erevoktonos

Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2014

Η Αρμονία των Κόσμων

Carl Sagan’s Cosmos Episode 3:The Harmony of the Worlds

Συνουσία, έρως, οχεία. Αγγειογραφίες ερωτικών σκηνών

Ο χριστιανισμός καταδίκασε τα ερωτικά και τα σεξουαλικά εις το πυρ το εξώτερον.

«Όσο δεν αντιλαμβανόμαστε την ηθική του χριστιανισμού ως βαρύ έγκλημα κατά της ζωής, το παιχνίδι είναι πολύ εύκολο για τους υπερασπιστές του». Νίτσε

«Το πιο σημαντικό επίτευγμα του χριστιανισμού ήταν η ανάδειξη της σεξουαλικότητας σε ‘πρόβλημα’… Χρειαζόμαστε μια πνευματική στάση που δεν θα βλέπει τη σεξουαλικότητα ως ‘πρόβλημα’ αλλά ως ‘ευχαρίστηση’. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν διαθέτουν όμως την απαραίτητη ασφάλεια – συχνά μάλιστα ούτε την αγάπη.»
ALEX COMFORT

Ο ελληνικός πολιτισμός ουδέποτε καταφέρθηκε στα αφροδίσια. Απεναντίας καθιέρωσε θεούς και θεές προς υποστήριξή τους. Τα αρώματα των αφροδισίων μοσχοβολούσαν παντού και πάντοτε. Το διαπιστώνει κανείς και από τις πάμπολλες λέξεις και εκφράσεις που χρησιμοποιούσαν περί αυτών. Θα σας παραθέσουμε κάποιες από τα.

Λεξικό του Ησύχιου (4ος αιώνας μ.Χ.)

αντιβάλανος ή κικκίς και η από των αιδίων δυσοσμία
α(να)σιμούν από τα ζώα προς οχείαν ορμώντα οσφραίνεσθαι.
αποκολοκαύτωσις παρ’ Ινδοίς η συνουσία, οι δε Παφλαγόσι τινών χριομένων τα αιδεία δονείν παρέχει.
Αστυάνασσα Ελένης θεράπαινα ήτις πρώτη εξεύρεν Αφροδίτην και ακόλαστα σχήματα.
αφροδισία άγρα τους πέρδικας, τη δε θηλεία παλεύοντες αιρούσιν αυτούς αλλά μάλλον την των συών (χοίρων), δια το καταφερές είναι το ζώον προς συνουσίαν. Καρπάν γε τοι και κάπραιναν από τούτου. των αιγών γονήν και γαρ το ζώον λίαν επτόηται προς τα αφροδίσια, ώστε εις εαυτόν υβρίζει.
βαρδήν βαρδίσαγνος το βιάζεσθαι γυναίκας (Αμπρακιώται).
βινητιάν το πασχιτιάν, όρεξις επί συνουσία
βιβάζει οχεύει επί των θρεμμάτων, υβρίζει (κτηνοβασία).
βριμάζει οργά εις συνουσία.
βριμή απειλή και γυναικεία αρρητοποιία (άπρεπα).
γνυπετείν ασθενείν, μαλακίζεσθαι.
διαλέγεσθαι επί του συνουσιάζειν.
Διονύσου γάμος της του βασιλέως γυναικός και του θεού γίνεται γάμος.
έγνω ωμίλησεν ανήρ προς γυναίκα.
εθόρνυτο ωχεύετο.
ελάφου πηρίς (όρχις). ούτος δοκεί βρωθείς προς συνουσίαν αρμόζειν.
επιπείρει μοιχεύεται ή μοιχεύει.
ευκυβείν όπερ νυν ευβολείν, γυναικομανία.
εώσας το χαλάν το αιδοίον.
ζυγείς γαμήσας.
ηδυλισμός συνουσία.
θαρνεύει οχεύει, σπείρει, φυτεύει.
θηλύνει μαλάσσει.
θηλυτεράων θηλειών των μόνων εγκυμόνων πλησιαζουσών ανδράσι, των δε άλλων ζώων ουδέν.
θορείν πηδήσαι, ορμήσαι, οχεύσαι.
θόρος βάτης αφροδισιαστής, οχεία, η έκκρισι του σπέρματος.
θουρήεντος λάγνου θουρηταίς μίξη ζώων, θούρητα οχεία.
θούριδες νύμφαι μούσαι (Μακ.).
ίυγξ φίλτρον από ίυγγος του ορνείου (και κιναίδιον καλείται), επιτήδειον εις τας μαγγανείας (και Αφροδίτη αυτώ χρήσθαι), ίυγγας τα κατασκευαζόμενα υπ’ αυτο εις έρωτας.
κάπρας ακολασίας. καπράν = γαμάν χοίρους εν οργασμώ όντες.
καράς ο αποσπερματισμός.
Καρικόν ευτελές μικρόν και αφροδισιακό σχήμα αισχρόν.
καταγνωττίζειν βλασφημείν και (καταγνωττίσματα) τα ερωτικά και περίεργα φιλήματα.
κατανένοχε συνουσιάκεν.
Κίρων αδύνατος προς συνουσίαν και αιδοίου βλάβη και κυρίως μεν ο σάτυρος και ο εντεταμένος, ο γυναικάς, και μη δυνάμενος χρήσθαι.
κιττά(ι)ν γλίχεσθαι επί των γυναικών επιθυμείν.
κλειτοριάζειν το ψηλαφάν.
κωβήλη συνουσία.
κωχεύουσιν οχούσιν, μετεωρίζουσι. Σοφοκλ. Καμικίοις.
Λαπαραί κατωφερείς προς τα αφροδίσια.
Λέαινα επί τυροκνήστιδος (ξύστρον δι ου ξέεται ο τυρός), σχήμα συνουσίας ακόλαστον.
λεσβιάζειν προς άνδρα στοματεύειν (Προσέξτε ότι άλλως νοείται σήμερα).
μήλω βαλείν και εις έρωτα υπαγαγέσθαι.
μίξις συνουσία.
μυκλοί λάγνοι και οχευταί, μυκλός = οχευτής.
μυσιάν αναπνείν ή συνουσιάζοντα πνευστιάν.
Μύτις ιχθύς θήλεια, ήτις άνευ άρρενος ου νέμεται και ο προς αφροδίσια εκλελυμένος.
Μυχλός σκολιός, οχευτής, λάγνης, μοιχός, ακρατής. Φωκείς δε και όνους τους επί οχείαν πεμπομένους.
Νυμφόβας Αχαιός ο Σειληνός επιβαίνων ταις Νύμφαις.
οαρίζειν άνδρας και γυναίκας ομιλείν (οαριστύν, μάχην).
οίστρος ερεθισμός, ο λεγόμενος μυία, μανία, αφροδισίων πύρωσις, λύσσα, φόβος.
οίφειν οχεύειν.
όαροι … και παιδιάν περί τα αφροδίσια.
οπυίειν γαμείν.
οπυ(ι)όλαι γεγαμηκότες.
ορθοσταδόν το ορθόν αφροδισιάζειν.
παιδικά τα ερωτικά και οι ερωμένοι, επί της προς γυναίκας συνουσίας.
πλευμονία νόσος η ερωτική.
πτοιάσθαι το οργάν προς συνουσίαν.
ραφανιδωθήναι τους μοιχούς ταις ραφανίσιν ήλλανον κατά της έδρας… τις γαρ αντί της ραφανίδος ορών, οξυθυμίαν έλθοι προς ημάς; (έβαζαν ραπάνι στον πρωκτό των μοιχών).
Σαλαβακχώ πόρνης όνομα. από δε ταύτης και τας κατωφερείς εις τα αφροδίσια (Αττικοί).
Σαλαμβώ η Αφροδίτη παρά Βαβυλωνίοις.
σαύσακος τυρούς απαλούς ευτρόφους και δοκούσι δε ούτοι (ευ)επιφόρους ποιείν προς συνουσίαν.
σκοροδούν συνουσιάζειν
σκύλαξ σχήμα αφροδισιακόν, ως το των φοινικιζόντων (παθητικός ομοφυλόφιλος).
σμορδούν το συνουσιάζειν.
σμόρδωνες υποκοριστικώς από των μορίων ως πόσθωνες (ψωλαράδες).
σπλεκούν πλησιάζειν, συνουσιάζειν, περαίνειν.
συββάλας ο καταφερής προς τα αφροδίσια.
συκάζει δοκιμάζει. συκοφαντεί, ή σύκα τρώγει. και το κνίζειν εν ταις ερωτικαίς ομιλίας.
Συκάτης ο Διόνυσος.
συμμίσγειν ομιλείν, συνουσιάζειν.
σύναρξις συνουσία και τα όμοια.
τέλειοι οι γεγαμηκότες.
τένθαι λωποδήται, μοιχοί.
τετελεσταί γεγένηται. οι δε γεγάμηκεν.
τογέρα μοιχός, λαλαχός.
τρυγών ιχθύς θαλλάσιος, ής το κέντρον δηλητήριον και όρνις και η των γυναικών μίξις και σύντροφος.
τρώζειν ψιθυρίζειν, συνουσιάζειν (Κύπρ.).
τυρόκνησις σχήμα των ακολάστων οι δε μάχαιραν.
υγρός ο ευκαταφερής εις ηδονάς.
υμήν … και το διαφανές και το τοις γαμούσιν επαυλούμενον υμέναιος.
φιλήτωρ εραστής.
Φίλιπποι μοιχοί.
φιλότης φιλία, η συνουσία.
ψόαν οχεύτρια.
ContentSegment_15463375$W1000_H0_R0_P0_S1_V1$Jpg

ContentSegment_15463375$W1000_H0_R0_P0_S1_V1$Jpg

Ερωτική σκηνή σε ερυθρόμορφο αγγείο, 510-500 π.Χ.

