηριοποιούνται στο R&D του χώρου, αν και με διαφορετικό τρόπο.

Το πλήθος των ορισμών που έχουν κατά καιρούς δημοσιοποιηθεί από φορείς των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων (1996 μέχρι και σήμερα) αναφέρονται στο information warfare, ως κάτι παραπάνω από τη χρήση των επικοινωνιακών μέσων, προκειμένου ο ένας αντίπαλος να υπερτερήσει έναντι του άλλου στη συλλογή πληροφοριών, και αυτό είναι κάτι το οποίο οι σύγχρονοι αναλυτές ηθελημένα και μη, παραβλέπουν. Και όμως οι ορισμοί είναι σαφέστατοι (DoD Directive S-3600.1 09/12/1006, US Army Field Manual 101-5-1, 30/09/1997, κτλ.):

«Αυτή η συστημική προσέγγιση πάνω στην μελέτη του πληροφοριακού πολέμου, δίνει έμφαση στη χρήση των δεδομένων, τα οποία αποτελούν την πληροφορία, προκειμένου να διαπεράσουν τις φυσικές άμυνες του αντιπάλου (εννοεί ψυχοσωματικές), οι οποίες προστατεύουν με τη σειρά τους δεδομένα (πληροφορίες), ούτως ώστε να επιτευχθεί επιχειρησιακό ή στρατηγικό πλεονέκτημα» Όσον αφορά στη χρήση των μέσων, αναφέρονται μεταξύ άλλων, ηλεκτρομαγνητικοί παλμοί, μικροκύματα, ακουστικά ενεργειακά κύματα, δίνες (εδώ μάλλον εννοούν οπτικές δίνες προκειμένου να προκαλέσουν σύγχυση στα οπτικά κέντρα) κτλ.

Συνολικά, τα δημοσιεύματα που αφορούν το εν λόγω πεδίο δεν ξεπερνούν τα 30, πράγμα το οποίο ενδεχομένως να σημαίνει πως υπάρχει ελεγχόμενη διαρροή πληροφοριών, λόγω της έλλειψης ηθικά επιστημονικού υπόβαθρου. Τον Μάιο του 1999 το συνέδριο των νευροεπιστημόνων, το οποίο έλαβε χώρα στο Τόκυο υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, εξέδωσε ανακοινωθέν, στο οποίο αναγράφονται τα εξής:

«Σήμερα διαθέτουμε τόσο το πνευματικό, όσο και το οικονομικό υπόβαθρο, προκειμένου να κατανοήσουμε τη λειτουργία του ίδιου του εγκεφάλου και να κατασκευάσουμε συσκευές προκειμένου να αγγίξουμε τον νου, ούτως ώστε να μπορούμε να ελέγξουμε ή ακόμα και να σβήσουμε την ίδια τη συνείδηση. Θα θέλαμε να εκφράσουμε κάθε ελπίδα πως οι δυνατότητες αυτές και μια τέτοιου είδους γνώση υπηρετούν την ειρήνη και το κοινό καλό”.

Και ενώ η ρητορική περί “κοινού καλού” καλά κρατούσε, τα πειράματα συνεχίζονταν με παλμούς μικροκυμάτων να φτάνουν την ιδιοσυχνότητα των νευρώνων ή ακόμα και να ξεκινούν ταλαντώσεις πέραν της ιδιοσυχνότητάς τους, προκειμένου να επηρεάσουν περιοχές όπως το έσω αυτί, το οποίο επικοινωνεί με τα κέντρα ισορροπίας. Το 2000, σε έκθεσή της, η αμερικανική αεροπορία δηλώνει: «Ενώ πρωτίστως θα πρέπει να δοθεί έμφαση στην αποδόμηση της ανθρώπινης απόδοσης μέσα από θερμική φόρτωση και Ηλεκτομαγνητικά πεδία, εντούτοις η δουλειά που ακολουθεί έγκειται στην ίδια τη διανοητική λειτουργία, μέσω της χρήσης εξωτερικών εφαρμοσμένων πεδίων».

Τον Ιανουάριο του 1999, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ύστερα από πίεση της ρωσικής Δούμας, πέρασε ψήφισμα, το οποίο καλούσε σε μια διεθνή συνθήκη (ανάλογη της BWC και CWC), που θα απαγόρευε κάθε προσπάθεια Έρευνας, Ανάπτυξης και Εφαρμογής οπλικής τεχνολογίας, η οποία σχετίζεται με την χειραγώγηση των ανθρώπινων όντων. Οι Ρώσοι Β. Λοπατιν και Βλαντιμίρ Τσιγκάνκοβ ηγούντο της προσπάθειας αυτής, έχοντας πρώτα εκδώσει το 1999 βιβλίο με τις έρευνές τους πάνω στον Ψυχοτρονικό Πόλεμο και την ασφάλεια της Ρωσίας. Η εφημερίδα Segodnya σχολιάζει την έρευνα που δημοσιεύει το 2000 ο Λοπάτιν με τίτλο:

«Πληροφοριακή και Ψυχολογική ασφάλεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας”: “ Τα μέσα τα οποία μπορούν να ασκήσουν πληροφοριακή-ψυχολογική επιρροή είναι σε θέση όχι απλά να βλάψουν την ανθρώπινη υγεία, αλλά επιπρόσθετα να στερήσουν την ελεύθερη βούληση σε επίπεδο υποσυνειδήτου, καθώς επίσης και τον πολιτικό, πολιτισμικό ή πάσης φύσεως αυτοπροσδιορισμό, παίζοντας έτσι καταλυτικό ρόλο στη χειραγώγηση της κοινωνικής συνείδησης».

Η απόφαση της ρωσικής Δούμας στις 25 Σεπτεμβρίου του 2000 ήταν απόρροια όχι μόνον της δημοσίευσης της δουλειάς κάποιων Ρώσων ή Αμερικανών επιστημόνων, αλλά της επίσημης αποδοχής των λεγόμενων “ δεύτερης γενιάς μέσων καταστολής του πλήθους ” από την κυβέρνηση Κλίντον και από το ίδιο το ΝΑΤΟ κατ’επέκτασην, στα πλαίσια της ανάπτυξης των λεγόμενων “non-lethal technologies”. Η απόφαση διατυπώθηκε ως εξής:

“Τα επιτεύγματα της σύγχρονης επιστήμης επιτρέπουν την επινόηση καλομετρημένων μεθόδων ώστε να επηρεαστεί μυστικά και μακρόθεν η ίδια η ψυχή και η φυσιολογία ενός ατόμου ή ομάδας ατόμων”. Η απόφαση επικυρώθηκε, όντας τοποθετημένη στο πλαίσιο του άρθρου 6 του ρωσικού συντάγματος (Russian Federation law on weapons), στις 26 Ιουλίου 2001.

“Απαγορεύεται η κυκλοφορία ή η χρήση οπλισμού ή άλλων αντικειμένων τα αποτελέσματα της λειτουργίας των οποίων σχετίζονται καθ’ οιονδήποτε τρόπο με εκπομπές ηλεκτρομαγνητικών, υπερηχητικών ή μεσοηχητικών παλμών καθώς επίσης και θερμικής ακτινοβολίας”

Το διάταγμα της Δούμας φέρει την υπογραφή του ίδιου του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, νυν πρωθυπουργού Βλαντιμίρ Πούτιν.

Το να απαγορεύει μια χώρα τη χρήση οπλικών συστημάτων μέσα σε εδάφη της, διαφέρει από την ανάπτυξη παρόμοιων συστημάτων προστασίας, τα οποία μπορεί να χρησιμοποιηθούν για αμυντικούς λόγους, αλλά όπως ειπώθηκε πιο πάνω, “The mind has no firewall”. Ο συγκεκριμένος όρος δεν χρησιμοποιήθηκε τυχαία από τον Thomas, κάθε άλλο. Αναφέρεται στη διαφορετική προσέγγιση, όπως είπαμε πιο πάνω, των Ρώσων επιστημόνων στην ανάπτυξη τεχνολογίας προκειμένου να προστατευθούν οι πολίτες της Ρωσίας από μια ενδεχόμενη επίθεση βιοφυσικού χαρακτήρα. Βασισμένοι σε αυτό ακριβώς το δόγμα και έχοντας κάνει συνείδηση την ανάγκη της εναλλακτικής προσέγγισης, οι Ρώσοι επιμένουν πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν πρέπει να θεωρείται ως ένα κλειστό σύστημα, αλλά ως ένα ανοιχτό, το οποίο αλληλεπιδρά ανταλλάσσοντας δεδομένα με το περιβάλλον.

Συγκεκριμένα και κατά τον Βίκτωρ Σόλντσεφ, του τεχνικού ινστιτούτου Baumann της Μόσχας, το σύστημα αλληλεπίδρασης μπορεί να αφορά έναν υπολογιστή με τον ανθρώπινο χειριστή του. Σύμφωνα με το “αντιδόγμα” του Σόλντσεφ, ο στόχος θα μπορούσε να είναι ο ίδιος ο υπολογιστής, ο οποίος θα τροποποιηθεί από τον εχθρό ώστε να εκπέμπει τα οπτικοακουστικά, υπερηχητικά ή εν γένει τα ερεθίσματα εκείνα, τα οποία θα επηρεάσουν τη βούληση και τη λειτουργία του χειριστή.

Κάποιοι ισχυρίζονται πως αυτός ο τρόπος δράσης είναι εντελώς διαφορετικός από αυτόν που πραγματεύεται ο ορισμός του information warfare, αλλά αντικειμενικά το μόνο που αλλάζει είναι το μέσο ή μάλλον το διάμεσο επιρροής, το οποίο είναι…ακόμα ένα μηχάνημα.

Μέσα στα πλαίσια του άνωθεν αντιδόγματος, οι Ρώσοι ειδικοί, όχι μόνον ο Σόλντσεφ, κάνουν ανοιχτά λόγο για λογισμικά, τα οποία μπορούν να επηρεάσουν το σύνολο των δραστηριοτήτων της ανθρώπινης ψυχής, όπως π.χ. ο ρωσικός ιός 666 ή αλλιώς η 25η σάρωση (25th frame). Η λειτουργία του ιού βασίζεται στην τροποποίηση του υπολογιστή ενός χειριστή, η οθόνη του οποίου ανά 25 σαρώσεις (frames), στέλνει υποσυνείδητα μηνύματα, τα οποία προκαλούν καρδιακές αρρυθμίες ή προκαλούν ιδεοψυχαναγκασμό με το να “φυτεύουν” στην κυριολεξία ιδέες στο μυαλό του χειριστή.

Και πάλι μας έρχονται σκηνές από την ταινία Inception, όταν ένας εκ των πρωταγωνιστών πραγματευόταν το πιο ανθεκτικό στοιχείο της φύσης, που δεν είναι ούτε βακτήριο ούτε κάποιο είδος πρωτόζωου που προσβάλλει τον οργανισμό, αλλά μια και μόνο ιδέα (οριζόμενη βέβαια όχι ως οργανισμός, αλλά ως μια ηλεκτρο-ενεργειακή συνέχεια δεδομένων), η οποία μπορεί να ταλανίζει το μυαλό ενός ατόμου δια παντός.

> Τέλος, στην ρωσική αντίπερα όχθη, γίνεται λόγος για επιπρόσθετα πειράματα, τα οποία σύμφωνα με τον Ταγματάρχη του ρωσικού στρατού Ι. Τσέρνισεφ περιλαμβάνουν:

> Ψυχοτρονικές γεννήτριες, οι οποίες παράγουν ισχυρούς ηλεκτρομαγνητικούς παλμούς, ικανούς να σταλθούν μέσα από γραμμές τηλεφώνων, τηλεοράσεις, ραδιοφωνικά δίκτυα, αγωγούς, ακόμα και λάμπες.

> Μια αυτόνομη γεννήτρια, η οποία λειτουργεί στα 10-150 Hertz και η οποία στις συχνότητες μεταξύ 10-20 Hertz δημιουργεί ηχητικές ταλαντώσεις, που μπορούν να προκαλέσουν το θάνατο σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς.

> Μια γεννήτρια νευρικού συστήματος, η οποία έχει σχεδιαστεί για να παραλύει το νευρικό σύστημα εντόμων και όχι μόνο, πράγμα που σημαίνει πως μπορεί στο μέλλον να προκαλέσει τα ίδια συμπτώματα σε ανθρώπους.

> Υπερηχητικές εκπομπές, οι οποίες χρησιμοποιούνται στη χειρουργική για σχεδόν αναίμακτες εγχειρήσεις, αλλά σύμφωνα με τα λεγόμενα του Τσέρνισεβ μπορούν να προκαλέσουν και το θάνατο

> Άηχες κασέτες, οι οποίες εκτός από την Ιαπωνία, έχουν χρησιμοποιηθεί και από τους Ρώσους με στόχο το ευρύ κοινό, προκειμένου να περάσουν μηνύματα απεξάρτησης στο ασυνείδητο.

> Και φυσικά τα ψυχοτροπικά, τα οποία έχουν ήδη αναλυθεί από τον γράφοντα με αφορμή την επέμβαση των ρωσικών ειδικών δυνάμεων στις κρίσεις ομηρίας του Μπεσλάν και της Ντουμπρόβκα. Πρόκειται για ουσίες, οι οποίες χρησιμοποιούνται ευρέως για καταστολή ψυχοπαθολογικών συμπτωμάτων, αλλά και για οπιοειδή καθώς επίσης και ειδικούς χημικούς συντελεστές, οι οποίοι δρουν επιλεκτικά στο νευρικό σύστημα και προκαλούν κρίσεις πανικού.

Στα πλαίσια της περαιτέρω έρευνας πάνω στον τομέα, η εκτίμηση του Τσέρνισεβ είναι πως θα πρέπει να δοθεί βάρος σε πεδία όπως το ESP research (εκ των προτέρων εκτίμηση της φύσεως κάποιου υλικού χωρίς να υπάρξει καν επαφή με αυτό, διάβασμα της σκέψης του υποκειμένου), Clairvoyance research (έρευνα πάνω στην ενόραση και την ικανότητα των υποκειμένων να παρατηρούν αντικείμενα τα οποία βρίσκονται πέραν του οπτικού φάσματος), τηλεπάθεια, τηλεκίνηση κτλ.

Χαρακτηριστικό δε της προχωρημένης έρευνας αποτελεί η ανακοίνωση της ρωσικής τηλεόρασης, πως οι ένοπλες δυνάμεις της έχουν ξεκινήσει anti-ESP εκπαίδευση, προκειμένου να διαφυλάξουν τα μηχανήματα και τις υποστάσεις του ανθρώπινου δυναμικού που απαρτίζουν το στράτευμα, ο Thomas, όμως απαντάει και πάλι, “The mind has no firewall”

Τα απόνερα της «απαγορευμένης γνώσης»: Ο Pauli, ο Jung και το παράδοξο του Αϊνστάιν

Ο Αϊνστάιν υπήρξε μεγάλος πολέμιος της κβαντομηχανικής και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε να διατυπώσει το εξής παράδοξο. Ένα ποντίκι παρατηρεί τη σελήνη, δηλαδή όντας παρατηρητής, το ποντίκι μπορεί να συνθέσει ολόκληρο το σύμπαν; Παρά το γεγονός πως τα λόγια αυτά διατυπώθηκαν στο ντελίριο του μεγάλου επιστήμονα, εντούτοις σχετίζονται με το χώρο, το χρόνο, τη συνείδηση και τον παρεμβατισμό στην ίδια τη συνείδηση. Πράγματι αν οι δομές του σύμπαντος είχαν καθαρά και μόνο δομική αξία, τότε όντως ακόμα και ένα ποντίκι μπορεί να τις συνθέσει.

Τι αλλάζει και δεν μπορεί να γίνει αυτή η σύνθεση; Η ροή των γεγονότων, δηλαδή η ροή της ίδιας της ενέργειας και η ίδια η ύλη, η οποία περνάει από φάσεις μειωμένης σε φάσεις μέγιστης, αν και πεπερασμένης, αναρχίας. Το παράδοξο του Αϊνστάιν μας θυμίζει τον κανόνα του Hess ή αλλιώς αξίωμα της αρχικής και τελικής κατάστασης, που διέπει τις χημικές αντιδράσεις. Δηλαδή ο υπολογισμός της ενθαλπίας, της εσωτερικής ενέργειας ενός συστήματος, δεν εξαρτάται από τα ενδιάμεσα στάδια, αλλά από την ίδια την αρχική και την τελική κατάσταση του συστήματος.

Μέσα σε αυτή τη συστημική προσέγγιση εμπίπτουν και οι όλες μελέτες για το συνειδητό και το ασυνείδητο καθώς επίσης και η οποιαδήποτε προσπάθεια εξήγησης του modus operandi ενός οπλικού συστήματος ή ακόμα και ενός ονείρου.

Ο Wolfgang Pauli στην αλληλογραφία του με τον Jung, ο οποίος ήταν ψυχοθεραπευτής του, αφού πέρασε τα πρώτα στάδια της ψυχανάλυσης, προσπάθησε να προσεγγίσει τις εικόνες που προβάλλει το ασυνείδητο μέσα από τα όνειρα, βασιζόμενος σε κανόνες της Φυσικής. Ήταν τέτοια η εμμονή του, που μέχρι και ο Jung του έγραψε πως κοίταζε μέσα στο ίδιο το χάος. Και όμως η επιστημονική έρευνα του Pauli στον τομέα του συλλογικού ασυνειδήτου του χάρισε το βραβείο Nobel, όταν ανακάλυψε τον τέταρτο κβαντικό αριθμό ή άλλως spin.

Η Κβαντομηχανική στην εποχή του Pauli δεχόταν τρεις κβαντικούς αριθμούς, τον κύριο (n), που έδειχνε το μέγεθος του ηλεκτρονιακού νέφους, του αζιμουθιακού (l), που έδειχνε το σχήμα του και του μαγνητικού (m), που αντιστοιχούσε το μαγνητικό πεδίο. Ο Pauli επινόησε την στροφορμή (s) ενός ηλεκτρονίου, μετά από κάποιο όνειρο, στο οποίο το ασυνείδητό του έστειλε μήνυμα πως στη φύση ο αριθμός 4 είναι δομικός.

Η σχέση μεταξύ συνειδητού και ασυνειδήτου μπορεί να καταστεί τόσο περίπλοκη και ασύμμετρη, ώστε πολλές φορές κάποιος να χαθεί μέσα στο χάος της έρευνας, αλλά ακόμα και σε αυτή το εξαιρετικά περίπλοκο σύνολο προσπαθειών, υπάρχουν διαβαθμίσεις ως προς το τι μπορεί να πάει στραβά.

Για παράδειγμα, ο Jung μέσα από τη θεωρία του για το συλλογικό ασυνείδητο, υποστήριζε την θεωρία των αρχετύπων. Για τον Jung υπήρχαν 3 θεμελιώδη αρχέτυπα: ο animus (για τις γυναίκες), η anima (για τους άντρες), το εγώ καθώς επίσης και η αντανάκλαση της σκιώδους πλευράς του εγώ, δηλαδή της σκιάς. Αυτά τα αρχέτυπα τόσο για τους άντρες όσο και για τις γυναίκες αποτελούν τη θεμελιώδη θεώρηση αφενός της γνώσης για το αντίθετο φύλο, την ιδιοσυγκρασία και τις σκοτεινές πτυχές του εγώ, αφετέρου την αλληλεπίδραση τόσο μεταξύ των αρχετύπων όσο και των ανθρώπινων υποστάσεων κατ’επέκτασην.

