Ο κοσμικός σκοπός

Σύμφωνα με τις εκτιθεμένες απόψεις φιλοσόφων, ο κόσμος γενικά είναι Ενέργεια, που, ενώ γνωρίζουμε ή μπορούμε γνωρίσουμε τον κύκλο της παραγωγής, αγνοούμε τελείως την αρχή και την προέλευση. Ο κύκλος της παραγωγής ενέργειας βασίζεται στην ιδέα των μεταβολών κατά την οποία δημιουργείται ή χάνεται ενέργεια, που είναι όμως στην ποσοτική μορφή, όπως διδάσκει η Φυσική, άφθαρτη και σταθερή.

Η ιδέα των μεταβολών είναι γνωστή από την αρχαιότητα και ιδιαίτερα από την εποχή του Ηρακλείτου, που τις είχε αναπτύξει στο έργο του “Περί Φύσεως”, όπου διαβάζει κανείς “ποταμώ ούκ έστιν εμβήναι δις” ή “αεί γίγνεσθαι και μεταβάλλεσθαι”, που αποδεικνύονται μετά 2,500 χρόνια σωστές αρχές και ισχύουσες.  Επιπλέον ο Εφέσιος φιλόσοφος είχε μιλήσει και για τη μορφή της ενέργειας “πυρ τα πάντα ρει”, δηλαδή τη θερμότητα που ήταν η αιτία και η αρχή του κόσμου. Έτσι η ενέργεια με τις άπειρες μεραβολές και τις μορφές που παίρνει, θεωρήθηκε τότε, όπως θεωρείται και τώρα, σαν το κύριο συστατικό και αίτιο του κόσμου.

Εκτός από τη μορφή, η ενέργεια εμφανίζεται σαν δύο αντίθετες καταστάσεις, θετική και αρνητική, όπου, όταν και οι δύο ισορροπούν, τα σώματα φαίνονται ότι ηρεμούν, ενώ όταν υπερέχει η μία κατάσταση από την άλλη, τότε προκαλείται κίνηση και τείνει στην ισορροπία που δημιουργείται κατά την κίνηση. Στις ηλεκτρομαγνητικές εξάλλου καταστάσεις,η μία θέση παράγει εξ’ επαγωγής την αντίθετη, πράγμα που γενικευόμενο, δίνει την εντύπωση μιας κοσμικής αρχής που συμφωνεί με τις αρχές του Hegel, που ενώ δεν είχε επαφή με τους φυσικούς νόμους και την εμπειρική απόδειξη, που διατυπώθηκε αργότερα, εξακρίβωσε με την καθαρή νόηση το θεμελιώδη νόμο, κατά τον οποίο λειτουργεί το Σύμπαν.

Σύμφωνα με την Εγελειανή αυτήν αρχή, δεν υπάρχει θέση στον κόσμο χωρις να έχει ή χωρίς να δημιουργεί την αντίθεση, γιατί διαφορετικά η διατηρηση του κόσμου είναι αυτοσκοπός του Σύμπαντος και το βλέπουμε να εκδηλώνεται σε κάθε βήμα και σε κάθε σύστημα. Για να είναι δυνατή η διατήρηση, δηλαδή για να πραγματοποιείται ο κοσμικός σκοπός, πρέπει να δημιουργούνται αδιάκοπα οι αναθέσεις, να αποκαθίστανται οι ισορροπίες. Η δε εικόνα που δίδεται από την κοσμική αυτή λειτουργία είναι ότι βασιλεύει η αστάθεια και η αβεβαιότητα, πουτελικά υπηρετούν την αιωνιότητα.

Ο αγώνας εναντίον της ανυπαρξίας εκδηλώνεται σ’ όλα τα πεδία του κόσμου. Είναι ο ίδιος νόμος που διατυπώθηκε από τον Darwin για την ύπαρξη των βιολογικών όντων. Το βαθύτερο νόημα αυτού του νόμου είναι, ότι η μόνιμη επικράτηση μιας κατάστασης θα οδηγούσε στην εξαφάνιση του ίδιου καθεστώτος, αν η πορεία δεν διακοπτόταν και δεν άλλαζε. Θα είναι για παράδειγμα, αδύνατο να υπάρχουν ωκεανοί, αν την εξάτμιση δεν διαδεχόνται τα ατμοσφαιρικά κατακρημνλισματα ή θα ήταν αδύνατο να υπάρξει ζωή, αν τα όντα είχαν μόνο ζωή και δεν επακολουθούσε ο θάνατος. Όλες οι κοσμικές δράσεις τείνουν προς αυτόν τον σκοπό, στη διατήρηση των δημιουργιών, ακολουθώντας το σχήμα της θέσης, αντίθεσης και της σύνθεσης.

Ο ταραγμένος καθρέφτης

Ένας αρχαίος κινεζικός μύθος μιλά με μεταφορικό τρόπο για τα αινίγματα της τάξης και του χάους.

Τα παλιά χρόνια, λέει ο μύθος, ο κόσμος των καθρεφτών και ο κόσμος των ανθρώπων δεν ήταν χωρισμένοι αυτό έγινε αργότερα.

Εκείνες τις μέρες τα όντα των κατόπτρων και τα ανθρώπινα όντα διέφεραν πολύ μεταξύ τους ως προς το χρώμα και τη μορφή, μολονότι αναμειγνύονταν και ζούσαν αρμονικά.

Εκείνο τον καιρό μπορούσε ο καθείς να πηγαινοέρχεται μέσα από τους καθρέφτες. Μια νύχτα όμως, οι κάτοικοι των κατόπτρων εισέβαλαν στη Γη απροειδοποίητα και ακολούθησε χάος. Πράγματι, τα ανθρώπινα όντα γρήγορα κατάλαβαν ότι οι κάτοικοι των κατόπτρων ήταν το χάος. Η δύναμη των εισβολέων ήταν μεγάλη και μόνο χάρη στις μαγικές ικανότητες του Κίτρινου Αυτοκράτορα έγινε δυνατό να νικηθούν και να οδηγηθούν πίσω στους καθρέφτες τους. Για να τους κρατήσει εκεί ο αυτοκράτορας έκανε μάγια που υποχρέωσαν τα όντα του χάους να επαναλαμβάνουν μηχανικά τις πράξεις και τις μορφές των ανθρώπων.

