Είναι πολλές φορές που πίσω από κάποιες συμπεριφορές μας κρύβεται μια ψυχολογική, μαθηματική ακολουθία.
Μια συγκεκριμένη πράξη ακολουθείται από συγκεκριμένο συναίσθημα, έχει την τάδε συνέπεια, που με την σειρά της συνεπάγεται εκείνο το συναίσθημα που μας οδήγησε στην αρχική πράξη.
Ή και διαφορετικά, ένα συγκεκριμένο συναίσθημα, μας οδηγεί στην τάδε συμπεριφορά, που έχει όμως κάποιες συνέπειες που με την σειρά τους μας προκαλούν τα συναισθήματα που βιώναμε στην αρχή της εξίσωσης.
Τις περισσότερες φορές οι παραπάνω ψυχολογικές εξισώσεις, είτε τις αντιλαμβανόμαστε, είτε όχι, εντοπίζονται πίσω από δυσλειτουργικές συμπεριφορές, παρορμητικές αντιδράσεις, αρνητικά συναισθήματα.
Ένα σημαντικό κομμάτι στη ζωή μας που μπορούμε κάπως εύκολα να εντοπίσουμε φαύλους κύκλους, είναι η διατροφή μας.
Ζούμε στην εποχή του παράδοξου. Από τη μια η πληθώρα των προϊόντων και των επιλογών και από την άλλη, τα ρούχα που όλο και μικραίνουν σε μέγεθος. Και στη μέση εμείς, που πρέπει να ισορροπήσουμε τα θέλω μας. Θέλω να δοκιμάσω και τις 17 γεύσεις παγωτού, αλλά μετά ξέρω ότι αποκλείεται να μου κουμπώνει το παντελόνι.
Στην περίπτωση που επιλέγουμε τελικά, δυο γεύσεις παγωτού, μισή ώρα ποδαρόδρομο και το κουμπί στη θέση του, όλα φαίνεται να είναι σε ισορροπία. Ο φαύλος κύκλος ξεκινά όταν για κάποιο λόγο δεν έχουμε καλή διάθεση και στην προσπάθεια μας να νιώσουμε καλύτερα τρώμε πέντε, αντί για δυο μπάλες παγωτό. Και τότε ξεκινούν οι τύψεις για το γεγονός ότι δεν συγκρατηθήκαμε. Και έρχεται και η ματαίωση γιατί διαπιστώνουμε ότι η διάθεσή μας δεν άλλαξε. Και ακολουθεί η απογοήτευση και η άσχημη εικόνα εαυτού. Και έρχονται οι σκέψεις ότι τελικά ποτέ δεν θα καταφέρουμε να έχουμε ένα ωραίο και κομψό σώμα. Και αφού έτσι θα ΄ναι από ΄δω και πέρα, ας φάμε κάτι παραπάνω, τουλάχιστον να το ευχαριστηθούμε. Και όσο τρώμε, τόσο επαναλαμβάνουμε τον φαύλο κύκλο.
Και κάποιες φορές στην προσπάθεια μας να σπάσουμε αυτόν τον κύκλο, εκδηλώνουμε άλλες συμπεριφορές, σπασμωδικές, όπως το να τρώμε μόνο σαλάτες για τρεις μέρες. Και είναι σπασμωδικές αυτές οι κινήσεις γιατί δεν συνάδουν με μια σταθερή στάση και συμπεριφορά απέναντι στη διατροφή. Και σίγουρα με σπασμωδικές κινήσεις δεν έρχεται το επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά πάλι η απογοήτευσή και ο κύκλος ξεκινά άλλη μια φορά. Και η λύπη (ή όποιο άλλο δυσφορικό συναίσθημα) μετατρέπεται σε λίπη και τα λίπη με τη σειρά τους σε λύπη.
Η παραπάνω μαθηματική, ψυχολογική εξίσωση ευτυχώς δεν είναι άλυτη. Μπορεί να μην λύνεται εύκολα, αλλά σίγουρα ανατρέπεται. Κάποιος μπορεί να σκεφτεί το προφανές. «Εντάξει, όταν θα στεναχωριέμαι δεν θα το ρίχνω στο φαΐ». Αυτό όμως το τόσο προφανές, είναι και ο τελικός στόχος και προϋποθέτει μια ολόκληρη διαδικασία αλλαγών σε πολλά επίπεδα.
Αρχικά χρειάζεται να αναγνωρίσουμε αυτή την ίδια, κυκλική και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά και να την παρατηρήσουμε καλά. Να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας με προσοχή. Στη συνέχεια και αφού έχουμε αποφασίσει ότι θέλουμε να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο, να περάσουμε σε δράση.
Ένας τρόπος θα μπορούσε να είναι η έμφαση στην ψυχολογική διεργασία και στα συναισθήματα που ενεργοποιούν την δυσλειτουργική συμπεριφορά. Με την βοήθεια ενός ειδικού θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα το πώς λειτουργούμε ως άτομα και μέσα από αυτό το ταξίδι προς τον εαυτό μας να αλλάξουμε τελικά τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις όποιες δυσκολίες στη ζωή μας και στην προκειμένη περίπτωση και την σχέση μας με το φαγητό.
Ένας άλλος τρόπος είναι η έμφαση στην διατροφή. Εδώ η δουλειά ξεκινά από την παραδοχή ότι κάνουμε κάτι λάθος στην διατροφή μας. Ακόμα και αναγνωρίζουμε ότι ναι, τρώω όταν είμαι στεναχωρημένος, ή θυμωμένος, η έμφαση δίνεται στο αποτέλεσμα και όχι στο γιατί. Και εδώ ιδιαίτερα σημαντική είναι η συμβολή ενός ειδικού διαιτολόγου- διατροφολόγου που θα μας κατευθύνει στα σωστά βήματα και θα εμπνεύσει τη νέα μας στάση απέναντι στο θέμα διατροφή.
Εστιάζουμε την προσοχή μας στη σωστή διατροφή. Κάθε μέρα που μένουμε πιστοί σε αυτό ενισχύουμε την απόφαση μας να τα καταφέρουμε. Όσο ενισχύσουμε αυτή την απόφαση, τόσο πιο καλά και περήφανοι νιώθουμε. Και το σώμα μας αρχίζει να ανταποκρίνεται στην αλλαγή και τότε έρχεται η επιβράβευση και η χαρά. Και όσο χαιρόμαστε, τόσο πιο καλά νιώθουμε με τον εαυτό μας και αρνούμαστε συνειδητά να υποκύψουμε στις παλιές μας συνήθειες.
Και αφού έχουμε σπάσει τον φαύλο κύκλο της λύπης που γίνεται λίπη, τότε ίσως νιώσουμε και έτοιμοι να επεξεργαστούμε και τα πιο βαθιά μας συναισθήματα και να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας.
Όποιο τρόπο και αν ακολουθήσει κάποιος για να βγει από τον φαύλο κύκλο, είναι προφανές ότι οι δρόμοι της ψυχολογίας και της επιστήμης της διατροφής διασταυρώνονται. Και πάντα είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το σώμα μας φιλοξενεί την ψυχή μας και για αυτό και χρειάζεται να το σεβόμαστε και να το αγαπάμε, αλλά και ότι η ψυχή μας χρειάζεται φροντίδα για να χαρίζει ζωή στο σώμα μας.
Έχετε καθόλου βασανιστεί τελευταία με μια αρνητική στάση στην δουλειά, το σπίτι, ή το σχολείο; Αυτές οι αλλαγές στην διάθεση μας μπορεί να οφείλονται σε βιολογικούς παράγοντες, αλλά μπορεί επίσης και σε στρές από λόγους στο περιβάλλον μας, ανθρώπους με τους οποίους περνάμε κάποιο από το χρόνο μας, κλπ. Μπορεί επίσης να είναι σύμπτωμα του τρόπου σκέψης μας, σκέψεων που αφορούν πράγματα που έχουν οι άλλοι και που δεν έχουμε εμείς.
Η σύγκριση μας κλέβει την χαρά. Ενώ η ευγνωμοσύνη μας βοηθάει να υψωθούμε πάνω από την λάσπη του εγωισμού και το συναίσθημα ότι είμαστε ελλειμματικοί. Μας βοηθάει να ανυψωθούμε στο να αντιληφθούμε πόσο ευλογημένοι είμαστε. Η ευγνωμοσύνη λέει, «Ακόμα και αν δεν το πολύ-θέλω, επιλέγω να εστιάσω σε αυτά που έχω παρά σε αυτά που δεν έχω».
Καταγράψτε όλα αυτά για τα οποία είστε ευγνώμονες. Μερικές φορές πρέπει να δούμε απτά τις ευλογίες μας για να γίνουν αυτές αντιληπτές. Με το να δίνετε συνειδητά προσοχή στο τι σκέφτεστε, αφιερώστε αυτό το πρωινό σε αυτά για τα οποία είστε ευγνώμων, και δείτε πώς μπορεί να αλλάξει η διάθεση σας.
Η ενισχυμένη συνειδητή προσοχή κόβει τη σύνδεση ανάμεσα στο πόνο-σώμα (pain-body, ένα δευτερεύον σώμα δημιουργημένο από τον πόνο, που κουβαλάει τον πόνο, τρέφεται και ζει από αυτόν και τον διαιωνίζει) και στις διαδικασίες της σκέψης σου και προκαλεί τη μεταστοιχείωση. Είναι σαν να γίνεται ο πόνος καύσιμο για τη φλόγα της συνειδητότητάς σου, κι εκείνη τότε καίει με μεγαλύτερη λαμπρότητα. Αυτό είναι το εσωτερικό νόημα της αρχαίας τέχνης της αλχημείας: η μεταστοιχείωση ενός μη ευγενούς μετάλλου σε χρυσό, του πόνου σε συνειδητότητα. Το σχίσμα μέσα σου γιατρεύεται και γίνεσαι πάλι ολόκληρος. Η ευθύνη σου στη συνέχεια είναι να μη δημιουργήσεις κι άλλον πόνο....
Ας συνοψίσουμε: -Εστίασε την προσοχή σου στο συναίσθημα μέσα σου. -Γνώριζε ότι είναι το πόνο-σώμα. -Δέξου ότι είναι εκεί. -Μη σκέφτεσαι γύρω από αυτό-μην αφήσεις το συναίσθημα να μετατραπεί σε σκέψη. -Μην κρίνεις και μην αναλύεις -Μη φτιάξεις μια ταυτότητα για τον εαυτό σου απ' αυτό. -Μείνε παρών και συνέχισε να είσαι παρατηρητής αυτού που συμβαίνει μέσα σου -Απόκτησε επίγνωση όχι μόνο του συναισθηματικού πόνου, αλλά κι ¨εκείνου που παρατηρεί", του σιωπηλού θεατή. Αυτή είναι η δύναμη του Τώρα, η δύναμη της δικιάς σου συνειδητής παρουσίας. -Έπειτα, δες τι θα συμβεί.
Τι εννοούμε λέγοντας μνήμη; Πηγαίνεις στο σχολείο και σε γεμίζουν το κεφάλι με γεγονότα, με τεχνικές γνώσεις. Αν είσαι μηχανικός, χρησιμοποιείς τη μνήμη των τεχνικών γνώσεων για να κτίσεις κάποια γέφυρα. Αυτή είναι η πρακτική μνήμη.
Υπάρχει όμως και η ψυχολογική μνήμη. Μου λες κάτι ευχάριστο ή δυσάρεστο, κι εγώ το συγκρατώ στη μνήμη μου· όταν σε ξανασυναντώ, σου συμπεριφέρομαι με βάση αυτή την ανάμνηση, την ανάμνηση εκείνου που είπες. Η μνήμη έχει δύο πλευρές: την ψυχολογική και την πρακτική. Είναι πάντα αλληλένδετες και επομένως όχι καθαρά ξεχωριστές.
Ξέρουμε ότι η πρακτική μνήμη είναι ουσιαστική σαν ένα μέσο επιβίωσης, αλλά είναι και η ψυχολογική μνήμη το ίδιο ουσιαστική; Ποιος είναι ο παράγοντας που διατηρεί την ψυχολογική μνήμη; Τι είναι εκείνο που κάνει κάποιον να θυμάται ψυχολογικά την προσβολή ή τον έπαινο; Γιατί διατηρεί κανείς ορισμένες αναμνήσεις και σβήνει κάποιες άλλες;
Προφανώς διατηρεί κανείς τις αναμνήσεις που του είναι ευχάριστες και αποφεύγει τις δυσάρεστες. Αν παρατηρήσετε θα δείτε ότι τις οδυνηρές αναμνήσεις τις σβήνουμε πιο γρήγορα από τις ευχάριστες. Ο νους είναι μνήμη, σε οποιοδήποτε επίπεδο και οποιοδήποτε όνομα και αν του δίνετε. Ο νους γεννιέται από το παρελθόν, είναι θεμελιωμένος στο παρελθόν, είναι μνήμη, είναι μια διαμορφωμένη κατάσταση.
Τώρα: μ’ αυτή τη μνήμη ανταμώνουμε τη ζωή, αντιμετωπίζουμε κάθε καινούργια πρόκληση. Η πρόκληση είναι πάντα καινούργια και η αντίδρασή μας είναι πάντα παλιά, γιατί είναι το αποτέλεσμα του παρελθόντος. Έτσι, η μία κατάσταση είναι να βιώνει κανείς εμπειρίες χωρίς να μπαίνει στη μέση η μνήμη και η άλλη είναι να βιώνει τις εμπειρίες γράφοντάς τες στη μνήμη.
Δηλαδή: Η ζωή φέρνει προκλήσεις, που είναι πάντα καινούργιες κι εγώ τις συναντώ με αντιδράσεις διαμορφωμένες από τις παλιές προκλήσεις. Τι συμβαίνει λοιπόν; Απορροφώ το καινούργιο, αλλά δεν το καταλαβαίνω, και το ζήσιμο της εμπειρίας είναι διαμορφωμένο από το παρελθόν. Οπότε υπάρχει μόνο μια μερική κατανόηση του καινούργιου, δεν υπάρχει ποτέ πλήρης κατανόηση. Αλλά μόνο όταν υπάρχει πλήρης κατανόηση οποιουδήποτε πράγματος δεν αφήνει σημάδι στη μνήμη.
Όταν υπάρχει μια πρόκληση, που είναι πάντα καινούργια, αντιδράς με βάση την παλιά. Η παλιά αντίδραση διαμορφώνει την καινούργια κι επομένως τη διαστρεβλώνει, τη φορτώνει με προκατάληψη, οπότε δεν υπάρχει πλήρης κατανόηση του καινούργιου, που γι’ αυτό απορροφιέται από το παλιό και συνεπώς το δυναμώνει. Αυτό μπορεί να μοιάζει αφηρημένο, αλλά δεν είναι δύσκολο να το καταλάβετε αν εμβαθύνετε σ’ αυτό προσεκτικά.
Η σημερινή κατάσταση σε όλο τον κόσμο απαιτεί μια καινούργια προσέγγιση, ένα νέο τρόπο αντιμετώπισης των παγκόσμιων προβλημάτων, που είναι πάντα καινούργια. Είμαστε ανίκανοι να το προσεγγίσουμε με φρέσκο μάτι, σαν κάτι καινούργιο, γιατί τα πλησιάζουμε με τον διαμορφωμένο νου μας, με τις εθνικές, τις τοπικές, τις οικογενειακές και τις θρησκευτικές προκαταλήψεις μας.
