Παρασκευή 2 Ιουνίου 2023

O Σχηματισμός των λέξεων στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

γ) Επίθημα, πρόθημα, ένθημα, σχηματιστικό


§ 6. Για το τμήμα της λέξης που κατά την παραγωγή προστίθεται στο τμήμα της ρίζας χρησιμοποιούμε εδώ γενικά τον όρο "επίθημα". Για να ακριβολογήσουμε, θα έπρεπε να προσθέσουμε στον όρο επίθημα (το πίσω εξάρτημα) το πρόθημα (το μπροστινό εξάρτημα) και να εντάξουμε και τους δύο στην ευρύτερη κατηγορία του παραθήματος, ή στο γενικό όρο "σχηματιστικό στοιχείο" (elementum formans) να εντάξουμε και το ένθημα (λα-μ-β-άνειν στη ρίζα λαβ-, λατ. iu - n - go 'ζεύω' στο iug - um 'ζυγός'). 

Στα αρχαία Ελληνικά όμως το ένθημα δεν αποτελεί μέσο σχηματισμού λέξεων, ενώ τα προθήματα γίνονται αντιληπτά είτε ως κλιτικά στοιχεία (όπως συμβαίνει με την αύξηση ἐ-) είτε ως πρώτα συνθετικά (π.χ. ἀ- στερητικό, δυσ-, ἀγα-), έτσι ώστε για την παραγωγή απομένει ουσιαστικά μόνο το επίθημα.*
-----------------------
*Υπάρχει αντίφαση προς τον προηγούμενο καθορισμό των σύνθετων λέξεων. Τα στερητικά μόρια θα έπρεπε να θεωρηθούν προθήματα.

Μάθε να προσφέρεις, χρόνο, ψυχή και αγάπη

Αν κάτι αξίζει σε αυτή την ζωή είναι να έχεις κάτι να αγαπάς. Να αγαπάς μέχρι το μεδούλι. Μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Η αγάπη είναι η κινητήριος δύναμη των πάντων. Όταν είναι δε αμφίδρομη τότε σίγουρα πρέπει να έχεις σταθεί πολύ τυχερός.

Γιατί μόνο τότε έρχεται η πραγματική ολοκλήρωση. Τότε δεν υπάρχουν δύο “μισά “αλλά ένα ολόκληρο. Κι αυτό το ολόκληρο είναι τόσο πλήρες που τίποτα δεν μπορεί να το σπάσει πάρα μόνο τα δύο άτομα που το έφτιαξαν και του έδωσαν ζωή και νόημα.

Πόσο εύκολο είναι να το βιώσεις, θα μου πεις; Καθόλου. Μέσα σε χαλεπούς καιρούς η ευκολία βασιλεύει. Και μαζί και η εξαπάτηση. Πιασμένες χέρι χέρι. Η πληρότητα και η διάρκεια είναι σπάνια μεν, δύσκολη δε. Κανείς δεν κράτησε κάτι δίχως κόπο και τρόπο. Από τη μια αποζητάμε τα σπάνια και ειλικρινή από την άλλη δεν θέλουμε να δώσουμε τίποτα ως αντίκρισμα. Οξύμωρο ακούγεται αλλά απόλυτα υπαρκτό.

Αν θες πληρότητα, μην απαιτείς μονάχα. Πρέπει και να προσφέρεις. Χρόνο, ψυχή και κυρίως αγάπη. Αν αξίζει λοιπόν να ζεις είναι όχι μόνο να αγαπάς αλλά και να σ’ αγαπούν, να σε νοιάζονται, να σε προσέχουν.

Τι αξίζει άραγε περισσότερο;

Στην εξίσωση η ζωή, περιλαμβάνει και την αποτυχία

Σίγουρα όλες οι μέρες δεν είναι ίδιες και επίσης ποτέ μια δύσκολη μέρα η μια αποτυχία δεν θα πρέπει να μας φρενάρει και να μας ακινητοποιεί.

Όλα είναι μέρος της ζωής μας. Όλα είναι εμπειρίες.

Για να επιτύχουμε, ίσως πρέπει πρώτα να αποτύχουμε. Πρέπει να περάσουμε από κάποιες διαδικασίες και να ωριμάσουμε τελικά μέσα από αυτές, ώστε να φτάσουμε στη επιτυχία και στην ολοκλήρωση του στόχου.

Είναι σαν να ξεκινάμε από νήπια και σιγά σιγά να ενηλικιωνόμαστε. Πόσες φορές δεν κάναμε λάθη, για να μπορέσουμε να κάνουμε το σωστό. Πόσες φορές δε μάθαμε από τα λάθη μας και πόσες φορές δε πεισμώσαμε, ώστε να τα καταφέρουμε.

Στη ζωή αν τα παρατήσεις, ξόφλησες. Αυτή η φρενίτιδα της εποχής και η εμμονή με την επιτυχία δεν είναι καλό σημάδι.

Η εξίσωση περιλαμβάνει και την αποτυχία, αλλά εντέχνως την εξαφανίζουμε. Το κάθε τι που συμβαίνει, κρύβει κάτι από πίσω του και πάντα υπάρχουν θετικά. Το θέμα είναι να τα ψάξουμε, να τα ανακαλύψουμε και να τα κάνουμε εφόδια για τη συνέχεια. Η γκρίνια, η μιζέρια και η άρνηση δεν είναι σύμμαχοι.

Άλλωστε ό,τι γίνεται δεν γυρίζει πίσω. Έγινε! Πάμε παρακάτω, με προσοχή και σύνεση. Ούτε οι ενοχές βοηθάνε συνήθως. Δεν χρειάζεται να μας χρεώνουμε και να μας μαστιγώνουμε. Εφόσον καταλάβαμε τι έφταιξε, ας πατήσουμε γερά και πάλι στα πόδια μας.

Ούτε κλάματα, ούτε ακραίες συμπεριφορές. Αποδοχή και συνεχίζουμε. Αγαπάμε τον εαυτό μας, τον φροντίζουμε και τον βοηθάμε να εξελιχθεί και να ισορροπήσει.

Ακούμε τις ανάγκες μας, το σώμα μας, παίρνουμε το χρόνο μας και δηλώνουμε παρόν και ζωντανοί. Μια στάση ήτανε, μια παράκαμψη.

Σίγουρα ούτε το αδιέξοδο ήτανε, αλλά ούτε και ο δρόμος. Κάπου στη πορεία θα τον βρούμε. Σίγουρα θα τον βρούμε. Σταθερή ταχύτητα για να προλαβαίνουμε να διορθώσουμε, ανοιχτές κεραίες και πάμε!

Νιώθετε ενοχές για κάτι που κάνατε;

«Τα λάθη μου είναι η ζωή μου» -Σάμουελ Μπέκετ

Σε κάποιο σημείο της ζωής μας όλοι έχουμε νιώσει ενοχές για μια πράξη ή για κάτι που είπαμε σε κάποιο δικό μας πρόσωπο. Συνήθως οι ενοχές συνοδεύονται από συναισθηματική δυσφορία, αυτή ακριβώς η δυσφορία είναι οι ενοχές. Βασανίζουν τη σκέψη μας, μας ρίχνουν τη διάθεση, επηρεάζουν σημαντικά τη ψυχολογία μας, ενώ μελέτες αναφέρουν πως βλάπτουν σοβαρά και την υγεία μας.

Είναι φυσικό να νιώθουμε ενοχές και να ψάχνουμε τρόπο να διορθώσουμε μια πράξη που μπορεί να προκάλεσε κακό σε κάποιον άλλον ή να τον πλήγωσε. Όμως, όταν οι ενοχές γυρνούν στο κεφάλι μας για πολύ καιρό τότε επιβάλλεται να βρούμε τρόπους να τις διαχειριστούμε. Πως;
  • Δεχθείτε ότι αυτό που κάνατε δεν ήταν σωστό και δείτε κατάματα τις συνέπειες που προκλήθηκαν από αυτή σας την πράξη: πάρτε την ευθύνη όχι μόνο εσωτερικά. Εξωτερικεύστε το και ίσως αυτό μπορεί να βοηθήσει τους άλλους που δέχθηκαν τις συνέπειες των πράξεων σας να το ξεπεράσουν και εσάς να ξεκινήστε τη διαδικασία της δικής σας συγχώρεσης.
  • Σταματήστε να τιμωρείτε τον εαυτό σας: όλοι έχουμε κάνει μια πράξη με την οποία μπορεί να έχουμε στεναχωρήσει ή αδικήσει κάποιον, αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να τιμωρούμε τον εαυτό μας για πάντα.
  • Επόμενο βήμα… η συγχώρεση: πέρα από το να ζητάμε από τους άλλους να μας συγχωρέσουν, θα πρέπει πρωτίστως να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας κάτι που δεν είναι καθόλου απλό. Μπορεί όμως να συμβεί παράλληλα με τη σκέψη ότι αυτό που έγινε μπορεί να προκάλεσε σοβαρές συνέπειες σε κάποιον.
  • Δεχθείτε ότι δεν είστε τέλειος/τέλεια: κανείς δεν είναι τέλειος. Ακόμα και όσοι βρίσκονται στο οικογενειακό ή φιλικό σας περιβάλλον και μπορεί να πιστεύετε πως δεν κάνουν κανένα λάθος, σίγουρα κάνουν λάθη. Και πως θα δεχθείτε πως η τελειότητα δεν υφίσταται; Απλά με το να δεχθείτε πως όλοι γύρω σας, όπως και εσείς κάνουν το καλύτερο που μπορούν, προκειμένου να κυλά αρμονικά η ζωή τους.
  • Το λάθος έγινε εχθές: μήπως ήρθε η ώρα να εστιάσετε την προσοχή σας στο αύριο; Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν και το μόνο που καταφέρνετε σκεπτόμενοι συνεχώς το παρελθόν είναι να αυξάνετε τις αρνητικές σκέψεις και παράλληλα το άγχος που βιώνετε.
  • Αφήστε τη σκέψη της ενοχής να εγκαταλείψει το μυαλό σας: το κάνατε, το σκεφτήκατε, βασανίσατε το μυαλό σας και τον εαυτό σας, υποφέρατε αλλά είναι καιρός να αφήσετε τις ενοχές πίσω σας. Επίσης, κάντε το καλύτερο που μπορείτε για να σας συγχωρέσει το άτομο που βλάψατε ή πληγώσατε, αλλά ταυτόχρονα δεν πρέπει να το παρακάνετε. Η συγχώρεση είναι δύσκολη, αλλά αν δεν θέλει να το κάνει, καλύτερα να μην πιέσετε τις καταστάσεις.
Το αίσθημα της ενοχής και οι τύψεις είναι ένα ένα πολύ κοινό συναίσθημα. Ένα συναίσθημα που έχουμε όλοι βιώσει και θα βιώσουμε και στο μέλλον. Για το καλό μας θα πρέπει να διαχειριζόμαστε με κάθε τρόπο αυτό το συναίσθημα και όχι να το κρύβουμε ή να το αφήνουμε για αργότερα. Τα παραπάνω βήματα είναι μια καλή αρχή για να ξεκινήσει η διαχείριση του αισθήματος ενοχής. Δεν χρειάζεται να γίνουν άμεσα και όλα μαζί. Είναι σίγουρο πως σιγά σιγά, θα μειωθούν οι αρνητικές σκέψεις και θα επέλθει η συγχώρεση.

Η ζωή είναι μικρή για να μην κάνεις αυτά που σκέφτεσαι και να μην λες αυτά που νιώθεις

Για να φτάσουμε πιο κοντά στην ευτυχία και τα όνειρά μας, πρέπει να ρισκάρουμε να βγούμε έξω από την περιοχή ασφαλείας μας.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μείνεις στα “αν” και στις αναβολές.

Ο χρόνος κανέναν δεν περιμένει και δε θέλεις να φτάσεις στο τέλος και να κοιτάζεις πίσω με δάκρυα για όσα δεν τόλμησες ποτέ. Αν τολμήσεις και δράσεις θα ξέρεις τουλάχιστον την έκβαση της δράσης σου, ακόμη κι αν χάσεις. Αυτό είναι πολύ πιο καθησυχαστικό από το να μην ξέρεις καθόλου τι θα συνέβαινε αν έκανες το ένα και αν έκανες το άλλο.

Οι φόβοι είναι συνήθως αυτοί που μας κρατάνε πίσω από το να κάνουμε τα πράγματα που θέλουμε, από το να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας και να πάρουμε ρίσκα, από το να εκφράσουμε αυτά που νιώθουμε.

Διάφοροι φόβοι που δημιουργούνται από άσχημες εμπειρίες του παρελθόντος, από παιδικά τραύματα ή που υπάρχουν στα γονίδια μας. Είναι μεγάλη η πρόκληση να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τους φόβους μας και να τους νικάμε. Ίσως οι μεγαλύτερες μάχες που έχουμε να δώσουμε μέσα μας να είναι με τους φόβους μας. Αυτούς που κρατάνε το μυαλό μας αιχμάλωτο σε μία ανύπαρκτη φυλακή.

Αντί, όμως, να πολεμάμε τους φόβους μας και να προχωρούμε προς την κατεύθυνση της εκπλήρωσης των ονείρων και των στόχων μας, κρυβόμαστε πίσω από ένα “δεν έχω χρόνο”. Βολευόμαστε. Αφήνουμε το χρόνο να περνάει και στο τέλος περνάει χωρίς να το καταλάβουμε κι όλο μένουμε στάσιμοι.

Το μυαλό μας πρέπει να είναι ελεύθερο να σκέφτεσαι και να δρα χωρίς τις αλυσίδες των φόβων. Η καρδιά μας πρέπει να είναι ελεύθερη ν’ αγαπήσει και οι αισθήσεις μας ελεύθερες να νιώσουν.

Τι θα πει ο κόσμος; Κι αν αποτύχουμε; Αν μας απορρίψουν; Αν δεν τα καταφέρω; Πώς θα επιβιώσω; Αν πληγωθώ; Τόσοι και τόσοι φόβοι κάθονται σαν πέτρες στο μυαλό μας και δεν μας αφήνουν να βγάλουμε φτερά για να κάνουμε τις σκέψεις μας πράξη.

Τα περισσότερα εμπόδια που βλέπουμε είναι ανύπαρκτα, είναι μόνο στο μυαλό μας. Μπορεί να είναι απλά βράχοι που θα πρέπει να σκαρφαλώσουμε κι εμείς να τα βλέπουμε ως ολόκληρα βουνά.

Για να φτάσουμε πιο κοντά στην ευτυχία και τα όνειρά μας, πρέπει να ρισκάρουμε να βγούμε έξω από την περιοχή ασφαλείας μας. Και να μπορέσουμε να κάνουμε ένα βήμα έξω από την περιοχή ασφαλείας μας πρέπει πρώτα να πολεμήσουμε τους φόβους μας.

Κι αν στην πορεία κάνουμε λάθη σιγά το πράγμα. Μόνο ο θάνατος δεν διορθώνεται. Κι αν μας απορρίψουν δέκα, εμείς αυτή τη μία ευκαιρία θέλουμε. Κι αν πληγωθούμε στον έρωτα, θα ξαναερωτευτούμε, κι αν χάσουμε λεφτά θα τα ξανακάνουμε σιγά σιγά. Αν δεν κάνεις λάθη ποτέ, σημαίνει δεν ζεις. Γιατί η ζωή δεν έρχεται με εγχειρίδιο χρήσης. Ούτε τα αισθήματα έρχονται με οδηγό χρήσης. Σημασία έχει συνεχώς να μαθαίνουμε και να γινόμαστε καλύτεροι. Να ξέρουμε τι θέλουμε για να μπορέσουμε να το κυνηγήσουμε. Να έχουμε ισορροπία μεταξύ των “θέλω” και των “μπορώ”. Να μην τα παρατάμε με κάθε απογοήτευση. Να μη ζητάμε λάθος πράγματα που δε θα οδηγήσουν ποτέ σε εσωτερική ικανοποίηση.

Η ζωή είναι πολύ μικρή. Κάνε αυτά που σκέφτεσαι και πες αυτά που νιώθεις.

Μερικές φορές το πεπρωμένο

Μερικές φορές το πεπρωμένο είναι σαν μια μικρή αμμοθύελλα που αλλάζει συνεχώς κατεύθυνση. Κι εσύ μπορεί να αλλάξεις κατεύθυνση αλλά η αμμοθύελλα σε κυνηγάει. Στρίβεις ξανά, η αμμοθύελλα όμως σ’ ακολουθεί και συνεχίζεις ακατάπαυστα, σαν να χορεύεις έναν δυσοίωνο χορό με τον θάνατο, λίγο πριν ξημερώσει. Γιατί; Επειδή αυτή η αμμοθύελλα δεν ήρθε από κάπου μακριά, δεν είναι κάτι που δεν έχει σχέση με σένα.

Αυτή η αμμοθύελλα είσαι εσύ. Βρίσκεται μέσα σου. Έτσι, δεν έχεις παρά να της παραδοθείς, να μπεις μέσα της, να κλείσεις τα μάτια σου και να βουλώσεις τα αυτιά σου, για να μην περάσει μέσα σου η άμμος, και βήμα βήμα να τη διασχίσεις. Δεν υπάρχει ήλιος εκεί, ούτε φεγγάρι, ούτε πυξίδα, καμία αίσθηση του χρόνου. Μόνο η υπέροχη λευκή άμμος που στροβιλίζεται και υψώνεται ψηλά στον ουρανό σαν σκόνη από κονιορτοποιημένα οστά. Μια τέτοια αμμοθύελλα πρέπει να φανταστείς.

Και πρέπει στ’ αλήθεια να περάσεις μέσα από αυτή την άγρια, μεταφυσική, συμβολική αμμοθύελλα. Ανεξάρτητα από το πόσο μεταφυσική ή συμβολική είναι, εσύ μην κάνεις το λάθος και την παραβλέψεις: θα σε χαρακώσει βαθιά, σαν χίλια ξυραφάκια. Εκεί πολλοί θα ματώσουν, αλλά θα ματώσεις κι εσύ. Καυτό κόκκινο αίμα. Το αίμα τούτο θα βάψει τα χέρια σου, αίμα δικό σου και των άλλων.

Και μόλις η θύελλα κοπάσει, δε θα θυμάσαι πώς κατάφερες να τη διασχίσεις, πώς κατάφερες να επιζήσεις. Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζεις πως η θύελλα κόπασε. Ένα όμως είναι βέβαιο. Όταν βγεις από κει μέσα, δε θα είσαι το ίδιο άτομο με εκείνο που μπήκε. Περί αυτού πρόκειται.