Από το λεξικό των LIDDELL & SCOTT

άθορος ο μη βατεύσας επί ζώων.
αναβάτης ίππος οχευτής.
αναθυάω οργώ πάλιν προς συνουσίαν, επί χοίρων. επί ανθρώπων και νέων και γερόντων.
ανακυίσκω έρχομαι πάλιν εις συνουσίαν
ανασιμόω επ’ οχεία ασφραινομένων των όνων.
ανασεισίφαλλος ο τον φαλλόν ανασείων.
αναστόμωσις επί της ερεθιστικής ενεργείας των κοπρισμάτων (θα πρέπει να αναφέρεται στους όνους και στους ίππους;).
αναφλάω μαλάσσω δια της χειρός το αιδοίον.
ανεμώνη και φίλημα.
ανοχέω οχώ προς τα άνω.
απομύζουρις η γνωττοδεψούσα, επί αισχράς γυναικός απομυζώσης, θηλαζούσης την ουράν ήτοι το αιδοίον του ανδρός.
αρπαξομίλης ο αρπάζων τας αφροδισίους ομιλίας και ραδίως διακορής γινόμενος.
αύρα … επί της ελκυστικής επιδράσεως του θήλεος.
αφεδρεύω απομάκρυνσις από γυναικός εξ αιτίας εμμήνων.
βαίνω επί του άρενος, οχούμαι, μίγνυμαι.
βατέω οχώ, βάτης.
βιβάζω επί ζώων, αναβιβάζω το άρρεν επί το θήλυ. βιβαστής.
βινέω επί παρανόμου συνουσίας.
βινητιάω επιθυμώ συνουσίας.
βουθόρος ταύρος οχεύων.
βρώμος δυσωδία ιδία των ζώων εν οχεία.
γονοπότης σπερματοπότης.
δρεπτός είδος φιλήματος αρπακτόν.
εγκίσσωσις η όχευσις.
ελάβνω βινέω (επί παρανόμου συνουσίας).
εφίζω αφίνω τον άρρενα επί την θήλαιαν.
ιμερόομαι επί θηλέος, συνουσιάζομαι.
καθιππάζομαι επί αισχράς σημασίας.
κήλων …. οχευτής ίππος.
κλειτοριάζω ψαύω την κλειτορίδαν.
κλύσμα … επί καταπύγωνος ή κιναίδου, επί εταίρας.
κοίνωμα συνουσία.
κόνδαξ επί σαρκικής συνουσίας.
κόροιφος βινών, εγγαστρώνων τας κόρας.
κριθιάω κριθάω, σφριγώ προς ακολασία.
κυνητίνδα παιγνίδιον του φιλήματος.
λαισποδίας ακρατής περί τα αφροδίσια ώστε και τα κτήνη σποδείν.
λαφύω λαφύειν, το εις εαυτόν ασχημονείν.
λειχάζω λείχω, γνωττοδεψώ επί αισχράς σημασίας.
λέχος συνουσία.
λήκημα αφριδισιασμός, λαγνεία, πορνεία.
λοίσθων ακρατής περί τα αφροδίσια.
λυσσητικός
μάνδαλος … φίλημα γινόμενον με την γλώσσαν προέχουσαν.
μάργος αισχρός, ασελγής.
μάχαιρα-ψαλίς το μέχρι δέρματος ξύρισμα εις τιμωρίαν μοιχών.
μαχλάω ακόλαστος, ασελγής, μάχλος, μαχλίς.
μετέρχομαι κάμνω έρωτα προς γυναίκα.
μητρομανία μέγας ερεθισμός της μήτρας μετ’ εφέσεως προς συνουσίαν.
μιαιφθορέω εκτελώ αιμομιξίαν.
μίγνυμι συνουσιάζομαι.
μιξοιφία συνουσία.
νηττάριον υποκοριστικό του νήττα (πάπια), τρυφερά αγάπη.
νωτοβατέω επιβαίνω επί των νώτων, επί αισχράς σημασίας.
ξεινοβάκχη η μανιώδης εξ έρωτος προς τον ξένον.
οίφω οιφόλης, καταφερής προς γυναίκα.
οπνίω .. βινώ, επί παρανόμου συνουσίας.
ορχιπεδέω άπτομαι των όρχεων και κρατώ αυτούς αισχρώς, ορχιπεδίζω.
ουρέω εκσπερματίζω.
παίω … επί συνουσίας.
πασχητιάω επιθυμώ μίξιν παρά φύσιν.
Περιβασώ άσεμνον όνομα της Αφροδίτης.
πλήσμα όχευμα.
σκερός αιδοιολείκτης.
σκιμβασμός είδος φιλήματος.
σκίνδαρος απρεπές σχήμα, «φάσκελον», η επανάστασις νυκτός αφροδισίων ένεκα.
σκύζα οργασμός, ασέλγεια.
σπλεκόω συνουσιάζομαι.
τράγος … λαγνεία, αισχρότης.
τρυπάω αντί του βινείν.
φοιτάω … επί σαρκικής μίξεως.
ψηνίζω επί αισχράς σημασίας.
βασαγίκορ ο θάσσον συνουσιάζων.
βοικεί γαμίσκει.
λαλαχεύομαι τω ακολάστω.

Ο ερωτικός βίος στην αρχαία Ελλάδα

Μαϊμού ανώτερη του ανθρώπου

Δεν είναι αυτοί έξυπνοι, εσύ είσαι βλάκας. Δεν κουράζονται οι επικυρίαρχοι να φτιάξουν μια απάτη για ό,τι τους κάνει κέφι και η μάζα που ανήκεις, δηλ. ο μαζάνθρωπος, είναι αυτός που συμφωνώντας, υποκύπτοντας και ενεργώντας με βάση τα σχέδια τους, σαν υπάκουη και κοινή μαριονέτα, ναι, είναι αυτή που ευθύνεται για τα χάλια του πλανήτη σήμερα και για ό,τι ακολουθήσει.

Όχι δεν φταίνε οι επικυρίαρχοι ή τα τσιράκια τους, αλλά ΕΣΥ που λες ΝΑΙ εκεί που πρέπει να πεις ΟΧΙ και για να μπορείς να πεις ΟΧΙ πρέπει να ‘χεις νοημοσύνη λίγο παραπάνω από μιά μαϊμού κι όπως δείχνει το βίντεο δεν έχεις.

Μεγαλώνοντας έχεις εκπαιδευτεί να αγνοείς, ορισμένες όψεις της πραγματικότητας, γιατί οι άλλοι ενήλικοι τις θεωρούν γελοίες ή ανύπαρκτες και για να είσαι αποδεκτός τις αποδέχεσαι κι εσύ δηλ. ΣΥΜΦΩΝΕΙΣ πως υπάρχουν, άρα υπάρχουν και ο κύκλος της κάθε ανοησίας και της Δημιουργίας διαιωνίζεται.

Μαθαίνεις να βλέπεις τις γεωμετρικές μορφές. Συμφωνείς ότι υπάρχουν μόνο τρεις διαστάσεις. Συμφωνείς πως ο θεός είναι χριστιανός, μουσουλμάνος, βραχμάνος ή ό,τι άλλο σου υποδείξουν, συμφωνείς πως υπάρχει θεός ή αιώνια φλόγα ή άπειρο ή δύναμη ή αλήθεια ή ό,τι άλλο σου έχουν πει κάποιοι άλλοι πριν καν μπορέσεις να σκεφτείς μόνος σου γι αυτά τα θέματα.

Αποδέχεσαι και συμφωνείς, για την εικόνα του κόσμου που σου παρουσιάζουν. Πως πρέπει να δουλεύεις για να ζήσεις και μάλιστα συμφώνησες πως πρέπει να σου αρέσει που δουλεύεις για να ζήσεις. Πως πρέπει να κάνεις οικογένεια και να φροντίζεις την οικογένεια σου, μα όχι απαραίτητα και την οικογένεια των άλλων ανθρώπων. Να κάνεις παιδιά, γιατί χρειάζεσαι τα παιδιά, (ποιοί άραγε τα χρειάζονται; το σκέφτηκες κάποια στιγμή; ) να κάνεις πολλούς φίλους, πιστούς πελάτες, φανατικούς εχθρούς κλπ κλπ και όλα αυτά Συμφώνησες πως είναι αληθινά και μάλιστα πως είναι δικές σου σκέψεις ή ανακαλύψεις κι αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που υπάρχουν.

Επειδή Συμφώνησες πως υπάρχουν.

Δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια και δεν παρατηρείς μόνο το φυσικό κόσμο. Συμμετέχουμε όλοι οι άνθρωποι σε αυτόν … κι αναφερόμαστε μονάχα στους ανθρώπους κι όχι σε άλλα όντα κατά πολύ ανώτερα από την όποια ανθρώπινη συμφωνία περί του κόσμου και της όποιας Αλήθειας του. Σκέφτομαι μερικές φορές πως κάποια όντα που διαθέτουν επτά ή δέκα αισθήσεις για να αντιλαμβάνονται τα πράγματα, πως κινούνται στο άυλο διαθέτοντας μεγάλη ενέργεια και τότε ο Πυθαγόρης κι ο Ηράκλειτος φαντάζουν αστείοι, πόσο μάλλον όλοι εμείς οι υπόλοιποι με τις μεγαλοστομίες μας και την τεράστια ιδέα που έχουμε για το άχρηστο και υπερφίαλο ΕΓΩ, που καταδυναστεύει την ζωή μας, που μόνοι μας του επιτρέψαμε και Συμφωνήσαμε να υπάρχει.

Πότε Συμφωνείς; Κάθε φορά που ψηφίζεις συμφωνείς με όλα όσα κάνουν οι πολιτικοί οποιουδήποτε κόμματος, γιατί ψηλά στην πυραμίδα είναι όλα ένα, από το άκρα αριστερό μέχρι το άκρα δεξιό. Το να τους βλέπεις να διαφωνούν τάχα μου, είναι που απευθύνονται στην βάση της πυραμίδας δηλαδή στο πόπολο.

Κάθε φορά που γιορτάζεις ότι γιορτάζει η μάζα, Χριστούγεννα, καρναβάλι, Βαλεντίνο, Πάσχα, και κάνεις ό,τι κάνει η μάζα, μην τα αναλύω εδώ, παρατήρησε τον εαυτό σου ή τους ανθρώπους γύρω σου.

Κάθε φορά που αποδέχεσαι κάθε σύστημα τραπεζικό, πολιτικό, θρησκευτικό, αθλητικό, ιατρικό, κάθε δηλ. –ισμό δηλαδή δίνεις την Συμφωνία σου για να εξακολουθήσει αυτό το σύστημα να υπάρχει και να αναπαράγεται.

Οι Σκέψεις-Λέξεις-Αισθήσεις δεν είναι χωρισμένες από αυτό που υπάρχει «εκεί έξω» Συμμετέχουμε αδιάκοπα Συμφωνώντας γι αυτό, σε μια περίπλοκη, υλική ή ψυχολογική διαδικασία, που ουσιαστικά παράγει όλα τα πράγματα του κόσμου, όπως τα ζούμε.

Αναστρέψιμη ελκτική ακτίνα

Ως γνωστόν, η ελκτική ακτίνα (tractor beam) αποτελούσε ένα από τα πλέον «παραδοσιακά» όνειρα της επιστημονικής φαντασίας- ένα μέσο για την εύκολη ρυμούλκηση αντικειμένων, χωρίς να απαιτείται φυσική επαφή. Ωστόσο το εν λόγω όραμα φαίνεται ικανό να εξελιχθεί σε πραγματικότητα, εάν η δουλειά ερευνητών του Australian National University (ANU) αποτελεί δείγμα της προόδου στον συγκεκριμένο τομέα.

Ειδικότερα, όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του πανεπιστημίου, φυσικοί που ειδικεύονται στον τομέα των λέιζερ κατασκεύασαν μία ακτίνα η οποία είναι σε θέση τόσο να τραβάει όσο και να απωθεί αντικείμενα, χρησιμοποιώντας μία «κοίλη» ακτίνα λέιζερ που είναι φωτεινή γύρω από τις άκρες και σκοτεινή στο κέντρο της.
Όπως υποστηρίζεται, πρόκειται για την πρώτη οπτική ελκτική ακτίνα μεγάλων αποστάσεων και ήταν σε θέση να κινεί σωματίδια διαμέτρου ενός πέμπτου του χιλιοστού σε απόσταση μέχρι 20 εκατοστών- περίπου 100 φορές πιο μακριά σε σχέση με προηγούμενα πειράματα.
«Η επίδειξη μιας ακτίνας λέιζερ μεγάλης κλίμακας όπως αυτή είναι ένα είδους ‘Αγίου Δισκοποτήρου’ για τους φυσικούς που ασχολούνται με λέιζερ» δήλωσε ο καθηγητής Βιεσλάβ Κρολικόβσκι, του Research School of Physics and Engineering. Η νέα τεχνική έχει ιδιαίτερα πολύπλευρο χαρακτήρα επειδή απαιτεί μόνο μία ακτίνα λέιζερ- και θα μπορούσε, για παράδειγμα, να χρησιμοποιηθεί στον έλεγχο της ατμοσφαιρικής μόλυνσης ή για την ανάκτηση μικροσκοπικών, ευαίσθητων ή επικίνδυνων σωματιδίων για σκοπούς δειγματοληψίας.
Επίσης, οι ερευνητές μπορούν να φανταστούν αύξηση της κλίμακας όσον αφορά στο αποτέλεσμα: «επειδή τα λέιζερ διατηρούν την ποιότητα της ακτίνας τους για μεγάλες αποστάσεις, αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει και σε απόσταση μέτρων. Το εργαστήριό μας απλά δεν ήταν αρκετά μεγάλο για να το δείξουμε» λέει ο Dr. Βλάντλεν Σβέντοφ, ένας εκ των συντελεστών της έρευνας και «κινητήρια δύναμη» πίσω από το project, μαζί με τον Dr. Σίριλ Χνατόφσκι.
Η ακτίνα του ANU βασίζεται στην ενέργεια του λέιζερ που θερμαίνει τα σωματίδια και τον αέρα γύρω τους αντί για την αξιοποίηση της ορμής των φωτονίων για τη μετάδοση της κίνησης. Η ομάδα του πανεπιστημίου επέδειξε τη συγκεκριμένη επίδραση στο επικαλυμμένα με χρυσό γυάλινα κοίλα σωματίδια. Τα σωματίδια «παγιδεύονται» στο σκοτεινό κέντρο της ακτίνας.
Οι δρ. Βλάντλεν Σβέντοφ (αριστερά) και δρ. Σίριλ Χνατόφσκι ρυθμίζουν την «κοίλη» ακτίνα λέιζερ.