Τα μάγια του αυτοκράτορα ήταν ισχυρά, αλλά, όπως λέει ο μύθος, δεν θα διαρκούσαν αιώνια. Η αφήγηση προειδοποιεί πως μια μέρα τα μάγια θα εξασθενήσουν και οι ταραγμένες φιγούρες στους καθρέφτες μας θα αρχίσουν να εξεγείρονται. Στην αρχή η διαφορά ανάμεσα στις μορφές των κατόπτων και στις γνωστές μας μορφές δεν θα είναι παρατηρήσιμη. Σιγά σιγά όμως οι χειρονομίες θα ξεχωρίζουν, τα χρώματα και τα σχήματα θα αλλάζουν ως διά μαγείας και ξαφνικά ο κόσμος του χάους που για πολύ καιρό έμεινε φυλακισμένος, θα ορμήσει οργισμένος στον δικό μας.
Ίσως η μέρα αυτή να έφτασε.

Είναι πολύ βαριά κι ασήκωτη η Ευθύνη της Ζωής

Ώρες ώρες, κυρίως όποτε απογοητεύομαι που με βάζει κάτω η γη, σκέφτομαι πως ίσως να μην ήταν κι άσχημα να ζω ξανά στην πόλη. Να είμαι άνθρωπος που βγάζει χρήματα και πηγαίνει σούπερ μάρκετ, που τον καλούν και που πηγαίνει στις εκδηλώσεις, να πηγαίνω επίσης σε όποιες ακόμα εκδηλώσεις μ’ αρέσουν ακάλεστος και, κυρίως, να ζω και πάλι όπως παλιά, δίχως καμία ευθύνη της ζωής μου, ανάμεσα σε ομοίως απαλλαγμένους από πρωτογενείς ευθύνες “πολιτισμένους ανθρώπους”, με μόνο μας μέλημα “να περνάμε καλά”.

Σκέφτομαι κάτι τέτοιες στιγμές απογοήτευσης που πηγάζουν από την δυσκολία να ζήσεις παράγοντας την ζωή σου σε κάθε πρωτογενές επίπεδο, ότι είναι πράγματι “βαριά η καλογερική” και ακόμα πιο βαριά κι ασήκωτη η ευθύνη τόσων ψυχών καθημερινά, φυτών και ζωντανών, τα οποία πρέπει να φροντίζεις για να ζούνε υγιώς, με άμεση συνέπεια να ζεις κι εσύ μαζί τους. Είναι πολύ βαριά η ευθύνη της ζωής και έχει τόσες παραμέτρους ενάντιες το Χάος το κυρίαρχο, που ούτε καν μπορείς να τις αντιληφθείς, όχι να αντισταθείς σ’ αυτές, να τις κατανικήσεις.

Γι’ αυτό οι άνθρωποι, σιγά σιγά με την εξέλιξη την δήθεν, αφήσαν κατά μέρος την Ευθύνη και πήγανε να ζήσουνε όλοι μαζί ανεύθυνα, στριμώχτηκαν σε περιβάλλοντα αφύσικα για να περνούν πιο “άνετα” τον βίο τους, παράδωσαν κάθε μορφή ευθύνης της ζωής (τους) σε χέρια εταιριών που έφτιαξαν, κι αυτοί μονάχα μάθανε να εργάζονται σ’ αυτές και να καταναλώνουν. Το Χάος του οικοσυστήματος, το ακατανίκητο το νίκησαν νομίζουν. Επειδή επιλέξανε να φύγουν από κοντά του, να κρυφτούν εντός τσιμέντου και ασφάλτου και να κάνουνε πως δεν το βλέπουν, γενιά με τη γενιά δε, το ξεχάσανε κιόλας, ασχολούνται με άλλα πράγματα, ανώτερα απ’ αυτό (!) και το θυμούνται πια μονάχα σαν κάποιος δικός τους ή και οι ίδιοι αρρωσταίνουν.

Την χαοτική πολυπλοκότητα της πραγματικότητας την καταπολεμήσανε οι άνθρωποι, φτιάχνοντας μίαν άλλη, ψεύτικη “πραγματικότητα” που την ονόμασαν “ρεαλισμό” και κλείνοντας εντός της τις ζωές τους, μίαν ατελή και χολή πραγματικότητα της οποίας οι φυσικοί πόροι είναι ο εξής ένας, το χρήμα και η ευθύνη του καταναλωτή μονάχα μία, η εξασφάλισή του με δουλειά ή με όποιους άλλους τρόπους.

Κι αυτά όλα προκύψανε σιγά σιγά μέσα από τους αιώνες διότι, είπαμε, είναι πολύ βαριά κι ασήκωτη η Ευθύνη της Ζωής. Κι έγινε πια τελείως ασυνήθιστο, τρελό για την ακρίβεια, για έναν καταναλωτή να ζει πλέον σαν άνθρωπος. Να είναι δηλαδή αφοσιωμένος καθημερινά σ’ άλλες ζωές, ταγμένος στο να ζουν γύρω του χίλια δυο άλλα πλάσματα για να ζει και εκείνος κατόπιν από δαύτα. Να βλέπει καθημερινά δηλαδή την ζήση του ως απόρροια άλλης ζήσης και όχι ως όπως την έχει συνηθίσει, ένα αξίωμα εγωιστικό και πλάνο, μία ζωή που στο πέρασμά της σκορπίζει αφειδώς τον θάνατο και αφανίζει πλάσματα.

Κάπως έτσι, κρατάνε βεβαίως πολύ λίγες στιγμές κάτι τέτοιες σκέψεις μου επιστροφής στην πρότερη “ζωή”. Διότι, όπως φαίνεται παρανοϊκό σε κάποιον καταναλωτή το να δίνει ζωή σε άλλους για να ζει απ’ αυτούς και ο ίδιος, έτσι ακριβώς είναι πλέον ανέφικτο και αδιανόητο για τον άνθρωπο που νιώθει κάθε πρωί την ζωή του ως συνέπεια άλλων ζωών, να ξαναγυρίσει σε μια ζωή καθημερινή αιτία θανάτου, σε μια κοινωνία δομημένη επί του δόγματος “ο θάνατός σου η ζωή μου” και που το δόγμα αυτό δεν αφορά μονάχα τους συν-καταναλωτές αλλά πρωτίστως όλα τα άλλα (αθώα και ανυποψίαστα) πλάσματα που ζουν παράλληλα με αυτήν. Μίας “ζωής” που σκοτώνει τη ζωή γύρω της και που ταυτόχρονα αυτοκτονεί μακροπρόθεσμα αλλά και καθημερινά.

