Σάββατο 12 Ιουλίου 2014

Ο κακός ύπνος επηρεάζει την διάθεση των γονέων

Οι νέοι γονείς και όσοι έχουν μικρά παιδιά γνωρίζουν ότι το να ξυπνά κανείς πολλές φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας επηρεάζει αρνητικά τα επίπεδα ενέργειας του οργανισμού τους και κατά συνέπεια τη διάθεσή τους.

Ο κακός ύπνος επηρεάζει την διάθεση των γονέων Σύμφωνα με τους ειδικούς ο «σπαστός», διακεκομμένος ύπνος μπορεί να είναι τόσο σωματικά επιβλαβής, όσο όταν κανείς στερείται τον ύπνο.

Μια νέα έρευνα συνδέει το διακεκομμένο ύπνο με μείωση των γνωστικών ικανοτήτων, της ικανότητας προσοχής και με την αρνητική διάθεση γενικότερα.

«Ακόμη κι όταν η διακοπή του ύπνου διαρκεί για ελάχιστα λεπτά –από 5 έως 10 λεπτά- μπορεί να διαταράξει σημαντικά το φυσικό ρυθμό ύπνου του οργανισμού, με αποτέλεσμα να επιφέρει πολλές αρνητικές επιδράσεις» ανέφερε στη Daily Mail ο καθηγητής Sadeh από το τμήμα Ψυχολογικών Επιστημών του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ.

Σύμφωνα με τον ίδιο, «ο αντίκτυπος αυτών των ξυπνημάτων στη μέση της νύχτας, κατά τη διάρκεια της επόμενης ημέρας σε ό,τι αφορά τα επίπεδα εγρήγορσης, διάθεσης και γνωστικών ικανοτήτων του ατόμου δεν είχαν μελετηθεί ποτέ».

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι ο σπαστός ύπνος ισοδυναμεί με όχι περισσότερες από τέσσερις συνεχόμενες ώρες ύπνου.

«Η μελέτη μας είναι η πρώτη που αποδεικνύει τις σοβαρά επιβλαβείς γνωστικές και συναισθηματικές επιπτώσεις του διακεκομμένου ύπνου» πρόσθεσε ο καθηγητής και συνέχισε: «Γνωρίζουμε ακόμη ότι αυτές οι επιδράσεις συσσωρεύονται με το πέρασμα του χρόνου, ειδικά στην περίπτωση των νέων γονιών και όσων έχουν μωρά, οι οποίοι πολλές φορές αναγκάζονται να σηκώνονται από τρεις έως και 10 φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας επί αρκετούς μήνες».

«Πέρα από τις σωματικές επιπτώσεις που έχει αυτό στον οργανισμό τους, πολλές φορές οι γονείς αναπτύσσουν συναισθήματα θυμού απέναντι στα παιδιά τους και στη συνέχεια νιώθουν τύψεις» εξήγησε ο καθηγητής.

«Τα τελευταία χρόνια οι έρευνες εστιάζουν στις επιδράσεις της έλλειψης ύπνου, αγνοώντας πρακτικά τι συμβαίνει με το σπαστό ύπνο, που αποτελεί ένα διάχυτο φαινόμενο για πολλούς ανθρώπους σε διάφορες φάσεις της ζωής τους» πρόσθεσε.

Υψηλά στάνταρ

Τα υψηλά στάνταρ φέρνουν ορθές ανθρώπινες σχέσεις. Είναι περισσότερο υπέρ της επιβίωσης και πιο περιεκτικά. Φέρνουν περισσότερη αρμονία μεταξύ των ανθρώπων και καλύτερη υγεία σε όλους. Τα υψηλά στάνταρ μας εμπνέουν στο να υπηρετούμε θυσιαστικά, να γίνουμε ανιδιοτελείς, συνεργατικοί, οικονομικοί, αβλαβείς, και ν’ αναπτύξουμε βαθύτερη αίσθηση υπευθυνότητας και αφοσίωσης.

Η έλλειψη στάνταρ ή τα χαμηλά στάνταρ οδηγούν σε περισσότερη ασθένεια, παραφροσύνη, ανευθυνότητα, εγωισμό, καταστροφή, κακοβουλία, σπατάλη και χωριστικότητα.

Η σύγχρονη ζωή έχει δημιουργήσει ένα μεγάλο δίκτυο παγίδων για τους ανθρώπους. Οι απολαύσεις είναι εύκολο να αποκτηθούν μέσα από ναρκωτικά, μαριχουάνα, αλκοόλ και φτηνό σεξ. Υπάρχουν αμέτρητες ευκαιρίες για μίσος και χωριστικότητα. Η απληστία συνεχώς διοχετεύεται στις φλέβες μας. Μέσα απ’ αυτές τις μεθόδους, τα υψηλά στάνταρ μας αποδυναμώνονται και η συνειδητότητά μας μειώνεται.

Μία απ’ αυτές τις παγίδες είναι το ιδιοτελές συμφέρον. Όσο κάποιος γίνεται όλο και πιο ιδιοτελής, σταδιακά χάνει τα υψηλά στάνταρ και ετοιμάζει τον εαυτό του για μελλοντική αποτυχία. Η συνειδητότητα ενός ολόκληρου έθνους παρακμάζει όταν ορισμένα άτομα εισάγουν χαμηλά στάνταρ σε αυτό.

Οι ηγέτες του μέλλοντος θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί ώστε τα ηθικά, θρησκευτικά, πολιτικά, εκπαιδευτικά και πολιτιστικά στάνταρ να μην πέσουν σε χαμηλά επίπεδα λόγω των προσπαθειών εκείνων που είτε δεν έχουν καθόλου στάνταρ, είτε έχουν χαμηλά στάνταρ. Αυτός ο ξεπεσμός θα μειώσει την συνειδητότητα των ανθρώπων και θα ετοιμάσει τον δρόμο για πολλά προβλήματα και δυσκολίες.

Να συμβιβαστώ ή να κυνηγήσω το όνειρό μου;

Έχω συναντήσει αρκετά συχνά το ακόλουθο δίλημμα να ταλανίζει τους φίλους μου: «Να συμβιβαστώ με αυτό που μπορώ να αποκτήσω εύκολα ή να επιμείνω σε αυτό που πραγματικά θέλω;». Σημαντικές αποφάσεις που αφορούν, είτε την σταδιοδρομία μας, είτε τα άμεσα μελλοντικά μας σχέδια, μπορούν να γίνουν ιδιαίτερα βασανιστικές και αγχογόνες και να τελματώσουν τη ζωή μας για μακρύ χρονικό διάστημα.

Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, που οι οικονομικές συγκυρίες δεν ευνοούν τα ανοίγματα προς το άγνωστο και την ανάληψη ρίσκου, οι αποφάσεις αυτές γίνονται όλο και πιο ψυχοφθόρες. Ο συμβιβασμός φαίνεται, μεν ως η πιο ασφαλής λύση, αλλά βιώνεται ως μια ανεπανόρθωτη ήττα. Η επιμονή προς το στόχο καθιστά πιθανή την επίτευξη των ονείρων μας, αλλά ποιός μπορεί να μας το εγγυηθεί; Ας δούμε όμως τα πράγματα και από τις δύο πλευρές…

Να συμβιβαστώ;
Με την λέξη «συμβιβασμός» εννοώ τη λήψη αποφάσεων, οι οποίες δεν στοχεύουν στην εκπλήρωση των ονείρων μας, δεν πραγματώνουν τους στόχους μας και πιθανώς δεν αξιοποιούν τα ταλέντα και τις κλίσεις μας. Απλώς μας βοηθούν να διατηρήσουμε μια σταθερότητα στη ζωή μας, κάνοντας κάτι που κατά βάση δεν μας αρέσει. Συμβιβασμός μπορεί να θεωρηθεί το να μείνουμε σε μια δουλειά, που δεν μας ικανοποιεί, μόνο και μόνο για τα χρήματα, το να μείνουμε σε μια σχέση, που δεν μας καλύπτει, απλώς και μόνο επειδή μας έγινε συνήθεια, το να μην τολμήσουμε ένα νέο επαγγελματικό ή ακαδημαϊκό ξεκίνημα λόγω του φόβου του τι θα γίνει αν αποτύχουμε.
«Ναι», ο συμβιβασμός οδηγεί σε μια σχετική σταθερότητα. Και αναφέρω το χαρακτηρισμό «σχετική», γιατί κανείς δεν μπορεί να σας διασφαλίσει… ότι στο μέλλον δεν θα αλλάξουν τα πράγματα από εξωγενείς παράγοντες (δεν θα απολυθείτε ή δεν θα σας αφήσει ο σύντροφος σας κ.τ.λ.)! Σε αυτήν την περίπτωση, η απόφαση του συμβιβασμού φαντάζει ως μια ανούσια θυσία, ως χρόνος χαμένος από τη ζωή μας. Η απόφαση να μην ταρακουνήσουμε τα νερά συνοδεύεται συνήθως από το φόβο της αντιμετώπισης του αγνώστου, από την απροθυμία να αναλάβουμε ρίσκα, από την δυσκολία να διαχειριστούμε ή να αντιμετωπίσουμετις πιθανές επιπτώσεις της απόφασης μας στους άλλους.

Ο συμβιβασμός διατηρεί ως έχουν τα πράγματα στη ζωή σας και δεν χρειάζεται να επιστρατεύσετε όλες σας τις δυνάμεις για να το καταφέρετε. Χρειάζεται, όμως, να ενεργοποιήσετε την υπομονή και την ικανότητα σας να βρίσκετε κάτι ευχάριστο και θετικό σε αυτό που κάνετε. Γιατί αν αποφασίσετε να συμβιβαστείτε (π.χ. με την παρούσα επαγγελματική σας κατάσταση), δεν χρειάζεται να υποφέρετε απαραίτητα από αυτό. Βρείτε τρόπο να την κάνετε ενδιαφέρουσα για εσάς. Ή ασχοληθείτε ταυτόχρονα ενεργά και συστηματικά με κάτι που σας προσφέρει ικανοποίηση ή εκπληρώνει το όνειρο σας με έμμεσο τρόπο. Μπορείτε να παραμείνετε στην δουλειά σας και να προσπαθήσετε να ασχοληθείτε με το όνειρο σας σε εθελοντική βάση (προσφέροντας ανιδιοτελές έργο ή παρακολουθώντας δωρεάν σεμινάρια).
Επίσης, ο συμβιβασμός δεν χρειάζεται να πάρει την ταμπέλα «εφόρου ζωής».Το ότι επιλέγετε σε αυτή την φάση να μην ανατρέψετε τραγικά τη ζωή σας, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν θα το κάνετε σε μεταγενέστερο χρόνο. Αφήστε ανοιχτά τα ενδεχόμενα του μέλλοντος και επιτρέψτε στο χρόνο να κάνει τη δουλειά του.
Σε κάθε περίπτωση αξίζει να προβληματιστείτε: Το όνειρο που «θυσιάσατε» το θέλατε τόσο πολύ; Μήπως το είχατε εξιδανικεύσει από τη στιγμή που αποτελούσε δύσκολο στόχο; Ήταν στα αλήθεια εξ’ αρχής δικός σας στόχος ή σας το επέβαλαν κάποιοι άλλοι;
Ή να κυνηγήσω το όνειρο μου;
Ωστόσο, η απόφαση να πάρετε ανατρεπτικές αποφάσεις για τη ζωή σας, μπορεί να αποδειχθεί εξίσου δύσκολη στην πράξη. Το να επενδύσετε χρόνο, κόπο, προσπάθεια και χρήμα σε έναν στόχο -όσο επιθυμητός και αν είναι- δεν εξασφαλίζει την επίτευξη του. Βέβαια, όσο προσηλωμένοι είστε στους στόχους σας και όσο συστηματικά και μεθοδικά τους προσεγγίζετε, τόσο αυξάνετε τις πιθανότητες να τους πετύχετε.
Αν ο στόχος σας έχει αυξημένο βαθμό δυσκολίας, ίσως χρειαστεί να αφοσιωθείτε ολοκληρωτικά σε αυτόν και να θυσιάσετε χρόνο από άλλες σας δραστηριότητες. Προετοιμαστείτε για το άγνωστο. Ίσως χρειαστεί να περιμένετε πολύ προκειμένου να φτάσετε στο επιθυμητό σημείο και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γεμίσετε με υπομονή, εσωτερική κινητοποίηση και επιμονή. Διαμορφώστε ένα ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του στόχου σας. Προσπαθήστε να προβλέψετε αντιξοότητες, καθώς και το πώς θα τις αντιμετωπίσετε. Φανείτε ευέλικτοι στα μέσα που χρειάζονται, αλλά και σταθεροί στο στόχο σας. Μην αφήνετε τον εαυτό σας να επηρεάζεται από αρνητικούς ανθρώπους και ιδιαίτερα από αυτούς που είναι γενικά απρόθυμοι να πάρουν ρίσκα ή να τολμήσουν στη ζωή τους. Αντί να ψάχνετε δικαιολογίες, ψάξτε αιτίες και αντί να αναλώνεστε σε εμπόδια, αναζητήστε λύσεις.
Θέλετε πολύ να σπουδάσετε κάτι και δεν έχετε τα απαραίτητα χρήματα; Τότε χρειάζεστε ένα χρονοδιάγραμμα. Ρωτήστε τον εαυτό σας: Πως μπορείτε να εξασφαλίσετε τα χρήματα και πόσο καιρό θα χρειαστεί να αποταμιεύετε; Τι εργασίες μπορείτε να κάνετε συγκεντρώσετε αυτά τα χρήματα; Έχετε την υπομονή και το σθένος;
Η σφοδρή επιθυμία είναι σίγουρα υπέρ σας. Από μόνη της, όμως, δεν αρκεί. Αν αφήσετε πολλά πράγματα στην τύχη, ίσως βιώσετε μεγάλη απογοήτευση και αρχίσετε να μετανιώνετε για την απόφαση σας. Ακόμα όμως και στην περίπτωση που το εγχείρημα σας δεν στεφθεί με επιτυχία, μην απογοητευτείτε. Οι αποτυχίες είναι κομμάτι της ζωής μας και αυτές είναι που κάνουν τις επιτυχίες μας πιο ενδιαφέρουσες. Προσπαθήστε να διδαχθείτε κάτι από αυτήν την εμπειρία. Επιβραβεύστε τον εαυτό σας για το θάρρος και την τόλμη σας, για την προσπάθεια που κατέβαλλε και στη συνέχεια, επανασχεδιάστε το μέλλον σας, συνυπολογίζοντας όλα αυτά που διδαχθήκατε…

Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΝΑ ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΜΑΙ

Σου αρέσει ο κόσμος όπως είναι τώρα;

Μην βιαστείς να απαντήσεις, σκέψου καλά..! Μπορεί να είσαι από αυτούς που βρήκαν μια στρογγυλή θέση που τους χαρίζει την αίσθηση της ασφάλειας, την σταθερότητα, την επιβίωση, για τώρα..
Μπορεί να έχεις τουλάχιστον 2 άτομα που πραγματικά νοιάζονται για σένα και εαν είσαι πολύ τυχερός, αυτά τα δύο άτομα δεν είναι και τα ίδια που σε έφεραν στον κόσμο (γονείς σου).
Έχεις την καθημερινότητα σου, θα μου πείς.. Να τρέξεις απο δω, απο εκεί, να πείσεις εκείνον, να είσαι σωστός σωστή, για να μην χαλάσεις τον άλλον ομως με τι τίμημα; Ανταλλάσεις το πιό σημαντικό πράγμα που σου δόθηκε, τον χρόνο σου, για λίγη ψεύτικη σταθερότητα απο φόβο για το μέλλον που έτσι και αλλιώς δεν ελέγχεις..