Η ενέργεια από το λέιζερ χτυπά το σωματίδιο και «ταξιδεύει» πάνω στην επιφάνειά του, όπου απορροφάται, δημιουργώντας θερμά σημεία. Σωματίδια του αέρα που συγκρούονται με τα θερμά σημεία θερμαίνονται επίσης και εκτοξεύονται μακριά από την επιφάνεια, με αποτέλεσμα την ανάκρουση και κίνηση του σωματιδίου προς την αντίθετη πλευρά. Για τον χειρισμό του σωματιδίου, η ομάδα μετακινεί τη θέση του θερμού σημείου ελέγχοντας την πόλωση της ακτίνας λέιζερ.
«Αναπτύξαμε μια τεχνική που μπορεί να δημιουργήσει ασυνήθιστες καταστάσεις πόλωσης στην μορφής ντόνατ ακτίνα…μπορούμε να μεταβούμε ομαλά από μία πόλωση σε άλλη και ως εκ τούτου να σταματήσουμε το σωματίδιο ή να αναστρέψουμε την κατεύθυνσή του κατά βούληση» σημειώνει ο Χνατόφσκι.

Δεινόχειρας: Ένας από τους μεγαλύτερους και πιο παράξενους ανατομικά δεινοσαύρους

Πριν από 50 χρόνια στην έρημο Γκόμπι της Μογγολίας εντοπίστηκαν τα μπροστινά άκρα ενός άγνωστου είδους δεινοσαύρου.

Με μήκος 2,4 μέτρα ήταν τα μεγαλύτερα μπροστινά άκρα που είχαν ποτέ εντοπιστεί σε δεινόσαυρο αλλά γενικότερα και σε οποιοδήποτε δίποδο ζώο στον πλανήτη. Η απουσία άλλων ευρημάτων δεν επέτρεπε στους επιστήμονες να πουν περισσότερα πράγματα για αυτόν τον δεινόσαυρο.

Εντοπίστηκαν όμως δύο καλοδιατηρημένοι σκελετοί αυτού του μυστηριώδους όσο και εντυπωσιακού όπως αποδεικνύεται είδους δίνοντας τέλος σε αυτό το παλαιοντολογικό μυστήριο.
Επρόκειτο για έναν δεινόσαυρο μεγάλο σχεδόν όσο ο Τυραννόσαυρος, που έφθανε τα 11 μέτρα μήκος και ζύγιζε 6,4 τόνους. Ανήκε στην ομάδα των «ορνιθομιμόσαυρων» (μέλος της ευρύτερης οικογένειας των θηρόποδων δεινόσαυρων), που ονομάστηκαν έτσι, επειδή έμοιαζαν με σαύρες που μιμούνταν τα πουλιά. Ήταν δίποδος όπως οι στρουθοκάμηλοι και χρησιμοποιούσε τα δύο τρομερά μπροστινά χέρια του για να κυνηγά την τροφή του.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον παλαιοντολόγο Γιανγκ Ναμ Λι του Ινστιτούτου Γεωεπιστημών της Ν. Κορέας, ανακάλυψαν, επίσης στην έρημο Γκόμπι, δύο σχεδόν πλήρεις σκελετούς του δεινόσαυρου, τον οποίο ονόμασαν «Δεινόχειρα» (Deinocheirus mirificus) λόγω των δεινών (τρομερών) χεριών του. Η αρχική ανακάλυψη των απολιθωμένων χεριών είχε γίνει το 1965 από μια πολωνομογγολική επιστημονική αποστολή.

Το σώμα του παμφάγου δεινόσαυρου, ο οποίος τρεφόταν με φυτά, ψάρια και μικρά ζώα σε υγρότοπους, ήταν πολύ παράξενο, καθώς θύμιζε γιγάντια στρουθοκάμηλο με καμπούρα, ενώ είχε ένα επίμηκες κεφάλι με μήκος πάνω από ένα μέτρο και ράμφος σαν της πάπιας, καθώς και μια τεράστια κοιλιά.
«Ήταν ένας από τους πιο περίεργους δεινόσαυρους, παράξενος πέρα από κάθε φαντασία», δήλωσε ο Γιανγκ Ναμ Λι και εκτίμησε ότι το ζώο πρέπει να περπατούσε πολύ αργά.

Έρευνα: Σύντομα Οι άνθρωποι θα ζουν 150 ή και... 500 χρόνια

Ακούγεται ακραίο, σενάριο ίσως επιστημονικής φαντασίας, αλλά αρκετοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει μέχρι τα 500 χρόνια ζωής.

Σε συνέδριο γενετιστών και γεροντολόγων υποστηρίχτηκε από τον γενετιστή δρ. Πανκάι Καπάχι, ότι η διάρκεια της ανθρώπινης ζωής μπορεί να μεγαλώσει επί 5 ή 6 φορές ακόμα, κάτι που σημαίνει ότι θα φτάσει τα 500 χρόνια!
Ο αριθμός των ανθρώπων που περνούν τα 100 αυξήθηκε κατά 71% την τελευταία δεκαετία, ενώ οι επιστήμονες εκτιμούν πως θα συνεχίσει να αυξάνεται τα επόμενα χρόνια.
Ωστόσο, ο Βρετανός καθηγητής Κόλιν Μπλέικμορ, μιλώντας στο ίδιο συνέδριο, εξήγησε πως υπάρχει «ταβάνι» στο πόσο μπορεί να μεγαλώνουν οι άνθρωποι, δηλαδή πόσο αντέχει το σώμα να γερνάει, και τοποθετεί το «ταβάνι» αυτό στα 120 χρόνια. Ιστορικά, τα καταγεγραμμένα περιστατικά ανθρώπων που ξεπέρασαν το όριο αυτό είναι ελάχιστα, λέει, και δεν είναι πολύ πιθανό μέσω της ανάπτυξης φαρμάκων να το επεκτείνουμε.
Στο συνέδριο, όπου συμμετείχαν γενετιστές και γεροντολόγοι, υποστηρίχθηκε πως θα πρέπει το βάρος να πέσει στο πώς θα βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής των ανθρώπων και όχι στο πώς θα επιμηκυνθεί η διάρκειά της.
Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο της Ηλικίας, το 2050 το ποσοστό του πληθυσμού της γης που θα είναι πάνω από 60 ετών θα είναι το 21%, ενώ σήμερα είναι το 12%.

Πώς οι άνθρωποι θα φτάσουν να έχουν δείκτη νοημοσύνης 1000

Η θεωρία του φυσικομαθηματικού και αντιπροέδρου του Ινστιτούτου Ερευνών του Μίτσιγκαν, Stephen Hsu
Γενετικά, ένας άνθρωπος θα μπορούσε να έχει δείκτη IQ 1000 ή και παραπάνω, σύμφωνα με την θεωρία του επιστήμονα Stephen Hsu.

Ο Hsu είναι φυσικομαθηματικός με μελέτες στην κβατική φυσική, τις μαύρες τρύπες και τα οικονομικά, όμως ένα από τα πεδία ερευνών του είναι επίσης η γενετική και η βιολογία ενώ είναι αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Ερευνών του Μίτσιγκαν.
Ο πολυπράγμων επιστήμονας πιστεύει ότι αν τροποποιήσουμε τα γονίδιά μας θα μπορούσαμε να γίνουμε δραστικά εξυπνότερο.
"Η πιθανότητα τον υπερ-έξυπνων προκύπτει άμεσα από την γενετική βάση της νοημοσύνης. Τα χαρακτηριστικά της όπως το ύψος και η γνωστική ικανότητα, ελέγχονται από χιλιάδες γονίδια, καθένα εκ των οποίων έχει μία μικρή επίδραση", αναφέρει ο Hsu.
Σύμφωνα με μελέτες που επικαλείται ο Hsu υπολογίζει ότι υπάρχουν περίπου 10.000 γονίδια που σχετίζονται με την εξυπνάδα. Αν μπορέσει κάποιος να τροποποιήσει τα γονίδια αυτά, τότε θα φτιάξει μία νέα "έξυπνη" έκδοση του ανθρώπου, που από 100 που είναι ο μέσος όρος του δείκτη νοημοσύνης, θα μπορούσε να έχει 1000 μονάδες.
Ο ενδοιασμός του Hsu είναι πως θα αποκτήσουν "δημοκρατικά" πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες όλες οι χώρες και όλοι και όχι μόνο κάποια ελίτ, πράγμα που θα αυξήσει τις αντιθέσεις τις κοινωνίας.

Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2014

Σήμερα μου μοιάζει....

Σήμερα άκου....

ΜΟΝΟ τη βροχή!

Τη φλυαρία που στήνει στη σκεπή.

Το σιγανό τραγούδι, όταν κυλάει,

στα σκαλιά, κατεβαίνοντας αδιάκοπα...

'Ακου...ψιθυρίζει για μένα...

Καθαρτήριο ψυχής,

καλύπτει τους ήχους σκοτεινών σκέψεων.

Ξεπλένει ασήκωτη σκόνη,

ξεδιψάει τη γη, διαπερνώντας τους πόρους της.

Δάκρυα κατέβασε ο ουρανός με ανακούφιση τα άπλωσε παντού...

Πρώτα πάνω στα φύλλα των δέντρων,

κι απο κεί σταγόνες χαράζουν το κορμό,

ζωντανεύουν κι αφήνουν δροσιά,

να φτάσει στις ρίζες, να φουσκώσουν,

να γίνουν ένα με το χώμα!

Και το χώμα να δώσει άρωμα ζεστής γυναίκας,

που αγκαλιάστηκε...

Ρυάκια κυλάνε, λειαίνουν στεγνές ρυτίδες,

ξανανιώνει η φύση, γεμίζει λουλούδια.

'Εντονο πράσινο, πάνω του ξεκουράζεται

το βλέμμα!

Χείμαρροι τρέχουν με ορμή,

συναντούν το ποτάμι, μπλέκονται....

και χάνονται χιλιόμετρα κατηφορίζοντας,

μέχρι να πέσουν στη θάλασσα!

'Ακου τη βροχή,

που σου χτυπά το τζάμι,

σπάει η σταγόνα, αυλακώνει τη θέα! 'Ακου... και μίλα της!

Σήμερα σου χαρίζεται,

ήρθε για σένα!

Να σε ξυπνήσει, να σε δροσίσει,

ν΄απολαύσεις το μελαγχολικό της πέρασμα.....

Απόλαυσε..... Βρέχει!

Σήμερα μου μοιάζει.....