Απίστευτες φωτογραφίες από θαλάσσια πλάσματα που σπανίως έρχονται σε επαφή με ανθρώπους

Απίστευτες φωτογραφίες από θαλάσσια πλάσματα που σπανίως έρχονται σε επαφή με ανθρώπους – Ζούνε κυρίως σε πολύ βαθιά νερά και η μορφολογία τους ξενίζει

Ποιός είπε πως δεν υπάρχουν στις μέρες μας ζωντανά απολιθώματα ζωικών ειδών που έζησαν πριν από αιώνες; Η φύση φαίνεται πως σε πολλές περιπτώσεις έχει “ξεχάσει” να εξελίξει πολλά είδη της, με τα περισσότερα εξ' αυτών να ζουν στη θάλασσα και δη σε απύθμενα βάθη. Εκεί που δεν φτάνει το φως του ήλιου και σπανίως φτάνει άνθρωπος ή φωτογραφικός φακός. Όταν όμως συμβεί αυτό, τότε οι εικόνες που απαθανατίζονται είναι πραγματικά μοναδικές!
Έχουμε και λέμε:
Μοιάζει με τη λάμα τσεκουριού. Το σώμα του μοιάζει να είναι δισδιάστατο. Και δεν είναι και υπόδειγμα ομορφιάς! Ο λόγος για το ψάρι-τσεκούρι (Hatchetfish) που αν εξαιρέσει κανείς τον τρόμο που προκαλεί σε όποιον το δει από κοντά, κατά τα λοιπά είναι απολύτως ακίνδυνο.




Αν θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει την υφή αυτού του ψαριού θα έλεγε, επιτυχημένα είναι η αλήθεια, πως μοιάζει με ζελέ ή... πουτίγκα. Το ψάρι αυτό μοιάζει με φούσκα, ίσως με μια άμορφη μάζα σάρκας. Είναι ακίνδυνο, πλην όμως αρκετοί ψαράδες και μάγειροι ισχυρίζονται πως είναι ιδιαίτερα νόστιμο όταν μαγειρευθεί...


Το ψάρι-fangtooth θεωρείται ως το πιτ-μπουλ των θαλασσών! Κυρίως λόγω εμφάνισης γιατί κατά τα λοιπά το δύστυχο αυτό ψάρι έχει τόσο άθλια όραση ώστε ο μόνος τρόπος να εντοπίσει τη λεία του είναι να... τρακάρει πάνω της!



Οι ειδικοί το ονόμασαν “θαλάσσιο αγγούρι”, προφανώς κρίνοντας από την όψη του. Ο συγκεκριμένος θαλάσσιος οργανισμός λειτουργεί ως ένα είδος “ηλεκτρικής σκούπας” που καθαρίζει τρώγοντας ό,τι βρει στο δρόμο του καθώς σέρνεται στο βυθό των ωκεανών



Oι θαλάσσιοι βιολόγοι εκτιμούν πως αυτό το είδος καρχαρία είναι ό,τι πιο αντιπροσωπευτικό του όρου “ζωντανό απολίθωμα”. Εκτιμάται ότι έχουν απομείνει ελάχιστα δείγματα αυτού του είδους καρχαρία που είναι απόγονος μιας “οικογένειας” καρχαριοειδών που πρωτοεμφανίστηκε στις θάλασσες προ 125 εκατομμυρίων ετών. Ελάχιστα δείγματά του έχουν φωτογραφηθεί μέχρι σήμερα, ενώ ο μοναδικός καρχαρίας του είδους που πιάστηκε ποτέ και μεταφέρθηκε σε ενυδρείο της Ιαπωνίας, πέθανε ελάχιστες μέρες μετά την αιχμαλωσία του.


Το ψάρι-αγκίστρι (angler fish) είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομά του. Θεωρείται ως το πιο εντυπωσιακό και παράλληλα το πιο παράξενο είδος ζωντανού οργανισμού που έχει ποτέ ανακαλύψει ο άνθρωπος. Όχι άδικα, όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες...

Αρχαίο φυτό βλάστησε ξανά ύστερα από 32.000 χρόνια!

Το παλαιότερο φυτό στον κόσμο, φύτρωσε ξανά μετά από 32 χιλιάδες χρόνια! Ένας σκίουρος είχε θάψει τον καρπό του από την «εποχή των παγετώνων», όπως και στην ταινία.

Η «Εποχή των παγετώνων» έγινε επιτυχημένη ταινία κινουμένων σχεδίων και ο μικρός σκίουρος, ο Σκρατ, έγινε διάσημος όταν στην προσπάθειά του να μεταφέρει ένα βελανίδι προκάλεσε μια καταστροφική χιονοστιβάδα.
Το κινηματογραφικό σενάριο μοιάζει να αντιγράφει τη ζωή, και μάλιστα την επιστημονική ανακάλυψη στην παγωμένη Σιβηρία με πρωταγωνιστή έναν λιγότερο γνωστό σκίουρο, που πριν από χιλιάδες χρόνια μετέφερε έναν καρπό φυτού και τον έθαψε στη γη για να εξασφαλίσει τροφή στις δύσκολες μέρες του χειμώνα. Πρόσφατα Ρώσοι επιστήμονες ανακάλυψαν τους καρπούς του είδους Silene stenophylla, μέσα σε μια φυσική κρύπτη μετά από 32 χιλιάδες χρόνια!

Το τρομερό εύρημα από την εποχή των παγετώνων βρέθηκε κοντά στις όχθες του ποταμού Kolyma και η ραδιοχρονολόγηση επιβεβαίωσε, ότι οι σπόροι είχαν αυτήν την ηλικία . Οι καρποί συντηρήθηκαν μέσα στον πάγο και ξεθάφτηκαν από βάθος 38 μέτρων.
Οι ώριμοι σπόροι είχαν καταστραφεί, ίσως και από τον ίδιο τον σκίουρο , για να μην βλαστήσουν μέσα στο λαγούμι, αλλά μερικοί από τους ανώριμους σπόρους διατηρήθηκαν. “Έτσι οι επιστήμονες τα τοποθέτησαν σε ειδικά φιαλίδια και κατάφεραν να δημιουργήσουν συνθήκες ώστε να βλαστήσουν.
Το φυτό Silene έρχεται κατευθείαν από την εποχή των Μουσώνων και των Μαμούθ. Άνθισε πάλι μετά από 32 χιλιάδες χρόνια και είναι υπέροχο. Η λέξη “Silene” προέρχεται από τον αρχαιοελληνικό «δαίμονα» Σειληνό που ήταν ο παιδαγωγός του θεού Διόνυσου. Από το γένος Silene υπάρχουν 108 είδη στην Ελλάδα (από τα 700 σε όλο τον κόσμο) και πολυάριθμα υπό-είδη….

Τι να κάνω για να γίνω σοφός;

Ένας νέος πήγε κάποτε σε ένα σοφό και τον ρώτησε «Κύριε, τι να κάνω για να γίνω σοφός;»

Ο σοφός δεν απάντησε.

Ο νέος επανέλαβε την ερώτηση και αφού μάταια περίμενε απάντηση, έφυγε τελικά για να επιστρέψει την επόμενη ημέρα.

Ξανάκανε τότε την ίδια ερώτηση πολλές φορές, μα πάλι απάντηση δεν πήρε.