Πού είναι η σταθερότητα; Δεν βλεπω την ασφάλεια και την σταθερότητα σε μια ζωή γεμάτη με τρέξιμο και άγχος.....

Πότε ήταν η τελευταία φορά που μίλησες με τον εαυτό σου; Είμαι σίγουρος οτι έχει πολλά να σου πεί. Πότε ήταν η τελευταία φορά που παρατήρησες την φύση;

Δεν είμαι εδώ για να κρίνω γιατί τα ίδια περνάμε όλοι μας, ομως η πραγματική ερώτηση είναι ΜΙΑ:
Νιωθεις Γεματος;

Όχι δικαιολογίες τώρα... τώρα μιλας στον εαυτό σου.. όχι με μένα... Μην ρωτήσεις τον εαυτό σου εαν είναι συμβιβασμένος... Ρώτα τον εαν ΝΙΩΘΕΙ ΓΕΜΑΤΟΣ!

Εγώ τον ρώτησα, και η απάντηση του ήταν ΟΧΙ. Ποιός είμαι εγώ; Λίγη σημασία έχει.. Σημασία έχει οτι δεν μου αρέσει να συμβιβάζομαι. Η ζωή μουλωχτά προσπάθησε πολλές φορές να με καθηλώσει σε ένα στρογγυλό κάθισμα σαν αυτό που ονειρέυεσαι, και κάποιες φορές τα κατάφερε.. (για μήνες).
Πολλές φορές μου έταξε πολύ κασεράκι.

Εκείνο όμως το κενό αίσθημα, εκείνο που νιώθεις οτι κάτι λείπει, αλλά ΤΙ, δεν έφευγε ποτέ.

Σταμάτησα να νιώθω αυτό το αίσθημα όταν:
αποφάσισα οτι έχω ότι μου χρειάζεται να έχω (και δεν χρειάζομαι κάτι παραπάνω για να με γεμίσει)
αποφάσισα να αφιερωθώ σε έναν σκοπό που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ με ενδιαφέρει
αποφάσισα να ασχοληθώ με οτιδήποτε είχε περάσει απ τον νου μου ως 'ωραίο' – ακόμη και εαν φαινόταν μακρινό όνειρο
αποφάσισα να προσφέρω στους γύρω αυτό που θεωρώ εγώ σωστό να προσφέρω..!
Αυτό είναι το δικό μου μυστικό, κάτι που με κάνει να νιώθω χαρούμενος.. Το αίσθημα οτι χαραμίζω τον χρόνο μου δεν υπάρχει πια και θέλω να το μοιραστώ μαζί σου.
Κάνε μου μια χάρη και ΒΓΕΣ απο τροχό για τα ποντίκια:

 Τελος:
Θέλω να ρωτήσεις μια ερώτηση στον εαυτό σου, (την ρωτάω πολύ συχνά σε μένα και νιώθω οτι με βοηθάει να θυμάμαι τι είναι σημαντικό):
Σκέψου οτι είσαι 80 ετών, έτοιμος να αποχωρήσεις απ τον κόσμο, και αναλογίζεσαι το παρελθόν σου..

Θέλω να σκεφτείς για ποιά πράγματα που έκανες ή ΔΕΝ έκανες νιώθεις χαρούμενος. Έτσι θα βρείς τι πραγματικά σε ενδιαφέρει. Εάν δεν το έχεις ήδη στο μυαλό σου δεν έχει σημασία, θα το βρείς.. Αυτό που έχει σημασία είναι να μην συμβιβάζεσαι.. Να μην σταματάς να περπατάς.. Να ψάχνεις!
Υπαρχουν δύο δρόμοι μπροστά σου λοιπόν:

Μπορείς:
να συνεχίσεις την ζωή σου αγχωμένος, αποστραγγισμένος απο ενέργεια, να κυνηγάς κάτι που ούτε εσύ ξέρεις τι είναι και να χαραμίζεσαι για λίγη 'ψεύτικη' ασφάλεια.
η να ρωτήσεις τον εαυτό σου τι πραγματικά θέλει να κάνει με την ζωή του, τι τον κάνει χαρούμενο, να βρεις άλλα άτομα που μοιράζονται το ίδιο ενδιαφέρον και τέλος να το προσφέρεις στους γύρω σου. 

Ακούγεται περίεργο γιατί έχουμε μάθει να φοβόμαστε να δώσουμε, παρα μόνο να παίρνουμε.
Στο Νέο Θεμέλιο προσπαθούμε να μην χαραμίζουμε χρόνο και ενέργεια απ την ζωή μας παρά μόνο για πράγματα που μας γεμίζουν πραγματικά και μας βοηθούν να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Εγώ σταμάτησα να μου λέω ψέμματα... Εσύ;

Μάθημα ισορροπίας!

Κάθε φορά που μου συμβαίνουν περίεργα πράγματα υπάρχουν δύο εκδοχές, ή θα αποκλειστώ από όλους και απ’ όλα ή θα προσπαθώ να ξεσπάσω, να μειώσω την εσωτερική μου ένταση ή καλύτερα αναταραχή, μπέρδεμα…

Μόνο περίεργα πράγματα μου συμβαίνουν τον τελευταίο χρόνο και σ’ αυτή την περίπτωση επέλεξα την πρώτη εκδοχή. Τόσο απλή, ανώδυνη, ακίνδυνη…. για τους άλλους.

Κάποιος παρατηρητής βλέποντας την πορεία της ζωής μου αυτόν τον τελευταίο χρόνο δεν θα έβλεπε και τίποτα περίεργο εδώ που τα λέμε. Ό,τι γινόταν δεν φαινόταν με γυμνό μάτι.

Ή μάλλον όχι με το μάτι εκείνο που παρατηρεί από μακριά έτοιμο να σχολιάσει ή να κρίνει αλλά όχι να απλώσει το χέρι ή να βοηθήσει ή να καταλάβει ή να δικαιολογήσει.

Ένιωσα μπλεγμένος, κουρασμένος, απηυδισμένος! Με τάσεις αυτοκαταστροφής ίσως. Όταν φτάνεις σε ένα σημείο που καλείσαι να πάρεις σημαντικές αποφάσεις που ίσως και να καθορίσουν τη ζωή σου από δω και πέρα απλά παθαίνεις κάτι σαν παροξυσμό.

Λένε ότι οι μαθητές στα 18 δεν μπορούν αποφασίσουν με σιγουριά για το επάγγελμα που θα ακολουθήσουν για μια ζωή γιατί είναι μικροί. Μέγα λάθος.

Ή όπως λέω πιο συχνά "μπούρδες"!

Όταν πρέπει να πάρεις μια σοβαρή απόφαση που θα καθορίσει από τότε κι έπειτα κάθε σου βήμα δεν έχει σημασία αν είσαι 18 ή 30 ή 50… Όσο κι αν ζυγίσεις τα καλά και τα κακά, όσο σοφό και λογικό κι αν σε έχει κάνει η ζωή κι η εμπειρία σου μερικές αποφάσεις είναι ρίσκο.

Πότε κανείς δεν ξέρει… Οι μεγαλύτερες αποφάσεις της ζωής μας είναι ρίσκο…

Το χειρότερο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου είναι να αγνοήσεις τα σημάδια μιας λάθος απόφασης έγκαιρα. Και σε τι έγκειται το σωστό και το λάθος; Αν όλα δείχνουν ότι έχεις πάρει τη σωστή απόφαση με μόνη λεπτομέρεια ότι ακροβατείς μεταξύ λογικής και παράνοιας; Κι αν έχεις επιλέξει να παίρνεις στη ζωή σου την ευτυχία σου σε δόσεις… διακεκομμένα…;

Όλοι περνάμε φάσεις στη ζωή μας που «τραβάμε ζόρι»… το πρόβλημα είναι αν αυτό συμβαίνει σε τακτά χρονικά διαστήματα. Μπορώ άραγε να ισορροπήσω χωρίς να πέσω; Κι αν πέσω πόσο σοβαρό θα είναι το πλήγμα; Την πρώτη φορά που «τράβηξα ζόρι» απέτυχα παταγωδώς στο μάθημα ισορροπίας και τώρα η εξέταση επαναλαμβάνεται. Κι εκεί που λέω το ‘χω ξαφνικά φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω ξανά και ξανά και ξανά.

Νιώθω πιο μεγάλος, πιο συνειδητοποιημένος… Έπαθα και έμαθα στην πρώτη μου ανοιχτή σύγκρουση με τον εαυτό μου και την έκθεσή του στο τεντωμένο σχοινί. Τον έριξα στο κενό… τόσος χρόνος χαμένος μαζεύοντας τα κομμάτια στα οποία έσπασε πέφτοντας.

Κι ακόμα αμφιβάλλω ότι τα βρήκα όλα. Λάθος τακτική ισορροπίας βλέπεις.

Να προσπαθείς να ισορροπήσεις συγκεντρωμένος στους εξωτερικούς παράγοντες, στο "κοινό" σου που σε παρακολουθεί και αγνοώντας την εσωτερική συγκέντρωση στον εαυτό σου. Σίγουρη μέθοδος αποτυχίας! Και τώρα ξανά πάνω σ’ αυτό το ίδιο σχοινί χωρίς να ξέρω αν νιώθω έτοιμη ξανά, χωρίς να έχω συνέλθει από την προηγούμενη πτώση προσπαθώ να περάσω αλώβητη στην απέναντι μεριά.

Και αυτή τη φορά η τύχη είναι με το μέρος μου και οι συνθήκες και οι άνθρωποι. Αλλά κάπου στο βάθος δεν ξέρω, δεν μπορώ να ξέρω, αν είμαι κι εγώ με το μέρος μου. Φοβάμαι… απλά φοβάμαι τη συνέχεια… τις συνέχειες. Δεν ξέρω αν πρέπει να σκεφτώ εμένα ή… Κι αν σκεφτώ εμένα πόσα αντέχω να χάσω για να μη με χάσω; Κι αν δεν σκεφτώ εμένα, πόσα αντέχω να χάσω από μένα;

Οι μεγάλες αποφάσεις είναι ρίσκο κι εδώ που φτάσαμε δεν ξέρω αν πρέπει να βάλω ένα ΤΕΛΟΣ ή να διαιωνίσω μια «επώδυνη» ζωή για να σώσω όσο μεγαλύτερο μέρος μπορώ από τον εαυτό μου.

Κι αν όλα αυτά μοιάζουν λόγια χωρίς ειρμό και λογική τουλάχιστον κράτα ότι τώρα θα μείνω στη δεύτερη εκδοχή, το ξέσπασμα. Το βρίσκω πιο λογική, πιο επιτυχημένη τακτική ισορροπίας σε ένα σχοινί που εύχομαι με τα χρόνια αντί να φθείρεται να γίνεται πιο στέρεο. Σαν στέρεο έδαφος κάτω από ασταθή πόδια!

Αγγίζοντας την κόψη του ξυραφιού

Η ζωή είναι ένα προγραμματισμένο ταξίδι με το κρουαζιερόπλοιο που έχει όνομα “Τιτανικός”. Γνωρίζουμε όλοι οι επιβάτες από τη στιγμή του απόπλου του πλοίου, αν και προσπαθούμε να το ξεχάσουμε, πια θα είναι η κατάληξη μας. Ο πυθμένας της παγωμένης θάλασσας περιμένει να μας καταπιεί. Σαν μικρά αθώα παιδιά όμως συνεχίζουμε να χτίζουμε κάστρα στην άμμο, να τα στολίζουμε με όμορφα κοχύλια και να τα προστατεύουμε από οποιονδήποτε εισβολέα απειλεί να τα βλάψει. Παρόλη αυτή την προσκόλλησή μας βέβαια, ξέρουμε καλά αλλά δε θέλουμε να το παραδεχτούμε ότι κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα έλθει η παλίρροια και θα εξαφανίσει τα δημιουργήματά μας.

Αυτή είναι η αλήθεια και πάντα η αλήθεια είναι ιδιαίτερα άβολη γιατί μας ξεβολεύει από τις χρόνιες φαντασιώσεις μας. Για εκείνους που αναζητούν διακαώς κάτι σταθερό για να πιαστούν στον εξωτερικό κόσμο, η ζωή θα γίνει δυστυχώς ακόμη πιο άβολη. Κατά περίεργο τρόπο, όσο περισσότερο προσπαθούμε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας απ’ το να νιώθει άβολα, τόσο πιο πολύ υποφέρουμε. Άραγε γιατί δε μπορούμε να απολαύσουμε πλήρως το παιχνίδι χωρίς προσκόλληση και όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου να αφήσουμε το κάστρο μας να διαλυθεί στην άμμο;

Γιατί είμαστε όλοι εθισμένοι στην ελπίδα. Ελπίζουμε ότι θα επιτύχουμε, ότι θα ζήσουμε μια ζωή χωρίς προβλήματα, ότι θα έχουμε την υγειά μας για πάντα, ελπίζουμε ότι αυτή τη φορά το πλοίο δε θα βουλιάξει. Ελπίζουμε ότι η αμφιβολία, η ανασφάλεια, ο φόβος, ο πόνος μας θα εξαφανιστούν. Αυτή η εξάρτηση έχει ένα επώδυνο αποτέλεσμα σε ολόκληρη την κοινωνία. Γιατί μια κοινωνία που απαρτίζεται από πολλούς ανθρώπους εξαρτημένους στο να επιζητούν ένα σωσίβιο, κάπου να στηριχτούν, να νιώσουν ασφάλεια, δεν είναι ένα τόσο συμπονετικό μέρος.

«Όταν κάτι πονάει πολύ,
συμβαίνει επειδή
κρατιόμαστε τόσο σφιχτά πάνω του»

«Μὴ ζήτει τὰ γινόμενα γίνεσθαι ὡς θέλεις,
 ἀλλὰ θέλε τὰ γινόμενα ὡς γίνεται καὶ εὐροήσεις»

Επίκτητος

Ο πόνος έρχεται από την προσκόλλησή μας να γίνονται τα πράγματα όπως ακριβώς τα θέλουμε. Όταν τα πράγματα πάνε “κατά διαόλου” σύμφωνα με τα δικά μας θέλω και δεν μπορούμε να τα διορθώσουμε, πραγματοποιούμε μια πρόσκαιρη απόδραση από αυτό που συμβαίνει και μας ενοχλεί. Αρχίζουμε να υφαίνουμε τις σκέψεις μας δημιουργώντας μια ιστορία, που αναδύει ακόμη πιο έντονα συναισθήματα. Τελικά πανικοβαλλόμαστε και αντιδρούμε, φωνάζουμε, χτυπάμε μια πόρτα και φεύγουμε προσπαθώντας να μη δούμε τι συμβαίνει μέσα στην καρδιά μας. Προσπαθούμε να απομακρυνθούμε όσο μπορούμε απ’ τον πόνο. Πιθανόν να κατηγορούμε τους άλλους που εμείς πονάμε, του συντρόφους μας, τους συνεργάτες, το πολιτικό σύστημα, την κοινωνία∙ μια συνήθης, πολύ αρχαία και τελειοποιημένη τακτική στην προσπάθειά μας να νιώσουμε καλύτερα. Ή πιθανόν να απωθούμε τα συναισθήματά μας στο βάθος της συνείδησης μας και κατά κάποιον τρόπο να ναρκώνουμε τον πόνο. Έτσι είμαστε ικανοί να περάσουμε όλη τη ζωή μας ξεφεύγοντας από τα τέρατα που γεννάει ο νους μας. Όμως για να νικήσουμε αυτά τα τέρατα είναι απαραίτητο πρώτα από όλα να τα γνωρίσουμε. Η δυστυχία μας θα αρχίσει να διαλύεται όταν τελικά μπορέσουμε να αμφισβητήσουμε την πεποίθηση ή την μάταιη ελπίδα ότι υπάρχει ένα μέρος να κρυφτούμε.