Μαρία Ιωσηφίδου

Σώμα, ψυχή, Νους (Δαίμων) - Ήλιος, Γη, Σελήνη

Όπως εξηγεί ο Χαιρωνεύς Πλούταρχος, στο έργο του «Περί Σωκράτους Δαιμόνιου» και στο «Περί εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης», το σώμα, η ψυχή και ο Νους αποτελούν τρία πράγματα εντελώς διακριτά μεταξύ τους. Υπάρχουν δύο θάνατοι. Ο πρώτος αποτελεί...χωρισμό του σώματος από τα άλλα δύο, δηλ. απο την ψυχή και τον νου, και συμβαίνει στην και εντός της γης. Ο δεύτερος θάνατος είναι χωρισμός του νου από την ψυχή και συμβαίνει στην σελήνη. Η ψυχή μετά τον πρώτο θάνατο στην γη ακολουθεί μία πορεία μέχρι τον λειμώνα, στο τρίστρατο, στο χωρικό διάστημα από την Γη έως την Σελήνη. Για 12 ημέρες.

Η άφιξή της στην Σελήνη της φέρνει χαρά και έκσταση παρόμοια με εκείνη που νιώθουν όσοι μυούνται στα μυστήρια. Έτσι η σελήνη είναι πλήρεις από τι υπάρξεις που κατόρθωσαν να ανέβουν μέχρις εκεί. Αυτές οι υπάρξεις είναι πλέον δαίμονες κατά θέση. Στέλνονται στην Γη για να εποπτεύσουν μαντεία, να τιμωρήσουν σφάλματα ή να προστατεύσουν τους ανθρώπους. Μία ημέρα ο έρωτάς τους για τον ήλιο θα τις οδηγήσει σε μία περαιτέρω απελευθέρωση : ο νους εγκαταλείπει την ψυχή, ενώ η τελευταία παραμένει στην σελήνη ωσότου αφομοιωθεί τελείως από αυτήν, όπως το σώμα από τη γη.[1]

Υπάρχει βέβαια και η αντίστροφη διαδικασία, λέγει ο Πλούταρχος : ο ήλιος σπέρνει νόες στην σελήνη και εκείνη διαμορφώνει από αυτούς ψυχές. Όταν αυτές πέσουν στη Γη, αποκτούν σώματα. Η σελήνη λοιπόν είναι το μόνος μέρος του κόσμου μας που λαμβάνει όσο και δίνει.

Επομένως, αποτελεί το μεσαίο στάδιο στην διαδικασία της οντογένεσης. Όπως στην πλατωνική «Πολιτεία», είναι οι Μοίρες που εποπτεύουν όλη την διαδικασία : Η Άτροπος στον ήλιο την θέτει σε κίνηση, η Κλωθώ που γυρίζει στη σελήνη ενώνει και συνδέει ενώ η Λάχεση δραστηριοποιείται όταν η ψυχή πλησιάζει στη γη.

Όπως λέγει και ο Πλούταρχος, στο «Περί εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης», οι περισσότεροι άνθρωποι, παρότι αποκαλούν με τα ορθά ονόματα της Δήμητρα και την Κόρη, τις σχετίζουν λανθασμένα και τις δύο με τον ίδιο τόπο. Η μία είναι στη γη και κυρία των επίγειων, η άλλη στην σελήνη και των επισελήνιων πραγμάτων, Κόρη και Φερσεφόνη/Περσεφόνη έχει ονομαστεί, το δεύτερο επειδή είναι φωσφόρος (φέρνει το φώς), ενώ Κόρη, επειδή και το ματιού το μέρος, μέσα στο οποίο αντιλάμπει (αντικατοπτρίζεται) το είδωλο του βλέποντος (αυτού που το κοιτάζει), όπως ακριβώς το φέγγος του ήλιου είναι ορατό στη σελήνη, κόρη ονομάζεται.

Στα όσα πάλι λέγονται για την περιπλάνηση και την αναζήτηση στην περίπτωσή τους ενυπάρχει και κάποια δόση αλήθειας, διότι ποθούν η μία την άλλη, χωριστά καθώς βρίσκονται, και πολλές φορές αγκαλιάζονται στη σκιά. Το ότι πάλι η Κόρη τη μία βρίσκεται στον ουρανό και στο φως, την άλλη στο σκοτάδι και τη νύχτα δεν είναι βέβαια ψέμα, αλλά έδωσε αφορμή για λάθος στον υπολογισμό του χρόνου.

Στα αλήθεια, δεν την βλέπουμε για έξι μήνες αλλά κάθε έξι μήνες κάτω από την γη (έκλειψη σελήνης), λες και την αγκαλιάζει η Δήμητρα με την σκιά της, ενώ σε λίγες περιπτώσεις την βλέπουμε να το παθαίνει κάθε πέντε μήνες, διότι είναι δυνατόν για αυτήν να εγκαταλείψει τον Άδη, εφόσον είναι πέρας του Άδη, όπως ακριβώς το είπε και ο Όμηρος (Οδύσσεια, ραψ. Δ’, σ. 563) εύστοχα με υπονοούμενα : «Αλά και στο Ηλύσιο πεδίο, τα πέρατα της γης. Στ’ αλήθεια, έθεσε το τέρμα της γης και το πέρας εκεί όπου η περιοχή της σκιάς της γης σταματά. Σε τούτο το σημείο κανένας φάυλος ή ακάθαρτος δεν ανεβαίνει, ενώ οι χρηστοί, αφού μεταφερθούν εδώ μετά τον θάνατο τους, συνεχίζουν να ζουν ζωη που είναι πιο εύκολη, όχι όμως μακάρια ούτε θεϊκή, μέχρι τον δεύτερο θάνατο τους».

Επίσης οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν σωστά σύνθετο τον άνθρωπο, όχι σωστά όμως σύνθετο από δύο μόνο στοιχεία. Πράγματι, θεωρούν τον νου μέρος κατά κάποιο τρόπο της ψυχής, σφάλλοντας όχι λιγότερο από εκείνους για τους οποίους η ψυχή θεωρείται μέρος του σώματος. Ενώ ο νους όμως είναι ανώτερο και πιο θεϊκό από την ψυχή όσο είναι η ψυχή από το σώμα.

Εκείνο το τμήμα, ο νους, λέγει ο Πλούταρχος, στο «Περί Σωκράτους Δαιμόνιου», μοιάζει σαν σημαδούρα προσαρτημένη στην κορυφή, η οποία επιπλέει στην επιφάνεια (της θάλασσας = γίγνεσθαι) ακουμπώντας στο κεφάλι του ανθρώπου, ενώ εκείνος μοιάζει σαν βουλιαγμένος στον βυθό. Και κρατώντας ορθή την ψυχή την βαστά για όσο καιρό εκείνη τον υπακούει και δεν κυριαρχείται από τα πάθη.

Το τμήμα, λοιπόν που μένει βυθισμένο στο σώμα λέγεται ψυχή, ενώ το τμήμα που δεν υπόκειται σε φθορά οι πολλοί το αποκαλούν νου και νομίζουν ότι βρίσκεται εντός τους, όπως νομίζουν ότι είναι μέσα στους καθρέφτες τα είδωλα της αντανάκλασης. Όσοι, όμως έχουν ορθή αντίληψη το αποκαλούν δαίμονα που βρίσκεται εκτός τους.

Μάλιστα πρώτος ο Πλάτων στον «Τίμαιο» μας λέγει ότι το κυρίαρχο μέρος της ψυχής, οφείλουμε να σκεπτόμαστε ως εξής για αυτό : ο θεός το έδωσε στο καθένα μας ως δαίμονα για να κατοικεί στην κορυφή του σώματός μας, να μας ανυψώνει από τη γη και μας φτάνει μέχρι τον ουρανό, δεδομένου ότι θεωρούμε δικαιολογημένα πως είμαστε ουράνια όντα και όχι γήινα. Και πραγματικά λέει ο Πλάτων, κρεμώντας το κεφάλι μας σας ρίζα από τον ουρανό, όπου αρχικά δημιουργήθηκε η ψυχή, η ο νους διατηρεί όρθιο το σώμα μας.Όταν, λοιπόν, τα τρία τούτα συναρμοστούν λέγει ο Πλούταρχος, το σώμα η γη, την ψυχή η σελήνη, τον νου ο ήλιος παρέχει τη γέννηση του ανθρώπου, όπως από την άλλη μεριά στη σελήνη το φέγγος. Όσο για τον θάνατο που πεθαίνουμε, ο ένας, ο πρώτος, κάνει τον άνθρωπο αντί για τρία να αποτελείται από δύο μέρη – την ψυχή και τον νου, ο άλλος, ο δεύτερος θάνατος, αντί για δύο μέρη κάνει τον άνθρωπο να αποτελείται από ένα μέρος – τον νου.

Ο πρώτος θάνατος συμβαίνει εντός της γης της Δήμητρας, μέσα σε αυτή γίνεται το μυστήριο και τους νεκρούς Δημήτρειους ονόμαζαν παλιά οι Αθηναίοι. Ο δεύτερος θάνατος γίνεται στην σελήνη της Φερσεφόνης/Περσεφόνης. Σύνοικος της μίας είναι ο χθόνιος Ερμής, της άλλης ο ουράνιος. Λύνει όμως τούτη γρήγορα και με βία την ψυχή από το σώμα, ενώ η Φερσεφόνη/Περσεφόνη με πραότητα και χρόνο πολύ τον νου από την ψυχή, για τούτο έχει αποκληθεί και μονογενείς, διότι μένει μόνο του το βέλτιστο μέρος του ανθρώπου, καθώς διαχωρίζεται από αυτήν.

Καθένα από αυτούς τους διαχωρισμούς επιτυγχάνεται κατά φύση και με τον τρόπο αυτό : πάσα ψυχή, τόσο δίχως νου όσο και με νου, όταν θα βγει από το σώμα, είναι ορισμένο από την ειμαρμένη να πλανηθεί μεταξύ Γης και σελήνης για ορισμένο χρονικό διάστημα – όχι ίσο, αλλά οι άδικες και ακόλαστες ψυχές πληρώνουν για τα αδικήματά τους, ενώ οι καλές όσο για να εξαγνιστούν, σαν να ήταν χαλασμένος ατμός, να εκπνεύσουν τα μιάσματα που έρχονται από το σώμα, στο πιο πράο μέρος του αέρα, τον οποίο αποκαλούν λιβάδι του Άδη (λειμώνας), πρέπει να μείνουν για ορισμένο διάστημα.

Εκεί σαν να επαναφέρονται στην πατρίδα από την ξενιτιά της εξορίας, γεύονται χαρά παρόμοια με εκείνη που νιώθουν όσοι μυούνται στα μυστήρια, συνδυασμένη με ελπίδα γλυκιά αλλά ανακατεμένη σε μεγάλο βαθμό με ταραχή και έξαψη. Πράγματι, πολλές είναι εκείνες τις οποίες σπρώχνει εκείνη και απομακρύνει με το κύμα, μολονότι έχουν πιαστεί ήδη από την σελήνη, ορισμένες πάλι από τις εκεί βλέπουν να αναποδογυρίζονται, λε, πάλι σε βυθό.

Όσες όμως έφτασαν επάνω και πάτησαν το πόδι τους γερά, πρώτα από όλα, όπως ακριβώς οι νικηφόροι, κάνουν γύρους, φορώντας στο κεφάλι τους στεφάνια από φτερά, στεφάνια της ευστάθειας, όπως λέγονται, επειδή στη ζωή απέδειξαν το άλογο και παθιασμένο στοιχείο της ψυχής αρκετά ευάγωγο στον Λόγο και κόσμιο. Δεύτερον, μοιάζοντας εξωτερικά με ακτίνες, από πυρ όμως η ψυχή, που κουφίζεται και πηγαίνει προς τα επάνω, στον γύρω από την σελήνη αιθέρα, παίρνουν από εκεί τόνο και δύναμη, όπως τα στομούμενα βαφή αντικείμενα σκληραίνουν.