Το έκανε αυτό για τρίτη μέρα και τότε ο σοφός τον οδήγησε σε ένα ποτάμι.

Όταν έφτασαν σε κάποιο σημείο που είχε αρκετό βάθος, ο σοφός, έπιασε το νέο από τους ώμους και του βούτηξε το κεφάλι μέσα στο νερό.

Κάποια στιγμή μετά από λίγη ώρα τον ελευθέρωσε κι αφού τον άφησε να πάρει μερικές ανάσες τον ρώτησε:

«Γιε μου, κάτω από το νερό τι ζητούσες περισσότερο»;

Ο νέος απάντησε «αέρα, αέρα ήθελα». «Δεν θα προτιμούσες πλούτη, απολαύσεις, δύναμη ή αγάπη γιε μου;»

«Όχι ήθελα αέρα, και σκεφτόμουν μόνο αυτό», απάντησε ο νέος ξανά.

Τότε ο σοφός είπε: «Για να γίνεις σοφός, πρέπει να επιθυμείς τη σοφία με τόση ένταση, όση επιθυμούσες τον αέρα. Πρέπει να αγωνιστείς γι’ αυτήν, αποκλείοντας κάθε άλλο σκοπό».

Τέσσερα προϊστορικά θαλάσσια τέρατα που ζουν ακόμα!

Μερικά από τα πιο εντυπωσιακά πλάσματα της προϊστορικής εποχής ζούσαν στους ωκεανούς.Κάποια τεράστια, μπορούσαν να κατασπαράξουν ακόμα και έναν ολόκληρο λευκό καρχαρία, σύμφωνα με το αφιέρωμα της Mirror.

Και αν τα περισσότερα σήμερα έχουν εξαφανιστεί, κάποια άλλα, μικρότερα αλλά εξίσου εντυπωσιακά, συνεχίζουν να ζουν στα βάθη των ωκεανών.

Hagfish (Πετρόχελα)



Πιο παλιά ακόμα και από τους δεινοσαύρους, τα hagfish ζουν στα βάθη των ωκεανών και έχουν καταφέρει να επιβιώσουν πάνω από 300 εκατ. χρόνια. Θυμίζουν χέλι, αλλά έχουν κάποια πολύ παράξενα χαρακτηριστικά: δεν έχουν καθόλου σπονδυλική στήλη, όμως έχουν ένα κανονικά σχηματισμένο κρανίο και δύο εγκεφάλους.

Είναι σχεδόν τυφλά και τρέφονται με τους σκελετούς μεγαλύτερων ψαριών που πέφτουν στον πυθμένα της θάλασσας! O λόγος που επιβιώνουν μέχρι τις μέρες μας; Παράγουν μια ουσία που καταστρέφει τα βράγχια των ψαριών που τολμούν να τους επιτεθούν!

Coelacanth



Αν και οι επιστήμονες πίστευαν ότι είχαν εξαφανιστεί, ένα ζωντανό δείγμα βρέθηκε το 1938 στην Νότια Αφρική. Προϊστορικά, εξαιρετικά σπάνια πλάσματα του βυθού, τρέφονται ακόμα και με καρχαρίες.

Alligator Gar



Αν τα προϊστορικά ψάρια είναι τρομακτικά, τότε τι θα έπρεπε να πούμε άραγε για τους αλιγάτορες; Η φύση αποφάσισε να συνδυάσει λοιπόν τα δυο σε ένα πλάσμα που μπορεί να φτάσει μέχρι τα 3 μέτρα μήκος. Το alligator gar ζει στα γλυκά νερά στη Βόρεια Αμερική.

Frilled Shark



Εξαιρετικά σπάνιο είδος καρχαρία, που θυμίζει χέλι, κολυμπά στα βάθυ των ωκεανών από την εποχή των δεινοσαύρων. Τρέφονται κυρίως με καλαμάρια και μπορούν να φτάσουν μέχρι τα 2 μέτρα μήκος. Τι άλλο γνωρίζουμε γι' αυτόν; Μόνο ότι διαθέτει 300 δόντια (που μοιάζουν με τρίαινες) κατανεμημένα σε 25 σειρές

"Ρέι": Ο πρώτος ρομποτικός παρκαδόρος!

Ο πρώτος ρομποτικός παρκαδόρος είναι πλέον γεγονός και προσφέρει από σήμερα τις υπηρεσίες του στο διεθνές αεροδρόμιο του Ντίσελντορφ.
Συγκεκριμένα, ο "Ρέι", το ρομπότ έρχεται να βγάλει από την δύσκολη θέση τους ταξιδιώτες καθώς δεν χρειάζεται πλέον να ανησυχούν για το πού θα παρκάρουν το αυτοκίνητό τους στο αεροδρόμιο. Οι επιβάτες δεν έχουν παρά να αφήσουν το όχημά τους στον ειδικό χώρο στάθμευσης του αεροδρομίου και από εκεί αναλαμβάνουν τα μαγικά - μηχανικά χέρια του "Ρέι".
Στον ειδικό χώρο στάθμευσης του αεροδρομίου, με την χρήση ενός λέιζερ, ο ρομποτικός παρκαδόρος μετρά το μέγεθος του αυτοκινήτου και εν συνεχεία αναζητά το κατάλληλο σημείο στο αεροδρόμιο όπου μπορεί να σταθμεύσει το ΙΧ.
Σύμφωνα με τους δημιουργούς του, o "Ρέι" μπορεί να παρκάρει έως και 60% περισσότερα αυτοκίνητα στον χώρο του αεροδρομίου απ΄ ό,τι ένας αληθινός παρκαδόρος. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν οι οδηγοί θα εμπιστευτούν το αυτοκίνητό τους σ' ένα ρομπότ.
Ο "Ρέι" διαθέτει τέσσερις τροχούς κι ένα λογισμικό το οποίο τον κατευθύνει στο κατάλληλο σημείο στάθμευσης του αεροδρομίου με βάση το μέγεθος του ΙΧ που θέλει να παρκάρει. Επιπλέον, διαθέτει αισθητήρες παρκαρίσματος έτσι ώστε να ενημερώνει τον οδηγό για το που έχει παρκάρει το αυτοκίνητό του έτσι ώστε να μην μπορεί να το χάσει.
Στόχος του "Ρέι", όταν αναλαμβάνει δράση είναι, να παρκάρει τα αυτοκίνητα με το ίδιο περίπου μέγεθος στον ίδιο χώρο πάρκινγκ προκειμένου να εξοικονομεί χώρο. Κι όταν ο οδηγός θέλει να παραλάβει το αυτοκίνητό του, δεν έχει παρά να πληρώσει το αντίτιμο του εισιτηρίου για το πάρκινγκ και αυτομάτως ο ρομποτικός παρκαδόρος κινητοποιείται για να επιστρέψει το IX στον κάτοχό του.
Ο "Ρέι" είναι δημιούργημα της εταιρείας Serva που εδρεύει στην Βαυαρία και του Ινστιτούτου Λογισμικού στο Ντόρτμουντ της Γερμανίας. Για τον διευθυντή του διεθνούς αεροδρομίου του Nτίσελντορφ, Κρίστιαν Γιάνκε, o "Ρέι" είναι ο καλύτερος φίλος των ταξιδιωτών που θέλουν να παρκάρουν το αυτοκίνητό τους στο αεροδρόμιο σε ώρα αιχμής.

Μουσική για πιο δυνατό μυαλό!

 

Αν ανήκετε στους γονείς που ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να μάθουν ξένες γλώσσες και να ασχοληθούν με τον αθλητισμό ή με διάφορα χόμπι, τότε ίσως θα πρέπει να τα παροτρύνετε να ασχοληθούν και με την εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου.

Σύμφωνα με νέα έρευνα, που πραγματοποίησαν επιστήμονες από το Νοσοκομείο Παίδων της Βοστόνης με επικεφαλής τη Nadine Gaab, τα παιδιά που έχουν την τύχη να παρακολουθήσουν μουσικά μαθήματα για τουλάχιστον δύο χρόνια παρουσιάζουν καλύτερες νοητικές λειτουργίες για όλη τους τη ζωή.

Συγκεκριμένα διαπιστώθηκε ότι επεξεργάζονται και ανακαλούν πληροφορίες με μεγαλύτερη ευκολία, ενώ εμφανίζονται πιο ικανά στο να επιλύουν προβλήματα.

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι η μουσική είναι τόσο ευεργετική για το μυαλό που θα μπορούσε να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της διαταραχής υπερκινητικότητας και ελλειμματικής προσοχής (ADHD).
Μάλιστα, συμβουλεύουν να διδάσκεται περισσότερο στα σχολεία. «Την ίδια ώρα που σε πολλά σχολεία καταργούν τα μαθήματα μουσικής, τα ευρήματά μας συνιστούν ότι η μουσική εκπαίδευση μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να έχουν ένα καλύτερο ακαδημαϊκό μέλλον», δήλωσε η Gaab.

Η Gaab και οι συνεργάτες της κατέληξαν στα συμπεράσματα αυτά, αφού παρατήρησαν και συνέκριναν δύο ομάδες παιδιών. Τη μία ομάδα αποτελούσαν 15 παιδιά, ηλικίας 9-12 ετών, που παρακολουθούσαν μουσικά μαθήματα κατά μέσο όρο 5 χρόνια (από την ηλικία των 6) και έκαναν πρακτική εξάσκηση 3,7 ώρες κάθε εβδομάδα.
Την άλλη ομάδα αποτελούσαν 12 συνομήλικα παιδιά, τα οποία όμως δεν είχαν μουσική παιδεία. Παρόμοια, συνέκριναν και δύο γκρουπ ενηλίκων, από τα οποία το ένα αποτελούσαν ενήλικες επαγγελματίες μουσικοί και το άλλο 15 ενήλικες που δεν είχαν καμία επαφή με τη μουσική.

Στα τεστ νοητικής αξιολόγησης, στα οποία υποβλήθηκαν όλοι οι συμμετέχοντες, διαπιστώθηκε ότι την καλύτερη επίδοση είχαν τα παιδιά που παρακολουθούσαν μαθήματα μουσικής, καθώς και οι επαγγελματίες μουσικοί.
Μάλιστα, μέσω της μεθόδου της Λειτουργικής Απεικόνισης Μαγνητικού Συντονισμού (fMRI, μια παραλλαγή της μαγνητικής τομογραφίας) παρατηρήθηκε ότι συγκεκριμένες περιοχές του προμετωπιαίου φλοιού στον εγκέφαλο των παιδιών ήταν αυξημένα ενεργοποιημένες. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο προμετωπιαίος φλοιός σχετίζεται με τη γενική νοημοσύνη και την εκτελεστική λειτουργία του εγκεφάλου.

Εντοπίστηκαν κοσμικοί ανεμοστρόβιλοι!

Κινούνται με ταχύτητα χιλιάδων χλμ στον πυρήνα ενός γαλαξία με ενεργή μελανή οπή. Ομάδα αστρονόμων ανακάλυψε ένα εντυπωσιακό κοσμικό φαινόμενο που εντοπίζεται για πρώτη φορά. Οι ερευνητές εντόπισαν στον πυρήνα ενός γαλαξία να σχηματίζονται άνεμοι η ταχύτητα των οποίων αγγίζει τα 5 χιλιάδες χλμ/δευτ! Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες είχαν εντοπίσει κοσμικούς ανέμους η ταχύτητα των οποίων δεν ξεπερνούσε τα χίλια χλμ/δευτ.

Ο γαλαξίας

Ομάδα ερευνητών με επικεφαλής επιστήμονες του Ινστιτούτου Διαστημικής Ερευνας στην Ουτρέχτη της Ολλανδίας μελέτησε σειρά δεδομένων που έχουν καταγράψει επίγεια και διαστημικά τηλεσκόπια από τον γαλαξία NGC 5548. Πρόκειται για ένα σπειροειδή γαλαξία που βρίσκεται σε απόσταση 245 εκ. ετών φωτός από τη Γη. Στο κέντρο του NGC 5548 υπάρχει μια γιγάντια μελανή οπή που είναι ενεργή για αυτό και ο γαλαξίας αλλά και ο πυρήνας του αποτελεί μόνιμο στόχο παρατήρησης των επιστημόνων.

Οι άνεμοι

Η τελευταία μελέτη στον NGC 5548 οδήγησε στον εντοπισμό αυτών των ανέμων-σπρίντερ οι οποίοι δημιουργούνται σύμφωνα με τους ειδικούς από μεγάλα ρεύματα αερίων. Αυτά τα ρεύματα αερίων δημιουργούνται σε μια περιοχή κοντά στον πυρήνα του γαλαξία στην οποία επικρατούν πολύ υψηλές θερμοκρασίες.

Η ανακάλυψη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Science Express» προσφέρει νέα δεδομένα για το περιβάλλον αλλά και τα φαινόμενα που αναπτύσσονται πέριξ των μελανών οπών. Σύμφωνα με τους ερευνητές οι κοσμικοί άνεμοι με ταχύτητες ανάλογες με αυτές που κινούνται οι άνεμοι στον NGC 5548 μεταβάλλουν τη φωτεινότητα των γαλαξιών τους.