Ο τρόπος να διαλύσουμε την αντίστασή μας απέναντι στη ζωή είναι να τη συναντήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο. Όταν φτάνουμε στα όρια μας, αν επιδιώξουμε να γνωρίσουμε πλήρως αυτή την κατάσταση, αν επιδιώξουμε να μην αποφύγουμε, ψάχνοντας υποκατάστατα, την εμπειρία της στιγμής αλλά ούτε να την καταπιέσουμε, τι άραγε θα συμβεί που τόσο πολύ μας τρομάζει; Πως θα μπορέσουμε εξάλλου να υπερβούμε κάποτε τα όριά μας αν δεν καταφέρουμε να τα γνωρίσουμε;

Αν λοιπόν αναγνωρίσουμε και αποδεχτούμε την τρωτότητα της κατάστασής μας και την ευθραυστότητα της ζωής, τότε οι στιγμές που βρισκόμαστε εγγύτερα στην αλήθεια είναι ακριβώς οι στιγμές που μας τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια και χάνουμε την ισορροπία μας. Οι στιγμές που δεν βρίσκουμε πουθενά ασφαλή τόπο για να σταθούμε. Είναι η χρονική στιγμή που εμφανίζεται μια οποιασδήποτε φύσης κρίση στη ζωή μας. Στο χέρι μας βέβαια είναι να χρησιμοποιήσουμε αυτή την κατάσταση είτε για να αφυπνιστούμε είτε για να αποκοιμηθούμε. Και αποκοιμόμαστε όταν επιμένουμε ότι τα πάντα γύρω μας οφείλουν να συμμορφώνονται με τον τρόπο που αρέσει σε εμάς να ονειρευόμαστε. Τα πράγματα βέβαια πάντα βρίσκονται σε μια μετάβαση. Τα πράγματα συμβαίνουν και αργά ή γρήγορα, είτε μας αρέσει, είτε όχι, καταρρέουν. Ακόμη και το στιβαρότερο οικοδόμημα μετά από μερικές χιλιάδες χρόνια θα γίνει σκόνη. Μπορούμε να το αποδεχτούμε;

«Εγώ είμαι ο μόνος υπεύθυνος»

Οι χειρότερες στιγμές μας είναι αυτές που εμείς δίνουμε στον εαυτό μας. Αντί να παλεύουμε ενάντια στη δύναμη της σύγχυσης και της ανασφάλειας μπορούμε να την συναντήσουμε και να χαλαρώσουμε. Να αγγίξουμε την κόψη του ξυραφιού και να βιώσουμε την ένταση του πόνου σε όλο το μέγεθός του. Όταν το κάνουμε αυτό μπορεί να ανακαλύψουμε ότι η διαύγεια και η ασφάλεια ήτανε πάντα εκεί. Μπορούμε απλά να κατανοήσουμε τον πόνο που προέρχεται από την αντίσταση του νου μας στο γεγονός ότι τα πράγματα έχουν ένα τέλος, ότι τα πράγματα δεν έχουν ουσία που να διαρκεί, ότι όλα συνεχώς μεταβάλλονται. Να αντικρίζουμε τα γεγονότα δίχως διαφυγή. Μπορεί φυσικά ακόμη να έχουμε κάθε είδους εξαρτήσεις αλλά παύουμε να τις θεωρούμε σαν πόρτες προς την αληθινή ευτυχία. Σταματάμε απλώς να παλεύουμε και χαλαρώνουμε. Σταματάμε να μουρμουρίζουμε στον εαυτό μας και επιστρέφουμε στη φρεσκάδα της παρούσας στιγμής. Εξασκούμαστε στο να μην απωθούμε και να μην αποφεύγουμε το συναίσθημα που μας ενοχλεί. Αφήνουμε απλώς την όποια ενέργεια να υπάρχει εκεί και συμφιλιωνόμαστε με τις ελπίδες και τους φόβους μας ξανά και ξανά μέχρι να κατανοήσουμε σε βάθος την αναγραμμένη φράση στην επιτύμβιο πλάκα του Καζαντζάκη :

«Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λέφτερος»



Παρατηρούμε πλέον καθαρά τι συμβαίνει. Ακόμη κι αν εξακολουθούμε να το σκάμε ή να απωθούμε καταστάσεις βλέπουμε τώρα τι κάνουμε. Μπορεί οι μεγάλοι δάσκαλοι να επισημαίνουν ότι η καθαρή παρατήρηση είναι αρκετή για να σβήσει άμεσα τη φλόγα του συναισθήματος που μας ενοχλεί αλλά στην πράξη δε συμβαίνει έτσι δυστυχώς. Η παρατήρηση δημιουργεί τη σταδιακή φθορά στα θεμέλια του οικοδομήματος. Μέχρι αυτό να συμβεί θα χρειαστεί ίσως να επιμείνουμε στην ίδια παρατήρηση χιλιάδες φορές ή χιλιάδες ζωές. Αλλά ας μην το κάνουμε αυτό ένα πρόσθετο πρόβλημα. Το πρώτο βήμα είναι να ξεφύγουμε από το λήθαργο της ψευδαίσθησης ώστε να αρχίσουμε να δημιουργούμε μια πιο πλατιά, πιο γενναιόδωρη, πιο φωτισμένη προοπτική. 

Αν βιώσουμε ολοκληρωτικά την απελπισία, δηλαδή εάν αφήσουμε κάθε ελπίδα εναλλακτικών διεξόδων έναντι της παρούσας στιγμής, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια χαρούμενη σχέση με τη ζωή μας, μια τίμια άμεση σχέση, που δεν αγνοεί πλέον την πραγματικότητα της παροδικότητας. Μπορούμε να "ευροήσουμε" όπως είπε ο Επίκτητος. Το να βρούμε το θάρρος να αντικρύσουμε τους εσωτερικούς μας δαίμονες, να παραμείνουμε με την καρδιά μας ραγισμένη, το στομάχι ανακατωμένο, με το τρέμουλο που δημιουργεί το αίσθημα της απόγνωσης είναι το δύσβατο μονοπάτι για τους αληθινούς πολεμιστές του πνεύματος που οδηγεί στην ελευθερία και την αφύπνιση. Η επίγνωση της παροδικότητας της ζωής και της φύσης των φαινομένων καθώς και η θαρραλέα αντιμετώπιση αυτού που μας τρομάζει, τελικά μας οδηγεί στο να βιώνουμε εντονότερα την κάθε στιγμή της ζωής μας, όποιες κι αν είναι οι τρέχουσες συνθήκες της, δημιουργεί ένα ρήγμα στο όστρακο του εγωισμού μας και αναδύει στην επιφάνεια το καθαρό μαργαριτάρι, άφθαρτο και φωτεινό παρά τα τόσα χρόνια που το είχαμε θαμμένο.  

Να ζούμε ολοκληρωτικά τελικά σημαίνει να είμαστε πάντοτε στο πουθενά, να ζούμε την κάθε στιγμή τελείως φρέσκια και καινούργια. Ζω αληθινά σημαίνει ότι είμαι πρόθυμος να πεθάνω ξανά και ξανά. Θάνατος είναι να θέλουμε απεγνωσμένα να κρατηθούμε από αυτό που έχουμε. Το γνώριμο, το ίδιο, το τετριμμένο. Κεκτημένα στη ζωή δεν υπάρχουν. Μόνο δανεικά. Θάνατος είναι να βάζουμε την κάθε εμπειρία να μας επιβεβαιώνει, να μας συγχαίρει και να μας κάνει να νιώθουμε εντελώς εντάξει με τον εαυτό μας. Για να αποτοξινωθούμε από τις πλασματικές αυτές πεποιθήσεις χρειάζεται απλώς να γίνουμε πρόθυμοι να νιώσουμε αυτό που βιώνουμε όσο δυσάρεστο κι αν είναι χωρίς να το απωθούμε. Χρειάζεται απλώς να οπλιστούμε με το θάρρος που απαιτείται για να αγγίξουμε την κόψη του ξυραφιού…

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Η ΑΛΗΘΕΙΑ

"Γνωρίζω ανθρώπους που γεννήθηκαν με την αλήθεια στην κούνια τους , που δεν ξεγελάστηκαν ποτέ τους , που δεν τους χρειάστηκε να προχωρήσουν ούτε ένα βήμα σε ολόκληρη την ζωή τους , επειδή από τότε που ήταν ακόμα στις φασκιές είχαν κιόλας φτάσει.

Ξέρουν ποιο είναι το καλό , πάντοτε το ήξεραν.

Για τους άλλους έχουν την αυστηρότητα και την περιφρόνηση που τους δίνει η θριαμβευτική τους σιγουριά πως έχουν δίκιο.

Δεν τους μοιάζω.

Εμένα η αλήθεια δεν μου αποκαλύφθηκε στα βαφτίσια μου , δεν την βρήκα ούτε από τον πατέρα μου ούτε από την κοινωνική τάξη της οικογένειάς μου.

Ότι έχω μάθει μου κόστισε ακριβά , ότι ξέρω το έχω με δικές μου δαπάνες .

 Δεν έχω ούτε και μία έστω βεβαιότητα που να μην την σχημάτισα μέσω της αμφιβολίας , του άγχους , του ιδρώτα , της οδυνηρής εμπειρίας.

 Έτσι νοιώθω σεβασμό γι αυτούς που δεν ξέρουν , γι αυτούς που ψάχνουν , που ψηλαφούν , που σκοντάφτουν. Για εκείνους που η αλήθεια τους είναι εύκολη , αυθόρμητη , αισθάνομαι βέβαια έναν κάποιο θαυμασμό , αλλά ομολογώ , πολύ λίγο ενδιαφέρον".

Λουί Αραγκόν

Κι όμως μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο

Ο κόσμος για να αλλάξει χρειάζεται να αλλάξουμε ο καθένας ξεχωριστά. 10 μικρές κινήσεις που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, ένα βήμα τη φορά.

Αγόρασε ένα καφέ για κάποιον: Φαίνεται απλό, ίσως πολύ απλό, όμως αυτός ο καφές μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη μέρα κάποιου, να πιστέψει πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που νοιάζονται. Η προσπάθεια ξεκίνησε στην Νάπολη και εξαπλώθηκε στο εξωτερικό αλλά και στην Ελλάδα, ως μια πράξη αλληλεγγύης και αγάπης, με τίτλο «Καφές που περιμένει», για τους συνανθρώπους μας που δεν έχουν την δυνατότητα να απολαύσουν ακόμη και αυτή την τόσο απλή και καθημερινή συνήθεια: ένα ποτήρι καφέ.

Χαμογέλα: Τόσες και τόσες όμορφες συζητήσεις γίνονται κοιτώντας απλά την οθόνη του υπολογιστή ή του κινητού μας. Μα καμιά τους δεν συγκρίνεται με μια συζήτηση κοιτώντας τον άλλο στα μάτια κι έχοντάς τον δίπλα σου. Άσε που το χαμόγελο είναι μεταδοτικό, κανείς δεν μπορεί να του αντισταθεί.

Χάρισε όσα δεν έχεις ανάγκη: Δε χρειάζεται μια παχουλή επιταγή για να κάνεις μια δωρεά, αρκεί να χαρίσεις παλιά ρούχα ή αντικείμενα που δεν έχεις πια ανάγκη. Πολύ συχνά πράγματα που δεν έχουν να πουν τίποτα σε μας, μπορεί να σημαίνουν τα πάντα για κάποιον άλλο. Και το καλύτερο; Όταν όλοι δίνουν από λίγο, αυτό το λίγο γίνεται πολύ.

Μη ξεχνάς εκείνους που σε αγαπούν: Είτε είναι οι παππούδες σου που μένουν μακριά, είτε οι γονείς σου που παραπονιούνται πως τους ξεχνάς, είτε ένας φίλος που περνάει δύσκολα, πάρε τους ένα τηλέφωνο. Κανείς δεν θέλει να νιώθει ξεχασμένος, ούτε εσύ θα το θελες. Σκέψου πως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη να σε ακούσουν. Πάρε τους τηλέφωνο και ρώτα τους: «Πως είσαι εσύ; Πες μου τα νέα σου», αυτή η μικρή κίνηση θα τους φτιάξει τη μέρα.

Δώσε αξία εκεί που πρέπει: Όλοι μας έχουμε προβλήματα. Ο κόσμος μπορεί να γίνει ένα αρκετά τρομακτικό μέρος και σίγουρα θα ήμασταν πιο ευτυχισμένοι χωρίς αυτά τα προβλήματα. Δες τα προβλήματά σου με κριτική και μην αφήνεις τα μικροπράγματα να σε στεναχωρούν. Όσο λιγότερος χώρος υπάρχει για λύπη στη ζωή σου, τόσος περισσότερος υπάρχει για χαρά.

Σταμάτα να συγκρίνεις τον εαυτό σου: Το να θες γίνεις το καλύτερο που μπορείς να είσαι είναι απόλυτα φυσιολογικό, αλλά δεν έχει νόημα να προσπαθείς να μοιάσεις σε κάποιον άλλο. Είσαι αυτή που είσαι, μοναδική, και κανείς δεν θα μπορούσε να γίνει εσύ. Γι αυτό μην προσπαθείς να γίνεις κάποια άλλη. Αποδέξου τον εαυτό σου κι αυτό θα βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους να αποδεχτούν τον δικό τους.

Πες «ευχαριστώ» και «παρακαλώ»: Είναι τόσο απλό, δεν απαιτεί κανένα κόπο από εσένα, παρά μόνο ένα χαμόγελο. Κι όμως, κάνει και εκείνον που το λέει και εκείνον που το ακούει χαρούμενο.

Στήριξε τις προσπάθειες και τα όνειρα κάποιου: Ίσως εκείνο το φίλο που θα ανοίξει ένα καινούριο μαγαζί, ή εκείνος που προσπαθεί να προωθήσει το καινούριο άλμπουμ της παρέας του. Δε χρειάζεται να συνεισφέρεις οικονομικά αν δεν μπορείς. Υποστήριξε την προσπάθειά τους και βοήθησε όπου μπορείς. Όχι μόνο θα τους δώσει κίνητρο για να συνεχίσουν την προσπάθεια, αλλά θα κάνουν το ίδιο κι εκείνοι σε κάποιον άλλο.

Ακολούθα την καρδιά σου και μείνει πιστή στα όνειρά σου: Ποιο είναι εκείνο το πράγμα που ονειρεύεσαι και σε κάνει ευτυχισμένη; Εκείνο που θα διάλεγες να κάνεις αν μπορούσες να κάνεις οτιδήποτε; Ακολούθα το! Αυτό είναι το πάθος σου, αυτό που σε κάνει ευτυχισμένη και αυτό είναι εκείνο που θα έπρεπε να ακολουθείς. Χτίσε τα φτερά σου βήμα-βήμα και μη φοβάσαι να ρισκάρεις. Αν όλοι ακολουθούσαν τα όνειρά τους, ο κόσμος θα είχε πολύ περισσότερους ευτυχισμένους και χαρούμενους ανθρώπους. Τόλμησε να γίνεις η αλλαγή που θέλεις να δεις στο κόσμο και θα γίνεις έμπνευση και για πολλούς ακόμη.

