Σύμπαν – Κοσμική Ακτινοβολία Υποβάθρου: Κοσμολογικό μυστήριο επιλύεται με τη βοήθεια του νέου χάρτη κενών και υπερσμηνών

Ομάδα αστροφυσικών στο Πανεπιστήμιο του Portsmouth δημιούργησε τον μεγαλύτερο από ποτέ χάρτη των κενών και των υπερσμηνών στο σύμπαν, ο οποίος βοηθά να λυθεί ένα για πολλά χρόνια υφιστάμενο κοσμολογικό μυστήριο. Ο χάρτης των θέσεων των κοσμικών κενών – μεγάλες άδειες περιοχές που περιλαμβάνουν σχετικά λίγους γαλαξίες – και των υπερσμηνών – τεράστιες περιοχές με πολύ περισσότερους γαλαξίες από το κανονικό – μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μετρήσει την επίδραση της Σκοτεινής Ενέργειας στο «τέντωμα» του σύμπαντος. Τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν τις προβλέψεις της θεωρίας βαρύτητας του Einstein.

«Χρησιμοποιήσαμε μια νέα τεχνική για να κάνουμε πολύ ακριβείς μετρήσεις της επίδρασης που αυτές οι δομές έχουν στα φωτόνια από την Κοσμική Μικροκυματική Ακτινοβολία Υποβάθρου (cosmic microwave background ή CMB) – το φως που έμεινε από την περίοδο λίγο μετά τη Μεγάλη Έκρηξη – όταν περνούν δια μέσου τους», είπε ο Dr Seshadri Nadathur, από το Ινστιτούτο Κοσμολογίας και Βαρύτητας του Πανεπιστημίου. «Το φως από την CMB ταξιδεύει μέσω τέτοιων κενών και υπερσμηνών στο δρόμο του προς εμάς. Σύμφωνα με την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Einstein, το φαινόμενο του τεντώματος προκαλεί μια μικρή αλλαγή στην θερμοκρασία του φωτός CMB που εξαρτάται από το από που έρχεται. Τα φωτόνια του φωτός που ταξιδεύουν μέσω των κενών θα εμφανίζονται ελαφρώς ψυχρότερα από τα κανονικά και αυτά που φτάνουν από τα υπερσμήνη θα εμφανίζονται ελαφρώς θερμότερα».


Κενά και υπερσμήνη σε τμήματα του χάρτη της Κοσμικής Μικροκυματικής Ακτινοβολίας Υποβάθρου. Τα φωτόνια της Ακτινοβολίας που περνούν από κενά εμφανίζονται ελαφρώς ψυχρότερα από το μέσο όρο (αριστερό τμήμα της εικόνας), ενώ αυτά που περνούν από υπερσμήνη εμφανίζονται ελαφρώς θερμότερα (δεξιό τμήμα της εικόνας). Σε κύκλους οι περιοχές όπου τα φαινόμενο αναμένεται να είναι σημαντικό.

«Αυτό είναι γνωστό ως το Ολοκληρωμένο Φαινόμενο Sachs-Wolfe (ISW). Όταν μελετήθηκε αυτό το φαινόμενο από αστρονόμους στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης το 2008 με τη χρήση ενός παλιότερου καταλόγου των κενών και των υπερσμηνών, το φαινόμενο φάνηκε να είναι πέντε φορές μεγαλύτερο από ότι προβλέπονταν. Αυτό προβλημάτισε τους επιστήμονες για μακρύ χρονικό διάστημα, έτσι το ξαναείδαμε με τα νέα δεδομένα».

Για να δημιουργήσει τον χάρτη των κενών και των υπερσμηνών, η ομάδα του Portsmouth χρησιμοποίησε περισσότερους από τα τρία τέταρτα του ενός εκατομμυρίου γαλαξίες που ταυτοποιήθηκαν από Sloan Digital Sky Survey. Αυτό απέδωσε στην ομάδα ένα κατάλογο δομών περισσότερο από 300 φορές μεγαλύτερο από αυτόν που χρησιμοποιήθηκε προηγουμένως. Μετά, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν μεγάλες υπολογιστικές προσομοιώσεις του σύμπαντος για να προβλέψουν το μέγεθος του φαινομένου ISW. Επειδή το φαινόμενο είναι πολύ μικρό, η ομάδα έπρεπε να αναπτύξει μια ισχυρή νέα στατιστική τεχνική για να μπορέσει να μετρήσει τα δεδομένα της CMB.

Εφάρμοσαν αυτή την τεχνική για τα δεδομένα της CMB από τον δορυφόρο Planck (μικρή εικόνα) και μπόρεσαν να κάνουν μια πολύ ακριβή μέτρηση του φαινομένου ISW των κενών και των υπερσμηνών. Αντίθετα από την προηγούμενη εργασία, οι επιστήμονες βρήκαν ότι το νέο αποτέλεσμα συμφωνεί εξαιρετικά καλά με τις προβλέψεις που έγιναν με την χρήση της βαρύτητας του Einstein.


Χάρτης της Κοσμικής Μικροκυματικής Ακτινοβολίας Υποβάθρου σε όλο τον ουρανό με το ασυνήθιστα «Ψυχρό Σημείο» σε κύκλο.

«Τα αποτελέσματά μας επιλύουν ένα από τα επί μακρόν υφιστάμενα κοσμολογικά προβλήματα, αλλά κάνοντάς το έχουν κάνει βαθύτερο το μυστήριο ενός πολύ ασυνήθιστου «Ψυχρού Σημείου» στην CMB. Είχε προταθεί ότι το Ψυχρό Σημείο θα μπορούσε να υπάρχει εξαιτίας του φαινομένου ISW ενός γιγάντιου «υπερκενού» που υπήρχε σε αυτή την περιοχή του ουρανού. Όμως, εάν η θεωρία βαρύτητας του Einstein είναι σωστή, το υπερκενό δεν είναι αρκετά μεγάλο για να εξηγήσει το Ψυχρό Σημείο», δήλωσε ο Dr Nadathur και συμπλήρωσε: «Πιστεύονταν ότι υπήρχε κάποια εξωτική βαρυτική επίδραση που είναι αντίθετη στον Einstein που θα εξηγούσε ταυτόχρονα και το Ψυχρό Σημείο και τα ασυνήθιστα αποτελέσματα ISW από τη Χαβάη. Όμως αυτή η πιθανότητα τέθηκε εκτός από τη νέα δική μας μέτρηση – και έτσι το μυστήριο του Ψυχρού Σημείου παραμένει ανεξήγητο».

Βασικές αρχές του αυτοσεβασμού για τις οποίες κανείς δεν μιλά

Όταν ήμουν στο γυμνάσιο, ζήτησα από μια κοπέλα να βγει μαζί μου. Ήταν αστεία, δημοφιλής και είχε αυτοπεποίθηση. Εγώ όμως δεν είχα τίποτα από αυτά. Αν μπορούσα να την πείσω να γίνει η κοπέλα μου, τότε ίσως να είχα μια ευκαιρία να γίνω κι εγώ δημοφιλής. Ήταν μια τολμηρή κίνηση.

Λίγο αφού το τελευταίο κουδούνι της ημέρας χτύπησε, όπως μάζευα τα βιβλία μου για να επιστρέψω σπίτι, η καλύτερη της φίλη έτρεξε προς εμένα ενθουσιασμένη. «Είπε ναι!». Προφανώς όλο το σχολείο ήξερε γι’ αυτό. Περπάτησα βιαστικά προς το λεωφορείο, κρυβόμουν και φοβόμουν μήπως την συναντήσω- ήταν η πρώτη μου κοπέλα. Δεν είχα ιδέα τι υποτίθεται ότι έπρεπε να κάνω. Την επόμενη μέρα με τράβηξε σε μια γωνία, για να με ενημερώσει ότι όλο αυτό ήταν ένα αστείο. Όλοι οι άλλοι γελούσαν με αυτό. Το αδέξιο, χαζό παιδί προσπάθησε να σχετιστεί με ένα από τα πιο δημοφιλή κορίτσια και κατευθείαν τον έβαλε στη θέση του. Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που θα ξόδευα την υπόλοιπη ζωή μου, προσπαθώντας να την ξεγράψω και να την ξεχάσω.

Γεγονότα σαν αυτά συνέβαιναν συχνά, όλο εκείνο τον καιρό μέχρι το λύκειο. Στο πανεπιστήμιο άρχισα να αντιδρώ. Έκανα βάρη, άλλαξα το στυλ μου, περνούσα χρόνο με «δημοφιλείς» φοιτητές κλπ. Άρχισα να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου, σωματικά κάποιες φορές, αν κάποιος μου συμπεριφερόταν άσχημα. Ό,τι άσχημο πέρασα στο γυμνάσιο, το ανταπέδωσα σε υπερβολικό βαθμό.

Θυμάμαι τον εαυτό μου να νιώθει ευχαριστημένος. Βίωνα αυτοσεβασμό για πρώτη φορά στη ζωή μου, αλλά δεν συνειδητοποιούσα ότι το ένιωθα εις βάρος κάποιου άλλου. Χρειαζόμουν ανθρώπους «κάτω» από εμένα για να νιώθω καλά. Αν δεν ήξερα ότι ήταν κάτω από εμένα, θα τους έβαζα εγώ. Ο,τι μου είχαν κάνει, το έκανα εγώ σε άλλους, αγοράζοντας αυτοσεβασμό, αφαιρώντας τον από κάποιον άλλο. Ζούσα κατ’ αυτό τον τρόπο για χρόνια και το πλήρωσα, όλα αυτά επειδή δεν αντιλαμβανόμουν τις βασικές αρχές του αυτοσεβασμού.

1. Είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις
Αν πατήσετε στην μηχανή αναζήτησης την λέξη «αυτοσεβασμός», θα έχετε απευθείας εκατοντάδες φράσεις, που θα είναι κάπως έτσι:
• Αν κάποιος σε προσβάλλει, παράτησε τον
• Αν δεν με σεβαστείς, δεν θα σε σεβαστώ ούτε εγώ.
• Το να προστατέψεις τον εαυτό σου είναι πιο σημαντικό από οτιδήποτε άλλο

Γνωρίζω πολλούς ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου, που έχουν προσπαθήσει να προσεγγίσουν τον αυτοσεβασμό, που έχουν υιοθετήσει κάθε ιδέα που μπορεί να τους βοηθήσει και ακόμα ψάχνουν. Αλλά τείνουμε να ψάχνουμε στα λάθος σημεία. Το κόλπο με τον αυτοσεβασμό δεν είναι να προσπαθούμε να τον βρούμε ή να τον χτίσουμε από το τίποτα. Τον έχουμε ήδη. Η προσβολή και η ασέβεια δεν θα είχαν καμία εξουσία, δεν θα μας έκαναν τόσο θυμωμένους, αν δεν είχαμε ήδη κάποια αίσθηση ότι όλοι πρέπει να μας φέρονται με σεβασμό.

Γεννηθήκαμε με αυτοσεβασμό και δεν θα διστάσουμε να απαντήσουμε αν οι άνθρωποι μας ντροπιάσουν. Ο αυτοσεβασμός δεν είναι κάτι που χάνουμε, είναι κάτι που θάβεται. Το κόλπο είναι να βρούμε έναν τρόπο να τον διασώσουμε και να σιγουρευτούμε ότι δεν θα ξαναθαφτεί.

2. Η ασέβεια «τρώει» τον αυτοσεβασμό για πρωινό
Είναι ωραία η αίσθηση του να κατατροπώνεις, να επικρίνεις και να υποτιμάς τον εχθρό σου. Κάποιοι άνθρωποι κάνουν γελοία πράγματα και είναι δουλειά μας να τους βάλουμε στη θέση τους. Θέλουμε δικαιοσύνη. Αλλά δεν είμαστε πρόθυμοι να ρισκάρουμε τίποτα, έτσι στεκόμαστε σε μια ασφαλή απόσταση και φωνάζουμε λόγια που δεν αλλάζουν τίποτα, προσβάλλουν τους άλλους- και εμάς τους ίδιους.

Όλο αυτό επιτείνεται από το γεγονός ότι ζούμε σε μια κουλτούρα που δίνει αξία στην προσβολή, η οποία τροφοδοτείται από μια κοινότητα που μας επιτρέπει να πούμε οτιδήποτε, οποτεδήποτε και στον οποιοδήποτε. Αδιάκριτα διαχέουμε όλη την κακία μας στο ίντερνετ χωρίς δεύτερη σκέψη. Η μουσική, οι εκπομπές, οι ταινίες κλπ, όλα τιμούν αυτό τον νέο τρόπο ζωής, ο οποίος δεν υπήρχε σε κανέναν πολιτισμό πριν από εμάς.