Οι προηγούμενες εμπειρίες μας, ενεργούν σαν ένα εμπόδιο στην κατανόηση της καινούργιας πρόκλησης, κι έτσι εξακολουθούμε να καλλιεργούμε και να δυναμώνουμε τη μνήμη, οπότε δεν κατανοούμε ποτέ το καινούργιο, δεν αντιμετωπίζουμε ποτέ με πληρότητα την πρόκληση. Μόνο όταν μπορέσει κανείς να αντικρίσει την πρόκληση από την αρχή, με φρέσκο μάτι, χωρίς το παρελθόν, μόνο τότε δίνει εκείνη τους καρπούς της, τον πλούτο της
Μπορούν οι ενδογενείς χημικές ουσίες του οργανισμού μας να καθορίζουν τη ζωή μας; Η μελαγχολία να συνδέεται με τη σεροτονίνη και τα νεύρα μας με την τεστοστερόνη; Τα όργανά μας παράγουν ορμόνες, που ελέγχουν ποικίλες δραστηριότητες του οργανισμού μας, όπως η αναπαραγωγή, ο μεταβολισμός, η ανάπτυξη. Επίσης, ελέγχουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που απαντάμε σε ερεθίσματα του περιβάλλοντος, αλλά και το πώς αισθανόμαστε.
Πιο κάτω, μπορούμε να μάθουμε ποιος είναι ο ρόλος ορισμένων βασικών ορμονών στο σώμα μας, αλλά και πώς να τις «ελέγξουμε», ώστε να «πάρουμε» τα καλά τους, αφήνοντας στην άκρη τα αρνητικά.
Κορτιζόλη: Η ορμόνη του στρες Τελευταίες έρευνες δείχνουν ότι η αύξησή της ευθύνεται για τη βουλιμία, την απώλεια μυικού όγκου ή μνήμης, την εμφάνιση διαβήτη, και την κατάθλιψη.
Όταν νιώθουμε ότι κινδυνεύουμε ή βιώνουμε συνθήκες ψυχολογικής ή σωματικής πίεσης, ο υποθάλαμος, που βρίσκεται στον εγκέφαλό μας, δίνει εντολή να παραχθεί κορτιζόλη από τα επινεφρίδια. Η συγκεκριμένη ορμόνη αποτελεί μέρος του αρχέγονου μηχανισμού «μάχης ή φυγής» απέναντι στους κινδύνους και η αύξηση των επιπέδων της έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των καρδιακών παλμών και της παροχής οξυγόνου στον εγκέφαλο, καθώς και την απελευθέρωση ενέργειας από τις αποθήκες λίπους και γλυκόζης στο σώμα.
Ωστόσο, τα υψηλά επίπεδά της κορτιζόλης για μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως συμβαίνει στην εποχή μας, έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα. Όχι μόνο συμβάλλουν στην εξάντλησή μας, αλλά επηρεάζουν και την κατανομή του λίπους στο σώμα (συγκεντρώνοντάς το στην περιοχή της κοιλιάς), αυξάνουν τη χοληστερίνη και το σάκχαρο και προκαλούν υπερφαγία.
Ελέγξτε την με γυμναστική 3 φορές την εβδομάδα. Η τακτική άσκηση μας βοηθά να εκτονωθούμε και κινητοποιεί αντιρροπιστικούς μηχανισμούς του οργανισμού, που εξουδετερώνουν τις ορμονικές και μεταβολικές επιδράσεις του στρες. Μάλιστα, για ακόμα καλύτερα αποτελέσματα, μπορούμε να εναλλάσσουμε μια συνεδρία έντονου αεροβικού προγράμματος με 1-2 συνεδρίες πιο χαλαρής άσκησης.
Αδρεναλίνη: Η ορμόνη του άγχους Παράγεται από ένα συγκεκριμένο μέρος των επινεφριδίων όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση άγχους.
Η αδρεναλίνη, η επιστημονική ορολογία της οποίας είναι «επινεφρίνη» είναι μια ορμόνη, που εκκρίνεται από τον μυελό των επινεφριδίων και ενεργοποιεί τον μηχανισμό διάσπασης του γλυκογόνου, που βρίσκεται στο ήπαρ, αυξάνοντας έτσι τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, ενεργοποιώντας τα ελεύθερα λιπαρά οξέα και προκαλώντας μια μεγάλη ποικιλία αντιδράσεων στο καρδιαγγειακό και στο μυϊκό σύστημα.
Η αδρεναλίνη, μαζί με τη νορεπινεφρίνη, είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για τις άμεσες αντιδράσεις, που αισθάνεται ο οργανισμός, όταν αγχώνεται. Οι μύες είναι τεταμένοι, η αναπνοή γίνεται πιο γρήγορη, υπάρχει έντονη εφίδρωση και αυξάνεται ο καρδιακός ρυθμός: αυτά είναι τα συμπτώματα της αδρεναλίνης.
Ωστόσο, η αδρεναλίνη δίνει επίσης ένα κύμα ενέργειας και βοηθά στην εστίαση της προσοχής, ενώ συμβάλει στην κινητοποίηση όλων των ενεργειακών πηγών του οργανισμού σε περιπτώσεις έντονης δραστηριότητας, διεγείροντας το νευρικό σύστημα για κάποια επείγουσα ενέργεια κατά τη λεγόμενη «αντίδραση μάχης ή φυγής».
Ερεθίσματα για την έκκριση της αδρεναλίνης αποτελούν ο φόβος, οι συγκινήσεις, οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, το ψύχος, η πτώση της πίεσης και η υπογλυκαιμία. Η αδρεναλίνη προετοιμάζει τον οργανισμό είτε για να αντιμετωπίσει άμεσα το στρεσογόνο παράγοντα (αντίδραση «μάχης»), είτε για να τον αποφύγει γρήγορα (αντίδραση «φυγής»).
Μελατονίνη: Η ορμόνη του ύπνου Έχει πολλαπλές δράσεις, ενώ, μεταξύ άλλων, φαίνεται ότι είναι ο φυσικός ογκοστατικός παράγοντας, συμβάλλοντας στην προστασία του οργανισμού από την καρκινογένεση.
Παράγεται από τον εγκέφαλο και συγκεκριμένα από την επίφυση. Η σύνθεση και έκκρισή της ενεργοποιούνται από το σκοτάδι και απενεργοποιούνται από το φως και έτσι βοηθά τον οργανισμό μας να γνωρίζει πότε είναι ώρα να κοιμηθούμε και πότε να ξυπνήσουμε. Έχει αντιοξειδωτικές ιδιότητες, ενισχύει την άμυνά μας και τα χαμηλά επίπεδά της έχουν συνδεθεί με παχυσαρκία, διαβήτη και καρκίνο. Μάλιστα, η μείωση της παραγωγής της λόγω της έκθεσής μας στο φως περισσότερες ώρες εξαιτίας του τεχνητού φωτισμού τη νύχτα έχει προταθεί ως μία από τις αιτίες της αύξησης του αριθμού των καρκίνων που παρατηρούνται.
Για τις κατάλληλες συνθήκες ύπνου, Διατηρούμε τη θερμοκρασία του δωματίου γύρω στους 20 βαθμούς. Το πολύ κρύο ή η πολλή ζέστη αυξάνουν τον αριθμό και τη διάρκεια των αφυπνίσεων τη νύχτα.
– Κλείνουμε όλες τις πηγές φωτός και τραβάμε τις κουρτίνες. Ακόμη και ένα μικρό ποσοστό φωτεινότητας, π.χ. από το DVD Player, μπορεί να εισβάλει στον αμφιβληστροειδή ενώ έχουμε κλειστά τα μάτια.
– Δεν πέφτουμε για ύπνο με άδειο στομάχι, γιατί η υπογλυκαιμία προκαλεί την έκκριση ορμονών, ώστε να ρυθμιστούν τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα, και ουσιαστικά ο εγκέφαλος διεγείρεται, δυσχεραίνοντας τη διαδικασία του ύπνου.
Ενδορφίνες: Οι «ορμόνες» της ευτυχίας Παράγονται κυρίως στην υπόφυση και τον υποθάλαμο, αποτελούν την κύρια ομάδα των ενδογενών οπιοειδών και όταν συνδέονται με ειδικούς νευροϋποδοχείς μπλοκάρουν το μήνυμα του πόνου στο νευρικό σύστημα. Ωστόσο, η δράση τους αυτή δεν έχει απεριόριστη ισχύ, αφού ο οργανισμός παράγει ένζυμα που μπλοκάρουν τη δράση των ενδορφινών, γι’ αυτό υποφέρουμε όλο και περισσότερο από πόνους καθώς γερνούμε.
Οι ενδορφίνες συμβάλλουν στην ομαλή λειτουργία του οργανισμού και στην καλή ψυχολογική μας κατάσταση, καθώς ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα σε καταστάσεις στρες, βοηθούν στην καλύτερη κυκλοφορία του αίματος, έχουν αντιγηραντική δράση και βελτιώνουν τη μνήμη. Η κύρια δράση τους, ωστόσο, είναι η μείωση του στρες και η αναλγησία (συγκεκριμένα, έχουν 20-50 φορές ισχυρότερη αναλγητική δράση από τη μορφίνη).
Η κατανάλωση σοκολάτας σε λογικές ποσότητες και η μουσική μάς κάνουν να αισθανόμαστε καλύτερα, ενεργοποιώντας την απελευθέρωσή τους στον εγκέφαλο. Όμως, ο πιο απολαυστικός τρόπος για να τις «παράγουμε» εξακολουθεί να είναι η σεξουαλική επαφή, που μέσω της έκκρισής τους συμβάλλει στη γενική ευεξία του οργανισμού και -μεταξύ άλλων- προκαλεί χαλάρωση.
Τ3 & Τ4: Ο «θερμοστάτης» μας Ο θυρεοειδής ρυθμίζει την παραγωγή, τη χρήση και την αποθήκευση ενέργειας σε όλο το σώμα και λειτουργεί σαν τον θερμοστάτη για τα κύτταρα του οργανισμού. Παράγει βασικά 2 ορμόνες, τη θυροξίνη (Τ4) και την τριιωδοθυρονίνη (Τ3). Οι δύο αυτές ορμόνες ρυθμίζουν: την ωρίμαση του σκελετού και του εγκεφάλου του εμβρύου, την αύξηση του βασικού μεταβολισμού, την αύξηση του ρυθμού και της συσταλτικότητας της καρδιάς, την αύξηση της κινητικότητας του εντέρου, την αύξηση της αποδόμησης των οστών, την αύξηση του σακχάρου και την ελάττωση της χοληστερίνης του αίματος.
Σήμερα πάνω από 300 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο αντιμετωπίζουν προβλήματα με τον θυρεοειδή τους. Ωστόσο, υπολογίζεται ότι πάνω από τους μισούς δεν γνωρίζουν για την κατάστασή τους, παραμένουν χωρίς διάγνωση και υποφέρουν για καιρό, αφού τα συμπτώματά τους συγχέονται με άλλες καταστάσεις, όπως η κατάθλιψη ή η εμμηνόπαυση. Το χρόνιο σωματικό ή ψυχικό στρες, η μόλυνση του περιβάλλοντος και η κακή διατροφή φαίνεται να παίζουν σημαντικότατο ρόλο στην εκδήλωση του προβλήματος. Η αυξανόμενη επιβάρυνση του περιβάλλοντος με ουσίες που μιμούνται τη δράση τους (ενδοκρινικοί διαταράκτες) και η αυξανόμενη ακτινοβολία στον εργασιακό χώρο και το σπίτι έχουν συντελέσει στην αύξηση των προβλημάτων θυρεοειδούς.
Ελέγξτε τις: Καιρός να περιορίσουμε όσο γίνεται τη χρήση συνθετικών χημικών και πλαστικών, καθώς περιέχουν ουσίες που, όπως είπαμε, μιμούνται τη δράση των ορμονών του θυρεοειδούς. Έτσι, για παράδειγμα, όταν παίρνουμε απέξω ζεστά ροφήματα, καλό είναι να αφαιρούμε το πλαστικό καπάκι. Επίσης, μια σωστή διατροφή που περιέχει αρκετές ποσότητες ιχνοστοιχείων και ιωδίου μπορεί να βοηθήσει.
Λεπτίνη & γκρελίνη: Οι ορμόνες της πείνας Μέσω της πρώτης το σώμα φτάνει και διατηρεί το βάρος στο γενετικά προκαθορισμένο επίπεδό του. Μετά την παραγωγή της, μεταφέρεται στον εγκέφαλο, όπου δρα ρυθμίζοντας την όρεξη. Όταν η συγκέντρωση λίπους ξεπεράσει το προκαθορισμένο επίπεδο, η παραγωγή της αυξάνεται, ώστε να δοθεί η εντολή για μείωση της όρεξης. Όταν η συγκέντρωση λίπους πέσει κάτω από το κανονικό, η παραγωγή της μειώνεται, προκαλώντας αύξηση της όρεξης. Η έλλειψή της οδηγεί στην ανεξέλεγκτη πρόσληψη τροφής. Η γκρελίνη, από την άλλη, βοηθά στην αύξηση της όρεξης. Τα επίπεδά της φαίνεται να ρυθμίζονται κατά τη διάρκεια της ημέρας και να συνδέονται με τις ώρες των γευμάτων. Μόλις φάμε, η έκκρισή της σταματάει, μέχρι τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα να πέσουν και να αρχίσει πάλι να ελευθερώνεται στην κυκλοφορία για να φάμε ξανά. Το ποσοστό στο σώμα μας σχετίζεται αντιστρόφως ανάλογα με το βάρος μας.
Έτσι, οι πολύ αδύνατοι άνθρωποι έχουν συνήθως μεγάλη ποσότητα, αφού το σώμα τους προσπαθεί να τους κινητοποιήσει να φάνε. Όμως, αν αρχίσουμε να παίρνουμε βάρος, τα επίπεδά της μειώνονται.
Στόχος να είναι η αύξηση της λεπτίνης και η ελάττωση της γκρελίνης με μικρές αλλαγές, όπως: Κοιμόμαστε περισσότερο, γιατί η λεπτίνη εκκρίνεται κυρίως στη διάρκεια του ύπνου. Ελέγχουμε το στρες, καθώς οι ορμόνες του σταματούν την έκκριση της λεπτίνης. Περιορίζουμε τη ζάχαρη, που αυξάνει τη γκρελίνη και ελαττώνει τη λεπτίνη μέσω της ινσουλίνης. Καταναλώνουμε περισσότερο ψάρι, που αυξάνει τη δραστικότητα της λεπτίνης, και φυτικές ίνες, γιατί φαίνεται ότι ελαττώνουν την παραγωγή γκρελίνης.
Σεροτονίνη: Η ουσία της καλής διάθεσης Είναι εν μέρει υπεύθυνη για τη διάθεση και τη μνήμη μας και θεωρείται σημαντική για την έλευση του ύπνου. Μάλιστα, σε ασθενείς που πάσχουν από κατάθλιψη έχουν παρατηρηθεί μειωμένα επίπεδα σεροτονίνης στον εγκέφαλό τους.
Ελέγξτε την Η άσκηση και η έκθεση στον ήλιο αυξάνουν τα επίπεδα της σεροτονίνης στον εγκέφαλο, όπως και η πρόσληψη υδατανθράκων (π.χ. προϊόντων ολικής άλεσης). Επίσης, πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι τα ω-3 λιπαρά οξέα παίζουν βασικό ρόλο στην αύξηση της συγκέντρωσής της, ενώ θετική επίδραση στα επίπεδά της έχει και το αμινοξύ τρυπτοφάνη, που αποτελεί πρόδρομη ουσία της σεροτονίνης και βρίσκεται σε αρκετά τρόφιμα, όπως τα γαλακτοκομικά προϊόντα, τα πουλερικά, οι μπανάνες και οι ξηροί καρποί.
Οιστρογόνα & προγεστερόνη: Οι γυναικείες ορμόνες Τα Οιστρογόνα παράγονται στις ωοθήκες μέχρι την εμμηνόπαυση. Η δράση τους σε ό, τι αφορά την πυκνότητα των οστών είναι πιο έντονη στις γυναίκες, όπως και στα μαλλιά, στην επιδερμίδα και την εξωτερική εμφάνιση, Επίσης, μειώνουν τη χοληστερόλη, διευκολύνουν την κυκλοφορία και επηρεάζουν το νευρικό σύστημα.