Φρόντισε το περιβάλλον που φροντίζει για τη ζωή σου: Πώς θα μπορούσαμε να ζούμε ευτυχισμένοι σε έναν κόσμο αν ο κόσμος αυτός έχει καταστραφεί; Ήδη έχουμε επιβαρύνει πολύ τον πλανήτη μας κι αυτό γιατί όλοι σκέφτονται πως «τα δικά μου σκουπίδια δεν θα κάνουν τη διαφορά» και πως «ό, τι κι αν κάνω εγώ ο κόσμος είναι καταδικασμένος». Μα να θυμάσαι πως αν όλοι προσπαθήσουμε από λίγο, το αποτέλεσμα είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό, τι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις και μην το αφήνεις για κάποια άλλη φορά ή κάποιον άλλο. Εσύ είσαι αυτός ο άλλος.

Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους

Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν ....
στη μέση ενός χωματόδρομου, τότε πού υπήρχανε ακόμα χωματόδρομοι, ζούσε μια πέτρα.
Μάνα, πατέρα δεν γνώρισε κι ούτε ήξερε πότε γεννήθηκε.
Οι πέτρες, όπως ξέρετε, ζούνε τόσα πολλά χρόνια, που ξεχνούν την ηλικία τους. Πολλές απ' αυτές μάλιστα είναι τόσο αρχαίες όσο κι η πέτρινη εποχή, αν έχετε ακουστά.
Μια πέτρα όμως, ακόμα κι αν είναι τόσο αρχαία, μπορεί να είναι ασήμαντη.
Ή, για να το πω καλύτερα,
όλες οι πέτρες είναι ασήμαντες, εκτός από εκείνες που γινήκανε αγάλματα ή ναοί
ή άπο εκείνες που τις λεν λίθους, πολύτιμους
και που τις κρύβουν μέσα σε κουτιά από σίδερο.

H δική μας πέτρα
ήταν εντελώς ασήμαντη-
δεν άξιζε ούτε για να την κλοτσήσει κανείς.
Μικρή κι ασουλούπωτη, δεν ήταν ούτε στρογγυλή ούτε τετράγωνη ούτε μακρόστενη.
Το χρώμα της, ξέθωρο γκρίζο, την έκανε ακόμα πιο ασήμαντη, γιατί κι ο δρόμος είχε το ίδιο χρώμα και με δυσκολία την ξεχώριζες.

Η ασημαντότητα της αυτή είχε βέβαια και τα καλά της.
Ένα απ' αυτά το 'παμε κιόλας: κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να την κλοτσήσει.
Εν' άλλο ήταν ότι κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε με τη βαριά του να την κομματιάσει ή να τη μεταφέρει έξω απ' το δρόμο, γιατί, έτσι μικρή που ήτανε, τόπο δεν έπιανε κι ο δρόμος έμενε ελεύθερος.

Ζούσε, λοιπόν, ειρηνικά την πέτρινη ζωή της,
που ήταν βέβαια λίγο μονότονη, αλλά αυτό κα θόλου δεν την ενοχλούσε, γιατί, αφού δεν ήξερε τί δεν είναι μονοτονία, δεν ήξερε ούτε τί είναι.

Μια μέρα όμως έμαθε.
Εκείνη τη σημαδιακή, για τη ζωή της πέτρας, μέρα,
εν' αγόρι, που ήθελε να σκοτώσει ένα σπουργίτι ή να σπάσει κάποιο γλόμπο και δεν έβρισκε άλλη πέτρα, πιο κατάλληλη,
τη μάζεψε απ' το δρόμο, την έβαλε στη σφεντόνα του και την τίναξε στον αέρα, ψηλά και μακριά.

Ευτυχώς, επειδή ήταν ατζαμής, δεν πέτυχε τον στόχο του.....
πέτυχε όμως, δίχως να το ξέρει, ν' αλλάξει τη ζωή της πέτρας.

Δίχως να το ξέρει..
της έδειξε πως δεν ήταν πλασμένη μόνο για να σέρνεται στον δρόμο, μα πώς μπορούσε και να πετάξει,
κι ακόμη πώς ο δρόμος
δεν ήτανε ο κόσμος όλος αλλά μονάχα ένα μέρος του, και μάλιστα όχι το πιο ωραίο,
γιατί η πέτρα, όταν τέλειωσε το πέταγμα της, βρέθηκε μέσα σ' έναν κήπο.

Ο κήπος αυτός, τώρα, αν και δεν ήτανε καθόλου μαγεμένος, όπως συμβαίνει συνήθως με τους κήπους των παραμυθιών, ήταν χαρά των ματιών να τον βλέπεις.
Και τί δεν ήταν φυτεμένο εκεί!

Κρεμμύδια και ντομάτες και φασολάκια πράσινα κι αγγούρια, αλλά και λουλούδια, πολλά λουλούδια και διάφορα, γαρίφαλα και τριαντάφυλλα (τριαντάφυλλα και εκατόφυλλα) και κρίνα και βιολέτες και ντάλιες και γεράνια, πολλά γεράνια. Άσε πια τα μυριστικά, βασιλικούς και δυόσμους κι αρμπαρόριζες και δεντρολιβανιές και μαντζουράνες. Μ' άλλα λόγια, ό κήπος ήταν κήπος κι όχι ποδοσφαιρικό γήπεδο, όπως εκείνοι οι κήποι με το κουρεμένο σύρριζα γρασίδι.

Φανταστείτε τώρα το ξάφνιασμα της πετρούλας,
πρώτα απ' το ταξίδι της στον αέρα κι ύστερα απ' τον καινούργιο αυτόν κόσμο, πού τόσο ξαφνικά ανακάλυψε.
Όσο για το πέσιμο της, αυτό δεν είχε διόλου άσχημες συνέπειες,
γιατί,
όπως οι πέτρες δεν έχουν ούτε χέρια ούτε πόδια ούτε κεφάλι, δεν κινδυνεύουνε να σπάσουν τίποτε πέφτοντας στο χώμα, όταν μάλιστα αυτό είναι το αφράτο χώμα ενός κήπου.

Το μεγάλο ξάφνιασμα της κράτησε βέβαια πολύ λίγο, όσο βρισκότανε ακόμη στον αέρα, πάνω απ' τον κήπο, γιατί μόνο από κει μπόρεσε να δει όλο το θαύμα πού απλωνόταν από κάτω της.
Απ' τη στιγμή πού βρέθηκε στο χώμα και μετά, μπορούσε να βλέπει μόνο ό,τι βρισκότανε πολύ κοντά της, δηλαδή μια ντοματιά, μια γαριφαλιά και δυο ρίζες βασιλικό. Σιγά σιγά όμως γνώρισε κι άλλα πράματα, σπουδαία, πού ποτέ πριν δεν είχε φανταστεί την ύπαρξη τους. Γνώρισε τις μέλισσες και το ατέλειωτο παιχνίδι τους μέ τον ήλιο και τα λουλούδια, τα μακριά κοκκινοσκούληκα, πού βγάζαν πότε πότε το κεφάλι έξω απ' τις τρύπες τους για να δουν πώς παν τα πράγματα στο φώς, τα μερμήγκια, πού σκαρφάλωναν πάνω της αγκομαχώντας, κουβαλώντας τεράστια ψίχουλα, κάτι περίεργα μυγιάγγιχτα ζουζούνια, πού, στο παραμικρό άγγιγμα, μαζεύονταν και γίνονταν μικρά σκληρά μπαλάκια ...;

Η πετρούλα πέρασ' εκεί μιαν άνοιξη κι ένα καλοκαίρι,
και στις αρχές του φθινοπώρου, με τα πρωτοβρόχια,
ανακάλυψε με χαρμόσυνη ανατριχίλα, πού έφτανε ως τα βάθη της πέτρινης καρδίας της, ότι είχε αρχίσει ν' αλλάζει χρώμα και, από γκρίζα κι αναιμική πού ήτανε, ν' αποκτά μια πρασινωπή,
όλο υγεία όψη.

Η χαρά της όμως αυτή δεν κράτησε πολύ.
Ένα φθινοπωριάτικο απογευματάκι...
από κείνα πού ή γλύκα τους μεθάει τα χρυσάνθεμα και τα κάνει να θέλουν ν' αποχωριστούν τις ρίζες τους και να πετάξουνε στον ουρανό σαν χρυσορρόδινα συννεφάκια,
ένα τέτοιο λοιπόν απογευματάκι, ενώ ήταν απορροφημένη απ' τον αγώνα ενός μερμηγκιού πού προσπαθούσε να σηκώσει ένα σποράκι,
ένιωσε μια δύναμη να τη σηκώνει σαν πούπουλο στον αέρα. ..
Πριν καταλάβει καλά καλά τί της γινότανε, πριν ακούσει καν τον κηπουρό να μουρμουρίζει «μπα, μια πέτρα!», βρέθηκε να κάνει τη δεύτερη πτήση στη ζωή της και, περνώντας πάνω απ' τη μάντρα του κήπου, να προσγειώνεται στο σκληρό γκρίζο δρόμο,
απ' τον όποιο νόμιζε πώς είχε φύγει πια
για πάντα....

Καταλαβαίνετε τώρα την απελπισία της μετά από τόση ομορφιά πού είχε ζήσει, να ξαναβρεθεί στη μέση της ίδιας της παλιάς, μονότονης ασκήμιας ...;

Στην αρχή ήθελε να πεθάνει και προσευχόταν να περάσει από πάνω της ό τροχός κανενός οδοστρωτήρα και να την κάνει σκόνη.
Αργότερα, όταν της πέρασε ή πρώτη, μεγάλη πίκρα,
άρχισε να ονειρεύεται ότι θα ξαναπερνούσε από κει ό μικρός πρίγκιπας, ο πιτσιρίκος με τη σφεντόνα,
κι ότι θα την ξαναπέταγε μες στον παράδεισο της.

Τα χρόνια όμως περνούσαν κι ό μικρός πρίγκιπας, πού στο μεταξύ έγινε ένας μεγάλος μπακάλης, ποτέ δεν ξαναπέρασε από κει.

Η πέτρα, βέβαια,
πού δεν ξέρει (κι ούτε θέλει να μάθει) από χρόνια, ηλικίες κι άλλα τέτοια,
ποτέ δεν έπαψε,
κι ούτε θα πάψει, να ονειρεύεται τον κήπο της,
ακόμη και τώρα πού βρίσκεται θαμμένη κάτω από ένα παχύ στρώμα ασφάλτου ...
κι ο παράδεισος της δόθηκε αντιπαροχή για πολυκατοικία.

Επιμύθιο I: Καλύτερα ν' αποχτήσεις κάτι κι ας το χάσεις, παρά να μην αποχτήσεις ποτέ τίποτε.

Επιμύθιο II: Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους.

3 πράγματα που δεν πρέπει να λέμε στα παιδιά μας.


Πόσες φορές δεν θυμώσαμε με τους γονείς μας όταν μας έλεγαν να μην κάνουμε κάτι ή όταν μας έκαναν αστεία που εμείς δεν καταλαβαίναμε; Κι όμως όταν γίναμε και εμείς γονείς τα επαναλαμβάναμε. Τελικά τι πρέπει να διορθώσουμε;





1. Είσαι το εξυπνότερο/καλύτερο παιδί.
Θέλοντας να επιβραβεύσουμε το παιδί μας πολλές φορές λέμε είσαι το εξυπνότερο, το καλύτερο ή το ομορφότερο παιδί. Έτσι του δημιουργούμε την αίσθηση ότι δεν υπάρχει κανένας καλύτερος από εκείνο. Μεγαλώνοντας, όμως, θα συνειδητοποιήσει πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι πιο καλοί, πιο όμορφοι και πιο έξυπνοι.
Και τότε θα του είναι δύσκολο να το διαχειριστεί και να δεχτεί πως υπάρχει κάποιος καλύτερος. Ελλοχεύει λοιπόν ο κίνδυνος να πιστέψει είτε πως αξίζει μόνο εκείνο και κανένας άλλος ή ακόμα και το αντίθετο, πως αν δεν είναι εκείνο το πιο σπουδαίο τότε δεν αξίζει καθόλου.
Καλύτερα θα ήταν λοιπόν να λέμε στα παιδιά μας “είσαι πολύ έξυπνος” αντί “ο πιο έξυπνος”, “είσαι πολύ όμορφη” αντί “η ομορφότερη”, για να αναγνωρίσουν έτσι και την δική τους αξία αλλά και των άλλων παιδιών.

2. Δε σ’ αγαπώ!
Πολλές φορές κάνουμε αστεία στα παιδιά όπως θα κάναμε και σε ένα μεγάλο. Υπάρχει όμως σημαντική διαφορά στο πώς τα αντιλαμβάνονται ένας ενήλικας από ένα παιδί. Το παιδί παίρνει στα σοβαρά ό,τι του λέμε και δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι πρόκειται για ένα αστείο. Λέγοντάς του αν δεν μας πάρει αγκαλιά ή δεν μας δώσει ένα φιλάκι, ότι δεν το αγαπάμε ή ότι θα φύγουμε και θα το αφήσουμε, του δημιουργούμε την ανασφάλεια ότι θα το εγκαταλείψουμε αν δε μας κάνει τα χατίρια. Γνωρίζει πως δεν μπορεί να είναι πάντα τέλειο απέναντί μας και έτσι μένει με το άγχος ότι αν κάνει κάτι που θα μας δυσαρεστήσει εμείς δε θα το αγαπάμε πια.

3. Μη!
Κάθε φορά που λέμε σε ένα παιδί “μη κάνεις κάτι”, είναι σαν να του λέμε “κάντο”. Πολλές φορές για να το προστατέψουμε του λέμε “μη αυτό”, “κακό” το άλλο, καταλήγοντας να ακούει μόνο “μη” χωρίς να ξέρει το γιατί. Πρέπει πάντα να εξηγούμε στα παιδιά για ποιο λόγο τα αποτρέπουμε να κάνουν κάτι. Έτσι θα καταλαβαίνουν σιγά-σιγά από μόνα τους, ότι δεν τους αρνούμαστε να κάνουν κάτι άνευ λόγου και αιτίας, σαν να τα τιμωρούμε άσκοπα, και θα αρχίσουν να αναπτύσσουν τη δική τους κριτική ικανότητα και να ξεχωρίζουν το καλό από το κακό.

Η αιτία των ασθενειών

Δύο αιτίες προξενούν τις ασθένειες και τα προβλήματα: Η μια είναι σωματική - η μη σωστή διατροφή και αναπνοή και η δεύτερη είναι ψυχολογική - η μη σωστές σκέψεις και συναισθήματα. Πολλές από τις ασθένειες οφείλονται σε συναισθηματικές διαταραχές, ενώ άλλες οφείλονται σε νοητικές διαταραχές. Όταν οι ασθένειες οφείλονται σε νοητικές διαταραχές, τότε επιβαρύνουν το μυϊκό σύστημα, και τους πνεύμονες. Όταν οι δυσλειτουργίες έχουν περισσότερο συναισθηματικό χαρακτήρα, αυτές επιβαρύνουν την καρδιά, το συκώτι, το αναπνευστικό και το κυκλοφοριακό σύστημα.

Οι σκέψεις των ανθρώπων εισχωρούν και στο μεσοκυττάριο χώρο του κεντρικού νευρικού συστήματος, ενώ τα συναισθήματά - στο μεσοκυττάριο χώρο του συμπαθητικού νευρικού συστήματος. Αν κάποιος άνθρωπος δεν δώσει την δυνατότητα στη σκέψη του να πραγματοποιηθεί, αυτή θα προξενήσει έκρηξη στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Εάν πάλι καταπιέσει κάποιο συναίσθημα του, αυτό θα προξενήσει έκρηξη στο συμπαθητικό νευρικό σύστημα.
Οι δυσαρμονικές σκέψεις διαταράσσουν το κεντρικό νευρικό σύστημα, τα δυσαρμονικά συναισθήματα διαταράσσουν το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, και οι δυσαρμονικές πράξεις διαταράσσουν το μυοσκελετικό σύστημα.