Από τον πυρήνα του NGC 5548 κοσμικοί άνεμοι που κινούνται με ταχύτητες που αγγίζουν τα 5 χιλιάδες χλμ.δευτ και ανάμεσα στα άλλα μεταβάλλουν την φωτεινότητα του γαλαξία. Credit: (NASA,ESA/A.Field-STScl)

Έκκληση για βοήθεια

Παγιδεύτηκα θανάσιμα στην προσπάθεια μου, μέσα από αυτό που έχω, να προσδιορίσω αυτό που νόμιζα πως είμαι και ξέχασα εντελώς ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ. Θέλοντας να αυξήσω και να διατηρήσω την ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ, τη δύναμη, το κύρος μου, το μόνο που κατάφερα ήταν να δημιουργήσω ένα τεράστιο έλλειμμα αληθινής ζωής, που συνεχώς από τότε μεγαλώνει, με αποτέλεσμα να μου διαφεύγει σήμερα εντελώς η ΟΥΣΙΑ.

 Για βοήθεια τώρα εκλιπαρώ, νοιώθοντας την ανάγκη να επανακτήσω την παιδική μου ζωντάνια, την φρεσκάδα της νεανικής μου ματιάς, την λαχτάρα μου να ερευνώ και να χάνομαι μέσα στην μαγεία αυτής της πλάσης.

Ο φόβος, οι έγνοιες, η αμφιβολία αντικατέστησαν ό,τι πολύτιμο υπήρχε μέσα μου και με κατέστησαν έναν απλό διεκπεραιωτή της πραγματικότητας.

Αφαιρέθηκα και δεν πρόλαβα να δω τη ζωή με ορμή να πέφτει πάνω μου και να με ισοπεδώνει, αφήνοντας το κάθε ΤΩΡΑ μου άδειο από νόημα, χωρίς καμιά πλέον ουσιαστική αξία.

Με λαχτάρα προσμένω εκείνες τις σπάνιες αληθινές στιγμές που ο νους μου θα σταματήσει την ακατάσχετη διαμαρτυρία του, που η εσωτερική μου φασαρία θα κοπάσει για λίγο ώστε να τολμήσω να αρχίσω πάλι να αναρωτιέμαι:

πως χάθηκαν τα πρωτοτόκια;

πως μπορώ να τα επανακτήσω;



Το πρώτο μεγάλο βήμα, πλασματικέ, μικρέ μου φίλε, έχει ήδη γίνει. Σου πήρε πολλά χρόνια εσωτερικής προσπάθειας, μάτωσες αληθινά για να φτάσεις εδώ που είσαι αλλά πλέον το κατάλαβες.

Το πρώτο βήμα προς την Αλήθεια είναι να δεις το ψέμα. Να αντιληφθείς και να αποδεχτείς τη στημένη παγίδα που πιάστηκες, όσο κι αν ένα άλλο κομμάτι της μικρότητάς σου επιμένει πιεστικά να υπερασπίζεται το αντίθετο. Να αντιληφθείς την ψεύτικη εικόνα που έχτιζες τόσο καιρό.

Την εικόνα σε βοήθησαν να σχηματίσεις η κοινωνία, η εκπαίδευση, τα βιβλία που διάβασες και οι περιγραφές των δήθεν σοφών που βρέθηκαν στο δρόμο σου. Εικόνα την οποία επαλήθευαν οι προσωπικές σου εμπειρίες, τις οποίες όλες τις βίωνες μέσα από τον εγκλωβισμό σου στην ήδη παγιωμένη σου εικόνα.

Φαύλος κύκλος… Μα εσύ τον έσπασες!

Ήδη τώρα το βεληνεκές της εσωτερικής σου θωριάς, μίλια ταξιδεύει μακρύτερα από τον συνηθισμένο άνθρωπο που δεν κατανοεί ότι ζει σε όνειρο. Μα εσύ, που τώρα μόλις γκρέμισες σαν πύργο από τραπουλόχαρτα ό,τι ο μέσος άνθρωπος χαρακτηρίζει πολύτιμο, ζητάς το ανέφικτο και το θέλεις άμεσα. Κι αυτό είναι σπουδαίο! Γιατί η προσέγγιση αυτού του ανέφικτου από όσους τολμούν να το επιζητούν είναι που κρατά ακόμη ζωντανή την ελπίδα του Θεού για τον Άνθρωπο. Ζητάς το Απόλυτο! Ζητάς να σταματήσει άμεσα αυτός ο υπόγειος προγραμματισμός που αιώνες τώρα σε ελέγχει για να βιώνεις μόνιμα την αληθινή σου ταυτότητα. Να ελευθερωθείς από μορφές κλεισμένες στον καιρό, από αγάλματα κι εικόνες που θα έλεγε ο ποιητής. Κι αυτό θα γίνει! Πάντα γίνεται τελικά αυτό που αληθινά θέλεις όταν πεισματικά αρνείσαι να συμβιβαστείς με οτιδήποτε λιγότερο.

Απλώς συνέχισε να παραμένεις μάρτυρας σ’ αυτό που συμβαίνει μέσα σου χωρίς προτίμηση, χωρίς ενοχή, χωρίς κατηγορία για κανέναν και για τίποτε, χωρίς καμιά επιλογή, έτσι ώστε η αποστασιοποίηση από τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου συνεχώς να διευρύνεται και η κατάρριψη των παγιωμένων πεποιθήσεων να επιταχύνεται. Αυτό θα σε γιατρέψει.

Το άλλο που οφείλεις να κάνεις σου είναι ήδη γνωστό:

Να βρίσκεις καθημερινά, πέρα απ’ τις επιθέσεις του λιλιπούτειου εαυτού σου που προσπαθεί να παραμείνει αλώβητος, και του κοινωνικού περίγυρου σου που θέλει να σε προσγειώσει στην αναγκαιότητα των πεπερασμένων και των ανούσιων, τον χρόνο να κοινωνείς με το πολυτιμότερο διαμάντι που διαθέτεις, αυτό που μέσα στο διάβα του χρόνου παράχωσες κάτω απ’ τα μπάζα των “θέλων και των πρέπει” σου, κάτω απ’ τα απομαζώματα των ψευδαισθήσεών σου.




Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Η άλλη όψη της αποτυχίας

 

Σε μία κοινωνία κατήφειας & παρακμής, βρίσκουμε τα εφόδια να αισιοδοξούμε

Καλησπέρα Positive People

Εδώ και καιρό προβληματίζομαι γύρω από ένα συγκεκριμένο ζήτημα, αυτό της αποτυχίας.

Κάτι που που προφανώς όλοι έχουμε ζήσει, άλλοι λιγότερες φορές, άλλοι περισσότερες και που διαφέρει στον τρόπο που το εκλαμβάνουμε. Το δεδομένο είναι η αποτυχία, γεγονός που δεν αλλάζει, μπορεί όμως να αλλάξει ο τρόπος που την αντιμετωπίζουμε.

