Ο Σοφοκλής υπήρξε γιος του Σοφίλλου και γεννήθηκε στην Αθήνα στον Δήμο του Κολωνού με πιστοποιημένο τον θανατό του από το Πάριο Χρονικό το έτος 406 ή 405 π.Χ. επί άρχοντος Καλλίου.
Ο ποιητής αγάπησε και νυμφέμφθηκε τη Νικοστράτη με την οποία απέκτησε τον επίσης τραγικό ποιητή, τον Ιοφώντα. Από την ερωμένη του Θεωρίδα την Σικυωνία απέκτησε και ένα δεύτερο γιο τον Αρίστωνα. Ο Αρίστων χάρισε εγγονό στον πατέρα του με το όνομα Σοφοκλής, με τον οποίο το 401 π.Χ. ο ποιητής ανέβασε το θεατρικό έργο “Οιδίπους επί Κολωνώ”.
Όταν οι Αθηναίοι γιόρτασαν τη νίκη της Σαλαμίνας εναντίον των Περσών, ο Σοφοκλής ήταν αρχηγός του Χορού της νεολαίας. Λόγω της ευρείας μορφώσεώς του, είχε κερδίσει τον σεβασμό και την εκτίμηση όλων όσων τον περιέβαλαν.
Οι τραγωδίες του Αισχύλου αποτελούσαν διδακτέα ύλη μαθημάτων για τον Σοφοκλή ο οποίος, για πρώτη φορά παρουσιάστηκε στο Αθηναϊκό κοινό, το έτος 468 π.Χ., όταν ο Αψηφίων ήταν άρχοντας στην πόλη των Αθηνών.
Ο Πλούταρχος μας πληροφορεί ότι ο ίδιος παρακολουθούσε τον αγώνα αυτό κατά τον οποίο ο νεαρός Σοφοκλής αντιμετώπισε και νίκησε τον Αισχύλο ο οποίος, τότε, ήταν 57 ετών και εθεωρείτο ο σπουδαιότερος τραγικός ποιητής του αρχαίου Ελληνικού κόσμου.
Το έτος 438 π.Χ. ο Σοφοκλής ανταγωνίζεται τον Ευριπίδη και τον νικά. Λίγα χρόνια αργότερα, το 433/2 ο Σοφοκλής ανακηρύσσεται πρόεδρος των “Ελληνοταμιών”, όπως μας πληροφορούν σχετικές εγχάρακτες επιγραφές.
Κατά την περίοδο 441 - 439 π.Χ. ο μεγάλος τραγικός της ιστορίας, λαμβάνει μέρος στον πόλεμο εναντίον των Σαμίων σαν συστρατηγός του μεγάλου δημιουργού της πόλης των Αθηνών, Περικλή. Το έτος 409 π.Χ., επί άρχοντος Γλαυκίππου, ο Σοφοκλής λαμβάνει το πρώτο βραβείο για το έργο του “Φιλοκτήτης”.
Ο Σοφοκλής υπήρξε βαθής μελετητής των επικών έργων του Ομήρου, με αποτέλεσμα στην εποχή του να τον ονομάζουν “Ομηρικό” και τα γνωμικά που εμπνεόταν ο μεγάλος ποιητής να αντλούν την πηγή τους από την Οδύσσεια και την Ιλιάδα.
Η τραγωδίες του έχουν περιπετειώδη πλοκή. Δεν έχουν την πομπώδη φρασεολογία του Αισχύλου, είναι όμως πλημυρισμένες από αδρά και ενίοτε τραχαία διανοήματα που με τον ευαίσθητο τρόπο του τα τοποθετεί στα στόματα των ηρωίδων του γυναικών, την Ηλέκτρα και την Αντιγόνη.
Ο Σοφοκλής εισήγαγε στις τραγωδίες του ορισμένες επαναστατικές καινοτομίες και συγκεκριμένα, η σπουδαιότερη από αυτές είναι ότι αύξησε τον αριθμό των καθιερωμένων υποκριτών από 2 σε 3.