Κάθε ασθένεια γεννιέται στον άνθρωπο, όταν συναντώνται δύο αντίθετες σκέψεις, δύο αντίθετα συναισθήματα ή δύο αντίθετες βουλητικές δράσεις.

Όλες οι ασθένειες στον κόσμο όπως ο ρευματισμός η ισχιαλγία, ο πονοκέφαλος και μια σειρά άλλες, είναι αποτέλεσμα της καταπίεσης των συναισθημάτων. Ανοίχτε τον δρόμο στην αγάπη. Μην την καταπνίγετε, μην την σταματάτε.

Κάθε καταπίεση των συνθημάτων φέρνει κάποια ανωμαλία στις λειτουργίες της καρδιάς, αποτέλεσμα του οποίου είναι να αλλάζει ο σφυγμός.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δηλητήριο από τις αρνητικές σκέψεις, συναισθήματα και καταστάσεις του ανθρώπου. Ο φόβος, το μίσος, η αμφιβολία, η καχυποψία είναι τέτοια δηλητήρια. Είναι ιζήματα, τα οποία εναποτίθενται στο αίμα και το δηλητηριάζουν.

Οι αρνητικές σκέψεις της καχυποψίας, της απιστίας επιδρούν βλαβερά πάνω σε ολόκληρο τον οργανισμό του ανθρώπου - πάνω στον εγκέφαλο, πάνω στους πνεύμονες και το συκώτι, πάνω στην καρδιά, πάνω στην γενική του κατάσταση, αποτέλεσμα του οποίου είναι το νευρικό του σύστημα να εξαντλείται και να αδυνατίζει εντελώς.
Η αγάπη πρέπει να μπει, και να ισορροπήσει το νου και την καρδιά. Η Θεία σκέψη πρέπει να έλθει. Παραδείγματα καταστάσεων, που δείχνουν, ότι δεν υπάρχει αρμονία μεταξύ του νου και της καρδιάς, είναι η αδιαθεσία, η νευρικότητα, η απογοήτευση, ο φόβος, η ανησυχία, ο πανικός, η δυσαρέσκεια, το μίσος κλπ. Τότε διαταράσσονται οι λειτουργίες της αναπνοής, της κυκλοφορίας, της πέψης και οι λειτουργίες του συκωτιού.

Όταν ο άνθρωπος ανησυχεί πολύ, η ανησυχία προξενεί ταραχή, πρώτα απ' όλα στο γαστρεντερικό του σύστημα, από εκεί η ταραχή μεταφέρεται στους πνεύμονες, από τους πνεύμονες - στον εγκέφαλο, και από τον εγκέφαλο - στο οπτικό νεύρο. Όταν το οπτικό νεύρο αδυνατίσει ο άνθρωπος σταδιακά αρχίζει να χάνει την όρασή του.
Η πέψη εκτός από οργανική, είναι και ψυχική διαδικασία. Έχει παρατηρηθεί ότι οι καλές σκέψεις και τα συναισθήματα επιδρούν ευεργετικά πάνω στο πεπτικό σύστημα, ενώ τα αρνητικά επιδρούν καταστροφικά. Η λαιμαργία και η υπερβολική η επιθυμία του ανθρώπου για απολαύσεις επιβαρύνουν το γαστρεντερικό σύστημα. Όταν το στομάχι δεν δουλεύει και ο εγκέφαλος επιβαρύνεται.

Η ενέργεια στην φύση έρχεται βασικά από δύο πηγές, από το κέντρο του Ηλίου και από το κέντρο της Γης. Η κυρίαρχη ενέργεια στη φύση είναι αυτή που έρχεται από το κέντρο του Ηλίου. Όταν η ηλιακή ενέργεια γίνεται δέκτη περισσότερο από το κεφάλι, ο εγκέφαλος γίνεται πολύ ενεργητικός. Εάν αυτή η ενέργεια απορροφάται περισσότερο από το στομάχι, τότε το στομάχι γίνεται πολύ ενεργητικό. Σε αυτή την περίπτωση ο εγκέφαλος απομαγνητίζεται, αδυνατίζει και εμφανίζεται πονοκέφαλος. Για αυτό το λόγο η περισσευούμενη ενέργεια από το στομάχι πρέπει με κάποιον τρόπο να αποσταλεί εκ νέου στον εγκέφαλο. Για να ξαναμοιραστεί η ενέργεια ισότιμα σε όλα τα μέρη του σώματος, είναι απαραίτητες οι εσωτερικές γυμναστικές ασκήσεις.
Κάθε πόνος οφείλεται στην συγκέντρωση περισσευούμενης ενέργειας στο συγκεκριμένο μέρος του σώματος. Η εναποθήκευση αυτής της ενέργειας προκαλεί αρκετή ένταση στο νευρικό σύστημα. Για να απομακρυνθεί ο πόνος, αυτή η ενέργεια πρέπει να διαλυθεί. Αυτό γίνεται με γυμναστικές ασκήσεις και αναπνοές. Όταν η ενέργεια διαλυθεί, το αίμα αρχίζει να κυκλοφορεί σωστά σε όλο τον οργανισμό και η κατάσταση του ασθενούς βελτιώνεται.

Όταν δεν μπορείτε να κοιμηθείτε εύκολα, η αιτία γι αυτό είναι η περισσευούμενη ενέργεια στον εγκέφαλο. Για να απελευθερωθείτε από αυτήν πρέπει να κάνετε τέτοιες ασκήσεις, με τις οποίες να τη στείλετε στα άλλα μέρη του σώματος: ή με συγκέντρωση της σκέψης σας προς την κορυφή της μύτης για διάστημα πέντε λεπτών, η με το πλύσιμο των ποδιών με ζεστό νερό, για να αναγκάσετε ένα μέρος από το αίμα να κατεβεί κάτω.
Μια από τις αιτίες για τις ασθένειες είναι η συγκέντρωση αρκετής ενέργειας σε κάποια μέρη περισσότερο απ όσο πρέπει. Για παράδειγμα ο πονοκέφαλος οφείλεται σε περίσσεια ενέργειας στο κεφάλι, η διαταραχή του γαστρεντερικού οφείλεται σε περίσσεια ενέργειας σε κάποιο μέρος στο στομάχι.

Κάθε κακή λέξη επιδρά αρνητικά πάνω στο συκώτι. Όταν επιβαρυνθεί το συκώτι, διαταράσσεται και το νευρικό σύστημα όπως και το γαστρεντερικό. Αν θέλετε να είσαστε υγιείς, να χρησιμοποιείτε καλές, θετικές λέξεις.
Έχει παρατηρηθεί, ότι οι φάσεις της σελήνης η γιόμιση και η χάση της επιδρά ιδιαίτερα αισθητά πάνω σε κάποιους ανθρώπους. Όταν γεμίζει η σελήνη, αυτοί είναι ανήσυχοι, δεν μπορούν να κοιμηθούν. Όταν η σελήνη αρχίζει να αδειάζει, αυτοί ηρεμούν. Η ανησυχία κάποιων ανθρώπων οφείλεται στην περίσσεια ενέργειας σε αυτούς, η οποία επιδρά στον εγκέφαλο, στους πνεύμονες η στο στομάχι τους.

Η μοναδική σωτηρία του ανθρώπου από τα μικρόβια εμπερικλείεται στο καθαρό αίμα. Όταν το αίμα του ανθρώπου είναι απόλυτα καθαρό χωρίς κανένα οργανικό ίζημα μέσα του, αντέχει σε όλα τα μικρόβια. Και να φτάσουν στο αίμα του, αυτά δεν έχουν συνθήκες για να πολλαπλασιαστούν.
Ποια είναι η αιτία των ασθενειών; Ο ακάθαρτος αέρας, το ακάθαρτο νερό και η κακή τροφή. Όποιος θέλει να είναι υγιής, πρέπει να αναπνέει καθαρό αέρα, να πίνει καθαρό νερό και να τρέφεται με καθαρή, ευκολοχώνευτη τροφή και πότε να μην τρώει πολύ.

Όταν ο άνθρωπος θυμώνει, ενοχλείται, ερεθίζεται, η χολή του δεν λειτουργεί σωστά και αποτέλεσμα αυτού είναι να εμφανίζονται διάφορες ανωμαλίες στον οργανισμό. Για να μεταλλάξει τα συναισθήματά του και να αφομοιώσει σωστά τα υγρά της χολής, ο άνθρωπος πρέπει να τρώει τέτοια τροφή, που να του είναι ευχάριστη - βασικά φρούτα.
Όταν υπάρχει έντονη νοητική δραστηριότητα στον άνθρωπο, μειώνεται η λειτουργία του φυσικού σώματος. Αυτή είναι η αιτία, που πολλοί άνθρωποι σήμερα είναι πολύ νευρικοί. Για να μην εξαντλείται το νευρικό του σύστημα, ένα μέρος από τις νοητικές δυνάμεις πρέπει να μεταγγιστούν στην καρδιά.

Ακόμη και σήμερα ο άνθρωπος δεν ξέρει να βαδίζει σωστά. Όταν βαδίζει, αυτός δονείται ολόκληρος, αποτέλεσμα του οποίου είναι να δονείται και ο νωτιαίος μυελός. Αυτή η δόνηση μεταφέρεται στον εγκέφαλο, και από εκεί σε όλο το νευρικό σύστημα. Μετά απ' όλα αυτά οι άνθρωποι απορούν γιατί είναι νευρικοί.
Η έλλειψη του νερού στον οργανισμό κάνει τον άνθρωπο νευρικό, ξηρό. Αυτός αρχίζει να ενοχλείται, γίνεται απότομος και έτοιμος να θυμώσει και να τσακωθεί με όλους.

Τι ασθένεια είναι ο καρκίνος και σε τι οφείλεται; Οι αιτίες του καρκίνου κρύβονται στην αντιφατικότητα των συναισθημάτων.
Συχνά οι άνθρωποι αρρωσταίνουν από καρκίνο λόγω της μεγάλης τους απληστίας προς τα χρήματα και τον πλούτο. Τα κύτταρα σε κάποια από τα όργανά τους διαφοροποιούνται, γίνονται ανεξάρτητα και δεν υπακούουν τον κύριο τους.

Όταν στη σκέψη εισέλθουν ανήσυχα και άσχημα συναισθήματα η όραση αδυνατίζει. Αυτά τα συναισθήματα σκληραίνουν τα νεύρα, αποτέλεσμα του οποίου είναι αυτά να χάνουν την ελαστικότητά τους.
Δύο αιτίες μπορούν να προξενήσουν μείωση της όρασης: Η ανησυχία και η μη σωστές σκέψεις.

Η αιτία για όλα τα έλκη του στομάχου κρύβεται πάντα στο ψέμα. Το ψέμα αλλάξει την χημική σύσταση του αίματος και των ιστών του οργανισμού. Όταν πει ψέματα, ο άνθρωπος αρχίζει να φοβάται, κι αυτός ο φόβος δημιουργεί στένωση των αιμοφόρων αγγείων, όπως και των ιστών.
Η αιτία για το συνάχι είναι η αδύναμη αναπνοή. Όποιος αρρωστήσει από συνάχι, αυτός πρέπει να ξέρει, ότι στην αναπνοή του υπάρχει κάποια απόκλιση - η αναπνοή δεν είναι ρυθμική, αποτέλεσμα αυτού είναι να μην δέχεται αρκετό αέρα.

Το πάγωμα των άκρων οφείλεται στο ακάθαρτο αίμα στον οργανισμό. Το ακάθαρτο αίμα δημιουργεί ηλεκτρισμό στον οργανισμό, ενώ το καθαρό - μαγνητισμό. Ο ηλεκτρισμός παράγει κρύο, ενώ ο μαγνητισμός - ζέστη.

Η απάνθρωπη και ανήθικη χριστιανική τρομοκρατία και μέσω διαδικτύου


pyr-493-1Το πρώτο από τα δυο βίντεο, αποδεικνύει ότι η νεοελληνική κοινωνία όχι μόνον δεν προστατεύει τους νέους από την χριστιανική τρομοκρατία και το χριστιανικό χτικιό, αλλά ότι διέπεται από άμετρη αναλγησία, απέναντι στην υποχρέωσή της να καταδικάζει κάθε απόπειρα βιασμού των παιδικών ψυχών.
Πότε άραγε θα έρθει ο καιρός οπού οι άνθρωποι που έκαναν τα βίντεο αυτά θα θεωρούνται αρχιτρομοκράτες και εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας.

Τρομοκρατία για παιδιά



Τρομοκρατία για ηλικιωμένους


 

Αναπτύσσεται τεχνολογία ελέγχου των ονείρων

totem«Ποιο είναι το πιο ανθεκτικό παράσιτο; Μια ιδέα. Μια απλή ιδέα του ανθρώπινου μυαλού μπορεί να χτίσει πόλεις. Μια ιδέα μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο και να ξαναγράψει όλους τους νόμους. Μια ιδέα φυτρώνει και μεταδίδεται σαν ιός»
Με αυτόν τον τρόπο ο Leonardo DiCaprio (Titanic – Shutter island), στον νέο του ρόλο, διαφημίζει την ικανότητά του να διεισδύει στο μυαλό των άλλων μέσω των ονείρων, να διαβάζει τη σκέψη τους και να τους «φυτεύει» νέες ιδέες.

Inception, είναι η απαρχή της ιδέας. Και η απαρχή της ιδέας του σκηνοθέτη Christopher Nolan (Memento, Dark Knight) βρίσκεται σε σκονισμένες φιλοσοφικές πραγματείες που έχουν εμπνεύσει δεκάδες ακόμα χολιγουντιανά blockbusters, όπως το κλασσικό πλέον Matrix, η Ολική Επαναφορά και το Avatar, δημιουργώντας ένα νέο είδος στην κινηματογραφική ταξινομία, αυτό της «Φιλοσοφικής Φαντασίας».