Η ασέβεια δεν έχει τύχει ποτέ άλλοτε τόσης προσοχής, δεν ήταν ποτέ ξανά τόσο αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας μας. Δεν ήταν ποτέ ξανά τόσο δημοφιλής. Αλλά η ασέβεια δεν μπορεί να μοιραστεί το ίδιο επίπεδο με τον αυτοσεβασμό. Σε μια κουλτούρα που εκτιμά τόσο πολύ την ασέβεια, δεν θα έπρεπε να εκπλησσόμαστε που ο αυτοσεβασμός είναι τόσο σπάνιος.

3. Ο χρυσός κανόνας
Υπάρχει ωστόσο ένα απλό πράγμα που ο καθένας μπορεί να επιτύχει, κάτι που είναι αντίθετο στην κυρίαρχη πια κουλτούρα και μας δίνει την καλύτερη ευκαιρία να κρατήσουμε τον αυτοσεβασμό μας ανεπηρέαστο. Όσο περισσότερο σέβομαι τους άλλους, τόσο περισσότερο νιώθω ότι σέβομαι και τον εαυτό μου… και αντίστροφα…

Έχω ορισμένους φίλους που διαθέτουν άφθονο αυτοσεβασμό, τόσο πολύ που τον νιώθεις και εσύ όταν είσαι κοντά τους. Και η αξιοπρέπεια τους δεν κλονίζεται εύκολα. Δεν μπορούσα καν να πλησιάσω τον επιθυμητό αυτοσεβασμό, μέχρι που κατανόησα το μυστικό τους. Αυτοί οι άνθρωποι σέβονται ο ένας τον άλλο όταν διαφωνούν, όταν αντιμετωπίζουν κάποιον, όταν πληγώνονται, προσβάλλονται και προδίδονται. Είναι μέρος μιας πολύ μικρής κοινότητας ανθρώπων, που πιστεύουν ότι δεν είναι ποτέ εντάξει να ντροπιάζεις κάποιον, ακόμα και αν φαντασιώνεσαι οτι το κάνεις.

Όσο περισσότερο επιτυγχάνουν να σέβονται τους άλλους άνευ όρων, τόσο πιο ενδυναμωμένος εμφανίζεται ο αυτοσεβασμός τους: ο σεβασμός είναι μια επένδυση, όχι μόνο για αυτούς, αλλά και για όποιους βρίσκονται γύρω τους. Έχουν αποφασίσει να σέβονται τους άλλους- πάντα, χωρίς δικαιολογίες, συμφέρον ή προϋποθέσεις. Αλλά έχουν επίσης καταφέρει να ζουν με μια βαθύτερη κατανόηση του από πού προέρχεται η ασέβεια.

4. Η «μητέρα» όλης της αναίδειας
Κανείς δεν ξυπνά το πρωί αποφασισμένος να είναι αναιδής, είναι πολύ πιο πολύπλοκο από αυτό. Οι αναιδείς άνθρωποι έχουν κι αυτοί υποστεί αντίστοιχες συμπεριφορές- έχουν γίνει αντικείμενο κοροϊδίας, περιφρόνησης, απόρριψης. Είναι άνθρωποι που το έχουν απωθήσει, σαν να μην συνέβη ποτέ και το έχουν κρύψει βαθιά σε ένα μέρος που μπορεί να κάνει πραγματική ζημιά.

Δείξε μου έναν αναιδή άνθρωπο και θα σου δείξω κάποιον που τον προσέβαλλε πολλές φορές στο παρελθόν. Σίγουρα, μπορούμε να ανταποδώσουμε την καταφρόνηση των επικριτών μας ή ακόμα χειρότερα να την εσωτερικεύσουμε· αλλά υπάρχει ένα άλλος τρόπος. Κατανόηση της προέλευσης αυτής της έλλειψης σεβασμού. Μπορούμε να αντιληφθούμε ότι δεν έχει να κάνει με τα μειονεκτήματα μας και τις αδυναμίες μας.

Η έλλειψη σεβασμού έχει να κάνει με τον πόνο- έναν πολύ πραγματικό πόνο, κάτι τόσο κακό που ωθεί τα θύματα του να ξεσπάσουν σε άλλους, να επεκτείνουν τον πόνο. Δεν σχετίζεται καθόλου με την αλήθεια ή την δικαιοσύνη, αλλά με την εκδίκηση, με την διαβεβαίωση ότι όλοι νιώθουν τόσο άσχημα όσο και αυτός. Οι άνθρωποι θα μας προσβάλλουν ξανά και ξανά σε αυτή τη ζωή και θα δελεαστούμε να ανταπαντήσουμε. Αλλά αν είμαστε ανίκανοι να εντοπίσουμε την προέλευση του πόνου τους, δεν έχουμε ακόμα αντιληφθεί τι συμβαίνει πραγματικά. Τίποτα καλό δεν είναι εύκολο. Ο αυτοσεβασμός δεν αποτελεί εξαίρεση.

Δεν χρειάζεται να «προστατεύσουμε» τους εαυτούς μας από τους άλλους, ή να βρούμε κάπως τον αυτοσεβασμό μας ή να προσπαθούμε να χτίσουμε από την αρχή θεμέλια. Και σίγουρα δεν έχουμε ανάγκη από άλλη μία ευκαιρία να δείξουμε ασέβεια. Χρειάζεται απλά να βρούμε την δύναμη και τη σοφία να σεβαστούμε τους άλλους, άνευ όρων. Μπορείτε ακόμα να επιζητάτε, να μάχεστε για ο,τι είναι σωστό και να το απαιτείτε. Αλλά αν ενδιαφέρεστε να ζείτε με περισσότερο αυτοσεβασμό, θα πρέπει να αλληλεπιδράστε με τους άλλους, με τρόπους που να τιμούν εκείνους και εσάς.

Δεν υπάρχει καθήκον που να το αμελούμε τόσο πολύ όσο το να είμαστε ευτυχείς

Ποιες είναι οι εσώτερες υποχρεώσεις μας, οι οποίες, αν δεν τις φροντίσουμε, μετατρέπονται σε δυστυχία διαρκείας;

Υπάρχει ένα κείμενο το οποίο αποδίδεται στον Μπόρχες και περιγράφει πολύ καλά το τι μπορεί να νιώσει κάποιος που φτάνει σε προχωρημένη ηλικία χωρίς να έχει φροντίσει την ιερότεη υποχρέωσή του:

“Εχω διαπράξει το χειρότερο από τα αμαρτήματά που μπορεί να διαπράξει άνθρωπος. Δεν υπήρξα ευτυχής. Είθε οι παγετώνες της λήθης να με παρασύρουν και να με αφανίσουν, ανελέητοι. Οι γονείς μου με γέννησαν για το ριψοκίνδυνο και όμορφο παιχνίδι της ζωής, για τη γη, το νερό, τον αέρα, τη φωτιά. Τους απογοήτευσα.

Δεν υπήρξα ευτυχής. Δεν εκπληρώθηκε η νεανική τους επιθυμία. Το μυαλό μου προσαρμόστηκε στις συμμετρικές εμμονές της τέχνης, να υφαίνω το τίποτα με το τίποτα. Μου κληροδότησαν αξία. Δεν υπήρξα γενναίος. Δε με εγκαταλείπει. Πάντα είναι πλάι μου η σκιά του ότι έχω υπάρξει δυστυχής”.

Στο ίδιο πνεύμα, ο Ρ.Λ.Στίβενσον, που έγραψε το Νησί των θησαυρών, έλεγε ότι “Δεν υπάρχει καθήκον που να το αμελούμε τόσο πολύ όσο το να είμαστε ευτυχείς”

ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ, AΛΛΑΝ ΠΕΡΣΥ

Ένα επίγραμμα του Αριστοτέλη για τον φίλο του Ερμεία

Αφιερωμένο στους Δελφούς υπήρχε ένα άγαλμα του Ερμεία, άρχοντα του Αταρνέως. Στη βάση του αγάλματος ο φιλόσοφος Αριστοτέλης έβαλε να χαράξουν ένα επίγραμμα, με το οποίο τιμούσε την μνήμη του Ερμεία. Δεν ήταν το μόνο κείμενο που έγραψε ο μέγας στοχαστής προς τιμήν του στενού του φίλου. Ο εξαίρετος αριστοτελικός ύμνος στην Αρετή είναι αφιερωμένος στο ίδιο πρόσωπο.

Ποιος ήταν όμως αυτός ο Ερμείας; Επρόκειτο για ένα πρόσωπο ταπεινής καταγωγής που ήταν ευνούχος, αλλά κατόρθωσε να αποκτήσει τον έλεγχο της περιοχής του Αταρνέως στην Αιολίδα, και συγκεκριμένα στην ακτή απέναντι από το νησί της Λέσβου. Έγινε στενός φίλος του Έραστου και του Κορίσκου, που ήταν μαθητές του Πλάτωνα, αλλά είχαν επιστρέψει από την Αθήνα στην γενέθλια πόλη τους, την Σκήψη της Τρωάδας. Τόσο ο χαρακτήρας του όσο και η πολιτική συμπεριφορά του Ερμεία βελτιώθηκαν πολύ από αυτή τη συναναστροφή. Στη συνέχεια επεξέτεινε την κυριαρχία του ως την περιοχή της πόλης της Άσσου, την οποία προσπάθησε να μετατρέψει σε κέντρο φιλοσοφίας. Τα 347 π.Χ., έτος κατά το οποίο πέθανε ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης μετακόμισε στην Άσσο, όπου και έμεινε τρία χρόνια, χτίζοντας μια στενή φιλία με τον Ερμεία.

Το 342, μερικά χρόνια μετά την αναχώρηση του Αριστοτέλη για τη Μυτιλήνη, ένας αντίπαλος του Ερμεία, ο Μέντωρ, ο οποίος κάποτε είχε αποκτήσει την δική του περιοχή ελέγχου στην Τρωάδα ως δώρο από τον σατράπη Αρτάβαζο, οδήγησε μια περσική δύναμη ενάντια στον Αταρνέα, συνέλαβε με προδοσία τον Ερμεία και τον παρέδωσε στον Μεγάλο Βασιλιά Αρταξέρξη Γ΄ στα Σούσα, ο οποίος και τον σταύρωσε. Ο Αριστοτέλης, συντετριμμένος από τον θάνατο του καλού του φίλου, έγραψε τον ύμνο στην Αρετή, το επίγραμμα που μεταφράζεται παρακάτω για το άγαλμα στους Δελφούς, ενώ έβαλε να φτιάξουν ένα κενοτάφιο πιθανώς στην Άσσο ή στον Αταρνέα.

Το επίγραμμα διασώζει ο Διογένης Λαέρτιος στο πέμπτο βιβλίο του (5.5):

Ετούτον δω με τρόπο ανόσιο και παραβαίνοντας το άγιο των θεών το δίκιο,
τον σκότωσε ο βασιλέας των Περσών των τοξοφόρων,
δίχως ξεκάθαρα να τον νικήσει στη φονική τη μάχη με τη λόγχη,
μα χρησιμοποιώντας την πίστη ενός πανούργου άνδρα. [1]

τόνδε ποτ΄ οὐχ ὁσίως παραβὰς μακάρων θέμιν ἁγνὴν
ἔκτεινεν Περσῶν τοξοφόρων βασιλεύς͵
οὐ φανερῶς λόγχῃ φονίοις ἐν ἀγῶσι κρατήσας͵

ἀλλ΄ ἀνδρὸς πίστει χρησάμενος δολίου.
----------------
[1] Εννοείται ο Μέντωρ.

Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Εργαζόμενοι, έρχονται στιγμές που χάνουμε το σημείο εστίασης μας. Αυτό μας δείχνει, πως δεν είναι κάτι που λειτουργεί από μόνο του. Χρειάζεται δηλαδή, η δική μας εστιασμένη ενεργοποιούσα στάση και προσοχή, ώστε να υφίσταται.

Ότι λειτουργεί με τη βούληση μας, είναι συνειδητό, ενώ ότι αντίθετα εκφράζεται «από μόνο του», είναι ασύνειδο. Ασύνειδο ίσον μηχανικό. Χωρίς τη δική μας εποπτεία. Χωρίς εγρήγορση. Χωρίς θέληση. Χωρίς προσοχή. Χωρίς το γιατί και το πώς, χωρίς την βαθύτερη του αιτία έκφρασης.

Όταν συμβαίνει αυτό, είμαστε δέσμιοι λοιπόν σε κάτι που ενώ εκφράζεται από εμάς (από τους φορείς μας), ουσιαστικά δεν γνωρίζουμε (δεν το ψάξαμε ποτέ βαθύτερα) αν το θέλουμε ή όχι, απλά, βγαίνει όπως λέμε …. «από μόνο του». Αυτή είναι όπως διαπιστώνουμε, η καθημερινή λειτουργία των ανθρώπων, γι’ αυτό και χαρακτηρίζονται ασυνείδητοι. (Σε ότι αφορά ζητήματα Αυτογνωσίας).

Και ανταποκρίνονται (τελικά προς πάσα κατεύθυνση) έτσι, (και απέναντι στο περιβάλλον, και προς τους ανθρώπους, και απέναντι στον εαυτό τους), δίχως να έχουν βαθύτερη βούληση των εκφράσεων, και γενικότερα των λειτουργιών τους. Και είναι, αυτή η «μηχανική» στάση, που τους κάνει σκλάβους. Των επιθυμιών τους, των θελημάτων των άλλων, των φόβων τους κλπ.

Τι είναι όμως μια μηχανική λειτουργία; Ας το δούμε: Αναφέραμε παραπάνω, πως είναι μία λειτουργία που βγαίνει «από μόνο της». Έτσι φαίνεται όμως, αλλά τελικά, δεν είναι. Αυτή τη λειτουργία, (την κάθε μηχανική λειτουργία), εμείς οι ίδιοι την δημιουργήσαμε. Γιατί κάθε μηχανική λειτουργία, είναι μία παρελθούσα μας καταγραφή τρόπου συμπεριφοράς, (λόγω συγκεκριμένων καταχωρημένων πεποιθήσεων), που διεξάγαμε οι ίδιοι στο παρελθόν ξανά και ξανά και ξανά, φτάνοντας τελικά σήμερα, να φαίνεται ότι «γίνεται από μόνη της». Είναι τόσο παλιά, που «ξεχάσαμε» πότε και πως, αποφασίσαμε να τη λειτουργούμε κατά αυτόν τον τρόπο…

Οι άνθρωποι λοιπόν, κάνουν τα πάντα κατά αυτόν τον παραπάνω περιγραφόμενο τρόπο. Όπως δηλαδή γνωρίζουμε πώς να βάλουμε μπρος ένα αυτοκίνητο, κατά τον ίδιο τρόπο απαντάμε, αγαπάμε, φερόμαστε, περπατάμε, μιλάμε κλπ

Κάθε τι λοιπόν που «θέλουμε» να αλλάξουμε, ή θέλουμε να λειτουργήσουμε, δεν έχουμε, παρά να το πράττουμε επανειλημμένα, μέχρι, να μας γίνει συνήθεια. Τότε, που θα φτάσει να λειτουργεί μηχανικά, σημαίνει πως «ανεβήκαμε level», (έγινε κεκτημένο για εμάς) και άρα, είμαστε έτοιμοι, για ακόμα μεγαλύτερη, ανώτερη κατάσταση, με την οποία πλέον θα εργαζόμαστε, αν βέβαια δεν θέλουμε να λειτουργούμε μηχανικά... Γι’ αυτό λέμε, κάθε μέρα να είναι «μία καινούρια μέρα». Μέσα μας. Γιατί όταν επιτευχθεί μέσα μας, τότε θα διαπιστώσουμε, πως πράγματι όχι κάθε μέρα, αλλά κάθε στιγμή είναι μοναδική αλλά θα είμαστε «σε αυτήν», «ενωμένοι μαζί της», δεν θα χορεύει το μυαλό μας κάπου αλλού, ενώ εμείς παραμένουμε φερόμενοι σαν «κουρδισμένα μηχανάκια»…

Κάθε λοιπόν επόμενης βαθμίδας κατάσταση, (για να το πούμε πιο γενικά, όσων αφορά τα επίπεδα συνειδητότητας), που θεληματικά λειτουργούμε, φτάνει κάποια στιγμή, (μετά από εργασία), να αποτελέσει την μελλοντική μας μηχανικότητα (ασυνειδησία, δηλαδή θα λειτουργεί πλέον «μόνη της», και άρα μηχανικά, -που σημαίνει πως έγινε κεκτημένη-, μετά από επαναλαμβανόμενη χρησιμοποίηση λόγω πλέον συνήθειας,), αλλά θα είναι πιο αναβαθμισμένη από την κάθε προηγούμενη, που σημαίνει πως τότε, θα έχει έρθει η ώρα για εργασία, σε ακόμα πιο ανεβασμένη κατάσταση συνείδησης, και πάει λέγοντας...

Ότι περιγράφηκε, δεν είναι παρά ο τρόπος περάσματος από τα διάφορα «στάδια διαβάθμισης», και ταυτόχρονα «διεύρυνσης της συνείδησης» μέσα από τα οποία περνάμε, ώστε να συμμετέχουμε στην εξέλιξη της συνείδησης, μη παραμένοντες σε λιμνάζουσες καταστάσεις που οι άνθρωποι τις αποκαλούν «σταθερές», «συγκεκριμένο χαρακτήρα», ή στάνταρντ (καθ’ όλα προβλέψιμη) προσωπικότητα.

Η ουσία είναι, να γνωρίζουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας, όλο και περισσότερα κομμάτια μέσα μας αναγνωρίζοντας τα κι αυτό, έχει να κάνει με την εμβάθυνση, δηλαδή το κοίταγμα στο εσωτερικό μας, «μέσα από τις λειτουργίες». (Τον τρόπο που σκεφτόμαστε και τι σκεφτόμαστε, τις αξίες μας, τις πεποιθήσεις μας, τον τρόπο συμπεριφοράς και αντίδρασης μας στους εξωγενείς παράγοντες, τον τρόπο αντίδρασης ή στάσης μας, απέναντι σε ότι «κινούμαστε», «σκεφτόμαστε», «νιώθουμε» κλπ).

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΣΜΟΥ

(Από κείμενο του γνωστού αντι-ψυχίατρου Νταίηβιντ Κούπερ)

Ο οργασμός είναι η «κατάργηση» του μυαλού στο υψηλότερο, ιερό σημείο της σεξουαλικής εμπειρίας. Στον οργασμό δεν υπάρχει πόθος, ένστικτο, πάθος, αγάπη, καθώς κατά την διάρκειά του δεν υπάρχουν 2 άτομα, μήτε καν 1. Δεν υπάρχει εμπειρία του οργασμού, διότι η στιγμή αυτή είναι η εκκένωση όλης της εμπειρίας.

Υπάρχει μία ολόκληρη μυθολογία σχετικά με τον «σύγχρονο οργασμό» ως το τελικά επιθυμητό σημείο. Αυτό είναι βέβαια κάτι που συμβαίνει κάποιες φορές ή που πολλοί υποκρίνονται από μία λανθασμένη αίσθηση γενναιοδωρίας προς τον ερωτικό σύντροφο. Αυτό που ενδιαφέρει είναι ότι κάποιος «δίνει τον εαυτό του» (πραγματικότητα), προϋποθέτοντας ότι και ο άλλος θα κάνει το ίδιο. Πιο βασικό από αυτό είναι η ανάγκη να δει ο άλλος το στάδιο της απώλειας του εαυτού και αυτό εκφράζει μία πιο συνολική και αμοιβαία επιβεβαίωση από τον περιβόητο «σύγχρονο οργασμό». Η εμπειρία της απώλειας του εαυτού είναι η αναγνώριση της μη ύπαρξης του εαυτού και είναι το κλειδί της από-μυστικοποίησης και του περιορισμού των απογειωμένων δομών του εαυτού που συνδέει την προσωπική με την μακροπολιτική συνείδηση…

Πριν και μετά την στιγμή του «no mind», υπάρχει σίγουρα η πιο έντονη εμπειρία, ο πιο έντονος πόθος, αλλά αυτό είναι εμπειρία στην περιφέρεια του οργασμού, όχι μέσα σε αυτόν.

Όπως και το άλλο τίποτα που ο κόσμος αποκαλεί «εαυτό», ο οργασμός υπάρχει στην Ιστορία και έχει έναν τόπο, αλλά στερείται ουσίας, καθώς καθορίζεται μόνο από τις διευθύνσεις ορισμένων ενεργειών και εμπειριών. Ο οργασμός είναι η καταλληλότερη αντικειμενοποίηση του εαυτού ως ένα ειδικό τίποτα. Έτσι δεν είναι δυνατόν, ακόμα και με τα καλύτερα διαγράμματα και σχήματα, να μιλήσει κανείς «περίπου» για τον οργασμό με ψυχαναλυτικές θεωρήσεις του «εαυτού» ως ένα είδος θήκης μέσα στην οποία τοποθετούνται ή μέσα από την οποία παίρνονται αντικείμενα, ή με την βιολογική θεώρηση, στην οποία η ανθρώπινη οντότητα περιορίζεται σε έναν ουσιαστικά οργανισμό, στον οποίο οι «ενστικτώδεις τάσεις» πρέπει να αφεθούν ελεύθερες σ’ έναν οργασμό. Όλα αυτά συνδέονται με την κοινωνική μάζα.

Στην πραγματικότητα, πρέπει να χρησιμοποιούμε την γλώσσα με έναν τέτοιον τρόπο ώστε να υπονομεύεται η γλώσσα της κανονικής συνείδησης που είναι ανοργασμική. Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε την γλώσσα όχι τόσο για να πληροφορίες, αλλά με έναν τρόπο που στον διάλογο οι λέξεις να υπάρχουν για να σχηματίζουν εξαίρετες σιωπές. Αυτή είναι η οργασμική γλώσσα και κατά τον ίδιο τρόπο οι οργασμικές πράξεις καταστρέφουν τον χρόνο του συστήματος, τον «κανονικό» χρόνο, ώστε να μην καταστραφούν από αυτόν.

Στην καπιταλιστική κοινωνία, η κανονικότητα ορίζεται από εκείνους που κατέχουν τα μέσα παραγωγής και ορίζεται αποκλειστικά για το δικό τους ταξικό συμφέρον. Οι ορισμοί τους είναι παραδεκτοί μόνο από όσους είναι ζαλισμένοι και συγχυσμένοι από την συστηματική και, περισσότερο ή λιγότερο, πανούργα παραπληροφόρηση και από λαθεμένες κατευθύνσεις που δίνει ο ελεγχόμενος από τους καπιταλιστές Τύπος, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση, αλλά και το εκπαιδευτικό σύστημα ακόμα, παρ’ όλο που δεν περιέχεται στα ενδιαφέροντά τους. Αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δεν θα επαναστατήσουν ενάντια στο καπιταλιστικό μοντέλο και στις ανάλογες σχέσεις παραγωγής, όντας πια εθισμένοι στο να δέχονται την κατασταλτική άποψη της κανονικότητας που συμβαδίζει με αυτό το σύστημα.

Μαζί με αυτή την κατασταλτική κανονικότητα έχουμε την κατασταλτική χρήση του χρόνου. Ο καπιταλιστικός χρόνος, ολοκληρωτικά προσαρμοσμένος από το παραγωγικό σύστημα στην παραγωγή κέρδους, βασισμένος στην δυνατότητα παραγωγής κέρδους από την εργασία των ανθρώπων, φυλακίζει την σεξουαλική ζωή και καταστρέφει όλες τις συνθήκες που απαιτούνται για την οργασμική δυνατότητα. Η κύρια συνθήκη για την επίτευξη του οργασμού είναι η καταστροφή του χρόνου με την έννοια του ρολογιού, για να ανακαλύψουμε ξανά τα εσωτερικά «ρολόγια» των σωμάτων μας.

Ο άνθρωπος που γυρνάει σπίτι την ίδια ώρα κάθε μέρα μετά από 8 ώρες δουλειάς – ρουτίνας και περνάει το βράδυ του με έναν επίσης ρουτινιάρικο τρόπο (κουζίνα, τηλεόραση) μαζί με την οικογένειά του και κοιμάται με την γυναίκα του, στην καλύτερη περίπτωση βράζει από νεύρα για την καταπιεστική καθημερινή ρουτίνα που σκοπεύει στην καταστροφή της προσωπικότητας και της αυτονομίας του. Στην χειρότερη περίπτωση δέχεται παθητικά την καταπίεσή του.

Και στις δύο περιπτώσεις, όταν «κάνει έρωτα» μία ή δύο φορές την εβδομάδα ή το δεκαπενθήμερο ή τον μήνα για 10 λεπτά περίπου, το κάνει έχοντας ακυρώσει τις συνθήκες χρόνου για τον οργασμό. Ο άνδρας που έχει εσωτερικεύσει την μηχανική ρουτίνα της εργασίας του, την εκφράζει στην συνέχεια μέσα από το σώμα του και έχει πρόωρη εκσπερμάτωση. Ο Βίλχελμ Ράϊχ αναγνώρισε βέβαια ότι η εκσπερμάτωση δεν σημαίνει οργασμό αλλά ότι αντίθετα ο οργασμός είναι κάτι περισσότερο από μία μηχανική «κατάλληλη αποβολή των σωματικών εντάσεων». Ως εμπειρία, ο οργασμός είναι μία ανανεωτική κίνηση έξω από το παλιό και πίσω σε ένα καινούργιο μυαλό, με την παρουσία ενός άλλου ατόμου, στο οποίο μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη χωρίς να απαιτούνται ψεύτικες υποσχέσεις για ένα «μέλλον».

Η γυναίκα επίσης με την σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό παρθενική κλειτορίδα, έχει προσαρμοστεί σε τέτοιον βαθμό που δέχεται και αυτή παθητικά όλη αυτήν την ρουτίνα, δίχως και αυτή να επιχειρεί τίποτε παραπάνω. Θα μπορούσε κανείς να αντιστρέψει την «προτεσταντική» εργασιακή ηθική και να πει ότι το «νωρίς στο κρεββάτι και ξύπνημα νωρίς» κάνει τον άνθρωπο «άχρηστο, φτωχό και αργόστροφο». Υγιής, πλούσιος και έξυπνος, είναι μόνο για τον «άλλον» κόσμο.

Όλα αυτά υπηρετούν την λεγόμενη «αποδοτική σεξουαλικότητα» («procreative sexuality»), δηλαδή παραγωγή ανθρώπινου δυναμικού με την λιγότερη δυνατή ερωτική ευχαρίστηση. Παραγωγή ανδρικού δυναμικού για την αγορά εργασίας και γυναικείου για την διατήρηση του θεσμού της οικογένειας ως κύριο μεσολαβητή ανάμεσα στην κατασταλτική βία και στο άτομο που μέσα από την οικογένεια καλείται να υποταχθεί υπάκουα, να θάψει την αυτονομία του και να εγκαταλείψει κάθε όνειρο και ελπίδα. Οι καταπιεστές, αυτά τα μη παραγωγικά παράσιτα, κρύβονται πίσω από άλλα εξίσου μεσολαβητικά συστήματα καταστολής, όπως λ.χ τα νηπιαγωγεία, τα σχολεία, τους τυποποιημένους χώρους εργασίας με τους αποξενωμένους εργαζόμενους, τα τεχνολογικοποιημένα πανεπιστήμια, καθώς επίσης και πίσω από πιο εμφανείς πράκτορες της καταστολής, όπως λ.χ. γραφειοκράτες, αστυνομία, ψυχίατρους, ψυχολόγους, «ειδικούς» των ανθρωπίνων σχέσεων, σεξολόγους, εκπαιδευτικούς κ.ά. που αν και οι ίδιοι είναι θύματα της καταστολής, αποτελούν ωστόσο οργανικά και λειτουργικά μέλη της.

Η «αποδοτική σεξουαλικότητα» είναι μία πειθήνια σεξουαλικότητα που αξιωματικά έρχεται σε πλήρη ρήξη με την «οργασμική σεξουαλικότητα» («orgasmic sexuality»). Η πρώτη συνήθως εννοεί ένα ανδρικό μόριο που αυνανίζεται μέσα σε έναν γυναικείο κόλπο, του οποίου η κλειτορίδα πρακτικά μένει ανέγγιχτη. Γι’ αυτή την στερημένη μορφή σεξουαλικότητας, η κατάλληλη θέση έχει προ πολλού βρεθεί με τον άνδρα να ξαπλώνει επάνω στην γυναίκα. Ο άνδρας μπορεί έτσι να πετύχει εύκολα τον αυνανισμό του, ενώ η γυναίκα δεν μπορεί να κουνηθεί. Αντίθετα, η «οργασμική σεξουαλικότητα» δέχεται ότι υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε με δύο σώματα που έχουν μία κάποια σχέση. Η «οργασμική σεξουαλικότητα» είναι μία επαναστατική σεξουαλικότητα. Την στιγμή της έκστασης, το να απομακρύνεται κανείς από το μυαλό του και από το σύστημα του κατασταλτικού χρόνου, είναι μία επαναστατική στιγμή. Μία στιγμή που βασίζεται στην εμπιστοσύνη και είναι ένα κύριο σημείο τόσο της φύσης της αυτονομίας και της ελευθερίας στις ανθρώπινες σχέσεις, όσο και αυτής της ίδιας της επαναστατικής αλληλεγγύης. Δεν μου αρέσει η ηθική και οικονομική αλληλεξάρτηση της υποτιθέμενης «εμπιστοσύνης», η οποία στις λατινικές τουλάχιστον γλώσσες μεταφράζεται ως κάτι παραπλήσιο της πιστότητας ή της θρησκευτικής πίστης.

Η καταπίεση όσον αφορά τις υλικές ανάγκες, την τροφή, την ζεστασιά και την στέγη, δεν είναι αρκετή για να προκαλέσει την ολοκληρωτική επανάσταση. Πρέπει βέβαια να επαναστατήσουμε ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα, αλλά πρώτα πρέπει να ρωτήσουμε «επανάσταση για τι ;». Και αυτό θα γίνει μόνο αφού προηγουμένως διαλύσουμε κάθε ταμπού, όλοι μαζί και με συμμετοχή όλου του κόσμου. Οι καινούργιοι απελευθερωμένοι τρόποι να απολαμβάνουμε τις σχέσεις μας, δεν δημιουργούν ωστόσο αυτόματα και μία αλλαγή στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, συνεπώς ο κατασταλτικός καπιταλιστικός χρόνος πρέπει επίσης να διαλυθεί, να καταστραφεί. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στην «Κομμούνα του Παρισιού», το 1871, οι κομμουνάροι ενστικτωδώς πυροβολούσαν τα ρολόγια, που στα μάτια τους αντιπροσώπευαν τον καπιταλιστικό χρόνο.

Με το να παράγουμε για τον εαυτό μας και όχι για να δημιουργήσουμε υπεραξία, δημιουργούμε χρόνο για τον εαυτό μας, χρόνο που μας χρειάζεται για να γνωριστούμε, να ζήσουμε, να παίξουμε και να δημιουργήσουμε σχέσεις, χωρίς την καταστολή της ώρας. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, πολύ περισσότερα αγαθά παράγονται για να εξαπατήσουν τους ανθρώπους και να τους οδηγήσουν στην «παραίσθηση της ευτυχία», παρά για να υπηρετήσουν τις ελεύθερες και ειλικρινείς σχέσεις. Και όπως ακριβώς υπάρχει αυτός ο παραλογισμός των άχρηστων καταναλωτικών προϊόντων, έτσι υπάρχει και ο παραλογισμός των εκατομμυρίων εργαζομένων στα μεγάλα εμπορικά υπερκαταστήματα, στην διαφήμιση, στις τράπεζες και σε πολλούς άλλους ατελείωτους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς του καπιταλιστικού κράτους, που δεν παράγουν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ εκτός από κέρδη για τους εργοδότες και επίσης τρόπους διαιώνισης της κερδοφορίας αυτής.

--------------------
Η ιστορία του οργασμού - Θρησκευτικές, πολιτικές και κοινωνικές παράμετροι που καθόρισαν τη λίμπιντο

 « Ηεπιθυμία για συνουσία είναι η ευφυΐα του γένους» έγραψε ο Σοπενχάουερ. Πώς εξελίχθηκε αυτή η διαδικασία της επιθυμίας; Υπάρχει ιστορία, δηλαδή εξέλιξη στον οργασμό; Αντικειμενικά δεν ήταν πάντα ίδιος;

Η επιθυμία για σεξ αποδείχθηκε πολύ ισχυρή πολιτισμικά, όπως και διαφοροποιημένη για κάθε φύλο. Γυναίκες και άνδρες έχουν τελείως διαφορετικές σεξουαλικές εμπειρίες και διαφορετικούς σεξουαλικούς στόχους. Και ιστορικά είχαν διαφορετικές προσδοκίες για το σεξ, αλλά πάντα και οι άνδρες και οι γυναίκες χρειάζονταν ο ένας κάποιον άλλον για να απολαύσουν τον οργασμό.

Το βιβλίο του δημοσιογράφου Τζόναθαν Μάργκολις δεν θα το έλεγες ούτε επιστημονικό ούτε αμιγώς δημοσιογραφικό. Είναι κάτι ανάμεικτο, μια καταγραφή σημαντικών αλλά και λιγότερο σημαντικών στοιχείων, ερευνών, απόψεων κ.ά. πάνω στην ιστορία του οργασμού. Η αδυναμία του είναι ότι καταγράφει πολλές πηγές αναξιολόγητες, αλλά από την άλλη αυτό είναι και το ελκυστικό στοιχείο του, καθώς περιέχει ενδιαφέρουσες και μερικές φορές ακόμη και κουτσομπολίστικες λεπτομέρειες.

Τα βασικά ερωτήματα που τίθενται είναι τα εξής: Υπάρχει ιστορία του οργασμού; Ο οργασμός στη διάρκεια των αιώνων έχει αλλάξει;

Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η ανθρώπινη σεξουαλικότητα από την αρχαία Αθήνα ως τη δεκαετία του 1980 στο Σαν Φρανσίσκο υπόκειται τόσο στις κοινωνικές εξελίξεις όσο και στις ανθρώπινες ορμόνες. Στην ουσία ο οργασμός υπάρχει στα 100.000 χρόνια περίπου που τα ανθρώπινα όντα θεωρούνται πολιτισμένα.

Οσον αφορά την πορεία του οργασμού, είναι γνωστό ότι υπήρχαν κοινωνίες που τον έθεσαν σε περιορισμό και άλλες που τον αναζήτησαν ως κυριαρχικό στοιχείο μιας καλής ζωής. Η Ιστορία έδειξε αυτά τα σκαμπανεβάσματα, στα οποία στέκεται αναλυτικά ο συγγραφέας.

Ο προχριστιανικός οργασμός

Ο προχριστιανικός κόσμος ήταν αρκετά απελευθερωμένος στην αναζήτηση της ευχαρίστησης στο σεξ. Για παράδειγμα, στην Αίγυπτο «ο συνδυασμός των καιρικών συνθηκών,η αυτοπεποίθηση για την κουλτούρα τους και της μεγάλης ευφορίας του Δέλτα του Νείλου έκανε τους Αιγύπτιους λαό ιδιαίτερα αισθησιακό. Κάτω από τον ανελέητο ήλιο οι γυναίκες φορούσαν μόνον έναν κοντό διάφανο χιτώνα και οι άνδρες μια πτυχωτή κοντή φούστα. Πώς να μην έχουν συνεχώς τον νου τους στον έρωτα σε ένα τόσο ερωτικό σκηνικό;». Αλλά και «η Βίβλος», όπως καταγράφει ο συγγραφέας, «αναφέρεται στη σεξουαλικότητα ως θείο δώρο και τη χαρακτηρίζει κεντρικό κόμβο της ανθρώπινης ύπαρξης,συχνά μάλιστα περιγράφει σκηνές χωρίς να διευκρινίζει αν οι συμμέτοχοι είναι παντρεμένοι ή όχι. Υπάρχουν ένα σωρό χωρία που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ερωτικές περιγραφές,όπως η αφήγηση στο βιβλίο της Ρουθ, όπου η Ρουθ ξελογιάζει τον Βοόζ στο δάπεδο του αλωνιού». Ο συγγραφέας αναφέρει ότι πολλοί μελετητές του Κορανίου «υποστηρίζουν ότι ο Μωάμεθ και οι μαθητές του ευνοούσαν τη γυναικεία σεξουαλικότητα και τις σεξουαλικές ηδονές της γυναίκας εντός του γάμου. Συγκεκριμένα, ο Μωάμεθ ενθάρρυνε τους άνδρες να είναι φιλοφρονητικοί στο κρεβάτι:Οταν κάποιος από εσάς κάνει έρωτα στη σύζυγό του, ας μην το κάνει όπως γίνεται στα πουλιά,αντίθετα να αργείτε και να παρατείνετε». Η γυναικεία περιτομή, καταγεγραμμένη κατά πρώτον από τον έλληνα γεωγράφο Στράβωνα, δεν είναι αποκλειστική παράδοση του Ισλάμ αλλά έθιμο σε πολλές γεωγραφικές περιοχές που ενστερνίστηκε αργότερα το Ισλάμ.

Η ηδονή για την ηδονή στην αρχαία πόλη-κράτος

Σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε, κατά τον Μάργκολις, οι αρχαίοι Ελληνες υπήρξαν ο πρώτος πολιτισμός που μεθόδευσε την επιδίωξη της ηδονής. Στην ελληνική γλώσσα απαντάται για πρώτη φορά και η λέξη «οργασμός», που σημαίνει τη σφοδρή και ακατάσχετη φυσιολογική διέγερση. Ισως αυτή η αναζήτηση της ηδονής για την ηδονή να οδήγησε στην πρωτοποριακή άνθηση του ελληνικού θεάτρου, της τέχνης, της κωμωδίας, αλλά και του αθλητισμού και του σεξουαλισμού. Το δικαίωμα στον οργασμό είχαν όχι μόνον οι άνδρες αλλά και οι γυναίκες, και είναι γνωστές οι σκηνές της «Λυσιστράτης» αλλά και οι «Βάκχες», όπου εκφράζεται η σεξουαλική επιθετικότητα των γυναικών, τέτοια που να προκαλεί φόβο στους άνδρες. Αντίθετα με την Αίγυπτο, οι γυναίκες ήταν σεμνότερα ντυμένες αλλά οι άνδρες μονίμως γυμνοί και «ετοιμοπόλεμοι». Στην αρχαία πόλη-κράτος ο έρωτας είχε πολλές εκφάνσεις, όπου ομοφυλοφιλία και παιδεραστία ήταν ένα καθημερινό γεγονός, απόλυτα νόμιμο και κοινωνικά ζητούμενο. Οι γυναίκες-σύζυγοι ήταν περιορισμένες αλλά είχαν κι αυτές τις διαφυγές τους, σύμφωνα με νεότερες έρευνες. Στη Ρώμη πάλι, αν και θεωρείται ότι ήταν η πόλη των ακόλαστων οργίων, εν τούτοις οι Ρωμαίοι προώθησαν περισσότερο από τους αρχαίους Ελληνες το ζήτημα του ισότιμου γάμου και της δικαιότερης κατανομής της οργασμικής ηδονής μεταξύ των φύλων. Ο Οβίδιος τον 1ο αιώνα μ.Χ. δίνει στην «Ερωτική τέχνη» οδηγίες που σίγουρα θα μπορούσαν να συναγωνιστούν το σημερινό «Cosmopolitan»: «Χρησιμοποιήστε βία.Στις γυναίκες αρέσουν οι βίαιοι άνδρες. Συχνά δείχνουν ότι υποτάσσονται απρόθυμα, ενώ στην πραγματικότητα λαχταρούν να υποταχτούν. Οταν βρείτε το σημείο όπου αρέσει σε μια γυναίκα να την αγγίζουν,μη δειλιάζετε να το αγγίζετε...Θα δείτε τα μάτια της να λάμπουν... Θα βογκήσει και θα ψιθυρίσει γλυκές ανοησίες και θα αναστενάξει με ικανοποίηση... προσέξτε όμως να μην καλπάσετε μπροστά, αφήνοντας τη πίσω. Και φροντίστε να μη φτάσει πρώτη στο τέρμα»! 

Στην Ανατολή

Η Ανατολή με το 1.700 ετών ινδικό Κάμα Σούτρα, με τις 529 ερωτικές στάσεις, και ο αραβικός Κήπος της Ηδονής του 1500 είναι οι σίγουροι τρόποι εισαγωγής στη σεξουαλική απόλαυση στον κόσμο της Ανατολής. Η αναζήτηση από μέρους των ανδρών μεγαλύτερης ηδονής πέρα από τη «στεγνή» εκσπερμάτιση βρήκε τη λύση στον ταντρισμό, που έχει πατρίδα την Κίνα, 6.000 χρόνια πίσω στο παρελθόν. Το προφητικό βιβλίο της αρχαίας Κίνας Ι Τζιγκ που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα π.Χ. περιέχει μια περιγραφή των οργασμικών διαφορών των δύο φύλων βασισμένη στα στοιχεία φωτιά και νερό προσομοιάζει με την ανάλογη αντίληψη αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων 1.000 χρόνια μετά. Ο ταντρισμός (καθυστέρηση της εκσπερμάτισης και διαδοχικοί εσωτερικοί οργασμοί για τον άνδρα) βρήκε την έκφρασή του στο Ταό. Οι οπαδοί του ισχυρίστηκαν ότι ανακάλυψαν έναν τρόπο ώστε οι άνδρες να εκτρέπουν την οργασμική τους ενέργεια προς τα επάνω, μέσω της σπονδυλικής στήλης προς τον εγκέφαλο, και να τον επαναφέρουν πολλές φορές προς τα κάτω, εκσπερματώνοντας τη χρονική στιγμή που επέλεγαν αυτοί. Οι Κινέζοι φρόντιζαν για τον οργασμό της γυναίκας, αν και ως γνήσιοι φαλλοκράτες είχαν θεωρίες που ευνοούσαν τους άνδρες, όπως π.χ. το ιδανικό του να κάνει κάθε άνδρας της μεσαίας τάξης έρωτα με εννέα γυναίκες ταυτόχρονα, αρκεί να φρόντιζε να φτάσουν όλες σε οργασμό.

Η χριστιανική καταπίεση

Στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους η Εκκλησία του Χριστού αποδείχθηκε πιο σκληρή, οι δε απόγονοι του Ιησού κατέστησαν τους ασαφείς νόμους του περί το σεξ σε ασφυκτικούς σιδερένιους κανόνες που επηρέασαν τον τότε γνωστό κόσμο. Ο Απόστολος Παύλος κήρυττε τη σεξουαλική αποχή ως ιδανικό και δεχόταν ως μοναδική παραχώρηση τον γάμο. Ο Τερτυλιανός (2ος αι.)χαρακτήρισε το σεξ πράξη επονείδιστη, ο Αρνόβιος (3ος αι.) ρυπαρή και ταπεινωτική, ο άγιος Αμβρόσιος (4ος αι.) πράξη βέβηλη και ο άγιος Μεθόδιος (9ος αι.) πράξη ανάρμοστη. Την ταφόπλακα έβαλε ο Θωμάς ο Ακινάτης χαρακτηρίζοντας το σεξ «λαγνεία», εκτός αν αφορούσε αποκλειστικά την αναπαραγωγή.

Βικτωριανή ηθική και ερωτική παλινόρθωση

Ο βικτωριανός καθωσπρεπισμός επέβαλε νέες αυστηρές δίαιτες στην ερωτική απόλαυση. Ο γυναικείος οργασμός θεωρήθηκε «ασθένεια» και αποδόθηκε με τον όρο «υστερικός παροξυσμός». Οι γιατροί επιλήφθηκαν του θέματος και οι σύζυγοι χρησιμοποιούσαν τη ράβδο για να συνετίσουν τις γυναίκες και με τον νόμο. Η πορνεία ανθούσε και η παραφιλολογία ανώνυμων έβριθε ωμών ερωτικών φαντασιώσεων. Ο αυνανισμός και ο σεξουαλική σκέψη στη Γαλλία του 18ου αι., όπως έδειξε ο Φουκό, θεωρούνταν κοινωνικό πρόβλημα. Ενας κάποιος βικτωριανισμός επέζησε ως τις μέρες μας στις ΗΠΑ, όπου ακόμη υπάρχουν νόμοι ενάντια στο στοματικό έρωτα σε κάποιες Πολιτείες των ΗΠΑ. Ο διαβόητος αρχηγός του FΒΙ Εντγκαρ Χούβερ έλεγε στα μέσα της δεκαετίας του ΄50: «Μετά λύπης αναφέρω ότι εμείς,στο FΒΙ,αδυνατούμε να δράσουμε σε περιπτώσεις στοματικών σεξουαλικών περιπτύξεων, εκτός αν αυτές παρακωλύουν το διαπολιτιστικό εμπόριο»! Ο 20ός αιώνας σήμανε την επέλαση της σεξουαλικότητας και την απελευθέρωση της ηδονής, όχι χωρίς μάχες. Οι θεωρίες του Φρόιντ, η εφεύρεση του δονητή, ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία του Ντ. Χ. Λόρενς («Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι») και άλλοι επιτάχυναν αυτές τις εξελίξεις.

Η σεξουαλική απελευθέρωση

Ενας ζωολόγος, ο Αλφρεντ Κίνσεϊ, ήταν αυτός που πυροδότησε τη σεξουαλική έκρηξη στον 20ό αιώνα με το βιβλίο του «Η σεξουαλική συμπεριφορά του άνδρα» (1948) και τη συνέχειά του «Η σεξουαλική συμπεριφορά στη γυναίκα» (1953). Στις έρευνές του, σε ένα μεγάλο δείγμα 12.000 ατόμων που ερωτήθηκαν εμπεριστατωμένα για τις σεξουαλικές τους ιδιαιτερότητες, έδειξε τα φανερά και τα κρυφά σημεία της ερωτικής συμπεριφοράς των δύο φύλων. Τα μίντια έκαναν πάρτι και χιλιάδες δημοσιεύματα έφεραν στο φως καταπιεσμένα σεξουαλικά ζητήματα, συνήθειες ανομολόγητες ως τότε, αλλά και καταπιεστικές οπισθοδρομικές αντιλήψεις. Αποδείχθηκε ότι ο συνηθισμένος άνθρωπος βρίσκει μόνος του τελικά τι είναι αυτό που τον ικανοποιεί σεξουαλικά. Το αντισυλληπτικό χάπι, το κίνημα των χίπις και η νόμιμη σοφτ πορνογραφία έστησαν το σκηνικό του 20ού αιώνα που χαρακτηρίστηκε από αυτό που εξέφρασε επιγραμματικά ο Χιου Χέφνερ: «Περάσαμε από την τεκνοποιία στην ψυχαγωγία».

Τα απόκρυφα σημεία και η ηδονή

Κίνα,Ινδία, Ιαπωνία,Μέση Ανατολή και Κεντρική Αμερική (προτού οι χριστιανικές αξίες επιβληθούν διά της βίας) ήταν τόποι ερωτικής απελευθέρωσης.Ακόμη και στη χριστιανική Ευρώπη πολύς κόσμος χλεύαζε τους άτεγκτους νόμους της επίσημης ηθικής και έβρισκε τρόπους να τους παρακάμψει.Στην Κίνα το αντιπροσωπευτικό πόδι-λωτός της ενήλικης γυναίκας,το οποίο δεν ήταν πάνω από δέκα εκατοστά,ήταν το πιο απόκρυφο σημείο της,ικανό να προσφέρει τη μεγίστη ηδονή στον άνδρα. Το δάχτυλο του μικροσκοπικού αυτού σαν μπουμπούκι άκρου με μια δόση υπερβολής έμοιαζε με μικρός πέος,ενώ η σαρκώδης περιοχή κάτω από τις καμάρες θεωρούνταν και χρησίμευε τόσο ως ζεύγος βοηθητικών κόλπων όσο και ως θηλυκό ανάλογο του πέους. Αντίθετα, στην Ινδία, ερωτική ανταγωνίστρια της Κίνας,αναγνωρίζεται η «ζώνη Grafenberg»,το μετέπειτα περίφημο σημείο G,ως η πλέον ενδεδειγμένη περιοχή για τη γυναικεία εκσπερμάτιση.Η Ιαπωνία δεν πάει πίσω.Πρακτικές ηδονών καταγράφονται στο Παραμύθι του Γκένζι.

Ανακάλυψαν τί υπήρχε πριν από το Big Bang

Μια ομάδα μαθηματικών εφαρμόζοντας την κβαντική μηχανική στην κοσμολογία προτείνουν μια νέα επιστημονική θεωρία.

Μαθηματικοί από τον Καναδά και την Αίγυπτο έχουν αναπτύξει μια νέα επιστημονική θεωρία που επιδιώκει να εξηγήσει τί υπήρχε στο σύμπαν πριν από το Big Bang , αναφέρει η βρετανική εφημερίδα «Daily Express» . Οι ερευνητές επιμένουν ότι το σύμπαν πέρασε μέσα από τέσσερις διακριτές φάσεις με κυκλική μορφή. Κατά την άποψή τους, πριν υπήρχε ένα άλλο σύμπαν, δηλαδή, μια άλλη «κοσμολογική φάση».

Το σύμπαν επεκτάθηκε γρήγορα, αλλά σύμφωνα με νέο θεωρητικό μοντέλο θα συμβεί μια αλλαγή κινούμενη από την κβαντική μηχανική που, τελικά θα διακόψει τη διαδικασία. Αυτό θα οδηγήσει το σύμπαν πίσω πριν από την επέκταση.

Σύμφωνα με Mir Faizal, έναν από τους συντάκτες της μελέτης, η ομάδα έχει συνδυάσει την κβαντομηχανική και την κοσμολογία, χρησιμοποιώντας μια τροποποιημένη εκδοχή της αρχής της γενικευμένης αβεβαιότητας (GUP). Ο Faizal συνοψίζει τα συμπεράσματά του: «Στο κοσμολογικό μοντέλο μας, το σύμπαν δεν ξεκίνησε με ένα big bang, υπήρξε μια μετάβαση από τη μία φάση στην άλλη».

«Αυτό είναι δυνατό επειδή το σύμπαν μπορεί να υπάρχει σε τέσσερις φάσεις, καθώς το νερό μπορεί να υπάρχει σε τρεις διαφορετικές φάσεις», εξηγεί. «Με τον ίδιο τρόπο που γνωρίζουμε σχετικά με τις ιδιότητες του πάγου, μελετώντας το νερό που τον έχει σχηματίσει, μπορούμε να γνωρίζουμε από την προηγούμενη κοσμολογία το Big Bang να μελετήσουμε τη φυσική του σύμπαντος», λέει.

«Άλλοι κοσμολόγοι υποστηρίζουν το σενάριο του Big Bang και Big Crunch, αλλά το μοντέλο τους παρουσιάζει ιδιομορφίες». Για τη φυσική αυτές δεν είναι θετικές, διότι, «επικεντρώνονται σε ένα σημείο όπου δεν υφίστανται οι νόμοι της φυσικής (..) η μοναδικότητα του Bing Bang μπορεί να αποφευχθεί με την εφαρμογή των διορθώσεων του GUP, στην κοσμολογία», λέει.

Οι μαύρες τρύπες στο πρώιμο σύμπαν

Τελευταία αναπτύσσεται συνεχώς μια άποψη ότι οι μαύρες τρύπες στο πρώιμο σύμπαν μπορεί να ήταν οι σπόροι γύρω από τους οποίους πρωτο-αναπτύχθηκαν οι περισσότεροι από τους μεγάλους σημερινούς γαλαξίες (είναι αυτοί που έχουν στα κέντρα τους υπερβαρέες μαύρες τρύπες). Και κάνοντας ένα βήμα πιο πίσω στον χρόνο, θα μπορούσαμε, επίσης, να πούμε ότι οι μαύρες τρύπες ήταν το κλειδί για τον επαναϊονισμό του πρώιμου διαστρικού μέσου, στις απαρχές του σύμπαντος, – γεγονός που επηρέασε τότε τις μεγάλες σημερινές δομές του σύμπαντος.

 

Δυαδικά συστήματα ήταν μάλλον συνηθισμένα στο πρώιμο σύμπαν – και οι μαύρες τρύπες σε αυτά που εκπέμπουν ακτίνες-Χ μπορεί να διαμόρφωσαν τη μοίρα του σύμπαντος αργότερα.
 

Για να ανακεφαλαιώσουμε εκείνες τις πρώτες εποχές …

Πρώτα ήταν το Big Bang – και για περίπου τρία λεπτά όλα ήταν πολύ συμπαγή και ως εκ τούτου πολύ καυτά – αλλά μετά από τρία λεπτά σχηματίστηκαν το πρώτο πρωτόνια και τα ηλεκτρόνια. Για τα επόμενα 17 λεπτά ένα μέρος αυτών των πρωτονίων συνδυάστηκαν για να σχηματίσουν πυρήνες ηλίου – μέχρι 20 λεπτά μετά το Μπιγκ Μπανγκ, το σύμπαν λόγω της διαστολής έγινε πάρα πολύ ψυχρό για να διατηρηθεί η νουκλεοσύνθεση. Μετά, τα πρωτόνια και οι πυρήνες ηλίου μαζί με τα ηλεκτρόνια απλά αναπηδούσαν δεξιά αριστερά, χωρίς να συνδυάζονται για τον σχηματισμό των ατόμων, σαν ένα πολύ καυτό πλάσμα. Κι αυτό κράτησε, περίπου, 380.000 χρόνια.

 

Υπήρχαν πολλά φωτόνια, αλλά υπήρχε μικρή πιθανότητα αυτά τα φωτόνια να κάνουν οτιδήποτε, εκτός από το να σχηματιστούν και αμέσως μετά να απορροφηθούν από ένα παρακείμενο σωματίδιο σε αυτό το καυτό καυτό πλάσμα. Αλλά σε 380.000 χρόνια, το διαστελλόμενο σύμπαν είχε ψυχθεί τόσο ώστε μπορούσαν πια τα πρωτόνια και οι πυρήνες του ηλίου να συνδυαστούν με τα ηλεκτρόνια για να σχηματίσουν τα πρώτα άτομα. Έτσι ξαφνικά τα φωτόνια έμειναν μέσα στον κενό χώρο και μπορούσαν να διαδοθούν μακριά. Το πρώτο εκείνο φως στο νεαρό σύμπαν ακόμα και σήμερα μπορούμε να το ανιχνεύσουμε στην κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων.

 

Εν συνεχεία ακολούθησαν οι Σκοτεινοί Αιώνες μέχρι, περίπου, μισό δισεκατομμύριο χρόνια μετά το Big Bang, οπότε άρχισαν να διαμορφώνονται τα πρώτα αστέρια. Είναι πιθανό ότι αυτά τα αστέρια ήταν πολύ μεγάλα, καθώς τα ψυχρά, σταθερά άτομα υδρογόνου (και ήλιου), μπορούσαν εύκολα να συσσωρευτούν και να σχηματίσουν μεγάλους όγκους. Μερικά από αυτά τα πρώτα αστέρια μπορεί να ήταν τόσο μεγάλα – κάπου 130 με 250 ηλιακές μάζες – που γρήγορα έφτασαν στο στάδιο του να γίνουν μερικά σουπερνόβα και άλλα έγιναν μαύρες τρύπες. Γιατί είχαν τέτοια βαρύτητα αυτά τα άστρα, που δεν επέτρεψε να καταστεί δυνατή μια έκρηξη σουπερνόβα και να σκορπίσει στο διάστημα υλικό έξω από το αστέρι.

 

Και εδώ ξεκινάει η ιστορία του επαναϊονισμού. Τα ψυχρά, σταθερά άτομα υδρογόνου του πρώιμου διαστρικού μέσου δεν έμειναν ψυχρά και σταθερά για πολύ καιρό. Σε ένα μικρότερο σύμπαν γεμάτο από πολύ πυκνά και μεγάλα αστέρια, αυτά τα άτομα γρήγορα θερμάνθηκαν αναγκάζοντας τα ηλεκτρόνιά τους να ξεφύγουν από τους πυρήνες τους και να γίνουν ιόντα και πάλι. Αυτό δημιούργησε ένα πλάσμα χαμηλής πυκνότητας – και ακόμα πολύ καυτό, αλλά που προκαλούσε μεγάλη διάχυση ενώ ήταν διαφανές στο φως.

 

Από τα ιόντα προς τα άτομα και πάλι προς τα ιόντα – εξ ου και ο όρος επαναϊονισμός. Η μόνη διαφορά είναι ότι μισό δισεκατομμύριο χρόνια μετά το Big Bang, το επαναιονισμένο πλάσμα του διαστρικού μέσου ήταν τόσο διάχυτο που παρέμεινε – και παραμένει – διαφανές στην ακτινοβολία

 

Είναι πιθανό ότι αυτό το βήμα επαναϊονισμού περιορίζει στη συνέχεια το μέγεθος στο οποίο τα νέα αστέρια θα μπορούσαν να μεγαλώσουν – ενώ περιορίζει και τις ευκαιρίες για να αυξηθούν οι νέοι γαλαξίες – επειδή τα καυτά, διεγερμένα ιόντα είναι λιγότερο πιθανό να συγκεντρωθούν μαζί και να αυξηθούν από τα ψυχρά, σταθερά άτομα. Ο επαναϊονισμός μπορεί να συνέβαλε στην δημιουργία μεγάλων συγκεντρώσεων  της ύλης – η οποία είναι οργανωμένη σε γενικές γραμμές σε μεγάλους, διακριτούς γαλαξίες και όχι να είναι σε όλο το σύμπαν αστέρια παντού.

 

Υπάρχει η άποψη ότι οι πρώιμες μεγάλες μαύρες τρύπες με μεγάλη εκπομπή ακτίνων Χ – μπορεί να είχαν μεγάλη συμβολή στον επαναϊονισμό του πρώιμου σύμπαντος. Μοντέλα δείχνουν ότι στο πρώιμο σύμπαν, με μια τάση προς πολύ μεγάλα αστέρια, ήταν πολύ πιο πιθανό να υπήρχαν μαύρες τρύπες ως αστρικά κατάλοιπα, παρά αστέρια νετρονίων ή λευκούς νάνους. Επίσης, οι μαύρες τρύπες θα ήταν πιο συχνά σε δυαδικά συστήματα από ότι μεμονωμένα.

 

Έτσι, σε ένα πολύ μεγάλο δυαδικό σύστημα με μία μαύρη τρύπα – η μαύρη τρύπα γρήγορα θα αρχίσει να συσσωρεύει υλικό σε ένα μεγάλο δίσκο συσσώρευσης, υλικό που προέρχεται από το άλλο αστέρι. Στη συνέχεια, αυτοί οι δίσκοι συσσώρευσης θα αρχίσουν να εκπέμπουν φωτόνια υψηλής ενέργειας, ιδίως ακτίνες-X.

 

Αυτά τα φωτόνια υψηλής ενέργειας ακτίνων Χ – θα μπορούσαν δυνητικά να θερμάνουν και να ιονίσουν πολλαπλά άτομα στην πορεία του, ενώ τα φωτόνιο ενός λαμπρού άστρου δεν μπορούν παρά να επαναιονίσουν ένα ή δύο άτομα μόνο.

 

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν μπορούν να κάνουν οι μαύρες τρύπες;

Ελεύθεροι πλανήτες στο διάστημα χωρίς μητρικό άστρο μπορεί να φιλοξενούν ζωή

Νερό σε υγρή μορφή μπορεί να επιβιώσει στην επιφάνεια εκείνων των πλανητών που κινούνται ελεύθερα χωρίς να θερμαίνονται από κανένα άστρο. Αν αυτοί συγχρόνως φιλοξενούν και κάποια μορφή της ζωής, τότε θα μπορούσαν να δράσουν και σαν μεσάζοντες μεταφέροντας την και σε άλλα σημεία του Γαλαξία.

Η βαρυτική επίδραση πάνω τους από άλλους πλανήτες ή κάποια διερχόμενα άστρα, τα έδιωξε από την τροχιά που διατηρούσαν στο ηλιακό τους σύστημα, στέλνοντας τα στο παγωμένο διάστημα. Αυτοί λοιπόν οι ελεύθεροι από μητρικά άστρα κόσμοι, θα μπορούσαν να παραμείνουν ζεστοί εξαιτίας της ενέργειας που παράγεται από την διάσπαση των ραδιενεργών στοιχείων στο βραχώδη πυρήνα τους.

Οι Dorian Abbot και Eric Switzer του Πανεπιστημίου του Σικάγο υπολόγισαν ότι βραχώδεις πλανήτες με μάζα παρόμοια με αυτή της Γης, θα μπορούσαν να παραμείνουν αρκετά θερμοί, ώστε να διατηρείται το νερό σε υγρή μορφή κάτω από κομμάτια πάγου που παίζουν το ρόλο του μονωτικού, για πάνω από ένα δισεκατομμύριο χρόνια.

Ένας πλανήτης με το ίδιο ποσοστό νερού με τη Γη θα μπορούσε να διατηρήσει υπόγειο υγρό ωκεανό αν είχε 3,5 φορές τη μάζα της Γης. Όμως, ένας πλανήτης με δεκαπλάσια ποσότητα νερού από τη Γη θα μπορούσε να κάνει το ίδιο έστω κι αν είχε το ένα τρίτο της μάζας της Γης.

“Είναι πραγματικά μια ενδιαφέρουσα ιδέα”, λέει η Lisa Kaltenegger του Κέντρου Αστροφυσικής του Harvard, “Αλλά θα έπρεπε να προσγειωθούμε σε έναν τέτοιο πλανήτη, να σκάψουμε στο εσωτερικό του για να δούμε αν η ζωή είναι δυνατή σ’ αυτόν”.

Επιστροφή στις ρίζες του ηλιακού συστήματος

Οι πλανήτες σχηματίζονται σε δίσκους σκόνης και αερίου που περιβάλλουν τα νέα αστέρια. Μια ματιά στους τόπους γέννησης τους σημαίνει ότι κάνουμε ένα ταξίδι στο παρελθόν της γης και τα αδέλφια της. Τώρα, οι αστρονόμοι έχουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν λεπτομερείς εικόνες των πρωτοπλανητικών δίσκων δύο άστρων χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο Subaru στη Χαβάη.