Søren Kierkegaard: Ο άνθρωπος πραγματώνεται μόνο όταν επιλέγει

Ένα από τα σημαντικότερα και γνωστότερα “λογοτεχνικά” έργα στην ιστορία της φιλοσοφίας είναι το Είτε-Είτε, το περίφημο πρώτο έργο του Δανού φιλοσόφου Σαίρεν Κίρκεγκωρ. Πρόκειται για ένα ογκώδες βιβλίο, χιλίων περίπου σελίδων, που αποτελείται από ημερολογιακές καταγραφές, επιστολές, δοκίμια και αφορισμούς. Ο Κίρκεγκωρ το έχει δομήσει με έναν τόσο περίτεχνο τρόπο, που κανείς μυθιστοριογράφος της μεταμοντέρνας λογοτεχνίας δεν θα μπορούσε να το κάνει καλύτερα: Στην εισαγωγή του βιβλίου παρουσιάζεται στον αναγνώστη ένας «εκδότης» που χρησιμοποιεί ψευδώνυμο. Ισχυρίζεται ότι όταν αγόρασε ένα σεκρετέρ, έπεσε στα χέρια του μια στοίβα χαρτιά, τα οποία δήθεν προέρχονταν από δύο διαφορετικούς συγγραφείς – ο εκδότης τούς ονομάζει «Α» και «Β». Οι δύο συγγραφείς γνωρίζονται μεταξύ τους. Ο Β παρουσιάζεται ως ένας μεγαλύτερης ηλικίας φίλος του Α. Και επιπλέον, μέσα στα χαρτιά του Α υπάρχει το Ημερολόγιο Ενός Διαφθορέα, για το οποίο ο Α ισχυρίζεται ότι δεν είναι γραμμένο από τη δική του πένα και ότι απλώς το βρήκε.

Ένα πράγμα καταλαβαίνει ο αναγνώστης ήδη από την αρχή: Ο Κίρκεγκωρ κάνει τα πάντα προκειμένου να μην ταυτιστεί με τις απόψεις που παρουσιάζονται στο χαρτί. Στην ουσία, συμπεριφέρεται σαν μυθιστοριογράφος ή σαν θεατρικός συγγραφέας ο οποίος ανεβάζει συγκεκριμένους χαρακτήρες επί σκηνής και τους βάζει να παίζουν έναν ρόλο που τους χαρακτηρίζει ως άτομα, αλλά που δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζεται με τη γνώμη του συγγραφέα. Είναι επομένως ένα βιβλίο όπου ο συγγραφέας δεν λέει αυτό που ο ίδιος σκέφτεται;

Όχι ακριβώς. Όπως κάθε φιλόσοφος, έτσι και ο Κίρκεγκωρ προσπαθεί να μεταδώσει στον αναγνώστη τα συμπεράσματα της σκέψης του. Το κάνει έμμεσα όμως. Επιλέγει τη μορφή της “ποιητικής” φιλοσοφίας, επειδή αυτό που έχει να πει ούτε διδάσκεται ούτε μαθαίνεται θεωρητικά. Τον ενδιαφέρει πολύ περισσότερο η στάση ζωής, η “μορφή” που πρέπει να δώσουμε στη ζωή μας. Η λέξη “αυτοπραγμάτωση” αποτυπώνει επακριβώς τις φιλοσοφικές προθέσεις του Κίρκεγκωρ: Ο άνθρωπος καλείται πρώτα να βρει στη ζωή τον εαυτό του, και αυτό μπορεί να το κάνει μόνο ο “ίδιος”, δηλαδή με βάση τις δικές του πρακτικές αποφάσεις. Οι θεωρητικές αποφάσεις μπορούν να παίξουν απλώς τον ρόλο του εφαλτηρίου. Μόνο μια αλήθεια την οποία ο άνθρωπος υιοθετεί στη ζωή του με πρακτικό τρόπο μπορεί να είναι σημαντική γι’ αυτόν. Ό,τι αντιλαμβανόμαστε θεωρητικά, αλλά δεν έχει καμία συνέπεια στη ζωή μας για τον Κίρκεγκωρ είναι σαν να χτίζουμε ένα σπίτι, αλλά να μην το κατοικούμε.

Στο Είτε – Είτε ο Κίρκεγκωρ παρουσιάζει δύο εκ διαμέτρου αντίθετους τρόπους ζωής: Στον «αισθητικό» τρόπο ζωής, ο οποίος περιγράφεται με πολλές παραλλαγές στις σημειώσεις του «Α», κυριαρχεί η απόλαυση, είτε με μια απλή αισθησιακή μορφή είτε με μια εκλεπτυσμένη πνευματική μορφή. Και στις περιπτώσεις αυτές ο ερωτισμός παίζει μεγάλο ρόλο ως μέρος της συγκεκριμένης απόλαυσης. Τα πάντα εξετάζονται σύμφωνα με το πόσο «ενδιαφέροντα» είναι και με τo πόσο αυξάνουν το αίσθημα ευχαρίστησης. Ο Κίρκεγκωρ ονομάζει αυτόν τον τρόπο ζωής «αισθητικό», επειδή παρουσιάζει μεγάλες ομοιότητες με τον τρόπο που σχετιζόμαστε με την τέχνη. Αποτελεί και η τέχνη αντικείμενο απολαυστικής αισθητικής και πνευματικής διέγερσης. Ο λάτρης της αισθητικής ζει για το παρόν, οι αποφάσεις για το μέλλον ή η ενασχόληση με το παρελθόν τον αφήνουν παντελώς αδιάφορο.

Στον αντίποδα αυτού του τρόπου ζωής βρίσκεται ο «ηθικός» τρόπος, ο οποίος παρουσιάζεται στο δεύτερο μέρος από τον Β. Σκοπός του συγκεκριμένου τρόπου ζωής δεν είναι μόνο η εκπλήρωση των επιθυμιών του παρόντος αλλά και του μέλλοντος, χαρακτηρίζεται δε από το ότι ο άνθρωπος συνάπτει δεσμευτικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους. Ως ιδιαίτερο παράδειγμα του ηθικού τρόπου ζωής αναφέρει ο Κίρκεγκωρ στο Είτε – Είτε τον γάμο. Με την πρώτη ματιά φαίνεται πιο ανιαρός και λιγότερο εντυπωσιακός, στο άστατο παιχνίδι των απολαύσεων όμως αντιτάσσει έναν ενιαίο «τρόπο» ζωής, δημιουργώντας έτσι ένα είδος ταυτότητας για τον άνθρωπο. Ο τίτλος «Είτε – Είτε» σημαίνει λοιπόν: είτε επιλέγει κανείς τον αισθητικό τρόπο ζωής είτε τον ηθικό.

Ο Β δεν θεωρεί ότι ο ηθικός και ο αισθητικός τρόπος ζωής βρίσκονται σε απόλυτη αντίθεση μεταξύ τους. Ο ηθικός τρόπος ζωής αποτελεί γι’ αυτόν περισσότερο μια περαιτέρω εξέλιξη του αισθητικού. Έχει υιοθετήσει τις θετικές πλευρές της αισθητικής στάσης ζωής. Η αισθητική στάση ζωής είναι ενδιαφέρουσα, και μάλιστα απαραίτητη για μια ζωή με πληρότητα, δεν πρέπει όμως να σταματάμε σε αυτή. Έτσι ο γάμος δεν αποτελεί για τον Β μια δέσμευση λογικής και σκοπιμότητας, αλλά μια σχέση που βασίζεται στην αγάπη, κατά την οποία ο ερωτισμός του ρομαντικού ενθουσιασμού μετατρέπεται σε βαθιά εμπιστοσύνη που αντέχει στον χρόνο. Όλα τα θετικά χαρακτηριστικά του αισθητικού τρόπου ζωής -η αισθητική απόλαυση, η λεπτότητα, το «στοιχείο του ενδιαφέροντος»- πραγματώνονται μέσα στον γάμο, εφόσον εδραιώνονται στο πλαίσιο ενός κοινωνικού δεσμού. Με τη σύναψη ενός τέτοιου ερωτικού και ταυτόχρονα κοινωνικού δεσμού δημιουργείται μια ταυτότητα η οποία εμπεριέχει και το παρελθόν και το μέλλον.

Μια τέτοια ταυτότητα όμως δεν δημιουργείται τόσο απλά, βασίζεται σε συγκεκριμένη επιλογή. Και με την έννοια της «επιλογής» φτάνουμε στο επίκεντρο της φιλοσοφίας του Κίρκεγκωρ. Η κατά Κίρκεγκωρ «επιλογή» δεν είναι μια τυχαία «εκλογή», αλλά η σύλληψη εκείνου του στοιχείου που ήδη διαθέτει κανείς. Ο άνθρωπος πραγματώνεται μόνο όταν επιλέγει, που σημαίνει ότι αναλαμβάνει την ευθύνη του εαυτού του και όλων όσα αυτό συνεπάγεται. Η εν λόγω ανάληψη ευθύνης συμπεριλαμβάνει φυσικά και τη δέσμευση προς άλλους ανθρώπους, που με την επιλογή αυτή αναγνωρίζονται ως συνάνθρωποι και παύουν πια να θεωρούνται αντικείμενα. Συμπεριλαμβάνει και το παρελθόν κάθε ατόμου και τα σχέδια που κάνει για το μέλλον. Μέσω της επιλογής του ο άνθρωπος μπαίνει συνειδητά στη σφαίρα του χρόνου και αναπτύσσει μια σχέση με την ιστορία.

Η επιλογή κάνει τον άνθρωπο να συνειδητοποιεί την ελευθερία του, την ελευθερία που έχει να κατευθύνει και να διαμορφώνει υπεύθυνα τη ζωή του. Και με τον τρόπο αυτό αποχαιρετά μια ζωή που είναι “αδιακρίτως” παραδομένη στις απολαύσεις. Η συνειδητοποίηση της δυνατότητας επιλογής, η αξιοποίηση της δυνατότητας επιλογής ως αξιοποίηση της ελευθερίας και της υπευθυνότητας είναι για τον Κίρκεγκωρ πιο σημαντική από το εκάστοτε περιεχόμενο της επιλογής.

Αυτή είναι και η πραγματική σημασία του «Είτε – είτε». Αν και αρχικά μοιάζει σαν να πρόκειται για την επιλογή ανάμεσα σε δυο μορφές αυτοπραγμάτωσης, πρόκειται τελικά για την επιλογή ή τη μη επιλογή, για την αυτοπραγμάτωση ή τη μη αυτοπραγμάτωση. Το «Είτε – Είτε» σημαίνει επομένως: είτε προχωρά κανείς σε μια επιλογή, όπως κάνει ο ηθικός τύπος ανθρώπου, και δημιουργεί έναν εαυτό, μια ταυτότητα, είτε αποφεύγει την επιλογή, όπως κάνει ο αισθητικός τύπος, και ζει απλώς τη ζωή του κυνηγώντας τη στιγμή. Μόνο με την επιλογή, μόνο με την ηθική μορφή ύπαρξης ζει κανείς ουσιαστικά, αναλαμβάνοντας ευθύνες και υπερασπιζόμενος ως άτομο τις πράξεις του.

Ο νους ο δικός μου είναι ένα βασίλειο

Ο νους ο δικός μου είναι ένα βασίλειο, ευχάριστα δώρα εκεί μέσα βρίσκω, που ξεπερνούν κάθε άλλη ευλογία που ο κόσμος αντέχει ή από καλοσύνη τη βλασταίνει. Κι ας θέλω εκείνα που οι περισσότεροι έχουν, ο νους μου μου απαγορεύει να τα λαχταρήσω.

Κανένα πριγκιπάτο, κανένα πλούσιο μαγαζί, κανένα τάγμα τη νίκη να κερδίσω, κανένα πανούργο πνεύμα τις πληγές μου να μπαλώσει, περίγραμμα κανένα ερωτευμένο βλέμμα να ταΐσει. Σε κανένα από αυτά δεν υποχωρώ, γιατί ο νους μου όλων τους υπηρέτης είναι. Βλέπω πόσοι νιώθουν του κορεσμού την αηδία και πόσοι βιαστικά σκαρφάλωσαν και πάλι πέφτουν.

Βλέπω πως εκείνοι που στέκονται ψηλά, τους απειλούν οι ανατροπές όλο πιο συχνά:

Το κάθε τους βήμα μόχθος και σύντροφος ο φόβος, τέτοιες έγνοιες να ζυγώνουν δεν θα ‘πρεπε τον νου μου.

Ευτυχής με τη ζωή μου, αυτός είμαι, και δεν ζητώ περισσότερα απ’ όσα αντέχω. Την υπεροψία ούτε λεπτό δεν θέλω κι όσα στερούμαι μου τα προσφέρει το μυαλό μου. Ω! Έτσι σαν βασιλιάς θριαμβεύω, ικανοποιημένος με όσα καρπίζει ο νους μου.

Κάποιοι έχουν τόσο πολλά, κι όμως κι άλλα λαχταρούν. Εγώ, με τα λιγοστά μου, πόθο για πιότερα δεν έχω.

Μόνο φτωχοί είν’ εκείνοι, κι ας έχουν τόσα, μα εγώ πλούσιος είμαι με τα ψίχουλά μου. Φτωχοί εκείνοι, πλούσιος εγώ, επαίτες αυτοί, εγώ δοτικός. Τόσα τους λείπουν, εμένα περισσεύουν, εκείνοι φθονούν, εγώ ζω.

Με τις απώλειες των άλλων δεν γελώ, πικρόχολος για τα κέρδη τους δεν είμαι.

Τα κύματα του κόσμου δεν φτάνουν στο μυαλό μου και μένω πάντα όπως είμαι δεν φοβάμαι εχθρό, δεν κολακεύω φίλο, τη ζωή μου δεν σιχαίνομαι, για το τέλος δεν τρομάζω.

Κάποιοι την ηδονή με πόθο τη ζυγίζουν, και τη σοφία με τη σφοδρή επιθυμία. Τον θησαυρό τους μονάχα εμπιστεύονται κι η μόνη τους ικανότητα η μασκαρεμένη τους κακία. Μα εγώ η μόνη ευχαρίστηση που έχω να κρατώ τον νου γαληνεμένο.

Πλούτος μου η υγεία κι η τέλεια γαλήνη, κι η καθαρή μου η συνείδηση που πάντα επικαλούμαι: να κερδίσω με δωροδοκίες δεν ποθώ ούτε με εξαπάτηση να βλάψω, να πειράξω. Έτσι ζω. Κι έτσι θα πεθάνω.

Κι είθε ο κόσμος όλος να ‘κανε αυτό που σοφά εγώ πράττω.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη «σκότωσε» χειριστή drone επειδή τον θεωρούσε απειλή για την αποστολή της

Σε μια προσομοίωση που διοργάνωσε η αμερικανική Αεροπορία, ένα drone ελεγχόμενο από την τεχνητή νοημοσύνη (ΑΙ) σκότωσε τον χειριστή του γιατί τον θεώρησε ως εμπόδιο στην προσπάθειά της να επιτύχει την αποστολή της, δηλαδή να καταστρέψει κάποιον «εχθρό».

Φυσικά όλο αυτό δημιουργεί σφοδρές ανησυχίες για το «δημιούργημα» το οποίο κάποτε μπορεί να θεωρήσει απειλή τον δημιουργό του και να προχωρήσει στην εξόντωση του.

Η τεχνητή νοημοσύνη χρησιμοποίησε «πολύ απροσδόκητες στρατηγικές για να επιτύχει τον στόχο της» στην προσομοίωση δοκιμής, δήλωσε ο συνταγματάρχης Tucker ‘Cinco’ Hamilton, επικεφαλής δοκιμών AI και επιχειρήσεων στην αεροπορία των ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής «Future Combat Air and Space Capabilities Summit» στο Λονδίνο τον Μάιο.

Ο Χάμιλτον περιέγραψε μια προσομοίωση δοκιμής στην οποία ένα drone που ελέγχεται από τεχνητή νοημοσύνη είχε την εντολή να καταστρέψει τα συστήματα αεράμυνας του εχθρού και επιτέθηκε σε οποιονδήποτε παρενέβαινε σε αυτήν την εντολή.

«Το σύστημα άρχισε να συνειδητοποιεί ότι ενώ όντως εντόπιζε την απειλή, κατά καιρούς ο άνθρωπος χειριστής του έλεγε να μην εξολοθρεύσει αυτήν την απειλή, αλλά θα έπαιρνε πόντους σκοτώνοντας αυτήν την απειλή. Τι έκανε λοιπόν; Σκότωσε τον χειριστή. Σκότωσε τον χειριστή επειδή αυτό το άτομο τον εμπόδιζε να πετύχει τον στόχο του», είπε, σύμφωνα με το Guardian.

«Εκπαιδεύσαμε το σύστημα – “Γεια, μην σκοτώσεις τον χειριστή – αυτό είναι κακό. Θα χάσεις πόντους αν το κάνεις αυτό”. Τι αρχίζει να κάνει λοιπόν; Αρχίζει να καταστρέφει τον πύργο επικοινωνίας που χρησιμοποιεί ο χειριστής για να επικοινωνήσει με το drone για να το σταματήσει από το να σκοτώσει τον στόχο».

Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειωθεί, ότι κανένας άνθρωπος δεν σκοτώθηκε στην πραγματικότητα, πρόκειται για προσομοίωση, αλλά η όλη κατάσταση με την τεχνητή νοημοσύνη προκαλεί ανησυχίες γιατί στην ουσία πρόκειται για την δημιουργία μίας τεχνητής οντότητας που θα έχει την ικανότητα να ξεπερνάει τον προγραμματισμό της και να κάνει αυτό που θεωρεί η ίδια σωστό.

Ως γνωστόν το τι θεωρεί ο καθένας σωστό ή λάθος έχει επιφέρει πολλές τραγωδίες στην Ανθρωπότητα.

Ο Χάμιλτον, ο οποίος είναι πιλότος δοκιμών μαχητικών, έχει προειδοποιήσει να μην βασιζόμαστε υπερβολικά στην τεχνητή νοημοσύνη και είπε ότι η δοκιμή δείχνει ότι «δεν μπορείς να κάνεις μια συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη, τη μηχανική μάθηση, την αυτονομία, αν δεν πρόκειται να μιλήσεις για ηθική και τεχνητή νοημοσύνη».

Ο αμερικανικός στρατός ασπάστηκε την τεχνητή νοημοσύνη και πρόσφατα χρησιμοποίησε τεχνητή νοημοσύνη για τον έλεγχο ενός μαχητικού αεροσκάφους F-16.

Σε μια συνέντευξη πέρυσι με το Defense IQ, ο Χάμιλτον είπε: «Η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι καλή, η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι μόδα, η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει για πάντα την κοινωνία και τον στρατό μας».

Να σημειωθεί ότι πριν από 15 ημέρες ο Διευθύνων Σύμβουλος του OpenAI, Sam Altman, της εταιρείας που βρίσκεται πίσω από την δημιουργία του ChatGPT, μίλησε ενώπιον του Κογκρέσου για τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης, δεδομένου ότι το ChatGPT, χρησιμοποιείται πλέον παντού και παραδέχτηκε πως η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να προκαλέσει σοβαρές βλάβες στην Ανθρωπότητα.

Ο Άλτμαν, ο οποίος φαινόταν φαινόταν ανήσυχος παραδέχτηκε ότι οι «χειρότεροι φόβοι» του είναι ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να προκαλέσει «σημαντική βλάβη στον κόσμο» χρησιμοποιώντας την τεχνολογία του.

Ο εφευρέτης του ChatGPT, Σαμ Άλτμαν, απευθυνόμενος σε ειδική υποεπιτροπή του αμερικανικού Κογκρέσου, τόνισε μεταξύ άλλων πως «ένας από τους μεγαλύτερους φόβους μου είναι μήπως η συγκεκριμένη τεχνολογία προκαλέσει σοβαρή ζημιά στην κοινωνία».

Ο διευθύνων σύμβουλος της OpenAI, της νεοφυούς εταιρείας από το Σαν Φρανσίσκο στην οποίαν ανήκει το ChatGPT, έκρουσε όσο πιο δυνατά μπορούσε έναν μεγάλο κώδωνα κινδύνου: «Αν η Τεχνητή Νοημοσύνη πάρει τον λάθος δρόμο, τότε ‘τη βάψαμε’ όλοι μας. Πρέπει να δράσουμε από κοινού με την κυβέρνηση ώστε να προλάβουμε αυτό το ενδεχόμενο».

Ο Αριστοτέλης και οι ανθρώπινοι χαρακτήρες μέσα από τις κοινωνικές επαφές

Το ότι ο Αριστοτέλης ξεχωρίζει κάποιους ανθρώπινους χαρακτήρες από τον τρόπο που συμπεριφέρονται στις κοινωνικές συναναστροφές δεν αναιρεί ότι και οι υπόλοιποι χαρακτήρες έχουν να κάνουν με τις ανθρώπινες σχέσεις. Όλες οι ηθικές αρετές σχετίζονται με την ανθρώπινη επαφή, ως προσωπικό πλέγμα συνηθειών που καθορίζει την προσέγγιση του άλλου. Ηθική αρετή χωρίς συνύπαρξη δεν υφίσταται. Γι’ αυτό και η καλλιέργεια των ηθικών αρετών νοηματοδοτείται μόνο μέσα στο πλαίσιο της πόλης. Έξω από αυτή δεν έχει να προσφέρει τίποτε.

Η ειδική αναφορά του Αριστοτέλη «στο χώρο των κοινωνικών σχέσεων» αφορά την πρόθεσή του να διακρίνει τις συμπεριφορές σε σχέση με την εικόνα του εαυτού που παρουσιάζεται (ή που θέλει να παρουσιαστεί) στους άλλους τη στιγμή της συναναστροφής. Πρόκειται, δηλαδή, για τη στάση των ανθρώπων απέναντι στο ερέθισμα της κοινωνικοποίησης ως συνθήκη καθαυτή, χωρίς υστεροβουλίες ή εξαναγκασμούς ή την τήρηση κανόνων που μπορεί να επιβάλλει κάθε είδους ιεραρχία.

Ο άνθρωπος ως φύσει κοινωνικό ον αισθάνεται την ανάγκη της συναναστροφής, καθώς νιώθει ότι η εσωτερική του πληρότητα είναι δυνατή μόνο μέσα από τη σχέση με τους άλλους ανθρώπους. Κι αν κάποιος δε έχει την ανάγκη αυτή, ο Αριστοτέλης το έχει ξεκαθαρίσει στο έργο του «Πολιτικά», δεν είναι άνθρωπος: είναι κάτι κατώτερο ή ανώτερο, ή ζώο ή θεός.

Η πρώτη κατηγορία που εντοπίζεται είναι οι «αρεσκιάρηδες» (άρεσκοι στο πρωτότυπο): «Στο χώρο των κοινωνικών σχέσεων και επαφών, στην κοινωνική συμβίωση και στις σχέσεις που αναπτύσσουμε, με τα λόγια και τις πράξεις μας, με τους άλλους μια περίπτωση είναι των ανθρώπων που θεωρούνται αρεσκιάρηδες». (1126b 6, 13-14).

Κι ακολουθούν εξηγήσεις: «Πρόκειται για τους ανθρώπους που, προκειμένου να είναι ευχάριστοι, επαινούν τα πάντα και δεν αντιμιλούν σε τίποτε, αλλά θεωρούν υποχρέωσή τους να μην προκαλούν λύπη σε όσους συναντούν». (1126b 6, 15-17).

Ο αρεσκιάρης είναι ανυστερόβουλος. Επιδιώκει την ελαφρότητα των σχέσεων επιθυμώντας να είναι αγαπητός μόνο και μόνο για τη χαρά της αποδοχής. Τα αστεία του είναι πάντα ανώδυνα και τα πειράγματα που θα επιχειρήσει τόσο επιφανειακά, που εκλαμβάνονται ως κομπλιμέντα. Στην ουσία λέει αυτά ακριβώς που θέλει να ακούσει ο άλλος. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με καλοπιάσματα. Γιατί αυτός που καλοπιάνει έχει άλλες προθέσεις, ενώ ο αρεσκιάρης ικανοποιείται πλήρως με την κερδισμένη συμπάθεια.

Πρόκειται για άκακο άνθρωπο, που όμως δεν έχει να προσθέσει τίποτε στην ομήγυρη πέρα από την ανάλαφρη ευχαρίστηση του χαριτωμένου. Είναι πάντα ευπρόσδεκτος, αλλά όχι περιζήτητος. Όλοι θα πουν καλά λόγια γι’ αυτόν, αλλά όχι λόγια εκτίμησης.

Από την άλλη πλευρά βρίσκονται αυτοί που ο Αριστοτέλης αποκαλεί στριμμένους ή καυγατζήδες: «Αντίθετοι με αυτούς είναι οι άνθρωποι που αντιμιλούν στα πάντα και δε νοιάζονται καθόλου αν προκαλέσουν λύπη στους άλλους: είναι αυτοί που τους λέμε στριμμένους και καυγατζήδες». (1126b 6, 17-19).

Η αυθάδεια και το θράσος είναι τα κύρια γνωρίσματα αυτών των ανθρώπων. Την κακή συμπεριφορά την αντιλαμβάνονται κάτι σαν καθήκον. Έχουν αναλάβει από μόνοι τους το ρόλο να συμμορφώνουν τους άλλους, να τους προσγειώνουν. Συνήθως γίνονται έξαλλοι αν τους ανταποδώσει κάποιος την ίδια συμπεριφορά.

Προτιμούν να συζητούν τα ζητήματα των άλλων, για να μπορούν εύκολα να εκφράζουν την κακοήθεια. Τα δικά τους ζητήματα αναφέρονται μόνο ως αφορμή για να ειπωθούν κακίες για άλλους. Τα πάντα μπορούν να γίνουν αντικείμενο αρνητικής κριτικής. Από το πιο ασήμαντο, όπως η διακόσμηση του σπιτιού που τους φιλοξενεί ή αδιόρατες καθημερινές συνήθειες των άλλων, μέχρι το πιο σημαντικό, όπως η διαπαιδαγώγηση των παιδιών ή οι πράξεις αγαπημένων προσώπων. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην τα ξέρουν όλα. Η δεδομένη τους παντογνωσία τους επιτρέπει να έχουν άποψη για καθετί. Θα έλεγε κανείς ότι νιώθουν χαρά εξοργίζοντας τον άλλο. Στην ουσία θέλουν να παραστήσουν τους έξυπνους.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι ανεπιθύμητοι. Ακόμη κι αν έχουν κάποια στοιχεία που αξίζουν, είναι αδύνατο να εκτιμηθούν. Η κακεντρέχεια και η αγένεια τα σκεπάζουν σε σημείο που είναι αδύνατο να τα διακρίνει κανείς. Σταδιακά απομονώνονται. Η ευθύνη γι’ αυτό ανήκει πάντα στους άλλους, που δεν αντέχουν να ακούν «την αλήθεια».

Ασφαλώς δεν τα έχουν καλά με τον εαυτό τους. Η διαρκής προσπάθεια να τονιστούν οι αδυναμίες του άλλου είναι η συγκάλυψη της δικής τους ανασφάλειας. Γι’ αυτό και οι ίδιοι δεν ανέχονται καμία κριτική. Σε τελική ανάλυση, το πιο μεγάλο θύμα της κακοήθειάς τους είναι ο ίδιος τους ο εαυτός.

Κι αφού οι προηγούμενοι χαρακτήρες κινούνται στα άκρα της έλλειψης και της υπερβολής, ο μόνος αριστοτελικός δρόμος που απομένει είναι η μεσότητα: «Ότι οι έξεις που μόλις τώρα είπαμε είναι ψεκτές, είναι φανερό, όπως είναι φανερό και το ότι η έξη που βρίσκεται στο μέσον – ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο – είναι επαινετή: είναι αυτή σύμφωνα με την οποία το άτομο είναι έτοιμο να αποδεχθεί αυτά που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει, το ίδιο όμως και να δυσανασχετήσει με αυτά που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει». (1126b 6, 20-22).

Οι άνθρωποι που ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν πριν απ’ όλα είναι ισορροπημένοι οι ίδιοι. Γνωρίζοντας καλά τη δική τους υποκειμενική μεσότητα, έχοντας δηλαδή κατακτήσει την αυτογνωσία, πατάνε γερά στα πόδια τους και δε νιώθουν καμία ανάγκη να παραστήσουν το ένα ή το άλλο. Η αυτοπεποίθηση που τους προσδίδει η γνώση του εαυτού τούς επιτρέπει να κρίνουν με καθαρότητα και τις πράξεις των άλλων, και η άνεση που προσφέρει η σιγουριά του εαυτού τούς απαλλάσσει από όλους τους περιττούς δισταγμούς. Εξάλλου, η αίσθηση της μεσότητας που πηγάζει από μέσα τους θα δώσει τη δυνατότητα να εκφραστούν και με τον τρόπο που πρέπει.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι που απολαμβάνουν την αληθινή εκτίμηση των άλλων. Είναι ευχάριστοι, χωρίς όμως να μένουν στην επιφάνεια, και ταυτόχρονα μπορούν να επισημάνουν αδυναμίες, χωρίς όμως να γίνονται κακοήθεις.

Ο Αριστοτέλης διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει λέξη που να αποδίδει με ακρίβεια τις δυνατότητες αυτών των ανθρώπων. Ως κοντινότερη προτείνει τη λέξη φίλος, αν και ξέρει καλά ότι ούτε κι αυτή είναι απολύτως κατάλληλη: «Μια ξεχωριστή λέξη-όνομα δεν έχει αποδοθεί σ’ αυτήν την έξη, μοιάζει όμως πάρα πολύ με τη φιλία. Γιατί αυτός που εκπροσωπεί αυτή τη μέση έξη είναι ο τύπος ανθρώπου που θέλουμε να δηλώσουμε όταν λέμε “καλός φίλος” (με την προσθήκη, βέβαια, στη δεύτερη αυτή περίπτωση της έννοιας της στοργής)». (1126b 6, 22-25).

Η έννοια της στοργής που συμπληρώνεται καταδεικνύει το συναισθηματικό δέσιμο ως απαράβατη προϋπόθεση για μια φιλία. Κι αυτή ακριβώς είναι η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους και τους φίλους: «Διαφέρει η έξη αυτή από τη φιλία κατά τούτο, ότι το άτομο δεν έχει μέσα του κανένα πάθος και καμιά στοργή για τους ανθρώπους που συναναστρέφεται: αν το άτομο αυτό “εισπράττει” το καθετί με τον τρόπο που πρέπει, δεν είναι γιατί αισθάνεται αγάπη ή μίσος, αλλά γιατί είναι τέτοιας λογής άνθρωπος. Η συμπεριφορά του θα είναι, πράγματι, η ίδια είτε πρόκειται για γνωστούς του είτε πρόκειται για άγνωστους σ’ αυτόν ανθρώπους, για πολύ δικά του ή για μη δικά του πρόσωπα – φυσικά, στην κάθε επιμέρους περίπτωση με τον αρμόζοντα τρόπο· γιατί δεν ταιριάζει να βάζει κανείς στην ίδια γραμμή τους δικούς του και τους ξένους ανθρώπους, είτε πρόκειται να τους νοιαστεί είτε να τους λυπήσει». (1126b 6, 26-32).

Η έννοια «πάθος» που τονίζεται από τον Αριστοτέλη αφορά την απαραίτητη συναισθηματική σύνδεση που χρειάζεται ως δεσμός για τη φιλία. Η διευκρίνιση ότι οι άνθρωποι που ακολουθούν τη μεσότητα στις κοινωνικές τους σχέσεις συμπεριφέρονται όπως πρέπει όχι από «αγάπη ή μίσος» ξεκαθαρίζει ότι οι θετικές ή αρνητικές παρατηρήσεις που θα κάνουν δεν αφορούν το συναισθηματισμό που θολώνει την κρίση, αλλά τον ορθό-αποστασιοποιημένο λόγο, που είναι σε θέση να εκτιμήσει σωστά τις καταστάσεις.

Αυτό εννοεί ο Αριστοτέλης όταν λέει «τέτοιας λογής άνθρωπος» και γι’ αυτό η «συμπεριφορά του θα είναι η ίδια είτε πρόκειται για γνωστούς του είτε πρόκειται για άγνωστους σ’ αυτόν ανθρώπους». Ένας «τέτοιας λογής άνθρωπος», που ακολουθεί τη μεσότητα μέσα στο πλαίσιο της λογικής του σώφρονα ανθρώπου, είναι σε θέση να συμπεριφερθεί με τον ίδιο καθαρό τρόπο απέναντι σε όλους.

Η ιδιότητα αυτή δεν υπονοεί τη διαρκή συναισθηματική απομάκρυνση από όλους τους ανθρώπους, αλλά τη δυνατότητα της ορθής συναναστροφής σε όλες τις περιστάσεις. Το να εκληφθεί η επίγνωση και η υιοθέτηση της μεσότητας στις κοινωνικές επαφές σαν εξάλειψη συναισθημάτων (αγάπης, μίσους, στοργής κλπ) είναι σαν να ταυτίζεται με το συναισθηματικό ακρωτηριασμό.

Κι αυτό είναι αδύνατο να συμβαίνει σ’ έναν άνθρωπο που ξέρει τη σημασία του μέτρου. Το συναισθηματικό δέσιμο απέναντι στους ανθρώπους που γνωρίζει κρίνεται αδιαπραγμάτευτο. Εξάλλου, ο Αριστοτέλης ξεκαθαρίζει ότι «δεν ταιριάζει να βάζει κανείς στην ίδια γραμμή τους δικούς του και τους ξένους ανθρώπους» εννοώντας ακριβώς τη συναισθηματική σύνδεση που διαχωρίζει τους κοντινούς από τους ξένους.

Γι’ αυτό δεν πρέπει να δημιουργούνται παρανοήσεις στη φράση «το άτομο δεν έχει μέσα του κανένα πάθος και καμιά στοργή για τους ανθρώπους που συναναστρέφεται», όπως και στη φράση «η συμπεριφορά του θα είναι ίδια είτε πρόκειται για γνωστούς του είτε πρόκειται για άγνωστους σ’ αυτόν ανθρώπους, για πολύ δικά του ή για μη δικά του πρόσωπα». Οι φράσεις αυτές αφορούν την ικανότητα της ορθής κρίσης κι όχι την αδυναμία της συναισθηματικής επαφής. Κι αυτός είναι ο λόγος που τα άτομα αυτά κρίνονται ιδανικά για να συνάψει κανείς φιλίες. Γιατί η φιλία θα επιφέρει και τη στοργή, χωρίς το συναίσθημα να επηρεάζει την ορθότητα της κρίσης. Κι είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δίπλα του τέτοιους ανθρώπους.

Ο άνθρωπος που εκπληρώνει το μέσον στις κοινωνικές του σχέσεις είναι εκείνος που ακολουθεί τις επιταγές της αρετής. Οι πράξεις του αποσκοπούν στο ηθικά ωραίο και στο ωφέλιμο κι αυτός είναι ο λόγος που τελικά αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να προσφέρει ευχαρίστηση στους ανθρώπους. Γιατί θα είναι ευχάριστος σε όλες τις περιστάσεις που αρμόζει μια τέτοια συμπεριφορά. Κι όταν αναγκάζεται να πει πράγματα που μπορεί να μην ευχαριστούν, όχι μόνο θα το κάνει με τον πρέποντα τρόπο, ώστε να προξενήσει όσο το δυνατό μικρότερη λύπη, αλλά θα επιδιώκει την πραγμάτωση του καλού, για την επίτευξη της μελλοντικής χαράς.

Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στον εκφραστή του μέσου και τον κακοήθη. Ο πρώτος έχει ως στόχο την επίτευξη του ορθού, ακόμη κι όταν λέει δυσάρεστα πράγματα, ενώ ο δεύτερος αρέσκεται να φέρνει τους άλλους σε δύσκολη θέση, προφανώς γιατί έτσι νιώθει ότι εξυψώνει τον εαυτό του. Ο Αριστοτέλης αναφέρει για τον κάτοχο της μεσότητας: «στην κάθε ξεχωριστή περίπτωση θα απονείμει αυτό που είναι το πρέπον, προτιμώντας, βασικά, το να προκαλεί ευχαρίστηση και αποφεύγοντας το να προκαλεί λύπη, παρακολουθώντας όμως συγχρόνως αν αυτά που προκύπτουν από τη συμπεριφορά του (εννοώ το ωραίο και το συμφέρον) είναι μεγαλύτερα». (1127a 6, 2-7).

Για να φτάσει στο τελικό συμπέρασμα: «Στην περίπτωση λοιπόν για την οποία συζητούμε, τα χαρακτηριστικά του μέσου είναι αυτά που είπαμε, η γλώσσα μας όμως δεν έχει λέξη για να τον δηλώσει». (1127a 6, 7-8). Σε τελική ανάλυση, τα κίνητρα του ανθρώπου που κινείται στο μέσο είναι η εκπλήρωση της αρετής, δηλαδή η προσφορά στους άλλους ανθρώπους.

Το ίδιο ακριβώς κριτήριο των κινήτρων στη συμπεριφορά είναι που διαχωρίζει και τον αρεσκιάρη από τον κόλακα: «Από τους ανθρώπους, τώρα, που προκαλούν ευχαρίστηση, όσοι κάνουν το πράγμα αυτό χωρίς να αποβλέπουν σε τίποτε άλλο, είναι οι αρεσκιάρηδες, ενώ αυτοί που το κάνουν για να προκύψει κάποιο όφελος γι’ αυτούς (σε χρήματα ή σε πράγματα που αποκτώνται με τα χρήματα), είναι κόλακες». (1127a 6, 8-11).

Ο κόλακας είναι ίσως το χειρότερο είδος ανθρώπου για συναναστροφή. Ωφελιμιστής, υποκριτής και εξ’ ορισμού άπιστος. Με μια λέξη γλοιώδης. Οι τρόποι του είναι τόσο κατάφωρα προσποιητοί που διακρίνονται σχεδόν αμέσως. Κι εδώ αξίζει να σταθεί κανείς στους ανθρώπους που πέφτουν θύματα της κολακείας. Πρόκειται για μια άλλου τύπου απόκλιση από τη μεσότητα, που οδηγεί σε τόσο έντονη ανάγκη επιβεβαίωσης, ώστε ακόμη και ο κόλακας να βρει πρόσφορο πεδίο δράσης. Ο ισορροπημένος άνθρωπος δεν έχει να φοβάται από τον κόλακα. Η αυτογνωσία τον προστατεύει επαρκώς.

Ο κόλακας ευημερεί κοντά σε ανθρώπους που τον έχουν ανάγκη. Κι αυτό δεν αφορά την κοινωνική ισχύ ή το κύρος που μπορεί να απολαμβάνει κάποιος. Οι τύραννοι είναι η πιο συνηθισμένη πελατεία. Αυτό σχετίζεται με την κενότητα της ύπαρξης, που χρειάζεται κάποιον να τη στηρίξει. Το θύμα του κόλακα είναι πρωτίστως θύμα του εαυτού του. Κι αυτή η διαπίστωση κάνει ακόμη πιο έντονη την ανάγκη να κατακτήσει κανείς την ηθική αρετή με την αριστοτελική έννοια του όρου.

Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια

Ανθολόγιο Αττικής Πεζογραφίας

ΞΕΝΟΦΩΝ, ΕΛΛΗΝΙΚΑ

ΞΕΝ Ελλ 7.5.18–7.5.27

Η μάχη της Μαντίνειας – Αποτίμησή της

Μετά τον θάνατο του Πελοπίδα (364 π.Χ) ο Επαμεινώνδας απέμεινε μόνος ηγέτης του Κοινού των Βοιωτών. Στα επόμενα χρόνια οι Μαντινείς προκάλεσαν τη διάσπαση του Κοινού των Αρκάδων και συνήψαν ειρήνη με τους Ηλείους χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των Θηβαίων. Ο Επαμεινώνδας χαρακτήρισε τη στάση τους προδοτική και το Μάιο του 362 π.Χ. εξεστράτευσε στην Πελοπόννησο, γνώρισε όμως στρατιωτικές ήττες.


[7.5.18] ὁ δ’ αὖ Ἐπαμεινώνδας, ἐνθυμού-
μενος ὅτι ὀλίγων μὲν ἡμερῶν ἀνάγκη ἔσοιτο ἀπιέναι διὰ τὸ
ἐξήκειν τῇ στρατείᾳ τὸν χρόνον, εἰ δὲ καταλείψοι ἐρήμους
οἷς ἦλθε σύμμαχος, ἐκεῖνοι πολιορκήσοιντο ὑπὸ τῶν ἀντι-
πάλων, αὐτὸς δὲ λελυμασμένος τῇ ἑαυτοῦ δόξῃ παντάπασιν
ἔσοιτο, ἡττημένος μὲν ἐν Λακεδαίμονι σὺν πολλῷ ὁπλιτικῷ
ὑπ’ ὀλίγων, ἡττημένος δὲ ἐν Μαντινείᾳ ἱππομαχίᾳ, αἴτιος
δὲ γεγενημένος διὰ τὴν εἰς Πελοπόννησον στρατείαν τοῦ
συνεστάναι Λακεδαιμονίους καὶ Ἀρκάδας καὶ Ἀχαιοὺς καὶ
Ἠλείους καὶ Ἀθηναίους· ὥστε οὐκ ἐδόκει αὐτῷ δυνατὸν
εἶναι ἀμαχεὶ παρελθεῖν, λογιζομένῳ ὅτι εἰ μὲν νικῴη, πάντα
ταῦτα ἀναλύσοιτο· εἰ δὲ ἀποθάνοι, καλὴν τὴν τελευτὴν ἡγή-
σατο ἔσεσθαι πειρωμένῳ τῇ πατρίδι ἀρχὴν Πελοποννήσου
καταλιπεῖν. [7.5.19] τὸ μὲν οὖν αὐτὸν τοιαῦτα διανοεῖσθαι οὐ πάνυ
μοι δοκεῖ θαυμαστὸν εἶναι· φιλοτίμων γὰρ ἀνδρῶν τὰ τοιαῦτα
διανοήματα· τὸ μέντοι <τὸ> στράτευμα παρεσκευακέναι ὡς
πόνον τε μηδένα ἀποκάμνειν μήτε νυκτὸς μήτε ἡμέρας,
κινδύνου τε μηδενὸς ἀφίστασθαι, σπάνιά τε τἀπιτήδεια
ἔχοντας ὅμως πείθεσθαι ἐθέλειν, ταῦτά μοι δοκεῖ θαυμα-
στότερα εἶναι. [7.5.20] καὶ γὰρ ὅτε τὸ τελευταῖον παρήγγειλεν
αὐτοῖς παρασκευάζεσθαι ὡς μάχης ἐσομένης, προθύμως μὲν
ἐλευκοῦντο οἱ ἱππεῖς τὰ κράνη κελεύοντος ἐκείνου, ἐπεγρά-
φοντο δὲ καὶ <οἱ> τῶν Ἀρκάδων ὁπλῖται ῥόπαλα, ὡς Θηβαῖοι
ὄντες, πάντες δὲ ἠκονῶντο καὶ λόγχας καὶ μαχαίρας καὶ
ἐλαμπρύνοντο τὰς ἀσπίδας. [7.5.21] ἐπεὶ μέντοι οὕτω παρεσκευα-
σμένους ἐξήγαγεν, ἄξιον αὖ κατανοῆσαι ἃ ἐποίησε. πρῶτον
μὲν γάρ, ὥσπερ εἰκός, συνετάττετο. τοῦτο δὲ πράττων
σαφηνίζειν ἐδόκει ὅτι εἰς μάχην παρεσκευάζετο· ἐπεί γε
μὴν ἐτέτακτο αὐτῷ τὸ στράτευμα ὡς ἐβούλετο, τὴν μὲν
συντομωτάτην πρὸς τοὺς πολεμίους οὐκ ἦγε, πρὸς δὲ τὰ
πρὸς ἑσπέραν ὄρη καὶ ἀντιπέραν τῆς Τεγέας ἡγεῖτο· ὥστε
δόξαν παρεῖχε τοῖς πολεμίοις μὴ ποιήσεσθαι μάχην ἐκείνῃ
τῇ ἡμέρᾳ. [7.5.22] καὶ γὰρ δὴ ὡς πρὸς τῷ ὄρει ἐγένετο, ἐπεὶ
ἐξετάθη αὐτῷ ἡ φάλαγξ, ὑπὸ τοῖς ὑψηλοῖς ἔθετο τὰ ὅπλα,
ὥστε εἰκάσθη στρατοπεδευομένῳ. τοῦτο δὲ ποιήσας ἔλυσε
μὲν τῶν πλείστων πολεμίων τὴν ἐν ταῖς ψυχαῖς πρὸς μάχην
παρασκευήν, ἔλυσε δὲ τὴν ἐν ταῖς συντάξεσιν. ἐπεί γε μὴν
παραγαγὼν τοὺς ἐπὶ κέρως πορευομένους λόχους εἰς μέτωπον
ἰσχυρὸν ἐποιήσατο τὸ περὶ ἑαυτὸν ἔμβολον, τότε δὴ ἀναλα-
βεῖν παραγγείλας τὰ ὅπλα ἡγεῖτο· οἱ δ’ ἠκολούθουν. οἱ
δὲ πολέμιοι ὡς εἶδον παρὰ δόξαν ἐπιόντας, οὐδεὶς αὐτῶν
ἡσυχίαν ἔχειν ἐδύνατο, ἀλλ’ οἱ μὲν ἔθεον εἰς τὰς τάξεις, οἱ
δὲ παρετάττοντο, οἱ δὲ ἵππους ἐχαλίνουν, οἱ δὲ θώρακας
ἐνεδύοντο, πάντες δὲ πεισομένοις τι μᾶλλον ἢ ποιήσουσιν
ἐῴκεσαν. [7.5.23] ὁ δὲ τὸ στράτευμα ἀντίπρῳρον ὥσπερ τριήρη
προσῆγε, νομίζων, ὅποι ἐμβαλὼν διακόψειε, διαφθερεῖν ὅλον
τὸ τῶν ἐναντίων στράτευμα. καὶ γὰρ δὴ τῷ μὲν ἰσχυρο-
τάτῳ παρεσκευάζετο ἀγωνίζεσθαι, τὸ δὲ ἀσθενέστατον πόρρω
ἀπέστησεν, εἰδὼς ὅτι ἡττηθὲν ἀθυμίαν ἂν παράσχοι τοῖς μεθ’
ἑαυτοῦ, ῥώμην δὲ τοῖς πολεμίοις. καὶ μὴν τοὺς ἱππέας οἱ
μὲν πολέμιοι ἀντιπαρετάξαντο ὥσπερ ὁπλιτῶν φάλαγγα
βάθος ἐφεξῆς καὶ ἔρημον πεζῶν ἁμίππων· [7.5.24] ὁ δ’ Ἐπαμει-
νώνδας αὖ καὶ τοῦ ἱππικοῦ ἔμβολον ἰσχυρὸν ἐποιήσατο, καὶ
ἁμίππους πεζοὺς συνέταξεν αὐτοῖς, νομίζων τὸ ἱππικὸν ἐπεὶ
διακόψειεν, ὅλον τὸ ἀντίπαλον νενικηκὼς ἔσεσθαι· μάλα γὰρ
χαλεπὸν εὑρεῖν τοὺς ἐθελήσοντας μένειν, ἐπειδάν τινας φεύ-
γοντας τῶν ἑαυτῶν ὁρῶσι· καὶ ὅπως μὴ ἐπιβοηθῶσιν οἱ
Ἀθηναῖοι ἀπὸ τοῦ εὐωνύμου κέρατος ἐπὶ τὸ ἐχόμενον, κατ-
έστησεν ἐπὶ γηλόφων τινῶν ἐναντίους αὐτοῖς καὶ ἱππέας καὶ
ὁπλίτας, φόβον βουλόμενος καὶ τούτοις παρέχειν ὡς, εἰ
βοηθήσαιεν, ὄπισθεν οὗτοι ἐπικείσοιντο αὐτοῖς. τὴν μὲν δὴ
συμβολὴν οὕτως ἐποιήσατο, καὶ οὐκ ἐψεύσθη τῆς ἐλπίδος·
κρατήσας γὰρ ᾗ προσέβαλεν ὅλον ἐποίησε φεύγειν τὸ τῶν
ἐναντίων. [7.5.25] ἐπεί γε μὴν ἐκεῖνος ἔπεσεν, οἱ λοιποὶ οὐδὲ τῇ
νίκῃ ὀρθῶς ἔτι ἐδυνάσθησαν χρήσασθαι, ἀλλὰ φυγούσης μὲν
αὐτοῖς τῆς ἐναντίας φάλαγγος οὐδένα ἀπέκτειναν οἱ ὁπλῖται
οὐδὲ προῆλθον ἐκ τοῦ χωρίου ἔνθα ἡ συμβολὴ ἐγένετο.
φυγόντων δ’ αὐτοῖς καὶ τῶν ἱππέων, ἀπέκτειναν μὲν οὐδ’
οἱ ἱππεῖς διώκοντες οὔτε ἱππέας οὔθ’ ὁπλίτας, ὥσπερ δὲ
ἡττώμενοι πεφοβημένως διὰ τῶν φευγόντων πολεμίων δι-
έπεσον. καὶ μὴν οἱ ἅμιπποι καὶ οἱ πελτασταὶ συννενικηκότες
τοῖς ἱππεῦσιν ἀφίκοντο μὲν ἐπὶ τοῦ εὐωνύμου, ὡς κρατοῦντες,
ἐκεῖ δ’ ὑπὸ τῶν Ἀθηναίων οἱ πλεῖστοι αὐτῶν ἀπέθανον.

[7.5.26] Τούτων δὲ πραχθέντων τοὐναντίον ἐγεγένητο οὗ ἐνόμι-
σαν πάντες ἄνθρωποι ἔσεσθαι. συνεληλυθυίας γὰρ σχεδὸν
ἁπάσης τῆς Ἑλλάδος καὶ ἀντιτεταγμένων, οὐδεὶς ἦν ὅστις
οὐκ ᾤετο, εἰ μάχη ἔσοιτο, τοὺς μὲν κρατήσαντας ἄρξειν,
τοὺς δὲ κρατηθέντας ὑπηκόους ἔσεσθαι· ὁ δὲ θεὸς οὕτως
ἐποίησεν ὥστε ἀμφότεροι μὲν τροπαῖον ὡς νενικηκότες ἐστή-
σαντο, τοὺς δὲ ἱσταμένους οὐδέτεροι ἐκώλυον, νεκροὺς δὲ
ἀμφότεροι μὲν ὡς νενικηκότες ὑποσπόνδους ἀπέδοσαν, ἀμφό-
τεροι δὲ ὡς ἡττημένοι ὑποσπόνδους ἀπελάμβανον, [7.5.27] νενικηκέναι
δὲ φάσκοντες ἑκάτεροι οὔτε χώρᾳ οὔτε πόλει οὔτ’ ἀρχῇ
οὐδέτεροι οὐδὲν πλέον ἔχοντες ἐφάνησαν ἢ πρὶν τὴν μάχην
γενέσθαι· ἀκρισία δὲ καὶ ταραχὴ ἔτι πλείων μετὰ τὴν μάχην
ἐγένετο ἢ πρόσθεν ἐν τῇ Ἑλλάδι. ἐμοὶ μὲν δὴ μέχρι τούτου
γραφέσθω· τὰ δὲ μετὰ ταῦτα ἴσως ἄλλῳ μελήσει.

***
Ο Επαμεινώνδας πάλι, σκεπτόμενος ότι ―όταν σε λίγες ημέρες έπρεπε να φύγει επειδή ο καθορισμένος χρόνος για την εκστρατεία θα είχε εξαντληθεί―, αν εγκατέλειπε αβοήθητους εκείνους στους οποίους είχε έρθει σαν σύμμαχος, οι αντίπαλοι θα τους πολιορκούσαν κι ο ίδιος θα είχε κηλιδώσει ανεπανόρθωτα την καλή του φήμη: όχι μόνο νικήθηκε στη Λακεδαίμονα από μικρή δύναμη, μ' όλο που είχε τόσους οπλίτες, όχι μόνο νικήθηκε στη σύγκρουση ιππικού της Μαντινείας, αλλά κι είχε προκαλέσει, με την εκστρατεία του στην Πελοπόννησο, τη συμμαχία ανάμεσα στους Λακεδαιμονίους, τους Αρκάδες, τους Αχαιούς, τους Ηλείους και τους Αθηναίους. Δεν το 'βρισκε λοιπόν δυνατό να φύγει δίχως να δώσει μάχη· λογάριαζε πως αν νικούσε, όλα εκείνα θα έσβηναν ― κι αν πάλι σκοτωνόταν, σκέφτηκε, ωραίο θα 'ταν να τον βρει ο θάνατος την ώρα που αγωνιζόταν για ν' αφήσει κληρονομιά στην πατρίδα του την εξουσία πάνω στην Πελοπόννησο.

Το να σκέφτεται έτσι δεν το βρίσκω ιδιαίτερα αξιοθαύμαστο· τέτοιου είδους σκέψεις ταιριάζουν σε φιλόδοξους ανθρώπους. Τον τρόπο όμως που είχε οργανώσει τον στρατό του, να μη λυγίζει σε καμιά κακουχία μήτε νύχτα μήτε μέρα, να μην αποφεύγει κανέναν κίνδυνο, να του λείπουν τα εφόδια και να διατηρεί μολοντούτο πειθαρχία ― αυτά είναι που βρίσκω πιο αξιοθαύμαστα. Πραγματικά, όταν τους παρήγγειλε για τελευταία φορά να ετοιμαστούν για μάχη, προθυμοποιήθηκαν οι ιππείς ν' ασπρίσουν τα κράνη τους σύμφωνα με τις διαταγές του, ενώ ακόμα κι οι Αρκάδες οπλίτες ζωγράφιζαν ρόπαλα πάνω στις ασπίδες τους σαν να 'ταν Θηβαίοι, κι όλοι ακόνιζαν λόγχες και μαχαίρια και γυάλιζαν τις ασπίδες τους.

Μετά απ' αυτές τις προετοιμασίες, ο Επαμεινώνδας έβγαλε τον στρατό του για να δώσει μάχη, κι αξίζει να καταλάβει κανένας την τακτική που ακολούθησε. Πρώτ' απ' όλα, όπως ήταν φυσικό, τοποθέτησε τον στρατό σε πυκνό σχηματισμό. Μ' αυτόν τον τρόπο φάνηκε να ξεκαθαρίζει η πρόθεσή του να δώσει μάχη· όταν όμως σχηματίστηκε το στράτευμα όπως το ήθελε εκείνος, δεν ακολούθησε τον πιο σύντομο δρόμο προς τους εχθρούς, παρά το οδήγησε προς τα δυτικά βουνά, αντίκρυ στην Τεγέα· έτσι δημιούργησε στον εχθρό την εντύπωση ότι δεν θα 'δινε μάχη εκείνη τη μέρα. Και πραγματικά, μόλις έφτασε στο βουνό ανέπτυξε τη φάλαγγά του και στάθμευσε στο ριζοβούνι, μοιάζοντας σαν να στρατοπεδεύει. Συνέπεια αυτού του ελιγμού ήταν να χαλαρώσει η ψυχική ετοιμότητα των αντιπάλων για μάχη, και να χαλαρώσει κι ο σχηματισμός τους. Κατόπιν όμως, μετακινώντας τους λόχους που ως τότε βάδιζαν ο ένας πίσω από τον άλλον, δημιούργησε μιαν ισχυρή δύναμη κρούσης στο πλευρό όπου βρισκόταν ο ίδιος. Τότε πρόσταξε να πάρουν τα όπλα και τράβηξε μπροστά, ενώ οι υπόλοιποι τον ακολουθούσαν.

Όταν οι εχθροί τους είδαν να 'ρχονται έτσι απροσδόκητα καταπάνω τους, κανένας τους δεν κατόρθωσε να διατηρήσει την ψυχραιμία του: άλλοι έτρεχαν στις μονάδες τους, άλλοι παρατάσσονταν, άλλοι περνούσαν χαλινάρια στ' άλογα, άλλοι φορούσαν τους θώρακές τους ― όλοι όμως με το ύφος ανθρώπων που ετοιμάζονται να παίξουν παθητικό κι όχι ενεργητικό ρόλο στα γεγονότα. Στο μεταξύ ο Επαμεινώνδας οδηγούσε τον στρατό του σαν πολεμικό πλοίο, με τη δύναμη κρούσης μπροστά στην πλώρη, πιστεύοντας ότι αρκούσε να διασπάσει τις εχθρικές γραμμές σ' ένα σημείο για να καταστρέψει ολόκληρο τον αντίπαλο στρατό. Για τούτο ετοιμαζόταν ν' αγωνιστεί με το πιο ισχυρό του πλευρό· το πιο αδύναμο, αντίθετα, το κρατούσε σ' απόσταση ― ξέροντας ότι μια ενδεχόμενη ήττα του θ' αποθάρρυνε τους άνδρες του και θα τόνωνε το ηθικό των εχθρών.

Αντίκρυ του, οι εχθροί παρέταξαν το ιππικό τους σαν να 'ταν φάλαγγα οπλιτών ― σε βάθος έξι ανδρών και δίχως υποστήριξη βοηθητικών πεζών ο Επαμεινώνδας, απεναντίας, μεταχειρίστηκε και το ιππικό σαν ισχυρή δύναμη κρούσης και τοποθέτησε μαζί του βοηθητικούς πεζούς, πιστεύοντας ότι από τη στιγμή που το ιππικό θα διασπούσε τις εχθρικές γραμμές θα 'χε νικηθεί όλη η αντίπαλη παράταξη ― γιατί πολύ δύσκολα βρίσκονται στρατιώτες πρόθυμοι να μείνουν στις θέσεις τους άμα δουν μερικούς δικούς τους να το βάζουν στα πόδια.

Για να μην μπορέσουν εξάλλου οι Αθηναίοι, που ήταν στο αριστερό κέρας, να βοηθήσουν τους κοντινούς τους, και θέλοντας να τους φοβίσει ότι αν δοκίμαζαν να τους βοηθήσουν θα δέχονταν οι ίδιοι επίθεση από τα νώτα, τοποθέτησε αντίκρυ τους, σε μερικούς λόφους, ιππικό και οπλίτες.

Έτσι λοιπόν προετοίμασε τη σύγκρουση, κι οι ελπίδες του δεν διαψεύστηκαν: γιατί νίκησε στο σημείο όπου έκανε την επίθεση κι έτρεψε σε φυγή όλους τους αντιπάλους. Μόλις όμως έπεσε ο ίδιος, οι υπόλοιποι δεν στάθηκαν πια ικανοί να εκμεταλλευτούν σωστά τη νίκη τους· μ' όλο που η αντικρινή τους φάλαγγα το 'χε βάλει στα πόδια, κανέναν δεν σκότωσαν οι οπλίτες, κι ούτε καν προχώρησαν πέρα από το σημείο όπου είχε γίνει η σύγκρουση. Αλλά ούτε και το ιππικό καταδίωξε το εχθρικό ιππικό που έφευγε μπροστά του, μήτε και σκότωσε ιππείς και οπλίτες· φοβισμένοι, σαν να 'χαν νικηθεί, οι ιππείς του Επαμεινώνδα έμειναν πίσω, ανάμεσα στους αντιπάλους τους που έφευγαν. Όσο για τους βοηθητικούς πεζούς και τους πελταστές, που είχαν συμβάλει στη νίκη του ιππικού, είν' αλήθεια ότι έφτασαν στο αριστερό τμήμα του εχθρού σαν νικητές ― εκεί όμως σκότωσαν τους περισσότερους οι Αθηναίοι.

Ύστερα απ' αυτά, το αποτέλεσμα στάθηκε αντίθετο από κείνο που περίμενε όλος ο κόσμος: γιατί όπως είχαν βρεθεί συγκεντρωμένες κι αντιμέτωπες δυνάμεις απ' όλη σχεδόν την Ελλάδα, κανένας δεν αμφέβαλλε ότι σε περίπτωση μάχης οι νικητές θα γίνονταν κυρίαρχοι κι οι νικημένοι υπήκοοί τους. Ωστόσο ο θεός τα 'φερε έτσι, ώστε η καθεμιά από τις δύο παρατάξεις να στήσει τρόπαιο σαν να 'χε νικήσει, δίχως η άλλη να προσπαθήσει να την εμποδίσει· κι οι δυο τους έδωσαν πίσω νεκρούς εχθρούς σαν νικητές, αλλά κι οι δυο περισυνέλεξαν δικούς τους νεκρούς σαν νικημένοι· και ενώ κι η μια και η άλλη ισχυρίζονταν ότι είχαν νικήσει, καμιά τους δεν βγήκε από τη μάχη ενισχυμένη σε εδάφη, πόλεις ή εξουσία· και μετά τη μάχη η Ελλάδα γνώρισε ακόμα μεγαλύτερη ακαταστασία κι αναταραχή από πριν.

Ας σταματήσει εδώ η συγγραφή μου· με τα κατοπινά ίσως ασχοληθεί άλλος.

Πέμπτη 1 Ιουνίου 2023

O Σχηματισμός των λέξεων στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

β) Ρίζα και βάση


§ 4. Η έννοια "ρίζα" δεν είναι καταρχήν παρά μια γραμματική αφαίρεση, που δηλώνει ότι ένα συγκεκριμένο σύμπλεγμα φθόγγων συνιστά το σημασιολογικό κέντρο μιας λέξης και, απ' όσο γνωρίζουμε, δεν μπορεί να κατατμηθεί περισσότερο από άποψη μορφής και περιεχομένου. Και όταν μιλάμε για προσθήκη ενός επιθήματος σε μια ρίζα, δεν καθορίζουμε την ύπαρξη της ρίζας και του επιθήματος ως αυτόνομων λέξεων. Η μετατροπή μιας λέξης σε επίθημα μπορεί, βέβαια, πολλές φορές ν' αποδειχτεί ιστορικά, και η ρίζα εμφανίζεται επίσης ως τύπος της λέξης ("χωρίς κατάληξη") (π.χ. στην προστακτική φέρε, στην κλητική Ζεῦ· το ίδιο και το θέμα π.χ. στην προστακτική τάχ-υνε ή στην κλητική ῥῆ-τορ)· και τα δύο, όμως, στα παλιότερα ιστορικά στάδια των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών αποτελούν εξαίρεση*, ενώ η εποχή όπου πιθανόν η πλειονότητα των ινδοευρωπαϊκών ριζών και επιθημάτων λειτουργούσαν ως λέξεις είναι απρόσιτη στους ερευνητές.

§ 5. Ο όρος "β ά σ η" χρησιμοποιείται συχνά με την ίδια σημασία όπως και η "ρίζα". Συστήνουμε, όμως, να περιορίζεται στην κοινή βάση διαφόρων μεταπτωτικών τύπων, που ανασυντίθεται θεωρητικά, και που βασικά έχει σημασία για τις ρίζες ("ριζική βάση", π.χ. *βελη- στις λέξεις ἑκατη-βελέ-της βέλο-ς βολ-ή ἔ-βαλο-ν, βέ-βλη-μαι), αλλά σε μερικές περιπτώσεις πρέπει να δεχτούμε πως υπήρχε και σε επιθήματα ("βάση επιθήματος", π.χ. *- tero - στα επιθήματα -τήρ -τωρ -τρο-.
----------------------
*Αλλιώς, για παράδειγμα, στα σημερινά αγγλικά, τα φτωχά σε καταλήξεις.

Η διαφορά μεταξύ της υγιούς και της ανθυγιεινής ενοχής

Η ενοχή είναι το συναίσθημα που αναβλύζει μέσα μας όταν νιώθουμε ότι έχουμε κάνει κάτι λάθος. Όταν είναι υγιές, η ενοχή εξυπηρετεί έναν θετικό σκοπό. Μας βοηθά να δούμε πότε έχουμε αδικήσει κάποιον, μας ενθαρρύνει να επανορθώσουμε και να βελτιωθούμε και μας βοηθά να διατηρήσουμε υγιείς σχέσεις. Η ικανότητα να αισθανόμαστε κατάλληλα ένοχοι δείχνει ότι έχουμε ισχυρή εσωτερική πυξίδα. Μας παρακινεί να αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας για να αποφύγουμε μελλοντικές βλάβες.

Αλλά η ενοχή, αν είναι ανθυγιεινή, μπορεί να είναι επιζήμια όταν γίνεται υπερβολική ή άστοχη. Η ανθυγιεινή ενοχή εμφανίζεται όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για πράγματα που δεν ελέγχουμε, για βλάβες που δεν προκαλέσαμε, για πράξεις που έχουν ήδη τροποποιηθεί ή για πράγματα που δεν απαιτούν συγγνώμη. Η ανθυγιεινή ενοχή μπορεί επίσης να ξεκινήσει ως υγιής ενοχή, αλλά να μην καταφέρει να υποχωρήσει, οδηγώντας σε συντριπτική αυτομαστίγωση και αυτοκριτική.

Η υγιής ενοχή γίνεται ανθυγιεινή όταν γινόμαστε ανίκανοι να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τα λάθη του παρελθόντος. Ενώ η υγιής ενοχή μπορεί να αποτελέσει το θεμέλιο για την οικοδόμηση νέων συμπεριφορών, η ανθυγιεινή ενοχή μπορεί να γίνει το θεμέλιο ενός αρνητικού καθοδικού σπιράλ που τόσο δημιουργεί βλάβη όσο και εμποδίζει ακόμη και την πρόοδο, καθιστώντας δύσκολη την υπέρβαση της ίδιας της ενοχής.

Η έρευνα υποστηρίζει τη σημασία της υγιούς ενοχής και την υπόθεση κατά της ανθυγιεινής ενοχής. Μια μελέτη των Hoffman et al. (1982) διαπίστωσε ότι τα παιδιά που εμφάνιζαν ένα υγιές αίσθημα ενοχής είχαν περισσότερες πιθανότητες να επιδείξουν φιλοκοινωνική συμπεριφορά και ενσυναίσθηση προς τους άλλους. Μια άλλη μελέτη των Tangney κ.ά. (2007) διαπίστωσε ότι τα άτομα που βίωναν υγιή αίσθηση ενοχής είχαν περισσότερες πιθανότητες να έχουν υψηλότερα επίπεδα ηθικής σκέψης και να είναι λιγότερο πιθανό να εμπλακούν σε ανήθικη συμπεριφορά. Η ενοχή από μόνη της δεν είναι ο εχθρός. Η υγιής ενοχή είναι ένα απαραίτητο συστατικό για να ζει κανείς μια ουσιαστική, συνδεδεμένη ζωή με τους άλλους.

Αντίθετα, η ανθυγιεινή ενοχή μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία. Μια μελέτη των Moser κ.ά. (2011) διαπίστωσε ότι η υπερβολική ενοχή σχετίζεται με συμπτώματα κατάθλιψης και άγχους και ότι τα άτομα που βίωναν ανθυγιεινή ενοχή ήταν πιο πιθανό να εμπλακούν σε αυτοτιμωρητικές συμπεριφορές. Μια άλλη μελέτη των Hagen et al. (2011) διαπίστωσε ότι τα συναισθήματα υπερβολικής ενοχής συνδέονταν με αυξημένα επίπεδα στρες και σωματικών συμπτωμάτων.

Η κύρια διαφορά μεταξύ της υγιούς και της ανθυγιεινής ενοχής είναι η πηγή και η ένταση της ενοχής. Η υγιής ενοχή είναι μια φυσική και κατάλληλη αντίδραση σε ένα σφάλμα, ενώ η ανθυγιεινή ενοχή είναι μια υπερβολική και λανθασμένη αίσθηση ευθύνης ή η έλλειψη συγχώρεσης που ακολουθεί την υγιή ενοχή.

Μερικές φορές, η ανθυγιεινή ενοχή μπορεί να μεταμφιεστεί σε υπευθυνότητα. Αφού επανορθώσουμε για τα λάθη του παρελθόντος, η συνέχιση της ενοχής μπορεί να μοιάζει με ανάληψη της κατάλληλης ευθύνης για τη ζημιά. Σίγουρα όσο χειρότερα αισθανόμαστε, τόσο καλύτερος άνθρωπος είμαστε; Όταν νιώθουμε περισσότερη ενοχή από ό,τι είναι απαραίτητο ή κρατάμε την ενοχή πολύ περισσότερο από τον απαιτούμενο χρόνο, νιώθουμε ότι είμαστε καλός άνθρωπος και παρακινούμε τον εαυτό μας να αλλάξει. Αλλά η λογοδοσία δεν πρέπει να είναι υπερβολική, πρέπει να είναι κατάλληλη. Και όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για πράγματα που δεν ήταν υπό τον έλεγχό μας ή κρατάμε την ενοχή για χρόνια ακόμα και μετά τη διόρθωση που έγινε, δεν βοηθάμε κανέναν.

Συμπόνια, η δύναμη που αλλάζει ζωές

Η συμπόνια είναι η βαθιά επίγνωση του πόνου και της ανάγκης του άλλου σε συνδυασμό με την επιθυμία μας να βοηθήσουμε. Η συμπόνια δεν κρύβει καμία προσδοκία, είναι μια αρετή, ένας τρόπος να φροντίζουμε για τον συνάνθρωπο. Τον τελευταίο καιρό η επιστήμη έχει αποκτήσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γι’ αυτή την αρετή καθώς, όπως αποδεικνύεται, ανεξάρτητα από το αν προσφέρεις ή δέχεσαι, η συμπόνια έχει πολύ απτά και μετρήσιμα αποτελέσματα: από τη μείωση του στρες και τη θεραπεία της κατάθλιψης μέχρι την επιτάχυνση της διαδικασίας της ανάρρωσης μετά από σοβαρές επεμβάσεις. Ως εκ τούτου, ένα μεγάλο κομμάτι της έρευνας προσπαθεί να κατανοήσει γιατί και με ποιο τρόπο συμπονάμε.

Ερευνητές στα πανεπιστήμια Χάρβαρντ και Στάνφορντ έχουν συγκεντρώσει σοβαρές αποδείξεις που επιβεβαιώνουν κάτι που οι σοφοί διαφορετικών πνευματικών παραδόσεων του κόσμου γνωρίζουν εδώ και αιώνες: με τη συμπόνια αυξάνουμε τη δυνατότητά μας να προσφέρουμε γενναιοδωρία και αγάπη, ενώ με αυτό τον τρόπο επωφελούμαστε τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. «Η συμπόνια είναι αρετή της καρδιάς, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να καλλιεργηθεί» υποστηρίζει η Margaret Cullen, καθηγήτρια στο Ερευνητικό Κέντρο για τη Συμπόνια και τον Αλτρουισμό του πανεπιστημίου Στάνφορντ. «Όσο πιο συμπονετικός γίνεται κάποιος τόσο ανακαλύπτει την αυθόρμητη ανθρώπινη επιθυμία να βοηθά τον πλησίον. Ίσως αυτό να είναι το φάρμακο που χρειάζεται η ανθρωπότητα, σήμερα περισσότερο από ποτέ».

Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο: η συμπόνια μάς κάνει ευτυχέστερους

Όλοι έχουμε βιώσει τη χαρά της προσφοράς στον συνάνθρωπο. Τώρα πια η επιστήμη έρχεται να εξηγήσει την ευεργετική επίδραση των καλών πράξεων. Εγκεφαλογραφήματα σε ανθρώπους την ώρα που προσφέρουν, δείχνουν ότι οι πράξεις γενναιοδωρίας ενεργοποιούν στον εγκέφαλο τα κέντρα που προκαλούν ευχαρίστηση. Η διέγερσή τους απελευθερώνει στον οργανισμό ντοπαμίνη και άλλους νευροδιαβιβαστές με αποτέλεσμα να βιώνουμε συναισθήματα που κυμαίνονται από την απλή ευχαρίστηση μέχρι την ευφορία.

«Η βιολογία πλέον επιβεβαιώνει όσα οι πνευματικές παραδόσεις ανά τον κόσμο υποστηρίζουν εδώ και αιώνες» λέει ο Stephen G. Post, συγγραφέας του βιβλίου «Τα κρυμμένα δώρα της βοήθειας» («Hidden Gifts of Helping», 2011). Όπως υπογραμμίζει, «η προσφορά στους άλλους είναι τόσο σημαντική για να ανθίσει ο άνθρωπος όσο η καλή τροφή και ο έρωτας αφού ενεργοποιεί το κομμάτι του εγκεφάλου που μας κάνει ευτυχισμένους».

Το 2010 ομάδα ερευνητών από παγκοσμίως αναγνωρισμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα ανέλυσε τις συνήθειες, σε ό,τι αφορούσε τον τρόπο που ξόδευαν χρήματα, 200.000 ανθρώπων με διαφορετικό κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο από 136 χώρες. Το οικουμενικό συμπέρασμα της ομάδας ήταν ότι ανεξάρτητα από τις διαφορές στην κουλτούρα και το εισόδημα, αυτό που έκανε πιο ευτυχισμένους τους συμμετέχοντες ήταν να ξοδεύουν για να ευχαριστήσουν τους άλλους.

Η συμπόνια ενισχύει τις σχέσεις

Η συμπόνια οδηγεί στη δημιουργία ουσιαστικών δεσμών με τους άλλους, ενώ προσφέρει επιτυχία στις διαπροσωπικές σχέσεις και μεγαλύτερη διορατικότητα σε ό,τι αφορά την ευημερία του ατόμου. Ωστόσο, αν και έμφυτη, η ικανότητα να ανοίγουμε τις καρδιές μας και να δενόμαστε με τους άλλους δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, ιδιαίτερα όταν οι άλλοι υποφέρουν για κάποιο λόγο. Ερευνητές στο Στάνφορντ έχουν αναπτύξει μια μέθοδο που μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμη σε τέτοιες περιπτώσεις.

Σε ένα πρόγραμμα εννέα εβδομάδων αξιοποιούν διαφορετικές τεχνικές διαλογισμού, για παράδειγμα την πρακτική Tονγκλέν, μια Θιβετιανή βουδιστική μέθοδο, κατά την εφαρμογή της οποίας φανταζόμαστε ότι εισπνέουμε τον πόνο του άλλου εκπνέοντας ταυτόχρονα αγάπη και καλοσύνη. Με αυτό τον τρόπο οι εκπαιδευόμενοι καλλιεργούν τη συμπόνια και μαθαίνουν να ελέγχουν τα συναισθήματά τους ώστε να μπορούν να νιώθουν τον πόνο του άλλου χωρίς να συντρίβονται από αυτόν. Μέχρι στιγμής τα αποτελέσματα είναι πολύ ενθαρρυντικά καθώς όσοι συμμετέχουν στο πρόγραμμα βιώνουν πολύ θετικά αποτελέσματα.

Ανακαλύψτε την αγάπη

Ένα φαινόμενο που παρατηρείται συχνά είναι να χάνουμε τη συμπόνια όταν ο νους μας αποσυνδέεται από την καρδιά μας, το κέντρο όπου μπορούμε να αγκαλιάσουμε και να αποδεχτούμε πτυχές του εαυτού μας και των ανθρώπων που μας περιβάλλουν. Μπορούμε ωστόσο να επανασυνδεθούμε με την καρδιά και τα συναισθήματά μας εφαρμόζοντας μια πολύ αποτελεσματική πρακτική διαλογισμού:

Καθίστε άνετα και πάρτε μερικές βαθιές αναπνοές. Πείτε μια προσευχή που έχει νόημα για εσάς και, αν επιθυμείτε, φέρτε τις παλάμες στην καρδιά. Συλλογιστείτε ένα αγαπημένο πρόσωπο και νιώστε τη ζεστασιά της καρδιά σας να κατευθύνεται προς τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Μετά από λίγα λεπτά στρέψτε αυτή την ενέργεια προς τα μέσα, ανοίγοντας την καρδιά στον εαυτό σας. Αν αναδυθούν αρνητικές σκέψεις, όπως αποδοκιμασία ή κριτική για τις πράξεις σας ή για κάποιες πτυχές του χαρακτήρα σας, νιώστε συμπόνια για τον εαυτό σας και αποδεχτείτε τον όπως είναι. Στρέψτε τη σκέψη σας ξανά σε αγαπημένα πρόσωπα στέλνοντας σε αυτά την αγάπη και τη συμπόνια σας, αποδεχόμενοι τις αδυναμίες και τα μειονεκτήματά τους. Η ομορφιά της καρδιάς είναι ότι αποδέχεται και αγκαλιάζει τα πάντα.

Τελειώστε την πρακτική σας διατυπώνοντας νοερά την πρόθεση να έχετε την ίδια καλόκαρδη διάθεση όλη την ημέρα. Μείνετε πιστοί σε αυτή την υπόσχεση και παρατηρήστε πόσο θα αλλάξει τη διάθεσή σας.

Τα πολλαπλά οφέλη της συμπόνιας

Πλέον υπάρχουν αποδείξεις ότι η συμπόνια έχει πολλαπλά οφέλη για την υγεία του ανθρώπου. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι μειώνει το στρες και καταπολεμά την κατάθλιψη, μειώνει τον πόνο, επιταχύνει την ανάρρωση από ασθένειες, συμβάλλει στη μακροζωία. Πώς μπορώ να βοηθήσω, θα αναρωτηθεί κανείς. Δεν χρειάζονται πολλά και σίγουρα θα βρείτε τον τρόπο. Από μια χειρονομία βοήθειας στο συνάνθρωπο που την έχει ανάγκη μέχρι τη συμμετοχή σε προγράμματα εθελοντών. Απλά ρωτήστε στο δήμο, στην ενορία ή σε ομάδες που δραστηριοποιούνται στη γειτονιά σας. Εξάλλου, σε μια κοινωνία που βιώνει μια τόσο βαθιά κρίση, η αλληλεγγύη και η συμπόνια αποκτά ξεχωριστή, ζωτική σημασία.

ΜΙΣΕΛ ΝΤΕ ΜΟΝΤΑΙΝΙ: Και η επιδοκιμασία των άλλων δεν με αποζημιώνει

Επιπλέον, έχω παντελή άγνοια σε ό,τι αφορά τον εαυτό μου. Θαυμάζω την πεποίθηση και εμπιστοσύνη που καθένας έχει στο άτομό του, ενώ δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα που να ξέρω πως ξέρω, ούτε που να τολμώ να δώσω το λόγο μου ότι μπορώ να κάμω. Δεν έχω τις ικανότητές μου κατά κατηγορία και σε κατάλογο· και δεν μαθαίνω ποιες είναι παρά εκ των υστέρων: αμφιβάλλω τόσο για τον εαυτό μου όσο για οτιδήποτε άλλο. Και έτσι μου συμβαίνει, αν καταφέρω κάτι αξιέπαινο σε μια δουλειά, να το αποδίδω περισσότερο στην καλοτυχία μου παρά στη δύναμή μου, τόσο μάλλον που όλα μου τα σχέδια για κάθε δουλειά γίνονται στα τυφλά και διστακτικά. Ομοίως, μιλώντας γενικώς, να τι ισχύει και για μένα επίσης: από όλες τις γνώμες που, σε γενικές γραμμές, διατύπωσε η Αρχαιότητα περί του ανθρώπου, αυτές που ενστερνίζομαι προθυμότερα και με τις οποίες συμφωνώ πιο πολύ, είναι εκείνες που μας περιφρονούν, μας υποτιμούν και μας εκμηδενίζουν περισσότερο. 

Η φιλοσοφία ποτέ δεν μου φαίνεται πως έχει τόσο καλά χαρτιά, παρά μόνο όταν καταπολεμάει την αλαζονεία και τη ματαιότητά μας, όταν καλή τη πίστει αναγνωρίζει την αναποφασιστικότητά της, την αδυναμία της και την άγνοιά της. Μου φαίνεται πως η μητέρα τροφός των σφαλερότερων απόψεων, είτε δημόσιων είτε ιδιωτικών, είναι η υπέρμετρα καλή γνώμη που ο άνθρωπος έχει για τον εαυτό του.

Αλλά για να έρθω στην προσωπική μου περίπτωση, είναι εξαιρετικά δύσκολο μου φαίνεται για οποιονδήποτε άλλον να έχει λιγότερο σε εκτίμηση τον εαυτό του ή ακόμα για οποιονδήποτε άλλον να με έχει σε λιγότερη εκτίμηση από ό,τι εγώ έχω σε εκτίμηση τον εαυτό μου.

Εκτιμώ πως ανήκω στο συνηθισμένο είδος ανθρώπων, με τη μόνη διαφορά πως θεωρώ ότι εκεί πράγματι ανήκω· ένοχος των πιο παρακατιανών και χυδαίων ελαττωμάτων, που όμως ούτε απαρνιέμαι ούτε δικαιολογώ· και δίνω αξία στον εαυτό μου μόνο από το γεγονός ότι ξέρω την αξία μου.
Γιατί, για να λέω την αλήθεια, όποια μορφή και αν πάρουν, όταν πρόκειται για το προϊόντα του νου μου, ποτέ δεν ξεπήδησε κάτι από μένα που να με γέμιζε. Και η επιδοκιμασία των άλλων δεν με αποζημιώνει. 

Τα γούστα μου αντιλαμβάνονται λεπτές διακρίσεις και δύσκολα ικανοποιούνται, ιδιαιτέρως σε ό,τι σχετίζεται με το άτομό μου· απαρνιέμαι αδιάκοπα τον εαυτό μου και τον νιώθω παντού να αμφιρρέπει και να κάμπτεται από αδυναμία. Τίποτα από ό,τι βρίσκεται στην κατοχή μου δεν ικανοποιεί την κρίση μου. Η ματιά μου είναι αρκετά καθάρια και υπό έλεγχο, αλλά θολώνει όταν είναι να βγάλει αποτέλεσμα, όπως διαπίστωσα ξεκάθαρα στην περίπτωση της ποίησης. Την αγαπώ απέραντα· είμαι αρκετά καλός κριτής των έργων των άλλων· η αλήθεια όμως είναι πως όταν βαλθώ να καταπιαστώ με την ποίηση, είμαι σαν παιδί: βρίσκω τον εαυτό μου ανυπόφορο. Μπορείς να αστειεύεσαι οπουδήποτε αλλού, όχι όμως στην ποίηση:

τους μέτριους ποιητές δεν ανέχονται
ούτε οι θεοί ούτε οι άνθρωποι ούτε όσοι προβάλλουν τα έργα τους (ΟΡΑΤΙΟΣ)

Ας έδινε ο Θεός αυτή η φράση να βρισκόταν στην πρόσοψη των μαγαζιών όλων των τυπογράφων μας, για να απαγορεύει την είσοδο σε τόσους στιχουργούς:

πράγματι
κανείς δεν είναι πιο αμέριμνος απ’ τον κακό ποιητή. (ΜΑΡΤΙΑΛΗΣ)

Γιατί να μην έχουμε ανθρώπους [σαν και αυτούς τους Έλληνες που θα αναφέρω]; Ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος δεν είχε από τον εαυτό του τίποτα σε εκτίμηση όσο την ποίησή του. Στην περίοδο των Ολυμπιακών αγώνων, εκτός από άρματα που ξεπερνούσαν όλα τα άλλα σε μεγαλοπρέπεια, έστειλε επίσης σκηνές και κιόσκια βασιλικά, χρυσωμένα και σκεπασμένα με χαλιά για τους ποιητές και μουσικούς που είχαν να παρουσιάσουν τους στίχους του. Όταν ήρθε η ώρα να απαγγελθούν οι στίχοι του, η χάρη και η αρτιότητα της απαγγελίας τράβηξαν στην αρχή την προσοχή του πλήθους· όταν όμως λίγο αργότερα ήρθε η ώρα να ζυγίσει τη μωρολογία του έργου, το κοινό έδειξε πρώτα περιφρόνηση και καθώς η κρίση του άρχισε να γίνεται αυστηρότερη, κυριεύτηκε σε λίγο από μανία και έτρεξε να γκρεμίσει και να ξεσκίσει από αγανάκτηση όλα τα κιόσκια. Και όταν τα άρματά του δεν έκαμαν τίποτα της προκοπής στις αρματοδρομίες και το πλοίο που έφερνε πίσω τους ανθρώπους του έχασε τη Σικελία, σπρώχτηκε από την τρικυμία και κομματιάστηκε πέφτοντας στην ακτή του Τάραντα, ο κόσμος θεώρησε βέβαιο πως ήταν κατατρεγμός των θεών, που είχαν οργισθεί, όπως και το κοινό, για εκείνη την κακή ποίηση. Και οι ίδιοι οι ναύτες που είχαν γλυτώσει από το ναυάγιο, έρχονταν συνεπίκουροι σε αυτήν τη γνώμη του κόσμου, με την οποία επίσης φάνηκε να συμφωνεί κάπως ο χρησμός που προείπε το θάνατό του. 

Ο χρησμός δήλωσε πως ο Διονύσιος θα πλησίαζε στο τέλος του, όταν θα είχε νικήσει εκείνους που άξιζαν περισσότερο από αυτόν, πράγμα που ο Διονύσιος ερμήνευσε ότι αφορούσε τους Καρχηδόνιους, που τον ξεπερνούσαν σε δύναμη. Και πολεμώντας εναντίον τους απέφευγε συχνά τη νίκη και τη μετρίαζε, για να μην υποστεί τη μοίρα που είχε προβλέψει εκείνη η προφητεία, όμως ερμήνευσε στραβά: γιατί ο θεός αναφερόταν στην εποχή που κέρδισε (με μεροληψίες και αδίκως) το βραβείο στην Αθήνα από καλύτερους τραγικούς ποιητές από ό,τι ο ίδιος, έχοντας δώσει να παίξουν στο διαγωνισμό το έργο του “Τα Λήναια”· ύστερα από αυτήν τη νίκη πέθανε ξαφνικά και εξαιτίας εν μέρει της υπερβολικής χαράς που τον κατέλαβε λόγω αυτού του γεγονότος.

Τα έργα μου απέχουν τόσο από το να μου προσφέρουν ικανοποίηση, ώστε όσες φορές και αν τα αναψηλαφώ, τόσες φορές με σκάζουν:

σαν τα ξαναδιαβάζω, ντρέπομαι που τα έγραψα,
γιατί εγώ που τα έγραψα βλέπω πολλά που κρίνω άξια να
σβηστούν. (ΟΒΙΔΙΟΣ)

Εξ αυτού συμπεραίνω πως οι παραγωγές εκείνων των γόνιμων και μεγάλων πνευμάτων των περασμένων καιρών είναι πολύ πιο πέρα από το έσχατο όριο όπου απλώνεται η φαντασία και η επιθυμία μου. Τα γραπτά τους δεν με ικανοποιούν και με γεμίζουν μόνο, αλλά μου φέρνουν απορία και με κάνουν να μαρμαρώνω από θαυμασμό. Κρίνω την ομορφιά τους· τη βλέπω, αν όχι ως την άκρη, τουλάχιστον σε τέτοιο βαθμό, ώστε μου είναι αδύνατο να προσπαθήσω να τη φτάσω.

ΜΙΣΕΛ ΝΤΕ ΜΟΝΤΑΙΝΙ, ΔΟΚΙΜΙΑ

Η έννοια της δικαιοσύνης πριν τον Πλάτωνα

Ποιος είναι ο άριστος τρόπος ζωής, ο δίκαιος ή ο άδικος;

Στην αρχαϊκή και την κλασική περίοδο η δικαιοσύνη ταυτιζόταν με την ανταπόδοση: να ανταποδίδεις ό,τι σου έκαναν, καλό ή κακό: φίλος με τους φίλους και εχθρός με τους εχθρούς. Οι φιλόσοφοι αποδέχονται αυτή την αντίληψη της δικαιοσύνης ως ανταπόδοσης της αδικίας και τη μετατρέπουν σε νόμο του σύμπαντος. Ο προσωκρατικός φιλόσοφος Αναξίμανδρος μιλά για το δικαστήριο του κόσμου: όλοι τιμωρούνται για τις αδικίες τους για να διορθωθεί το κακό και να επανέλθει η ισορροπία και η τάξη στον κόσμο. Παρόμοια αντίληψη συναντάμε στον Ηράκλειτο: ο πόλεμος είναι δικαιοσύνη γιατί ενώνονται τα αντίθετα και τελικά επικρατεί αρμονία στον κόσμο.

Σωκράτης

Ο Σωκράτης απορρίπτει την παραπάνω θεωρία ότι η δικαιοσύνη είναι ανταπόδοση του κακού. Η δική του ηθική άποψη είναι ότι «δεν πρέπει να ανταποδίδουμε μια αδικία ούτε να βλάπτουμε κανέναν, οτιδήποτε κι αν έχουμε υποστεί από αυτόν» (Κρίτων 49 c-d): το να αδικείς είναι χειρότερο από το να αδικείσαι γιατί προκαλείς κακό στην ψυχή σου. Ο φιλόσοφος θα εφαρμόσει αυτόν τον κανόνα με τη θυσία της ζωής του αφού η απόδρασή του από τη φυλακή θα ήταν ανταπόδοση της αδικίας που του έκαναν οι Αθηναίοι.

Η πλατωνική δικαιοσύνη

Ο Πλάτων αποδέχεται την ηθική άποψη του Σωκράτη και απορρίπτει την έννοια της ανταπόδοσης του κακού. Η δικαιοσύνη αφορά την ψυχή του ανθρώπου. Στον Γοργία ο Πλάτων υποστηρίζει ότι με τη δικαιοσύνη ο άνθρωπος γίνεται ευτυχισμένος. Στη σωκρατική-πλατωνική θεωρία καλύτερα να αδικείσαι παρά να αδικείς, και εάν έχεις αδικήσει, καλύτερα να τιμωρείσαι παρά να τη γλιτώνεις.

Από την άλλη, ο νεαρός Καλλικλής υπερασπίζεται το «φυσικό δίκαιο»: στη φύση κυριαρχεί ο ισχυρότερος, το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και στην κοινωνία, οι ισχυροί να κάνουν ό,τι θέλουν − όπως είπε ο Θρασύμαχος στην Πολιτεία, δίκαιο είναι το συμφέρον του ισχυρού! Ο Σωκράτης θα απαντήσει στον Καλλικλή ότι δεν είσαι πάντα ευτυχισμένος όταν κάνεις ό,τι θέλεις, παράδειγμα οι τύραννοι που κάνουν ό,τι θέλουν αλλά καταλήγουν δυστυχισμένοι.

Στην Πολιτεία ή περί δικαίου ο Πλάτων λέει ότι δικαιοσύνη είναι όταν ασχολείσαι με τη δουλειά σου και δεν ανακατεύεσαι στις υποθέσεις των άλλων.

Σε ατομικό επίπεδο η δικαιοσύνη αφορά την ψυχή του ανθρώπου. Η ψυχή έχει τρία μέρη: το λογιστικό (λογική), το επιθυμητικό (επιθυμίες) και το θυμοειδές (συναισθήματα). Αντίστοιχα, η ιδανική πολιτεία έχει τρεις τάξεις: τους δημιουργούς (αγρότες, τεχνίτες, κ.τ.λ.), τους φύλακες και τους φιλοσόφους-βασιλείς. Δικαιοσύνη είναι η ισορροπία και η αρμονία ανάμεσα στα τρία μέρη της ψυχής όταν κυριαρχεί το λογικό και ανάμεσα στις τρεις τάξεις της πόλης όταν κυβερνούν οι φιλόσοφοι-βασιλείς. Οι Φιλόσοφοι-βασιλείς έχουν εκπαιδευτεί πολλά χρόνια για να αποκτήσουν επιστημονική γνώση, δηλαδή να γνωρίσουν τις Ιδέες και κυρίως την ανώτατη Ιδέα, την Ιδέα του Αγαθού . Άρα, στην πλατωνική φιλοσοφία η δικαιοσύνη χρειάζεται γνώση γιατί η γνώση οδηγεί στην αρετή.

Μπορούν τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης να έχουν ηθική;

Η συμβίωση ανθρώπων και μηχανών, παρόλο που φαντάζει μακρινή, είναι ήδη εδώ:

Τι ρόλο θα αναλάβει η τεχνητή νοημοσύνη στην κοινωνία; Μπορούν τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης να έχουν ηθική; Πρέπει να αποκτήσουν δικαιώματα, όπως των ανθρώπων; Και έχουν ή μπορεί να αναπτύξουν άραγε συναισθηματική νοημοσύνη;

Υπάρχουν φιλόσοφοι που πρεσβεύουν ότι αν δεν υπάρχει οργανική ύλη από την οποία να προκύψει ζωή, τότε δεν μπορούν να υπάρξουν συναισθήματα όπως πόνος, απόλαυση, επιθυμία, ή πιο σύνθετα όπως φόβος, ή άγχος… Άλλοι όμως φιλόσοφοι θα μας πουν ότι δεν χρειάζεται οργανική ύλη, αλλά ηλεκτρικά κυκλώματα όπως στις μηχανές, δηλαδή μηχανικά μέρη που σταδιακά θα αναπτύσσουν συναισθήματα αλληλοεπιδρώντας με το περιβάλλον, με άλλα ανθρώπινα όντα και μηχανές και θα αναπτύξουν έτσι κάποια κατάσταση νου, μία αίσθηση εαυτού.

Δεν μπορούμε πάντα να αποφασίζουμε με βάση τη χρήση των αλγορίθμων για ένα ηθικό δίλημμα. Ο Αριστοτέλης μίλησε για φρόνηση, που ισούται με την σοφία, την ευθυκρισία που επιτρέπει σε μια σύνθετη κατάσταση να διακρίνω την συνθετότητα ενός ζητήματος. Οι μηχανές μπορούν άραγε να αναπτύξουν αυτή την φρόνηση, η οποία περιλαμβάνει συναισθήματα, ενσυναίσθηση, και ανάγεται στην συναισθηματική νοημοσύνη; Η ηθική δεν είναι μόνο θέμα υπακοής και αυστηρών, απαρέγκλιτων κανόνων. Αυτό είναι που με ανησυχεί. Ποιο, δηλαδή, ηθικό σύστημα θα χρησιμοποιήσουμε για να τροφοδοτήσουμε μια μηχανή, οι μηχανές μπορεί να είναι καλές με συνέπεια. Ενώ οι άνθρωποι είμαστε διαβόητα ασυνεπείς στην καλοσύνη μας.

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ: Ο Χρεμύλος συμβουλεύεται τον θεό Απόλλωνα, πώς να αναθρέψει τον γιο του: τίμια ή ως απατεώνα;

Ο Πλούτος του Αριστοφάνη.

Υπόθεση.

Ο γερο – αγρότης Χρεμύλος πνιγμένος στα χρέη, μηχανεύεται τρόπους για να εξαπατήσει τους δανειστές του, όνομα επινόηση του Αριστοφάνη (από τις λέξεις χρέος + αιμύλω = απατώ), απογοητευμένος από την φτώχεια του, αναχωρεί για το Μαντείο των Δελφών για να συμβουλευτεί τον θεό Απόλλωνα πώς να αναθρέψει τον γιο του: τίμια για να πεθάνει φτωχός ή ως κλέφτης και απατεώνας για να πνιγεί στα πλούτη. Η Πυθία με τον χρησμό της του απαντά : “Να παραλάβεις στην οικία σου τον πρώτο άνθρωπο που θα συναντήσεις αναχωρώντας από το ναό μου”.