Στην περίπτωση του Pauli, το αρχέτυπο της anima υπαγόταν στην άμεση επιρροή της εικόνας του πατέρα του, όπως είχε διαμορφωθεί στο συνειδητό του κομμάτι, γι’αυτό και οι τάσεις φυγής του από τις σχέσεις αφενός ή η εμπλοκή του σε σχέσεις με γυναίκες αμφιβόλου ηθικής προελεύσεως (dark anima). Η σχεδόν χαοτική φύση της αλληλεπίδρασης των σωματιδίων σε υποατομικό επίπεδο, κατέστη εφαλτήριο για τον Pauli, προκειμένου να σκιαγραφήσει τα μοτίβα εκείνα, τα οποία δομούσαν την ανθρώπινη ψυχή σε επίπεδο ασυνειδήτου.

Την προσπάθεια σμίξης μεταξύ της κβαντομηχανικής επιστήμης και της ψυχοθεραπείας την τοποθέτησε στα πλαίσια του λεγόμενου synchronicity, στο οποίο εμπίπτουν φαινόμενα όπως η κίνηση άνευ δύναμης σε υποατομικό επίπεδο.

Μεταγενέστερος του Pauli και δίδοντας μιαν άλλη επαναστατική προέκταση της λεγόμενη ψυχολογίας του βάθους, υπήρξε ο Robert Anton Wilson, συγγραφέας του πασίγνωστου cult μυθιστορήματος illuminatus. Ο Wilson χρησιμοποίησε το υπόβαθρό του, αυτό της συμπεριφορικής ψυχολογίας, ούτως ώστε να ιδρύσει μια νέα σχολή ψυχολογίας, την Κβαντική. Στο βιβλίο του Quantum Psychology, πνέει μένεα εναντίον της σχολής της Κοπεγχάγης, η οποία ναι μεν θεμελίωσε την κβαντική θεωρία, αλλά υιοθέτησε άκρως συντηρητικά κριτήρια επαλήθευσης και αποδοχής συμπληρωματικών θεωριών, που μέχρι και σήμερα αποτελούν τροχοπέδη για τους θεωρητικούς.

Ο Wilson βασιζόμενος στη νέα εποχή της πληροφόρησης πραγματεύεται πως ο ανθρώπινος νους και οι δραστηριότητες εκείνες, οι οποίες συνθέτουν την ψυχή, ξεκινούν από υποατομικό επίπεδο προκειμένου να συνθέσουν μια υπερδομή, η οποία υπόκειται στους συμπαντικούς νόμους της εξελιξιμότητας και της προσαρμοστικότητας. Λόγω αυτών των δεδομένων, ο Wilson υποστηρίζει αυτό που έχει κάνει δόγμα η ρωσική επιστημονική κοινότητα, δηλαδή πως πρέπει να καταλάβουμε το software του εγκεφάλου, διότι ο εγκέφαλος δεν λαμβάνει πρωτογενή δεδομένα, αλλά ανασυνθέτει τα ερεθίσματα τα οποία λαμβάνει.

Η μαζική ροή των δεδομένων στον ανθρώπινο εγκέφαλο έχει πρωτοφανείς παρενέργειες και οδηγεί σε συμπτώματα μαζικής παράκρουσης, ψυχαναγκασμού και πάσης φύσεως καταθλιπτικού τύπου διαταραχές. Έρευνες, οι οποίες διεξήχθησαν πάνω στον τομέα της υπερφόρτισης του εγκεφάλου, κάνοντας χρήση μαγνητικού τομογράφου έδειξαν πως η μαζική ροή της πληροφόρησης, έχει το λεγόμενο threshold effect στη λειτουργία του νου, δηλαδή το ίδιο φαινόμενο που παρατηρείται σε μικροσκοπικό επίπεδο στα ένζυμα όταν υπάρχει υπερσυγκέντρωση υποστρώματος και προκαλεί την αναστολή του.

Στο μετρό των Αθηνών διαβάζουμε σε μια διαφήμιση: “Οι πληροφορίες που ανταλλάσσονται σε μια ώρα στο διαδίκτυο αντιστοιχούν (ή ακόμα και υπερτερούν) σε αυτές που ένας άνθρωπος του 18ου αιώνα θα λάμβανε σε όλη του τη ζωή”. Προσπαθώντας λοιπόν να ερμηνεύσουμε την ανταπόκριση του εγκεφάλου σε όλον αυτό τον πληροφοριακό βομβαρδισμό και βασιζόμενοι στα λεγόμενα του Wilson, συνάγουμε πως είναι εξαιρετικά πιθανό τα βιομόρια, που απαρτίζουν τον εγκέφαλο να κβαντίζονται με αποτέλεσμα να κβαντίζεται η υπερδομή της ανθρώπινης συνείδησης.

Αν το πάρει κάποιος “χονδρικά” τούτο συμβαίνει πρωτίστως από έλλειψη αποθηκευτικού χώρου. Για να διογκωθεί ο χώρος, πρέπει να ανοιχθούν τα “αμπάρια” του ασυνειδήτου, αλλά πριν φορτωθεί οτιδήποτε, προηγείται το “ξεσαβούρωμα”, κατά τη ναυτική ορολογία. Η Ψυχή τότε βιώνει μια διεργασία κάθαρσης, εφόσον καλείται να ενσωματώσει αρχέτυπα και να καθαρίσει σε επίπεδο συνειδητού τα παραπροιόντα του υποσυνειδησιακού μεταβολισμού.

Βρισκόμενο το άτομο σε αυτή τη διεργασία και με την πίεση να έχει λάβει εξωπραγματικές διαστάσεις, υιοθετεί προσωπικότητες με τον ίδιο τρόπο, που το ηλεκτρόνιο κβαντίζεται προκειμένου να βρεθεί σε δύο διαφορετικούς τόπους, την ίδια χρονική στιγμή! Το σοκ, όπως καταλαβαίνει κανείς, είναι τεράστιο όταν το άτομο διαπιστώνει πως η γάτα του Scroedinger δεν είναι ούτε πεθαμένη, ούτε ζωντανή, αλλά και ΤΑ ΔΥΟ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ!

Το Stall της συνειδητότητας και το τίμημα της εξελικτικής παλινδρόμησης: Η Ψυχοτρονική αποτελεί έναν τομέα, οι εφαρμογές του οποίου μπορούν, επίσημα πλέον, να απαντηθούν στο οπλοστάσιο μιας χώρας (ΗΠΑ, Ρωσία). Η έρευνα και ανάπτυξη πάνω στις νευροεπιστήμες έχει συμβάλλει στην ανάπτυξη οπλικών συστημάτων, τα οποία μπορούν να πλήξουν τη συνείδηση και να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε άβουλα όντα.

Συχνά ακούμε την έκφραση: «Είναι επιλογή μου»  αλλά υπό τις υπάρχουσες συνθήκες, η έννοια της επιλογής και της ελεύθερης βούλησης αμφισβητείται ευρέως. Τούτο συμβαίνει όχι μόνο γιατί κάποιες χώρες έχουν στο οπλοστάσιό τους τέτοιου είδους μέσα και τα χρησιμοποιούν. Η συγκεκριμένη έρευνα δεν αποσκοπεί σε ένα πόρισμα, το οποίο δεν θα διαφέρει από τα ήδη υπάρχοντα συνομοσιολογικού και αυθαίρετου χαρακτήρα.

Μέσα από την παρουσίαση στοιχείων, που μπορούν να πλήξουν την ανθρώπινη ψυχή, διαχωρίσαμε μεταξύ των στρατιωτικών πειραμάτων και μιας καθημερινότητας, η οποία γίνεται ολοένα και πιο απαιτητική σε όλους τους τομείς. Είναι αλήθεια πως η κατάθλιψη αποτελεί την κυριότερη αιτία θανάτου στον κόσμο. Είναι επίσης αλήθεια πως τα ποσοστά ψυχαναγκασμού έχουν αυξηθεί με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου στον Δυτικό κόσμο, αλλά αυτό ενδεχομένως να μην οφείλεται (μόνο) σε εφαρμογές κάποιου state of the art υπερόπλου, το οποίο θέλει να μας μετατρέψει σε άβουλες μαριονέτες κάποιων διεθνικών κέντρων λήψης αποφάσεων.

Ο όγκος των δεδομένων, που καλείται να αφομοιώσει το λογισμικό του εγκεφάλου ανέρχεται περίπου στα 34 Gb ημερησίως. Δηλαδή αν υπολογίσουμε μέσες άκρες πως μια ταινία που κατεβάσουμε από το ίντερνετ έχει όγκο 1 Gb, τότε καλούμαστε να αφομοιώσουμε το περιεχόμενο 34 ταινιών κάθε μέρα (!!!).

Το ασυνείδητο και το συνειδητό αποτελούν μια συνέχεια, μια ενιαία γραμμή στο μεταίχμιο δύο κόσμων, του γήινου και του συμπαντικού. Μέχρι τώρα, εκείνο που κάναμε ήταν να ακολουθούμε τα πρότυπα κατά Φρόυντ και Γιούνγκ, προκειμένου να «δικαιολογηθούμε», για κάποιες τάσεις, που ελλοχεύουν στο ασυνείδητο. Η εξέλιξη, όμως, μιλάει, εκ των πραγμάτων, από μόνη της, πιέζοντας για το επόμενο στάδιο, που δεν είναι άλλο από την ενοποίηση του συμπαντικού και γήινου κόσμου μέσα στα πλαίσια της λεγόμενης Μοναδικότητας.

Ως μοναδικότητα ορίζεται ο ορίζοντας γεγονότων πέρα από τον οποίο καμία πρόβλεψη δεν μπορεί να γίνει για την περαιτέρω εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Πρακτικά όμως τι σημαίνει αυτό και ποιές οι προεκτάσεις του στο δικό μας τον κόσμο; Μέσα από την προσέγγιση της μονάδικοτητας, υποβαλλόμαστε τόσο κοινωνικά όσο και ατομικά σε συνεχόμενες και διαρκείς πιέσεις. Τούτο, έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση της δραστηριότητας του κυτταρικού κύκλου και την επερχόμενη μεταφορά αυτής της πίεσης από το περιβάλλον στα γονίδια.

Μη γελιόμαστε, ο οργανισμός δε θέλει να πεθάνει, έτσι κάνει τα πάντα για να αντέξει τα νέα μέτρα και σταθμά, που του επιβάλλουν οι εξωγενείς παράγοντες. Συνεπώς μεταλλάσσεται και αναβαθμίζεται. Με αυτή την αναβάθμιση το ασυνείδητο και το συνειδητό, αλλάζουν ριζικά και το ασυνείδητο έρχεται να λειτουργήσει σαν μια εφεδρική δύναμη στήριξης του μετώπου του συνειδητού.

Κρίνοντας από τα παραπάνω, οι γενιές που δημιουργούνται εφεξής, απαρτιζόμενες από εκείνα τα άτομα, που κατάφεραν να αντεπεξέλθουν στους νόμους της φυσικής επιλογής, έρχονται να δράσουν συνδυασμένα, χρησιμοποιώντας τόσο το συνειδητό όσο και το ασυνείδητο μέρος του εγκεφάλου τους. Είναι μπορούμε να πούμε μια συμβολική έκβαση των πραγμάτων, τα οποία επιτάσσουν να βγουν όλα στο φως. Έτσι, οι φόβοι και τα απωθημένα, που ελλοχεύουν στο ασυνείδητο έρχονται να απαρτίσουν μια κβαντικά ολοκληρωμένη συνειδησιακή υπόσταση, ικανή να επικοινωνήσει με το ίδιο το σύμπαν.

Πληρώνουμε άραγε τις συνέπειες των εφαρμογών μιας πρώιμης και απαγορευμένης γνώσης; Θα δικαιωθούν όλοι από τον κοινωνικό αυτό Δαρβινισμό; Προφανώς όχι, αλλά ακόμα και αν δομήσουμε στο μέλλον μια κοινωνία υπερανθρώπων, θα έχουμε ήδη δομήσει μια κοινωνία δούλων – άβουλων ανθρωποειδών πρώτα, τα οποία είτε θα εξαφανιστούν είτε θα ζουν υποδεέστερα στις υπηρεσίες των εξελιγμένων κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσην πλασμάτων τους.

Και αυτό δεν είναι θεωρία συνομωσίας ούτε σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Είναι τα απόνερα της οπισθοδρόμησης και της ανθρώπινης μισαλλοδοξίας, που ακόμα και το πόσιμο νερό μπορεί να το χρησιμοποιήσει σαν όπλο προκειμένου να καταστρέψει το περιβάλλον και τους γύρω του.

Αλέξανδρος Μπούφεσης: συγγραφέας του ιστορικού μυθιστορήματος «Οι Θεοί του Πολέμου, το χρονικό δύο ηρώων και μιας εισβολής» εκδόσεις Λιβάνη στην Ελλάδα και στην Αμερική από τον οίκο Nimble Books LLC

«Η ευφυία του Διαβόλου αποδεικνύεται από το γεγονός ότι μέσα στην πλειάδα των “ανταρσιών”
που ήδη ξεπροβάλλουν από το Ηνωμένο Ανθρώπινο Σύμπαν, όλες εκτός από ΜΙΑ τον εξυπηρετούν.

Σε οποιαδήποτε “ανταρσία” – πρέπει να το τονίσουμε αυτό – ο Διάβολος βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά.
Συνειδητοποιούμε τη διάσταση της δύναμής του όταν καταλάβουμε ότι σε θέματα “κυριαρχίας”
βρισκόμαστε τουλάχιστον δύο παρτίδες πίσω»
Μωρίς Νταντέκ

ΟΙ ΘΩΡΑΚΕΣ ΤΩΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ

Ο  παλαιός κωδωνόσχημος θώρακας (προερχόμενος από τη Γεωμετρική περιοδο) αποτέλεσε τον βασικό θώρακα του Έλληνα οπλίτη της Αρχαϊκής (700-479 πΧ) και ήταν ο πλέον δημοφιλής για τους Σπαρτιάτες της εποχής. Περί τα τέλη του 6ου αιώνα πΧ, οι οπλίτες που έφεραν μεταλλικό θώρακα προσάρμοσαν σε αυτόν μια μονή και αργότερα διπλή σειρά από μεταλλικές, δερμάτινες ή λινές λωρίδες (πτέρυγες), συμπληρώνοντας την προστασία του κάτω μέρους του σώματος τους. Την ίδια εποχή υπήρξε μια μαζική στροφή των Ελλήνων οπλιτών προς τον λινό θώρακα, και δευτερευόντως προς τον δερμάτινο. Κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. ο λινός εκτόπισε σε μεγάλο βαθμό τον δερμάτινο και περιόρισε την χρήση του μεταλλικού, γινόμενος ο πιο δημοφιλής ελληνικός θώρακας. Οι λινοί και οι δερμάτινοι θώρακες δεν χρησιμοποιήθηκαν σε αξιόλογο βαθμό από τους Σπαρτιάτες (ομοίους), ωστόσο φαίνεται ότι επικρατούσαν στις άλλες κατηγορίες Λακεδαιμόνιων. Οι θώρακες από εύκαμπτο υλικό μπορούσαν να είναι εν μέρει καλυμμένοι με ορειχάλκινες φολίδες ή πλάκες που ήταν ραμμένες στην βάση (υποκάμισο) από λινό ή δέρμα. Αυτές οι παραλλαγές δεν φαίνεται να χρησιμοποιήθηκαν ποτέ από τους Σπαρτιάτες ή γενικά τους Λακεδαιμόνιους.
Μετά τους Περσικούς πόλεμους, η εγχάρακτη απόδοση της ανδρικής ανατομίας του κωδωνόσχημου θώρακα έγινε ανάγλυφη, εξελίσσοντας τον σε νέο τύπο, τον μυώδη ή ανατομικό. Παράλληλα η κωδωνοειδής απόληξη του «κατέβηκε» βαθμιαία προς τα κάτω, καλύπτοντας την κοιλιά και την βουβωνική περιοχή, υποκαθιστώντας έτσι την αρχαϊκή μήτρα. Στην τελική μορφή του ανατομικού θώρακα, οι μύες αποδίδονται πιστά επί της επιφάνειας του. Παράλληλα η προστασία του κάτω μέρους του κορμού δίδεται από δύο σειρές δερμάτινων ή λινών πτερύγων (αλλά όχι πλέον ορειχάλκινων). Ο μυώδης θώρακας ήταν αυτός που επικρατούσε συντριπτικά μεταξύ των ομοίων (πλήρεις πολίτες). Επρόκειτο για έναν ακριβό θώρακα, ωστόσο ήταν ο επικρατέστερος στους Σπαρτιάτες οπλίτες της επειδή η μόνη πολυτέλεια που τους επιτρεπόταν ουσιαστικά, ήταν η αγορά ακριβού στρατιωτικού εξοπλισμού.


Αυθεντικός κωδωνόσχημος θώρακας της Αρχαϊκής περιόδου,  με  εκτεταμένη  την  κωδωνοειδή  προεξοχή  της μέσης,  για  την  αποστράκιση  των  εχθρικών  βλημάτων (βελών, λίθων  κτλ).
-
Η θεωρία ότι οι Λακεδαιμόνιοι δεν χρησιμοποίησαν ποτέ τον λινό θώρακα, δεν ισχύει. Οι Σπαρτιάτες «όμοιοι» των 6ου-4ου αιώνων π.Χ. μάλλον χρησιμοποιούσαν ελάχιστα τον λινό θώρακα, ο οποίος ήταν κατάλληλος για τον μέσο Έλληνα οπλίτη, αλλά όχι για ένα σώμα επιλέκτων όπως ήταν αυτοί. Το γεγονός ότι κάθε Σπαρτιάτης διέθετε εκτεταμένο γεωργικό κλήρο, του έδινε την οικονομική άνεση να αποκτήσει ορειχάλκινο θώρακα, οπότε δεν υπήρχε λόγος χρήσης του λινού. Επιπροσθέτως, η σκληρή εκπαίδευση του έδινε την απαραίτητη αντοχή που απαιτούσε η χρήση του μεταλλικού θώρακα, σε συνδυασμό με την υψηλή πολεμική απόδοση κατά την διάρκεια της μάχης, κάτι το οποίο ήταν δύσκολο να επιτύχουν οι άλλοι Έλληνες οπλίτες (έχει υπολογιστεί ότι ο οπλιτικός εξοπλισμός, με ορειχάλκινο θώρακα, ζύγιζε συνολικά περί τα 30-35 κιλά, δηλαδή βάρος ίσο με το 50 % περίπου του βάρους του οπλίτη σύμφωνα με τη σωματική διάπλαση της εποχής). Εντούτοις, δεν πρέπει να λησμονείται ότι Λακεδαιμόνιοι δεν ήταν μόνο οι Σπαρτιάτες, αλλά και οι πολλαπλάσιοι αυτών περίοικοι, υπομείονες κ.α. Οι περιορισμένοι κλήροι και γενικά τα χαμηλά εισοδήματα των Λακεδαιμόνιων εκτός των Σπαρτιατών, δεν επέτρεπαν την αγορά μεταλλικού θώρακα στην συντριπτική πλειοψηφία τους. Πάντως είναι γνωστό ότι οι περισσότεροι πολεμούσαν ως οπλίτες. Αυτό θα προϋπέθετε κάποια θωράκιση κορμού, τουλάχιστον έως λίγο πριν την μάχη της Μαντίνειας (418 π.Χ.), όταν ο στρατός των Λακεδαιμονίων εγκατέλειψε συνολικά τον θώρακα. Τα λακωνικά αρχαιολογικά ευρήματα της εποχής θεωρείται ότι απεικονίζουν ειδικά Σπαρτιάτες, για αυτό τους απεικονίζουν με ορειχάλκινους θώρακες. Υπάρχουν όμως, αρχαίες αναφορές και αρχαιολογικά τεκμήρια που υποδεικνύουν την θωράκιση των λοιπών Λακεδαιμονίων εκτός των Σπαρτιατών.