Για αρχή θέλω να αναφερθώ σε ένα φαινόμενο που παρατηρώ παντού και πάντοτε.

Όταν κάποιος πετυχαίνει, σπεύδουν όλοι να τον συγχαρούν, να του δηλώσουν πόσο περήφανους τους έκανε. Όταν κάποιος αποτυχαίνει, όλοι σιωπούν. Φυσικά δεν αναφέρουν αν είναι περήφανοι για εκείνον, δεν του λένε μπράβο για την προσπάθεια κι ότι κάποια στιγμή θα τα καταφέρει.

Με αποτέλεσμα να γεννιούνται φόβοι, ανασφάλειες, ντροπή, αρνητικά γενικότερα στοιχεία γύρω από την αποτυχία.


Να το εξετάσουμε διαφορετικά;

Αν είστε γονιός, θα προτιμούσατε το παιδί σας να έχει περισσότερες επιτυχίες παρά αποτυχίες, σωστά;

Κι όμως.. η επιτυχία κρύβει μεγαλύτερους κινδύνους. (ειδικά στην παιδική ηλικία)
Σου δημιουργεί το αίσθημα του "άτρωτου", ένα μπαλόνι που θα ξεφουσκώσει στο πρώτο εμπόδιο που θα συναντήσει. Ενώ οι αποτυχίες χτίζουν χαρακτήρα, σε κάνουν ουσιαστικά και όχι επιφανειακά δυνατό, σου δίνουν επιμέρους τρόπους να σκεφτείς τι δρόμους θα ακολουθήσεις.

Έτσι ανακαλύπτεις πιο πολλά και ουσιώδη.

Την επόμενη φορά που θα αποτύχετε... σκεφτείτε το καλύτερα!

Προς ένα νοητικό κόσμο

Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο, όπου ο κόσμος αλλάζει… Για να αντιληφθούμε τι αλλάζει, θα πρέπει να πάμε στο βάθος του… Στη μητρική αλλαγή η οποία συντελείται… Ποια είναι η αλλαγή του… Ο κόσμος από μηχανικός γίνεται νοητικός… Στην ουσία δεν «γίνεται» αλλά τον «αντιλαμβανόμαστε» πλέον έτσι… Δεν αλλάζει αυτός δηλαδή αλλά η δική μας αντίληψη για αυτόν.

Από ένα κόσμο-μηχανή, η οποία δουλεύει μέσω των επιμέρους διακριτών μερών της, ο κόσμος αλλάζει (έχει την ικανότητα να γίνεται αντιληπτός σε εμάς) προς ένα κόσμο-νόηση ο οποίος υπάρχει και ρέει μέσω των συνάψεων-δεσμών του… Σε ένα κόσμο σαν τον δικό μας, η γνώση δημιουργεί την εικονική μονιμότητά του και η εξειδίκευση την ψευδαίσθηση της… Σε ένα νοητικό κόσμο, τι αντιπροσωπεύει τη γνώση και τι την εξειδίκευση…

Σε ένα νοητικό κόσμο, οι άνθρωποι πλέον αποτελούν τη δημιουργία αλλά και τους δημιουργούς νέων δημιουργημάτων… Από μέρη μιας μηχανής, γίνονται πλέον αντιληπτοί ως σημεία συνάψεων μιας ολοκληρωμένης πληροφορίας-δημιουργίας. Έτσι, γίνεται αντιληπτό ότι αυτό που επιδρά πάνω στην δημιουργία ενός συστήματος διοίκησης είναι η διαμορφωμένη πληροφορία-μνήμη της μάζας… Δηλαδή η πληροφορία λειτουργίας του ή αλλιώς η εκπαίδευση του λαού… Το πρώτο όμως που χρειάζεται να «μάθει» η μάζα, είναι η διαχείριση της ενέργειας… Το μέσο με το οποίο θα κρατούν υλοποιημένο το σώμα τους αλλά και αυτά τα οποία θα υλοποιούν οι ίδιοι… Και για αυτό, ενέργεια σημαίνει κυρίως «τροφή και χρήμα» στην ευρύτερη τους έννοια…

Η «πολιτεία» ως σύνολο επί μέρους μερών, αλλάζει σε ένα δίκτυο «Δήμων» δηλαδή «δημιουργημάτων-δημιουργών» σε όλο τους το βάθος (οι σημερινές πολυεθνικές εταιρίες αποτελούν το αρχέγονο μορφικό αρχέτυπο του όρου)… Ένα δίκτυο το οποίο αποτελεί μια βάση συνάψεων με τα πάντα… Το πρώτο λοιπόν που χρειάζεται να κάνει κάποιος ο οποίος θέλει να δημιουργήσει ένα σύστημα διοίκησης ανθρώπων τέτοιο, είναι να δημιουργήσει ένα σύστημα διαχείρισης της ροής της «ενέργειας διατήρησης» και «ενέργειας νέας δημιουργίας»… Δηλαδή ενέργειας, τροφής και χρήματος. Όπως φυσικά αντιλαμβάνεστε, ο Δήμος, δεν έχει πλέον αυστηρά γεωγραφικά όρια και αυτό είναι πρωταρχικής σημασίας… Επαναλαμβάνω όμως…, η γνώση δημιουργεί την εικονική μονιμότητά του κόσμου μας και η εξειδίκευση την ψευδαίσθηση της… Μονάχα το βήμα πίσω, ώστε να δούμε τη συνολική εικόνα θα μας βοηθήσει να αντιληφθούμε αυτό που λέμε… Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, απλά ματαιοπονεί εντός του πεδίου της ψευδαίσθησης…

Τα υπέρ και τα κατά κάθε στάσης στον ύπνο

Η στάση στον ύπνο είναι μια χαρακτηριστική επιλογή για κάθε άτομο, καθώς πολλοί δυσκολεύονται να κοιμηθούν εάν αναγκάζονται να αλλάξουν στάση.
Σκεφτήκατε ποτέ πώς μπορεί να επηρεάζει η αγαπημένη σας στάση την υγεία σας;
Δείτε ποια είναι τα υπέρ και τα κατά αναλόγως με τη στάση που σας αρέσει να κοιμάστε.