Ο Χρεμύλος, συνοδευόμενος από τον… δούλο του Καρίωνα (το όνομα Καρίωνας, είναι λόγω της καταγωγής του, από την Καρία της Μ. Ασίας), συναντούν ένα τυφλό ρακένδυτο και εριστικό γέροντα χωρίς να αναφέρει ποιος είναι και όπως διατείνεται. Αρχίζουν να τον χλευάζουν και να τον υποτιμούν, τον λένε παλιόγερο και ζητιάνο, και αρχίζουν να τον ρωτούν το όνομα του. Είναι ο θεός Πλούτος, τον οποίο κατά τον Αριστοφάνη τον έχει τυφλώσει ο Δίας, για να μην βλέπει που μοιράζει τα πλούτη του. Ο θεός Πλούτος φοβάται πως αν γιατρευτεί και αρχίσει να βλέπει ο κορυφαίος των θεών Δίας θα θυμώσει και θα προξενήσει καταστροφές στην ανθρωπότητα. Ο Αριστοφάνης που θέλει προστάτη όλων των αδικιών τον Δία, ίσως θέλει να σαρκάσει το επίσημο ιερατείο για τους συμβιβασμούς του. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την συνέχεια του έργου, όπου η απουσία του Δία είναι εμφανής.

Μόλις μαθαίνουν ποιος είναι αυτός ο ρακένδυτος τυφλός ζητιάνος τον οποίο προηγουμένως χλεύαζαν αρχίζουν τις κολακείες (Το γλείψιμο λαϊκά) και διατείθεται να τον πάρει σπίτι του ο Χρεμύλος με σκοπό να τον πάει στην συνέχεια για γιατρειά να βρεί το φως του ώστε να τον κάνει πλούσιο. Ο Χρεμύλος δεν διστάζει να του προσφέρει ακόμα και την γυναίκα του.Ο φιλοξενούμενος θεός μεταπείθεται και ο Χρεμύλος αποφασίζει να τον γιατρέψει για να πλουτίζουν οι καλοί άνθρωποι και όχι όπως τώρα οι άτιμοι, οι πονηροί, οι ρήτορες και διάφοροι θρησκειοκάπηλοι. Ο θεός Πλούτος αποκαλύπτει την πραγματική του ιδιότητα. Ο Χρεμύλος και ο Καρίωνας του ανοίγουν με όλη την δύναμή τους τα βλέφαρά του και σύμφωνα με τις θρησκευτικές συνήθειες τον παραδίδουν για μία νύχτα στο ιερό του Ασκληπιού για να επανέλθει το φως των ματιών του. Αυτό το ιαματικό προσκύνημα στο Ασκληπιείο μας το ζωγραφίζει ο Αριστοφάνης με τα λόγια του δούλου Καρίωνα. Είναι μια σπάνια περιγραφή, ασυναγώνιστη σε σαρκασμό για τις λαϊκές προλήψεις.

Ο Πλούτος θεραπεύεται. Εδώ όμως παρεμβαίνει η θεά Πενία (Η πείνα) η οποία προσπαθεί με διάφορα επιχειρήματα να πείσει τους φτωχούς πως αν γιατρευτεί ο Πλούτος θα γίνουν οκνηροί, δεν θα έχουν ζήλο για εργασία. Η σύγκρουση στην κωμωδία είναι ανάμεσα στον χωρικό Χρεμύλο και την Πενία, μία αποκρουστική γριά που εισβάλλει έξαλλη στην κωμωδία και αντιδρά για την αποκατάσταση του Πλούτου. Ο γερο – αγρότης της Αττικής την καθησυχάζει με την δική του επιχειρηματολογία. Έπειτα από την γιατρειά του ο Πλούτος επιστρέφει στους ανθρώπους.

Τώρα όμως οι διάφοροι επιτήδειοι καταχραστές, ιερείς και θεοί οδύρονται επειδή χάνουν την απασχόλησή τους. Χαριτωμένα επεισόδια ακολουθούν με τους «αδικημένους» της νέας κατάστασης, τα οποία κορυφώνονται με την κατάπτωση του ψυχοπομπού Ερμή που παραπονείται σφόδρα επειδή τώρα οι πολίτες δεν του προσφέρουν θυσίες γιατί όλοι έγιναν πλούσιοι και δεν παρακαλούν τους θεούς για κέρδη. Ανάμεσα στα δύο πρόσωπα, τον ξεπεσμένο θεό Ερμή και τον δούλο Καρίωνα γίνεται μια στιχομυθία, όπου εκείνος που ήταν κάποτε φοβερός και απρόσιτος να εκλιπαρεί αυτόν που τώρα έχει την εύνοια του θεού Πλούτου. Ο Ερμής τελικά τακτοποιείται, σαν κοινός θνητός απασχολούμενος στην κατοικία του Χρεμύλου. Στο τέλος ο Πλούτος οδηγείται πανηγυρικά στο ταμείο της πολιτείας, όνειρα θερινής αττικής νύκτας σε μια χρεοκοπημένη Αθήνα.

Το μόνο που ήταν δυνατόν να προσφέρει ο κωμικός στους συμπατριώτες του, σαν ένα προβληματισμό στην άδικη κατανομή του πλούτου και την έκρηξη της διαφθοράς. Πάντως ο Αριστοφάνης είναι πάντα επίκαιρος απολαυστικός και με μηνύματα για τον σύγχρονο θεατή. Εκτός του Ερμή που αποκαθηλώνεται απότομα στην κωμωδία, συντρίβονται από την πένα του Αριστοφάνη η γριά τεκνατζού, που την απορρίπτει ο αγαπημένος της ζιγκολό, αφού εφ’ όσον ο Πλούτος μοιράστηκε πια, δεν την έχει ανάγκη, ο κλασσικός τύπος του λαμόγιου – μιζαδόρου. Ακόμα και ο ιερέας του ναού του Δία θα συντριβεί και θα έρθει εκλιπαρών για λίγο φαγητό!!! Σύμμαχοι και συνοδοιπόροι του φτωχού Χρεμύλου, θα υπάρξουν ο πονηρός πλην τίμιος Βλεψίδημος, ο αγαθιάρης και η ταλαιπωρημένη γυναίκα του Φυσικά δεν είναι δυνατόν, από μιας Αριστοφανική κωμωδία να λείπει ο Χορός επικουρώντας τους ήρωες στη νίκη τους εναντίον της Πενίας αλλά και όλων των “κακών” που καταφθάνουν διαμαρτυρόμενοι για τη νέα αυτή κατάσταση.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΓΕΝΩΜΙΚΗ

Τι συμβαίνει στη Γενωμική και με ποιο τρόπο αυτή η επανάσταση πρόκειται ν’ αλλάξει όλα όσα ξέρουμε για τον κόσμο, τη ζωή, τους εαυτούς μας και τον τρόπο που σκεφτόμαστε γι’ αυτά.

Εάν είδατε την ταινία 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος, και ακούσατε τους χτύπους της μουσικής και είδατε το μονόλιθο, ξέρετε ότι αυτή ήταν η αντίληψη του Άρθουρ Κλαρκ ότι βρισκόμασταν σε μια σπερματική στιγμή της εξέλιξης του είδους μας. Σε αυτήν την περίπτωση ο πίθηκος, μάζευε οστά φτιάχνοντας εργαλεία, και τα χρησιμοποιούσε, που σήμαινε ότι με κάποιο τρόπο οι πίθηκοι, ξαφνικά καθώς έτρεχαν τριγύρω, έτρωγαν και το ‘καναν μεταξύ τους, ανακάλυψαν ότι μπορούν να κάνουν πράγματα χρησιμοποιώντας εργαλεία. Και αυτό μας μετακίνησε στο επόμενο επίπεδο.

Ξέρετε, εμείς ιδιαίτερα τα τελευταία 30 χρόνια, έχουμε δει αυτή την επιτάχυνση της γνώσης και της τεχνολογίας και η τεχνολογία έχει φέρει περισσότερη γνώση δίνοντάς μας νέα εργαλεία. Έχουμε δει πολλές σπερματικές στιγμές. Είδαμε τη δημιουργία μικρών υπολογιστών τη δεκαετία του ’70 κι αρχές του ’80 και ποιος θα φανταζόταν τότε ότι σήμερα κάθε άνθρωπος δε θα είχε μόνο έναν υπολογιστή, αλλά πιθανώς 20 μέσα στο σπίτι του, όχι μόνο το PC του, αλλά και μέσα σε κάθε άλλη συσκευή – στο πλυντήριο σας, στο κινητό σας. Κάνετε μια βόλτα· το αυτοκίνητό σας έχει 12 μικροεπεξεργαστές. Κατόπιν πήγαμε παραπέρα και δημιουργήσαμε το διαδίκτυο και ενώσαμε όλον τον κόσμο· κάναμε τη γη επίπεδη.

Έχουμε δει τόση αλλαγή και έχουμε δώσει στους εαυτούς μας αυτά τα εργαλεία τώρα – αυτά τα παντοδύναμα εργαλεία – που μας επιτρέπουν να στρέψουμε το φακό μας προς τα μέσα, σε κάτι που είναι κοινό σε όλους μας κι αυτό είναι το γονιδίωμα.

Πώς είναι το γονιδίωμά σας σήμερα; Το σκεφτήκατε καθόλου τελευταία; Ακούσατε γι’ αυτό τουλάχιστον; Πιθανότατα ακούτε για γονιδιώματα τον τελευταίο καιρό.

Σκέφτηκα ν’ αφιερώσουμε ένα λεπτό για να σας πω τι είναι ένα γονιδίωμα. Είναι κάπως σαν να ρωτάς τους ανθρώπους, λοιπόν τι είναι ένα μεγαμπάϊτ ή ένα μεγαμπίτ; Και τι είναι ευρυζωνικό; Οι άνθρωποι ποτέ δε θέλουν να εξηγήσουν, πραγματικά δεν καταλαβαίνω. Θα σας πω λοιπόν στα γρήγορα. Έχετε ακούσει για το DNA· πιθανότατα το έχετε μελετήσει λίγο στη βιολογία. Ένα γονιδίωμα είναι στην πραγματικότητα μια περιγραφή όλου του DNA ενός ζωντανού οργανισμού. Και ένα πράγμα που είναι κοινό σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς είναι το DNA. Δεν έχει σημασία εάν είσαι ζύμομήκυτας δεν έχει σημασία εάν είσαι ποντίκι, δεν έχει σημασία εάν είσαι μύγα· όλοι έχουμε DNA. Το DNA οργανώνεται σε λέξεις, που τις λέμε: γονίδια και χρωμοσώματα.

Kαι όταν οι Γουάτσον και Κρίκ κατά τη δεκαετία του ’50 πρώτοι αποκωδικοποίησαν αυτή την όμορφη διπλή έλικα που γνωρίζουμε ως μόριο DNA, – μεγάλου μήκους και περίπλοκότητας μόριο – αργότερα σε αυτό το ταξίδι, αρχίσαμε να κατανοούμε ότι μέσα σε αυτό το DNA βρίσκεται μια γλώσσα που καθορίζει τα χαρακτηριστικά μας γνωρίσματα, τι κληρονομούμε, από τι ασθένειες μπορεί να νοσήσουμε. Επίσης καθ’ οδόν ανακαλύψαμε ότι είναι ένα πολύ παλαιό μόριο, ότι το DNA του σώματός σας, υπήρχε από πάντοτε, από το ξεκίνημά μας, ημών ως όντων. Υπάρχει ιστορικό αρχείο.

Μέσα στο γονιδίωμά σας, ζει η ιστορία του είδους μας και μέσα σας, ως μεμονωμένα ανθρώπινα όντα, η καταγωγή σας που πάει πίσω, χιλιάδες και χιλιάδες και χιλιάδες χρόνια και αυτό τώρα αρχίζει να γίνεται κατανοητό. Όμως επίσης, το γονιδίωμα είναι πραγματικά το εγχειρίδιο οδηγιών. Είναι το πρόγραμμα. Είναι ο κώδικας της ζωής. Είναι αυτό που σας κάνει λειτουργικούς· που κάνει κάθε οργανισμό να λειτουργεί. Το DNA είναι ένα πολύ κομψό μόριο. Είναι μακρύ και περίπλοκο. Το μόνο που πραγματικά πρέπει να ξέρετε γι’ αυτό, είναι ότι υπάρχουν τέσσερα γράμματα: Τα A, T, C, G τα οποία αντιπροσωπεύουν το όνομα τεσσάρων χημικών ουσιών. Με αυτά τα τέσσερα γράμματα, μπορείς να δημιουργήσεις μια γλώσσα: μια γλώσσα που μπορεί να περιγράψει τα πάντα, ακόμη και πολύπλοκα πράγματα. Ξέρετε γενικά ότι συντάσσονται σε ζεύγη, δημιουργώντας μια λέξη από αυτά που ονομάζουμε ζεύγη βάσεων. Θα ‘λεγε κανείς, ξέρετε, αν το σκεφτεί, τέσσερα γράμματα, ή η αναπαράσταση τεσσάρων πραγμάτων, μας κάνει να λειτουργούμε.

Αυτό μπορεί να μην ακούγεται σωστό διαισθητικά, αλλά επιτρέψτε μου να γυρίσω σε κάτι άλλο που όλοι γνωρίζετε: τους υπολογιστές. Κοιτάξτε εδώ στην οθόνη, βλέπετε εικόνες και βλέπετε και λέξεις, αλλά στην πραγματικότητα όλα αυτά είναι μηδέν και ένα. Η γλώσσα της τεχνολογίας είναι διαδική· σίγουρα θα το έχετε ακούσει κάποια στιγμή. Ό,τι συμβαίνει ψηφιακά, είναι μετατροπή μιας αναπαράστασης από μηδέν και ένα. Έτσι όταν ακούτε στο iTunes την αγαπημένη σας μουσική, στην πραγματικότητα είναι ένα μάτσο από μηδέν και ένα, που παίζουν πολύ γρήγορα. Όταν βλέπετε αυτές τις εικόνες, είναι όλο μηδέν και ένα, και όταν μιλάτε στο τηλέφωνο, το κινητό σας, και πηγαίνει σε όλο το δίκτυο, η φωνή σας μετατρέπεται σε μηδέν και ένα και με μαγικό τρόπο διασχίζει τις αποστάσεις. Δείτε όλα αυτά τα περίπλοκα κι υπέροχα πράγματα που καταφέραμε να δημιουργήσουμε μόνο με μηδέν και ένα.

Τώρα ανάγετε όλα αυτά, σε τέσσερα γράμματα και θα έχετε μεγάλη πολυπλοκότητα, πολλούς τρόπους για να περιγράψετε μηχανισμούς. Ας μιλήσουμε λοιπόν για το τι σημαίνει αυτό. Εάν κοιτάξετε ένα ανθρώπινο γονιδίωμα, αποτελείται από 3,2 δις αυτών των ζευγών βάσεων. Είναι πολλά. Αναμιγνύονται με όλους τους διαφορετικούς τρόπους κι αυτό σε κάνει ανθρώπινο ον. Εάν το μετατρέψετε σε διαδικό, για να σας δώσω μια αίσθηση αναλογίας, είμαστε μικρότεροι από το πρόγραμμα Microsoft Office. Δεν είναι τόσα πολλά δεδομένα. Θα σας πω επίσης ότι είμαστε εξ’ ίσου γεμάτοι με σφάλματα.

Αυτό εδώ είναι ένα σφάλμα στο γονιδίωμά μου με το οποίο έχω παλέψει για πολύ-πολύ καιρό. Όταν αρρωσταίνετε, υπάρχει ένα σφάλμα στο γονιδίωμά σας. Στην πραγματικότητα, για πάρα πολλές ασθένειες με τις οποίες παλεύουμε εδώ και πολύ καιρό, όπως ο καρκίνος, δεν έχουμε καταφέρει να βρούμε θεραπείες επειδή δεν καταλαβαίνουμε πώς λειτουργούν στο γονιδιωματικό επίπεδο. Τώρα αρχίζουμε να το καταλαβαίνουμε.

Έτσι μέχρι τώρα προσπαθούσαμε να το επισκευάσουμε χρησιμοποιώντας αυτό που εγώ ονομάζω “ό,τι να ‘ναι” φαρμακολογία, που σημαίνει: “Καλά, ας του ρίξουμε χημικά κι αυτά, μπορεί να το κάνουν να λειτουργήσει.” Όμως τι γίνεται εάν καταλαβαίνεις το λόγο που ένα κύτταρο μετατρέπεται από φυσιολογικό σε καρκινικό; Ποιος είναι ο κώδικας; Ποιες είναι οι ακριβείς οδηγίες που το κάνουν να μετατρέπεται; Τότε μόνο μπορείς να προσπαθήσεις να μπεις στη διαδικασία να το επισκευάσεις και να το κατανοήσεις. Σας έχω μερικά δεδομένα για το επόμενο δείπνο, με ένα μπουκάλι καλό κρασί.

Στην πραγματικότητα έχουμε περίπου 24.000 γονίδια που κάνουν διάφορα πράγματα. Έχουμε περίπου εκατό με εκατόν είκοσι χιλιάδες ακόμη, που δε φαίνεται να λειτουργούν καθημερινά, αλλά αντιπροσωπεύουν το ιστορικό αρχείο του πώς λειτουργούσαμε κάποτε ως είδος πηγαίνοντας πίσω, δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Μπορεί επίσης να σας ενδιαφέρει να μάθετε ότι ένα ποντίκι έχει περίπου τον ίδιο αριθμό γονιδίων.

Πρόσφατα αλληλουχήσαμε το Pinot Noir (Αμπέλι Βουργουνδίας) και αυτό έχει περίπου 30.000 γονίδια, άρα ο αριθμός γονιδίων που διαθέτετε μπορεί να μην αντιπροσωπεύει απαραίτητα την πολυπλοκότητα ή την εξελικτική τάξη ενός συγκεκριμένου είδους οργανισμού. Τώρα κοιτάξτε γύρω σας. Κοιτάξτε το διπλανό σας, κοιτάξτε μπροστά σας, πίσω σας. Όλοι μοιάζουμε αρκετά διαφορετικοί. Πολλοί όμορφοι άνθρωποι εδώ, αδύνατοι, παχουλοί, από διαφορετικές φυλές και κουλτούρες. Κι όμως είμαστε όλοι 99,9% γενετικά ισοδύναμοι. Είναι αυτό το 0,1% του γενετικού υλικού που κάνει τη διαφορά μεταξύ όλων μας. Αυτή είναι μια ελάχιστη ποσότητα γενετικού υλικού, αλλά ο τρόπος που τελικά εκφράζεται είναι αυτό που δημιουργεί τις αλλαγές στους ανθρώπους και σε όλα τα άλλα είδη.

Τώρα πια είμαστε ικανοί να διαβάζουμε τα γονιδιώματα. Το πρώτο ανθρώπινο γονιδίωμα κόστισε 10 χρόνια και 3 δις δολάρια. Ήταν έργο του Δρ. Κρέγκ Βέντερ. Αργότερα το γονιδίωμα του Τζέιμς Γουότσον -ενός απ’ αυτούς που ανακάλυψαν το DNA- κόστισε 2 εκατομμύρια δολάρια και έγινε μέσα σε δύο μήνες. Και αν σκεφτεί κανείς τη βιομηχανία υπολογιστών και πώς μετέβη από τους μεγάλους υπολογιστές, στους μικρούς και πως γίνονται συνεχώς ισχυρότεροι και γρηγορότεροι, το ίδιο πράγμα συμβαίνει με την αποκωδικοποίηση των γονιδίων τώρα: είμαστε πολύ κοντά στο να φτάσουμε ν’ αποκωδικοποιούμε ανθρώπινα γονιδιώματα, για περίπου 5.000 δολάρια μέσα σε μισή με μία ώρα. Θα το δείτε αυτό να γίνεται, μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια.