Ανω: Αρχαίοι ελληνικοι θώρακες οι οποίοι ανήκουν στην ‘ενδιάμεση’ φάση μεταξύ κωδωνόσχημου και μυώδη. Ο εν λόγω τύπος  εξελίχθηκε στον μυώδη της Υστερης Κλασσικής και της Ελληνιστικής περιόδου.
Κάτω: Κελτικοί θώρακες από τη Γαλατία (Marmesse). Τα κοινά στοιχεία τους με τον ελληνικό θώρακα υποδεικνύουν την παλαιότερη αλληλεπίδραση του Υστερου Μυκηναϊκού και του Πρωτο-κελτικού πολιτισμού, ενδεχομένως διαμέσου του εμπορίου ή μισθοφορικών υπηρεσιών. Η ίδρυση της ελληνικής Μασσαλίας και των αποικιών της στις μεσογειακές ακτές της Γαλατίας ενίσχυσε αυτά τα στοιχεία.

Ο Θουκυδίδης και ο Ξενοφών αναφέρουν ότι οι Λακεδαιμόνιοι θωρακίζονταν με την «σπολάδα». Δύο λεξικά αναφερόμενα στην αρχαιότητα, μας πληροφορούν ότι αυτή η ονομασία αντιστοιχεί κατά κανόνα στην δερμάτινη θωράκιση. Αυτό έχει μάλλον υπερεκτιμηθεί από αρκετούς σύγχρονους ερευνητές, παρότι οι εν λόγω αναφορές υπονοούν ότι οι εξαιρέσεις ήταν συχνές. Μερικές φορές οι σπολάδες αναφέρονται από τους αρχαίους συγγραφείς μαζί με τους «λινοθώρακες», επιβεβαιώνοντας την αναφορά των λεξικών. Σε άλλες περιπτώσεις, ο όρος «σπολάς» φαίνεται ότι εννοεί ή συμπεριλαμβάνει τους λινούς θώρακες. Ο Ξενοφών μιλάει για σπολάδες σε μια εποχή (περί το 400 π.Χ.) κατά την οποία οι οπλίτες έχουν εγκαταλείψει κάθε είδος θώρακα, όπως αποδεικνύεται από πολλά στοιχεία, εκτός του χοντρού υφασμάτινου ρούχου που χρησιμοποιείτο ως θωράκιση. Για αυτό τον λόγο αρκετοί μελετητές πιστεύουν ότι ο Ξενοφών εννοεί αυτήν τη θωράκιση με τον όρο «σπολάς».


Πιστή ανακατασκευή αρχαίου ελληνικού λινού θώρακα από το University of  Winsconsin -Green Bay 

H άποψη μου  είναι ότι η «σπολάς» είχε διττή έννοια: σήμαινε την δερμάτινη θωράκιση ή γενικά τις θωρακίσεις που δεν ήταν μεταλλικές. Θεωρώ ότι  ο όρος «σπολάς» γεννήθηκε σε μια αρκετά πρώιμη εποχή, όταν το δέρμα ήταν η πρωταρχική θωράκιση, και αργότερα συμπεριέλαβε κάθε θώρακα ο οποίος δεν ήταν μεταλλικός. Ίσως μάλιστα οι έννοιες της σπολάδας να διέφεραν ανάλογα με την γεωγραφική περιοχή και το ελληνικό φύλο. Η αναφορά του Θουκυδίδη επιβεβαιώνεται από αθηναϊκά ανάγλυφα του 5ου αιώνα, που απεικονίζουν όπλα Λακεδαιμονίων ως λάφυρα. Αυτά τα όπλα αποτελούν τυπικό οπλιτικό εξοπλισμό με το χαρακτηριστικό ότι οι εικονιζόμενοι θώρακες είναι φανερά λινοθώρακες ή δερμάτινοι. Ωστόσο, η εικαστική απόδοση τους και η προχωρημένη εποχή κατά την οποία ο λινός θώρακας είχε εκτοπίσει σε μεγάλο βαθμό τον δερμάτινο σε όλη την Ελλάδα, δείχνουν μάλλον ότι το υλικό τους είναι το λινό. Τα αθηναϊκά λάφυρα προέρχονταν από διάφορες αποτυχίες σπαρτιατικών εκστρατευτικών σωμάτων σε επιχειρήσεις εκτός της Πελοποννήσου. Αυτά τα σώματα στελεχώνονταν από τις άλλες κατηγορίες Λακεδαιμονίων με ελάχιστους «ομοίους» ανάμεσα τους, κατά την συνήθεια της Σπάρτης να μην στέλνει τους τελευταίους σε μακρινές αποστολές. Οι άλλοι Λακεδαιμόνιοι αποτελούσαν και την πλειοψηφία των ανδρών της απολεσθείσας σπαρτιατικής φρουράς της Σφακτηρίας (425 π.Χ.). Αναφέραμε την επιλογή των Σπαρτιατών «ομοίων» να φορούν ορειχάλκινο θώρακα. Λαμβάνοντας την υπόψιν στην εξέταση των προαναφερόμενων στοιχείων, το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω  είναι ότι οι θώρακες των αθηναϊκών αναγλυφων ανήκαν στις κατηγορίες των Λακεδαιμονίων εκτός των Σπαρτιατών.


Αρχαία ελληνική αγγειογραφία με απεικόνιση οπλίτη ο οποίος φέρει λινοθώρακα. Πρόκειται για μία από τις πηγές για την ανακατασκευή του ανωτέρω λινού θώρακα.

Οι νέες τακτικές οπλιτικού πολέμου που αναπτύχθηκαν κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου –κυρίως η ανάγκη για μεγαλύτερη ευελιξία κατά την διάρκεια της μάχης και για την κάλυψη μεγάλων αποστάσεων κατά τις εκστρατείες–, τα οικονομικά προβλήματα των αντιμαχομένων και άλλες παράμετροι, οδήγησαν τους Σπαρτιάτες στην πλήρη εγκατάλειψη της θωράκισης του κορμού πριν από την μάχη της Μαντίνειας (418 π.Χ.). Αυτό συνέβη ενδεχομένως στα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού πολέμου και σύντομα αυτήν την εξέλιξη ακολούθησαν όλοι οι οπλιτικοί στρατοί. Η κατάσταση αυτή διατηρήθηκε περίπου μέχρι την μάχη των Λεύκτρων (371).

«Mad Max» οχήματα δημιούργησαν Κούρδοι μαχητές για να αποκρούσουν την ISIS

Οι κούρδοι στρατιώτες που μάχονται το Ισλαμικό Κράτος στη βόρεια Συρία έχουν μετατρέψει τα τρακτέρ και τα φορτηγά τους με την προσθήκη μεταλλικών πλακών, για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους από την ISIS.

Τα στρατεύματα πεσμεργκά αναγκάστηκαν να αναλάβουν την πρωτοβουλία και να δημιουργήσουν τα δικά τους τεθωρακισμένα οχήματα σε στυλ Mad Max.
Τις τελευταίες εβδομάδες εκατοντάδες χιλιάδες Σύροι Κούρδοι έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σύνορα στην Τουρκία, γιατί η ISIS ξεκίνησε μια επίθεση στην αυτόνομη κουρδική επικράτεια στο βόρειο τμήμα της Συρίας.
Παρά τις πιθανότητες να είναι εναντίον τους, οι δυνάμεις πεσμεργκά πολέμησαν γενναία ενάντια στην ISIS που δραστηριοποιείται στη Συρία και το Ιράκ - του οποίου όπως δήλωσε το «χαλιφάτο» αποτελεί μια περιοχή μεγαλύτερη από τη Βρετανία με πληθυσμό τεσσάρων εκατομμυρίων βάναυσα καταπιεσμένων πολιτών.
Ένα μέρος στο οποίο τα οχήματα έχουν αναπτυχθεί είναι η Kobane - η μικρή συριακή πόλη που πολιορκείται από την ISIS για μια εβδομάδα.

Μανδύας αορατότητας εξαφανίζει μεγάλα τρισδιάστατα αντικείμενα

Ερευνητές στις ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι δημιούργησαν έναν νέο "μανδύα" αορατότητας, ο οποίος "εξαφανίζει" μεγάλα τρισδιάστατα αντικείμενα που βρίσκονται από πίσω ή από κάτω του.

Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ στη Νέα Υόρκη, με επικεφαλής τον καθηγητή φυσικής Τζον Χάουελ και τον συνεργάτη του Τζόζεφ Τσόι, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερς, δήλωσαν ότι χρησιμοποίησαν μία διάταξη από τέσσερις φθηνούς και διαθέσιμους στο εμπόριο οπτικούς φακούς, με τη βοήθεια των οποίων «έκρυψαν» ένα χέρι, ένα πρόσωπο και ένα χάρακα - και μάλιστα από διάφορες οπτικές γωνίες. Παράλληλα, όπως είπαν, ο παρατηρητής βλέπει κανονικά την υπόλοιπη εικόνα στο φόντο, πίσω και γύρω από το «εξαφανισμένο» αντικείμενο.