Το αληθινό Inception: Οι πρωταγωνιστές του Inception εισέβαλαν στα όνειρα ανθρώπων και τα τροποποιούσαν. Η νέα μελέτη δείχνει ότι σε ένα βαθμό τουλάχιστον αυτό μπορεί να γίνει εφικτό
Μασαχουσέτη: Γερμανοί και Αμερικανοί επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η διέγερση του εγκεφάλου με ακίνδυνο ηλεκτρικό ρεύμα μπορεί να βοηθήσει κάποιον, ώστε να ελέγξει τα όνειρά του, δηλαδή όχι μόνο να έχει συνείδηση ότι βλέπει όνειρο, αλλά και να το κατευθύνει κατά βούληση. Η νέα μη επεμβατική τεχνική μπορεί, μεταξύ άλλων, να βοηθήσει μελλοντικά όσους βλέπουν συχνά εφιάλτες, να τους ξεφορτωθούν. Γιατί να διαλέξει κανείς να βλέπει ζόμπι να τον κυνηγούν, αν μπορεί να κάνει ονειρικό… ζάπινγκ και να πετάξει μέχρι μια εξωτική παραλία;

Το «ονειρικό» ρεύμα: Τα ελεγχόμενα, συνειδητά ή διαυγή όνειρα (lucid dreaming) αποτελούν μέρος της μαγικής κουλτούρας διαφόρων αρχαίων πολιτισμών, ιδίως σαμανιστικών, όμως τα τελευταία χρόνια άρχισαν να γίνονται αντικείμενο και επιστημονικής έρευνας. Τα όνειρα αυτά («έχω συνείδηση ότι ονειρεύομαι») θεωρούνται μια υβριδική ή ενδιάμεση μορφή συνείδησης, ανάμεσα στον ύπνο (με τα συνήθη μη συνειδητά όνειρα) και στην εγρήγορση («έχω συνείδηση ότι είμαι ξύπνιος»). Ορισμένοι μάλιστα θεωρούν τα συνειδητά όνειρα ως μια «πύλη» για την είσοδο κάποιου σε άλλα πεδία πραγματικότητας.
Ερευνητές, με επικεφαλής την ψυχολόγο Ούρσουλα Βος του Πανεπιστημίου Γκέτε της Φρανκφούρτης και τον καθηγητή Αλαν Χόμπσον της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ πραγματοποίησαν πειράματα με εναλλασσόμενο ηλεκτρικό ρεύμα.
Διαπίστωσαν ότι αν διαπεράσει τον εγκέφαλο εναλλασσόμενο ηλεκτρικό ρεύμα δημιουργούνται κύματα συγκεκριμένης συχνότητας στην περιοχή των 40 Hz. Τέτοια κύματα «γάμμα» (η συχνότητα των οποίων δείχνει πόσες φορές ανά δευτερόλεπτο οι νευρώνες συγχρονίζουν την ηλεκτρική δραστηριότητά τους) συνδέονται με τις ανώτερες νοητικές λειτουργίες κατά την εγρήγορση, όπως η λήψη αποφάσεων, και σχεδόν ποτέ δεν συναντώνται στον ύπνο.

Τα πειράματα: Οι 27 εθελοντές, 15 γυναίκες και 12 άνδρες ηλικίας 18 έως 26 ετών, που συμμετείχαν στα πειράματα (κανείς από τους οποίους στο παρελθόν δεν είχε κάποιο συνειδητό όνειρο) κοιμήθηκαν σε ένα εργαστήριο ύπνου για διάστημα τεσσάρων ημερών. Συμφώνησαν δε να υποστούν μια χαμηλής έντασης αβλαβή διακρανιακή ηλεκτρική διέγερση, διάρκειας μισού έως δύο λεπτών, στο μέτωπο και στους κροτάφους.
Αυτό τους επέτρεψε, ενώ βρίσκονταν στη λεγόμενη φάση REM (Rapid Eye Movement) του βαθιού ύπνου, να εμφανίζουν κύματα «γάμμα» και να έχουν επίγνωση ότι ονειρεύονται, όπως επιβεβαίωσαν οι ίδιοι, όταν οι επιστήμονες τούς ξύπνησαν επίτηδες ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα, προκειμένου να μιλήσουν για το τι συνέβαινε στον ύπνο τους.
Αρκετοί εθελοντές (σε ποσοστό πάνω από 70%, δηλαδή σχεδόν τρεις στους τέσσερις) ανέφεραν ότι μπορούσαν να επηρεάζουν κατά βούληση την πλοκή του ονείρου τους ή ένιωθαν ότι παρατηρούσαν τον εαυτό τους «απ’ έξω» ή «σαν σε οθόνη», σαν κάποιον τρίτο που ονειρεύεται. Σε ηλεκτρικό ρεύμα με διαφορετικές- υψηλότερες ή χαμηλότερες- συχνότητες (δοκιμάστηκαν διάφορες από τους ερευνητές) δεν υπήρξε καμία αλλαγή στα εγκεφαλικά κύματα των εθελοντών την ώρα του ύπνου τους, ούτε μετά δήλωσαν ότι είχαν ονειρευτεί συνειδητά. Εκτός από τη συχνότητα των 40 Hz, μια μικρότερη επίδραση στην πρόκληση συνειδητών ονείρων φάνηκε να έχει και η συχνότητα των 25 Hz.

Οι μηχανές: Η Βος δεν προβλέπει ότι θα υπάρξει άμεσα κάποια αγορά για «μηχανές συνειδητών ονείρων», ενώ προειδοποίησε ότι μια τέτοια συσκευή θα πρέπει να χρησιμοποιείται υπό ιατρική επιτήρηση. Όμως, όπως εκτίμησε, αν τα ευρήματά της επιβεβαιωθούν και από άλλες έρευνες, η τεχνική θα μπορούσε μελλοντικά να χρησιμοποιηθεί στην ψυχιατρική και να φανεί χρήσιμη σε όσους π.χ. υποφέρουν από μετατραυματική διαταραχή και συχνά βλέπουν τρομακτικά όνειρα, όπου ξαναβιώνουν την παλαιότερη τραυματική εμπειρία τους.
«Μαθαίνοντας πώς να ελέγχουν τα όνειρά τους και πώς ο εαυτός τους να κρατά αποστάσεις από το όνειρο, οι ασθενείς αυτοί θα μπορούσαν να μειώσουν τις συναισθηματικές επιπτώσεις και να αρχίζουν να θεραπεύονται» δήλωσε η Γερμανίδα ερευνήτρια. Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature Neuroscience».

Η τελευταία λέξη στις τηλεοράσεις

«Έβγαλαν» τηλεόραση τόσο λεπτή, που μπορεί να διπλωθεί σαν ρολό χαρτί!

tvΕίναι μόνο 18 ιντσών αλλά η εταιρεία υπόσχεται ότι σύντομα θα «βγει» ακόμα και σε 60” . Η νοτιοκορεατική εταιρεία LG παρουσίασε μία νέα οθόνη τηλεόρασης 18 ιντσών, που είναι όχι μόνο λεπτή σαν χαρτί, αλλά η επίσης διπλώνει και σε ρολό, όπως το χαρτί τουαλέτας, με διάμετρο μόλις τριών εκατοστών, που το μεταφέρει κανείς όπου θέλει. Μάλιστα, η εταιρεία δήλωσε αισιόδοξη ότι έως το 2017 θα έχει κάνει κάτι ανάλογο με γιγάντιες πλέον οθόνες των 60 ιντσών (1,52 μέτρων).
Η παραγωγή τέτοιου είδους άκρως εύκαμπτων μικρού και μεγάλου μεγέθους οθονών θα επιτρέψει την παρακολούθηση τηλεόρασης με πολύ πιο ευφάνταστους τρόπους από ό,τι έως σήμερα, ακόμη και με φορετό (όχι φορητό) τρόπο. Πάντως, σύμφωνα με αναλυτές, ένα πρόβλημα για τις εύκαμπτες οθόνες μπορεί να αποδειχτεί το υψηλό για τον μέσο καταναλωτή κόστος τους – τουλάχιστον έως ότου η παραγωγή τους πάρει μαζικές διαστάσεις.

Δύσκολη η Αφύπνιση της Συνειδητότητας

Το δύσκολο έργο της Αφύπνισης της Συνειδητότητας

san-fermin-
Η τεράστια πλειονότητα των ανθρώπων ζει σε απόλυτη αδράνεια και είναι ευχαριστημένη με τον τρόπο της ζωής της.
Ύστερα από προσεχτική παρατήρηση των φίλων μου για δέκα ολόκληρα χρόνια, ίσως και περισσότερα, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι δεν προορίζονταν για ολοκλήρωση και ανάπτυξη της Συνειδητότητας.
Εκείνο που είχαν κοινό ανάμεσά τους ήταν η έλλειψη της νοητικής ή μάλλον της διανοητικής πόλωσης κι αυτό ήταν η αιτία που τα εγώ τους δεν ήταν ώριμα, αλλά νεφελώδη, ρευστά και βουτηγμένα σε μια θάλασσα ασυνειδητότητας.
Κατά κάποιον τρόπο, το πρώτο τους και άμεσο έργο ήταν να σχηματίσουν ένα συμπαγές, διανοητικό εγώ και μετά να προχωρήσουν πέρα απ’ αυτό. Σχεδόν σε όλους τους, οι αρνητικές, επιθετικές δυνάμεις ήταν πολύ πιο ισχυρές από τις θετικές.
Αυτό με δίδαξε ότι η ολοκλήρωση δεν είναι για όλους. Είναι ένα έργο μόνο για όσους έχουν την πανίσχυρη, τυραννική τάση να καταπιαστούν με το εγώ τους παρ’ όλες τις εσωτερικές και εξωτερικές αντιστάσεις κι όχι για χλιαρούς ανθρώπους που οι δυνάμεις τους είναι διχασμένες ανάμεσα στην επιθυμία για ολοκλήρωση και στην άρνηση της ολοκλήρωσης.
Οι δυνάμεις που τείνουν προς την ολοκλήρωση πρέπει να είναι δυνατότερες από τις αντίθετες δυνάμεις τους, διαφορετικά ποτέ δεν θα γίνει η ολοκλήρωση. Είναι αρκετά δύσκολη ακόμα και για κείνους που ολόκληρη η ζωή τους τείνει ολοφάνερα προς αυτήν.
Είναι ένα δύσκολο έργο.
Και έτσι, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι η παλιά μου επιθυμία να βγάλω τους ανθρώπους από την ασυνειδητότητα δεν ήταν ούτε ρεαλιστική, ούτε πρακτική. Η πραγματικότητα δεν συμφωνούσε με την εσωτερική τάση που είχα να βοηθήσω όλα τα ανθρώπινα όντα.
Είδα ότι υπήρχαν ορισμένοι νόμοι που δε λογάριαζαν καθόλου τις μη ρεαλιστικές τάσεις μου για εκτεταμένη «βοήθεια». Η τεράστια πλειονότητα των ανθρώπων ζει σε απόλυτη αδράνεια και είναι ευχαριστημένη με τον τρόπο της ζωής της.
Γιατί να τους ξυπνήσει κανείς πρόωρα; Δεν είναι έτοιμοι για Συνειδητότητα και θα ήταν ανόητο να διαταράξει κανείς τη ζωή τους.
Υπάρχει, όμως, και μια μικρή μειονότητα που είναι ανήσυχη αλλά αποφασισμένη να ασχοληθεί με την ανησυχία της και να ανακαλύψει την αιτία της. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ικανοί να καταπιαστούν με τον εσωτερικό μηχανισμό τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι από φυσικού τους προορισμένοι για ολοκλήρωση και για Συνειδητότητα.

Όταν η φύση σωπαίνει

LIFE COVER
Όσο η εμπειρία μας από το φυσικό κόσμο θα συρρικνώνεται, τόσο δεν θα νιώθουμε πια το βάθος των ίδιων μας των λέξεων.
Πενήντα χρόνια τώρα η ανθρωπότητα φιμώνει τις φωνές της φύσης κι αυτή η σιωπή της φύσης με τη σειρά της φιμώνει κάτι μέσα στον ανθρώπινο νου.
Ούτε κελάιδισμα ούτε τιτίβισμα ούτε κρώξιμο. Η θλιβερή σιωπή της άνοιξης χωρίς τα πουλιά της ήταν η κεντρική εικόνα στο φημισμένο βιβλίο της Ρέιτσελ Κάρσον «Silent Spring». Από τη δημοσίευσή του, 50 χρόνια πριν, η ανθρωπότητα εξακολουθεί να φιμώνει τις φωνές της φύσης, με τα εντομοκτόνα που εξέτασε η Κάρσον, την καταστροφή των βιότοπων, τη ρύπανση, την υπεραλίευση, την κλιματική αλλαγή, μειώνοντας δραματικά τους πληθυσμούς και οδηγώντας πολλά είδη στην εξαφάνιση.
Οι απώλειες που υφίσταται ο φυσικός κόσμος είναι δικές μας απώλειες, η σιωπή της φύσης φιμώνει κάτι μέσα στον ανθρώπινο νου. Η ανθρώπινη γλώσσα είναι γεμάτη αναφορές στα άλλα ζωικά είδη – τρέχουμε σαν λαγοί, βγάζουμε τα κάστανα απ’ τη φωτιά και το φίδι απ’ την τρύπα, είμαστε «αλεπούδες», «μπούφοι», «γουρούνια», «αετοί». Όταν όμως η εμπειρία μας από τον φυσικό κόσμο συρρικνώνεται, δεν νιώθουμε πια το βάθος των ίδιων μας των λέξεων: η γλώσσα χάνει τη λάμψη και τη ζωντάνια της.
Ο ανθρώπινος νους έχει ανάγκη τη φύση για να σκεφτεί βαθύτερα. Παριστάνοντας πως είναι άλλα πλάσματα, τα παιδιά εξασκούνται στην αλληγορία και στην ενσυναίσθηση ταυτόχρονα. Οι πολιτισμοί έχουν από τα πανάρχαια χρόνια αφηγηθεί και διδάξει σε μη ανθρώπινες φωνές. Ο Απόλλων, ο θεός της μουσικής, της ιατρικής και της γνώσης, έπαιρνε συχνά τη μορφή δελφινιού. Τα δελφίνια όμως που γεμίζουν τους ωκεανούς με τις φωνές τους και οι φάλαινες που τραγουδούν σε ρυθμούς θαλασσινής τζαζ -αληθινή γαλάζια ραψωδία- καταδιώκονται ως την άκρη της σιωπής.
Κατά τη σουμεριανή περίοδο, σύμφωνα με τον θρύλο, αγγελιαφόροι των θεών με τη μορφή ψαριού περνούσαν τις νύχτες τους μέσα στη θάλασσα και την ημέρα δίδασκαν στους ανθρώπους τον ηθικό κώδικα και τις τέχνες. Μετά τον κατακλυσμό, δεν επέστρεψαν, κι έτσι οι σοφοί μεταξύ των ανθρώπων ντύνονταν με μανδύες ψαριού, με λέπια και ουρές, για να διδάξουν τους άλλους.
Η ηλιθιότητα της υπεραλίευσης θα προκαλούσε σοκ στην Κάρσον, η οποία ήταν θαλάσσια βιολόγος. Από τη δεκαετία του 1950, όταν δημοσίευσε την τριλογία της «The Sea», τα δύο τρίτα των ψαριών που αλιεύουμε έχουν υποστεί δραματική μείωση. Μηχανότρατες αφανίζουν τον γόνο, λιπάσματα προκαλούν φονική αύξηση του πλαγκτόν και η κλιματική αλλαγή απειλεί δραματικά τη θαλάσσια ζωή.
Οι μάγοι γιατροί της Αμαζονίας λένε ότι κάθε φυτό έχει το δικό του «τραγούδι» και ότι για να καταλάβεις πώς πρέπει να το χρησιμοποιήσεις, πρέπει να ακούσεις τη φωνή του. Το σιωπητήριο που επιβάλλεται στα τροπικά δάση είναι διπλή καταστροφή, όχι μόνο των δέντρων αλλά και της θεραπευτικής γνώσης. Οι γιατροί στις φυλές των τροπικών δασών χρησιμοποιούν φάρμακα που θα ήταν πολύτιμα για τον δυτικό κόσμο. Εκείνοι όμως που αδιαφορούν για τη φύση θέλουν να επιβάλουν σιωπή στους υπερασπιστές της.
Η Ρέιτσελ Κάρσον είχε αντιμετωπίσει ψευδείς κατηγορίες ότι η επιρροή της στον περιορισμό των ψεκασμών με DDT προκάλεσε πλήθος θανάτους από ελονοσία. Και στην Αμαζονία, οι γιατροί της ζούγκλας δέχονται επιθέσεις από «ιεραποστόλους» ενώ τα δέντρα καταστρέφονται για να επωφεληθούν έμποροι ξυλείας και κτηνοτρόφοι. Παίρνουμε τα πιο πολύτιμα φάρμακα που μας δίνει το δάσος για να τα μετατρέψουμε σε χάμπουργκερ.