Η σελήνη όντας ανακατεμένη μέχρι μέσα με αιθέρα, είναι έμψυχη και γόνιμη, ενώ ταυτόχρονα έχει ισορροπημένη αναλογία βαρύτητας και ελαφρότητας.

Η σελήνη καταμετρεί τη σκιά της γης με λίγα από τα δικά της μεγέθη όχι επειδή είναι μικρή, αλλά λόγω της θερμότητας, στον βαθμό που επιτυγχάνει την κίνηση της για να περάσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα από τον σκοτεινό τόπο (την σκιά), βγάζοντας έξω τις ψυχές των αγαθών, που την παροτρύνουν να κάνε γρήγορα και φωνάζουν, διότι, όταν μπαίνουν στην σκιά, που ονομάζεται Στύγα, δεν ακούνε πια την περί τον ουρανό αρμονία (την μουσική των ουράνιων σφαιρών).

Ταυτόχρονα όμως και οι ψυχές των κολαζόμενων με οδυρμούς και αλαλαγμούς πλησιάζουν από κάτω εδώ, περνώντας μέσα από την σκιά (αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι συνήθιζαν να χτυπούν χαλκώματα κατά τις εκλείψεις και να κάνουν θόρυβο και πάταγο ενάντια στις φαύλες ψυχές). Τις φοβίζει όμως και το αποκαλούμενο πρόσωπο, όταν φτάνουν κοντά, που είναι βλοσυρό και τρομακτικό να το βλέπεις.

Ωστόσο στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε, αλλά, όπως ακριβώς η δική μας γη διαθέτει κόλπους βαθείς και μεγάλους, έναν εδώ που, περνώντας από τις Ηράκλειες στήλες, χύνεται μέσα προς το μέρος μας, έξω τον κόλπο της Κασπίας και τους γύρω από την Ερυθρά θάλασσα, έτσι και τούτα είναι βάθη της σελήνης και κοιλώματα.

Από αυτά το μεγαλύτερο αποκαλείται από τους έλληνες μυχό της Εκάτης, όπου τιμωρούνται και παίρνουν εκδίκηση οι ψυχές για όσα τυχόν υποστούν ή πράξουν, αφού έχουν ήδη γίνει δαίμονες, και τα δύο Μακρές. Από μέσα τους περνούν οι ψυχές τη μια προς τη μεριά της σελήνης που βλέπει προς τον ουρανό, την άλλη προς την μεριά που βλέπει προς την Γη.

Οι περιοχές της σελήνης που βλέπουν προς τον ουρανό ονομάζονται Ηλύσιο πεδίο, ενώ οι προς τα εδώ Φερσεφόνης/Περσεφόνης.

Ωστόσο, οι δαίμονες δεν μένουν για πάντα στη σελήνη, αλλά κατεβαίνουν εδώ να φροντίσουν για τα μαντεία, παρευρίσκονται κι αυτού και λαμβάνουν μέρος στις ανώτερες οργιαστικές τελετές, γίνονται τιμωροί αλλά και προστάτες έναντι των αδικημένων, αποδεικνύονται σωτήρες στους πολέμους και λάμπουν στη θάλασσα. Για ότι τυχόν δεν πράξουν σωστά σε αυτά τα θέματα, αλλά κινούμενοι από οργή, για να κάνουν κάποια άδικη χάρη ή πάλι από φθόνο, τιμωρούνται, εφόσον σπρώχνονται πάλι στην γη και φυλακίζονται σε ανθρώπινα σώματα.

Από των βέλτιστων εκείνων είπαν οι ακόλουθοι του Κρόνου πως είναι οι ίδιοι αλλά και πριν από αυτούς στην Κρήτη οι Ιδαίοι Δάκτυλοι, στην Φρυγία οι Κορύβαντες, οι Τροφωνιάδες στην Ουδώρα της Βοιωτίας και μύριοι άλλοι σε πολλά μέρη της οικουμένης, των οποίων παραμένουν οι τελετές, οι τιμές και οι επωνυμίες, οι δυνάμεις όμως ορισμένων χάθηκαν, εφόσον πέτυχαν σε άλλο τόπο την αλλαγή προς το άριστο.

Την πετυχαίνουν άλλοι νωρίτερα και άλλοι αργότερα, όταν ο νους διαχωριστεί από την ψυχή. Διαχωρίζεται μέσω του έρωτα για την περί τον ήλιο εικόνα, με την οποία λάμπει και φαίνεται το εφετό (επιθυμητό), το καλό (ωραίο), το θεϊκό και το μακάριο, το οποίο κάθε φύση, η καθεμία με τον δικό της τρόπο, ορέγεται. Πράγματι, ακόμη και η ίδια η σελήνη λένε από έρωτα προς τον ήλιο εκτελεί συνεχώς τις περιφορές και τον συναντά, λαχταρώντας από αυτό ότι πιο γόνιμο.

Η ουσία όμως της ψυχής μένει επάνω στη σελήνη, διατηρώντας κάποια ίχνη και όνειρα βίου, για να το πούμε έτσι, και για αυτήν να θεωρείς ότι σωστά έχει λεχθεί το «ψυχή σαν όνειρο φτερούγισε και πέταξε» στην Οδύσσεια, ραψ. Λ’, σ. 222. Στην πραγματικότητα δεν το παθαίνει αμέσως ούτε αφού αποχωριστεί από το σώμα αλλά αργότερα, όταν μείνει έρημη και μόνη, αφού χωριστεί από τον νου. Αλλά και από όλα όσα είπε ο Όμηρος (Οδύσσεια, ραψ. Λ’, σ. 601 – 602) αυτά που ανέφερε για τον Άδη μοιάζουν να λέχθηκαν με την θεϊκή έμπνευση : «Μετά πήρα είδηση τον δυνατό Ηρακλή, το είδωλο του. Ο ίδιος είναι με τους αθάνατους θεούς».Πραγματικά, αυτό που είναι ο καθένας από εμάς δεν είναι ούτε θυμός ούτε φόβος ούτε επιθυμία, όπως ακριβώς ούτε σάρκες και υγρά, αλλά αυτό με το οποίο διανοούμεθα, και η ψυχή, που δέχεται το αποτύπωμα του νου, που αφήνει με τη σειρά της αποτύπωμα στο σώμα και το αγκαλιάζει από παντού, αποκτά ως αποτύπωμα το είδος (μορφή). Έτσι ακόμη και αν χωριστεί από το ένα και από το άλλο, διατηρώντας για πολύ χρόνο την ομοιότητα και το αποτύπωμα, σωστά ονομάζεται είδωλο.

Τούτων η σελήνη είναι στοιχείο, διότι διαλύεται σε αυτή, όπως ακριβώς διαλύονται σε γη τα σώματα των νεκρών – γρήγορα οι ψυχές που διαθέτουν σωφροσύνη, που πόθησαν ζωή άνετη, χωρίς σκοτούρες και φιλοσοφημένη ζωή (διότι , αφότου εγκαταλείφτηκαν από τον νου και δεν έχουν πι καμία σχέση με τα πάθη, μαραίνονται).

Από τις φιλότιμες ψυχές (που αγαπούσαν τις τιμές), που αγαπούσαν τη δράση, από τις ψυχές που ερωτεύονται τα σώματα και λειτουργούσαν με το θυμικό ορισμένες ζουν σα σε ύπνο, βλέποντας για όνειρα ότι θυμούνται από τη ζωή, όπως ακριβώς η ψυχή του Ενδυμίωνα. Αν όμως το άστατο και επιρρεπές στα πάθη στοιχείο τις ξεσηκώνει και τις τραβάει από τη σελήνη προς άλλη γένεση, δεν τις αφήνει η σελήνη να γείρουν προς της Γη αλλά τις καλεί πίσω και τις καταθέλγει.

Στα αλήθεια δεν είναι μικρό πράγμα ούτε κάτι που φέρνει ηρεμία και αρμονία, όταν, χωριστά από τον νου, αδράξουμε σώμα με το παθητικό μας μέρος. Οι Τίτυοι, οι Τυφώνες και ο γνωστός Πύθων, που κατέλαβε τους Δελφούς και έφερε το μαντείο άνω κάτω με την αυθάδειά του, ήταν σίγουρα από εκείνες τις ψυχές, που εγκαταστάθηκαν από τον Λόγο και στηρίχτηκαν στο παθιασμένο στοιχείο, το οποίο πλάνεψε η έπαρση.

Με τον χρόνο όμως δέχεται και αυτές πίσω η σελήνη και τις βάζει σε τάξη. Έπειτα, αφού παίρνει πάλι μέσα της τον νου με τη ζωτική δύναμη του ήλιου, που τον σπέρνει, δημιουργεί νέες ψυχές, ενώ η γη, τρίτη στη σειρά, προμηθεύει το σώμα, διότι η ίδια η γη δεν δίνει τίποτα αλλά δίνει πίσω μετά θάνατον όσα πήρε για την γένεση, ο ήλιος δεν παίρνει τίποτα αλλά παίρνει πίσω τον νου που έδωσε, ενώ η σελήνη και παίρνει και δίνει και συνθέτει και διαιρεί ανάλογα με τις διαφορετικές της δυνάμεις, από τις οποίες Ειλείθυια ονομάζεται αυτή που συνθέτη και Άρτεμις αυτή που διαιρεί.

Από τις τρείς Μοίρες πάλι η Ατροπός είναι εγκατεστημένη περί τον ήλιο και δίνει αρχή στην γένεση, η Κλωθώ, που κινείται περί τη σελήνη, συνδέει και αναμιγνύει, ενώ τελευταία γύρω από την γη συμμετέχει στο έργο η Λάχεσις, η οποία έχει το μεγαλύτερο μερίδιο στην τύχη.
-------------------------
[1] Εδώ να σημειώσουμε την θέση του Ευριπίδη στην τραγωδία «Ελένη, σ. 1014 – 1016» : «ο νους των νεκρών δεν ζει, αλλά έχει αιώνια συνείδηση αφού ενωθεί με τον αθάνατο αιθέρα - ὁ νοῦς τῶν κατθανόντων ζῆι μὲν οὔ, γνώμην δ᾽ἔχει ἀθάνατον εἰςἀθάνατον αἰθέρ᾽ἐμπεσών».

ΔΑΝΑΪΔΕΣ – ΔΑΝΑΟΣ ΚΑΙ ΑΙΓΥΠΤΟΣ

Μυθικά αδέλφια στις βόρειες ακτές της Αφρικής. Είχανε μεγάλη έχθρα η οποία οδήγησε τον Δαναό να μετακομίσει στο Άργος μαζί με τις 50 θυγατέρες του όπου και πήρε την εξουσία, εκθρονίζοντας τον Γελάνορα. Αρκετά χρόνια μετά, τον επισκέφθηκαν οι 50 γιοί του Αιγύπτου και του ζήτησαν να σβήσουνε την έχθρα και μάλιστα, του πρότειναν να παντρευτούνε τις θυγατέρες του.

Ων θρασύδειλος ο Δαναός δέχθηκε, έτσι, με κλήρο ορίστηκαν τα ζευγάρια. Το ίδιο βράδυ όμως, όρκισε τις θυγατέρες του, να σκοτώσουνε τους άντρες τους. Έτσι και έγινε. Οπλισμένες με ξιφίδια οι Δαναϊδες, σφάξανε τους συζύγους τους, την ίδια νύχτα, ενώ αυτοί κοιμόντουσαν. Μια μόνο παράκουσε, η Υπερμνήστρα, που ήτανε και η πρωτότοκη. Άφησε τον άνδρα της τον Λυγκέα, να χαθεί μέσα στην νύχτα. Για την ανυπακοή της αυτή, ο Δαναός, την φυλάκισε. Οι υπόλοιπες Δαναϊδες, αποκεφάλισαν τους άντρες τους και πέταξαν τα κεφάλια σε μια λίμνη.