Οι ερευνητές, που υπέβαλαν τη σχετική μελέτη προς δημοσίευση στο περιοδικό οπτικής έρευνας "Optics Express" (και ήδη έκαναν τη σχετική προδημοσίευση στην ιστοσελίδα arXiv.org), ανέφεραν ότι, αντίθετα με άλλες παρεμφερείς προσπάθειες ερευνητικών ομάδων που χρησιμοποιούν ακριβό εξοπλισμό και ″εξωτικά″ υλικά (όπως τα λεγόμενα μετα-υλικά που καμπυλώνουν το φως γύρω τους), ο νέος οπτικός μανδύας είναι πιο απλός και δουλεύει σε όλο το ορατό φάσμα του φωτός και όχι μόνο σε συγκεκριμένα μήκη κύματος.
Επί πλέον, όπως είπε ο Τζότζεφ Τσόι», «από όσο γνωρίζουμε, αυτή είναι η πρώτη συσκευή αορατότητας που παρέχει σε συνεχή βάση τρισδιάστατη απόκρυψη (αντικειμένων) και από πολλές διευθύνσεις στο ορατό φάσμα».

Μεταξύ άλλων, όπως είπαν οι δημιουργοί του, ο λεγόμενος "μανδύας Ρότσεστερ" θα μπορούσε στο μέλλον να βρει διάφορες καθημερινές πρακτικές εφαρμογές, όπως π.χ. να "εξαφανίζει" το τροχόσπιτο ή τη βάρκα που ρυμουλκείται από ένα αυτοκίνητο, έτσι ώστε ο οδηγός να βλέπει ανεμπόδιστα πίσω του το δρόμο από τους καθρέφτες. Ακόμη, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για στρατιωτικές χρήσεις, ιατρικές (π.χ. στις χειρουργικές επεμβάσεις), στη διακόσμηση εσωτερικών χώρων, στη δημιουργία πρωτότυπων έργων τέχνης κ.α.
Οι ερευνητές ανέφεραν ότι ο μανδύας τους κόστισε περίπου 1.000 ευρώ, ενώ θα μπορούσε να δημιουργηθεί ακόμη φθηνότερα. Όσο πιο μεγάλοι είναι οι φακοί, τόσο μεγαλύτερου μεγέθους αντικείμενο είναι εφικτό να αποκρυβεί. Παραδέχτηκαν, πάντως, ότι η συσκευή τους δεν είναι τέλεια όπως του Χάρι Πότερ και δεν μπορεί να κρύψει κάτι από κάθε δυνατή οπτική γωνία.

Ασυνήθιστο οργανικό μόριο ανιχνεύθηκε στο διαστρικό χώρο

Η ιδέα ότι τα βασικά συστατικά της ζωής προήλθαν από το Διάστημα κερδίζει στήριξη από την ανακάλυψη ενός ασυνήθιστου οργανικού μορίου σε ένα σύννεφο διαστρικής σκόνης.

Η ανακάλυψη
Τα οργανικά μόρια που είχαν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα στο διαστρικό κενό αποτελούνταν όλα από άτομα άνθρακα που συνδέονται στη σειρά και σχηματίζουν μια απλή αλυσίδα. Τώρα, ερευνητές στις ΗΠΑ και τη Γερμανία αναφέρουν στην επιθεώρηση «Science» ότι ανίχνευσαν στο διαστρικό χώρο την ουσία ισοβουτυρονιτρίλιο (i-C3H7CN), στην οποία τα άτομα άνθρακα σχηματίζουν διακλάδωση.
Είναι η πρώτη τέτοια οργανική ουσία που ανακαλύπτεται σε σύννεφο διαστρικού αερίου, επισημαίνει ο Ρομπ Γκάροντ, μέλος της ερευνητικής ομάδας, σε ανακοίνωση του Πανεπιστημίου Cornell. Το ίδιο το ισοβουτυρονιτρίλιο δεν είναι συστατικό της ζωής όπως την γνωρίζουμε, ωστόσο η ίδια διακλάδωση της αλυσίδας άνθρακα είναι κοινό χαρακτηριστικό πολλών βιομορίων όπως τα αμινοξέα.
Η φασματική υπογραφή της ουσίας ανιχνεύθηκε από τη συστοιχία ραδιοτηλεσκοπίων ALMA σε ένα γιγάντιο διαστρικό σύννεφο αερίου, σε απόσταση 27.000 ετών φωτός. Δεδομένου ότι τα διαστρικά σύννεφα αερίου αποτελούν την πρώτη ύλη για το σχηματισμό νέων άστρων, η ανακάλυψη του ισοβουτυρονιτριλίου «προσφέρει στήριξη στην ιδέα ότι βασικά μόρια της ζωής, όπως τα αμινοξέα που ανιχνεύονται συχνά σε μετεωρίτες, σχηματίζονται νωρίς στη διαδικασία της αστρογένεσης, πριν ακόμα σχηματιστούν πλανήτες σαν τη Γη», λένε οι ερευνητές.

Γνωρίζετε ότι η ζωή σας είναι άτακτη και ότι ζούμε μέσα σε αταξία;

Η ΑΤΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΙΑΜΑΧΗ ΚΑΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ -
ΔΙΑΙΡΕΣΗ

Προσπαθούμε μέσω πολιτικής, νομικής και κοινωνικής οδού να βάλουμε τάξη
στον εξωτερικό κόσμο αυτόν μέσα στον οποίο ζούμε, ενώ στο εσωτερικό
είμαστε συγκεχυμένοι, αβέβαιοι, αγχωμένοι και σε σύγκρουση. Χωρίς την
εσωτερική τάξη θα υπάρχει πάντα κίνδυνος για την ανθρώπινη ζωή.
Τι εννούμε με την λέξη τάξη; Το σύμπαν σαν απώτερη έννοια δεν γνωρίζει την
αταξία. Η φύση, όσο τρομακτική και να είναι για τον άνθρωπο, βρίσκεται πάντα
σε τάξη. Έχει αταξία μόνον όταν οι άνθρωποι επεμβαίνουν σε αυτήν και είναι
μόνον ο άνθρωπος που μοιάζει να βρίσκεται από την αρχή σε συνεχή αγώνα και
διαμάχη. Το σύμπαν έχει τον δικό του χρονισμό. Μόνο όταν ο άνθρωπος θέσει
την ζωή του σε τάξη θα αναγνωρίσει την αιώνια τάξη.

Γιατί έχει δεχθεί και ανεκτεί ο άνθρωπος την αταξία; Γιατί ότι αγγίζει σαπίζει,
φθείρει και συγχέεται; Γιατί έχει ο άνθρωπος απομακρυνθεί από την τάξη της
φύσης, τα σύννεφα, τον άνεμο, τα ζώα και τα ποτάμια; Πρέπει να μάθουμε τι
είναι τάξη και τι αταξία. Η αταξία είναι στην ουσία μία διαμάχη, μία αντίκρουση
και μία διαίρεση του γίνομαι και του είμαι.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΤΑΞΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΙΔΑΝΙΚΩΝ ?

Ποιά είναι η φύση και η δομή της αταξίας; Υπάρχει αταξία, έτσι δεν είναι; Όπου
υπάρχει αντίφαση - να λες ένα πράγμα και να πράττεις κάτι εντελώς
διαφορετικό - η αταξία είναι αναπόφευκτη. Αναρωτιέμαι εάν κανείς το
αντιλαμβάνεται αυτό. Επίσης, υπάρχει αντίφαση, αταξία όταν επιδιώκουμε
ιδανικά ή την δική μας προβολή εκείνου που νομίζουμε ότι έπρεπε να είμαστε.
Δηλαδή εκεί όπου υπάρχει διαίρεση μεταξύ αυτού που πραγματικά μας
συμβαίνει, η παραμέλησή του και η επιδίωση μιάς ιδέας, αυτή είναι μία αιτία της
αταξίας. Μία άλλη αιτία στην ψυχολογική, αποκαλούμενη εσωτερική ζωή μας,
είναι η επιδίωξη της αυθεντίας, της αυθεντίας ενός βιβλίου, ενός γκουρού, των
δήθεν πνευματικών ανθρώπων.

Γνωρίζετε ότι η ζωή σας είναι άτακτη
και ότι ζούμε μέσα σε αταξία;
Συνειδητοποιείτε την καθημερινή ρουτίνα, την μονοτονία, την ανία του να πηγαίνεις κάθε μέρα στο γραφείο;
Συνειδητοποιείτε τις διαφωνίες, την σκληρότητα, τις ενοχλήσεις και την βία όλων εκείνων που είναι αποτέλεσμα ενός πολιτισμού σε πλήρη αταξία που είναι η ζωή σας;
Μπορείτε να επιλέξετε από αυτήν την αταξία τι νομίζετε ότι είναι τάξη.
Συνειδητοποιείτε πως η ζωή σας βρίσκεται σε αταξία και εάν δεν ενδιαφέρεστε, δεν έχετε το πάθος, την ένταση, την φλόγα να ανακαλύψετε κάτι άλλο, τότε θα επιλέγετε εκείνο που νομίζετε ότι είναι τάξη μέσα στην αταξία.
Μπορείτε να παρατηρήσετε τον εαυτό σας εντελώς τίμια, δίχως καμία υποκρισία ή διγλωσσία, να γνωρίζετε ότι η ζωή σας είναι σε αταξία και να τα παραμερίσετε όλα αυτά για να ανακαλύψετε τι είναι τάξη.
Ξέρετε, το να παραμερίσεις την αταξία δεν είναι τόσο δύσκολο, το δραματοποιούμε, το αναγάγουμε σε κάτι μεγάλο.
Αλλά όταν έρθετε αντιμέτωποι με κάτι πολύ επικίνδυνο, έναν γκρεμό, ένα άγριο ζώο, έναν άνθρωπο που κρατά όπλο, το αποφεύγετε άμεσα, έτσι δεν είναι;
Δεν υπάρχει καμία διαφωνία, κανένας δισταγμός, καμία καθυστέρηση, υπάρχει μόνο άμεση δράση.
Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν συνειδητοποιήσετε τον κίνδυνο της αταξίας, υπάρχει άμεση δράση που είναι η απόλυτη άρνηση ολόκληρου του πολιτισμού που έχει επιφέρει την αταξία, που είστε εσείς.