Ελέγχονται από τις υποφυσιακές ορμόνες θυλακιοτρόπο (FSH) και ωχρινοποιητική (LH). Ρυθμίζουν την ωορρηξία, την περίοδο και τα δευτερογενή χαρακτηριστικά του γυναικείου φύλου. Η γονιμότητα και η ψυχολογική ισορροπία της γυναίκας εξαρτώνται από την ισορροπία στην παραγωγή τους. Όμως, επειδή όλες οι ορμόνες «επικοινωνούν» μεταξύ τους, είναι σημαντικό για τη γονιμότητα να υπάρχει ισορροπία και μεταξύ άλλων ορμονών, όπως της ινσουλίνης, της λεπτίνης, της κορτιζόλης. Επομένως, παράγοντες όπως η διατροφή, η άσκηση και το περιβάλλον μπορούν να προκαλέσουν ανωμαλίες στο κύκλο, να επηρεάσουν αρνητικά τη γονιμότητα και να οδηγήσουν σε προβλήματα, όπως εμφάνιση ακμής και τριχοφυΐας, ακόμη και αποβολές.
Τεστοστερόνη: Η βασική ανδρική ορμόνη Η έλλειψή της επηρεάζει αρνητικά τη λίμπιντο, ενώ οι αυξημένες τιμές της, εξαιτίας παθολογικών καταστάσεων, π.χ., όγκοι επινιφριδίων, έχουν παρενέργειες, όπως έντονη τριχοφυΐα, ακμή, διαταραχές του κύκλου και σπάνια απόκτηση ανδρικής χροιάς στη φωνή.
Στις γυναίκες παράγεται κυρίως στα επινεφρίδια και τις ωοθήκες. Βασικός ρόλος της στην περίπτωση αυτή είναι η ανάπτυξη και η διατήρηση του μυϊκού συστήματος, η αύξηση του ασβεστίου στα οστά και η ρύθμιση της λίμπιντο. Η μείωσή της, λόγου χάρη, συνδέεται με κόπωση, ελάττωση της μυϊκής και οστικής μάζας, πόνους στις αρθρώσεις, πτώση της λίμπιντο και μελαγχολία. Αντίστοιχα, αύξησή της προκαλεί άνοδο της μυϊκής μάζας, μετατόπιση του λίπους από την περιφέρεια στην κοιλιά, ακμή, τριχοφυΐα, τριχόπτωση, διαταραχές του κύκλου, εκνευρισμό και επιθετική συμπεριφορά, χωρίς υπέρμετρη αύξηση της λίμπιντο. Η συνηθέστερη αιτία αυξημένης τεστοστερόνης στις γυναίκες είναι η αντίσταση στην ινσουλίνη, που προκαλεί το μεταβολικό σύνδρομο και τις πολυκυστικές ωοθήκες.
Ελέγξτε την Ο καλύτερος τρόπος για να αυξηθεί η τεστοστερόνη στις γυναίκες είναι η αύξηση στον οργανισμό ενός ανδρογόνου, της DHEA, που μετατρέπεται σε τεστοστερόνη. Η DHEA αυξάνεται φυσιολογικά με την άσκηση, την ελάττωση των υδατανθράκων, τη λήψη ω-3 λιπαρών και ελαιόλαδου και έναν καλό ύπνο. Από την άλλη, ελάττωση της αυξημένης τεστοστερόνης επιτυγχάνεται με μείωση της αντίστασης στην ινσουλίνη, πτώση του βάρους, άσκηση, περιορισμό της ζάχαρης. Αν υπάρχει παθολογικό πρόβλημα, πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Κοιτάζοντας γύρω μας, έχουμε πάντα τη βεβαιότητα ότι αυτό που βλέπουμε είναι μια πιστή αποτύπωση του πραγματικού κόσμου που μας περιβάλλει. Ο γνωστός νευροφυσιολόγος Vernon Mountcastle λέγει ότι «στην πραγματικότητα είμαστε φυλακισμένοι μέσα σε έναν εγκέφαλο και η μόνη μας επικοινωνία με τον έξω κόσμο γίνεται με διαύλους επικοινωνίας, τις αισθήσεις, που μεταφέρουν ένα πολύ μικρό κομμάτι πληροφοριών για το τι συμβαίνει εκεί έξω». Σ’ αυτή τη φιλτραρισμένη αναπαράσταση του κόσμου θα πρέπει να προσθέσουμε και τη διαστρέβλωση, μεγέθυνση ή σμίκρυνση του ποσού πληροφοριών που γίνεται σε όλα τα επίπεδα επεξεργασίας καθώς οι πληροφορίες αυτές οδεύουν μέσα στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι τελικά παρά το αποτέλεσμα πολλαπλής σύνθετης και επιλεκτικής επεξεργασίας του σήματος που διεγείρει την όραση, δηλαδή της φωτεινής ακτινοβολίας που έρχεται από τον κόσμο που βρίσκεται έξω από εμάς.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να παρακολουθήσουμε τα βήματα αυτής της επεξεργασίας καθώς η φωτεινή ακτινοβολία από το περιβάλλον διεγείρει το όργανο της όρασης, δηλαδή τον αμφιβληστροειδή χιτώνα του ματιού.
Τα κύτταρα του χιτώνα αυτού είναι ευαίσθητα στην ένταση της ακτινοβολίας και στο μήκος κύματος της ακτινοβολίας που είναι και τα χαρακτηριστικά που την καθορίζουν. Από το σημείο αυτό και πέρα, το σύστημα αρχίζει να γίνεται επιλεκτικό. Ενώ το μήκος κύματος της φωτεινής ακτινοβολίας είναι συνεχές στο ορατό φάσμα, οι φωτοϋποδοχείς, τα φωτοευαίσθητα δηλαδή κύτταρα του ματιού μας, απαντούν επιλεκτικά σε τρεις ζώνες μήκους κύματος που αντιστοιχούν στο μπλε, πράσινο και κίτρινο κόκκινο χρώματα.
Έτσι το συνεχές φάσμα μετατρέπεται σε έναν συνδυασμό τριών βασικών στοιχείων και με το συνδυασμό αυτό αντιλαμβανόμαστε το μήκος κύματος της φωτεινής ακτινοβολίας και το κωδικοποιούμε σε κατηγορίες, τα χρώματα.
Ήδη λοιπόν από τον αμφιβληστροειδή ξεκινά μια διαδικασία μετατροπής της πληροφορίας, για το μήκος κύματος του φυσικού ερεθίσματος, σε περιορισμένο αριθμό κατηγοριών που είναι ουσιαστικά μια μείωση της πληροφορίας.
Τα φωτοευαίσθητα κύτταρα μεταφέρουν την πληροφορία για την ένταση της φωτεινής ακτινοβολίας στα γαγγλιακά κύτταρα που είναι ο πρώτος νευρικός σταθμός επεξεργασίας των οπτικών ερεθισμάτων.
Τα γαγγλιακά κύτταρα κωδικοποιούν την πληροφορία για την ένταση της φωτεινής ακτινοβολίας σε κάθε σημείο όχι κατά απόλυτη τιμή αλλά σαν διαφορά έντασης.
Έτσι, κάθε γαγγλιακό κύτταρο απαντά όχι στο επίπεδο φωτεινότητας που έρχεται από ένα σημείο του εξωτερικού χώρου, αλλά στην αλλαγή του επιπέδου φωτεινότητας ανάμεσα σε γειτονικά σημεία.
Για να κάνει αυτή την επεξεργασία το κάθε γαγγλιακό κύτταρο συλλέγει την πληροφορία έντασης φωτεινής ακτινοβολίας από ένα σύνολο γειτονικών φωτοϋποδοχέων του αμφιβληστροειδούς.
Το σύνολο αυτό είναι μεγάλο για την περιφέρεια του αμφιβληστροειδούς και πολύ μικρότερο για την κεντρική περιοχή της ωχράς κηλίδος.
Τα γαγγλιακά κύτταρα λοιπόν κωδικοποιούν διαφορές φωτεινότητας σε έναν χάρτη που αντιστοιχεί στον αμφιβληστροειδή. Η σάρωση στο χάρτη αυτόν είναι πολύ λεπτομερής για το κέντρο και αδρή για την περιφέρεια. Η διαφοροποίηση αυτή διατηρείται σε όλη την πορεία της αισθητικής οδού μέχρι και τον φλοιό του εγκεφάλου.
Το αδρό σύστημα, ή «μακροκυτταρικό», συλλέγει πληροφορία αλλαγής φωτεινότητας, από μεγάλες περιοχές του χώρου και είναι ευαίσθητο σε ταχείες αλλαγές φωτεινότητας όπως για παράδειγμα κατά την κίνηση αντικειμένων στο χώρο.
Το λεπτομερές σύστημα, ή «μικροκυτταρικό», συλλέγει πληροφορία από μικρές περιοχές του χώρου και είναι ευαίσθητο σε λεπτομέρειες και στο μήκος κύματος που θα μεταφραστεί στο χρώμα.
Η δομή αυτού του χάρτη που είναι ουσιαστικά μια διαστρεβλωμένη στο χώρο οπτική αναπαράσταση μεταβολών φωτεινότητας θα διατηρηθεί και στον πρώτο σταθμό επεξεργασίας της οπτικής οδού δηλαδή τον έξω γονατώδη πυρήνα του θαλάμου.
Από εκεί ο επόμενος σταθμός θα είναι ο πρωτοταγής οπτικός φλοιός στον ινιακό φλοιό (περιοχή V1 κατά Broadman).
Στην περιοχή αυτή θα διατηρηθεί η διάκριση μακροκυτταρικού και μικροκυτταρικού συστήματος που θα οδεύσουν σε διαφορετικές περιοχές (στοιβάδες) του φλοιού.
Παράλληλα, τα κύτταρα του οπτικού φλοιού είναι πλέον ευαίσθητα σε μεταβολές φωτεινότητας κατά μήκος ενός άξονα και όχι ανάμεσα σε δυο σημεία.
Τα «απλά» λεγόμενα κύτταρα του φλοιού κωδικοποιούν έτσι μεταβολές φωτεινότητας σε συγκεκριμένη περιοχή του χώρου κατά μήκος συγκεκριμένου άξονα, ενώ τα «σύνθετα» λεγόμενα κύτταρα κωδικοποιούν μεταβολές φωτεινότητας κατά μήκος ενός συγκεκριμένου κάθε φορά άξονα, ανεξαρτήτως της θέσης του στο χώρο.
Βλέπουμε λοιπόν ότι ο πρωτοταγής οπτικός φλοιός αρχίζει να αναγνωρίζει περιγράμματα από τις αλλαγές φωτεινότητας. Τα περιγράμματα αυτά θα αποτελέσουν το υλικό για την αναγνώριση σχημάτων. Τα απλά και σύνθετα κύτταρα κατανέμονται σε κολόνες στον πρωτοταγή οπτικό φλοιό και γειτονικές κολόνες έχουν παρόμοια προτίμηση στη διεύθυνση του άξονα που αναγνωρίζουν.
Ανάμεσα στις κολόνες υπάρχουν «κηλίδες» με κύτταρα που μεταφέρουν την πληροφορία του χρώματος. Αυτή η πολύπλοκη δομή χάρτη στον πρωτοταγή οπτικό φλοιό, επαναλαμβάνεται και στον δευτεροταγή οπτικό φλοιό (περιοχές V2,V3 κατά Broadman) όπου πλέον τα κύτταρα είναι ευαίσθητα σε πιο σύνθετα περιγράμματα. Από εκεί και πέρα υπάρχει ένας σαφής διαχωρισμός της οδού σε ένα ραχιαίο τμήμα που καταλήγει στην περιοχή V5 κατά Broadman και από εκεί στον οπίσθιο βρεγματικό φλοιό και ένα κοιλιακό τμήμα που οδεύει στον κροταφικό φλοιό.
Η ραχιαία οδός δέχεται πληροφορίες κυρίως από το μακροκυτταρικό σύστημα και τα κύτταρα στις περιοχές αυτές κωδικοποιούν κίνηση αντικειμένων στο χώρο, καθώς και τη σχετική κίνηση του ίδιου του ατόμου (ή μελών του σώματός του) σε σχέση με σταθερά αντικείμενα στο χώρο. Το σύστημα αυτό δηλαδή επεξεργάζεται το κομμάτι αυτό των πληροφοριών της οπτικής εικόνας που είναι απαραίτητο για να μπορούμε να κινούμαστε στο χώρο, να αποφεύγουμε αντικείμενα και να πιάνουμε αντικείμενα.
Η κοιλιακή οδός θα καταληξει στον κάτω κροταφικό φλοιό. Εδώ υπάρχουν κύτταρα που είναι ευαίσθητα σε συγκεκριμένα αντικείμενα. Μάλιστα η διάκριση μπορεί να είναι τόσο εντυπωσιακή, ώστε κάποια κύτταρα να «αναγνωρίζουν» μόνο αντικείμενα που χρησιμοποιούμε ως εργαλεία, ενώ άλλα κύτταρα να «αναγνωρίζουν» μόνο έμψυχα όντα όπως τα ζώα. Δεν γνωρίζουμε ακόμα με ποιους πολύπλοκους κανόνες λειτουργούν τα κύτταρα αυτης της περιοχής διαμορφώνοντας αυτές τις καταπληκτικές ειδικότητες στην αναγνώριση συγκεκριμένων μορφών.
Στην περιοχή αυτη βρίσκονται και τα περίφημα κύτταρα που απαντούν με ενεργοποίηση στην εμφάνιση στην οπτικη εικόνα ανθρώπινων προσώπων (Gross & Sergent. Υπάρχει δε μια συγκεκριμένη βλάβη στον αριστερό κάτω κροταφικό φλοιό που οδηγεί στο σύνδρομο της προσωποαγνωσίας. Στη διαταραχη αυτη το άτομο βλέπει κανονικά αλλά δεν μπορεί να αναγνωρίσει πρόσωπα. Μία άλλη περιοχη όπου καταληγει η κοιλιακη οδός είναι στον ινιακό φλοιό, η περιοχη V4 κατά Broadman, η οποία κάνει την τελικη επεξεργασία του χρώματος. Σε βλάβη της περιοχης αυτης, το άτομο πάσχει από αχρωματοψία, δηλαδή βλέπει τον κόσμο μαυρόασπρο.
Είναι λοιπόν φανερό από τα παραπάνω ότι με όσα μπορούμε να γνωρίζουμε ώς σημερα η οπτικη εικόνα του κόσμου που μας περιβάλλει μέσα στον εγκέφαλο αποτελείται από κομμάτια πληροφορίας που αφορούν προϊόντα επεξεργασίας πολύ συγκεκριμένου τμήματος της φωτεινής ακτινοβολίας και οδηγεί στη σύνθετη πληροφορία για συγκεκριμένα αντικείμενα, χρώμα η κίνηση αντικείμενων.
Ένα εμφανές πρόβλημα που προκύπτει από όλη αυτη τη διαδικασία είναι πως συντίθενται αυτά τα διασπασμένα και διασκορπισμένα στο φλοιό τμηματα που επεξεργάζονται διαφορετικές πληροφορίες στο ένα, ενιαίο, σύνολο που αντιλαμβανόμαστε σαν οπτικη εικόνα. Μια απάντηση στο ερώτημα αυτό της σύζευξης έχει προταθεί ότι είναι η σύξευξη στο χρόνο της ενεργοποίησης των περιοχών αυτών. Είναι σαν μια ορχηστρα όπου το κάθε όργανο παίζει το δικό του κομμάτι και το σύνολο των οργάνων που παίζουν ταυτόχρονα προκαλεί την μουσικη όπως την ακούμε.
Μια άλλη ερώτηση είναι αν αυτά που επιλέγουμε να δούμε τα επιλέγουμε τυχαία η υπάρχει επιλογη από πριν. Η απάντηση είναι ότι υπάρχουν και οι δυο διαδικασίες. Η διαδικασία από κάτω προς τα επάνω επιλέγει τυχαία περιοχές του χώρου όπου κοιτάμε. Η διαδικασία από πάνω προς τα κάτω κατευθύνει την προσοχη μας και αντίστοιχα και την όραση μας σε συγκεκριμένες περιοχές του χώρου που θεωρούμε από πριν ότι μπορεί να έχουν σημασία. Η διαδικασία αυτη επιλογής εφορεύεται από περιοχές του φλοιού όπως ο μετωπιαίος και ο βρεγματικός φλοιός. Στο σύνδρομο αμέλειας χώρου που εμφανίζεται έπειτα από βλάβες του βρεγματικού φλοιού, τα άτομα δεν κοιτούν μια συγκεκριμένη περιοχή του χώρου γιατί η προσοχή τους δεν στρέφεται στην περιοχή αυτη.
Μια τελευταία ερώτηση που σημερα έχει αρχίσει να διερευνάται αφορά το κατά πόσον το άτομο είναι ενημερο για όλα τα στοιχεία που συνθέτουν την οπτικη εικόνα. Σε πειράματα με διχοτομημένη όραση όπου κάθε μάτι βλέπει μια διαφορετικη εικόνα έχει φανεί ότι τα άτομα είναι ενημερα για μια από τις δυο εικόνες και μετά λίγα δευτερόλεπτα είναι ενημερα για την άλλη. Η εναλλαγη ενημερότητας συμβαίνει με έναν στοχαστικό τρόπο στο χρόνο.
Ο Νικόλαος Λογοθέτης έδειξε το 1989 (Logothetis & Schall, 1989) ότι, όταν ο πίθηκος βλέπει μια εικόνα με διχοτομημένη όραση, αναφέρει συνειδητή ενημερότητα με το ίδιο στοχαστικό πρότυπο στο χρόνο όπως και ο άνθρωπος, πράγμα που σημαίνει ότι και στον πίθηκο υπάρχει αυτη η μορφη συνειδητης ενημερότητας για την οπτικη εικόνα. Προχωρώντας σε νευρωνικές καταγραφές, ο Λογοθέτης έδειξε ότι ορισμένοι νευρώνες στον κάτω κροταφικό φλοιό απαντούσαν περισσότερο όταν το αντικείμενο προτίμησης τους ηταν στη συνειδητη ενημερότητα του ζώου από την περίπτωση που το ίδιο αντικείμενο έφευγε από την ενημερότητα. Οι νευρώνες αυτοί, λοιπόν, έδιναν και το στίγμα της συνειδητης ενημερότητας που αφορούσε την οπτικη εικόνα.
Συνοψίζοντας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό που περιγράφουμε σαν «οπτικη αναγνώριση» είναι ένα σύνολο διεργασιών επεξεργασίας πληροφορίας σε πολλαπλές περιοχές του Νευρικού Συστήματος. Οι διεργασίες αυτές, που ακόμα δεν έχουν κατανοηθεί πληρως, οδηγούν σε μια επιλεκτική αναγνώριση συγκεκριμένων δομών στην οπτικη εικόνα, ενώ η επιλογη του τι θα δούμε και πότε γίνεται πάλι με τη συμμετοχη πολλών περιοχών του φλοιού. Τέλος, το τι βλέπουμε συνειδητά και τι ασυνείδητα στην οπτικη εικόνα φαίνεται να αποτυπώνεται επίσης στα χαρακτηριστικά λειτουργίας του πολύπλοκου αυτού συστήματος.
Είναι λοιπόν η οπτικη αναγνώριση μια διαδικασία αποτύπωσης του οπτικού ερεθίσματος που έρχεται από τον κόσμο που μας περιβάλλει η είναι μια πολύπλοκη νοητικη επεξεργασία συγκεκριμένων και πολύ περιορισμένων πληροφοριών του οπτικού κόσμου που γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να μας επιτρέπει να ερμηνεύουμε τον κόσμο που μας περιβάλλει και όχι απλά να τον βλέπουμε. Ή, για να το πούμε διαφορετικά, αυτό που βλέπουμε μήπως είναι τελικά αυτό που σκεπτόμαστε;
Μόνο η ασυνειδησία και η άγνοια επιτρέπουν στον άνθρωπο να είναι ευτυχής. Το πρότυπο της ευτυχίας είναι το παιδί. Η μόνη στιγμή που ένα παιδί δεν είναι ευτυχισμένο είναι όταν είναι άρρωστο. Και μια οικουμενική συνείδηση του εαυτού του συνδέεται με αυτήν την αρρώστια.
Ο άνθρωπος στην αρχή δεν έχει συνείδηση της μικρότητάς του απέναντι στο χώρο και δεν καταλαβαίνει ποτέ καθαρά την ασημαντότητά του απέναντι στο χρόνο.
Η ασυνειδησία της αδυναμίας μας συνιστά τη δύναμή μας. Η ασυνειδησία του κινδύνου συνιστά την τόλμη μας. Η ασυνειδησία του μυστηρίου και της φρίκης που αντιπροσωπεύει ο θάνατος συνιστά το θάρρος μας ενώπιόν του.
Τι μπορεί να μας δώσει απόλαυση ή μεγαλείο; Οι αισθήσεις; Τίποτε απ’ αυτά` διότι….
Η γνώση; Η μόνη ευτυχία της γνώσης είναι η άγνοια, είναι η ασυνειδησία όσων δεν ξέρουμε και δεν θα μάθουμε ποτέ. Η απόλαυσή μας στη δράση προέρχεται από το ότι δεν υπολογίζουμε μέχρι ποίου σημείου κάθε ανθρώπινη πράξη είναι ριζικά περιορισμένη και ανώφελη.
Αλλά, μας λένε, χωρίς αυτή την ασυνειδησία, χωρίς αυτή την αμόρφωτη πίστη, τι θα κάνουμε; Τίποτα. Αλλά ό, τι είναι καμωμένο τι είναι, αν όχι τίποτα; Τι αξίζει στο σύστημα του κόσμου και των όντων η ελάχιστη δραστηριότητά μας;
Να γνωρίζουμε; Τι λοιπόν; Την εξωτερική όψη των πραγμάτων; Ο δρόμος είναι ακαθόριστος` η εξωτερική όψη είναι αστείρευτη και δεν υπάρχει παρά μία βεβαιότητα: δεν γνωρίζουμε ποτέ τα πάντα, και δεδομένου ότι για να γνωρίζουμε πραγματικά, γιατί η γνώση είναι σύνθεση, θα έπρεπε όντως να γνωρίζουμε τα πάντα, συνεπάγεται ότι η γνώση μας είναι συνθετική, κοινότοπη, απατηλή, τιποτένια.
Να γνωρίζουμε την ουσία των πραγμάτων; Κανένα τους δεν έχει ουσία. Δεν βλέπουμε παρά το εξωτερικό τους` και θα έπρεπε να γνωρίζουμε όλο τους το εξωτερικό για να μπορέσουμε να συναγάγουμε την ουσία. Ακόμη κι αν γνωρίζαμε τη σύνθεση του εξωτερικού – θα μας ανοιγόταν άραγε το πραγματικό;
Μήπως τότε καταλαβαίνουμε ενστικτωδώς την ουσία του κόσμου; Πώς; Η αλήθεια είναι μία. Αν ήταν στο χέρι μας να τη βρούμε θα την είχαμε ήδη βρει. Θα ήμασταν εντός της εξαρχής.
Τι με νοιάζει αν συσσωρεύονται επινοήσεις επί επινοήσεων, εμπειρίες επί εμπειριών, που καθιστούν πιο περίπλοκη τη ζωή και τη σκέψη… Παραμένουμε στην ίδια άπειρη απόσταση από την αλήθεια και την ευτυχία.
Μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις στην Κύπρο ήρθε στο φως στον αρχαιολογικό χώρο Ακακίου, πολύ κοντά στη Λευκωσία, στην τοποθεσία Πιάθκια. Πρόκειται για εντυπωσιακά ψηφιδωτά δάπεδα που χρονολογούνται στον 4ο αιώνα μ.Χ. και βρίσκονται σε εξαιρετικά καλή κατάσταση.
Τα ψηφιδωτά δάπεδα παρουσιάστηκαν σήμερα στο πλαίσιο συνέντευξης Τύπου επί τόπου, παρουσία του Κύπριου υπουργού Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων Μάριου Δημητριάδη.
Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως τα πολύ σημαντικά ψηφιδωτά δάπεδα πριν από ένα χρόνο, ωστόσο δεν γνωστοποιήθηκε η ανακάλυψη μέχρι τη συνέχιση της ανασκαφικής έρευνας για την πλήρη αποκάλυψη του ψηφιδωτού δαπέδου.
Η σκηνή του Ιπποδρόμου θεωρείται σπάνιο θέμα και συναντάται μόλις σε επτά αρχαιολογικούς χώρους στον κόσμο, που χρονολογούνται στην Ρωμαϊκή περίοδο. Ακόμη πιο σπάνιο είναι το θέμα στις ανατολικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με μόλις δύο να βρίσκονται στην Ελλάδα. Οι υπόλοιπες, βρίσκονται στην Γαλλία, την Ισπανία και την Βόρεια Αφρική.
Τα απομεινάρια των πρωτεϊνών πάνω στα λίθινα εργαλεία προέρχονται από διάφορα ζώα, όπως άλογα, ρινόκερους, καμήλες, πάπιες κ.ά., τα οποία πιθανώς είχαν σκοτωθεί από κυνηγούς.
Μια διεθνής ομάδα επιστημόνων ανακάλυψε στη βορειοανατολική Ιορδανία τα αρχαιότερα στον κόσμο ίχνη ζωικών πρωτεϊνών πάνω σε λίθινα εργαλεία, που χρονολογούνται προ 250.000 ετών, περίπου. Τα εργαλεία είχαν χρησιμοποιηθεί προφανώς για τον τεμαχισμό ζώων.
Τα απομεινάρια των πρωτεϊνών πάνω στα λίθινα εργαλεία προέρχονται από διάφορα ζώα, όπως άλογα, ρινόκερους, καμήλες, πάπιες κ.ά., τα οποία πιθανώς είχαν σκοτωθεί από κυνηγούς.
Οι επιστήμονες έφεραν στο φως περίπου 10.000 λίθινα εργαλεία στη διάρκεια των τριετών ανασκαφών τους στην περιοχή Άζρακ, που σήμερα είναι έρημος αλλά κάποτε εκτιμάται ότι ήταν υγρότοπος. Από αυτά τα εργαλεία, μετά από δειγματοληπτικές αναλύσεις, στα 17 βρέθηκαν ίχνη ζώων (αίματος και άλλων πρωτεϊνών).
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Αυστραλή Παλαιοανθρωπολόγο Έιπριλ Νόγουελ του Πανεπιστημίου της Βικτόρια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αρχαιολογικό περιοδικό "Journal of Archaeological Science", ανέφεραν ότι η ανακάλυψη δείχνει πως εκείνοι οι πρόγονοί μας είχαν αξιοσημείωτες ικανότητες επιβίωσης σε ένα δύσκολο περιβάλλον, πολλές χιλιάδες χρόνια προτού εμφανισθεί ο «Έμφρων άνθρωπος» (Homo sapiens) στην Αφρική και αρχίσει τις μεταναστεύσεις του σε άλλα μέρη.
Η νέα ανακάλυψη έρχεται να προστεθεί σε προηγούμενες, που φέρνουν σταδιακά στο φως μια διαφορετική εικόνα για τη Μέση Ανατολή και την Αραβία, περιοχές που παλαιότερα θεωρούνταν έρημες, προτού αποικισθούν από τον αφρικανό Homo sapiens. Όμως φαίνεται πως στην πραγματικότητα κατοικούνταν ήδη από πληθυσμούς ικανούς να φτιάχνουν εργαλεία και να κυνηγούν.
Οι άνθρωποι που μετά τα 40 τους αφιερώνουν ένα μέρος του χρόνου τους σε κάθε είδους εθελοντικές και κοινωνικές δράσεις, έχουν γενικά καλύτερη ψυχική υγεία και συναισθηματική ευεξία, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα. Παλαιότερες έρευνες έχουν επίσης διαπιστώσει τη θετική σχέση εθελοντισμού και ψυχικής κατάστασης στην τρίτη ηλικία, ενώ η νέα μελέτη διευρύνει αυτή την ευεργετική επίδραση και στη μέση ηλικία. Η νέα έρευνα δεν διαπίστωσε όμως αντίστοιχα αισθητά οφέλη πριν την ηλικία των 40 ετών.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Φαΐζα Ταμπάσουμ του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον, που έκαναν τη δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό «British Medical Journal Open», ανέλυσαν στοιχεία για πάνω από 66.300 άτομα, εκ των οποίων το ένα πέμπτο (21%) συμμετείχαν τακτικά ή περιστασιακά σε κάποια εθελοντική δράση.
Διαπιστώθηκε ότι οι γυναίκες εμπλέκονται με τον εθελοντισμό συχνότερα από τους άνδρες και οι ηλικιωμένοι περισσότερο από τους νεότερους.
'Ασχετα με την ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο, την οικογενειακή κατάστασή τους ή το εισόδημά τους, όσοι έκαναν εθελοντισμό, είχαν μεγαλύτερη ψυχική/συναισθηματική ικανοποίηση σε σχέση με τους συνομηλίκους τους που δεν έκαναν κάτι ανάλογο. Όσο πιο συχνά έκανε κάποιος εθελοντισμό, τόσο πιο καλά ένιωθε, ενώ αντίθετα το χειρότερο «σκορ» ψυχικής ικανοποίησης είχαν όσοι δεν είχαν κάνει ποτέ εθελοντισμό.
Όσοι προσφέρουν εθελοντική εργασία συχνά έχουν μεγαλύτερο δίκτυο φιλικών και κοινωνικών επαφών, αλλά επίσης μεγαλύτερο πρεστίζ και επιρροή στον περίγυρό τους, ενώ αισθάνονται ότι έχουν κι ένα σκοπό στη ζωή τους, πράγματα που όλα έχουν θετική επίδραση στη σωματική και ψυχική υγεία τους, σύμφωνα με τους επιστήμονες.
Το όφελος στην ψυχική διάθεση από τον εθελοντισμό είναι αισθητό ακόμη και σε ανθρώπους άνω των 80 ετών. Η μικρή έως μηδαμινή ωφέλεια πριν τα 40 χρόνια αποδίδεται στο ότι συχνά οι νέοι βλέπουν τον εθελοντισμό ως μια ακόμη υποχρέωση.
Η μελέτη έλαβε υπόψη της μόνο τις επίσημες-τυπικές μορφές εθελοντισμού και όχι τις ανεπίσημες-άτυπες, όπως π.χ. το να βοηθά κάποιος ένα γείτονά του σε μια δύσκολη στιγμή.
Όλο και μεγαλώνει το μυστήριο γύρω από το άστρο KIC 8462852, γνωστό και ως «άστρο της Τάμπι», αν και για ορισμένους πιο κατάλληλη θα ήταν η ονομασία «άστρο των εξωγήινων», αφού βλέπουν εξωγήινο δάκτυλο πίσω από τις ιδιοτροπίες του.
Οι αστρονόμοι παρατήρησαν ότι το άστρο γίνεται όλο και πιο σκοτεινό, χωρίς να μπορούν να δώσουν μια εύλογη εξήγηση γι' αυτό. Ορισμένοι -με πρώτο τον αστρονόμο Τζέησον Ράιτ του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια- υποψιάζονται ακόμη και μια τεράστια εξωγήινη κατασκευή ή ένα κολοσσιαίο διαστημόπλοιο που «σκιάζει» το άστρο, καθώς παρεμβάλλεται ανάμεσα σε αυτό και στη Γη.
Η ιστορία ξεκίνησε πέρυσι, όταν ανακαλύφθηκε ότι η φωτεινότητα του άστρου μειώθηκε ξαφνικά έως κατά 20%, ενώ συνέχισε να μειώνεται με τόσο περίεργο τρόπο, που κανένα άλλο άστρο δεν είχε εμφανίσει έως τώρα. Μερικοί πρότειναν ότι κάποιοι περαστικοί κομήτες ή αστεροειδείς ευθύνονταν γι’ αυτό, αλλά η εξήγηση δεν έπεισε πολλούς.
Τώρα, μια νέα επιστημονική μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όσες πιθανές εξηγήσεις έχουν προταθεί έως τώρα, δεν εξηγούν πραγματικά τον παράξενο τρόπο που συμπεριφέρεται το φως του συγκεκριμένου άστρου.
«Κανένα γνωστό ή προτεινόμενο αστρικό φαινόμενο δεν μπορεί να ερμηνεύσει πλήρως το φως του άστρου», σύμφωνα με τον Μπένζαμιν Μόντερ του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech) και τον Τζόσουα Σάιμον του Αστεροσκοπείου του Ινστιτούτου Κάρνεγκι της Ουάσιγκτον. «Φαίνεται πώς κάθε φορά που κάποιος μελετά το άστρο, αυτό γίνεται όλο και πιο περίεργο», πρόσθεσαν.
Οι ερευνητές ανέλυσαν τα στοιχεία του διαστημικού τηλεσκοπίου «Κέπλερ» της NASA σε βάθος τετραετίας. Βρήκαν ότι η φωτεινότητα του άστρου μειωνόταν κατά περίπου 0,34% ετησίως κατά τις πρώτες 1.000 μέρες των παρατηρήσεων, ενώ στη συνέχεια η μείωση της φωτεινότητας έγινε ακόμη πιο μεγάλη, πάνω από 2% μέσα στις επόμενες 200 μέρες.
Οι αστρονόμοι συνέκριναν τη συμπεριφορά του άστρου KIC 8462852 με 193 γειτονικά άστρα και άλλα 355 παρόμοια σε μέγεθος άστρα, αλλά δεν βρήκαν τίποτε στο εκπεμπόμενο φως τους, που να θυμίζει το «άστρο της Τάμπι» (πήρε το χαϊδευτικό όνομα της αστρονόμου Ταμπίθα Μπογιατζιάν του Πανεπιστημίου Γιέηλ, η οποία πρώτη παρατήρησε το αινιγματικό φαινόμενο τον Σεπτέμβριο του 2015).
Οι δύο Αμερικανοί επιστήμονες απέφυγαν να εξετάσουν ως πιθανότητα αυτό που έχουν προτείνει ορισμένοι ευφάνταστοι: ότι οι εξωγήινοι έχουν δημιουργήσει μια τεράστια κατασκευή (σαν τη λεγόμενη «σφαίρα Ντάισον») γύρω από το άστρο, πιθανώς για να «τραβούν» ενέργεια από αυτό.
«Δεν θέλουμε να καταφύγουμε στη λύση των εξωγήινων, εωσότου έχουμε εξαντλήσει κάθε άλλη πιθανή φυσική εξήγηση που μπορούμε να σκεφτούμε», δήλωσε ο Σάιμον.
Ό,τι κι αν συμβαίνει πάντως, είναι κάτι που οι επιστήμονες δεν έχουν ξανασυναντήσει, γι' αυτό δυσκολεύονται να δώσουν μια εξήγηση. Η παρακολούθηση του άστρου συνεχίζεται και όλοι περιμένουν αν θα προκύψει κάτι αποκαλυπτικό, που θα φωτίσει το μυστήριο.
Μια 16χρονη μαθήτρια από τη Νότια Αφρική εφεύρε ένα «μαγικό» υλικό το οποίο μπορεί να αποτελέσει το «φάρμακο» για τη λειψυδρία που πλήττει τη χώρα έχοντας προκαλέσει ανυπολόγιστες καταστροφές στις καλλιέργειες και στην κτηνοτροφία και έχει αναγκάσει χιλιάδες οικογένειες να ζουν με το κίνδυνο ανά πάσα στιγμή να μείνουν χωρίς νερό.
Η Κιάρα Νιργκίν, μαθήτρια Λυκείου, πρόσφατα κέρδισε βραβείο της Google για το πρότζεκτ της, με τίτλο «Όχι Πια Διψασμένες Σοδειές». Μάλιστα, το υλικό που εφηύρε είναι πλήρως αειφόρο και ανακυκλώσιμο, καθώς προέρχεται από τις φλούδες πορτοκαλιού και αβοκάντο.
Συγκεκριμένα, η Κιάρα δημιούργησε ένα ΥπερΑπορροφητικό Πολυμερές (Super Absorbent Polymer-SAP) το οποίο μπορεί να αποθηκεύσει εκατοντάδες φορές περισσότερο νερό από το βάρος του, ουσιαστικά δημιουργώντας ντεπόζιτα νερού για τις καλλιέργειες.
Τα συστατικά του υλικού είναι φλούδες πορτοκαλιού και αβοκάντο, οι οποίες όταν αφεθούν στον ήλιο δημιουργούν το SAP, το οποίο μπορεί να σώσει κυριολεκτικά τη χώρα από τη λειψυδρία.
Η Κιάρα δήλωσε ότι προχώρησε στο συγκεκριμένο πείραμα επειδή ήθελε να βοηθήσει την κοινωνία της Νότιας Αφρικής και ότι στο μέλλον επιθυμεί να ασχοληθεί με τις επιστήμες υγείας ή με τη μηχανική.
Οι νέες σαμπάνιες δεν θα ανοίξουν ακόμη και τα νέα Νόμπελ θα πρέπει να περιμένουν, καθώς διαψεύσθηκαν οι προσδοκίες των φυσικών για την ανακάλυψη ενός νέου σωματιδίου στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών (CERN), τέσσερα χρόνια μετά την ανίχνευση του σωματιδίου Χιγκς.
Τέσσερα χρόνια μετά την ανίχνευση του σωματιδίου Χιγκς οι επιστήμονες που εργάζονται στον επιταχυντή του CERN δηλώνουν απογοητευμένοι
Ήδη από τον Δεκέμβριο του 2015 είχε εντοπισθεί μια «ανωμαλία» στα δεδομένα που προέρχονταν από τις συγκρούσεις σωματιδίων στον μεγάλο επιταχυντή αδρονίων (LHC). Επειδή την ανωμαλία είχαν εντοπίσει και οι δύο μεγάλοι ανεξάρτητοι πειραματικοί ανιχνευτές ATLAS και CMS, οι επιστήμονες είχαν ελπίσει ότι επρόκειτο για την «υπογραφή» ενός άγνωστου έως τώρα σωματιδίου, πιθανώς ένα πολύ βαρύτερο «ξαδερφάκι» του μποζονίου Χιγκς ή κάτι ακόμη πιο «εξωτικό» και σημαντικό, όπως το σωματίδιο της βαρύτητας.
Όμως καθώς φέτος προστέθηκαν νέα στοιχεία από τις πιο πρόσφατες συγκρούσεις σωματιδίων, η «ανωμαλία» (περισσότερα από τα αναμενόμενα ζεύγη φωτονίων με συνδυασμένη ενέργεια 750 GeV), τελικά εξαφανίσθηκε, προς μεγάλη απογοήτευση της κοινότητας των φυσικών διεθνώς. Οι επιστήμονες είχαν ελπίσει ότι θα άνοιγε ο δρόμος για νέες σημαντικές ανακαλύψεις πέρα από το λεγόμενο «Καθιερωμένο Πρότυπο» της Φυσικής, το οποίο έχει ζωή περίπου 40 ετών. Τώρα πρέπει να συνεχίσουν να ελπίζουν ότι η ανακάλυψη στο CERN είναι θέμα χρόνου- ή χρόνων.
Τα δυσάρεστα νέα προέκυψαν από τη Διεθνή Συνδιάσκεψη Φυσικής Υψηλών Ενεργειών (ICHEP) στο Σικάγο, η οποία γίνεται κάθε δύο χρόνια και όπου παρουσιάσθηκαν τα τελευταία ευρήματα του CERN.
Ο καθηγητής Ντέιβιντ Τσάρλτον του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ, εκπρόσωπος του πειράματος ATLAS στο CERN, δήλωσε: «Είμαστε όλοι απογοητευμένοι. Όταν αρχίσαμε να συλλέγουμε τα επιστημονικά δεδομένα, υπήρχε μεγάλη έξαψη, όμως τώρα πια δεν βλέπουμε καμία ανωμαλία. Είναι κρίμα γιατί θα ήταν πραγματικά φανταστικό αν βρίσκαμε ένα νέο σωματίδιο».
Όπως είπε, ήταν αξιοσημείωτη σύμπτωση ότι και οι δύο ανιχνευτές ATLAS και CMS στην αρχή βρήκαν κάποια ανωμαλία. «Οι συμπτώσεις είναι πάντα παράξενες, όταν συμβαίνουν», τόνισε.
Ο εκπρόσωπος του πειράματος CMS Τιζιάνο Καμπορέζι ανέφερε: «Μόλις αρχίσαμε το κυνήγι. Μπορεί να έχουμε επιτυχία έως το τέλος αυτού του έτους ή μέσα στα επόμενα δύο ή τρία χρόνια, χωρίς πάντως να αποκλείεται ότι θα πάρει ακόμη περισσότερο χρόνο».
Και η γενική διευθύντρια του CERN, καθηγήτρια Φαμπιόλα Τζιανότι επισήμανε ότι «βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή του ταξιδιού». Από τον Ιούνιο του 2015, ο επιταχυντής LHC λειτουργεί στα 13 TeV (τεραηλεκτρονιοβόλτ), κοντά στο μέγιστο των ενεργειακών δυνατοτήτων του (14 TeV).
Ερευνητές της ΙBM Research στη Ζυρίχη της Ελβετίας, με επικεφαλής τον Ευάγγελο Ελευθερίου, δημιούργησαν τεχνητούς νευρώνες που μιμούνται τη λειτουργία των πραγματικών (βιολογικών) νευρώνων, χρησιμοποιώντας ειδικά υλικά -τα λεγόμενα «αλλαγής φάσης»- για την αποθήκευση και την επεξεργασία των δεδομένων.
Μιμούνται τη λειτουργία των πραγματικών (βιολογικών) νευρώνων
Πρόκειται για ένα ακόμη σημαντικό βήμα με στόχο την ανάπτυξη ολοκληρωμένων νευρομορφικών τεχνολογιών, που θα επιτρέψουν τη δημιουργία ενεργειακά αποδοτικών και πολύ γρήγορων «τσιπ», κατάλληλων για εφαρμογές γνωσιακής υπολογιστικής (cognitive computing), κάτι που θα αποτελέσει το μέλλον της πληροφορικής, σύμφωνα με την ΙΒΜ. Μεγάλοι αριθμοί τέτοιων τεχνητών νανο-νευρώνων θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε νευρομορφικούς συν-επεξεργαστές που διαθέτουν τόσο μονάδες μνήμης, όσο και μονάδες επεξεργασίας δεδομένων.
Ο κυνηγημένος συγγραφέας του βιβλίου «Σατανικοί Στίχοι» Σαλμάν Ρουσντί απάντησε με τον καλύτερο τρόπο στην θρησκευτική μισαλλοδοξία των τελευταίων ημερών εξαιτίας της τραγικής και άνευ προηγουμένου δολοφονίας 12 ανθρώπων στο Παρίσι στα γραφεία της Charlie Hebdo.
Ο Σαλμάν Ρουσντί για όσους δεν τον γνωρίζουν, ήταν αναγκασμένος να ζει υπό φρούρηση και κρυμμένος για περίπου 10 χρόνια, αφού ο πνευματικός ηγέτης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, Χομεϊνί, είχε εκδώσει εναντίον του «φετφά». Δηλαδή θανατική διαταγή το οποίο καλούσε κάθε «καλό μουσουλμάνο» να σκοτώσει τον βλάσφημο Ρούσντι στα πλαίσια ενός ιερού καθήκοντος. Ο λόγος ο οποίος οδήγησε τον Χομεϊνί στην έκδοση του «φετφά» ήταν το βιβλίο του «Σατανικοί Στίχοι» ένα μυθιστόρημα με πολλές και έντονες θρησκευτικές αναφορές για τον Προφήτη Μωάμεθ και το Κοράνι που εκδόθηκε 1988.
Η έκδοσή του είχε προκαλέσει σάλο στον μουσουλμανικό κόσμο, καθώς θεωρήθηκε ότι το βιβλίο ήταν βλάσφημο. Μάλιστα, πολλά αντίτυπά του κάηκαν στην Αγγλία και τις ΗΠΑ ενώ απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του στις μουσουλμανικές χώρες. Αναλυτικά η δήλωση του συγγραφέα:
«Η θρησκεία, μια μεσαιωνική μορφή παραλογισμού, όταν συνδυάζεται με μοντέρνα όπλα γίνεται απειλή κατά των ελευθεριών. Αυτός ο θρησκευτικός ολοκληρωτισμός έχει προκαλέσει μια θανάσιμη μεταλλαγή στην καρδιά του Ισλάμ και βλέπουμε τις τραγικές συνέπειες στο Παρίσι σήμερα. Στέκομαι δίπλα στο Charlie Hebdo, όπως πρέπει να κάνουμε όλοι, για να υπερασπιστώ την τέχνη της σάτιρας, η οποία ήταν πάντα μια δύναμη υπέρ της ελευθερίας και εναντίον της τυραννίας, της ανειλικρίνειας και της βλακείας».
Δεν φαντάζομαι να έπεσε κανείς από τα σύννεφα με τις δολοφονίες στην Γαλλία; Γιατί άραγε όταν δεκάδες βίντεο, βιβλία και άρθρα, επισημαίνουν το πρόβλημα εδώ και χρόνια; Πόσοι πιστοί σκέφτηκαν ποτέ τους ότι η μοναδική απόδειξη για την αλήθεια της θρησκείας την οποία ασπάζονται, είναι αποκλειστικά η τυφλή τους πίστη σε αυτή;
Αποτελεί παράδοξο γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη θρησκευτικοί πόλεμοι στον 21ο αιώνα ότι, αντί η επιρροή της θρησκείας να φθίνει, αντιθέτως αυξάνεται συνεχώς, δικαιώνοντας έτσι την προφητική ρήση του Αντρέ Μαλρώ: «Ο 21οςαιώνας θα είναι θρησκευτικός». Είναι ιστορικά αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι πάντα οι άνθρωποι βρίσκουν αιτίες αντιπαράθεσης, πολέμων, και σφαγών. Είναι εξ ίσου τεκμηριωμένη η διαπίστωση ότι φαινομενικά θρησκευτικοί πόλεμοι είχαν και έχουν στο βάθος άλλα αίτια (οικονομικά, πολιτικά, κλπ.). Είναι όμως επίσης αναμφισβήτητο ότι υπήρξαν (και δυστυχώς συνεχίζουν να υπάρχουν) πόλεμοι με καθαρά θρησκευτικά αίτια.
Ωστόσο, το θλιβερό προνόμιο αυτών των θρησκευτικών πολέμων το διατηρούν οι τρεις επονομαζόμενοι «αβραμικοί μονοθεϊσμοί» οι οποίοι, επί πλέον, έχουν κοινή καταγωγή: ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός, και ο Μωαμεθανισμός και αποτελεί απορίας άξιον πώς οι οπαδοί ενός «Δίκαιου και Πανάγαθου Θεού» επιδίδονται με τόση μανία σε αδικίες και βαρβαρότητες κατά των συνανθρώπων τους στο όνομά Του!
Φυσικά, το Μέγα Παράδοξο είναι ότι ενώ δεν υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού, εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν (και συνεχίζουν να σκοτώνονται) για το ποιος Θεός είναι ο αληθινός, για το τι πραγματικά είπε στους απεσταλμένους του ή για το τι ακριβώς εννοούσε με τα λόγια του, και για άλλα εξωφρενικά και αναπόδεικτα πράγματα! Δυστυχώς, η ίδια η Ιστορία της ανθρωπότητας αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος είναι ένα μισότρελο ον, το οποίο, επί πλέον, δεν έχει την παραμικρή συναίσθηση της τρέλας του! «Ο άνθρωπος είναι ένα άρρωστο ζώο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Χέγκελ. Μια απόδειξη αποτελεί και η διαπίστωση ότι μπορεί να διαστρεβλώσει ακόμη και την ευγενέστερη ιδέα (όπως εκείνη του Θεού), να την προσαρμόσει στην προσωπική του ερμηνεία ή στα συμφέροντά του, και να την μετατρέψει σε φονικό όπλο κατά των ομοίων του!
Μωαμεθανισμός
Ο Μωάμεθ γεννήθηκε στη Μέκκα, το 570 μ.κ.ε., σε μια εποχή που οι Άραβες ήταν διαιρεμένοι σε πολλές, διαφορετικές, και αλλόθρησκες φυλές, που πολεμούσαν συχνά μεταξύ τους. Ήταν ένας επιτυχημένος έμπορος όταν, στα σαράντα του χρόνια, αποσύρθηκε σε μια σπηλιά όπου, εν μέσω νηστειών και προσευχών, δεν άργησε να πέσει σε θρησκευτική έκσταση και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ του ανήγγειλε ότι ήταν ο νέος (και τελευταίος) θεϊκός Προφήτης. Άρχισε να κηρύττει τη νέα θρησκεία, η οποία καταγράφηκε στο Ιερό Βιβλίο των Μωαμεθανών, το Κοράνι, που αναλύει τις βουλές του Θεού (Αλλάχ).
Η νέα θρησκεία βασιζόταν στον Ιουδαιοχριστιανισμό. Ο Αλλάχ είναι ο Ένας και Μοναδικός Θεός, δημιουργός των πάντων. Ο Μωάμεθ θεωρείται ο τελευταίος μιας σειράς Προφητών (Μωϋσής, Αβραάμ, Ισαάκ, Νώε, Ιησούς, κ.ά.), και το μήνυμά του συμπληρώνει, αλλά ταυτόχρονα ακυρώνει, τις προφητείες όλων των άλλων. Ο Μωαμεθανισμός πιστεύει στην ύπαρξη της ψυχής, στους αγγέλους, στον Σατανά, στα διάφορα Ιερά Βιβλία των άλλων ενο/μονοθεϊστικών θρησκειών (Ινδουισμός, Ζωροαστρισμός, Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός), σε διάφορους Προφήτες (με εξέχοντες εκείνους του Ιουδαιοχριστιανισμού), στην Έσχατη Μέρα της Κρίσεως.
Η Αγία Τριάδα και το Προπατορικό Αμάρτημα απορρίπτονται, ο Θεός συγχώρεσε τους Πρωτόπλαστους που παράκουσαν την εντολή του. Ο άνθρωπος θεωρείται το επιστέγασμα της Θεϊκής Δημιουργίας, το ευγενέστερο όλων των όντων. Ολόκληρη η Φύση έγινε για να τον υπηρετεί κι εκείνος με τη σειρά του για να υπηρετεί τον Θεό. Αυτές οι δύο ανθρωποκεντρικές αντιλήψεις, που αποδείχτηκαν καταστροφικές για ολόκληρη την υπόλοιπη Φύση, υπάρχουν και στους δύο προγενέστερους μονοθεϊσμούς, σε αντίθεση με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, που διδάσκουν τον σεβασμό προς κάθε είδος ζωής. Ο σωστός τρόπος ζωής και η μετάνοια μπορούν να οδηγήσουν στη σωτηρία της ψυχής. Την Έσχατη Μέρα οι πιστοί των διαφόρων θρησκευτικών κοινοτήτων θα κριθούν σύμφωνα με τα δικά τους Ιερά Βιβλία.
Παρ’ όλο που στη θεωρία ο μωαμεθανισμός φαίνεται ο πλέον ανεκτικός από τους τρεις μονοθεϊσμούς, στην πράξη αποδείχτηκε εξ ίσου απόλυτος και φονικός, διαδίδοντας τη νέα πίστη δια πυρός και σιδήρου. Εξ άλλου, Ισλάμ, στα αραβικά, σημαίνει «υποταγή στον Θεό». Συνοπτικά, είναι υπεύθυνος για τους πρώτους ενδοαραβικούς πολέμους καθυπόταξης και προσηλυτισμού, για τους διαφόρους παλαιότερους πολέμους κατά των Χριστιανών, καθώς και για πολλούς σύγχρονους, εμφύλιους και μη (Παλαιστίνη, Αλγερία, Βοσνία, Αφγανιστάν, Σουδάν, Ιράκ, κλπ.).
Επίσης, οι ζηλωτές ηγέτες του δεν διστάζουν να κηρύσσουν Ιερούς Πολέμους (τζιχάντ) κατά της Χριστιανικής Δύσης, να εκδίδουν παγκόσμιες επικηρύξεις κατά οποιουδήποτε τολμάει να εκφραστεί επικριτικά για τη θρησκεία τους (περίπτωση του Ινδο-Άγγλου συγγραφέα Σάλμαν Ράσντι,), να απειλούν όσους τολμούν να απεικονίσουν τον Μωάμεθ (περίπτωση της δανέζικης εφημερίδας Jyllands-Posten), να ωθούν οπαδούς τους στη δολοφονία βλάσφημων (περίπτωση του Ολλανδού σκηνοθέτη Τέο Βαν Γκογκ)!
Η αντίληψη ότι όσοι Μωαμεθανοί πεθαίνουν για την πίστη τους θα πάνε στον Παράδεισο και θα ανταμειφθούν πλουσιοπάροχα, οδήγησε στο να μετατραπεί σήμερα ο πλανήτης σε ένα απέραντο ναρκοπέδιο, με αποτέλεσμα να υπάρχει διαρκώς και παντού ο κίνδυνος να ανατιναχτεί κάποιος φανατικός Μουσουλμάνος, ζωσμένος με εκρηκτικά, προκαλώντας εκατόμβη νεκρών. Ο θάνατός σου, ο Παράδεισός μου! Φυσικά, γι’ αυτό ευθύνεται και η αλαζονεία και οι διαρκείς επεμβάσεις σε μουσουλμανικές χώρες των Δυτικών χριστιανών, και κυρίως των Αμερικανών.
Οι αβραμικοί μονοθεϊσμοί, σε αντίθεση με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, δεδομένου ότι εμφανίστηκαν σε λαούς με αρχικά χαμηλό πολιτιστικό υπόβαθρο (Εβραίοι, Άραβες, κατώτερα κοινωνικά στρώματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), αποτελούν μια χονδροειδή και βίαιη εκδοχή του ενοθεϊσμού, επειδή όλοι εκείνοι οι αμόρφωτοι άνθρωποι θα αδυνατούσαν παντελώς να κατανοήσουν ανώτερες και πολύπλοκες μεταφυσικές έννοιες, όπως εκείνες που αναλύονται στον Ινδουισμό, στον Βουδισμό, και στον Ταοϊσμό.
Πιθανό αποτέλεσμα αυτής της κατωτερότητας που αισθάνονταν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, ήταν να προτείνουν το αντιστάθμισμα της ανωτερότητας της θρησκείας τους, τον έναν, μοναδικό, κι αληθινό Θεό, με όλα τα γνωστά και καταστροφικά αποτελέσματα. Όταν ο μοναδικός Θεός στον οποίο πιστεύεις είναι ένας σκληρός και αδυσώπητος τιμωρός, τότε πιο εύκολα διαπράττεις κι εσύ παρόμοιες αγριότητες προς τους «άπιστους» συνανθρώπους σου στο όνομά του!
Το γεγονός ότι σήμερα ο πιο διαδεδομένος από τους τρεις μονοθεϊσμούς, ο Χριστιανισμός, υπάρχει στο πιο ανεπτυγμένο και πολιτισμένο τμήμα της ανθρωπότητας, στον Δυτικό Κόσμο, παρ’ όλη την πρόοδο της Επιστήμης και τη σύγκλισή της με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, αποτελεί μέγα ανθρώπινο παράδοξο (που δυστυχώς δεν είναι το μοναδικό), το οποίο ακυρώνει την ευρέως πλέον αποδεκτή δαρβινική θεωρία της εξέλιξης των έμβιων όντων: Στα περισσότερα και βασικότερα πράγματα οι άνθρωποι δεν εξελίσσονται καθόλου, μα καθόλου!
Δεν διδάσκονται ποτέ από τα λάθη του παρελθόντος, παραμένουν διαχρονικά και φονικά ανόητοι και στενόμυαλοι οπαδοί των πολλών και διαφόρων Αληθειών! Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο πρώην πλανητάρχης, ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Τζορτζ Μπους, που ισχυρίζεται ότι του μιλάει ο Θεός! κι αντί να βρίσκεται σε κάποιο ψυχιατρείο, κατείχε τη θέση του ισχυρότερου ανθρώπου στη Γη! Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο του Μισέλ Ονφραί «Περί Αθεολογίας» το οποίο συνοψίζει το μεγάλο κακό που έσπειραν οι τρεις «αβραμικοί μονοθεϊσμοί» στην ανθρωπότητα.
«Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, διαπνεόμενες από την ίδια γενεαλογική ενόρμηση θανάτου, συμμερίζονται μια σειρά από πανομοιότυπα μίση: μίσος για τη λογική και την ευφυΐα, μίσος για την ελευθερία, μίσος για όλα τα βιβλία στο όνομα ενός και μοναδικού, μίσος για τη ζωή, μίσος για τη σεξουαλικότητα και τις γυναίκες, μίσος για το σώμα, τους πόθους, τις ορμές. Στη θέση όλων αυτών, Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, και Μωαμεθανισμός υπερασπίζονται την πίστη και την πεποίθηση, την υπακοή και την υποταγή, την κλίση για τον θάνατο και το πάθος για το υπερπέραν, τον άφυλο άγγελο και την αγνότητα, την παρθενία και τη μονογαμική πίστη, τη σύζυγο και τη μητέρα, την ψυχή και το πνεύμα. Σαν να λέμε σταύρωση της Ζωής και εξύμνηση της Ανυπαρξίας».
Video Σοκ της Γαλλικής τηλεόρασης για το Ισλάμ
Με την ενεργοποίηση του Ισλαμικού Τόξου, σειρά έχει το Χαλιφάτο, κατόπιν φανερά το 4ο Ράιχ που μάλιστα έρχεται καλπάζοντας. Πρώτα θα σαρωθούν όλα τα Αραβόφωνα μουσουλμανικά κράτη, (έγινε ήδη στην Αίγυπτο, Λυβίη, Σομαλία, Υεμένη κλπ. και το παλεύουν στην Συρία) προτού εμφανιστεί ο … Χαλίφης ! Στην Ελλάδα δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν. Τους τα δίνουμε όλα μόνοι μας. Την Ομόνοια, τα γιουσουφάκια, τα χανουμάκια κι όσοι αντιστέκονται, πολεμάνε με τα καλαμάκια του φραπέ κυνηγώντας πόκεμον από τις πλατείες και το φέισμπουκ !
Ετσι πολεμούν οι νεοέλληνες; Ετσι πολέμησαν αυτοί που θαυμάζουμε; Όχι φυσικα. Οι Νεοελληνες προτίμησαν να εκφυλίζονται και αντιεξελίσσονται σε πιθηκοειδή, μέσα από την εκκλησία, την πολιτική, το ποδόσφαιρο, την τηλεόραση κλπ τον Σουλεϊμάν, το χαρέμι και την ηλιθιοποίηση των νεο-Ελλήνων μαθαίνοντας και εντρυφώντας την Μογγολοτούρκικόπακιστανική ! και μάλιστα με νόμο του κράτους, ΦΕΚ η Τουρκική Γλώσσα, είναι υποχρεωτική για τους Ελληνες και δεν θα μιλήσω καν για τα εκτρωματικά γκρίκλις ούτε για τα αίσχη των εκπαιδευτικών βιβλίων !!! Ούτε φυσικά για το βλίτο /βολευτή που είπε πως τα Αρχαία Ελληνικά είναι «νεκρή γλώσσα»!!!
Ο νεοέλληνας είναι άξιος της μοίρας του που δεν είναι καθόλου, μα καθόλου καλή !
Ο Albert Pike Ελευθεροτεκτων (sic), Ιλουμινατος (ακόμα πιο sic) και Σατανιστής (πολλά sic) έθεσε τις προδιαγραφές των ΤΡΙΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ τον 19ο αιώνα (το 1871). Οι δυο προηγούμενοι έγιναν όπως τα προδιέγραψε. Αναμένουμε τον τρίτο και ας δούμε τι λέει επ’ αυτού ο πολύς κ.κ. Pike. Αυτό είναι ένα μέρος της επιστολής που έχει σταλεί το 1871 από τον Albert Pike, έναν κυρίαρχο Grand Commander του σκωτικής Στοάς των Ελευθεροτεκτόνων στην Αμερική, προς τον Giuseppe Mazzini, τον «επαναστατικό» Illuminati στην Ιταλία. Ας διαβάσουμε ένα απόσπασμα της:
«Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, πρέπει να υποδαυλιστεί επωφελούμενος από τις διαφορές που προκαλούνται από την » Agentur » των «Illuminati «μεταξύ των σιωνιστών πολιτικών και των ηγετών του ισλαμικού κόσμου. Ο πόλεμος θα πρέπει να διεξαχθεί με τέτοιο τρόπο ώστε το Ισλάμ (ο μουσουλμανικός Αραβικός Κόσμος) και ο πολιτικός Σιωνισμός (το κράτος του Ισραήλ) να αλληλοκαταστραφούν. Εν τω μεταξύ τα άλλα έθνη, που για άλλη μια φορά διίστανται σχετικά με το θέμα αυτό, θα περιορίζονται στην καταπολέμηση του, μέχρι το σημείο της πλήρους σωματικής, ηθικής, πνευματικής και οικονομικής εξάντλησης.
Εμείς θα απελευθερώσουμε τους Νιχιλιστές (μηδενιστές) και τους άθεους, και θα προκαλέσουμε ένα τεράστιο κοινωνικό κατακλυσμό, που θα δείξει στα έθνη ξεκάθαρα και σε όλη του τη φρίκη το αποτέλεσμα της απόλυτης Αθεΐας, που είναι η προέλευση όλων των αγριοτήτων και των πιο αιματηρών αναταραχών.
Στη συνέχεια παντού, οι πολίτες υποχρεωμένοι να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους ενάντια στην παγκόσμια μειονότητα των επαναστατών, θα εξοντώσουν τους καταστροφείς του πολιτισμού και το πλήθος, απογοητευμένο με τον Χριστιανισμό, (του οποίου τα θεϊκά αποστάγματα θα μείνουν από τη στιγμή εκείνη δίχως πυξίδα ή κατεύθυνση, με αγωνία για ένα ιδανικό, αλλά χωρίς να γνωρίζει ποιο σημείο να καταστήσει ως λατρεία)
θα λάβει το αληθινό φως μέσω της καθολικής εκδήλωσης του καθαρού δόγματος του Εωσφόρου, που θα εμφανιστεί επιτέλους σε κοινή θέα. Αυτή η εκδήλωση θα είναι αποτέλεσμα της γενικής αντιδραστικής κίνησης που θα προκύψει από την καταστροφή του χριστιανισμού και του Αθεϊσμού, που θα εξοντωθούν ταυτόχρονα και τα δύο»
Εωσφόρο, δεν εννοούν τον γνωστό και διάσημο σατανά του χριστιανισμού αλλά τον Άχριμαν.. ! Ένας από την περίφημη (Κοσμική Τριάδα) ή αν προτιμάτε (Εωσφόρος, Χριστός, Άχριμαν).. Ψάξε Ψάξε να μάθεις τι παίζετε όχι πίσω από την πλάτη σου, αλλά μπροστά στα μάτια σου. Suncruiser η “συγκομιδή” και τα “κουκούλια” με τις βλέννες (ψάξτε την Αρχαίο Ελληνική λέξη “στασι”, όχι δεν έχει γραμματικό λάθος) για 5 δις ανθρώπων, είναι κοντά με τον Γ΄ παγκόσμια πόλεμο επί των θυρών.
Το σώμα μας καταλαβαίνει τα πάντα, η ψυχή μας καταλαβαίνει τα πάντα, το μυαλό μας είναι παντελώς άχρηστο, βασίζεται μόνο στις απόλυτες ψευδαισθήσεις, καλή πορεία λοιπόν με την συντροφιά του μυαλού σας. Αποφασίστε ν’ ακούσετε το σώμα σας ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ, αποφασίστε ν’ ακούσετε την ψυχή σας ΑΝ ΕΧΕΤΕ !
Η Ανθρωπότητα είναι άνθρωπο-καλλιέργεια
Έτσι για να μην καταλάβουμε τίποτα μας προκαλούν οικονομική κρίση, διπλασιάζουν τα διόδια, ακριβαίνουν το πετρέλαιο, στα 180-240 δολάρια θα φτάσει το καλοκαίρι, με περσινή απόφαση της Μπίλντμπεργκ. Έτσι άρχισε ήδη η γκετοποίηση του ανθρώπου. Μετά τον προσχεδιασμένο από το 1843 παρακαλώ, 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο, τις αρρώστιες και τις φυσικές και τεχνητές καταστροφές θα απομείνουν 500 ή πολύ λιγότερα εκατομμύρια άνθρωποι σε πρωτόγονη κατάσταση. Η Ανθρωπότητα επαναλαμβάνεται και δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε και η τελευταία.
Όταν τελειώσουν θα βγουν ξανά από τις υπόγειες βάσεις στις οποίες κατεβαίνουν τώρα και θα παριστάνουν τους θεούς. Ξανά, θα μας διδάξουν την … γεωργία, τις τέχνες, τα γράμματα κλπ. Σας θυμίζει τίποτα αυτό; Τίποτα διφυείς; Έχει γίνει τόσες φορές στο παρελθόν και τα σημάδια υπάρχουν, παρά την προσπάθεια του Smithsonian να τα εξαφανίζει συστηματικά !
Επειδή ως γνωστόν τα αυτονόητα να χάνουν το νόημα τους, ΟΧΙ … ούτε χαίρομαι, ούτε λυπάμαι για τις εξελίξεις, ειδικά όταν υπάρχουν τόσοι και τόσοι τρόποι για ν’ αποφευχθούν και όλοι είναι στο χέρι σου. Μόνο που η βολή σου έχει μεγαλύτερη αξία για σένα απ’ ότι η ζωή σου … τι λες να μην το γνωρίζουν οι τύραννοι.
Το Χρυσελεφάντινο Άγαλμα του Ολυμπίου Διός, που φτιάχτηκε από τον Φειδία τον 5ο αιώνα π.Χ και δέσποζε στον ναό του Δία στην Ολυμπία ήταν ένα από Επτά Θαύματα του αρχαίου κόσμου, μέχρι τον 5ο αιώνα μ.Χ οπότε και καταστράφηκε. Ωστόσο, σε μια σπάνια περίπτωση όπου το υπερσύγχρονο συναντά το αρχαίο, ο Δίας επιστρέφει στον θρόνο του, μέσω της 3D εκτύπωσης και των τεχνολογικών μέσων της Stratasys.
Η νέα αυτή «έκδοση» του αγάλματος, που κατασκευάστηκε μέσω 3D printing (τρισδιάστατης εκτύπωσης) θα είναι το βασικό έκθεμα μιας νέας έκθεσης στο Millenium Gate Museum της Ατλάντα, που λαμβάνει χώρα με την ευκαιρία των Ολυμπιακών του Ρίο. Με τίτλο «The Games: Ancient Olympia to Atlanta to Rio», η έκθεση αρχίζει στις 20 Αυγούστου και διαρκεί μέχρι τις 2 Ιανουαρίου 2017, και περιλαμβάνει πολλά αρχαιοελληνικά εκθέματα.
Το αυθεντικό άγαλμα σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε στον ναό μέσα σε διάστημα μεγαλύτερο μίας δεκαετίας. Ήταν φτιαγμένο από χρυσό, ελεφαντόδοντο, έβενο και πολύτιμους λίθους. Η έκδοση της Stratasys είναι μικρότερη, αλλά σίγουρα αποτελεί φόρο τιμής, καθώς βασίζεται σε μια εικόνα του αυθεντικού αγάλματος η οποία μετετράπη σε αρχείο CAD μέσω ειδικού λογισμικού 3D modeling. Το άγαλμα φτιάχτηκε μέσω της τεχνικής additive manufacturing, με εκτυπωτή Stratasys Fortus 900mc, που επιτρέπει την εκτύπωση μικρών και μεγάλων αντικειμένων με μεγάλη ακρίβεια. Η συγκεκριμένη τεχνολογία, όπως τονίζει η εταιρεία, είναι η μόνη αυτή τη στιγμή που επιτρέπει τη χρήση θερμοπλαστικών παραγωγής για τα πιο ανθεκτικά τμήματα.
«Σε όλη την ιστορία υπάρχουν παραδείγματα όπου τα πλέον πολύτιμα έργα τέχνης καταστρέφονται ή σπάνε. Στο παρελθόν, αυτό σήμαινε ότι τα αντικείμενα αυτά χάνονταν για πάντα. Για αυτό και επενδύουμε τόσο πολύ στην καλλιτεχνική αξία του 3D printing» λέει ο Τζέρεμι Κόμπους, διευθυντής του Gate Museum. «Μαζί με τη Stratasys και τους εκπαιδευτικούς του Kennesaw State University ελπίζουμε να δώσουμε δημιουργήματα που πολύ λίγοι επιχείρησαν να υλοποιήσουν».
ΕΒΔΟΜΟΣ ΠΥΘΙΟΝΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΚΛΗ ΤΟΝ ΑΘΗΝΑΙΟ, ΝΙΚΗΤΗ ΣΕ ΑΡΜΑΤΟΔΡΟΜΙΑ
Των Αθηνών η πόλη η μεγάλη [στρ. α]είναι το πιο όμορφο προοίμιο3/4για να τεθεί θεμέλιο στον ύμνοτης τρανής των Αλκμεωνιδών γενιάςγια τη νικηφόρα ιπποδρομία τους.5/6Γιατί σε ποιά πατρίδα, σε ποιόν οίκοθα μπορούσες να κατοικήσεις και να πεις7πως είναι τ᾽ όνομά τους πιο ξακουστόμες σ᾽ όλη την Ελλάδα;
Γιατί σ᾽ όλες τις πόλεις συζητούν [αντ. α]10για του Ερεχθέα τους πολίτες11/12που χτίσανε στην ιερή Πυθώνατον θαυμαστό σου, Απόλλωνα, τον δόμο.13/14Κι έχω για οδηγό μου πέντε στα Ίσθμια νίκες,15και μία ξεχωριστή στου Δία την Ολυμπία,κι ακόμη δύο στην Κίρρα,
ω Μεγακλή, που κέρδισες εσύ κι οι πρόγονοί σου· [επωδ. α]και για τη νέα σου επιτυχία μεγάλη είν᾽ η χαρά μου·μόνο λυπάμαι που φθόνος είν᾽ η ανταμοιβήγια τα ωραία έργα.Γιατί, καταπώς λένε, γλυκός τη μιαπικρός είναι την άλλη ο καρπός20που φέρνει στον άνθρωπο η ευδαιμονία,αν μόνιμα ανθεί.
ή η επιταγή της δια βίου φρονήσεως
Το άρθρο μου δεν έχει σχέση με την ιστορία της Φιλοσοφίας, ανατροφοδοτείται κυρίως από την αποστροφή του Κίρκεγκωρ: «τί να την κάνω την αλήθεια, αν δεν είναι αλήθεια για μένα», με τροποποιημένη την κατακλείδα, από την προσωπική στη συλλογική εκφορά της. Τί να τις κάνουμε τις αλήθειες, αν δεν είναι, για να το πω στην αριστοτελική γλώσσα, «σύμμετρος χορηγία» (Πολιτ. Η 4, 1325b. 38) παραινέσεων φρόνησης για την έξοδό μας από το «σκοτάδι της νυχτερινής ημέρας» του σπηλαίου της εξουσιαστικής πολιτικής των οικονομικά ισχυρών και των κερδοσκόπων που καταστρατηγούν κάθε έννοια δικαιώματος (ο όρος και εδώ στην αριστοτελική εκδοχή του)· ως επανόρθωσης δικαίου από τα πολιτικά λάθη και τις παραλείψεις όλων των Μηλίων στους οποίους μας ενέταξαν κάποιοι οικονομικά ισχυροί· αν δεν είναι προγραφές με πραγματολογικό και δεοντολογικό χαρακτήρα μιας πολιτειακής φρόνησης για επανόρθωση (πρβλ. Αριστοτέλης, Πολιτ. Δ, 1289a. 3-4), όπως έγινε με τον Αριστοτέλη, του οποίου η πολιτική σκέψη στο σημείο αυτό δεν εστιάζεται στον αφηρημένο όρο αλήθεια, αλλά προσδιορίζεται ως υπεράσπιση του συγκεκριμένου: «ουδ' εστίν η φρόνησις των καθόλου μόνον, αλλά δει και τα καθ' έκαστα γνωρίζειν πρακτική γαρ, η δε πράξις περί τα καθ' έκαστα... η δε φρόνησις πρακτική» (Ηθ. Νικ. Ζ 8 1141b. 14 επ.). Ο Σταγειρίτης αναζήτησε τα ιδανικά στοιχεία μέσα από την ίδια την κρισιμότητα της ιστορικής πραγματικότητας, του «φανερού...εκ του συμβαίνοντος» (Πολ. Ε 1, 1302a. 4). Για τούτο διατύπωσε, και στα Ηθικά Νικομάχεια (1179b. 2-3) και στα Πολιτικά (Β, 1260b. 32-33) μια δυνατολογική (1288b. 24-39) και δεοντολογική στάση υποστηρίζοντας ότι το «επισκέψασθαι πολιτείας» γίνεται «ίνα το τ' ορθώς έχον φανεί και το χρήσιμον». Το αίτημα της οργάνωσης του πολιτικού βίου επικεντρώνεται στην πρόληψη των σφαλμάτων, στη σημασία της γνώσης της λεπτομέρειας. Η ολιγωρία, το «παροράν το μικρόν», ως μικρή χαλάρωση των θεσμών - σήμερα θα έλεγα ως αβλεψία εκ μέρους των ιθυνόντων τα πολιτικά πράγματα, αλλά και των ίδιων των πολιτευόμενων - είναι αίτιο μεταβολής της «πολιτείας» και «άνευ στάσεως» (Πολ. 1303a. 22-24). Οι αποφάνσεις-κλειδιά της αριστοτελικής πολιτειολογίας και προβληματικής της πολιτειακής σωτηρίας είναι τρεις: «Εν αρχήι γαρ γίνεται το αμάρτημα, η δ' αρχή λέγεται ήμισυ είναι παντός, ώστε και το εν αυτήι μικρόν αμάρτημα αναλογον εστί προς τα εν τοις άλλοις μέρεσι»(1303Κ 28-32). «Είρηται ... καθόλου κατά πασών των πολιτειών, ότι αίτιον των μεταβολών και το μικρόν εστί (Ε, 1307b. 23), «Όπως μηδέν παρανομώσι και μάλιστα το μικρόν φυ-λάττειν» (1307b. 31-32).H έγκαιρη πρόγνωση του κακού δεν ανατίθεται από τον Αριστοτέλη στον τυχαίο ηγέτη, αλλά στον άξιο πολιτικό άνδρα. Αυτό επιτάσσει τη σύζευξη ηθικής και πολιτικής, νοούμενης ως «αρχιτεκτονικής τέχνης» και «επιστήμης» η οποία «ου του παρόντος συμφέροντος ... εφίεται, αλλ' εις άπαντα τον βίον» (Ηθ. Νικ. Θ 11, 1160a. 21).
Όποιος χρόνια συνοικεί με τη συγκεκριμένη φιλοσοφία του Σταγειρίτη, του δάσκαλου αυτών που γνωρίζουν κατά τον Dante, των «φρονίμων», θα έλεγα μάλλον παρά των σοφών (πρβλ. Αριστ. Ηθ. Νικ. 1140b. 8-10) και πολύ ήκιστα πολλών δοκησίσοφων σημερινών πολιτικών μας, έχει κατά πρώτον λόγον ενωτισθεί την επιταγή: «ουδέ δη περί αρετής ικανόν το ειδέναι, αλλ' έχειν και χρήσθαι πειρατέον ή ει πως άλλως αγαθοί γινόμεθα;» (Κ 10, 1179b. 2-4). Αυτός ως συνοπτικός έχει αποθησαυρίσει ορισμένες βασικές αριστοτελικές συλλήψεις εμπνευστικές για τη σύγχρονη κρίσιμη ιστορική πραγματικότητα.
Αυτές είναι: α) η ιεραρχική και τελολογική αντίληψη των πραγμάτων (ακόμη και στο Περί Ψυχής δεσπόζουσα είναι η αντίληψη αυτή στην αναφορά για τη σκοπιμότητα των οργάνων). β) Το πολύτιμο της ενέργειας, «τιμιώτερον το ποιούν του πάσχοντος» που διέπει και την αριστοτελική έννοια της εντελέχειας ως δρώσας και αποτελεσματικής ενέργειας σε αντιδιαστολή με τη δύναμη που μπορεί να μη γίνει ποτέ ενεργός και την ενέργεια που μπορεί να μη καταλήξει ποτέ (φαινόμενα συχνά της μικροπολιτικής σημερινής πραγματικότητας)· γ) η δεοντολογία του «σωφρόνως» και «ελευθε-ρίως» ως καλλίτερου όρου του «βίου» (Πολιτ. Β, 1265a), που αναιρείται σήμερα από σκοτεινές υπόγεια κατευθυνόμενες μειονότητες κακοποιών στοιχείων, δ) η επιταγή, που ήδη «αναφέρθηκε, του «μη παροράν το μικρόν» (σήμερα με παρακόλουθα τα ολέθρια χρόνια πολιτικής τύφλωσης), ε) το «παιδεύεσθαι προς τας πολιτείας» το οποίο αφορά στους πολιτευόμενους και στην αποτελεσματική δράση τους: «προς το διαμένειν τας πολιτείας, ου νυν ολιγωρούσι πάντες, το παιδεύεσθαι προς τας πολιτείας. Όφελος γαρ ουθέν των ωφελιμωτάτων νόμων και συνδεδοξασμένων υπό πάντων των πολιτευόμενων, ει μη έσονται ειθισμένοι και πεπαιδευμένοι εν τη πολιτεία» (1310a. 14-16). Εδώ η σωτηρία δεν νοηματοδοτείται ως διάσωση της μορφής του πολιτεύματος, αλλ' ως φωτισμένη ελευθερία, όπου το να ζει κάποιος όπως θέλει και όχι «προς την πολιτείαν» (φαινόμενο πολλής σημερινής κακουργίας στον τόπο μας), είναι φαύ-λον. Το χωρίο 1337a. 14-18 των Πολιτικών προσδιορίζει την πολιτειακή σωτηρία και επανόρθωση σε άρρηκτο δεσμό με το βέλτιστον ήθος: «Το γαρ ήθος πολιτείας εκάστης το οικείον φυλάττειν είωθε την πολιτείαν και καθίστησιν εξ αρχής ... αεί δε το βέλτιστον ήθος βελτίονος αίτιον πολιτείας».