Λίγα χρόνια μετά, ο Λυγκέας, επέστρεψε με πιστούς του συντρόφους για να πάρει εκδίκηση. Σκότωσε τον Δαναό και τις 49 φόνισσες και βασίλευσε στο Άργος με την Υπερμνήστρα.

Οι Δαναϊδες, τιμωρηθήκανε σκληρά για το ανόσιο φονικό τους. Καταδικάστηκαν να χύνουνε νερό σε ένα τρύπιο πιθάρι. Από αυτό βγήκε η αρχαία παροιμία ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΙΘΟΝ ΤΩΝ ΔΑΝΑΪΔΩΝ ΥΔΡΟΦΟΡΕΙΝ=Να κουβαλάς νερό στο πιθάρι των Δαναϊδων, που σήμαινε τους μάταιους κόπους.

Όταν η Ακρόπολη στέγασε το χαρέμι του Δισδάρη

Ο Παρθενώνας μετατρέπεται σε τζαμί και το Ερέχθειο σε χαρέμι κατα την Τουρκοκρατία

Η ονομασία του, αν και μεταγενέστερη αφού αναφέρεται μόνο στον Παυσανία(έστι δε και οίκημα Ερεχθείον καλούμενον, 1, 26,5) και στον Πλούταρχο (843Ε), παραπέμπει στο μυθικό βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέα. Παλαιότερα ήταν γνωστός με την ονομασία ο νεώς ο αρχαίος της Αθηνάς ή απλούστερα ο αρχαίος νεώς γιατί κτίστηκε στη θέση του παλαιότερου ναού της Αθηνάς. Κατασκευάστηκε από πεντελικό μάρμαρο στη διάρκεια του πελοποννησιακού πολέμου, μεταξύ 421 και 406 π.Χ., μάλλον από τον αρχιτέκτονα Μνησικλή.

Ανά περιόδους έχει αλλάξει χρήσεις ανάλογα με τους κατακτητές της ελληνικής επικράτειας. Αποκορύφωμα αυτών των χρήσεων υπήρξε η περίοδος της τουρκοκρατίας κατά την οποία εκτός από την σύλλησή του από τον λόρδο Έλγιν, ο οποίος αφαίρεσε μια Καρυάτιδα τοποθετώντας στη θέση της ογκώδη πεσσό, στέγασε τον Δισδάρη των Αθηνών και το χαρέμι του…
Ένα από τα πιο γνωστά μνημεία της Ακροπόλεως, ταυτισμένο με τις Καρυάτιδες, βρίσκεται στην πιο ιερή τοποθεσία της πόλης. Το Ερέχθειο, σύμφωνα με την μυθολογία, χτίστηκε στο σημείο που είχε πραγματοποιηθεί η «μονομαχία» των θεών Αθηνά και του Ποσειδώνα, για την ονομασία της πρωτεύουσας, με σκοπό να τους «συμφιλιώσει». Γι’ αυτό το λόγο, το χαρακτηρισμένο ως το κομψότερο και πιο ιδιόρρυθμο κτίριο της αθηναϊκής Ακροπόλεως, ήταν χωρισμένο σε δύο μέρη, το ανατολικό που ήταν αφιερωμένο στην νικήτρια Αθηνά και το δυτικό προς τιμήν του ηττημένου Ποσειδώνα.

Οι απαρχές του κλασσικού Ερεχθείου

Η κατασκευή του αποδίδεται στον Μνησικλή και οι απαρχές της βρίσκονται στα χρόνια του Περικλέους. Ως επικρατέστερη όμως χρονολογία κατασκευής του θεωρείται η περίοδος της Νικίειου Ειρήνης (421-415 π.Χ.). Άργησε βέβαια να ολοκληρωθεί καθότι οι εργασίες διακόπηκαν για ένα διάστημα, εξαιτίας της καταστροφής των αθηναϊκών δυνάμεων στη Σικελία το 413 π.Χ. Επαναλήφθηκαν, κατά πάσα πιθανότητα, το 409/8 π.Χ. από τον Φιλοκλή, μετά από τις νικηφόρες επιχειρήσεις του Αλκιβιάδη το 410 π.Χ. Το 406 π.Χ. πιστεύεται πως δίπλα του υπήρχε ακόμη ο «αρχαίος νεώς» της Αθηνάς κρύβοντας μάλιστα ένα μέρος της νότιας πρόσοψης του Ερεχθείου. Αν και δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς ο αρχαίος νεώς καταστράφηκε, κάποιο υποστηρίζουν πως επέζησε μέχρι τα χρόνια του Παυσανία (2ος αι. μ.Χ.).

Η ασυνήθιστη διάρθρωση του κτιρίου
Ο ναός, που θεωρούνταν από τότε το ιερότερο οικοδόμημα της Ακροπόλεως, αφιερώθηκε στην Αθηνά και στον Ποσειδώνα, ο οποίος εν μέρει ταυτιζόταν με τον Ερεχθέα. Αυτό εξηγεί μερικώς και την ασυνήθιστη διάρθρωση του κτιρίου. Εκτός αυτού, αφενός η ανωμαλία του εδάφους καθιστούσε απαραίτητη την ανάπτυξη του χώρου σε τρία διαφορετικά επίπεδα, αφετέρου, η ανάγκη να συμπεριληφθούν στο νέο κτίσμα όσο το δυνατόν περισσότερα από τα «αρχαία σημεία»-σύμβολα που συνδέονταν με τις παλαιότερες λατρείες και τον προγενέστερο ναό. Τέλος και ο μυστηριακός χαρακτήρας των λατρευτικών πράξεων που τελούνταν εκεί υπαγόρευε την διαφορετική από τα καθιερωμένα πρότυπα αρχιτεκτονική διαμόρφωση.

Τα δύο τμήματα
Στο ανατολικό τμήμα του Ερεχθείου φυλασσόταν το πανάρχαιο – όρθιο ή καθιστό – λατρευτικό ξόανο της θεάς, κατασκευασμένο μάλλον από ξύλο, στο οποίο απευθυνόταν η λατρεία και το οποίο έντυναν με τον πέπλο κατά την εορτή των Παναθηναίων. Μπροστά από το άγαλμα έκαιγε η «χρυσή λυχνία» του Καλλιμάχου ενώ πάνω από αυτήν βρισκόταν χάλκινος φοίνιξ.
Το δυτικό τμήμα, που βρισκόταν 3μ. χαμηλότερα του ανατολικού ήταν μικρότερο από το πρώτο και χωριζόταν σε δύο μέρη εσωτερικά. Ο δίχωρος σηκός ήταν αφιερωμένος στη λατρεία του Ηφαίστου και του Βούτου, ενώ ο πρόδομος με τις τρεις εισόδους ήταν αφιερωμένος στην λατρεία του Ποσειδών-Ερεχθεύς.
Στην αριστερή πλευρά του δαπέδου, πριν από τη μεγάλη θύρα, βρισκόταν ο βωμός του Διός Υπάτου, ο οποίος είχε σχηματιστεί από τα λιωμένα υλικά των θυσιών. Στον παρακείμενο βράχο υπήρχαν τα σημάδια που είχε αφήσει η τρίαινα του Ποσειδώνος κατά τη φιλονικία του με την Αθηνά ή το σημάδι του κεραυνού, με τον οποίο ο Ζεύς σκότωσε τον Ερεχθέα. Εκεί βρισκόταν άλλωστε και ο τάφος του Ερεχθέως.

Οι διάφορες χρήσεις των μνημείων
Όπως τα περισσότερα μνημεία της αρχαιότητας, έτσι και το Ερέχθειο έχει αλλάξει χρήσεις ανά τους αιώνες ανάλογα με τους εκάστοτε κατακτητές της Ελλάδας. Βυζαντινοί, Φράγκοι, Καταλανοί, Φλωρεντίνοι και φυσικά Οθωμανοί, καπηλεύτηκαν τα μνημεία της Ακροπόλεως.
Οι πρώτες σοβαρές βλάβες προκλήθηκαν ήδη από τον 1ο μ.Χ. από πυρκαγιά, που οφειλόταν στη χρήση φλογοβόλων από τους Ρωμαίους του Σύλλα. Την παλαιοχριστιανική περίοδο μετατράπηκε σε εκκλησία της Θεομήτωρος, με αποτέλεσμα να προστεθεί αψίδα στον ανατολικό πρόδομο και να αλλοιωθεί εκ θεμελίων η κάτοψή του προκειμένου να διαιρεθεί σε τρία κλίτη. Σε φρούριο μετατράπηκε ολόκληρη η Ακρόπολη, κατά την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ενώ οι αρχαίοι ναοί λειτούργησαν σαν χριστιανικοί για να παταχθεί η ειδωλολατρία. Οι Φράγκοι χρησιμοποίησαν κάποια μνημεία σαν πυριτιδαποθήκες και κατοικίες. Την περίοδο εκείνη το Ερέχθειο είχε μετατραπεί σε οικία του Λατίνου Επισκόπου και ο Παρθενώνας, σε καθολική εκκλησία. Στους χρόνους της Τουρκοκρατίας στέγασε το χαρέμι του Τούρκου φρουράρχου των Αθηνών και του χαρεμιού του ενώ μία από τις Καρυάτιδές του αφαιρέθηκε από τον Λόρδο Έλγιν και μεταφέρθηκε στην Αγγλία όπου και βρίσκεται μέχρι και σήμερα.

Το Ερέχθειο στεγάζει το χαρέμι
Το 1456 ο Μωάμεθ ο Πορθητής έφτασε στην Αθήνα για να θαυμάσει από κοντά την Ακρόπολη, η οποία το 1458 έγινε η βάση της οθωμανικής φρουράς. Αν και για του Οθωμανούς τα μνημεία δεν είχαν καμία ιστορική αξία, η Ακρόπολη θεωρήθηκε άκρως σημαντική εξαιτίας της στρατηγικής της θέσης. Ο λόφος της αποτελούσε ιδανικό φρούριο λόγω της εποπτικής του θέσης.
Για το λόγο αυτό, χτίστηκαν εκεί πολλά σπίτια που κάλυπταν σχεδόν όλόκληρη την επιφάνειά της. Σε αυτά διέμεναν αποκλειστικά Τουρκικές οικογένειες, η φρουρά καθώς και ο διοικητής των Αθηνών, ο επονομαζόμενος Δισδάρης ή Αγάς του φρουρίου με το χαρέμι του που είχε στεγάσει το Ερεχθείο.
Λόγω της σημασίας ως οχυρό και διοικητήριο, η είσοδος απαγορεύτηκε σε χριστιανούς εκτός και αν είχαν ειδική άδεια. Όπως υποστηρίζουν όμως οι ιστορικοί επιπρόσθετο λόγο για την απαγόρευση της εισόδου μπορεί να αποτέλεσε και η εγκατάσταση του χαρεμιού στο αρχαίο μνημείο αφού δεν έπρεπε κανείς άλλος να δει τις γυναίκες που το συγκροτούσαν.
Μία άλλη αλλαγή που πραγματοποιήθηκε εκείνη την περίοδο στον Παρθενώνα ήταν η προσθήκη ενός μιναρέ ώστε να μετατραπεί σε τζαμί.
Παρά τις επεμβάσεις και τις συνεχείς αλλαγές χρήσεων των μνημείων, έως τον 17ο αιώνα είχαν διατηρηθεί όλα ακέραια. Την περίοδο εκείνη όμως προξενήθηκαν δύο μεγάλες καταστροφές. Ένας κεραυνός ανατίναξε τα προπύλαια το 1640 όπου μέσα τους ήταν αποθηκευμένη πυρίτιδα. Ο επόμενος χώρος που επιλέχθηκε για αποθήκη πυρίτιδας ήταν ο Παρθενώνας, ο οποίος δέχτηκε οβίδα την νύχτα της 26ης Σεπτεμβρίου κατά την την πολιορκία των Ενετών με αρχηγό τον μετέπειτα Δόγη Φραγκίσκο Μοροζίνι.
Αμέσως μετά οι Τούρκοι έχτισαν στα ερείπια του ένα νέο μικρό τζαμί το οποίο κατεδαφίστηκε μετά την απελευθέρωση το 1844 μαζί με όλα τα σπίτια που βρίσκονταν στον βράχο...