Κρισναμούρτι

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΞΕΡΞΗ ΣΤΙΣ «ΕΝΝΕΑ ΟΔΟΥΣ» ΤΩΝ ΗΔΩΝΩΝ (ΑΜΦΙΠΟΛΗ)

Μελετώντας τις πηγές, για την ιστορία της Αμφίπολης δεν μπορεί παρά να σταματήσει κανείς στην πληροφορία που μας δίνει ο Ηρόδοτος, πως ο Ξέρξης κατά το πέρασμά του από την περιοχή το 480 πΧ προέβη στην κατάχωση εννέα εφήβων και εννέα κορασίδων, από το ντόπιο πληθυσμό!

Η εντυπωσιακή αυτή πληροφορία έρχεται να προσθέσει μυστήριο και «μαγεία» στο ήδη μυστηριακό όνομα της πόλης «Εννέα Οδοί» που κατά πάσα πιθανότητα είναι και η θεμέλιος πόλη της Αμφίπολης, της αποικίας των Αθηναίων που ιδρύθηκε το 437 πΧ.

Πιο συγκεκριμένα ο Ηρόδοτος στο Έβδομο βιβλίο αναφέρει:
ἡ δὲ γῆ αὕτη ἡ περὶ τὸ Πάγγαιον ὄρος καλέεται Φυλλίς, κατατείνουσα
τὰ μὲν πρὸς ἑσπέρην ἐπὶ ποταμὸν Ἀγγίτην ἐκδιδόντα ἐς τὸν Στρυμόνα, τὰ δὲ πρὸς μεσαμβρίην τείνουσα ἐς αὐτὸν τὸν Στρυμόνα· ἐς τὸν οἱ
μάγοι ἐκαλλιερέοντο σφάζοντες ἵππους λευκούς.
Φαρμακεύσαντες δὲ ταῦτα ἐς τὸν ποταμὸν καὶ ἄλλα πολλὰ πρὸς
τούτοισι ἐν Ἐννέα ὁδοῖσι τῇσι Ἠδωνῶν ἐπορεύοντο κατὰ τὰς γεφύρας,
τὸν Στρυμόνα εὑρόντες ἐζευγμένον. Ἐννέα δὲ ὁδοὺς πυνθανόμενοι τὸν
χῶρον τοῦτον καλέεσθαι, τοσούτους ἐν αὐτῷ παῖδάς τε καὶ παρθένους ἀνδρῶν τῶν ἐπιχωρίων ζώοντας κατώρυσσον.

Και η απόδοση στην νεοελληνική:
Κι αυτή η περιοχή, που βρίσκεται γύρω απ᾽ το Παγγαίο, λέγεται Φυλλίδα, κι εκτείνεται προς τα δυτικά ώς τον ποταμό Αγγίτη που χύνει τα νερά του στον Στρυμόνα, ενώ προς τα νότια εκτείνεται ώς τον ίδιο τον Στρυμόνα, στον οποίο οι μάγοι, για να πάρουν αίσιους οιωνούς, έσφαζαν κάτασπρα άλογα.
Αφού έκαναν λοιπόν αυτές τις μαγικές τελετές στον ποταμό και, κοντά σ᾽ αυτές, κι άλλα πολλά στην πόλη Εννέα οδοί των Ηδωνών, διάβαιναν από τη γέφυρα του Στρυμόνα, καθώς βρήκαν τις όχθες του ζεμένες με γέφυρα. Κι όταν έμαθαν πως ο τόπος αυτός ονομαζόταν Εννέα οδοί, εκεί κατάχωσαν ζωντανούς στη γη εννιά παλικάρια κι εννιά κοπέλες του εντόπιου πληθυσμού.

Προσπαθεί δε παρακάτω να δώσει τη δική του ερμηνεία για την περίεργη αυτή πράξη του Ξέρξη:

Περσικὸν δὲ τὸ ζώοντας κατορύσσειν, ἐπεὶ καὶ Ἄμηστριν τὴν Ξέρξεω
γυναῖκα πυνθάνομαι γηράσασαν δὶς ἑπτὰ Περσέων παῖδας, ἐόντων
ἐπιφανέων ἀνδρῶν, ὑπὲρ ἑωυτῆς τῷ ὑπὸ γῆν λεγομένῳ εἶναι θεῷ
ἀντιχαρίζεσθαι κατορύσσουσαν.

Και η απόδοση:
Κι είναι περσικό έθιμο να καταχώνουν στη γη ζωντανούς· έτσι, έχω την πληροφορία πως και η Άμηστρις, η γυναίκα του Ξέρξη, στα γηρατειά της έκανε χάρισμα στο θεό, που καταπώς πιστεύουν βασιλεύει στον Κάτω κόσμο, δυο επτάδες αγόρια, γιους επισήμων Περσών, καταχώνοντας τα στη γη — ήταν το ευχαριστώ της στο θεό που της χάριζε ζωή.

Περίπου εκατόν πενήντα χρόνια αργότερα από το ίδιο σημείο θα ξεκινούσε ο στόλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου για την Ασία. Μόνο που ο Αλέξανδρος δεν είχε ανάγκη ούτε να «καταχώσει» νέους, ούτε να θυσιάσει μία άλλη «Ιφιγένεια».

ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΙ ΚΑΙ Η ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

Στην εξέλιξη της μετεωρολογίας μεγάλη σπουδαιότητα σημείωσε η εφεύρεση του βαρόμετρου καθώς και τα άλλαμετεωρολογικά όργανα. Από τότε η μετεωρολογία πήρε άλλη μορφή,συστηματοποιήθηκε και είναι μεγάλη η ωφελιμότητα της στους περισσότερους κλάδουε της εθνικής οικονομίας και ιδιαίτερα στην ναυτιλία και αεροπλοϊα.

Μιά επίσκεψη στη Μετεωρολογική Υπηρεσία - που την διευθύνει ο πλοίαρχος κ. Χορς - μας κάνει να μείνουμε εκστατικοί μπροστά στην τόσο απλή προγνωστική εργασία των παλιών λαϊκών μετεωρολόγων και μάλιστα των ναυτικών.

Τί ριζική διαφορά ! Πόσες ημερήσιες μετεωρολογικές παρατηρήσεις από τους εκατό περίπου σταθμούς, με χίλια δυό όργανα, πόσες ανταλλαγές σχετικών ραδιοτηλεγραφημάτων με το εξωτερικό και απασχόληση τόσων ειδικών επιστημόνων για την έκδοση του δελτίου !


Πώς λοιπόν, ύστερα από όλα αυτά να μην εκφράσουμε τον αμέριστο θαυμασμό μας στους εμπειρικούς θαλασσινούς, που κατόρθωναν με ατελή μέσα να προβλέπουν τον καιρό μ' επιτυχή αποτελέσματα, βασιζόμενοι στα φυσικά φαινόμενα και τις προλήψεις τις τόσο ποιητικές ;

Ήταν αρκετό στο ναυτόπουλο, ανεβαίνοντας στο κατάρτι, ν' αγναντέψει απ' το κορζέτο και ν' αντιληφθεί τον καιρό που θά 'βρισκε στο ταξίδι τους, όπως παραστατικότατα το λένε κι οι στίχοι του δημοτικού θαλασσινού τραγουδιού :

-Για σήκω βρε μουτσόπουλο, ν' ανέβεις να κατέβεις
-Να ξαγναντίσεις τον καιρό να πιάσουμε λιμνιώνα.
-Τραγούδιε κι ανέβαινε κλαίει και κατεβαίνει
-Τί έχεις βρε ναυτόπουλο, κλαίεις και κατεβαίνεις ;
-Και τί καλόν να θυμηθώ παρηγοριά να έχω ;
-Ο νότος φέρνει το νερό κι ο βοριάς το χιόνι.
-Κι σκυλοτραμουντάχειλος φέρνει τ' αδρύ χαλάζι.

Στα παλιότερα χρόνια, που η μετεωρολογία βρισκόταν στη γέννησή της, η πρόγνωση του καιρού γινόταν επάνω σε πολύχρονες παρατηρήσεις, φυσικών φαινομένων και από το αποτέλεσμά τους ξεχώριζαν σε καλά και κακά.

Σε προφορικές παραδόσεις, που διατηρήθηκαν από γενιά σε γενιά κι αναφέρονται σε διάφορα σημάδια, σε ιδιόρρυθμες φωνές ζώων, θαλασσινούς δαίμονες και στα τελώνια.

Και καθώς τις συνήθειες και κοινωνικές αντιλήψεις η λαϊκή σοφία τις αποκρυστάλλωσε στις παροιμίες, έτσι και οι πολύχρονες αυτές παρατηρήσεις που αποτελούν τη θαλασσινή εμπειρική μετεωρολογία, βρίσκονται στις παροιμίες.

Σ' αυτές που είναι η εκδήλωση του πρακτικού λαϊκού πνεύματος. Σχετικές με τον καιρό πήραμε από τις ανέκδοτες του θεμελιωτή της λαογραφίας Ν. Πολίτη.

Ο εμπειρικός ναυτικός γνάντευε τον καιρό. Ένα χαρακτηριστικό σημάδι που έδειχνε πως ερχόταν ξαφνική θύελλα, ήταν τα σύννεφα σχήματος φρυδιού ή τόξου :
-Είδες τόξο την αυγή ;-Καλοσύνη το βράδυ.
-Είδες τόξο το βράδυ ;
-Κακοσύνη την αυγή.

Ο καπετάνιος ήταν ήσυχος αν έβλεπε το φεγγάρι όρθιο - ορθό φεγγάρι δίπλα ο πρωτογεμιτζής. Δίπλα το φεγγάρι ορθός ο πρωτογεμιτζής.