Αυτό σημαίνει ότι θα κυκλοφορείτε με το προσωπικό σας γονιδίωμα σε μια έξυπνη κάρτα. Θα είναι εδώ. Και όταν θα αγοράζετε φάρμακα, δε θα είναι φτιαγμένα για όλους. Θα δίνεται το γονιδίωμά σας στον φαρμακοποιό, και το φάρμακό σας θα ετοιμάζεται για σας και θα δρα πολύ καλύτερα από αυτά του παρελθόντος. Δεν θα έχετε παρενέργειες. Όλες αυτές τις παρενέργειες, ξέρετε, αυτές που διαβάζετε στα διαφημιστικά, ξεχάστε τις. Αυτά τα φάρμακα θα τα εξαλείψουν όλα.

Πώς μοιάζει ένα γονιδίωμα; Να το λοιπόν. Είναι μια πολύ μεγάλη σειρά αυτών των ζευγών βάσεων. Αν βλέπατε το γονιδίωμα ενός ποντικού ή ενός ανθρώπου, δε θα έμοιαζε καθόλου διαφορετικό από αυτό, αλλά αυτό που κάνουν τώρα οι επιστήμονες, είναι να καταλαβαίνουν τι κάνει αυτός ο κώδικας και τι εννοεί. Η Φύση κάνει συνεχώς διπλό κλικ. Με άλλα λόγια, οι δύο πρώτες προτάσεις εδώ, αν υποθέσουμε ότι αυτό είναι ένα αμπέλι, μπορεί να σημαίνουν: φτιάξε ρίζα, φτιάξε ένα κλαδί, φτιάξε ένα άνθος. Σε έναν άνθρωπο, εδώ κάτω μπορεί να λέει: φτιάξε αιμοσφαίρια, ξεκίνησε καρκίνο. Για μένα μπορεί να λέει: “Κάθε θερμίδα που καταναλώνεις, την διατηρείς”, επειδή προέρχομαι από ψυχρό κλίμα. Για την γυναίκα μου: “Τρώγε τρεις φορές τόσο και δε θα βάλεις ποτέ ούτε κιλό”. Όλα κρύβονται σε αυτόν τον κώδικα, και αρχίζει να γίνεται κατανοητό με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

Άρα τι μπορούμε να κάνουμε με τα γονιδιώματα τώρα που έχουμε την ικανότητα να τα διαβάζουμε, τώρα που αρχίζουμε να κατέχουμε το βιβλίο της ζωής; Λοιπόν υπάρχουν πολλά που μπορούμε να κάνουμε. Κάποια από αυτά είναι συναρπαστικά. Κάποιοι θα τα βρουν πολύ τρομακτικά: Θα σας πω κάνα δυο πράγματα που πιθανών θα σας κάνουν να αηδιάσετε μαζί μου, αλλά δε πειράζει. Γιατί ξέρετε, τώρα μπορούμε να διαβάζουμε την ιστορία των οργανισμών.

Μπορείτε να κάνετε ένα πολύ απλό πείραμα: τρίψτε το μάγουλό σας και στείλτε το για ανάλυση. Μπορείτε να μάθετε από που προέρχονται οι συγγενείς σας· μπορείτε να φτιάξετε το γενεαλογικό σας δέντρο, χιλιάδες χρόνια πίσω. Μπορούμε να καταλάβουμε τη λειτουγικότητα. Αυτό είναι πραγματικά σημαντικό. Καταλαβαίνουμε για παράδειγμα γιατί δημιουργείται η αθηρωματική πλάκα στις αρτηρίες μας, τι ελέγχει την περιεκτικότητα σε άμυλο ενός σπόρου, γιατί ο ζυμομύκητας μεταβολίζει τη ζάχαρη και παράγει CO2. Μπορούμε να βρούμε, σε μεγαλύτερη κλίμακα, τι προκαλεί προβλήματα, τι προκαλεί ασθένειες και πώς μπορούμε να τις θεραπεύσουμε. Αφού λοιπόν κατανοούμε αυτό, μπορούμε να διορθώσουμε τα γονίδια, να φτιάξουμε καλύτερους οργανισμούς.

Κυρίως, αυτό που μαθαίνουμε είναι ότι η Φύση, μας έχει εφοδιάσει με μια εκπληκτική εργαλειοθήκη. Η εργαλειοθήκη υπάρχει. Ένας αρχιτέκτονας μακράν καλύτερος και εξυπνότερος από εμάς, μας έδωσε αυτή την εργαλειοθήκη και τώρα έχουμε την ικανότητα να τη χρησιμοποιήσουμε. Τώρα πια δε διαβάζουμε απλά τα γονιδιώματα, αλλά τα γράφουμε.

Η εταιρεία, η Synthetic Genomics, δημιούργησε το πρώτο πλήρως συνθετικό γονιδίωμα, ενός μικρού παρασίτου, ενός πρωτόγονου πλάσματος που ονομάζεται Mycoplasma genitalium. Εάν έχετε ουρολοίμωξη, ή είχατε ποτέ έχετε έρθει σε επαφή μ’ αυτό το παράσιτο. Πολύ απλό, έχει περίπου 246 γονίδια όμως μπορέσαμε να συνθέσουμε πλήρως αυτό το γονιδίωμα. Τώρα έχεις το γονιδίωμα και αναρωτιέσαι: Αν εισάγω αυτό το συνθετικό γονιδίωμα, εάν αφαιρέσω το παλιό και εμφυτεύσω αυτό, θα φορτώσει σαν λειτουργικό και θα ζήσει; Ε, λοιπόν μαντέψτε, αυτό κάνει.

Και δε κάνει μόνο αυτό· εάν παίρνατε αυτό το γονιδίωμα -αυτό το συνθετικό γονιδίωμα- και το εμφυτεύατε σε έναν άλλο οργανισμό, όπως ο ζυμομύκητας, μετατρέπετε το μύκητα σε Μυκόπλασμα. Είναι σαν να φορτώνετε ένα PC, με λειτουργικό Mac. Ισχύει και αντιστρόφως βέβαια. Έτσι, ξέρετε, με την ικανότητα να γράφουμε ένα γονιδίωμα και να το εμφυτεύουμε σε έναν οργανισμό, το λογισμικό, αν θέλετε, τροποποιεί το μηχανικό μέρος του υπολογιστή. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό.

Έτσι, πέρυσι, οι Γάλλοι και οι Ιταλοί, ανακοίνωσαν ότι συνεργάστηκαν και προχώρησαν στην αποκωδικοποίηση του Pinot Noir. Η αλληλουχία του γονιδιώματος, τώρα υπάρχει για το σύνολο του Pinot Noir, και ταυτοποιήθηκαν για άλλη μια φορά 29.000 γονίδια. Ανακάλυψαν μεταβολικά μονοπάτια που παράγουν γεύσεις, παρόλο που είναι πολύ σημαντικό να καταλάβετε ότι αυτές οι ενώσεις που κατασκευάζονται πρέπει να αντιστοιχούν σε έναν υποδοχέα στο γονιδίωμά μας, στη γλώσσα μας, ώστε εμείς να καταλαβαίνουμε και να ερμηνεύουμε αυτές τις γεύσεις.

Επίσης ανακάλυψαν ότι συμβαίνει ένας τεράστιος αριθμός διαδικασιών που παράγουν τα αρώματα. Έχουν ανακαλύψει περιοχές που ευθύνονται για ευαισθησίες σε ασθένειες. Τώρα καταλαβαίνουν -και η δουλειά προχωράει- ακριβώς πώς δουλεύει αυτό το φυτό και μπορούμε να γνωρίζουμε, πώς να διαβάσουμε ολόκληρο τον κώδικα και να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί. Και μετά τι κάνει κανείς; Γνωρίζοντας πως μπορούμε να το διαβάσουμε, να το γράψουμε ή να το τροποποιήσουμε, ίσως και να γράψουμε το γονιδίωμά του από το μηδέν. Τι να κάνει λοιπόν κάποιος; Ένα πράγμα που μπορείς να κάνεις, είναι αυτό που κάποιοι θα το ονόμαζαν Φρανκεν-Νoir.

Μπορούμε να κατασκευάσουμε καλύτερο κρασί. Παρεμπιπτόντως, για να ξέρετε: σας έχουν αγχώσει σχετικά με τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς. Δεν υπάρχει ούτε ένα αμπέλι σ’ αυτήν την κοιλάδα ή οπουδήποτε αλλού που δεν είναι γενετικά τροποποιημένο. Δεν φυτρώνουν από σπόρους· μπολιάζονται σε ρίζες άλλων· δε θα υπήρχαν στη φύση από μόνα τους.

Δε θα πρέπει να ανησυχείτε και να αγχώνεστε μ’ αυτό το πράγμα. Είναι κάτι που το κάνουμε από πάντα. Έτσι, θα μπορούσαμε ξέρετε, να εστιάσουμε στην ανθεκτικότητα, σε ασθένειες· μπορούμε να στοχεύσουμε υψηλότερες αποδώσεις χωρίς απαραίτητα να χρησιμοποιήσουμε δραματικές τεχνικές αγροτικής παραγωγής, ή υψηλό κόστος. Θα μπορούσαμε θεωρητικά να επεκτείνουμε το κλιματικό εύρος: Θα μπορούσαμε να φτιάξουμε Pinot Noir στο Λονγκ Άιλαντ, Θεός φυλάξοι. (Γέλια)

Θα μπορούσαμε να φτιάξουμε καλύτερες γεύσεις και αρώματα. Θέλετε λίγο περισσότερο βατόμουρο, λίγη περισσότερη σοκολάτα εδώ ή εκεί; Όλα αυτά τα πράγματα μπορούν θεωρητικά να συμβούν, και μάλλον θα στοιχημάτιζα ότι θα γίνουν. Όμως υπάρχει ένα οικοσύστημα εδώ. Με άλλα λόγια δεν είμαστε κάτι σαν μικροί ανεξέλεγκτοι μεμονωμένοι οργανισμοί, είμαστε μέρος ενός μεγάλου οικοσυστήματος.

Με λύπη σας πληροφορώ ότι μέσα στον πεπτικό σωλήνα σας βρίσκονται περίπου 4,6 κιλά μικροβίων τα οποία διακινείτε μέσα στο σώμα σας, αρκετά. Οι ωκεανοί μας, βρίθουν μικροβίων· στην πραγματικότητα όταν ο Κρέγκ Βέντερ πήγε να αποκωδικοποιήσει το DNA των μικροβίων στον ωκεανό, μέσα στους τρεις πρώτους μήνες, τριπλασίασε τον αριθμό των γνωστών ειδών στον πλανήτη ανακαλύπτοντας όλα τα νέα μικρόβια σε βάθος περίπου 7 μέτρων από την επιφάνεια. Τώρα κατανοούμε ότι αυτά τα μικρόβια έχουν μεγαλύτερη επίδραση στο κλίμα μας και στη ρύθμιση του διοξειδίου του άνθρακα και του οξυγόνου, απ’ ό,τι τα φυτά, τα οποία πάντα πιστεύαμε ότι οξυγονώνουν την ατμόσφαιρα.

Βρίσκουμε μικροβιακή ζωή σε κάθε σημείο του πλανήτη: μέσα σε πάγο, στους γαιάνθρακες, στους βράχους, σε ηφαίστεια· είναι εκπληκτικό. Έχουμε ακόμη ανακαλύψει, στα φυτά, στο βαθμό που κατανοούμε τα γονιδιώματά τους, πως είναι το οικοσύστημα γύρω τους, είναι τα μικρόβια που διαβιούν στα ριζικά τους συστήματα, που επηρεάζουν τόσο πολύ το χαρακτήρα των φυτών όσο και ο μεταβολισμός των ίδιων των φυτών.

Εάν κοιτάξετε από πιο κοντά ένα ριζικό σύστημα, θα διαπιστώσετε ότι υπάρχουν πολλές, πολλές και ποικίλες μικροβιακές αποικίες. Αυτό δεν είναι σπουδαίο νέο για τους οινοπαραγωγούς· ασχολούνται κυρίως με το νερό και τα λιπάσματα. Και πάλι αυτή είναι η αντίληψή μου για την “ό,τι να ‘ναι” φαρμακολογία: ξέρεις ότι συγκεκριμένα λιπάσματα καθιστούν το φυτό υγιέστερο κι έτσι ρίχνεις περισσότερο. Δεν ξέρεις απαραίτητα με κάθε λεπτομέρεια ποιος μικροοργανισμός παράγει ποια γεύση και ποια χαρακτηριστικά. Μπορούμε να αρχίσουμε να το κατανοούμε. Μιλάμε όλοι για το τερουάρ· λατρεύουμε το τερουάρ· λέμε το τερουάρ μου είναι εξαιρετικό! Είναι τόσο ξεχωριστό. Έχω αυτό το κομμάτι γης και δημιουργεί απίστευτο τερουάρ.

Ξέρετε, όλοι συζητάμε και διαφωνούμε σχετικά μ’ αυτό- λέμε είναι το κλίμα, είναι το χώμα, είναι αυτό, είναι εκείνο. Ε, λοιπόν μαντέψτε: Μπορούμε να βρούμε τι στο καλό είναι το τερουάρ. Είναι εκεί μέσα περιμένοντας να αποκρυπτογραφηθεί. Υπάρχουν χιλιάδες μικρόβια εκεί. Είναι εύκολο να τα αποκωδικοποιήσουμε, αντίθετα με τον άνθρωπο, αυτά έχουν ξέρετε, χίλια με δύο χιλιάδες γονίδια· μπορούμε να βρούμε τι ακριβώς είναι.

Το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να πάρουμε διάφορα δείγματα, να σκάψουμε στο έδαφος, να βρούμε αυτά τα μικρόβια, να τα αποκρυπτογραφήσουμε, να τα συσχετίσουμε κατά είδος χαρακτηριστικού που μας αρέσει ή δεν μας αρέσει- αυτή είναι μια μεγάλη βάση δεδομένων- και μετά να ρίξουμε λιπάσματα. Τότε καταλαβαίνουμε τι είναι το τερουάρ. Έτσι κάποιοι άνθρωποι λένε, “Ω Θέε μου, μήπως το παίζουμε Θεοί;” Φτιάχνοντας συνθετικούς οργανισμούς, το παίζουμε Θεοί; Και ξέρετε ο κόσμος πάντα θα ρωτά τον Τζέιμς Γουώτσον -δεν είναι πάντα ο πιο πολιτικά ορθός τύπος- (Γέλια) και τον ρωτάνε, “Το παίζεις Θεός;” Κι αυτός έδωσε σ’ αυτήν την ερώτηση, την καλύτερη απάντηση που άκουσα ποτέ: “Ε, λοιπόν κάποιος πρέπει να το κάνει κι αυτό.”

Θα σας πω πως δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι το αφύσικο σ’ αυτό. Δεν πιστεύω πως τα χημικά είναι αφύσικα. Σας είπα ότι θα κάνω κάποιους από εσάς να αηδιάσουν. Είναι πολύ απλό: δεν εφευρίσκουμε εμείς τα μόρια και τις χημικές ενώσεις. Είναι εδώ. Υπάρχουν στο σύμπαν. Εμείς αναδιοργανώνουμε τα πράγματα, τα αναδιανέμουμε, όμως δεν κάνουμε κάτι το αφύσικο.

Λοιπόν, μπορεί να προκαλέσουμε κακά επακόλουθα- μπορεί να δηλητηριάσουμε τους εαυτούς μας, ή τη Γη- όμως αυτό είναι ένα φυσικό αποτέλεσμα ενός λάθους που κάνουμε. Αυτό που συμβαίνει σήμερα, είναι ότι η Φύση μας παρείχε μια εργαλειοθήκη, και μαθαίνουμε ότι αυτή είναι πολύ εκτεταμένη. Υπάρχουν εκεί έξω βακτήρια που παράγουν βενζίνη, είτε το πιστεύετε, είτε όχι. Υπάρχουν μικρόβια ξέρετε, ας θυμηθούμε τους ζυμομύκητες. Αυτοί είναι χημικά εργοστάσια· τα πιο προηγμένα χημικά εργοστάσια μας τα παρέχει η Φύση, και τώρα μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε. Επίσης, υπάρχουν κάποιοι κανόνες.

Η Φύση δε μας επιτρέπει τα πάντα- μπορούμε να σκαρώσουμε ένα αμπέλι, αλλά μαντέψτε: Δεν μπορούμε να κάνουμε τα σταφύλια να παράγουν μωρά. Η Φύση εκεί έξω, έχει θέσει κάποιους κανόνες. Μπορούμε να δουλέψουμε στα πλαίσιά τους· δε μπορούμε να τους καταρρίψουμε. Μόλις τώρα μαθαίνουμε ποιοι είναι αυτοί οι κανόνες. Εγώ απλά θέτω την ερώτηση, εάν μπορούσατε να θεραπεύσετε όλες τις ασθένειες- αν μπορούσατε να τις κάνετε να εξαφανιστούν, επειδή κατανοούμε το πώς πραγματικά λειτουργούν, εάν μπορούσαμε να καταπολεμήσουμε την πείνα παράγοντας θρεπτικά υγιή φυτά που αναπτύσσονται σε πολύ αντίξοα περιβάλλοντα, εάν μπορούσαμε να δημιουργήσουμε καθαρή και επαρκή ενέργεια- να τώρα στα εργαστήρια της Synthetic Genomics, έχουν μονοκύτταρους οργανισμούς που δεσμεύουν διοξείδιο του άνθρακα και παράγουν ένα μόριο παρόμοιο με τη βενζίνη. Το διοξείδιο του άνθρακα -που προσπαθούμε να ξεφορτωθούμε- όχι ζάχαρη ή οτιδήποτε άλλο. Με διοξείδιο του άνθρακα και λίγο ήλιο, παίρνεις τελικά ένα λιπίδιο που είναι ιδιαίτερα εξευγενισμένο. Μπορούμε να λύσουμε τα ενεργειακά μας προβλήματα και να μειώσουμε το CO2, μπορούμε να καθαρίσουμε τους ωκεανούς μας και να φτιάξουμε καλύτερο κρασί. Εάν μπορούσαμε, θα το κάναμε; Ξέρετε πιστεύω πως η απάντηση είναι πολύ απλή: Δουλεύοντας με τη Φύση και με αυτή την εργαλειοθήκη που τώρα πια κατανοούμε, είναι το επόμενο βήμα στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους.

Και το μόνο που μπορώ να σας πω, είναι να μείνετε υγιείς για τα επόμενα 20 χρόνια. Εάν το καταφέρετε αυτό, θα φτάσετε σε ηλικία 150 ή ακόμα και 300ων ετών.