Στα σιωπηλά δάση, στις σιωπηλές θάλασσες, ο ανθρώπινος νους χάνει τα μονοπάτια της σκέψης και τις αντηχήσεις της γλώσσας του, τοποθετώντας τη σημασία της άγριας φύσης στη λίστα των υπό εξαφάνιση ιδεών. Το δίκτυο της ζωής είναι επίσης δίκτυο σκέψης και ο νους μας έχει τη φωλιά του στην γη που ξέρει να μιλάει και να τραγουδάει.

Ηλιακό τσουνάμι προς το Voyager 1

voyager+1Ένα νέο «τσουνάμι» από ηλιακή ακτινοβολία δέχτηκε το διαστημικό σκάφος Voyager 1, σύμφωνα με τη NASA. Το σκάφος, το οποίο εκτοξεύθηκε πριν από 37 χρόνια, είναι το πιο απομακρυσμένο από τη Γη ανθρώπινο κατασκεύασμα απέχοντας από εμάς περίπου 19 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα.
Αυτού του είδους τα κύματα ήταν κι εκείνα που οδήγησαν τους ερευνητές το περασμένο φθινόπωρο στο συμπέρασμα πως το Voyager έχει ξεφύγει από την προστατευτική φούσκα που δημιουργεί ο Ήλιος κι έχει εισέλθει στο διαστρικό χώρο, το χώρο δηλαδή ανάμεσα στα αστέρια ο οποίος είναι γεμάτος από μια «αραιά σούπα» από φορτισμένα σωματίδια που αποκαλείται και πλάσμα.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες της αποστολής η μελέτη του νέου κύματος ακτινοβολίας επιβεβαιώνει την παραπάνω διαπίστωση αν και επισημαίνουν πως το Voyager δεν έχει βγει ακόμη από το Ηλιακό Σύστημα καθώς θα πρέπει πρώτα να διανύσει μία ζώνη από κομήτες.
«Κανονικά ο διαστρικός χώρος είναι σα μια ήσυχη λίμνη», εξηγεί ο Εντ Στόουν, από το τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια και επιστήμονας της αποστολής από το 1972. «Όταν όμως ο Ήλιος έχει κάποιο ξέσπασμα στέλνει ένα ωστικό κύμα που φθάνει στο Voyager περίπου ένα χρόνο αργότερα και το οποίο κάνει την ύλη που βρίσκεται γύρω από το σκάφος να τραγουδά», κατέληξε.

Το Voyager καταγράφει ήχους του διαστρικού χώρου. O Ήλιος περνάει περιόδους έντονης δραστηριότητας και κατά διαστήματα συμβαίνουν εκρήξεις στην επιφάνειά του που εκτοξεύουν πίδακες από ύλη οι οποίοι ονομάζονται στεφανιαίες εκτινάξεις μάζας.
Οι εκτινάξεις αυτές δημιουργούν κύματα από πίεση τα οποία μπορούν να φτάσουν το Voyager. Από το 2012 που πιστεύεται πως το Voyager εισήλθε στο διαστρικό χώρο το έχουν φτάσει τρία τέτοια κύματα. Το πρώτο ήταν πολύ μικρό για να μετρηθεί, αλλά το δεύτερο καταγράφηκε ξεκάθαρα στα όργανα του σκάφους, δίνοντας την ευκαιρία στους επιστήμονες να εξακριβώσουν πως το Voyager περιβάλλεται από πλάσμα.
Πλέον, η ομάδα της αποστολής έχει στη διάθεσή της και τα δεδομένα από το τρίτο συμβάν, το οποίο συνέβη τον περασμένο Μάρτιο. Οι μετρήσεις για την πυκνότητα του πλάσματος συμβαδίζουν με τις προηγούμενες, επιβεβαιώνοντας το γεγονός πως το Voyager 1 είναι το πρώτο σκάφος που έχει ξεφύγει από την προστατευτική περιοχή που δημιουργεί η ακτινοβολία του Ήλιου και βρίσκεται πλέον στο χώρο ανάμεσα στα αστέρια.
16 ημέρες νωρίτερα από το Voyager 1 είχε εκτοξευθεί και αποστολή Voyager 2, με σκοπό να μελετήσει τους εξωτερικούς πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος Ουρανό και Ποσειδώνα. Όντας η πιο μακροχρόνια διαστημική αποστολή που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ, το αδερφό σκάφος του Voyager 1 θα εισέλθει κι εκείνο στο διαστρικό χώρο σε λίγα χρόνια, σύμφωνα με τις προβλέψεις των επιστημόνων.

 

Πως «φυτεύει» νέες ιδέες

«Ποιο είναι το πιο ανθεκτικό παράσιτο; Μια ιδέα. Μια απλή ιδέα του ανθρώπινου μυαλού μπορεί να χτίσει πόλεις. Μια ιδέα μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο και να ξαναγράψει όλους τους νόμους. Μια ιδέα φυτρώνει και μεταδίδεται σαν ιός»

inception_totem (4)Με αυτόν τον τρόπο ο Leonardo DiCaprio (Titanic – Shutter island), στον νέο του ρόλο, διαφημίζει την ικανότητά του να διεισδύει στο μυαλό των άλλων μέσω των ονείρων, να διαβάζει τη σκέψη τους και να τους «φυτεύει» νέες ιδέες.

Inception, είναι η απαρχή της ιδέας. Και η απαρχή της ιδέας του σκηνοθέτη Christopher Nolan (Memento, Dark Knight) βρίσκεται σε σκονισμένες φιλοσοφικές πραγματείες που έχουν εμπνεύσει δεκάδες ακόμα χολιγουντιανά blockbusters, όπως το κλασσικό πλέον Matrix, η Ολική Επαναφορά και το Avatar, δημιουργώντας ένα νέο είδος στην κινηματογραφική ταξινομία, αυτό της  «Φιλοσοφικής Φαντασίας».

Οι καρτεσιανοί στοχασμοί, οι πλατωνικές ιδέες, ο δυισμός σώματος – πνεύματος, θεωρίες για την αθανασία και τον χρόνο, τα παράδοξα των σχεδίων του Escher, ανακατωμένα με ηθικές προσταγές αποτελούν το υπόβαθρο της ταινίας του Nolan που δεν χαρακτηρίζεται από φιλοσοφικό ακαδημαϊσμό αλλά από ακατάπαυστη δράση, εξαιρετική σκηνογραφία και εικαστική υπερφόρτωση, στοιχεία που ο βρετανός σκηνοθέτης διαχειρίζεται και σερβίρει με μαεστρία.

Όμως οι μεταφυσικές αναζητήσεις είναι εκεί και συνθέτουν έναν στιβαρό καμβά. Η πραγματικότητα και το όνειρο, η αυτονομία του νοητικού από το υλικό και η μεταφυσική της ιδέας έχουν τη μεγαλύτερη βαρύτητα.
«Δεν υπάρχουν πουθενά σαφείς ενδείξεις ούτε επαρκώς βέβαια σημάδια με τα οποία μπορούμε να ξεχωρίσουμε με ευκρίνεια τον ύπνο από το ξύπνιο, και τούτο με εκπλήσσει» διαπιστώνει ο Descartes (1637) στους στοχασμούς του και αναρωτιέται, πώς ξέρω ότι αυτό που βιώνω δεν είναι όνειρο;
«Είχες ποτέ ένα όνειρο που ήσουν τόσο σίγουρος ότι ήταν αληθινό; Τι θα συνέβαινε αν ήταν αδύνατον να ξυπνήσεις από αυτό το όνειρο; Πως θα γνώριζες την διαφορά ανάμεσα στον κόσμο του ονείρου και τον πραγματικό κόσμο;» ρωτάει ο Morpheus  τον Neo στην ταινία Matrix του 1999. Έντεκα χρόνια αργότερα το ίδιο σχεδόν φιλοσοφικό πρόβλημα επαναλαμβάνεται  στο Ιnception.
Γιατί είναι σημαντικός αυτός ο διαχωρισμός του ονείρου από την πραγματικότητα στην μεταφυσική;  Για τον Descartes η προσφυγή στο όνειρο, αποδυναμώνει την βεβαιότητα των αισθητηριακών αντιλήψεων που εξαρτώνται από τις αισθήσεις, την εμπειρία και το υλικό σώμα. Αν οι αισθήσεις δεν παίζουν ασφαλή ρόλο στην βεβαιότητα και την αλήθεια τότε το πνεύμα, ο άυλος νους, η νόηση, το γεγονός ότι σκέφτομαι, αποδεικνύουν την ύπαρξή μου. Και η βεβαιότητα αυτή της ύπαρξής, μπορεί να θεωρηθεί ως πρώτη αλήθεια την στερεότητα της οποίας δεν μπορεί να κλονίσει ούτε κάποιος υποτιθέμενος «πονηρός» δαίμων που επιχειρεί να με παραπλανήσει.

O Cobb, το όνομα του χαρακτήρα που ερμηνεύει ο DiCaprio στη ταινία και παραπέμπει στον Ιακώβ-  Jacob τον τελευταίο άνθρωπο που γνώρισε τον θεό αυτοπροσώπως και είχε το χάρισμα να βλέπει και να εξηγεί θεόπνευστα οράματα, λειτουργεί κατά κάποιο τρόπο ως καρτεσιανός δαίμων. Τρυπώνει επιδέξια στον νου του θύματος, τον παραπλανεί, του κλέβει και του φυτεύει ιδέες, κάνοντας εν τέλει δυσδιάκριτη την πραγματικότητα από το όνειρο.

Το πρόβλημα αυτής της διάκρισης (πραγματικότητας και ονείρου) το αντιμετωπίζει ο Nolan με την επιστράτευση ενός «τοτέμ», ενός προσωπικού αντικείμενου όπως η σβούρα του Cobb, η χρήση του οποίου δηλώνει κάθε φορά την κατάσταση. Αφού υπάρχει το όνειρο, υπάρχει και η πραγματικότητα. Η ίδια η πλάνη, βεβαιώνει την ύπαρξη της ίδιας της αλήθειας, και τούτο, αποτελεί άλλο ένα φιλοσοφικό δάνειο του σκηνοθέτη, από τον γερμανικό ιδεαλισμό αυτή τη φορά.

Η αυτονομία του νοητικού, δημιουργεί κι αυτή με τη σειρά της, ορισμένα αναπάντητα ερωτήματα, όπως το: πώς μπορεί κάτι το άυλο να επιδρά αιτιακά στην ύλη και μάλιστα να την καθορίζει; Στο Matrix η εξήγηση δίνεται με έναν επιστημονικοφανή τρόπο. Ο νοητός – εικονικός κόσμος συντίθεται από πληροφορίες που βρίσκονται στα bits ενός υπολογιστικού προγράμματος που προσομοιώνει την πραγματικότητα. Στον εγκέφαλο φτάνουν πληροφορίες σαν να υπήρχε αισθητηριακό ερέθισμα.

Στο Inception η προτεινόμενη λύση είναι λιγότερο επιστημονικοφανής. Μια ομάδα ειδικών στη διάρρηξη ονείρων παρεμβαίνουν στον νου του «θύματος» μέσω μιας συσκευής που τους κρατά μαζί καλωδιωμένους έτσι ώστε οι νόες τους να βρίσκονται σε επικοινωνία μέσα σε ένα αρχιτεκτονικά δημιουργημένο περιβάλλον.

Και στις δυο περιπτώσεις, όπως σε κάθε δυϊστική θεώρηση, προϋποτίθεται μια μεταφυσική – θεολογική παραδοχή. Δεν εννοείται να υπάρχει πραγματικός, εικονικός ή ονειρικός κόσμος χωρίς κάποιος να τον έχει δημιουργήσει. Στο Inception ο κόσμος των ονείρων είναι κατασκευασμένος μερικώς εκ των προτέρων και μερικώς δημιουργείται εν τη εξελίξει. «Εσύ δημιουργείς τον κόσμο του ονείρου…» λέει ο Cobb στην Αριάδνη. «Εμείς φέρνουμε το υποκείμενο στο όνειρο [του οποίου τον κόσμο έχεις δημιουργήσει] και ο κόσμος σου γεμίζει με το υπο-συνείδητό του.»

Ο Nolan φτιάχνει έναν κόσμο ονείρων, αποτίνοντας φόρο τιμής στην καρτεσιανή res cogitans και στις πλατωνικές ιδέες.

Οι ιδέες τεκμηριώνονται ως πράγμα. Υπάρχουν στη πραγματικότητα. Τοποθετείς τον σπόρο, την απαρχή, και αυτές αναπτύσσονται και δρουν αιτιακά. Η ρεαλιστικότητα του επιχειρήματος δεν φαίνεται να απασχολεί τους χιλιάδες θεατές που παρακολουθούν αποσβολωμένοι το υπερθέαμα. Το ίδιο αδιάφορα είναι και ορισμένα σεναριακά κενά, όπως η χρήση της συσκευής διασύνδεσης μέσα στο ίδιο το όνειρο για την μετάβαση σε βαθύτερο επίπεδο. Πρόκειται άραγε για την ιδέα της συσκευής ή για την ίδια την συσκευή; Αντίστοιχα αδικαιολόγητο είναι και το γιατί γίνεται όλη αυτή η φασαρία με την παρέμβαση στο υποσυνείδητο του θύματος.

Αν υπήρχε μια τόσο εξελιγμένη τεχνολογικά δυνατότητα παρέμβασης στον εγκέφαλο, δεν θα ήταν πιο απλό (και πιο σίγουρο) να παρέμβει κανείς απευθείας στον μετωπιαίο λοβό και να φυτέψει εκεί όχι την «απαρχή», αλλά την τελική επιλογή του θύματος;

***
Εσύ τώρα πως ξέρεις που ζεις, σε όνειρο ή σε πραγματικότητα και ποιό απ’ τα δύο είναι το όνειρο και ποιό η πραγματικότητα;

Υπάρχει άραγε πραγματικότητα; Υπάρχει άραγε καν, κάτι που να μπορεί να περιγραφεί σαν «πραγματικότητα» ή όλα είναι εκφάνσεις ονείρου;

Το δικό σου «τοτεμ» αναγνώρισης της πραγματικότητας ή του ονείρου ποιό είναι; Εχεις άραγε κάποιο «τοτέμ»;

Σκέψου πολύ καλά την  πρόταση:

«Ποιο είναι το πιο ανθεκτικό παράσιτο; Μια ιδέα. Μια απλή ιδέα του ανθρώπινου μυαλού μπορεί να χτίσει πόλεις. Μια ιδέα μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο και να ξαναγράψει όλους τους νόμους. Μια ιδέα φυτρώνει και μεταδίδεται σαν ιός» Δηλ. τα ανθρώπινα και όχι πάντα ανθρώπινα  meme

Η επιστήμη εξηγεί γιατί μπλέκονται τα ακουστικά!

Έχει συμβεί σε όλους και είναι ενοχλητικό.

Οι συσκευές που έχουν ακουστικά και άρα εκείνο το λεπτό καλώδιο που τα συνδέει με αυτές, συχνά προκαλούν εκνευρισμό στους κατόχους τους καθώς μπλέκονται διαρκώς: θέλετε να σηκώσετε το ΤΗΛΕΦΩΝΟ ή να ακούσετε μουσική και όταν τα βγάζετε από τη τσέπη ή τη τσάντα σας αυτά έχουν γίνει κουβάρι…

Ο γόρδιος δεσμός μάλιστα των καλωδίων δημιουργείται, περιέργως, ακόμα και αν τα διπλώσετε προσεκτικά.