Αυτόν τον νεωτερισμό τον ζήλεψε και ο Αισχύλος και τον εφήρμοσε στη δική του τραγωδία “Ορέστεια” το 458 π.Χ. Άλλη καινοτομία του Σοφοκλή είναι ότι αύξησε τα πρότυπα του Χορού από 12 μέλη σε 15, με αποτέλεσμα να επιτύχει την συνδιάλεξη με τον κορυφαίο του Χορού να γίνει πιο εύκολη και πιο κατανοητή.
Άλλη μεγάλη καινοτομία του Σοφοκλή είναι ότι ανακάλυψε, σύμφωνα με την παράδοση, τη σκηνογραφία αλλά και άλλες σημαντικές καινοτομίες. Η πλοκή των έργων του χαρακτηρίζεται για την άρτια τεχνική της, οι χαρακτήρες των ηρώων του διαγράφονται με ενάργεια και αυθεντικότητα ώστε να κερδίζουν με τη ζωηρότητά τους το ενδιαφέρον του κοινού.
Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικές οι έντεχνες λύσεις των δραμάτων του καθώς και η χρησιμοποίηση της λεγόμενης “Τραγικής Ειρωνίας”. Οι Αθηναίοι στην εποχή του έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση για αυτόν, ο οποίος επέμεινε να μην απομακρύνεται ποτέ από τα πάτρια εδάφη.
Όπως είναι γνωστό, δεν επισκέφθηκε ποτέ ξένη αυλή και ξένους ηγεμόνες, όπως συνήθιζαν να κάνουν σε αντίθεση ο Αισχύλος, ο Ευριπίδης καθώς και πολλοί άλλοι ποιητές.
Υπάρχουν διάφορες διηγήσεις που αφορούν στον θάνατο του μεγάλου ποιητή. Αυτό που θεωρείται αποδεδειγμένο είναι ότι πέθανε σε εξαιρετικά μεγάλη ηλικία και τάφηκε στον Κολωνό, πλησίον του δρόμου που οδηγεί στη Δεκέλεια.
Ο Λόβων απο το Άργος, ο οποίος έζησε κατά την περίοδο του 2ου αιώνα π.Χ. μας πληροφορεί ότι, στον τάφο του Σοφοκλή χαράκτηκε το ακόλουθο επίγραμμα: “Κρύπτω τώδε τάφω Σοφοκλή πρωτεία λαβόντα τη Τραγική Τέχνη, σχήμα το σεμνότατον”.
Να σημειωθεί ότι ο Σοφοκλής υπήρξε πολυγραφότατος. Συνέγραψε περίπου 120 δραματικά έργα, από τα οποία, δυστυχώς, σώζονται μόνο 7, τα οποία είναι τα ακόλουθα: “Οιδίπους Τύραννος”, “Οιδίπους επί Κολωνώ”, “Αντιγόνη”, “Τραχίνιαι”, “Φιλοκτήτης” και τέλος το έργο “Αίας”.
Σώζονται επίσης μερικά αποσπάσματα από έργα του τα οποία, στο πέρασμα του χρόνου έχουν απωλεσθεί. Να σημειωθεί ότι η σύγχρονη Ελλάδα, τιμά τα έργα του Σοφοκλή καθώς και των άλλων δύο τραγικών ποιητών του Αισχύλου και του Ευριπίδη “ανεβάζοντας” μέσα σε μεγάλα κλασικά θέατρα της Αρχαιότητας όπως είναι η Επίδαυρός, το Ηρώδιον, του Διονύσου και άλλα με αποτέλεσμα να παραμένει ζωντανή η ώσμωση της Αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας στους σύγχρονους θεατές - θαυμαστές του Κλασικού Αρχαιοελληνικού Μεγαλείου.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου