Ο Hawking με τη νέα θεωρία του δίνει αρνητική τιμή στην κοσμολογική σταθερά και στηρίζει τη θεωρία των χορδών

Η κοσμολογική σταθερά του Αϊνστάιν δεν μπορεί να έχει αρνητική τιμή και αυτό σε γενικές γραμμές είναι ως τώρα κοινώς αποδεκτό. Ο Στίβεν Χόκινγκ όμως και οι συνεργάτες του σπάζουν το ταμπού τολμώντας να της προσθέσουν αρνητικό πρόσημο. Το αποτέλεσμα προσδίδει μια υπερβολική διάσταση στη γεωμετρία του Σύμπαντος, κάνοντάς το να θυμίζει τα έργα του ολλανδού χαράκτη Escher..

<Η γεωμετρία του Σύμπαντος που προτείνουν ο Στίβεν Χόκινγκ και οι συνεργάτες του μοιάζει με το «Οριο του κύκλου ΙV» του Μ. Κ. Εσερ

Ο διάσημος καθηγητής του Κέιμπριτζ μαζί με τον παλαιό συνεργάτη του Tomas Hertog Τόμας Χέρτογκ του Καθολικού Πανεπιστημίου του Λέβεν του Βελγίου και τον James Hartl του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ παρουσίασαν τη μελέτη τους στον δικτυακό τόπο arXiv.org.

Σε αυτήν οι τρεις αστροφυσικοί προτείνουν στην ουσία μια νέα κυματική εξίσωση η οποία περιγράφει διάφορα πιθανά Σύμπαντα με την εισαγωγή μιας κοσμολογικής σταθεράς με αρνητική τιμή. Εκτός του ότι προσθέτει στην επίπεδη γεωμετρία του επεκτεινόμενου σύμπαντος μια «παράλληλη» υπερβολική διάσταση παρόμοια με αυτή στο εικονιζόμενο έργο του Escher, το μοντέλο τους έρχεται επίσης να «κουμπώσει» με τη θεωρία των χορδών και συγκεκριμένα με την εκδοχή της ολογραφικής αρχής ή αντιστοιχίας AdS/CFΤ που έχει διατυπώσει ο Χουάν Μαλντασένα του Πανεπιστημίου του Πρίνστον.

Θεωρία εξηγεί γιατί το σύμπαν είναι πιο «φτωχό» σε άστρα από το αναμενόμενο

Αν και νέα άστρα σχηματίζονται κάθε χρόνο στον γαλαξία μας, ενώ αρκετά περισσότερα «γεννιούνται» σε όλο το σύμπαν, με βάση τις αστρονομικές παρατηρήσεις κανονικά θα έπρεπε να παράγονται αρκετά εκατομμύρια ακόμη αστέρες, με βάση τις διαθέσιμες ποσότητες από διαγαλαξιακά αέρια που είναι διάσπαρτες σε όλο το διάστημα.

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η αιτία είναι συγκεκριμένοι τύποι από σμήνη γαλαξιών, στους οποίους επικρατούν συνθήκες που δυσκολεύουν την παραγωγή νέων ήλιων

Μία ομάδα ερευνητών από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) και το πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν διατύπωσε μια νέα θεωρία που ενδεχομένως εξηγεί γιατί οι αστρικές «γεννήσεις» είναι λιγότερες από το αναμενόμενο.

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η αιτία είναι συγκεκριμένοι τύποι από σμήνη γαλαξιών, στους οποίους επικρατούν συνθήκες που δυσκολεύουν την παραγωγή νέων ήλιων.

Όπως αναφέρουν στην πρόσφατη δημοσίευση στο περιοδικό Nature, ο μηχανισμός αστρικής «γέννησης» ξεκινά με την ψύξη των διαγαλαξιακών αερίων, τα οποία στη συνέχεια συμπυκνώνονται ώστε οι συσσωματώσεις τους να λειτουργήσουν σαν «δομικά υλικά» για καινούριους ήλιους.

Ωστόσο, προσθέτουν, αν και εδώ και χρόνια όλοι οι συνάδελφοί τους υποπτεύονται πως κάποια αιτία επιβραδύνει τον ρυθμό ψύξης των αερίων, αυτή η αιτία παρέμενε μυστήριο.

Σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα από τις ΗΠΑ, για μια συγκεκριμένη κατηγορία από σμήνη γαλαξιών η εξήγηση έχει να κάνει με το γεγονός ότι τα αέρια που περιέχουν έχουν μεγαλύτερη θερμοκρασία από τις έως τώρα εκτιμήσεις – της τάξης των μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων βαθμών Κελσίου.

Έτσι, ακόμη κι αν αρχίσουν να ψύχονται σε μια περιοχή, τότε η θερμότητα στο περιβάλλον τους είναι τόσο μεγάλη που θα ανακοπεί η περαιτέρω μείωση της θερμοκρασίας τους.

«Το φαινόμενο αυτό μοιάζει με το να βάλει κανείς ένα παγάκι μέσα μια μεγάλη κούπα βραστό νερό, όπου η μέση θερμοκρασία τοπικά δεν θα μειωθεί σε αισθητό βαθμό από το σημείο βρασμού», λέει στο σάιτ του ΜΙΤ ο Μάικλ Μακ Ντόναλντ, από το ΜΙΤ.

«Επομένως, όταν επικρατούν εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες, η διαδικασία αυτή εξαλείφει γρήγορα την τοπική ψύξη, με συνέπεια αυτά τα χαμηλότερης θερμοκρασίας νέφη να μην προλαβαίνουν να μετατραπούν σε αστέρες».

Από την άλλη πλευρά, σε ένα άλλο είδος από σμήνη γαλαξιών, τα αέρια κοντά στο κέντρο τους μπορεί να είναι όντως αρκετά ψυχρά για να σχηματίσουν νέα άστρα.

Σε αυτή την περίπτωση, όμως, ένα ποσοστό από αυτά τα ψυχρά αέρια «καταπίνεται» από τη μαύρη τρύπα που επίσης υπάρχει στο κέντρο.

Αυτή η διαδικασία έχει σαν συνέπεια τη διάδοση θερμότητας που επαναθερμαίνει το περιβάλλον, αποτρέποντας έτσι τη δημιουργία περισσότερων αστέρων.

«Αν και θα προλάβουν να σχηματισθούν κάποια αστέρια, εντούτοις πριν η διαδικασία αυτή αρχίσει να λειτουργεί πολλαπλασιαστικά, η θερμότητα από τη μαύρη τρύπα στο κέντρο αυξάνει ξανά τη θερμοκρασία της γύρω περιοχής – κάτι που σημαίνει πως κατά κάποιο τρόπο συμπεριφέρεται σαν θερμοστάτης του γαλαξιακού σμήνους», επισημαίνει ο Μακ Ντόναλντ.

«Επομένως, από τον συνδυασμό των δύο αυτών φαινομένων, προκύπτει μία σαφής εικόνα για τον τρόπο που εμποδίζεται η δημιουργία άστρων στα γαλαξιακά σμήνη».

Ο Μακ Ντόναλντ και οι συνάδελφοί του συνέκριναν τη θεωρία τους με παρατηρήσεις σε μακρινά σμήνη γαλαξιών, βρίσκοντας πως αυτό το μοντέλο συμβαδίζει με τις παρατηρήσεις.

Για την επιβεβαίωση της θεωρίας της, η ομάδα αξιοποίησε δεδομένα από το τηλεσκόπιο ακτίνων Χ Τσάντρα και το Τηλεσκόπιο του Νότιου Πόλου.

Έτσι, η ομάδα θεωρεί πως το προτεινόμενο μοντέλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους ερευνητές, για να προβλέψουν την αστρική εξέλιξη και το πλήθος των αστεριών που θα «γεννηθούν» σε αυτά.

«Ουσιαστικά θεωρητικοποιήσαμε την εξέλιξη που ακολουθούν τα σμήνη», επισημαίνει ο επιστήμονας. «Το ελκυστικό στοιχείο της θεωρίας μας είναι πως απομονώνει δύο αιτίες που κρατούν στάσιμη την αστρική γέννηση, μέχρις ότου συμβεί κάποιο σπάνια και βίαιο γεγονός, όπως η σύγκρουση δύο σμηνών γαλαξιών».

Η ομάδα θέλει στη συνέχεια να εξετάσει κατά πόσο η θεωρία της επεκτείνεται, δηλαδή αν οι μηχανισμοί που περιγράφει ισχύουν και στους επιμέρους γαλαξίες, πέρα από τα σμήνη γαλαξιών.

Η προκαταρκτική έρευνα που έχουν κάνει, όπως υποστηρίζουν, φαίνεται να επιβεβαιώνει αυτή την υπόθεση. «Αν καταφέρουμε να τελειοποιήσουμε μια θεωρία που να εξηγεί γιατί δημιουργούνται, ή δεν δημιουργούνται, νέοι αστέρες στο σύμπαν, τότε θα έχουμε κάνει ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός», καταλήγει ο επιστήμονας.

Γι’ αυτό δεν κάνεις κάτι αξιόλογο

Γι αυτό δεν θα κάνεις κάτι αξιόλογο στη ζωή σου;

«Το να ακολουθείς το μονοπάτι που άλλοι άνοιξαν πριν από σένα είναι μια λογική πρακτική, άρα η πρόοδος γίνεται από παράλογους ανθρώπους.» Steve Jobs

Ναι, καλά με άκουσες. Σε σένα μιλάω. Σε ξεμπροστιάζω. Σε κοιτάω στα μάτια, εντάξει, όχι ακριβώς αφού μάλλον διαβάζεις αυτό το άρθρο, αλλά μεταφορικά, σκίζω μία κυκλωπική τρύπα στο πρόσωπό σου αυτή τη στιγμή, και σου λέω ότι δεν έχεις καμιά ελπίδα. Σου λέω ότι αν μπορείς να διαβάσεις αυτό το άρθρο, να δεις αυτήν τη λίστα και να μην πεις ότι αφορά εσένα, τότε πρέπει να ανησυχήσεις λιγάκι. Για την ακρίβεια, πρέπει να ανησυχήσεις πολύ. Πρέπει να παρατήσεις τα πάντα και να αμφισβητήσεις αμέσως την ύπαρξή σου στη Γη. Πρέπει να βρεις έναν καθρέπτη, να κοιτάξεις τον εαυτό σου στα μάτια, να σηκώσεις το χέρι σου και να χαστουκίσεις το πρόσωπό σου. Κατάλαβες; Τώρα επανάλαβε μέχρι να συνέλθεις και συνέχισε το διάβασμα όταν είσαι έτοιμος.

Μιλάω για το πανεπιστήμιο της ζωής, φίλε! Δε μιλάω για, διάβασε πολύ, διασκέδασε λίγο, αποφοίτησε με άριστα. Ούτε μιλάω για, τεμπέλιασε, κοπάνα την από το μάθημα, κάπνισε χόρτο, πιες και γλέντα αλλά πάρε πτυχίο και απέκτησε ικανότητες που νομίζεις ότι σου δίνει το χαρτί των μερικών χιλιάδων ευρώ. Αυτό που λέω είναι, βγες απ’ το σπίτι, κουνήσου και κάνε πράγματα. Φύγε από το σπίτι της μάνας σου, παραιτήσου απ’ τη δουλειά, πες στα πάντα «άντε γαμήσου» και κάνε κάτι. Για ικανότητες που αναπτύσσεις στον πραγματικό κόσμο, έξω από τη φούσκα της γονεϊκής προστασίας ή τον ιδεολογικό δογματισμό που διατρέχει το εκπαιδευτικό κοινωνικό και θρησκευτικό σύστημα. Λέγοντας “φύγε από το σπίτι της μανούλας” σημαίνει, κόψε τον ομφάλιο λώρο επιτέλους και σημαίνει άλλαξε σπίτι, άλλαξε πόλη, χώρα, πλανήτη, γαλαξία!

Ικανότητες που μπορεί ο καθένας να αποκτήσει, αρκεί να διατίθεται να πληρώσει το τίμημα. Ικανότητες που ταχέως πλησιάζουν την εξαφάνιση. Μιλάω για ικανότητες οι οποίες δεν μπορούν να διδαχτούν σε μια αίθουσα ή από ένα βιβλίο, ουτε φυσικά από ένα άρθρο. Ικανότητες που μαθαίνεις μόνο ενεργώντας. Σαν να μαθαίνεις να πετάς, αφού πηδήξεις στον γκρεμό, όπως μαθαίνεις να κολυμπάς μόνο στα πολύ βαθιά. Ικανότητες που μπορούν να αναπτυχθούν μόνο όταν βρεις τον πραγματικό σου εαυτό. Όταν βάζεις τον εαυτό σου σε κίνδυνο ή όταν ρισκάρεις την αποτυχία. Ικανότητες τέτοιες μπορείς να αναπτύξεις, όταν είσαι διατεθειμένος να ριψοκινδυνέψεις τα πάντα για να κάνεις ένα υπέροχο πράγμα. Ικανότητες που, μέχρι τώρα, νόμιζες πως έχεις. Βασικά, αυτό που προσπαθώ να σου πω είναι ότι, στο παιχνίδι που λέμε ζωή, δεν έχεις καμία ελπίδα.
Επειδή δεν έχεις αποτύχει αρκετά. Γιατί είσαι επαναπαυμένος στη μετριότητά σου. Γιατί επέλεξες να μην προσπαθήσεις. Γιατί σου είναι πιο εύκολο να λες ότι ΘΑ μάθεις εκείνη τη γλώσσα (προγραμματισμού;) από το να κάτσεις να τη μάθεις.
Επειδή σου είναι πιο εύκολο να πάρεις τον σύντροφο της (του) φίλης σου από το να βρεις δικό σου.
Επειδή σου είναι πιο εύκολο να αντιγράψεις, από το να σκεφτείς και να γράψεις.
Επειδή σου είναι πιο εύκολο να κάνεις ότι κάνουν οι άλλοι, από το να κάνεις κάτι δικό σου.
Επειδή νομίζεις ότι όλα είναι πολύ δύσκολα ή πολύπλοκα, οπότε λες «αυτό θα το αφήσω για άλλους» ήακόμη χειρότερα ότι θα το κάνεις «αύριο»!
Επειδή μισείς την εργασία σου αλλά δεν ψάχνεις καινούργια.
Επειδή δουλεύεις αντί να εγράζεσαι.
Επειδή είναι εύκολο να απορρίψεις την απόρριψη.
Επειδή ενώ κάθεσαι αραχτός χωρίς να προσπαθείς, εγώ είμαι εκεί έξω ρισκάροντας να αποτύχω, προκαλώντας τον εαυτό μου, μαθαίνοντας καινούργια πράγματα και αποτυγχάνοντας όσο πιο γρήγορα γίνεται. Γιατί ενώ αποτυγχάνω, μαθαίνω, και προσαρμόζομαι για να έχω το μονοπάτι συνεχώς μπροστά μου. Όπως η διαδικασία πυράκτωσης του ατσαλιού, πέρασα από τη φωτιά και σφυρηλατήθηκα. Σφυρηλατήθηκα στο σχήμα ενός σπαθιού με γυαλισμένες άκρες και μια κοφτερή λεπίδα που θα σε κόψει στα δύο, αν δεν είσαι εξίσου σκληρός και το κάνει, ανελέητα.
Επειδή σε νοιάζει τι λένε οι άλλοι για σένα.
Επειδή πρέπει να προσαρμοστείς.
Επειδή πιστεύεις ότι το να είσαι διαφορετικός είναι cool, μόνο όταν είσαι διαφορετικός με τον ίδιο τρόπο που είναι και οι άλλοι, μα όλα τα cool μαζί φτιάχνουν ένα τίποτα.
Επειδή φοβάσαι να αποδεχτείς τον πραγματικό σου εαυτό, μην τυχόν σε παρεξηγήσουν. Νομίζεις ότι επειδή εσύ κρίνεις τους άλλους, άρα και οι άλλοι με τη σειρά τους κρίνουν εσένα.
Επειδή είσαι δειλός.
Επειδή νοιάζεσαι πιο πολύ για αυτά που έχεις, παρά για αυτά που έχεις κάνει.
Επειδή ενώ εσύ ξοδεύεις λεφτά σε ρούχα, αυτοκίνητα, ακριβά γεύματα και νυχτερινές εξόδους, εγώ επενδύω στον εαυτό μου. Και ενώ εσύ προσπαθείς να προσαρμοστείς στον κόσμο εγώ θέλω να προσαρμόσω τον κόσμο σε μένα και το καταφέρνω.
Επειδή εγώ θα εγκαταλείψω αψήφιστα όλες τις ανασφάλειές μου και θα εκθέσω τον πραγματικό εαυτό μου στον κόσμο. Θα αποκτήσω ανοσία στη γνώμη σου και θα σταθώ γυμνός σε μια πληθώρα ιδεών. Αναπαυτικά, γιατί θα ξέρω ότι ενώ εσύ παντρεύτηκες το κοινότυπο, εγώ εξερεύνησα το εξαιρετικό.
Επειδή για σένα ο κόσμος είναι ρηχός και πεζός και για ‘μένα είναι θαυμαστός.
Επειδή νομίζεις ότι είσαι πιο έξυπνος από ότι είσαι, ενώ είσαι πιο ηλίθιος απ’ ότι φαντάζεσαι.
Επειδή έκανες ότι έκαναν και οι άλλοι. Σπούδασες ό,τι σπούδασαν και διάβασες ό,τι διάβασαν.
Επειδή έμαθες ό,τι έπρεπε να μάθεις για να πετύχεις στις δικές τους εξετάσεις και νομίζεις ότι αυτό σε κάνει έξυπνο.
Επειδή νομίζεις ότι η μάθηση είναι κάτι που γίνεται μόνο στο σχολείο.
Επειδή ενώ εσύ έλειπες στο Πανεπιστήμιο, εγώ σπούδαζα στο παιχνίδι της ζωής.
Επειδή αντί να μαθαίνω για τον κόσμο από μια αίθουσα, βγήκα έξω και έμαθα ζώντας.
Επειδή ξέρω περισσότερα από οποιοδήποτε χαρτί κρεμάσεις στον τοίχο σου.
Επειδή εξυπνάδα δεν είναι αυτά που μαθαίνεις, είναι ο τρόπος που ζεις.
Επειδή μπορεί να μην έχω πτυχίο αλλά σε προκαλώ να βρεις ένα θέμα, για το οποίο δεν θα μπορέσω να μιλήσω με ευκρίνεια.
Επειδή θα μπορούσα να περάσω τις εξετάσεις σου, αν έπρεπε, αλλά εσύ δεν θα άντεχες ούτε μια στιγμή στα τεστ που μου έβαλε η ζωή. Τεστ που δεν βαθμολογούνται στατιστικά ή ποσοστιαία, αλλά μόνο με μία συνθήκη: την επιβίωση!
Επειδή δεν διαβάζεις.
Επειδή διαβάζεις μόνο αυτά που πρέπει και τίποτα άλλο.
Επειδή νομίζεις ότι η ιστορία είναι βαρετή και η φιλοσοφία βλακείες.
Επειδή θα προτιμούσες να κάτσεις και να δεις ριάλιτι ή MTV αντί να εξερευνήσεις κάτι καινούργιο, αντί να βουτήξεις στο μυαλό ενός άλλου ανθρώπου για να καταλάβεις καλύτερα τον κόσμο γύρω σου.
Επειδή αρνείσαι να αναγνωρίσεις ότι όλη η δύναμη του κόσμου βρίσκεται στα λόγια αυτών των λίγων γιγάντων που έζησαν πριν από μας. Ότι όλα όσα επιθυμείς μπορούν να αποκτηθούν αν ψάξεις στην πληθώρα των λέξεων που είναι διαθέσιμες σε μας, τώρα πιο πολύ από ποτέ άλλοτε.
Επειδή μάλλον δεν διαβάζεις αυτό το κείμενο, ακόμα κι αν ξέρεις ότι θα ‘πρεπε.
Επειδή δεν έφτασες μεχρι εδώ γιατί αποφασισες ότι δεν μιλάει για εσένα.
Επειδή αυτοί που το διαβάζουν, τα ξέρουν ήδη αυτά.
Επειδή μπορείς να οδηγήσεις ένα άλογο στην πηγή, αλλά δεν μπορείς να το αναγκάσεις να πιει νερό.
Επειδή σου λείπει η Περιέργεια.
Επειδή σου λείπει η Ενέργεια.
Επειδή σου λείπει η Φαντασία.
Επειδή μαθαίνεις τα νέα από τα μέλη-αντίγραφα (meme) των ελεγχόμενων από το κράτος ΜΜΕ.
Επειδή είσαι απρόθυμος να κάνεις την απλή ερώτηση «Κι αν είναι όλα ψέματα;» και να δεχτείς την πιθανότητα ότι είναι. Ότι τα ΜΜΕ ενεργούν υπό τη διαταγή: να σου αποσπούν την προσοχή.
Επειδή με αποκαλείς υποτιμητικά ξερόλα, αλλά αρνείσαι να παραδεχτείς ότι είσαι αδαής και ηλίθιος.
Επειδή διψάω για γνώση, για οποιουδήποτε είδους γνώση.
Επειδή, ενώ εσύ περνάς την ώρα σου παίζοντας Angry Birds και Fruit Ninja, εγώ διαβάζω για την θεωρία των υπερχορδών και την κβαντική μηχανική.
Επειδή, ενώ σπαταλάς τον χρόνο σου βλέποντας τον Σουλεϊμάν τον αηδιαστικό, εγώ μαθαίνω να μοντάρω βίντεο, να ανεβάζω ιστοσελίδες, να σχεδιάζω app για το κινητό σου και να βγάζω χρήματα απ’ αυτό.
Επειδή, αν ερχόμασταν αντιμέτωποι σε διάλογο, θα σε διέλυα. Θα έβαζα στόχο να αντικρούσω το δικό μου επιχείρημα, από κάθε πλευρά, για να καταλάβω όλα όσα θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις εναντίον μου.
Επειδή θα αφοσιωνόμουν στο να καταλάβω και τις δυο μεριές της συζήτησης σε τέτοια έκταση που θα μπορούσα να επιχειρηματολογώ στη θέση σου και να κερδίσω, ακόμα και αφού σου χαρίσω μια ήττα στην ίδια διαμάχη.
Επειδή δεν κάνεις αρκετές και σημαντικές ερωτήσεις.
Επειδή δεν αμφισβητείς την εξουσία.
Επειδή δεν αμφισβητείς τον εαυτό σου.
Επειδή δεν αμφισβητείς καθόλου και τίποτα.
Επειδή δεν καταλαβαίνεις τη δύναμη της καλώς νοούμενης αμφισβήτησης στη ζωή, της γόνιμης διαφωνίας και της υπεράσπισης αυτού που ξέρεις ότι είναι σωστό μπροστά σε κάποιον που σου λέει το αντίθετο. Ανίκανος να αμφισβητήσεις την πραγματικότητα, κολλημένος σε μια αυτοεπιβαλλόμενη στρατηγική επιβίωσης μέσα σε μια τυποποιημένη, πλαστή μονοτονία.
Επειδή ξέρω ότι θα μου δώσεις όλες τις πληροφορίες που χρειάζομαι για να σε καταστρέψω, αν σε αφήσω απλώς να μιλήσεις.
Επειδή μελετάω τις ανθρώπινες συμπεριφορές και εσύ αγνοείς τους πάντες εκτός από τον εαυτό σου.
Επειδή παρακολουθώ το πώς λες αυτά που λες με την ίδια προσοχή που ακούω αυτά που λες. Και λες πάρα πολλά!
Επειδή η δύναμη αποκτιέται, όχι με το να ξερνάς την άγνοιά σου σαν μια ανίατη περίπτωση λογοδιάρροιας, αλλά με το να κατασκευάζεις κατάλληλα τα συμφραζόμενα για τις ερωτήσεις σου.
Επειδή μελετάω τον συλλογισμό του επιχειρήματός σου και το διαλύω στη βάση του, πριν καν να έχεις την ευκαιρία να παρουσιάσεις τις ιδέες σου.
Επειδή δεν μπορείς να αντέξεις την διαφορετική πραγματικότητα.
Επειδή αρνείσαι να παραδεχτείς ότι δεν ξέρεις, αυτά που δεν ξέρεις.
Επειδή δεν υπάρχει κανένα άρθρο που θα επανορθώσει τη ζημιά από τον χρόνο που έχεις σπαταλήσει.
Επειδή, ακόμα κι αν σου έλεγα ότι αύριο όλα θα ήταν διαφορετικά, θα περίμενες μέχρι τότε για να κάνεις κάτι γι’ αυτό.
Επειδή, ακόμα κι αν νομίζεις το αντίθετο, έχω επίγνωση του περιβάλλοντός μου.
Επειδή νομίζεις ότι δεν σε έχω δει, αφού δεν σε αναγνωρίζω.
Επειδή είσαι ψωνισμένος με την πάρτη σου και έχεις άγνοια για τον περίγυρό σου. Μακαρίως αδαής για την πραγματικότητα που βρίσκεται τόσο κοντά σου, που αν έβγαζες τη γλώσσα σου θα ένιωθες τη γεύση της και θα συνειδητοποιούσες πόσο θελκτική είναι η αλήθεια.
Επειδή θα εθιζόσουν αμέσως.

Επιτέλους, θα καταλάβαινες την ανικανότητά σου να καταλάβεις και τότε θα το διέκρινες, τότε θα ήξερες ότι το μόνο που σε κρατάει από το να κάνεις κάτι πραγματικά εξαιρετικό, είσαι ΕΣΥ και οι παγ(ι)ωμένες πεποιθήσεις σου.

Η οργή της άγνοιας

Μπορεί κανείς να δεχτεί να εγχειρήσει τα μάτια του, αλλά όχι να καλλιεργήσει και το βλέμμα του.

Η άγνοια έγινε οργή. Και η οργή οδηγεί πάντοτε στην απόλυτη τύφλωση τού βλέμματος.

Η έλλειψη επαρκών γνώσεων προκαλεί συνήθως, στον άνθρωπο που νιώθει αυτό το κενό, συναισθήματα άλλοτε πικρίας, άλλοτε λύπης και, στην καλύτερη περίπτωση, ταπεινότητας. Αυτό βέβαια προϋποθέτει μια στοιχειώδη ευφυΐα και έναν σεβασμό απέναντι στην ίδια τη γνώση σαν αξία. Η αυτονόητη συνέπεια είναι ο άνθρωπος αυτός να σέβεται εκείνον που διαθέτει την επάρκεια που ο ίδιος στερείται και, πάλι στην καλύτερη περίπτωση, να επιθυμεί διακαώς την κάλυψη των κενών τής γνώσης του.

Όλα αυτά είναι λογικά και δεδομένα μέχρις ότου προσεγγίσουμε τον τομέα τής τέχνης, οπόταν όλα τα παραπάνω ανατρέπονται. Εδώ ο στερημένος γνώσεων νιώθει πριν από όλα ότι η περιοχή τής τέχνης έχει εφευρεθεί (γύρευε από ποιους σκοτεινούς κύκλους) με στόχο να μειωθεί αυτός τόσο κοινωνικά όσο και πνευματικά. Έρχεται με άλλα λόγια η τέχνη να αντικαταστήσει στον τομέα των ανισοτήτων την αριστοκρατία ή, αργότερα, τα πλούτη, σαν μοχλός ταξικών διακρίσεων.

Για κάποιον που έκανε δρόμο πολύ και ανάλογη προσπάθεια όλο τον προπερασμένο αιώνα για να καταργήσει τις αριστοκρατικές προθέσεις των ονομάτων και άλλον τόσο δρόμο και αγώνες κατά τον περασμένο αιώνα για να αναδιανείμει τα πλούτη, δεν μπορεί να έρχεται η τέχνη σε τούτο τον αιώνα να τον υποβαθμίζει ξανά. Η στοιχειώδης πια ευφυΐα δεν είναι αρκετή για να τον προστατεύσει. Και η περίσσια ευφυΐα είναι γνωστόν ότι σπανίζει.

Η συνήθης και όχι πλέον αυτονόητη, αντίδραση στην παραπάνω περίπτωση είναι εκείνος που στερείται τη γνώση να μην σέβεται εκείνον που την κατέχει, αλλά, υπογείως πάντοτε, να τον φθονεί και, φανερά συνήθως, να τον ανταγωνίζεται και να τον υπονομεύει. Όσο για την κάλυψη των κενών τής γνώσης του, ούτε λόγος, αφού αυτή η προσπάθεια προϋποθέτει αναγνώριση τής ανεπάρκειάς του.

Πέραν των άλλων ακόμα και ο αδαής είναι έτοιμος να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη εκπαιδευτική πορεία, αρκεί αυτή να μοιάζει με τις διαδικασίες που ήδη γνωρίζει και να του εξασφαλίζει στο τέλος τη σωστή συνταγή και συνάμα την επίσημη βεβαίωση των γνώσεων. Επειδή, όμως, ακόμα και ο αδαής αντιλαμβάνεται ότι η καλλιτεχνική καλλιέργεια είναι διαρκής, ατέρμων, αβέβαιη και δεν αποδεικνύεται με πτυχία ούτε εξασφαλίζεται με συνταγές, προτιμά είτε να εκμεταλλευτεί αυτή την ιδιαιτερότητα προσποιούμενος ότι κατέχει την απαραίτητη γνώση, είτε να αμφισβητεί πλήρως την οποιαδήποτε ανάγκη μιας τέτοιας γνώσης.

Τα πράγματα γίνονται πολύ χειρότερα όταν προσεγγίσουμε το πεδίο τής φωτογραφίας και τού κινηματογράφου. Έχει γίνει συνήθεια τις τέχνες αυτές να τις αποκαλούμε νεότερες, μολονότι στον χώρο τής τέχνης ο όρος αυτός δεν έχει σταθερή θέση γιατί το κυρίαρχο ρεύμα τείνει συνεχώς να ανακαλύπτει και νέες, δηλαδή ακόμα νεότερες τέχνες, που θα τις υποκαταστήσουν. Οι τέχνες όμως αυτές (σαν νέες ή νεότερες) δεν έχουν το προνόμιο τού σεβασμού που βγαίνει από τα βάθη των χρόνων.

Ενώ από την άλλη πλευρά παρέχουν την ψευδαίσθηση τής εξοικείωσης μέσα από την καθημερινή τους παρουσία σε όλους τους χώρους τής κοινωνίας, ιδιωτικούς και δημόσιους.

Αλλά πάνω από όλα στηρίζονται στην πιο αξιόπιστη αίσθησή μας, την όραση. Αν ο λαός σαν έσχατη έκφραση δυσπιστίας «δεν πιστεύει τα μάτια του», πώς είναι δυνατόν να περιμένει κανείς να παραδεχτεί κάτι τέτοιο ο θεατής μιας καλλιτεχνικής φωτογραφίας ή ταινίας, όταν αυτό θα σήμαινε εκτός των άλλων και παραδοχή άγνοιας;

Εκεί η λύπη δίνει τη θέση της στην οργή. Η ευφυΐα εξαφανίζεται και η επιθυμία για κάλυψη των κενών ούτε καν αντιμετωπίζεται. Μπορεί κανείς να δεχτεί να εγχειρήσει τα μάτια του, αλλά όχι να καλλιεργήσει και το βλέμμα του. Η άγνοια έγινε οργή. Και η οργή οδηγεί πάντοτε στην απόλυτη τύφλωση τού βλέμματος.

Η μόνη παρατήρηση που ίσως θα βοηθούσε εκείνον που έχει μπλεχτεί στον φαύλο κύκλο τής άγνοιας και τής οργής είναι ότι προϋπόθεση να βλέπει κανείς με διαύγεια είναι η ταπεινοφροσύνη και η τελευταία έρχεται με την όλο και βαθύτερη γνώση. Τότε ίσως μπορεί κανείς να κατακτήσει και την απόλαυση μια και η απόλυτη γνώση είναι έτσι κι αλλιώς ανέφικτη.

«Μαγικό νησί» στο φεγγάρι του Κρόνου αναζωπυρώνει τις ελπίδες για εντοπισμό ζωής

Ένα ανέλπιστο «δώρο» έδωσε στους επιστήμονες που έχουν την επίβλεψη της αποστολής του το διαστημόπλοιο «Cassini» της NASA, το οποίο διερευνά τον Τιτάνα, το μεγαλύτερο φεγγάρι του Κρόνου, και το μόνο γνωστό σε εμάς το οποίο διαθέτει πυκνή ατμόσφαιρα.

Ακόμη, σημειώνεται πως πρόκειται (μαζί με την Ευρώπη, δορυφόρο του Δία, και τον Άρη, για άλλους λόγους) για ένα από τα σώματα του Ηλιακού Συστήματος που υπάρχουν πιθανότητες να φιλοξενούν ή να έχουν φιλοξενήσει στο παρελθόν ζωή, λόγω ξεκάθαρων στοιχείων περί ύπαρξης σταθερών όγκων υγρού στην επιφάνειά του.

Το ραντάρ του Cassini κατέγραψε την εξέλιξη ενός παροδικού χαρακτηριστικού στη μεγάλη θάλασσα υδρογονανθράκων Ligeia Mare: Το αποκαλούμενο «μαγικό νησί» είναι ένα φαινόμενο που αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου, και φωτίζεται εξαιτίας μιας σειράς φαινομένων, από κύματα μέχρι φυσαλίδες κ.α.

Οι εικόνες που κατεγράφησαν δείχνουν την ίδια περιοχή σε διαφορετικά περάσματα του Cassini (2007, 2013, 2014 και 2015).
Παρόμοια χαρακτηριστικά έχουν καταγραφεί και σε άλλες περιοχές της Ligeia Mare, καθώς και στην Kraken Mare- και αποτελούν παραδείγματα αποδεδειγμένα ενεργών διαδικασιών στις λίμνες και τις θάλασσες του Τιτάνα, κάτι που δείχνει ότι πρόκειται για δυναμικά, μεταβαλλόμενα περιβάλλοντα και όχι στατικά, και αυτό αυξάνει τις πιθανότητες ύπαρξης κάποιας μορφής ζωής- όσο περίεργη και αν είναι αυτή. Άλλο ένα πέρασμα πάνω από την περιοχή αυτή θα λάβει χώρα για άλλη μια φορά τον Απρίλιο του 2017, και θα είναι το τελικό του Cassini- αναμένεται πως θα ρίξει φως στο φαινόμενο στο οφείλει την ύπαρξή του το «μαγικό νησί».
Όπως σημειώνεται σε δημοσίευμα του Ars Technica, η NASA, στο πλαίσιο του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού, αναλαμβάνει την ευθύνη για αποστολές στα παγωμένα φεγγάρια του Ηλιακού Συστήματος, όπως η Ευρώπη, ο Τιτάνας και ο Εγκέλαδος.
Η ύπαρξη ωκεανών σε υγρή μορφή αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες «υποσχέσεις» για εντοπισμό ζωής στη διαστημική «γειτονιά» μας, και ο Τιτάνας θεωρείται ότι αποτελεί ένα πραγματικό «νέο σύνορο» για την οργανική χημεία. «Ο Τιτάνας είναι ένας κόσμος γεμάτος οργανικά μόρια, που αποτελούν φυσικά δομικά στοιχεία της ζωής» είπε σχετικά ο Τσαρλς Ελάκι, διευθυντής του Jet Propulsion Laboratory της NASA.
«Τα σύννεφα στην ατμόσφαιρα του Τιτάνα βρέχουν υγρό μεθάνιο και αιθάνιο, που μαζεύονται στη συνέχεια σε λίμνες στην, παρεμφερή με αυτή της Γης, επιφάνεια του Τιτάνα. Στη Γη ωστόσο, οι λίμνες μας είναι λαξεμένες στην πέτρα, ενώ στο Τιτάνα οι λίμνες μεθανίου και αιθανίου πάνω σε ένα κέλυφος πάγου.
Κάτω από το παγωμένο κέλυφος μπορεί να υπάρχει ένας τεράστιος ωκεανός νερού σε υγρή μορφή. Θα μπορούσε να έχει εμφανιστεί ζωή σε αυτόν τον κόσμο; Για πολλούς στην επιστημονική κοινότητα, ο Τιτάνας θεωρείται ως το μέρος στο οποίο θα έπρεπε να ψάξει κανείς για “περίεργη ζωή”- ζωή διαφορετική με οποιαδήποτε άλλη γνωρίζουμε, που μπορεί να προήλθε από μεθάνιο σε υγρή μορφή αντί για νερό σε υγρή μορφή».
Σημειώνεται πως ο Τιτάνας έχει «πρωταγωνιστήσει» σε σειρά έργων επιστημονικής φαντασίας από μεγάλες μορφές του χώρου (Ρόμπερτ Χάινλαϊν, Ισαάκ Ασίμοφ, Άρθουρ Κλαρκ, Κερτ Βόνεγκατ- γνωστό το έργο του, «Οι Σειρήνες του Τιτάνα» ), μέχρι και σε σύγχρονα, hard sci-fi έργα όπως το «Titan» του Στίβεν Μπάξτερ, αλλά και το κινηματογραφικό «Gattaca», καθώς και επεισόδια του Star Trek κ.α.

Ανθολογία Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, ΡΗΤΟΡΙΚΗ, ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ - Κατὰ Εὐέργου καὶ Μνησιβούλου ψευδομαρτυριῶν § 68-72

Ένα θρησκευτικό και νομικό ερώτημα

Ο λόγος αυτός αποκλίνει αισθητά από άλλους λόγους του Δημοσθένη· πιθανότατα δεν είναι γνήσιος, αλλά παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κυρίως γιατί φωτίζει ορισμένες πτυχές της ζωής στην αρχαία Αθήνα.

Σε μια κρίσιμη στιγμή που η Αθήνα χρειαζόταν επειγόντως "τριηρικά σκεύη" (εξαρτήματα ή σκεύη απαραίτητα για τον εξοπλισμό των πολεμικών πλοίων), ανετέθη σε κάποιους να τα συγκεντρώσουν από εκείνους που δεν τα είχαν παραδώσει. Ένας από τους υπόχρεους, ο Θεόφημος, που είχε διατελέσει τριήραρχος, δεν ανταποκρίθηκε· μηνύθηκε γι᾽ αυτό από τον επιφορτισμένο με τη συγκέντρωση -τον κατήγορο στην παρούσα δίκη-, αλλά, παρά το γεγονός ότι καταδικάστηκε, συνέχισε να αρνείται. Όταν, έπειτα από απόφαση της βουλής, επετράπη στους επιφορτισμένους με τη συγκέντρωση να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για να πετύχουν το σκοπό τους, ο κατήγορος πήγε στο σπίτι του Θεόφημου, προκειμένου να προχωρήσει σε "κατάσχεση" (να πάρει ενέχυρα). Εκεί συνεπλάκησαν και αλληλομηνύθηκαν. Εκδικάστηκε πρώτη η μήνυση του Θεόφημου, στην οποία κατέθεσαν ως μάρτυρες ο αδελφός του Εύεργος και ο γαμπρός του Μνησίβουλος. Ο Θεόφημος κέρδισε τη δίκη και ο τωρινός κατήγορος, που τότε καταδικάστηκε σε χρηματικό πρόστιμο, εμήνυσε τους δύο μάρτυρες για ψευδομαρτυρία. Ενδιαμέσως, επειδή ο καταδικασθείς είχε καθυστερήσει να πληρώσει στον Θεόφημο τα χρήματα που επιδίκασε το δικαστήριο, ο Θεόφημος και οι δύο κατηγορούμενοι πήγαν στο σπίτι του, όταν αυτός απουσίαζε, και, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, του πήραν πενήντα πρόβατα μαζί με τον βοσκό και κάποια σκεύη. Κατά την "επιδρομή" αυτή κακοποίησαν και μια γριά απελεύθερη, η οποία πέθανε λίγες ημέρες αργότερα. Μετά τον θάνατό της, ο κατήγορος απευθύνθηκε στους εξηγητές των ιερών κανόνων, για να του πουν τι έπρεπε να κάνει. Στο απόσπασμα που ακολουθεί ο κατήγορος παραθέτει την απάντηση των εξηγητών και αναφέρεται στις δικές του ενέργειες.

Κατὰ Εὐέργου καὶ Μνησιβούλου ψευδομαρτυριῶν § 68-72

[68] ἐπειδὴ τοίνυν ἐτελεύτησεν, ἦλθον ὡς τοὺς ἐξηγητάς, ἵνα εἰδείην ὅ τι με χρὴ ποιεῖν περὶ τούτων, καὶ διηγησάμην αὐτοῖς ἅπαντα τὰ γενόμενα, τήν τε ἄφιξιν τὴν τούτων καὶ τὴν εὔνοιαν τῆς ἀνθρώπου, καὶ ὡς εἶχον αὐτὴν ἐν τῇ οἰκίᾳ, καὶ ὡς διὰ τὸ κυμβίον, οὐκ ἀφιεῖσα, τελευτήσειεν. ἀκούσαντες δέ μου οἱ ἐξηγηταὶ ταῦτα, ἤροντό με πότερον ἐξηγήσωνταί μοι μόνον ἢ καὶ συμβουλεύσωσιν· [69] ἀποκριναμένου δέ μου αὐτοῖς ἀμφότερα, εἶπόν μοι «ἡμεῖς τοίνυν σοι τὰ μὲν νόμιμα ἐξηγησόμεθα, τὰ δὲ σύμφορα παραινέσομεν· πρῶτον μὲν ἐπενεγκεῖν δόρυ ἐπὶ τῇ ἐκφορᾷ, καὶ προαγορεύειν ἐπὶ τῷ μνήματι, εἴ τις προσήκων ἐστὶν τῆς ἀνθρώπου, ἔπειτα τὸ μνῆμα φυλάττειν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας. τάδε δὲ συμβουλεύομέν σοι, ἐπειδὴ αὐτὸς μὲν οὐ παρεγένου, ἡ δὲ γυνὴ καὶ τὰ παιδία, ἄλλοι δέ σοι μάρτυρες οὐκ εἰσίν, ὀνομαστὶ μὲν μηδενὶ προαγορεύειν, τοῖς δεδρακόσι δὲ καὶ κτείνασιν, εἶτα πρὸς τὸν βασιλέα μὴ λαγχάνειν. [70] οὐδὲ γὰρ ἐν τῷ νόμῳ ἔστι σοι· οὐ γάρ ἐστιν ἐν γένει σοι ἡ ἄνθρωπος, οὐδὲ θεράπαινα, ἐξ ὧν σὺ λέγεις· οἱ δὲ νόμοι τούτων κελεύουσιν τὴν δίωξιν εἶναι· ὥστ᾽ εἰ διομεῖ ἐπὶ Παλλαδίῳ αὐτὸς καὶ ἡ γυνὴ καὶ τὰ παιδία καὶ καταράσεσθε αὑτοῖς καὶ τῇ οἰκίᾳ, χείρων τε δόξεις πολλοῖς εἶναι, καὶ ἐὰν μὲν ἀποφύγῃ σε, ἐπιωρκηκέναι, ἐὰν δὲ ἕλῃς, φθονήσει. ἀλλ᾽ ὑπὲρ σεαυτοῦ καὶ τῆς οἰκίας ἀφοσιωσάμενος ὡς ῥᾷστα τὴν συμφορὰν φέρειν, ἄλλῃ δὲ εἴ πῃ βούλει, τιμωροῦ.» [71] ταῦτα ἀκούσας ἐγὼ τῶν ἐξηγητῶν, καὶ τοὺς νόμους ἐπισκεψάμενος τοὺς τοῦ Δράκοντος ἐκ τῆς στήλης, ἐβουλευόμην μετὰ τῶν φίλων ὅ τι χρή με ποιεῖν. συμβουλευόντων δέ μοι ταὐτά, ἃ μὲν ὑπὲρ τῆς οἰκίας προσῆκεν μοι πρᾶξαι καὶ ἃ ἐξηγήσαντό μοι οἱ ἐξηγηταί, ἐποίησα, ἃ δ᾽ ἐκ τῶν νόμων οὐκέτι μοι προσῆκεν, ἡσυχίαν εἶχον. [72] κελεύει γὰρ ὁ νόμος, ὦ ἄνδρες δικασταί, τοὺς προσήκοντας ἐπεξιέναι μέχρι ἀνεψιαδῶν (καὶ ἐν τῷ ὅρκῳ διορίζεται ὅ τι προσήκων ἐστίν), κἂν οἰκέτης ᾖ, τούτων τὰς ἐπισκήψεις εἶναι. ἐμοὶ δὲ οὔτε γένει προσῆκεν ἡ ἄνθρωπος οὐδέν, εἰ μὴ ὅσον τιτθὴ γενομένη, οὐδ᾽ αὖ θεράπαινά γε· ἀφεῖτο γὰρ ὑπὸ τοῦ πατρὸς τοῦ ἐμοῦ ἐλευθέρα καὶ χωρὶς ᾤκει καὶ ἄνδρα ἔσχεν.

***
[68] Όταν λοιπόν απεβίωσε [η ηλικιωμένη απελεύθερη], πήγα στους εξηγητές,¹ για να μάθω τι έπρεπε να κάνω εν προκειμένω· τους εξέθεσα όλα όσα είχαν συμβεί· ανέφερα και τον ερχομό των αντιδίκων και την αφοσίωση της γυναίκας, και ότι την είχα στο σπίτι μου, και ότι έχασε τη ζωή της για το ποτήρι² που δεν το άφηνε από τα χέρια της. Αφού άκουσαν οι εξηγητές αυτά που τους είπα, με ρώτησαν αν ήθελα να ερμηνεύσουν μόνο τους ιερούς κανόνες ή και να με συμβουλεύσουν· [69] όταν εγώ τους απάντησα «και τα δύο», μου είπαν: «τότε εμείς θα σου υποδείξουμε όσα πρέπει να πραχθούν κατά τους ιερούς κανόνες και θα σε συμβουλέψουμε όσα είναι συμφέροντα.³ Κατ᾽ αρχήν, αν υπάρχει κάποιος συγγενής της γυναίκας, να παρακολουθήσει την εκφορά κρατώντας δόρυ και να προβεί στη δημόσια διακήρυξη εναντίον του δράστη⁴ πάνω στον τάφο· έπειτα να φρουρήσει τον τάφο τρεις ημέρες. Αυτά πάλι που σε συμβουλεύουμε είναι τα εξής: επειδή δεν ήσουν παρών ο ίδιος, αλλά μόνο η γυναίκα σου και τα παιδιά σου, και επειδή άλλοι μάρτυρες δεν υπάρχουν, η δημόσια διακήρυξη να μην είναι ονομαστική, αλλά να στρέφεται γενικά εναντίον εκείνων που έπραξαν και εφόνευσαν· επίσης, να μην υποβάλεις μήνυση ενώπιον του άρχοντος βασιλέως.⁵ [70] Άλλωστε, ο νόμος δεν σου παρέχει καν τέτοιο δικαίωμα· γιατί, σύμφωνα με αυτά που λες, η γυναίκα δεν είναι συγγενής σου ούτε και δούλη σου· οι νόμοι όμως επιτάσσουν να ασκείται δίωξη μόνο για τις περιπτώσεις αυτές. Αν λοιπόν με πάσα επισημότητα δώσεις τον όρκο στο Παλλάδιο⁶ εσύ ο ίδιος και η γυναίκα σου και τα παιδιά σου και εκστομίσετε κατάρες για σας και το σπίτι σας, πολλοί θα σχηματίσουν για σένα αρνητική γνώμη και, αν ο κατηγορούμενος αθωωθεί, θα μείνει η εντύπωση ότι ψευδόρκησες, ενώ, αν τον καταδικάσεις, θα επισύρεις τον φθόνο. Γι᾽ αυτό, αφού εξαγνιστείς με καθαρμούς εσύ και το σπίτι σου, αντιμετώπισε τη συμφορά όσο πιο καρτερικά μπορείς και, αν θέλεις να πάρεις εκδίκηση με άλλο τρόπο, πάρε.» [71] Όταν τα άκουσα αυτά από τους εξηγητές, αφού συμβουλεύτηκα τους νόμους του Δράκοντα που είναι χαραγμένοι πάνω στη στήλη,⁷ σκεφτόμουν μαζί με τους φίλους μου τι έπρεπε να κάνω. Μου έδωσαν και εκείνοι την ίδια συμβουλή. Έκανα λοιπόν για το σπίτι μου αυτά που όφειλα να κάνω και μου υπέδειξαν οι εξηγητές, ενώ απέφυγα να πράξω οτιδήποτε για ζητήματα για τα οποία ο νόμος δεν μου έδινε ανάλογη δικαιοδοσία. [72] Ο νόμος εν προκειμένω ορίζει, άνδρες δικαστές, ότι η δίωξη ασκείται από τους συγγενείς μέχρι και τους γιους του πρώτου εξαδέλφου (ο βαθμός της συγγενείας ορίζεται στον όρκο)· σ᾽ αυτούς αναθέτει τη δίωξη και σε περίπτωση που το θύμα είναι δούλος. Η συγκεκριμένη γυναίκα όμως ούτε συνδεόταν μαζί μου με συγγένεια οποιασδήποτε μορφής -υπήρξε απλώς τροφός μου- ούτε βέβαια ήταν δούλη μου, αφού ο πατέρας μου της είχε χαρίσει την ελευθερία της και ζούσε χωριστά και παντρεύτηκε.
----------------

¹ Οι εξηγητές, οι οποίοι προέρχονταν από παλαιά αριστοκρατικά γένη και ήσαν ισόβιοι, ήταν σώμα ερμηνευτών των ιερών κανόνων και παρείχαν συμβουλές για ποικίλα λατρευτικά και θρησκευτικά θέματα.

² Η ηλικιωμένη απελεύθερη, την ώρα της "επιδρομής", έτρωγε στην αυλή μαζί με τη γυναίκα του κατήγορου και κακοποιήθηκε όταν προσπάθησε να κρύψει στον κόρφο της ένα ποτήρι (κυμβίον) για να το σώσει.

³ Όπως προκύπτει από τη συνέχεια (§ 69-70), το περιεχόμενο της συμβουλής είχε να κάνει κυρίως με την νομική πτυχή του θέματος.

⁴ Με την επίσημη διακήρυξη, που γινόταν την ώρα της ταφής (προαγορεύω, πρόρρησις), εκαλείτο ο δράστης του φόνου να κρατηθεί μακριά από τα ιερά και τους δημόσιους χώρους.

⁵ Στον άρχοντα βασιλέα, που ήταν επιφορτισμένος κυρίως με λατρευτικά καθήκοντα, υποβάλλονταν οι μηνύσεις για ανθρωποκτονία.

⁶ Στο Παλλάδιον, το δικαστήριο που εσυγκροτείτο από εφέτες οι οποίοι συνέρχονταν στο ιερό της Παλλάδας Αθηνάς (ακριβώς έξω από την Αθήνα), εκδικάζονταν υποθέσεις για "ακούσια" ανθρωποκτονία, για "βούλευση" ανθρωποκτονίας και για φόνο δούλου ή ξένου.

⁷ Ακόμα και μετά τη νομοθεσία του Σόλωνα (περ. 590 π.Χ.), για την ανθρωποκτονία παρέμειναν σε ισχύ οι νόμοι του πρώτου Αθηναίου νομοθέτη, του Δράκοντα (περ. 620 π.Χ.). Στα τέλη του πέμπτου αιώνα έγινε προσπάθεια συστηματοποίησης και νέας καταγραφής των νόμων αυτών. Το 409/408 π.Χ. οι "φονικοί" νόμοι του Δράκοντα χαράχτηκαν σε στήλη που τοποθετήθηκε στη Βασίλειο στοά στην αγορά. Σώζεται απόσπασμα της επιγραφής αυτής.

Η προτροπή του Πάπα για την πρώτη Σταυροφορία, το 1095, και ο ρόλος του Κομνηνού

<Το κάλεσμα της Πρώτης Σταυροφορίας (εδώ από τον Πέτρο τον Ερημίτη). Πίνακας του James Archer

Το 1095, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Αλέξιος Κομνηνός έστειλε πρέσβεις στον Πάπα να ζητήσουν βοήθεια για την αντιμετώπιση των Σελτζούκων Τούρκων, οι οποίοι είχαν καταλάβει μεγάλα εδάφη στη Μικρά Ασία και είχαν φτάσει στη Νίκαια –πολύ κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Ο Πάπας, με τη σειρά του, έκανε μια δημόσια ομιλία στο Συμβούλιο του Clermont όπου κήρυξε αυτό που θα ονομαζόταν αργότερα η πρώτη Σταυροφορία. Υπάρχουν διαφορετικές (αλλά παρόμοιες) μαρτυρίες για το διάγγελμα που έβγαλε προς αυτόν τον σκοπό, μία από τις οποίες μεταφράζεται παρακάτω –πρόκειται για τη μαρτυρία του Ροβέρτου του Μοναχού (Robert the Monk) από το βιβλίο του Historia Hierosolymitana. Την απέδωσε γραπτώς 21 με 27 χρόνια μετά την ίδια την ομιλία, αλλά θεωρείται αξιόπιστη καθώς ο ίδιος ήταν παρόν. Πρόκειται για περιγραφή της ομιλίας, και όχι για μια λέξη προς λέξη παράθεση του λόγου του Πάπα.

Αυτά έλαβαν χώρα περίπου τέσσερις δεκαετίες μετά το Σχίσμα του Χριστιανισμού σε Καθολικισμό και Ορθοδοξία, και ενώ ο Πάπας και ο Κομνηνός βρίσκονταν σε επικοινωνία από το 1089 συζητώντας την επανένωση των δύο εκκλησιών.

Στον λόγο του, ο Πάπας κάνει έκκληση στους πιστούς να υπερασπιστούν τους ομόθρησκούς τους στην Ανατολή και να ανακτήσουν τα ιερά εδάφη της Επαγγελίας για τη δόξα του Θεού. Υπόσχεται σε όσους συμβάλλουν στην προσπάθεια πως θα συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους, καθώς η εκστρατεία θα είναι το έργο του Θεού. Οι Τούρκοι, που παρουσιάζονται ως «άπιστοι», περιγράφονται με τον χειρότερο τρόπο: είναι αιμοσταγείς βάρβαροι, υπό τον ζυγό των οποίων οι Χριστιανοί υποφέρουν με τρομερά βασανιστήρια, και βέβηλοι των ιερών μνημείων του Χριστιανισμού και των ίδιων των εδαφών που κατέκτησαν. Οι Φράγκοι από την άλλη, επαινούνται για την ανδρεία τους, τη δύναμη και την δόξα τους στη μάχη, και καλούνται να ξεχάσουν τις μεταξύ τους διχόνοιες για να αντιμετωπίσουν τον κοινό εχθρό. Πλούσιοι και φτωχοί καλούνται να πολεμήσουν, οι παπάδες όμως εξαιρούνται αν δεν πάρουν «έγκριση» από τους επισκόπους τους. Η πίστη του λαού χρησιμοποιείται από τον Πάπα αφειδώς, καθώς τους παροτρύνει να αφήσουν στην άκρη όποιες ανησυχίες έχουν για τις εγκόσμιες υποχρεώσεις τους και για τις οικογένειές τους, χρησιμοποιώντας λόγια του Ιησού, καλώντας τους να ακολουθήσουν τη διδασκαλία του.

Σε μία άλλη περιγραφή της ίδιας ομιλίας, από τον Guilbert de Nogent, περιλαμβάνεται ένα ιδιαίτερο επιχείρημα του Πάπα για να πείσει τους πιστούς. Σύμφωνα με τους προφήτες, λέει, ο ερχομός του Αντίχριστου είναι επικείμενος. Όταν έρθει θα εξοντώσει τους τρεις Χριστιανούς βασιλιάδες της Αιγύπτου, της Αφρικής και της Αιθιοπίας. Τον καιρό όμως που εκφωνήθηκε ο λόγος δεν υπήρχαν Χριστιανοί βασιλιάδες στις περιοχές αυτές. Οπότε ήταν καθήκον των πιστών να τοποθετήσουν ομόθρησκούς τους σ’ εκείνους τους θρόνους με σκοπό την εκπλήρωση της προφητείας (προφανώς εννοούσε πως ο ερχομός του Αντίχριστου είναι αναγκαίος για να ακολουθήσει η Δευτέρα Παρουσία, την οποία κάθε καλός Χριστιανός πρέπει να αναμένει ευπρόσδεκτα).

Ο Κομνηνός είχε στόχο να προσκαλέσει μερικές μόνο δυνάμεις μισθοφόρων, όχι το μεγάλο πλήθος που κατέφτασε στις περιοχές του Βυζαντίου (ήδη οι πρώτοι έφτασαν το 1096), που τον κατέπληξε και του προκάλεσε αμηχανία. Δεν ήταν έτοιμος να εφοδιάσει τον μεγάλο αριθμό στρατιωτών (άνδρες, γυναίκες και παιδιά), οι οποίοι τότε προχώρησαν σε πλιάτσικο των περιοχών απ’ όπου περνούσαν.

Ένας δευτερεύον στόχος της εκστρατείας, η κατάληψη της Ιερουσαλήμ, έγινε ο κύριος σκοπός της, και επιτεύχθηκε το 1099. Σύμφωνα με πιο ύστερα κηρύγματα του Πάπα, διαφαίνεται πως είχε από την αρχή στόχο του την ιερή πόλη.

Robert the Monk – απόσπασμα από το Historia Hierosolymitana

Ω, Φράγκικη φυλή, φυλή πέρα από τα βουνά, φυλή εκλεκτή και αγαπημένη απ’ το Θεό καθώς λάμπει σε πολλά σας έργα ξεχωριστή από όλα τα έθνη χάρη στη θέση της χώρας σας, όπως και στην καθολική σας πίστη και την υπόληψη της ιερής εκκλησίας! Σε σας απευθύνεται η ομιλία μας και για σας προορίζεται η προτροπή μας. Επιθυμούμε να μάθετε ποιος θλιβερός λόγος μας οδήγησε στη χώρα Σας, ποιος κίνδυνος μάς έφερε που απειλεί εσάς και όλους τους πιστούς.

Από την περιοχή της Ιερουσαλήμ και την πόλη της Κωνσταντινούπολης μια φριχτή ιστορία έχει γνωστοποιηθεί και έχει φτάσει στα αυτιά μας πολύ συχνά, δηλαδή, πως μία φυλή από το βασίλειο των Περσών, μια καταραμένη φυλή, μια φυλή πλήρως αποξενωμένη από το Θεό, μια γενιά εγκαταλελειμμένη η οποία δεν έχει απευθύνει την καρδιά της και δεν έχει αποδώσει το πνεύμα της στο Θεό, έχει εισβάλει στα εδάφη εκείνων των Χριστιανών και τις έχει ερημώσει με τη μαχαίρα, με λεηλασία και φωτιά˙ έχει οδηγήσει ένα μέρος από τους κρατούμενους μέσα στην ίδια της τη χώρα, και ένα μέρος έχει καταστρέψει με ανελέητα βασανιστήρια˙ έχει είτε εντελώς καταστρέψει τις εκκλησίες του θεού είτε τις έχει σφετεριστεί για τελετουργίες της δικιάς της θρησκείας.

Καταστρέφουν τους βωμούς, αφού τους έχουν ατιμάσει με την ακαθαρσία τους. Περιτομούν τους Χριστιανούς, και το αίμα της περιτομής είτε το αλείφουν στους βωμούς είτε το χύνουν στα δοχεία της βαφτιστικής κολυμπήθρας. Όταν επιθυμούν να βασανίσουν ανθρώπους με χαμερπή θάνατο, κάνουν διάτρηση στους αφαλούς τους, και τραβώντας το άκρο των εντόσθιών τους, το δένουν σε παλούκι˙ έπειτα με μαστίγωμα οδηγούν το θύμα τριγύρω μέχρι τα σωθικά να ξεχειλίσουν και το θύμα να πέσει εξαντλημένο στο έδαφος. Άλλους τους δένουν σε στύλο και τους τρυπούν με βέλη. Άλλους τους υποχρεώνουν τα προτείνουν τους λαιμούς τους και μετά, ορμώμενοι με γυμνά σπαθιά, επιχειρούν να κόψουν το λαιμό με ένα μοναδικό χτύπημα. Τι να πω για τον αποτρόπαιο βιασμό των γυναικών; Το να μιλήσει κανείς γι’ αυτό είναι χειρότερο από το να μείνει σιωπηλός. Το βασίλειο των Ελλήνων είναι τώρα διαμελισμένο από αυτούς και στερημένο εδαφών τόσο εκτενών ώστε να μην μπορεί να το διασχίσει κανείς σε μια πορεία δύο μηνών. Σε ποιον, λοιπόν, ανήκει το έργο της εκδίκησης γι’ αυτές τις αδικίες και της ανάκτησης αυτής της υπερκείμενης περιοχής, αν όχι σε εσάς; Εσάς, στους οποίους περισσότερο από άλλα έθνη ο Θεός έχει απονέμει αξιόλογη δόξα στη μάχη, σπουδαίο κουράγιο, σωματική σφριγηλότητα, και δύναμη που ταπεινώνει τις τριχωτές κεφαλές αυτών που σας αντιστέκονται.

Επιτρέψτε στις πράξεις των προγόνων σας να σας παρακινήσουν και να διεγείρουν το μυαλό σας προς ανδρεία επιτεύγματα˙ τη δόξα και τη μεγαλοσύνη του βασιλιά Κάρολου του Μεγάλου, και του γιου του Λουδοβίκου, και των άλλων βασιλέων, που έχουν καταστρέψει τα βασίλεια των παγανιστών, και έχουν επεκτείνει σε αυτές τις χώρες το έδαφος της ιερής εκκλησίας. Επιτρέψτε στον ιερό τάφο του Κυρίου και Σωτήρα μας, που είναι κατειλημμένος από ακάθαρτα έθνη, να σας παρακινήσει ιδιαιτέρως, και τα ιερά μέρη που τώρα δέχονται ατιμωτική μεταχείριση και μολύνονται ασεβώς με τη βρωμιά τους. Ω, θαρραλέοι στρατιώτες και επίγονοι ανίκητων προγόνων, μην είστε εκφυλισμένοι, αλλά ανακαλέστε την ανδρεία των προγεννήτορών σας.

Αλλά αν παρακωλύεστε από την αγάπη των παιδιών σας, των γονιών και των συζύγων σας, θυμηθείτε τι λέει ο Κύριος στο Ευαγγέλιο, «Εκείνος που αγαπά τον πατέρα ή την μητέρα του παραπάνω από εμέ, δεν είναι άξιος να λέγεται οπαδός μου»[1]. «Και κάθε ένας, ο οποίος προς χάριν μου αφήκε οικίας ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή χωράφια, θα λάβη εδώ εις την γην εκατό φορές περισσότερα και, το σπουδαιότερον, θα κληρονομήση την αιωνίαν ζωήν»[2]. Μην αφήσετε όσα κατέχετε να σας αναχαιτίσουν, ούτε την έγνοια για τις οικογενειακές σας υποθέσεις, αφού αυτή η γη που κατοικείτε, περικλυσμένη από όλες τις πλευρές από τις θάλασσες και περικυκλωμένη από βουνίσιες κορφές, είναι πολύ στενή για τον μεγάλο σας πληθυσμό˙ ούτε αφθονεί σε πλούτο˙ και προμηθεύει σπάνια αρκετή τροφή για τους καλλιεργητές της. Γι’ αυτό και σκοτώνετε ο ένας τον άλλον, και κάνετε πόλεμο, και συχνά πεθαίνετε από αμοιβαία χτυπήματα. Αφήστε, λοιπόν, το μίσος να φύγει από μεταξύ σας, αφήστε τις φιλονικίες σας να τελειώσουν, σταματήστε τους πολέμους, και ρίξτε σε λήθαργο όλες τις έριδες και τις διαμάχες. Ξεκινήστε στο δρόμο προς τον Ιερό Τάφο˙ αποσπάστε εκείνη τη γη από την κακοήθη φυλή, και κυριαρχήστε την εσείς. Εκείνη η γη που όπως λέει η Γραφή «ρέει γάλα και μέλι»[3], δόθηκε από τον Θεό στην ιδιοκτησία των παιδιών του Ισραήλ. Η Ιερουσαλήμ είναι το κέντρο του κόσμου˙ η γη είναι πιο καρποφόρα από άλλες, σαν άλλος παράδεισος απολαύσεων. Αυτήν ο Λυτρωτής της ανθρωπότητας έχει λαμπρύνει με την έλευσή Του, ομορφύνει με την διαμονή, αγιάσει με το μαρτύριο, λυτρώσει με το θάνατο, δοξάσει με την ταφή. Αυτή η βασιλική πόλη, λοιπόν, τοποθετημένη στο κέντρο του κόσμου, κρατείται τώρα αιχμάλωτη από τους εχθρούς Του, και είναι υπόδουλη αυτών που δεν γνωρίζουν το Θεό, στη λατρεία των άπιστων. Ζητεί, λοιπόν, και επιθυμεί να απελευθερωθεί, και δε σταματά να σας παρακαλεί να σπεύσετε προς βοήθειά της. Από εσάς ειδικά ζητεί ανακούφιση, επειδή, όπως ήδη είπαμε, ο Θεός έχει απονείμει σ’ εσάς περισσότερο από όλα τα άλλα έθνη μεγάλη δόξα στη μάχη. Επομένως αναλάβετε αυτό το ταξίδι για την απαλλαγή από τις αμαρτίες σας, με τη διαβεβαίωση της άφθαρτης δόξας του βασιλείου των ουρανών.

Όταν ο Πάπας Urban II είπε αυτά και πολλά άλλα παρόμοια στην αβρή ομιλία του, τόσο πολύ επέδρασε προς έναν σκοπό τις επιθυμίες όλων όσων ήταν παρόντες, ώστε φώναξαν «Είναι το θέλημα του Θεού! Είναι το θέλημα του Θεού!» Όταν ο σεβασμιώτατος Ρωμαίος ποντίφικας το άκουσε αυτό, με μάτια στραμμένα στον ουρανό έδωσε ευχαριστίες στο Θεό και, αιτούμενος ησυχία με κίνηση του χεριού του, είπε:

Πολυαγαπημένοι αδερφοί, σήμερα φανερώνεται σε εσάς αυτό που είπε ο Κύριος στο Ευαγγέλιο «Διότι όπου δύο ή τρεις είναι συγκεντρωμένοι στο όνομά μου, εκεί είμαι και εγώ εν μέσω αυτών»[4]. Αν δεν ήταν παρόν στην ψυχή σας ο Κύριος ο Θεός, δεν θα είχατε εκστομίσει όλοι την ίδια φωνή. Γιατί, αν και η φωνή βγήκε από πλήθος στομάτων, η προέλευση της φωνής ήταν μία. Οπότε σας λέω πως ο Θεός, ο οποίος την εμφύτευσε στα στήθη σας, την ανέσυρε από εσάς. Κάντε αυτήν, λοιπόν, κραυγή πολέμου σας στις μάχες, επειδή αυτός ο λόγος σας δόθηκε από τον Θεό. Όταν μια ένοπλη επίθεση λαμβάνει χώρα από τον εχθρό, αφήστε αυτήν την κραυγή να βγει από όλους τους στρατιώτες του θεού: Είναι το θέλημα του Θεού! Είναι το θέλημα του Θεού!

Και δεν διατάσσουμε ούτε συμβουλεύουμε οι γέροι ή οι αδύναμοι, ούτε οι ακατάλληλοι να οπλιστούν, να αναλάβουν το ταξίδι˙ ούτε καμιά γυναίκα να ξεκινήσει καθόλου, χωρίς το σύζυγό της ή τα αδέρφια της ή τον κηδεμόνα της. Γιατί αυτό θα ήταν περισσότερο εμπόδιο παρά βοήθεια, περισσότερο βάρος παρά πλεονέκτημα. Είθε οι πλούσιοι να βοηθήσουν τους άπορους˙ και ανάλογα με τα πλούτη τους, ας πάρουν μαζί τους έμπειρους στρατιώτες. Οι ιερείς και οι πνευματικοί όλων των ταγμάτων να μην πάνε χωρίς τη συγκατάθεση του επισκόπου τους˙ καθώς αυτό το ταξίδι δεν θα τους ωφελούσε σε τίποτα αν πήγαιναν χωρίς αυτήν την άδεια. Επίσης, δεν είναι πρέπον οι κοσμικοί να εισέλθουν στο προσκύνημα χωρίς τις ευλογίες των ιερέων τους.

Όποιος, λοιπόν, είναι αποφασισμένος για αυτό το ιερό προσκύνημα και κάνει το τάμα του στο Θεό προς αυτόν τον σκοπό και προσφέρει τον εαυτό του σε Αυτόν σαν ζωντανή θυσία, ιερή και αποδεκτή από το Θεό, θα φορέσει το σημάδι του σταυρού του Κυρίου στο μέτωπο ή στο στήθος. Όταν θα έχει όντως εκπληρώσει το τάμα του και θα επιστρέφει από το ταξίδι του, ας τοποθετήσει τον σταυρό στην πλάτη του ανάμεσα στους ώμους του. Έτσι, όντως, με τη διπλή αυτή πράξη, θα εκπληρώσει την εντολή του Κυρίου, όπως Αυτός απαιτεί στο Ευαγγέλιο «και όποιος δεν λαμβάνει τον σταυρό του και δε με ακολουθεί, δεν είναι άξιος εμού.»[5]
--------------------
[1] Κατά Ματθαίον 10:37

[2] Κατά Ματθαίον 19:29

[3] Έξοδος 33:3

[4] Κατά Ματθαίον 18:20

[5] Κατά Ματθαίον 10:38

Τι δεν κάνει ποτέ ένα ευτυχισμένο ζευγάρι

Για να είναι ευτυχισμένο ένα ζευγάρι χρειάζεται κάτι περισσότερο από τύχη.

Χρειάζεται μία ειλικρινή, συνειδητή, καθημερινή προσπάθεια για να εφαρμόσουν σωστές συνήθειες στην πράξη.

Μεγάλη πρόσφατη έρευνα έδειξε τις συνήθειες που κάθε ευτυχισμένο ζευγάρι ακολουθεί, σε γενικές βέβαια γραμμές.

Δείτε τις, είναι απλές αλλά πολύ σημαντικές.

Δεν διαμαρτύρονται για τη σχέση τους στις οικογένειές τους και τους φίλους.

Το ευτυχισμένο ζευγάρι ξέρει ότι είναι καλύτερα να μην μπλέκουν άλλους στη σχέση τους. Μπορούν και μιλούν απευθείας μεταξύ τους αν υπάρχει κάποιο θέμα, αντί να συμβουλεύονται άλλους που συχνά δίνουν μία αρνητική άποψη, η οποία θα μπορούσε να βλάψει τη σχέση.

Δεν είναι καθόλου λάθος, το αντίθετο μάλιστα, να έχετε τους φίλους σας, αλλά μην το χρησιμοποιείτε σαν ευκαιρία για να διαμαρτυρηθείτε για το/την σύζυγό σας.
Εάν δεν ακολουθείτε αυτή τη συμβουλή, είναι πολύ πιθανό να υπάρξει αρνητική επίδραση στο γάμο σας.

Δεν συγκρίνουν τον εαυτό τους με τους άλλους.

Τα ευτυχισμένα ζευγάρια αποδέχονται και αγαπούν ο ένας τον άλλο γι’ αυτό που είναι. Ξέρουν ότι η σύγκριση με άλλα άτομα δεν είναι ρεαλιστική και είναι άδικη.

Επίσης η σύγκριση αυτή μπορεί να δημιουργήσει ένα αίσθημα ανασφάλειας για το γάμο τους.

Αν κάνετε παρέα με άλλα ζευγάρια και διακρίνετε καλύτερα προσόντα στον/στην άλλη σύζυγο, μην χάσετε την αυτοπεποίθηση σας για τη δική σας εκλογή. «Το γρασίδι δεν είναι πάντα πράσινο στην άλλη πλευρά, ακόμη και αν φαίνεται ότι είναι».

Δεν κάνουν το θύμα.

Το ευτυχισμένο ζευγάρι αναλαμβάνει την ευθύνη για τα συναισθήματά του και το ρόλο του στη σχέση. Δεν κατηγορεί ο ένας τον άλλον για τα προβλήματα. Ζητούν αυτό που χρειάζονται αντί να βουλιάζουν στον οίκτο για τον εαυτό τους ή να κατηγορούν τον άλλο για τη δική τους κακή κατάσταση.

Δεν παίρνουν πολύ στα σοβαρά τον εαυτό τους.

Γνωρίζουν τη διασκέδαση και την ευτυχία. Κανονίζουν τακτικά «ραντεβού» και γελάνε πολύ. Ακόμη και όταν η ζωή είναι δύσκολη και αγχωτική, προσπαθούν να κρατήσουν τις καταστάσεις φωτεινές και χαρούμενες.

Δεν κρίνουν.

Κοιτάζουν πάντα το καλό στο σύντροφό τους και όταν είναι εκνευρισμένοι μαθαίνουν πώς να ζητήσουν κάτι που έχουν ανάγκη με ένα ήρεμο τρόπο.

Ξέρουν πολύ καλά ότι η κριτική στενοχωρεί πάρα πολύ τον άλλο, και δημιουργεί ρήξη στη σχέση τους. Αν ο σύζυγός σας έχει κάνει κάτι που δεν σας αρέσει, εξετάστε γιατί σας ενοχλεί και μάθετε πώς να μιλήσετε γι’ αυτό με καλό τρόπο.

Δεν αγνοούν τα οικονομικά τους.

Ξέρουν καλά ότι η οικονομική πίεση, ασκεί άγχος σε ένα γάμο. Έτσι γνωρίζουν τα οικονομικά τους πολύ καλά και συνεννοούνται για να παίρνουν υπεύθυνες αποφάσεις μαζί για το μέλλον. Αν τα χρήματα είναι ένα θέμα που δεν θέλουν να συζητούν, γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτό θα κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα.

Δεν προσπαθούν να διαβάσουν το μυαλό.

Όλοι ξέρουμε τι γνώμη έχει ο κόσμος για ένα άτομο που υποθέτει. Τα ευτυχισμένα ζευγάρια ξέρουν πώς να επικοινωνούν, έτσι ώστε να είναι ενήμεροι για τις ανάγκες ο ένας του άλλου και τα συναισθήματα.

Δεν έχει σημασία πόσο δεμένοι αισθάνονται, δεν περιμένουν ποτέ ο/η σύντροφος να μαντέψει τι θέλουν ή πως αισθάνονται. Το διευκρινίζουν με σαφήνεια. Εάν δεν έχουν την προσοχή του συντρόφου τους το λένε αμέσως.

Μοιράζονται συναισθήματα, χωρίς υπερβολή.

Γνωρίζουν ότι μοιράζονται τις απογοητεύσεις τους και τα προβλήματα τους, με σκοπό να ικανοποιήσουν κάποια ανάγκη τους και να πετύχουν ένα καλύτερο δεσμό μεταξύ τους. Είναι όμως σκόπιμο να ξέρει ο καθένας πότε μπορεί να μιλήσει στον άλλο και να μοιραστεί μαζί του πράγματα που τον προβληματίζουν. Έτσι ρωτήστε απλά «θα ήθελα να μοιραστώ κάτι μαζί σου. Είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή;»

Δεν επιμένουν στους ρόλους τους.

Ακόμη και αν έχουν στερεότυπους ρόλους των δύο φύλων στη σχέση τους, τα ευτυχισμένα ζευγάρια είναι ευέλικτα και είναι σε θέση να κάνουν και οι δύο κάποια απαραίτητη εργασία, ακόμη και αν δεν είναι το δυνατό σημείο τους.

Έτσι, παρόλο που η σύζυγος ετοιμάζει το δείπνο κάθε βράδι, αν μία φορά δεν μπορεί, ο σύζυγος θα βοηθήσει χωρίς φασαρία και θα την απαλλάξει από αυτή την ευθύνη.

Δεν γκρινιάζουν ο ένας στον άλλον.

Ενθαρρύνουν ο ένας τον άλλον αντί να τον πιέζουν. Θα βρουν τρόπους για να υποστηρίξουν ο ένας τον άλλον και αυτή η υποστήριξη είναι ένα φυσικό κίνητρο σε αντίθεση με τη γκρίνια η οποία πολύ συχνά οδηγεί σε καβγά.

Αν ο σύζυγος είναι άνεργος, αντί να του γκρινιάζετε ότι δεν ψάχνει αρκετά για δουλειά, προσπαθήστε να του ανεβάσετε το ηθικό με την αγάπη και την υποστήριξή σας, ακόμη και αν φαίνεται τρομακτικό. Η ειλικρινής ενθάρρυνση και η εμπιστοσύνη σας σε αυτόν, θα τον παρακινήσει να προχωρήσει.

Δεν δίνουν καμία προσοχή στην απεικόνιση του γάμου διάσημων προσώπων.

Τα ευτυχισμένα ζευγάρια δεν ενδιαφέρονται καθόλου για το γάμο διάσημων ανθρώπων που εμφανίζονται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Aγαπούν ο ένας τον άλλον και δεν υποτιμά, δεν δείχνει ασέβεια ή κοροϊδεύει το σύντροφό του, όπως βλέπουμε συχνά στην τηλεόραση ή σε ταινίες.
Εάν δεν έχετε ήδη προσέξει πόσο κοινό είναι να θεωρούν το γάμο σαν το «καλύτερο κομμάτι του ανεκδότου», αρχίστε να παρατηρείτε τα έξυπνα (και όχι τόσο έξυπνα) μηνύματα για το γάμο που αντιμετωπίζετε σε καθημερινή βάση!

Εγώ είμαι αυτός που είμαι

Εγώ δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι.

 

Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι.

Δεν είμαι αυτός που η μαμά μου ήθελε να είμαι.

Δεν είμαι καν αυτός που ήμουν.

Εγώ είμαι αυτός που είμαι.

 

Παρεμπιπτόντως, για μένα όλη μας η ψυχοπαθολογία προέρχεται από την άρνηση αυτής της φράσης. Όλες μας οι νευρώσεις ξεκινούν από τη στιγμή που προσπαθούμε να είμαστε αυτό που δεν είμαστε.

 

Στο Να σου πω μια ιστορία έγραψα για την απόρριψη του εαυτού μας.

 

Όλα άρχισαν εκείνη τη γκρίζα μέρα που αφέθηκες να πεις περήφανος:

«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ!»

 

Και, ντροπιασμένος και φοβισμένος, κατέβασες το κεφάλι κι άλλαξες τα λόγια και τις πράξεις σου με ένα συλλογισμό:

«ΕΓΩ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΗΜΟΥΝ…»

 

…Κι αν δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε το: «είμαι όπως είμαι», πόσο πιο δύσκολο μας φαίνεται, μερικές φορές, να αποδεχτούμε το τρίτο συμπέρασμα που βγαίνει από την αρχική μας φράση, «αυτό που είναι, είναι»:

 

Εσύ… είσαι όπως είσαι.

Που σημαίνει:

Εσύ δεν είσαι όπως χρειάζομαι να είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως ήσουν.

Εσύ δεν είσαι όπως συμφέρει εμένα.

Εσύ δεν είσαι όπως εγώ θέλω.

Εσύ είσαι όπως είσαι.

 

Το να δεχτώ αυτό, σημαίνει ότι σε σέβομαι και δεν σου ζητώ ν’ αλλάξεις.

 

Εδώ και λίγο καιρό έχω αρχίσει να ορίζω τον αληθινό έρωτα ως την ανιδιοτελή προσπάθεια να δημιουργήσεις χώρο στον άλλον, ώστε να μπορεί να είναι όπως είναι.

Μάθημα ευτυχίας: Πώς να είσαι χαρούμενος με αυτά που ήδη έχεις

Η «ελευθερία της επιλογής» έχει γίνει το σλόγκαν της εποχής μας και σχετίζεται με κάθε πλευρά της ζωής μας: με την επιλογή εργασίας ή σχολείου για το παιδί, με την επιλογή συντρόφων ή παπουτσιών….Μερικές φορές, όμως, οι πάρα πολλές επιλογές, αντί να μας απελευθερώνουν μας κάνουν δέσμιους τους και μας φυλακίζουν.

Πόσες φορές δεν έχουμε πει «μπήκα να ψωνίσω δυο-τρία πραγματάκια και βγήκα με ένα καρότσι γεμάτο;» Στο σούπερ μάρκετ, βλέπουμε χίλια-δυο προϊόντα που μας τραβούν την προσοχή, ίσως μας δίνουν και εκπτωτικά κουπόνια για να δοκιμάσουμε κάτι νέο, κάποιο προϊόν είναι σε προσφορά, κάποιο άλλο δείχνει ολόφρεσκο, εκμεταλλευόμαστε λοιπόν την ευκαιρία και ξεχειλίζουμε το καρότσι μας με πράγματα τα οποία τελικά δε χρειαζόμαστε και καταλήγουμε να πετάξουμε ή να στοκάρουμε στα ράφια των ντουλαπιών μας, μέχρι να λήξουν… Μια τέτοια συμπεριφορά δεν έχει μεγάλες συνέπειες, πέρα από το άδειασμα του πορτοφολιού. Τι γίνεται όμως με άλλου είδους συμπεριφορές, όπου οι πολλές επιλογές οδηγούν σε επιπόλαιες αποφάσεις;

Πολλές επιλογές στις σχέσεις

Είναι συχνό το φαινόμενο να διαλύονται σχέσεις ή γάμοι που δεν είχαν κανένα πρόβλημα, μόνο και μόνο επειδή το ένα από τα δύο μέλη γνώρισε κάποιο άλλο άτομο που του φάνηκε καλύτερο και δοκίμασε τη νέα αυτή «επιλογή», χωρίς να σκεφτεί άλλες συνέπειες.

Ευχαρίστηση και έλεγχος της ζωής

Γιατί λοιπόν οι επιλογές αποτελούν τόσο σοβαρό ζήτημα; Η κοινή λογική μας λέει ότι το να έχουμε επιλογές είναι καλό πράγμα: μας δίνει ευχαρίστηση και την αίσθηση ότι ελέγχουμε τη ζωή μας. Αντίθετα, η ζωή χωρίς επιλογές μας φέρνει στο μυαλό μια σκοτεινή εικόνα, την αίσθηση της φτώχιας, της καταπίεσης, της μιζέριας.

Η δυνατότητα επιλογής μας κάνει να μπορούμε να εκφράσουμε το ποιοι είμαστε, να δείξουμε την ατομική μας ταυτότητα και τι αξίζει για εμάς τους ίδιους. Αυτά όλα τα πετυχαίνουμε μέσα από τις επιλογές που έχουμε για να διαχειριστούμε την εμφάνισή μας, το στυλ της ζωής μας, τη δουλειά, την οικογένεια, τις φιλίες μας.

Σήμερα δεν υπάρχουν μόνο πάμπολλα προϊόντα από τα οποία μπορεί να επιλέξει κανείς ακόμα και για της καθημερινές του ανάγκες, αλλά επίσης υπάρχουν και πολλές επιλογές στον τρόπο ζωής που επιθυμεί να διαμορφώσει. Τι συμβαίνει όμως με όλες αυτές τις επιλογές; Μας κάνουν πράγματι πιο ευτυχισμένους; Από τη μία, οι επιλογές προσφέρουν πολλές και διαφορετικές ευκαιρίες, από την άλλη όμως προκαλούν μια αίσθηση άγχους, αναποφασιστικότητας, ίσως και παράλυσης: «τι να κάνω; Ποιο από τα δύο να επιλέξω; Τι είναι το καλύτερο; Μπερδεύτηκα! Ας το ξανασκεφτώ!».

Επιλογές = ευτυχία;

Η πληθώρα των επιλογών δεν αποτελεί εγγύηση ευτυχίας. Αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις, όσο περισσότερες επιλογές έχει κανείς τόσο πιο παγιδευμένος και δυστυχισμένος αισθάνεται, επειδή ακριβώς δεν μπορεί να αξιολογήσει τα υπέρ και τα κατά τους και φοβάται ότι αν κάνει τη μία επιλογή θα χάσει την άλλη, η οποία ίσως είναι καλύτερη. Έτσι λοιπόν, όταν κάποιος έχει πάρα πολλές επιλογές μπορεί εύκολα να οδηγηθεί στην αναποφασιστικότητα και να παραλύσει, μη κάνοντας τίποτα και χάνοντας τελικά κάτι σημαντικό.

Για παράδειγμα, όταν κάποιος αναρωτιέται σε ποιο ασφαλιστικό επενδυτικό πρόγραμμα να επενδύσει τα χρήματά του για να τα έχει στα γεράματα, εύκολα μπορεί να αναβάλει την απόφαση, εξετάζοντας τις διαφορετικές επιλογές και προσπαθώντας να συλλέξει περισσότερες και σίγουρες πληροφορίες για το «καλύτερο» επενδυτικό πρόγραμμα, χάνοντας στο μεταξύ την ευκαιρία να κάνει κάποια επένδυση. Ακόμα και όταν κάποιος που είναι αναποφάσιστος και βασανίζεται ανάμεσα σε πολλές επιλογές τελικά διαλέξει κάτι, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα είναι ιδιαίτερα ευτυχισμένος, αφού θα σκιάζει την επιλογή του το συννεφάκι της αμφιβολίας: «διάλεξα τελικά το καλύτερο, ή μήπως κάτι άλλο ήταν πιο καλό;».

Αυτή η τελευταία αίσθηση του ανικανοποίητου πηγάζει από ένα «κοκτέιλ» σκέψεων και συναισθημάτων: το άτομο μετανιώνει για την απόφασή του, έχει την αίσθηση ότι έχασε κάποια άλλη καλή ευκαιρία και αν συγκρίνει την επιλογή του με τις ανάγκες του ίσως διαπιστώσει ότι δεν ταιριάζουν απόλυτα, κι έτσι μπορεί να του γεννηθεί η αίσθηση ότι έκανε λάθος και ότι τελικά έπρεπε να είχε διαλέξει κάτι άλλο….

Το κυνήγι του μέγιστου ή της ευχαρίστησης;

Σε γενικές γραμμές, όταν πρόκειται να κάνει κανείς επιλογές, οι άνθρωποι εμπίπτουν σε δύο μεγάλες κατηγορίες: σε αυτούς που αναζητούν το μέγιστο και σε αυτούς που αναζητούν την ευχαρίστηση. Αυτοί που ψάχνουν για το «μέγιστο», δηλαδή για το απολύτως καλύτερο στις επιλογές τους, ταλαιπωρούνται πολύ περισσότερο από αυτούς που ψάχνουν απλώς για κάτι «αρκετά καλό», ώστε να νιώθουν στη συνέχεια ευχαριστημένοι.

Αυτοί που ψάχνουν το απολύτως «μέγιστο», καθυστερούν πολύ να ψωνίσουν, να πάρουν αποφάσεις, κάνουν χίλιες-δυο συγκρίσεις και αγωνιούν για το αν η επιλογή τους είναι τελικά η καλύτερη ή αν τους ξέφυγε κάτι ακόμα καλύτερο από αυτό που διάλεξαν. Έτσι, αυτός που ψάχνει για το καλύτερο, μπορεί να αγωνιά μπροστά στο ράφι με τις οδοντόπαστες ή τα σαμπουάν συγκρίνοντας συστατικά, τι προσφέρουν χρώμα, άρωμα, μέγεθος, συσκευασία, τιμή, ενώ θα μπορούσαν να είχαν διαλέξει γρήγορα και να αξιοποιήσουν το χρόνο τους με καλύτερο τρόπο.

Αντίθετα, αυτοί που επιθυμούν να διαλέξουν κάτι για να ευχαριστηθούν, δεν μπαίνουν σε τόσο πολύπλοκες και χρονοβόρες διαδικασίες κι έτσι τους μένει χρόνος κι ενέργεια και για άλλα πράγματα.

Πώς να χειριστείτε τις πολλές επιλογές

Επικεντρώστε τις επιλογές σας στα σημαντικά πράγματα και δεχτείτε ότι ίσως χάσετε κάποιες ευκαιρίες
Να διαλέγετε αλλά να μην το παρακάνετε στη σύγκριση και την ανάλυση
Μη μετανιώνετε
Δεχτείτε ότι πολλές φορές το διαφορετικό, αυτό που δεν επιλέχθηκε δείχνει καλύτερο
Μην έχετε πολύ υψηλές προσδοκίες από τις επιλογές σας. Στο κάτω-κάτω είναι απλώς ένα προϊόν
Μην ξεχνάτε ότι ο ενθουσιασμός από την επιλογή σας θα ξεθυμάνει σύντομα

ΤΕΛΙΚΑ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ!

Πώς μπορεί ένας απαισιόδοξος να γίνει χαρούμενος;

Διαχειριστείτε τα συναισθήματά σας

Η απαισιόδοξη θεώρηση μιας κατάστασης εκτός από τα αρνητικά συναισθήματα και τις άβολες σωματικές αντιδράσεις μπορεί επίσης να προκαλέσει επιβλαβή συμπεριφορά. Μην ξεχνάτε ότι επειδή εσείς νιώθετε κάπως για μια κατάσταση δεν σημαίνει ότι και ο υπόλοιπος κόσμος νιώθει το ίδιο. Το πώς αισθάνεστε δεν αντανακλά το πόσο καλά τα πηγαίνετε/ίσως στη δουλειά σας να αισθάνεστε απογοητευ­μένοι και ότι σας υποτιμούν, ενώ όλοι οι υπόλοιποι πιστεύουν ότι τα πηγαίνετε εξαιρετικά.

Όταν νιώθετε μελαγχολία, η τοποθέτησή σας στα πράγματα θα είναι προκατειλημμένη, και γι’ αυτό θα αναζητάτε αποδείξεις για να στηρίξετε τη θεωρία «Αποτυγχάνω / δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα». Μην προβάλλετε τα συναισθήματά σας στους άλλους ούτε να τους χρησιμοποιείτε ως μέτρο σύγκρισης της προόδου ή της επιτυχίας σας, γιατί τότε είστε μάλλον πολύ άδικοι με τον εαυτό σας.

Παρόλο που είναι υγιές και φυσικό να εκδηλώνουμε έντονες συναι­σθηματικές αντιδράσεις έναντι αυτών που μας συμβαίνουν (είναι ένας τρόπος να επεξεργαζόμαστε τις καταστάσεις για να μπορούμε να προ- χωράμε), να αναγνωρίζετε πότε εγκλωβίζεστε σε διαβρωτικά συνα σθήματα - όπως π.χ. να πιστεύετε όχι σας ρίχνουν πάντα στις συμφω­νίες ή ότι όλα τα κακά συμβαίνουν σε εσάς. Αυτό δεν θα σας κάνει μόνο να νιώθετε απαίσια αλλά και παγιδευμένοι σε μια άσχημη θέση.

Μην ξεχνάτε ότι η αρνητική συμπεριφορά θα προκαλέσει αρνητικές συνέπειες και έτσι αυτό που πιστεύετε για τον εαυτό σας θα επηρεάσει και την άποψη που έχουν οι άλλοι για εσάς και για ό,τι συμβαίνει στη ζωή σας. Αν σκέφτεστε συνεχώς «Είμαι ένα τίποτα», τότε αυτό θα γίνει μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, καθώς αποφεύγετε δύσκολες ερ­γασίες ή χρονοτριβείτε, που σημαίνει ότι δεν ολοκληρώνετε τα πράγ­ματα όσο καλύτερα μπορείτε ή δεν τα κάνετε καθόλου.

Την επόμενη φορά που θα πιάσετε τον εαυτό σας να γενικεύει και να υπονομεύει τις ίδιες σας τις ικανότητες, σταθείτε λίγο στις σκέψεις σας, συνειδητοποιήστε τες και ύστερα αμφισβητήστε τες - αληθεύουν; Πιέστε τον εαυτό σας να τις εξουδετερώσει επιστρατεύοντας κάποια στιγμή που σας συνέβη κάτι εξαιρετικό ή που τα καταφέρατε πολύ καλά. Την επόμενη φορά που θα νιώθετε χάλια, ρωτήστε τον εαυτό σας: «Θα έχει άραγε σημασία αύριο, σε μια εβδομάδα, του χρόνου;». Αν όχι, τι σας νοιάζει; Ξεχάστε το.

Όσον αφορά το πώς νιώθετε, να είστε ανοιχτοί και ειλικρινείς με τον εαυτό σας και με τους άλλους, κι αυτό θα σας δώσει τα μέσα να προ­χωρήσετε. Η εξωτερίκευση των συναισθημάτων σας μπορεί να σας χαρίσει την απαιτούμενη απόσταση από τη δεδομένη κατάσταση και να σας βοηθήσει να επεξεργαστείτε τα πράγματα στο μυαλό σας, ενώ ταυτόχρονα οι άλλοι θα είναι σε θέση να σας υποστηρίξουν και να σας βοηθήσουν να ξεπεράσετε αυτό που σας απασχολεί.

Τέλος, γελάστε. Χασκογελάστε κεφάτα με τις αστείες καταστάσεις, και πολύ περισσότερο με τον ίδιο σας τον εαυτό.

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ανακάλυψαν ότι το γέλιο κάνει το σώμα να ελευθερώνει ενδορφίνες, οι οποίες δρουν ως φυσικά αναλγητικά. Δεν νιώθετε πολύ καλύτερα ύστερα από ένα νευρικό γέλιο; Η ομάδα των συμμετεχόντων στην έρευνα χωρίστηκε στα δύο: οι πρώτοι πα­ρακολούθησαν για δεκαπέντε λεπτά κάποιο «βαρετό» τηλεοπτικό πρόγραμμα (όπως τουρνουά γκολφ - έλεος δηλαδή), ενώ οι άλλοι είδαν δεκαπέντε λεπτά από ένα κωμικό σίριαλ.

Οι ερευνητές βρήκαν ότι αυτοί που πριν από λίγο έκλαιγαν από τα γέλια ήταν σε θέση να αντέξουν 10% περισσότερο πόνο από όσο πριν δουν το σίριαλ. Αντί­θετα η άλλη ομάδα ήταν πολύ λιγότερο ανθεκτική στον πόνο. Και αυτό είναι γεγονός: το γέλιο είναι πραγματικά το καλύτερο φάρμακο. Αν παίρνετε τη ζωή και τον εαυτό σας υπερβολικά σοβαρά, τότε όλα φαίνονται δυσβάσταχτα. Ανακαλύψτε την αστεία πλευρά και τότε η ένταση θα λυθεί φυσικά κι εσείς θα αισθάνεστε πολύ πιο έτοιμοι να τα βγάλετε πέρα.

Πώς το ξενύχτι επηρεάζει την ψυχολογία μας

Το να ξαγρυπνάτε συχνά μπορεί να επιφέρει συνέπειες -για να το θέσουμε ωμά- καταστροφικές. Μπορεί να επηρεάσει τόσο τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεστε και συμπεριφέρεστε όσο και το πώς αισθάνεστε, σωματικά και ψυχικά. Τα αρνητικά αυτά συναισθήματα και η συμπεριφορά δεν περιορίζονται μόνο κατά τη διάρκεια της νύχτας αλλά διαχέ-ονται στην καθημερινότητά σας καθώς ανησυχείτε για το αν θα καταφέρετε να αντεπεξέλθετε στις υποχρεώσεις σας, έστω κι αν στην πραγματικότητα τα βγάζετε πέρα μια χαρά.

Σωματικά, μπορεί να νιώθετε κουρασμένοι και να είναι πιασμένο το σώμα σας, να είστε μουδιασμένοι και αποπροσανατολισμένοι. Μπορεί ακόμα να γίνετε αδέξιοι, αφού τα αντανακλαστικά σας επιβραδύνονται και επηρεάζουν τον συγχρονισμό χεριού - ματιού. Μία ερευνητική μελέτη που αναζητούσε τη σχέση ανάμεσα στον ύπνο και τη σωματική .)γεία έδειξε ότι όσοι υπέφεραν από αϋπνίες είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να προσβληθούν από καρδιακές παθήσεις, υψηλή πίεση, νεύρολογικές παθήσεις, χρόνιο πόνο και αναπνευστικά, ουρολογικά και πεπτικά προβλήματα. Ωραία, έτσι;

Μπορεί να καταλήξετε να μη σκέφτεστε τίποτα άλλο από τον ύπνο. Θα ανησυχείτε για την τωρινή αλλά και για τη μελλοντική σας απόδοση, κι αυτό θα σας κάνει να προσπαθείτε να προβλέψετε και να ελέγξετε τον ύπνο. Ενδεχόμενο άγχος στη δουλειά σας ή στο σπίτι μπορεί να εξελιχθεί σε φόβο ότι δεν θα κοιμηθείτε, και πολλές φορές είναι ευκολότερο να κάνετε τον ύπνο επίκεντρο της ανησυχίας σας παρά να προσπαθήσετε να αντιμετωπίσετε τις περίπλοκες καταστάσεις της ζωής. Οι προτεραιότητές σας μπερδεύονται - εσείς προσπαθείτε να λύσετε τα προβλήματα αϋπνίας κι όχι το αρχικό ζήτημα και δεν αντιλαμβάνεστε ότι απλώς πιέζετε περισσότερο τον εαυτό σας, παρατείνοντας έτσι και τα δύο προβλήματα. Η μνήμη σας θα εξασθενήσει αφού δεν θα έχει επεξεργασμένες πληροφορίες από τη νύχτα και οι σκέψεις σας μπορεί να μπερδευτούν αφού θα αφαιρείστε συχνά.

Συναισθηματικά, η έλλειψη ύπνου μπορεί να σας προκαλέσει μελαγχολία. Να νιώθετε απογοητευμένοι, φοβισμένοι, μόνοι και να αρχίσετε να αναρωτιέστε αν τα πράγματα θα βελτιωθούν ποτέ. Ίσως να γίνετε ευέξαπτοι και κακόκεφοι, να αισθάνεστε άγχος για το πώς σας επηρεάζει όλο αυτό και τι μπορείτε να κάνετε.

Τέλος, η έλλειψη ύπνου μπορεί να έχει τεράστιο αντίκτυπο στη συμπεριφορά σας. Ενδέχεται να αρχίσετε να λείπετε από τη δουλειά σας και από διάφορα κοινωνικά γεγονότα, αφού θα νιώθετε ότι δεν μπορείτε vc ιντεπεξέλθετε σε αυτά.Έτσι θα επηρεαστούν η οικογένειά σας, οι φίλοι η σύντροφός σας, καθώς και η εργασία σας.Ίσως αρχίσετε να αλλάζετε τις συνήθειές σας παίρνοντας έναν υπνάκο μέσα στην ημέρα ή αποφεύγοντας να πέσετε στο κρεβάτι μέχρι πολύ αργά το βράδυ - αλλά το μόνο που θα καταφέρετε είναι να συντηρήσετε την αϋπνία σας ή ακόμα αι να την επιδεινώσετε.

Όταν είστε σε αυτή την κατάσταση, το βιολογικό σας ρολόι δεν λειτουργεί σωστά, ενώ σας απασχολούν τόσο πολύ το θέμα «ύπνος» και οι συνέπειες από την έλλειψή του, ώστε έχετε καταστρέψει τη φυσική, αυτόματη διεργασία που υπάρχει πίσω από όλο αυτό. Όσο περισσότερο θέλετε να κοιμηθείτε τόσο πιο πολύ θα απομακρύνεται ο ύπνος.

«Κλειδί» για «ένα χαμένο οικοσύστημα» μια σαύρα 99 εκατ. ετών!

Μια απολιθωμένη σαύρα που βρέθηκε διατηρημένη σε κεχριμπάρι χρονολογήθηκε στα 99 εκατ. χρόνια σύμφωνα με τους αμερικανούς επιστήμονες που εξέτασαν το εύρημα.

 

Σύμφωνα με την επιστημονική ανακοίνωση πρόκειται για το παλαιότερο εύρημα του είδους του και αποτελεί το «χαμένο κρίκο» για τους ερευνητές.

 

Η συγκεκριμένη σαύρα χρονολογήθηκε 75 εκατ. χρόνια «μεγαλύτερη» από το αμέσως «νεώτερο» παρόμοιο εύρημα.

 

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το πλάσμα αυτό που μοιάζει με χαμαιλεόντα παγιδεύτηκε στο κεχριμπάρι όταν ήταν βρέφος σε ένα τροπικό δάσος εκεί που βρίσκεται σήμερα η Μιανμάρ.

 

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η καλή κατάσταση στην οποία βρέθηκε το συγκεκριμένο απολίθωμα θα τους δώσει περισσότερες πληροφορίες για «το χαμένο οικοσύστημα, τον χαμένο κόσμο» στον οποίο ανήκαν αυτά τα πλάσματα επιτρέποντας στους ερευνητές να μάθουν περισσότερα για τους σύγχρονους «συγγενείς» αυτών των πλασμάτων.

Πανάρχαιοι ιοί έχουν... "τρυπώσει" στο ανθρώπινο DNA και πολεμάνε νέους

Τείνουμε να θεωρούμε τους ιούς ως κάτι τελείως ξένο από εμάς και επικίνδυνο. Όμως μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα αποκαλύπτει ότι τελικά τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα διαχωρισμένα: εμείς οι ίδιοι «κουβαλάμε» στο DNA μας ουκ ολίγους πανάρχαιους ιούς, που όχι μόνο έχουν πια γίνει ένα με μας, αλλά μας βοηθούν καθοριστικά στο να καταπολεμάμε άλλους σύγχρονους παθογόνους ιούς.

         

Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι γύρω στο 8% του σημερινού DNA μας έχει προέλευση από αρχαίους ιούς-εισβολείς. Ανάμεσα στα γονίδιά μας, υπάρχουν πάνω από 100.000 τέτοια γενετικά «απολιθώματα» μαχών ανάμεσα στους παλιούς μολυσματικούς μικροοργανισμούς και στους προγόνους μας, τους πιθήκους, πριν δεκάδες εκατομμύρια χρόνια.

 

Αυτοί οι λεγόμενοι «ενδογενείς ρετροϊοί» (ERVs), που κληρονομούνται απο γενιά σε γενιά μαζί με τα ανθρώπινα γονίδια και οι οποίοι είναι πια ακίνδυνοι, έως τώρα αντιμετωπίζονταν μάλλον ως μια βιολογική παραδοξοτότητα χωρίς ιδιαίτερη σημασία. Αλλά η νέα μελέτη ανατρέπει αυτή την εικόνα, καθώς φαίνεται πως, με το πέρασμα του χρόνου, οι άνθρωποι έχουν «εξημερώσει» ορισμένους ιούς και τους χρησιμοποιούν προς όφελός τους.

 

Έτσι, μέσω των εξελικτικών βιολογικών μηχανισμών, το DNA των ιών γίνεται πλέον «όπλο» για την ενίσχυση του ανθρώπινου ανοσοποιητικού συστήματος. Κάτι ανάλογο είναι πιθανό να έχει συμβεί και σε άλλα θηλαστικά.

         

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Γιούτα, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή ανθρώπινης γενετικής Σέντρικ Φεσκότε, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science", ανακάλυψαν ότι ορισμένα τουλάχιστον τμήματα του DNA των αρχαίων ιών, που έχουν ενσωματωθεί στο ανθρώπινο γονιδίωμα, ρυθμίζουν τη δράση σημαντικών γονιδίων του ανοσοποιητικού συστήματος. Δηλαδή συμβάλλουν καθοριστικά στην άμυνα του ανθρώπινου οργανισμού απέναντι στα μικρόβια και σε άλλους ιούς.

    

Μάλιστα, όπως έδειξε η νέα έρευνα, αν τμήματα αυτού του ξένου (προερχόμενους από τους ιούς) γενετικού κώδικα αφαιρεθούν με τη νέα ισχυρή τεχνική επεξεργασίας γονιδίων CRISPR/Cas9, τότε όλο το ανθρώπινο αμυντικό σύστημα καταρρέει, καθώς παύουν πια να ενεργοποιούνται ζωτικά γονίδια που πυροδοτούν την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος. Όταν όμως -όπως διαπιστώθηκε από τους ερευνητές-- το DNA των αρχαίων ιών επιστρέψει στην αρχική θέση του μέσα στο ανθρώπινο γονιδίωμα, τότε αποκαθίσταται η φυσιολογική αμυντική λειτουργία του οργανισμού μας.

 

«Δείξαμε ότι μερικοί από αυτούς τους ενδογενείς ιούς έχουν διαμορφώσει τη βιολογία μας», δήλωσε ο Φεσκότε, ο οποίος πρόσθεσε ότι θα περάσουν αρκετά χρόνια, εωσότου οι επιστήμονες κατανοήσουν την πλήρη σημασία και συμβολή των αρχαίων ιών στην εξέλιξή μας και στην υγεία μας.

 

Ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν μάλιστα ότι ένα γονίδιο-κλειδί για τη δημιουργία του πλακούντα στις έγκυες γυναίκες προήλθε από αρχαίο ιό. Με άλλα λόγια, αν δεν υπήρχε κάποτε αυτός ο «εισβολέας», ίσως σήμερα κανείς άνθρωπος να μην είχε γεννηθεί!