Η εικόνα αυτή που τραβήχτηκε με την κάμερα HiCIAO που κυνηγάει πλανήτες στο τηλεσκόπιο Subaru, δείχνει έναν δίσκο να περιβάλλει το νεαρό άστρο LkCa 15 (στο κέντρο σαν ένας σκοτεινός κύκλος), σε απόσταση 450 ετών φωτός από τη Γη. Στο εσωτερικό του δίσκου υπάρχει ένα φωτεινό λευκό τόξο ως ένα κενό μέσα στον δίσκο. Αυτό το ελλειπτικό κενό φαίνεται στην μια πλευρά, αποδεικνύοντας ότι δημιουργήθηκε από νέους πλανήτες που καθώς περιστρέφονται γύρω από το άστρο παρασύρουν την ύλη.

Είναι η πρώτη φορά που οι δομές των δίσκων της σκόνης και του αερίου, παρόμοιου μεγέθους με αυτόν του δικού μας ηλιακού συστήματος, έχουν επιλύσει με ξεκάθαρο τρόπο ορισμένα ζητήματα του σχηματισμού του ηλιακού μας συστήματος, αποκαλύπτοντας χαρακτηριστικά, όπως δακτυλίους και τα κενά που σχετίζονται με το σχηματισμό των μεγάλων πλανητών. Οι παρατηρήσεις αυτές είναι μέρος μιας συστηματικής έρευνας για την αναζήτηση εξωπλανητών και δίσκων γύρω από νεαρά άστρα χρησιμοποιώντας μία τέλεια κάμερα υψηλής αντίθεσης, που έχει σχεδιαστεί ειδικά για το σκοπό αυτό.

Πλανητικά συστήματα σαν το δικό μας μοιράζονται μια ταπεινή καταγωγή καθώς είναι υποπροϊόντα του σχηματισμού των άστρων. Η βαρύτητα του νεογέννητου άστρου συγκεντρώνει τα εναπομείναντα αέρια και σκόνη μέσα σε ένα πυκνό πεπλατυσμένο δίσκο ύλης, σε τροχιά γύρω από το άστρο. Αλλά κάποιες συγκεντρώσεις υλικού στον δίσκο ‘σκουπίζουν’ όλο και περισσότερο υλικό γύρω τους, μέχρι η βαρύτητά τους να γίνει αρκετά ισχυρή ώστε να τα συμπιέσει στα αντικείμενα που γνωρίζουμε σήμερα ως πλανήτες. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια σημαντική πρόοδος τόσο με τις παρατηρήσεις (κυρίως έμμεσα) όσο και τη θεωρητική προσομοίωση των εν λόγω «πρωτοπλανητικών" δίσκων.

Δύο νέες παρατηρήσεις έχουν προσθέσει ενδιαφέροντα νέα στοιχεία, τα οποία αποκαλύπτουν κάποιες δομές που δεν είχαμε ποτέ δει προτού παρατηρηθούν άμεσα.

Μία από τις δύο μελέτες στοχεύουν το αστέρι LkCa 15 που βρίσκεται περίπου 450 έτη φωτός από τη Γη στον αστερισμό του Ταύρου. Το άστρο αυτό έχει ηλικία μερικά εκατομμύρια χρόνια – ο Ήλιος μας είναι χίλιες φορές μεγαλύτερος. Από τις προηγούμενες παρατηρήσεις στο υπέρυθρο τμήμα του φάσματος οι επιστήμονες είχαν συμπεράνει την παρουσία ενός μεγάλου κενού στο κέντρο του πρωτοπλανητικού δίσκου. Οι νέες εικόνες δείχνουν το αστροφώς να λάμπει από την επιφάνεια του δίσκου, ενώ το ελλειπτικό σχήμα του χάσματος δεν είναι στο κέντρο με το αστέρι, αλλά φαίνεται μονόπλευρο.

«Η πιο πιθανή εξήγηση για το χάσμα του δίσκου στο LkCa 15, και ιδίως η ασυμμετρία του, είναι ότι ένας ή περισσότεροι πλανήτες, που έχουν γεννηθεί πρόσφατα από το υλικό του δίσκου, έχει σαρώσει το αέριο και τη σκόνη κατά μήκος της τροχιάς τους», λέει ο Christian Thalmann του Ινστιτούτου Max Planck για την αστρονομία (MPIA).

Κατά περίεργο τρόπο, το χάσμα του δίσκου είναι αρκετά μεγάλο για να φιλοξενήσει τις τροχιές όλων των πλανητών του δικού μας Ηλιακού Συστήματος. Συνεπώς, είναι δελεαστικό να υποθέσουμε ότι το άστρο LkCa 15 μπορεί να είναι σε διαδικασία διαμόρφωσης ενός ολόκληρου πλανητικού συστήματος σαν το δικό μας. “Δεν έχουμε εντοπίσει ακόμα πλανήτες”, προσθέτει ο Thalmann. “Αλλά αυτό μπορεί να γίνει σύντομα."

Η δεύτερη παρατήρηση, στην Ιαπωνία, είχε σαν στόχο το αστέρι AB Aur στον αστερισμό Auriga, σε μια απόσταση 470 ετών φωτός από τη Γη. Αυτό το αστέρι είναι ακόμη νεότερο, με ηλικία μόλις ενός εκατομμυρίου χρόνων. Οι παρατηρήσεις αυτού του άστρου ήταν οι πρώτες που δείχνουν κάτι ανάλογο με το μέγεθος του δικού μας ηλιακού συστήματος.

Σόλωνας και Περικλής: τα πρότυπα και η βαρύτητά τους

Παρ’ όλο που κάποιο είδος προτύπου πάντοτε ρυθμίζει την ανθρώπινη ζωή, ο άνθρωπος δεν μπορεί να κατανοήσει και να αποδεχθεί ότι αυτά τα πρότυπα επηρεάζουν τον τρόπο που σκέπτεται και επιλέγει αλλά και αντίστροφα ο τρόπος της αντίληψής του επηρεάζει το είδος των προτύπων που επιλέγει. Αυτό βασίζεται στον εσωτερικό διχασμό που βιώνει ο ίδιος μέσα του και που προκαλεί σύγκρουση με αντιφατικές επιθυμίες καθώς και σύγκρουση με το περιβάλλον.

Οι απόψεις του Χομπς για την κακότητα του ανθρώπου έχουν εδώ απόλυτη εφαρμογή, αλλά το ζήτημα είναι αν αυτά τα χαρακτηριστικά της κακότητας είναι ανεξάλειπτα ή μη. Αν δεν είναι, τότε υπάρχει υποχρέωση αλλαγής τους, αν όμως εκ φύσεως δεν μπορούν να αλλάξουν, τότε όπως λέει ο Χομπς πρέπει να φερθεί κανείς με σύνεση, για να υπάρξει κοινωνία – κι εμείς προσθέτουμε: αν αξίζει να υπάρχει μια τέτοια κοινωνία.

 

Τα πρότυπα της εποχής μας είναι η επιτυχία οικονομική, δημοσιότητας ή θέσης. Ωστόσο, υπάρχουν και πρότυπα που δεν φαίνεται να παίζουν σημαντικό ρόλο στην καθημερινότητα, ενώ στην πραγματικότητα απεικονίζουν την ποιότητα της σχέσης του ανθρώπου με το περιβάλλον του. Τέτοια πρότυπα είναι τα ιστορικά, που λόγω της χρονικής τους απόστασης από το σήμερα δεν φαίνεται να επηρεάζουν το γίγνεσθαι. Παρ’ όλα αυτά είναι σημαντικά, γιατί δείχνουν τις προτιμήσεις των κοινωνικών συνόλων αλλά και της κυριαρχούσας ελίτ που διαμορφώνει τις συνθήκες παιδείας, και συνιστούν ένα μέσο ανάγνωσης των συλλογικών επιθυμιών.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Περικλή ως πρότυπο αναφερόμενο συχνά για τη δημοκρατία, για την αγάπη προς τον λαό και για την αίγλη της αρχαίας Αθήνας. Ενώ ο βασικός θεμελιωτής της δημοκρατίας ήταν ο Σόλωνας, συνήθως ξεχνιέται κι ας συγκαταλέγεται ανάμεσα στους επτά σοφούς της αρχαιότητας. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό;

 

Τι οδηγεί τους ανθρώπους να κάνουν άδικες και ανακριβείς κρίσεις; Το ότι:

1. Επιλέγουν τη φαντασμαγορία και τη μαγεία της δύναμης, παρ’ όλο που όταν την βλέπουν στους άλλους π.χ. σε άλλα έθνη διαμαρτύρονται, επειδή πάντοτε αυτή η δύναμη είναι εξουσιαστική, εκτός κι αν διαπνέεται από άλλες αρχές και κίνητρα – πράγμα σπανιότατο και πάντοτε παροδικό.
2. Αποφασίζουν να είναι ανεύθυνοι για να εφησυχάζουν, να αναλαμβάνει άλλος τα βάρη τους και να σκέπτεται γι’ αυτούς, πράγμα που δεν έχει αλλάξει σημαντικά από την εποχή που ο Καντ στηλίτευε αυτή τη νοοτροπία. Αυτή η νοοτροπία αναπόφευκτα έλκει στον ρόλο του υποκατάστατου της δικής τους βούλησης τους εξουσιαστές.
3. Θέλουν απλώς υλικά αγαθά και σε αυτά εξαντλείται όλο το όραμά τους. Αλλά λαός χωρίς αληθινό όραμα απόλλυται.
4. Δεν θέλουν να κάνουν τον κόπο να σκεφθούν τη διαδρομή ανάμεσα στο αίτιο και το αποτέλεσμα, βλέπουν μόνον το αποτέλεσμα και σε τίνος τα χέρια θα φανεί, όπως τα αγαθά της δημοκρατίας έδειξαν, λόγω της προηγηθείσας δημιουργικότητας της δημοκρατικής κοινωνίας, τη μεγαλύτερη ισχύ τους στην εποχή του Περικλή, αλλά χρησιμοποιήθηκαν από αυτόν ενάντια στη δημοκρατία, παρά την (μη έντιμη) ευμάρεια της Αθήνας.
5. Δεν ενδιαφέρονται αν κερδίζουν σε βάρος άλλων, πράγμα που συμβαίνει τόσο σε άτομα όσο και σε έθνη. Δεν αναρωτήθηκαν τότε οι Αθηναίοι, όπως ούτε σήμερα οι δυτικοί λαοί, από πού αποκόμιζαν την ευμάρειά τους – τότε από τις συμμαχικές ελληνικές πόλεις και σήμερα από τα συμμαχικά ευρωπαϊκά κράτη και άλλα κράτη.
6. Θαυμάζουν την επιδεξιότητα και όχι την ηθική, ακόμη και αν αυτή συνδυάζεται με επιδεξιότητα. Η ηθική χαλάει πάντα την εικόνα, επειδή απαιτεί ευθύνη.

Τι έκανε όμως ο Περικλής που κατά τη γνώμη μας δεν δικαιούται τον χαρακτηρισμό του δημοκράτη και του μεγάλου αλλά το αντίθετο;

 

Τα πλεονεκτήματά του ήταν εν συντομία τα εξής:

Ήταν ικανότατος πολιτικός και ρήτορας αλλά και ικανός στρατιωτικός. Σε αυτό το σημείο όμως πρέπει να εξετάσουμε και την κατεύθυνση των ικανοτήτων ενός πολιτικού, δηλαδή τείνει προς το κοινό καλό ή στην ικανοποίηση της δικής του φιλοδοξίας; Πρέπει με την ευκαιρία αυτή να προσδιορίσουμε τι σημαίνει κοινό καλό, γιατί υπό αυτό τον όρο μπορεί να συγκαλυφθεί ακόμη και η συλλογική ιδιοτέλεια, μιας τάξης, ενός έθνους, μιας κοινωνικής ομάδας, το κοινό ωμό συμφέρον.

Σημαντικό του πλεονέκτημα ήταν επίσης ότι δεν είχε διαφθαρεί με τον πλούτο και ότι οι τρόποι του ήταν πράοι, πράγμα πολύ σημαντικό, αλλά πολύ υποδεέστερο ως πλεονέκτημα απέναντι στο μειονέκτημα της εξουσιαστικότητας.

 

Θα αναρωτιόταν κανείς γιατί αυτά να μην αρκούν για να χαρακτηριστεί “μεγάλος”. Θα αρκούσαν, εάν δεν υπήρχαν άλλες παρενέργειες της πολιτικής του και του χαρακτήρα του που οδήγησαν στην καταστροφή και της δημοκρατίας και της Ελλάδας.