Ουρανός και Γαία

Η Γαία έσμιξε ερωτικά με τον πρωτότοκο γιο της τον Ουρανό που τον είχε γεννήσει χωρίς να μεσολαβήσει αρσενικό στοιχείο. Στ' αλήθεια, ο Ουρανός ήταν ο μόνος στα μέτρα της, αφού την περικύκλωνε ολόκληρη και ήταν προορισμένος να γίνει η κατοικία των θεών. Έτσι λοιπόν οι δυο τους αποτέλεσαν το πρώτο θεϊκό ζευγάρι. Και κάθε φορά που η Νύχτα διαδεχόταν την Ημέρα, ο Ουρανός έσμιγε με την ίδια του τη μάνα.

Έτσι, σε λίγο ξεχύθηκε από τα βαθιά έγκατα της Γης ο Τιτάνας Ωκεανός. Αυτή καμάρωνε το νέο της γιο καθώς τον έβλεπε να τρέχει πάνω κάτω και να διασχίζει κάμπους και βουνά. Ήταν περήφανη για το υγρό και διάφανο παιδί της. Ο Ουρανός δεν έβλεπε με καλό μάτι τον πρώτο του γιο, γιατί γνώριζε ότι κάποτε θα έχανε την εξουσία από κάποιο παιδί του.Βλέποντας όμως τη Γη να είναι τόσο χαρούμενη, έκρυβε τη δυσαρέσκειά του. Σε λίγο άρχισαν πάλι τα κοιλοπονητά της Γαίας. Αυτή τη φορά βγήκαν από τα σπλάχνα της οι τεράστιοι Τιτάνες, Κοίος και Κρείος. Χαρούμενη η Γη έτρεξε να δείξει τα νεογέννητα παιδιά τους στον Ουρανό. Αυτός όμως μόλις αντίκρισε τους τεράστιους δίδυμους Τιτάνες τα χρειάστηκε για τα καλά.

Ο φόβος ότι μπορούσαν να του αρπάξουν την εξουσία του Κόσμου από τα χέρια, νίκησε το σεβασμό του για τη Γαία. Έτσι, άρπαξε τα νεογέννητα παιδιά του και μαζί και τον Ωκεανό, που είχε κατακλύσει ολόκληρη τη γη, τα πέταξε μέσα στα Τάρταρα. Τα Τάρταρα ήταν μέρος ζοφερό και άραχνο, παγερό και θεοσκότεινο και βρισκόταν στα Έγκατα της Γης. Εκεί ο Ουρανός έδεσε τα παιδιά του με βαριές και αόρατες αλυσίδες. Μάταια η Γαία έκλαιγε και τον θερμοπαρακαλούσε να βγάλει τους γιους της από τις αιώνιες φυλακές. Ο Ουρανός ήταν ανένδοτος και νευριασμένος είπε στη Γη: - Δε φτάνει που γεννάς το ένα παιδί πίσω από το άλλο, μα τα κάνεις και όλα αρσενικά. Κάνε μου επιτέλους μια κόρη να τη βλέπω και να την καμαρώνω, να μου λέει δυο γλυκά λόγια και να μου κρατάει συντροφιά.

Δεν πρόλαβε να τελειώσει τα λόγια του και η Γη του ανήγγειλε ότι πάλι περιμένει παιδί· όμως Τιτανίδα. Θεία, ωραία κόρη και λυγερή· την αντίκρισε και ο Ουρανός και γέλασε το χείλι του. Έτσι μαλάκωσε λίγο η συμπεριφορά του, μα δεν ήθελε ν' ακούσει ούτε κουβέντα για τους γιους του που τους κρατούσε φυλακισμένους στα Τάρταρα. Σε λίγο ήρθαν στον κόσμο οι Τιτανίδες Τηθύς και Μνημοσύνη. Οι κόρες του Ουρανού και της Γης μεγάλωναν και οι σκανταλιές και οι φωνές τους γίνονταν όλο και περισσότερες. Έτρεχαν και κρύβονταν μέσα στα σύννεφα και δεν άφηναν τον Ουρανό να ησυχάσει ούτε λεπτό. Αυτός άρχισε να βρίζει πάλι τη Γαία.αυτή τη φορά είχε προαίσθηση ότι είναι κορίτσι. Και πράγματι, σε λίγο καιρό γέννησε την

- Είπαμε να κάνεις κορίτσια, όχι όμως και τρία μαζεμένα να με ζαλίζουν όλη μέρα με τις φωνές τους.

΄Αρπαξε λοιπόν τις τρεις κόρες του από τα μαλλιά και τις πέταξε και αυτές στα Τάρταρα για να κάνουν συντροφιά στα τρία αδέρφια τους. Κατά βάθος αυτό που φοβόταν ο Ουρανός ήταν μήπως οι κόρες του ζευγάρωναν και έκαναν αρσενικά παιδιά που θα διεκδικούσαν την εξουσία.

Η Γη βέβαια άρχισε να διαμαρτύρεται, να τραβάει τα μαλλιά της και να εκλιπαρεί τον Ουρανό να αφήσει ελεύθερα τα παιδιά της. Ήταν απαρηγόρητη, γιατί είχε γεννήσει έξι παιδιά και δεν μπορούσε να χαρεί κανένα. Είχε πεθυμήσει τους όμορφους και λεβέντες γιους της αλλά και τις κόρες της που της κρατούσαν συντροφιά και της έλεγαν γλυκιές κουβέντες.

Πριν περάσει πολύς καιρός η Γαία ένιωσε πάλι κάτι να κινείται μέσα στα σπλάχνα της. Απελπισμένη καθώς ήταν από τον Ουρανό δεν του είπε τίποτα. Όσο όμως περνούσε ο καιρός και φούσκωνε η κοιλιά της, άρχισε κάτι να υποπτεύεται ο Ουρανός. Περίμενε λοιπόν ξάγρυπνος να δει τι πλάσμα θα έβγαινε αυτή τη φορά. Σε λίγο γεννήθηκαν οι Τιτάνες Ιαπετός και Υπερίωνας. Πριν καλά καλά προλάβουν να δούνε το φως της Ημέρας, ο πατέρας τους τους εκσφενδόνισε στα Τάρταρα. Η Γη αμίλητη αυτή τη φορά δεν έβαλε τα κλάματα, γιατί κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να καταφέρει τίποτε με φωνές και δάκρυα.

Πέρασε έτσι αρκετός καιρός και ο Ουρανός ήταν ευχαριστημένος που η γυναίκα του δε γεννούσε άλλα παιδιά. Ξαφνικά όμως άρχισε η Γη να τραντάζεται ολόκληρη. Ακούγονταν σφυροκοπήματα και βροντές μέσα από τα σπλάχνα της. Ο Ουρανός δεν μπορούσε για πολύ καιρό να κλείσει μάτι, παρόλο που έβαζε τεράστια σύννεφα στ' αφτιά του για να μην τον ενοχλεί ο θόρυβος. Νευριασμένος είπε στη Γη:

- Ποιος ξέρει τι θα μου βγάλεις πάλι μέσα από τα σπλάχνα σου· μα έννοια σου, ό,τι και αν είναι θα πάει αμέσως μαζί με τ' αδέρφια του στα Τάρταρα.

Σε λίγο ξεπετάχτηκαν τρία γιγάντια πλάσματα μ' ένα τεράστιο ολοστρόγγυλο μάτι πάνω στο μέτωπο, κρατώντας σφυριά στα τριχωτά χέρια τους. Ήταν οι τρεις Κύκλωπες, ο Βρόντης, ο Αστερόπης και ο Άργης, φωνακλάδες, μάλωναν μεταξύ τους και ξεσήκωναν το σύμπαν ολόκληρο με τη φασαρία τους. Μόλις αντίκρισε ο Ουρανός τα νέα του παιδιά, γούρλωσε τα μάτια, άρχισε να ουρλιάζει και να καταριέται τη Γη για τα τέρατα που του γεννούσε. Τους άρπαξε και τους τρεις και τους κλείδωσε μέσα σ' ένα κελί στα σκοτεινά Τάρταρα, βάζοντας διπλές και τριπλές κλειδαριές για να μην ελευθερωθούν. Μετά από λίγο καιρό η Γη έφερε στον κόσμο και τις υπόλοιπες Τιτανίδες, τη σεμνή Θέμιδα, την πανώρια Φοίβη και τη γόνιμη Ρέα ελπίζοντας ότι θα καταλάγιαζε η οργή του Ουρανού και θα τις άφηνε να ζήσουν στο φως της Ημέρας. Του κάκου όμως, ο Ουρανός μόλις τις αντίκρισε, τις άρπαξε και τις έκλεισε όλες μαζί σ' ένα κελί στα Τάρταρα. Οι μικρές Τιτανίδες έκλαιγαν απαρηγόρητες για το κακό που τις βρήκε.

Τελευταίος από τους Τιτάνες γεννήθηκε ο Κρόνος τον οποίο όμως χωρίς δεύτερη κουβέντα ο Ουρανός τον έδεσε με αόρατες αλυσίδες και τον πέταξε στα ζοφερά Τάρταρα.

Αλλά και η τελευταία γέννα της Γης δεν είχε καλύτερη μοίρα. Αυτή τη φορά μάλιστα ο Ουρανός είχε κάποιο δίκιο. Για πολύ καιρό η Γη ένιωθε ένα παράξενο γαργαλητό στα σπλάχνα της, σαν να την άγγιζαν εκατοντάδες χέρια. Και η ίδια δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό το πλάσμα που έκρυβε μέσα της. Όμως δεν έλεγε τίποτα στον άντρα της για να μην του βάλει κακές ιδέες πριν ακόμα γεννηθεί το νέο παιδί της. Σε λίγο καιρό όμως ξεπρόβαλαν τρεις γίγαντες τρομεροί που από τους ώμους τους φύτρωναν εκατό ακατανίκητα χέρια και πενήντα κεφάλια. Ακόμη και η Γη τρόμαξε όταν τους είδε. Αυτοί ήταν οι τρεις Εκατόγχειρες, ο Αιγαίωνας, ο Κόττος και ο Γύγης.

Μόλις ο Ουρανός αντίκρισε τριακόσια χέρια να κινούνται από δω και από κει, εκατόν πενήντα κεφάλια να στριφογυρίζουν και άλλα τόσα στόματα να μιλάνε, να γελάνε και να φωνάζουν, τον έκοψε κρύος ιδρώτας και άρχισε να βλαστημά τη Γη που γεννοβολούσε τέτοια σιχαμερά όντα. Παρόλη την τρομάρα και το φόβο του, άρπαξε τους Εκατόγχειρες και πριν καταλάβουν τον έξω κόσμο, τους κλείδωσε τον καθένα σε ξεχωριστό κελί στα Τάρταρα, αφού πρώτα έδεσε χωριστά με τις μαγικές αλυσίδες το κάθε ζευγάρι από τα εκατό τους χέρια. Απείλησε μετά τη Γαία ότι στο εξής θα της έκανε μεγάλο κακό αν ξανάφερνε στον κόσμο οποιοδήποτε πλάσμα.