Το Business Insider δημοσιεύει μια μελέτη που τιτλοφορείται «Spontaneous knotting of an agitated string» από τους Dorian M. Raymer και Douglas E. Smith από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια και το τμήμα Φυσικής.
Οι καθηγητές θέλησαν να εξετάσουν το συγκεκριμένο ενοχλητικό... φαινόμενο και κατέληξαν στο ότι όταν το καλώδιο είναι μικρότερο από 46 εκατοστά πιθανότατα ποτέ να μη μπερδευτεί. Αλλά όταν είναι παραπάνω από τα 46 εκατοστά, η πιθανότητα να δημιουργηθούν κόμποι είναι μεγαλύτερη.

Η επιστημονική ομάδα, κατέληξε στο παραπάνω συμπέρασμα έπειτα από μαθηματικές «φόρμες», τύπους και διαγράμματα

Στο θέμα επενέβη και ένας άλλος καθηγητής, ο Robert Matthews από το πανεπιστήμιο Aston της Βρετανίας. Ο εν λόγω φυσικός ανέπτυξε έναν τρόπο που εξασφαλίζει το τέλος των κόμπων: δέστε τα μαζί! Ο Matthews ισχυρίζεται ότι αν ενωθούν τα δυο ακουστικά μαζί και προσαρμοστούν κοντά στο βύσμα του ήχου, αυτό θα μειώσει το μπλέξιμο τουλάχιστον δέκα φορές.

Στις παρακάτω φωτογραφίες απεικονίζονται τα διαγράμματα και οι μαθηματικές φόρμες των δυο επιστημονικών ομάδων:



Τι κάνουν οι άνθρωποι κάθε πρωί

Τι κάνουν οι άνθρωποι κάθε πρωί με το που ξυπνάνε.

Ναι είναι σημαντικό κάθε πρωί το τι κάνουμε, με κάποιον τρόπο καθορίζει ολόκληρη την ημέρα μας, κι αν μαζευτούν πολλά πρωινά καθορίζεται ολόκληρη η ζωή μας.

Το wisebread είχε πρόσφατα 13 συμβουλές για να κάνουμε με το που ξυπνάμε. Και φυσικά ο τίτλος του άρθρου ήταν “13 πράγματα που κάνουν οι άνθρωποι κάθε πρωί”. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι όλοι οι άνθρωποι κάνουν τα παρακάτω – και πολύ αναρωτιέμαι αν μερικοί τα κάνουν.

1 . Προετοιμαστείτε από το βράδυ: Για να δημιουργήσετε μια ειρηνική ρουτίνα το πρωί, αρχίστε να προετοιμάζεστε για την επόμενη μέρα από το προηγούμενο βράδυ. Επιλέξτε το ντύσιμό σας, φτιάξτε το φαγητό σας, και οργανώστε ό,τι χρειάζεται για έχετε μαζί σας το πρωί με το που θα ανοίξετε την πόρτα. Αυτό σας δίνει το χρόνο να ενσωματώσετε πιο παραγωγικά στοιχεία στο πρωινό σας αντί για ένα χαοτικό ξεκίνημα στη μέρα, κάθε μέρα. Κάθε βράδυ, κάντε μια to-do λίστα για την επομένη, ώστε να μπορέσετε να επικεντρωθείτε μόνο σε αυτά που έχουν σημασία.

2 . Ξυπνήστε και “λάμψτε” πιο νωρίς: Αναδιαμορφώστε το εσωτερικό ξυπνητήρι σας για να ξυπνάτε νωρίτερα από το συνηθισμένο. Έτσι μπορείτε να πετύχετε πολλά πράγματα από τη λίστα σας, πριν πάτε καν στη δουλειά. Αυτό σας επιτρέπει να έχετε ένα αίσθημα ολοκλήρωσης νωρίς, και έτσι θα υπάρχει λιγότερο άγχος στο να αντιμετωπίσετε τη μέρα.

3. Βρείτε λίγο χρόνο για εσάς: Με το να ξυπνάτε νωρίτερα, μπορείτε να δώσετε στον εαυτό σας το “δικό του” χρόνο πριν ξυπνήσει η υπόλοιπη οικογένεια. Αυτή η ήσυχη ώρα, σας επιτρέπει να επικεντρωθείτε σ’ αυτό που πρέπει να γίνει για την επίτευξη των στόχων σας καθημερινά, ενώ σας δίνει ακόμα την ευκαιρία να έρθετε σε επαφή με τον εσωτερικό εαυτό σας, ώστε να ξέρετε τι θέλετε στη ζωή σας. Αν πάλι τα πρωινά δεν είναι ιδανικά, βρείτε 30 τουλάχιστον λεπτά την ημέρα για τον εαυτό σας, χωρίς να σας ενοχλεί κανείς.

4 . Θετικές σκέψεις: Αν ξεκινάτε κάθε πρωί με θετικές σκέψεις ενώ ταυτόχρονα σκέφτεστε ή οραματίζεστε αυτά που θα πετύχετε την ημέρα, το πιθανότερο είναι αυτές οι βλέψεις να αποδώσουν καρπούς. Ξυπνήστε και σκεφτείτε τη νέα μέρα, και μη θρηνείτε για τα λάθη του χτες.

5 . Κάντε την καρδιά σας να χτυπάει: Η άσκηση είναι ένα ζωτικό μέρος της συνολικής καλής υγεία και της ψυχικής ευεξίας. Με το να σηκώνεστε νωρίς και να κάνετε 20-30 λεπτά άσκησης πριν ξεκινήσετε την ημέρα σας, μπορείτε να δώσετε ροή στο αίμα, να λειτουργήσετε τον εγκέφαλό σας, καθώς και να εστιάσετε πιο καθαρά στις δραστηριότητες της ημέρας.

6 . Φάτε πρωινό: Ένα υγιεινό πρωινό παρέχει στον οργανισμό τα θρεπτικά συστατικά και την ενέργεια που χρειάζεται για να μείνει σε εγρήγορση όλη την ημέρα. Αν δε φάτε πρωινό, αυτό μπορεί να σας κάνει να αισθάνεστε ναρκωμένοι, αδύναμοι και πολύ κουρασμένοι για να κάνετε τις δουλειές σας. Φτιάξτε ένα υγιεινό μενού για το πρωινό, μεσημεριανό και δείπνο για να συμβάλλετε στη διατήρηση της συγκέντρωσης και της ενέργειάς σας όλη την ημέρα

7 . Τακτοποιείστε το χώρο σας: Πριν φύγετε από το σπίτι σας κάθε πρωί, φτιάξτε το κρεβάτι σας, βάλτε άπλυτα στον κάδο, και γεμίστε το πλυντήριο πιάτων. Η επιστροφή μετά σε έναν πιο οργανωμένο χώρο, θα σας δώσει περισσότερο χρόνο να επικεντρωθείτε σε πράγματα που έχουν σημασία για την προσωπική σας επιτυχία, αντί να πρέπει να ασχολείστε με μικροπράγματα που πρέπει να γίνουν.

8 . Κάντε την ώρα το νέο σας ταίρι: Υπολογίστε πώς ξοδεύετε το χρόνο σας χρησιμοποιώντας τη λίστα σας ως εργαλείο οργάνωσης. Αυτό θα σας βοηθήσει να μετρήσετε τι μπορεί να επιτευχθεί κατά τις ώρες που είστε ξύπνιοι και να σας βοηθήσει να δώσετε προτεραιότητα στο τι πρέπει πραγματικά να γίνει. Μπορεί επίσης να σας βοηθήσει το να ορίσετε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα για να ολοκληρώσετε τις εργασίες σας, για να γλιτώσετε τη σπατάλη του χρόνου.

9 . Βγείτε λίγο στον ήλιο: Αν η πλειοψηφία των εργασιών που έχετε να κάνετε είναι μέσα στο γραφείο ή το σπίτι σας, βρείτε λίγο χρόνο για να πάτε έξω στον καθαρό αέρα και τον ήλιο. Ο ήλιος έχει οφέλη για την υγεία, επομένως βρείτε τρόπους για να τον απολαύσετε κατά τη διάρκεια της καθημερινής σας ρουτίνας ή του χρόνου που έχετε αφιερώσει στον εαυτό σας.

10. Ξεχάστε πως είναι να χρονοτριβούν: Γίνετε δυναμικοί και τελειώνετε τις δουλειές που αρχίζετε, ακόμα και αν αισθάνεστε ότι δεν έχετε κίνητρα. Με το να μάθετε να αντιμετωπίζετε τα πράγματα που δε σας αρέσει να κάνετε (και με το να τα νικάτε!) θα νιώθετε καλύτερα και θα έχετε μια αίσθηση ολοκλήρωσης και αυτοπεποίθησης.

11 . Βγείτε έξω από τα νερά σας: Πολλοί από τους πιο επιτυχημένους ανθρώπους έχουν φτάσει στην κορυφή επειδή πήραν ρίσκα. Δεσμευτείτε στον εαυτό σας να κάνετε τουλάχιστον ένα πράγμα που είναι έξω από τα νερά σας κάθε μέρα – δεν έχει σημασία πόσο μεγάλο ή μικρό θα είναι αυτό το βήμα. Θα χτίσετε την αυτοπεποίθησή σας και το πιθανότερο είναι να ανακαλύψετε και περισσότερες ευκαιρίες.

12 . Διαβάστε περισσότερο: Οι ικανοί άνθρωποι γνωρίζουν πολλά πράγματα. Διαβάστε την εφημερίδα, διαβάστε περιοδικά, διαβάστε αυτοβιογραφίες ή διαβάστε ιστορίες, ό,τι μπορείτε να βρείτε για να δυναμώσετε το μυαλό και την προοπτική σας. Διαβάστε για τουλάχιστον 30 λεπτά την ημέρα. Ξεκινήστε με το να διαβάζετε την εφημερίδα ενώ περπατάτε στο διάδρομο, ή τρώγοντας πρωινό.

 Μην αγγίζετε εφημερίδες και πάρτε ένα καλό βιβλίο σε ευθυγράμιση με τον Σκοπό σας. Δεν έχετε χρόνο για πέταμα.

13 . Να είστε ευγνώμονες: Αν ακολουθήσετε τα παραπάνω βήματα, και όπως θα έχει γίνει η πρωινή σας ρουτίνα, θα έχετε πλέον περισσότερο χρόνο για να σκεφτείτε για ποια πράγματα που έχετε ήδη στη ζωή σας είστε ευγνώμονες. Ενισχύστε την ευγνωμοσύνη σας (και την αισιοδοξία σας!) γράφοντας σε ένα χαρτί κάθε πρωί όταν ξυπνάτε τα πράγματα για τα οποία είστε ευγνώμονες. Χρησιμοποιήστε αυτή τη λίστα ως σημείο αναφοράς όταν αισθάνεστε κουρασμένοι, απογοητευμένοι, ή έτοιμοι να παραιτηθείτε…

Λ-sat: Εκτόξευση δορυφόρου που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από Έλληνες ερευνητές

Σε εξέλιξη βρίσκεται η αντίστροφη μέτρηση για την εκτόξευση του Λ-sat της Lambda Team στο Διάστημα- του πρώτου Ελληνικού δορυφόρου που έχει σχεδιαστεί και κατασκευαστεί από Έλληνες επιστήμονες.

Η Lambda Team (με «μότο» το «Greek Minds at Work») αποτελεί μία ομάδα Ελλήνων επιστημόνων και φοιτητών που εδρεύει στη Σίλικον Βάλεϊ. Στο πλαίσιο του εγχειρήματος συνεργάστηκαν άτομα από το Σαν Χοσέ, τη Ν. Υόρκη, την Αθήνα, το Λονδίνο, το Παρίσι και άλλα μέρη του κόσμου, με επικεφαλής ερευνητή τον Δρα Περικλή Παπαδόπουλο.
Μεταξύ των μελών της ομάδας βρίσκονται έξι φοιτητές, οι οποίοι επελέγησαν για να συμμετάσχουν στον σχεδιασμό και την κατασκευαστική διαδικασία του δορυφόρου στη Σίλικον Βάλεϊ. Ο Λ-sat δοκιμάστηκε με επιτυχία στο Ames Research Center της NASA.
Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της ομάδας, «είμαστε εδώ για να αποδείξουμε ότι το “Greek Minds at Work” είναι κάτι παραπάνω από μια πεποίθηση. Είναι μία επίδειξη ενός ενωμένου ελληνικού μετώπου. Μια επίδειξη του παγκοσμίως διαπρέποντος επιστημονικού ελληνικού μυαλού. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να το κάνουμε αυτό από το να κατασκευάσουμε και να στείλουμε στο Διάστημα έναν ελληνικό δορυφόρο».
Η Lambda Team.
Ο Λ-sat είναι ένας μικρού μεγέθους δορυφόρος ο οποίος διαθέτει τεχνολογία αμφίδρομης επικοινωνίας με συστήματα εδάφους για επιχειρησιακούς σκοπούς. Παράλληλα μεταφέρει ένα νέο επιστημονικό πείραμα, με σκοπό τη μέτρηση της επίδρασης της ακτινοβολίας στο γραφένιο υπό κανονικές συνθήκες σε χαμηλή γήινη τροχιά (LEO).
Eπίσης, ο δορυφόρος διαθέτει έναν δέκτη AIS, για παρακολούθηση σκαφών εντός της εμβέλειάς του. Τα ηλεκτρονικά συστήματα είναι ενοποιημένα και λειτουργούν χάρη σε ένα σύστημα παροχής ενέργειας και έναν κύριο υπολογιστή που έχει σχεδιαστεί και κατασκευαστεί για τον Λ-sat.
Το σύστημα επικοινωνίας του δορυφόρου αποτελείται από ένα Iridium Short Burst Data (SBD) μόντεμ, καθώς και δύο συσκευές UHF για uplink και downlink.
H εκτόξευση αναμένεται να πραγματοποιηθεί μετά τα μεσάνυχτα (ώρα Ελλάδος), από το Wallops Flight Facility της NASA, με πύραυλο Antares της Orbital Sciences. Ο δορυφόρος θα μεταφέρεται από το διαστημόπλοιο Cygnus της αποστολής Orb-2, με προορισμό τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

Ελέφαντες προσπαθούν να προστατεύσουν τα μικρά τους από τους βομβαρδισμούς!

Τα ζώα φιλοξενούνται εδώ και χρόνια σε ζωολογικό κήπο στην Ραμάτ Γκαν κι έχουν πλέον συνηθίσει στον ήχο των σειρήνων που προειδοποιούν για αεροπορικούς βομβαρδισμούς!

Μια πραγματικά συγκλονιστική αντίδραση μιας ομάδας ελεφάντων απαθανάτισε ο φακός τηλεοπτικού συνεργείου στο Ισραήλ.

Ομάδα ελεφάντων που φιλοξενείται στον ζωολογικό κήπο στην περιοχή Ραμάτ Γκαν, στα περίχωρα του Τελ Αβίβ, σπεύδουν να προστατεύσουν τα μικρά τους τη στιγμή που ηχούν οι σειρήνες προειδοποίησης για αεροπορικό βομβαρδισμό!



Οι συγκεκριμένοι ελέφαντες έχουν πλέον συνηθίσει στον ήχο των σειρήνων και καταλαβαίνουν τον κίνδυνο που αυτές σημαίνουν με αποτέλεσμα το ένστικτό τους να τους ωθεί να προστατεύσουν τα μικρότερα μέλη της οικογένειας, φτιάχνοντας έναν προστατευτικό κλοιό γύρω τους. Μάλιστα τα μεγαλόσωμα ενήλικα ζώα δεν έφυγαν από το πλευρό των μικρών παρά μόνον αρκετά λεπτά αφότου ήχησαν οι σειρήνες λήξης του αεροπορικού συναγερμού!