Στη λαϊκή παράδοση οι άνεμοι, ο βοριάς, ο νοτιάς, ο σορόκος, ο γαρμπής, ο γρέγος, πουνέντης είναι τα στοιχεία που αναταράζουν κάθε τόσο τη θάλασσα.

Τα καμώματα του γαρμπή και πουνέντη αρχίζουν σαν νυχτώσει:
- Ο πουνέντης κι ο γαρμπής να βραδιάσει και θα δεις.
Επίσης χαρακτηριστική είναι και η παροιμία που δείχνει την αντιζηλία των ανέμων και τί λογής είναι ο καθένας :
- Ο Βοριάς κι η Τραμουντάνα είπαν τη νοτιά τσιγγάνα.
-Κι η Νοτιά τους απεκρίθη : Βρε Νοτιά καραβοπνίχτη όπου πνίγεις τα καράβια τα μικρά και τα μεγάλα.

Συμπληρωματική κι αξιοσημείωτη είναι η παροιμία ''Γέρο βοριά αρμένιζε και Νότο παλικάρι '', επειδή ο βοριάς ταξιδεύεται εύκολα όσο ελαττώνεται η σκληρότητά του, όσο γεράζει, κι η νοτιά όσο είναι φρέσκια, γιατί με το πέρασμα του καιρού σηκώνει φουσκοθαλασσιά, δηλαδή όσο γεράζει τόσο ξετσιπώνεται, πράγμα που το πρόσεχαν και οι αρχαίοι : ''Αρχομένου τε νότου και λήγοντος βορέου''.

Αν βρεθεί στο καράβι σαββατογεννημένος είναι βέβαιο πως θα πιάσει δυνατός γρεγολεβάντες.

Τα μηναλλάγια, οι δώδεκα ή έξη πρώτες αυγουστιάτικες μέρες, τα μερομήνια θεωρούνται η περίοδος που θα κάνουν πρόγνωση για ολόκληρο το χρόνο.

Σ' αυτό έδωσε αφορμή η συχνή αλλαγή του καιρού εκείνες τις μέρες.

Σύμφωνα με τις λαϊκές προβλέψεις στην περίοδο αυτή που λέγεται καιΔρίμες, δεν πρέπει να πλύνουν στη θάλασσα γιατί ''τ' Αυγούστου οι δρίμες στα πανιά'' σημαίνει την καταστρεπτική επίδραση των θαλασσινών νερών.

Με την παροιμία ''κυριακής βοριάς, δευτέρας γάϊδαρος'' δείχνουν πως ο δυνατός κυριακάτικος βοριάς θα πέσει τη Δευτέρα. Την πρόγνωση του χαλαζιού εκφράζει η : ''φυσάει Νοτιάς, φυσάει Βοριάς, πέφτει βαρύ χαλάζι''.
Ο καλός καιρός και το σύντομο ταξίδι ''φύσηξε καιρός, χίλια μέτρα''.

Πολλές φορές οι παρατηρήσεις σημειώνουν ουσιώδη διαφορά. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ο καιρός καλμάρει την Πέμπτη και την Παρασκευή γυρίζει σε φουρτούνα κι άλλοι εντελώς τ' αντίθετα, όπως αναφέρουν κι οι παροιμίες : '' Ο καιρός την Πέφτη πέφτει και την Παρασκευή ξυπνά'' και την ''Πέφτη πέφτει ο καιρός, Παρασκευή βιδιάζει (=ευδία) και το Σαββατοκύριακο άλλο καινούριο βάζει''.

Οι ανοιξιάτικοι καιροί θεωρούνται εξαιρετικά επικίνδυνοι. Τότε γίνονται τα περισσότερα ναυάγια και πυκνώνουν τα μαύρα στα νησιά και τ' ακρογιάλια : ''Των καλών ναυτών οι γυναίκες τον Απριλομάη χηρεύουν''.

Την ακαταστασία του καιρού επίσης φανερώνει και η παροιμία ''ήλιος με ποδάρια, βροχές με σοροκάδα''. Άλλη πάλι εκφράζει την απελπισία τους που τις περισσότερες φορές αποτυχαίνουν τα προγνωστικά τους : ''Πάλι μας γέλασε η κυρά- Θαλασσίτσα''. Τη μεγάλη θαλασσοταραχή που αναγκάζει τα καράβια να ποδίζουν σε φυσικά λιμανάκια και ορμίσκους : ''Μήτε γεμιτζής στο πέλαγος, μήτε γάδαρος στο κάτω νησί''.

Τ' αυγουστιάτικα αγριοκαίρια, που μοιάζουν με την ανοιξιάτικη καιρική ακαταστασία : ''Τ' αυγούστου τα βοριάσματα, τον Απρίλιονα εναθυμώνται''.

Τα Νικολοβάρβαρα ήταν οι μεγάλες κακοκαιρίες στο πρώτο δεκαήμερο του Δεκέμβρη και πίστευαν πως το σαραντάμερο όλα τα δαιμονικά τάγματα των καλλικαντζάρων κατέβαιναν στη θάλασσα και προκαλούσαν τις φουρτούνες.

Γι' αυτό όταν πλησίαζαν τα Νικολοβάρβαρα έβαζαν πλώρη για τις πατρίδες τους, γιόρταζαν τα Δωδεκάμερα κι ύστερα από τα Φώτα έφευγαν γιατί ''αγιάσαν τα νερά πάν τα παγανά'' και με το ακόλουθο δίστιχο του Άη Γιάννη έδειχναν πως άλλαξε η εποχή :
-Ως τ' Αη Γιαννιού τρυγόνα
-Είναι η φούρια του χειμώνα.

Ανάμεσα στα κακά σημάδια μεγάλη σημασία έδιναν στα Τελώνια, τα πονηρά αυτά πνεύματα τ' ουρανού, που καθώς πίστευαν, καταδίωκαν και τελωνίζουν τις ψυχές. Για να διαλύσουν αυτή την ωχροκίτρινη λαμπυρίδα έκαναν θόρυβο με χάλκινα σκεύη. Αν δε διαλυόταν σήμαινε πως μεγάλο κακό τους περίμενε κι άναβαν κερί του Επιταφίου, που συνήθιζαν πάντοτε να έχουν στα καράβια τους.

Το ίδιο έκαναν και στην πυκνή ομίχλη. Φυσικό ήταν στην πρόγνωση του καιρού μεγάλο ρόλο να παίζουν οι προλήψεις και δεισιδαιμονίες. Άνθρωπο που τον έδερνε κακοτυχιά δεν έπρεπε να μπει σε καράβι και μάλιστα καινούργιο.

Κακοσημαδιές ήταν αν πηγαίνοντας στο καράβι αντίκριζαν κατσίκα, αν μέρα για αναχώρηση έπεφτε Τρίτη ή Παρασκευή και το σημαντικότερο απ' όλα η διεύθυνση που θ' ακολουθούσε το πουλί που θα φτερούγιζε δίπλα στο καράβι και προ πάντων κουκουβάγια. Το φτερούγισμα στα δεξιά ήταν καλό σημάδι κι αντίθετα καταστροφή. Γι' αυτό αν ήταν στα σχοινιά, ανέβαιναν στο κορζέτο και προσπαθούσαν να το χτυπήσουν αν δεν απομακρύνονταν απ' το καράβι.

Μαζεμένα σύννεφα, θεοσκότεινα στη βάση τους, στο κέντρο ανοιχτότερα και ψηλά ο αποσπερίτης, ήταν από τα βέβαια σημάδια του νοτιά. Πόσο λίγες είναι οι καλοκαιριές και πώς δεν πρέπει να τις χάνουν δείχνουν οι παροιμίες ''χάρου τον καλό καιρό γιατί ο κακός δεν λείπει'' και ''αλλοί σ' τον πώβρει τουν καιρό και δεν τουν αρμενίσει''. Ύστερα από τον καραβοπνίχτη χιονιά περιμένουν νοτιά : ''από χιονιά και νότος'' και το συχνό φύσημα του νοτιά : ''Ο νοτιάς είπε γέψου και καρτέρα με ''. Πολλές παρατηρήσεις έχουν τοπικό χαρακτήρα, όπως συμβαίνει με τ' ακρωτήρια Τσικνιά, Κάβο Ντόρο και Καβομαλιά.

Κατά το φθινόπωρο άμα δουν μαύρα σύννεφα στο βουνό της Τήνου και τον Τσικνιά σκοτεινιασμένο περιμένουν χιονιά. Κάθε καβατζάρισμα του Κάβο Ντόρο ήταν ζημιά, και τις τρικυμίες με τις ξαφνικές σπιλιάδες του Καβομαλιά τις απέδιδαν στα ξωτικά.

Αξιοπαρατήρητο ήταν και το άστρο της τραμουντάνας. Για το βογγητό της θάλασσας είχαν δημιουργήσει την παράδοση, πως για ν' αποκτήσει βάθος κι ο ουρανός ύψος συμφώνησαν να κλωτσά ο ένας τον άλλον ίσαμε να το κατορθώσουν..

Αλλ' η θάλασσα στο τέλος καταπάτησε τη συμφωνία κι ο ουρανός την έδεσε με τρίχες από ουρά αλόγου. Από τότε με τα βογγητά της φοβερίζει, αλλά δεν κατορθώνει τίποτα :
Η θάλασσα τον ουρανό πολύ τον φορίζει
Γιατί τη σφιχτόδεσε κι αυτή όλο βογγίζει.

Η λαϊκή εμπιστοσύνη στις μετεωρολογικές παροιμίες και η προσήλωση στις σχετικές προλήψεις ήταν απεριόριστη κι ολοκληρωτική και παρόλες τις αντιγνωμίες το σύνολό τους αποτέλεσε τη Δημοτική Θαλασσινή μετεωρολογία των παλιών ναυτικών. Τα γεμάτα παραστατικότητα πορίσματα της δημοτικής θαλασσινής εμπειρίας...