Το ίδιο σηματοδοτεί η απόφανση: «σπουδαία γε πόλις εστί τωι τους πολίτας τους μετέχοντας της πολιτείας είναι σπουδαίους» (Η 13, 1332a 33-34). Οι έννοιες του ήθους και της σπουδαιότητος εκφράζουν ποιοτική συμπεριφορά και συναρτώνται με θεμελιώδεις συλλήψεις της αριστοτελικής πολιτειολογίας, όπως είναι η πρόταση της παιδείας (Πόλ. Ζ 4, 1319a. 13-17) Εδώ θα επιμείνω με παράδειγμα από την προοδοποιητική αγωγή που πρότεινε ο Αριστοτέλης. Είναι γνωστό αυτό που έλεγε ο Φιλόπονος αναφορικά με τη διαφορά Πλάτωνος και Αριστοτέλη, ότι, δηλαδή, ο πρώτος θεωρεί τόπο των ιδεών όλη την ψυχή του ανθρώπου, ενώ ο δεύτερος μιλά για λογική ψυχή και «μάθησιν», για τον «ενεργεία νου που πραγματώνει τις ανώτερες πνευματικές μορφές (σήμερα θα μιλούσαμε για εποπτική δεκτικότητα αποτύπωσης μορφών). Η ιδέα είναι επίκαιρη καθόσον είναι δυνατό να συνδεθεί με το θέμα της προφύλαξης της νοητικής παιδικής ψυχής με την κατάλληλη παιδεία.
Μολονότι «ουδείς...αν έλοιτο ζην παιδιού διάνοιαν έχον δια βίου», με άλλο λόγο με άμετρα επιθυμητική διάθεση και «ατελές το βουλευτικόν» πράγμα που καθιστά τα παιδιά μόνο κάπως (πως) πολίτες, εφόσον πολίτης «ουδενί των άλλων ορίζεται ή τωι μετέχειν κρίσεως και αρχής» (Γ, 1275a. 22), είναι αδιαμφισβήτητο ότι «εκ παίδων οι κοινωνοί γίνονται της πολιτείας» (Πολ. 13, 1250b. 20). Για τούτο και «αναγκαίον προς τας πολιτείας βλέποντας παιδεύειν ... τους παίδας ... είπερ τι διαφέρει προς το την πόλιν είναι σπουδαίαν και τους παίδας είναι σπουδαίους ...» (Πολ. 13, 1260b. 8). Το αριστοτελικό παιδί αναπτύσσεται σωματικά και πνευματικά μέσω μιας προόδοζοιητικής και προληπτικής αγωγής, προετοιμαζόμενο «προς τας ύστερον διατριβάς (Η 17, 1336a. 28). Προφητικά ο Σταγειρίτης, όπως και στην περίπτωση της συμβολής των μηχανών στην εργασία, συνέλαβε την ιδέα της ηθικής οχύρωσης της παιδικής ψυχής, των μελλοντικών πολιτών μέσω της πρόληψης της βλάβης της από ακούσματα και οράματα ανελευθερίας (όπως είναι π.χ. σήμερα ορισμένες πληροφορίες του διαδικτύου, του τύπου κλπ): «εύλογον ... απελαύνειν από των ακουσμάτων και οραμάτων ανελευθερίας και τηλικούτους όντας, όλως μεν αισχρολογίαν εκ της πόλεως, ώσπερ άλλο τι, δει τον νομο-θέτην εξορίζειν εκ του γαρ ευχερώς λέγειν ο,τιούν των αισχρών γίνεται και το ποιείν σύνεγγυς, μάλιστα μεν ουν εκ των νέων, όπως μήτε λέγωσι μήτε ακούωσι μηδέν τοιούτον» (Η 17, 1136b. 2).
Η πρόληψη αναχαιτίζει τη βλάβη της ατομικής ψυχής, όπως η μη παράβλεψη και του μικρού ακόμη σφάλματος είναι σωτήρια για τη λειτουργία της πολιτείας. Έτσι, το δεύτερο σημείο αξιοκρατικής θεώρησης αφορά στη. γνώση της χρήσης της αρετής (Ηθ. Νικ. 10, 1179b. 2-4).
Το τρίτο συνδέεται με τη δικαιοπραγία (Ηθ. Νικ. Ε, 1511 38a. 19-20), το προς «έτερον» αγαθό της δικαιοσύνης (Ηθ. Νικ. Ε 3, 1130a. 3) -ως της όλης αρετής-, ή ύψιστη έκφραση της οποίας συνιστά για τον Αριστοτέλη απόρριψη της εγωκεντρικής αφηρημένης ισότητας και επιλογή της ετεροκε-ντρικής φιλίας: « έοικε δε ... περί ταύτα και εν τοις αυτοίς είναι ή τε και φιλία και το δίκαιον. Εν απάση γαρ κοινωνία δοκεί τι δίκαιον είναι, και φιλία δε ... καθ' όσον κοινωνούσιν, επί τοσούτον εστί φιλία, και γαρ το δίκαιον ... αύξε-σθαι πέφυκεν άμα τη φιλία, ως εν τοις αυτοίς όντα και επί ίσον διήκοντα» (Ηθ. Νικ. Θ 11, 1159b. 25 - 1160a. 8).
Η τέταρτη πρόταση αφορά στην ισότητα, η οποία, ενώ ισχύει για όλους απέναντι στους νόμους, δεν ισχύει στην περίπτωση των κατά την αξίαν διαφορών. Στην αριστοτελική αξιοκρατική σύλληψη της ισότητας πρυτανεύει μια ιδέα συχνότατα ανεφάρμοστη στη σημερινή αναξιοκρατική και, θα έλεγα, ανοικειοπρακτική πολιτική πραγματικότητα μας η οποία δεν είναι επικεντρωμένη στο είναι αλλά στο έχειν των ανθρώπων και των λαών, στην οικονομική δύναμη που συρρικνώνει τον άνθρωπο και τους λαούς στις οικονομικές λειτουργίες τους συλλαμβάνοντας έτσι την ισότητα με την κατηγορία της ποσότητα: πρόκειται για την ιδέα της αναλογικής αμοιβαιότητας, της αντίστοιχης προς την κατ' ανα-λογίαν κατανομής των αγαθών, αναλογικής απονομής των αξιωμάτων και των τιμών με βάση την αξία των μετεχόντων:
«εστί», λέει ο Αριστοτέλης (Ηθ. Νικ. Ε 6, 1131a. 29 - Ε 7, 1131b 11-13), «το δίκαιον ανάλογόν τι ... το ... ανάλογον μέσον, το δε δίκαιον ανάλογόν. Καλούσιν δε την τοιαύτην αναλογίαν γεωμετρικήν οι μαθηματικοί». Η γεωμετρική αναλογία απαιτεί σε κάθε περίπτωση συμμόρφωση με την αξία των προσώπων που έχουν δικαίωμα στη νομή. Έτσι η ισότητα διακρίνεται από τον μηχανιστικό εξισωτισμό (ε-παγγελλόμενο και σήμερα ακόμη από πολιτικές φατρίες), την τάση απάλειψης των κατ' αξίαν διαφορών η οποία -σήμερα συχνή σε ανώτατα Ιδρύματα και υπηρεσίες - βλάπτει την πολιτειακή υγεία με το να αναιρεί την αξιοκρατική πνευματική ιεραρχία ή να μετατρέπεται σε καταδίωξη των κατ' αξίαν υπερεχόντων, όπως με οξυδέρκεια προείδε ο Αριστοτέλης, ενεργώντας με γνώμονα τη διαφύλαξη του ήθους του πολιτειακού μας βίου:
«Εστί δε τα τε πάλαι λεχθέντα το τους υπερέχοντας καλούειν και τους φρονηματίας αναιρείν και μήτε συσσίτια εάν μήτε εταιρίαν μήτε παιδείαν μήτε άλλο μηθέν τοιούτον...» (Πολ. Ε 11, 1313a. 39-41).
Με μια ματιά γύρω μας, καθώς ο καιρός βελτιώνεται, διαπιστώνουμε ότι οι άνθρωποι χαμογελάνε περισσότερο απ’ ότι τον χειμώνα. Ο μέσος άνθρωπος γελάει περίπου 17 φορές τη μέρα. Ενώ αυτό μοιάζει με μια απλή αντανακλαστική πράξη, στην πραγματικότητα τώρα ξέρουμε ότι το να γελάσουμε με κάτι αστείο είναι μια σύνθετη αντίδραση που τη μαθαίνουμε στη διάρκεια της ζωής μας και η οποία μοιράζεται πολλά κοινά στοιχεία με τη νοητική διαδικασία της επίλυσης προβλημάτων. Και αυτή είναι η βασική διαφορά του ανθρώπου από τα άλλα έμβια ζώα: το γέλιο! Ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να γελάει και να χαμογελάει, κάτι που δεν διαθέτουν τα ζώα. Ακόμα και οι χιμπαντζήδες, των οποίων η συμπεριφορά έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τη δική μας, δεν έχουν την ικανότητα του γέλιου. Γιατί λοιπόν “δημιουργήθηκε” το γέλιο και τι σκοπό εξυπηρετεί; Οι ψυχολόγοι της εξέλιξης πιστεύουν ότι το πριν φτάσουμε στο γέλιο ξεκινήσαμε από το χαμόγελο, μια μυική έκφραση του προσώπου που αρχικά ήταν μια πολύ βασική μορφή επικοινωνίας, με την οποία τα άτομα έδειχναν την πρόθεσή τους να συνεργαστούν με κάποιον άλλον. Φυσικά αυτό παραμένει και σήμερα, με το χαμόγελο να σημαίνει ενθάρρυνση του άλλου, το πράσινο φως στην επικοινωνία. Όμως, το πρόβλημα με το χαμόγελο, όπως όλοι ξέρουμε, είναι ότι μπορεί να είναι και εντελώς ψεύτικο. Για επικοινωνιακούς λόγους, έπρεπε να βρεθεί μια άλλη μορφή δύσκολη στην τεχνητή αναπαραγωγή. Το γέλιο είναι μια τέτοια μορφή επικοινωνίας, γιατί δεν είναι εύκολο να προσποιηθεί κανείς ότι γελάει. Ετσι, γελώντας μαζί με κάποιον άλλον, οι πρόγονοί μας έδειχναν τις ειλικρινείς προθέσεις τους, έκαναν συμμαχίες και οριοθετούσαν τη μορφή της σχέσης τους.
Τι είναι όμως το γέλιο;
Το γέλιο είναι μια αρχέγονη κραυγή που εκφράζει συναίσθημα και μεταβιβάζει στους άλλους την πληροφορία της ευχάριστης συναισθηματικής κατάστασης αυτού που γελάει. Πρόκειται για μια ηθελημένη μορφή επικοινωνίας σε μη λεκτικό επίπεδο. Φανταστείτε μια παρέα από μικρά παιδιά που δε μιλάνε την ίδια γλώσσα: παίζουν μαζί βγάζοντας διάφορες κραυγές και κυρίως γελώντας, για να δείξουν την ευχαρίστησή τους.
Γιατί γελάμε;
Το γέλιο είναι μια μορφή επικοινωνίας και όχι απλά η αντίδραση του ανθρώπου απέναντι σε ένα αστείο. Οι γυναίκες γελάνε με πιο δυνατό και κακαριστό γέλιο όταν βρίσκονται ανάμεσα σε άντρες, κάνοντας το γέλιο τους να αποτελεί ερωτική κραυγή, και οι άντρες γελάνε περισσότερο όταν είναι με τους φίλους τους. Το γέλιο μπορούμε να το δούμε και σαν μια μορφή συμπεριφοράς που είναι σχεδιασμένη να κάνει κάποιον να νιώσει όμορφα και να έχει θετική στάση στους γύρω του. Μια από τις πιο βασικές ανταμοιβές στις ανθρώπινες σχέσεις είναι το να γελάει κανείς με τα αστεία που λέμε.
Το γέλιο αποτελεί και τον συνδετικό κρίκο μιας ομάδας. Στις μεγάλες εταιρείες του εξωτερικού, που χρειάζεται να γνωριστούν τα μέλη των διαφόρων τμημάτων, γίνονται συγκεντρώσεις με επικεφαλείς ψυχολόγους για να χτίσουν γερές ομάδες, το λεγόμενο team-building. Το γέλιο και το χιούμορ είναι από τα βασικά εργαλεία των επαγγελματιών, όχι μόνο για να σπάσουν τον πάγο αρχικά, αλλά και για να συσφίξουν τα μέλη της ομάδας, να τα βοηθήσουν να χαλαρώσουν, να βρουν κοινό τρόπο επικοινωνίας και να δεθούν μεταξύ τους.
Η νευρολογική βάση του γέλιου
Οι άνθρωποι είμαστε από τη φύση μας φτιαγμένοι για να γελάμε. Τα μωρά γελάνε όταν τα γαργαλήσουν. Μεγαλώνοντας, ορισμένοι άνθρωποι μαθαίνουν να κρατιούνται και να μη γελάνε, αλλά στις μικρές ηλικίες το γέλιο είναι βασικό σημάδι σωστής νευρολογικής λειτουργίας. Άτομα με νευρολογικές διαταραχές δεν μπορούν να γελάσουν αν τα γαργαλήσουν.
Χιούμορ, εγκέφαλος και νοημοσύνη
Ενα άλλο στοιχείο σχετικά με το χιούμορ και το γέλιο είναι ότι ο μετωπιαίος λοβός του εγκεφάλου παίζει σημαντικό ρόλο σε διανοητικές διεργασίες και στην ικανότητα αντίληψης του χιούμορ. Εκεί συνδυάζονται πληροφορίες από τα κέντρα της σκέψης και τα κέντρα του συναισθήματος. Έρευνες με ασθενείς που έχουν εγκεφαλική βλάβη στο μπροστινό μέρος του εγκεφάλου τους (όπως από εγκεφαλικό ή από ατύχημα) δείχνουν ότι αυτά τα άτομα δεν μπορούν να αντιληφθούν το χιούμορ σε ανέκδοτα ή γελοιογραφίες, ενώ τα κανονικά άτομα ή ασθενείς με βλάβη σε άλλο σημείο του εγκεφάλου αντιλαμβάνονται το χιούμορ και γελάνε.
Η νοημοσύνη και η ικανότητα να σκεφτόμαστε αφαιρετικά είναι απαραίτητο συστατικό στα «έξυπνα» λεκτικά ανέκδοτα. Τα περισσότερα ανέκδοτα ακολουθούν ένα βασικό μοτίβο: μας οδηγούν λεκτικά σε κάποιο σημείο, μας κατευθύνουν να σκεφτούμε με μια λογική σειρά, αλλά στο τέλος μπαίνει ένα νέο στοιχείο που δεν το περιμέναμε, διακόπτει την ομαλή πορεία της σκέψης, και αυτό το στοιχείο της έκπληξης και της έξυπνης λύσης ή λογοπαιγνίου μας κάνει και γελάμε, γιατί ερμηνεύουμε το ανέκδοτο εκ νέου.
Είναι πολλές φορές που πίσω από κάποιες συμπεριφορές μας κρύβεται μια ψυχολογική, μαθηματική ακολουθία.