 

Ας δούμε τα σημαντικότερα στοιχεία που μας έχουν παραδοθεί, ενίοτε ως αμφιλεγόμενα:

1. Έκανε παροχές στον λαό ασκώντας “φιλολαϊκή” πολιτική αλλά μαζί με άρτο και θεάματα, για να είναι συνεχώς απασχολημένοι και να μη στρέφονται ενάντια στην εξουσία του. Τέτοια γινόντουσαν όμως και στη Ρώμη στην εποχή της παρακμής της. Εξάλλου, δημοκρατία και θεάματα δεν πάνε μαζί, γιατί τα πολλά θεάματα εμποδίζουν την αυτογνωσία και χωρίς αυτογνωσία, ελευθερία και δημοκρατία δεν μπορούν να υπάρξουν.
2. Υπέταξε όλους τους συμμάχους της Αθήνας και δεν τους άφηνε να αναπτυχθούν οικονομικά, για να μην ανταγωνίζονται την Αθήνα.
3. Άρπαξε το κοινό ταμείο των συμμάχων που φυλασσόταν στην Αθήνα για λόγους ασφάλειας (!) και διέθεσε τα χρήματα για να κάνει μεγάλα έργα στην Αθήνα και να έχουν δουλειές οι αθηναίοι, δημιουργώντας έτσι τον λεγόμενο χρυσό αιώνα – θα προσθέταμε εμείς: και τον “σιδερένιο αιώνα” για τους άλλους Έλληνες, κατ’ αναλογίαν των τεσσάρων γενών του Ησίοδου όπου το χρυσό ήταν το ευτυχέστερο και το σιδερένιο, το δυστυχέστερο. Τα έργα που σήμερα θαυμάζουμε είναι με αυτόν τον τρόπο χρηματοδοτημένα. Ας αναρωτηθούμε όμως τι αξίζει περισσότερο: τα περίλαμπρα αρχαία μνημεία ή το πνεύμα του πολιτισμού που χάθηκε;
4. Οδήγησε στον πελοποννησιακό πόλεμο με τη συμπεριφορά του αυτή και ίσως σκόπιμα, για να αποφύγει τον έλεγχο για το πώς διαχειρίστηκε το κοινό ταμείο των συμμάχων. Αυτό αποδέχεται ο Διόδωρος ο Σικελιώτης [Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη, τόμ.Η΄, σελ.83] και αναφέρει και ο Πλούταρχος ως κατηγορία των αντιπάλων του.
5. Εξάντλησε το δημόσιο ταμείο με την τακτική του και κατηγορήθηκε γι’ αυτό, αλλά ρώτησε τον λαό αν συμφωνεί με αυτές τις δαπάνες (!!!) και όπως ήταν φυσικό ο λαός απάντησε “ναι”, με αποτέλεσμα να κατορθώσει να εξορίσει τους κατηγόρους του.
6. Εν κατακλείδι, κατέστρεψε τη δημοκρατία που άλλοι δημιούργησαν κι όμως άφησε ένα όνομα με αντίθετο πρόσημο από αυτό του καταστροφέα της.

Οι ιστορικοί είναι διχασμένοι στην κριτική τους γι’ αυτόν, άλλοι θαυμάζουν τη δύναμη και τις ικανότητές του και την ισχύ που χάρισε στην Αθήνα, άλλοι καταγράφουν τα παραπάνω και τον θεωρούν καταστροφέα του τότε πολιτισμού.

 

Ερωτάται λοιπόν: σύμφωνα με τέτοια πρότυπα πώς θα έπρεπε να βλέπουν οι σημερινοί Γερμανοί τους τωρινούς πολιτικούς τους που παίρνουν χρήματα και πλούτο από τις χώρες του νότου, για να στηρίξουν τη Γερμανία; Επίσης, πώς έπρεπε να τους βλέπει ο νότος, ιδιαίτερα οι Έλληνες που υφίστανται όσα υπέστησαν από την Αθήνα του Περικλή οι σύμμαχοί της; Αυτά τα πρότυπα και η άκριτη αποδοχή τους δείχνουν με πόση ακρίβεια ισχύουν τα “δύο μέτρα και δύο σταθμά” όχι μόνον στη διεθνή πολιτική αλλά και στη συλλογική και ατομική συνείδηση των ανθρώπων που όμως θέλουν να πιστέψουν πως αυτή η νοοτροπία ανήκει μόνον στους ισχυρούς του κόσμου.

 

Αντίθετα, ο Σόλωνας με ορθοκρισία και αγάπη για την Αθήνα έδρασε αντίθετα και σωτήρια γι’ αυτήν, αλλά αυτό χρειάζεται ένα επόμενο άρθρο για την ανάδειξή του, γιατί είναι ένας σπουδαίος και υποδειγματικός άνθρωπος που χρειάζεται αποκατάσταση στην ορθή του θέση. Δεν αρκεί να λέει κανείς ότι είναι σπουδαίος, ενώ την ίδια στιγμή προτιμάει το αντίθετό του καθιστώντας έτσι την αποδοχή της σπουδαιότητας κενή περιεχομένου, αναμειγνύοντας την αλήθεια με ψέμμα, εξισώνοντας ή αντιστρέφοντας τις αξίες εχθρικών πραγματικοτήτων, π.χ. ο Σόλωνας ήταν σπουδαίος αλλά ο Περικλής ήταν αυτός που δημιούργησε το αποκορύφωμα του χρυσού αιώνα! Πρέπει να αποδίδεται το μέγιστο δυνατό της αλήθειας, όταν μάλιστα βλέπουμε τις καταστροφικές αντιστοιχίες τέτοιων συμπεριφορών στη σημερινή εποχή.

 

Η ιστορία δεν μπορεί να γράφεται μόνον από τους νικητές ούτε μόνον από τους ηττημένους, επειδή κανείς τους δεν αποτελεί εγγύηση αλήθειας, αλλά με βάση την ποιότητα των κινήτρων ατόμων και συλλογικοτήτων και των συνεπειών τους στην εξέλιξη του κόσμου ως ολότητας βάσει μεγάλων αρχών όπως η δικαιοσύνη, η ελευθερία, η ισότητα και η οικειότητα. Θα αντιμετωπίζαμε τότε μία ολότελα διαφορετική ιστορία χωρίς απλοϊκά κλισέ για τους δυνατούς και τους αδύναμους, ή για τη φύση της ευημερίας των λαών, ή για τη φύση του ανθρώπου.

 

Θα παραθέσουμε λίγα αποσπάσματα από τους “Παράλληλους Βίους” του Πλούταρχου [εκδ. Πάπυρος, τόμος 2], που ήταν θαυμαστής του Περικλή για λόγους εγκυρότητας:

“Αλλ’ ο Περικλής απαντών εις αυτά (ότι χρησιμοποίησε το συμμαχικό ταμείο παράνομα) έλεγε προς τον λαόν, ότι δεν οφείλουν κανένα λόγον εις τους συμμάχους, διότι οι Αθηναίοι πολεμούν υπέρ εκείνων και αναγκάζουν τους βαρβάρους να μένουν μακράν, ενώ εκείνοι ούτε ίππον ούτε πλοίον ούτε οπλίτην, αλλά μόνον χρήματα συνεισφέρουν” (σελ.  27). Φυσικά, το τι κέρδιζε η Αθήνα από αυτό δεν ελέγετο! Η ομοιότητα με τη σημερινή εποχή και τη λειτουργία των συμμαχιών είναι φανερή.

“Τότε ο Περικλής αφήσας αχαλίνωτον τον λαόν, επολιτεύετο επιδιώκων να τον ευχαριστεί, ευρίσκων τρόπον να υπάρχει εις Αθήνας πάντοτε κάποιο θέαμα πανηγυρικόν ή συμπόσιον ή πομπή, διασκεδάζων την πόλιν με ευγενείς τέρψεις… “ (σελ.25). Όταν έγινε απόλυτος κυρίαρχος όμως δεν τους έκανε όλα τα χατήρια.

“Δια να αντισταθμίση την δόξαν του Κίμωνος επεριποιείτο τον λαόν” (σελ.19). Προσωπικό όφελος, δηλαδή.

“Ο Θουκυδίδης χαρακτηρίζει ως αριστοκρατικήν κάπως την διακυβέρνησιν του Περικλέους, και κατ’ όνομα μόνον δημοκρατία, ενώ εις την πραγματικότητα ήτο εξουσία του πρώτου ανδρός”(σελ.19).

“Ενώ δε ήσαν εξωργισμένοι οι Κορίνθιοι και κατηγόρουν τους Αθηναίους εις την Σπάρτην, ήλθον και οι Μεγαρείς παραπονούμενοι ότι παρά το κοινόν δίκαιον και παρά τους όρκους των Ελλήνων, οι Αθηναίοι τους εμποδίζουν και τους εκδιώκουν από όλας τα αγοράς και τους λιμένας που έχουν υπό την εξουσίαν των. Τότε και οι Αιγινήται αδικούμενοι και αυτοί, ως φαίνεται, και καταπιεζόμενοι παρεπονούντο…” (σελ. 57). Απόλυτη η ομοιότητα με τη σημερινή εποχή των οικονομικών πολέμων και της γεωπολιτικής ισχύος.

“… έστειλε τον Λακεδαιμόνιον, τον υιόν του Κίμωνος, με δέκα μόνον πλοία (για εκστρατεία), δια να τον εξευτελίση. Διότι η οικογένεια του Κίμωνος έτρεφε πολλήν εύνοιαν και φιλίαν προς τους Λακεδαιμονίους.  Του έδωσε   ολίγα πλοία … δια να συκοφαντηθεί … αν επί της στρατηγίας του δεν εγίνετο τίποτε το σημαντικόν και ένδοξον Και με κάθε τρόπον ανθίστατο εις την πρόοδον των υιών του Κίμωνος”(σελ.55). Εδώ δεν βλέπουμε τη μεγαλοψυχία ή την περίφημη ηρεμία του.

“Ο Σάμιος Δούρις εξιστορών αυτά κατηγορεί τους Αθηναίους και τον Περικλέα ως επιδείξαντες μεγάλην ωμότητα … Δεν φαίνεται να είναι αληθές ότι ο Περικλής έφερεν εις την αγοράν της Μιλήτου τους τριηράρχους και τους ενόπλους των σαμιακών πλοίων και αφού τους άφησε δεμένους εις σανίδας επί δέκα ημέρας και ευρίσκοντο πλέον εις αξιοθρήνητον κατάστασιν, διέταξε να σπάσουν τας κεφαλάς των με ξύλα δια να τους φονεύσουν και έπειτα να πετάξουν τα σώματά των άταφα” (σελ.53). Αυτό ο Πλούταρχος το αναφέρει αλλά το αμφισβητεί.

“Κατηγορούν λοιπόν κυρίως τον Περικλέα ότι τον κατά των Σαμίων πόλεμον απεφάσισε  κυρίως εξαιτίας των Μιλησίων και κατά παράκλησιν της Ασπασίας” (σελ.49).

“Περιποιούμενος όμως το πλήθος, αγανακτούν δια τον πόλεμον, το εκολάκευε με διανομάς χρημάτων και έγραφε ψηφίσματα περί κληρουχιών και εκδιώξας όλους τους Αιγινήτας  διένειμε με λαχνούς την νήσον εις τους Αθηναίους…”(σελ.65). Δηλαδή, τους πήρε τη γη!

“Μερικοί … διηγούνται ότι κάθε χρόνον εστέλλοντο υπό του Περικλέους δέκα τάλαντα είς την Σπάρτην, με τα οποία  περιποιούμενος τους έχοντας τας αρχάς, απεμάκρυνε τον πόλεμον και εξηγόραζεν όχι την ειρήνην, αλλά τον καιρόν, κατά το οποίον ησύχως ετοιμαζόμενος έμελλε να πολεμήσει καλύτερα” (σελ.45). Αν αυτό μας φαίνεται λογικό, τότε θα πρέπει να δικαιολογήσουμε και αυτούς που σήμερα εξαγοράζουν ξένους πολιτικούς χάριν των δικών τους χωρών. Αλλοιώς, έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Ας δούμε τις απόλυτες αντιστοιχίες των αναφορών αυτών με τη συμπεριφορά των ισχυρών σήμερα αλλά και των προτύπων των λαών της εποχής μας. Γιατί το “δύο μέτρα και δύο σταθμά”  εφαρμόζουν τόσο οι ισχυροί όσο και οι αδύναμοι και ανθρωπινότητα υπάρχει μόνον στα βιβλία.