Η Γη είχε πάρει απόφαση ότι ο Ουρανός δε θα την άφηνε να χαρεί κανένα παιδί της. Ήταν τρομερά εξοργισμένη και ήθελε να εκδικηθεί. Δεν ήταν δα και μικρός ο καημός της· κάθε λίγο και λιγάκι να τυραννιέται από τους πόνους της εγκυμοσύνης και στο τέλος να μην έχει ένα παιδί για να της πει έναν καλό λόγο.

Μια νύχτα λοιπόν έριξε ένα μαγικό βότανο στο κρασί του Ουρανού και αυτός έπεσε σε βαθύ ύπνο και άρχισε να ροχαλίζει. Η Γη γλίστρησε κρυφά μέσα στα έγκατά της· εκεί βρήκε λιωμένο σίδερο και ατσάλι και έφτιαξε ένα κοφτερό δρεπάνι. Κατόπιν πήγε στα Τάρταρα όπου ήταν φυλακισμένα τα παιδιά της. Αυτά μόλις την αντίκρισαν άρχισαν τα κλάματα και την παρακαλούσαν να τα βγάλει από τα σκοτεινά κελιά τους. Η Γαία τους έδειξε το ατσαλένιο δρεπάνι και τους είπε το σχέδιό της· θα απελευθέρωνε μόνο αυτόν που θα αποφάσιζε να κόψει τα Ουράνια μέλη του πατέρα τους. Οι Τιτάνες έμειναν άφωνοι· παρόλο που ήθελαν να ελευθερωθούν και μισούσαν το σκληρό πατέρα τους, φοβούνταν να κάνουν μια τέτοια πράξη. Η Γαία θυμωμένη από τη δειλία τους τους είπε ότι διαφορετικά δε θα απελευθερώνονταν από τα Τάρταρα. Ανέβηκε πάλι στην επιφάνεια και έκρυψε το δρεπάνι πίσω από ένα σύννεφο.

Ο Κρόνος, ο νεότερος απ' όλους τους Τιτάνες, άρχισε να στριφογυρίζει στο μυαλό του όσα τους είπε η μητέρα τους. Θύμωνε όλο και περισσότερο με το σκληρόκαρδο πατέρα του και λυπόταν τα αδέρφια του που έκλαιγαν όλη μέρα και όλη νύχτα μέσα στα σκοτεινά και παγωμένα κελιά τους. Όταν λοιπόν η Γαία κατέβηκε μετά από λίγο καιρό στα Τάρταρα για να δει αν πήραν κάποια απόφαση τα παιδιά της, αμέσως ο Κρόνος της ανακοίνωσε ότι θα τιμωρούσε με τα χέρια του το θεϊκό πατέρα του. Χαρούμενη η Γαία έδωσε ένα μαγικό βότανο στον Κρόνο και αμέσως έπεσαν οι αλυσίδες με τις οποίες ήταν δεμένος. Μετά, ανέβηκαν οι δυο τους στην επιφάνεια και ο Κρόνος αντίκρισε τον κόσμο που δεν πρόλαβε να δει μόλις γεννήθηκε.

Η Γη άρπαξε το δρεπάνι που είχε κρύψει από τα σύννεφα, το έδωσε στο γιο της και του είπε να κρυφτεί πίσω από ένα ψηλό βουνό και να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να εκτελέσει το σχέδιο εξόντωσης του πατέρα του.

Μόλις έφτασε η Νύχτα, ο Ουρανός γεμάτος από ερωτικό πάθος άπλωσε το τεράστιο σώμα του πάνω στο κορμί της Γης.

Τότε ο Κρόνος βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία και με το ατσάλινο δρεπάνι έκοψε τα ουράνια μέλη. Ο Ουρανός βογκώντας από τους πόνους κατάλαβε την απάτη που έγινε σε βάρος του από το γιο του και τη γυναίκα του. Συνειδητοποίησε ότι έχασε την εξουσία και πληγωμένος, έχοντας χάσει τη θεϊκή του δύναμη, απομακρύνθηκε ψηλά στον ουράνιο θόλο όπου έμεινε για πάντα. Πριν φύγει όμως είπε στον Κρόνο ότι και αυτός θα πάθαινε το ίδιο από κάποιο παιδί του.

Ο Κρόνος πέταξε τα ουράνια μέλη μέσα στην ταραγμένη θάλασσα. Αυτή τα κράτησε για πολύ καιρό· μετά λευκός αφρός ξεχύθηκε και από τον αφρό γεννήθηκε πανώρια η Αφροδίτη, η θεά της ομορφιάς. Από τις σταγόνες του αίματος που χύθηκαν από τη θεϊκή πληγή γεννήθηκαν αργότερα οι Ερινύες, οι Γίγαντες και οι Νύμφες.Αμέσως μετά ο Κρόνος απελευθέρωσε όλα τα αδέρφια του από τα Τάρταρα. Οι Κύκλωπες όμως και οι Εκατόγχειρες άρχισαν σε λίγο καιρό να διεκδικούν την εξουσία από τον Κρόνο και να γίνονται επικίνδυνοι και απειλητικοί. Γι' αυτό ο Κρόνος μαζί με τους υπόλοιπους Τιτάνες τους έριξε πάλι στα Τάρταρα και έβαλε ένα φοβερό τέρας, την Κάμπη (Κάμπια), για να τους φυλάει.Έτσι περνάμε στη δεύτερη γενιά των αθανάτων θεών όπου βασιλεύει ο Κρόνος με σύζυγό του τη Ρέα.

«Επιστροφή στο Μέλλον» με σανίδα του σκέιτ που αιωρείται

Μεγάλη αίσθηση έχει προκαλέσει στο Διαδίκτυο το ανέβασμα στην υπηρεσία crowdfunding Kickstarter του Hendo Hoverboard: πρόκειται στην ουσία για μία σανίδα όπως αυτές του skateboard, με τη διαφορά ότι αντί να πατά στο έδαφος αιωρείται- όπως στη διάσημη σειρά ταινιών επιστημονικής φαντασίας «Back to the Future».

Ήδη το project έχει σημειώσει τεράστια επιτυχία, έχοντας συγκεντρώσει 198.000 δολάρια από τα 250.000 που αποτελούν στόχο, με 54 ημέρες να απομένουν για την ολοκλήρωση της διαδικασίας. Οι δημιουργοί του στη σχετική σελίδα στο Kickstarter κάνουν λόγο για το πρώτο πραγματικό hoverboard και το συνοδευτικό του hover developer kit, που «φέρνουν την τεχνολογία αιώρησης στα χέρια σας».

Επί της παρούσης, το πρωτότυπο (το οποίο είναι το 18ο κατά σειρά) είναι σε θέση να αιωρείται σε απόσταση μίας ίντσας από το έδαφος. Όπως σημειώνουν οι δημιουργοί του, η «μαγεία» πίσω από το hoverboard έγκειται στις τέσσερις δισκοειδές μηχανές αιώρησής του, οι οποίες δημιουργούν ένα ειδικό μαγνητικό πεδίο που «κυριολεκτικά σπρώχνει τον εαυτό του», παράγοντας την απαιτούμενη ανυψωτική δύναμη και σηκώνοντας στον αέρα τη σανίδα.

«Ενώ το hoverboard μας προορίζεται πρωτευόντως να είναι αυτοπροωθούμενο, οι ενέργειες που το σταθεροποιούν μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να το κινήσουν προς τα εμπρός μεταβάλλοντας την ασκούμενη δύναμη στην επιφάνεια που βρίσκεται κάτω» σημειώνεται σχετικά. Επί της παρούσης, η εν λόγω επιφάνεια πρέπει να είναι μη-σιδηρομαγνητικός αγωγός- κοινώς, το Hendo χρειάζεται ειδικές επιφάνειες για να λειτουργήσει, ωστόσο είναι σε θέση να μεταφέρει φορτίο 140 κιλών για περίπου 15 λεπτά. «Αυτή τη στιγμή χρησιμοποιούμε κοινώς διαθέσιμα μέταλλα σε απλά φύλλα, αλλά δουλεύουμε πάνω σε νέα μείγματα και νέες συνθέσεις για να βελτιστοποιήσουμε την τεχνολογία μας και να ελαχιστοποιήσουμε το κόστος».

Όπως τονίζουν οι δημιουργοί, οι απαιτούμενες τεχνολογίες υπήρχαν, ωστόσο ουδείς ήταν σε θέση ως τώρα να τις συνδυάσει για να παράξει ένα hoverboard. «Το Hendo το έκανε, και τα hoverboards μας λειτουργούν σχεδόν με κάθε τρόπο που είχαμε φανταστεί» αναφέρουν- και μέχρι να καταστούν ευρέως διαθέσιμα, προσφέρουν τη συγκεκριμένη τεχνολογία στους ενδιαφερόμενους μέσω του Whitebox Developer Kit, το οποίο ελέγχεται από smartphone. Παράλληλα, υπογραμμίζουν τις δυνατότητες που ανοίγουν από τη χρήση της, καθώς «εν αντιθέσει με τα συστήματα μαγνητικής αιώρησης που χρησιμοποιούνται σήμερα, τα συστήματά μας είναι εν συγκρίσει φθηνά και εντελώς βιώσιμα».

Το hoverboard είναι δημιούργημα της Hendo Hover, «καρπό» της εργασίας της Αrx Pax (Καλιφόρνια), ιδρυθείσας από τον Γκρεγκ Χέντερσον, ο οποίος αναζητούσε τρόπους να αξιοποιήσει μια τεχνολογία που δεν έχει γίνει ακόμα προϊόν εκμετάλλευσης από άλλους (κατά τον ίδιο, «Magnetic Field Architecture», MFA). Όπως αναφέρεται σε σχετικό δημοσίευμα του Guardian, η έρευνα πάνω στην MFA άρχισε πριν δύο χρόνια. «Η τεχνολογία Hendo Hover Engine μπορεί να επιτρέψει σε πλατφόρμες να αιωρούνται πάνω από μη σιδηρούχα υλικά με φορτία πρακτικά κάθε μεγέθους και βάρους» επισημαίνει ο Χέντερσον- ο οποίος, σύμφωνα με δημοσίευμα των ΝΥ Times, μαζί με τη γυναίκα του, Τζιλ, έχουν επενδύσει τις οικονομίες μιας ζωής πάνω στη συγκεκριμένη τεχνολογία, ελπίζοντας να δημιουργήσουν μια νέα βιομηχανία.

Στο ίδιο δημοσίευμα σημειώνεται πως το επιχειρηματικό πλάνο του Χέντερσον είναι η ανάπτυξη μαγνητικών τεχνολογιών και η αδειοδότηση ευρεσιτεχνιών σε οικοδομικές και μηχανολογικές εταιρείες, καθώς η αρχική του ιδέα είχε να κάνει με κτήρια που μπορούν να αιωρούνται, για να αντιμετωπίζουν καλύτερα σεισμούς. Ωστόσο, ο ίδιος θεώρησε ότι το hoverboard θα κάνει σε πρώτη φάση μεγαλύτερη αίσθηση στο ευρύ κοινό. «Για αυτό επιλέξαμε το hoverboard: για να προσελκύσουμε την προσοχή. Εάν ένας στους 10 συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν και άλλες χρήσεις, θα πρόκειται για μεγάλη επιτυχία».