 

Εν-συναίσθηση ή Απλά Συναίσθηση;

Το Συναίσθημα της… «Συναίσθησης».
Ο αγαπημένος ψυχίατρος όλων σχεδόν των ψυχιάτρων των ΗΠΑ και του υπόλοιπου κόσμου είναι ο Carl Rogers (Φραγμοί και Δίοδοι στην Επικοινωνία – Επιστημονικό Μάρκετινγκ – HBR 1990). Έγινε πολύ δημοφιλής γιατί ανέλυσε και ανέπτυξε το Συναίσθημα της… «Συναίσθησης».
Η λέξη είναι σύνθετη και περιλαμβάνει την έννοια στην κυριολεξία της. Συν-Αισθάνομαι! Αισθάνομαι δηλαδή όπως αισθάνεται ο άλλος. Μερικοί καθηγητές πρόσθεσαν στη λέξη τα δύο γράμματα: Εν και την τροποποίησαν να διαβάζεται «Εν-συναίσθηση»! Είναι μια παραλλαγή. Μέσα στις χιλιάδες αλλαγές που έγιναν στην ελληνική γλώσσα το «εν» ίσως είναι το πιο αθώο!
Η Συναίσθηση, λοιπόν, η αντίστοιχη αγγλική είναι «Empathy» και δεν έχει καμία σχέση με τη δική μας «Εμπάθεια», είναι μια έμφυτη «Ικανότητα», που διακρίνεται σε όλους τους ανθρώπους και υπάρχει σε διάφορους βαθμούς.

Η μητέρα Συναισθάνεται όπως Αισθάνεται το παιδί της, οι ερωτευμένοι Συναισθάνονται ο ένας τον άλλον. Ένας καλός σκηνοθέτης μπορεί να μας κάνει να κλαίμε Συναισθανόμενοι το δράμα της Ηρωίδας, όπως μπορεί να μας κάνει και να βράζουμε από οργή για τον κακό του έργου και να απολαμβάνουμε με ικανοποίηση την εξόντωσή του από τον καλό του έργου.
Η Συναίσθηση ωστόσο διακρίνεται πολύ ανεπτυγμένη στους καλούς πολιτικούς, πωλητές, επιχειρηματίες και στελέχη και τους βοηθάει πολύ στη δουλειά τους (D. Meyer – H. Greenberg, What makes a good salesman, HBR).
Ο Carl Rogers είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς ψυχιάτρους γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο! Ανέπτυξε και καλλιέργησε τη «Συν-Αίσθηση» ως κεφάλαιο της Ψυχιατρικής με μεγάλη μεταδοτικότητα.

Πόνος στην πλάτη. Ποιες οι αιτίες, πότε πρέπει να πάτε στον γιατρό και τι πρέπει να κάνετε για την πρόληψή του;

Μέχρι και 80% του πληθυσμού θα υποφέρει από πόνο στην πλάτη ή στον αυχένα κατά τη διάρκεια της ζωής του, ενώ το 50% του εργαζόμενου πληθυσμού θα βιώσει συμπτώματα πόνου στην πλάτη ή στον αυχένα, τουλάχιστον μία φορά το χρόνο. Ο πόνος της πλάτης περισσότερο παρουσιάζεται σε όσους είναι από 30 μέχρι 60 χρονών. Λίγοι άνθρωποι κάτω από 18 και πάνω από 60 έχουν προβλήματα πλάτης. Κατά ένα μέρος, οι στατιστικές αυτές αντανακλούν τις μεγαλύτερες απαιτήσεις που υφίστανται οι εργαζόμενοι ενήλικοι, ενώ οι έφηβοι έχουν εύκαμπτες πλάτες και η σπονδυλική στήλη των ηλικιωμένων γίνεται λιγότερο εύκαμπτη, γεγονός που τους προφυλάσσει από την καταπόνηση, περιορίζοντας τον αριθμό κινήσεών της. Είναι πιθανότερο ότι θα έχετε πόνους στην πλάτη, αν οι καθημερινές σας δραστηριότητες περιλαμβάνουν ανύψωση και μεταφορά.

Oι αιτίες για τον πόνο της πλάτης είναι οι εξής
Σε πολλές περιπτώσεις ο οξύς πόνος στην πλάτη είναι απλά μια αντίδραση σε ασυνήθιστη χρήση. Αν δεν ασκείστε συχνά και ξαφνικά περνάτε μια μέρα μετακινώντας έπιπλα ή σκάβοντας στον κήπο, μπορεί, την επόμενη μέρα, η πλάτη σας να είναι πιασμένη και να πονάει. Αυτό είναι φυσιολογικό. Ο πόνος και το πιάσιμο οφείλονται σ' ένα περαστικό σπασμό των μυών και ένα μικρό διάστρεμμα των συνδέσμων στην πλάτη σας, μια μικρή δηλαδή βλάβη, που μπορεί επίσης να συμβεί από υπερβολικό τέντωμα ή από αδέξιο σήκωμα ενός μεγάλου βάρους.
Μπορεί να νιώσετε έναν ξαφνικό, οξύ πόνο στην πλάτη ή, ακόμα, σαν κάτι να «φεύγει», ιδιαίτερα αν έχετε ένα ευαίσθητο σημείο ανάμεσα στους μυς του κάτω μέρους της πλάτης σας.
Άλλες κοινές αιτίες ξαφνικού πόνου στην πλάτη είναι ο πόνος των αρθρώσεων και η πρόπτωση δίσκων (κήλη). Οι τραυματισμοί αυτοί έχουν την τάση να προκαλούν πιο δυνατούς και επίμονους πόνους. Στην πρώτη περίπτωση άρθρωσης σπονδύλων, που συχνά ακολουθεί μια περιστροφική κίνηση, δυο ή περισσότεροι γειτονικοί σπόνδυλοι ξεφεύγουν ελαφρά και ερεθίζονται οι αρθρώσεις από την ευθυγράμμισή τους. Με την πρόπτωση του δίσκου, μέρος του σκληρού εξωτερικού στρώματος που βρίσκεται ανάμεσα σε δυο σπονδύλους σπάει, επιτρέποντας το μαλακό κέντρο του δίσκου να προεξέχει. Η προεξοχή αυτή πιέζει ένα από τα νεύρα που βγαίνουν από τη σπονδυλική στήλη. Η πρόπτωση μπορεί να είναι αποτέλεσμα ενός μικρού τραυματισμού, αν ο δίσκος έχει φθαρεί από προηγούμενη τριβή και καταπόνηση. Και με τη μετατόπιση της άρθρωσης και με την πρόπτωση του δίσκου, οι μύες που βρίσκονται πάνω από την προσβεβλημένη περιοχή τείνουν να συσπαστούν, οπότε χειροτερεύει ο πόνος. Η πρόπτωση ενός δίσκου μπορεί επίσης να προκαλέσει πόνους που κινούνται προς ένα πόδι (ισχιαλγία). Βήχας, γέλιο ή σφίξιμο για την αποπάτηση μπορούν επίσης ν' αυξήσουν τον πόνο. Αιτίες λοιπόν πόνου της πλάτης είναι:

Θλάση των μυών: είναι η πιο κοινή αιτία για τον πόνο της μέσης.
Ρήξη μεσοσπονδύλιου δίσκου: που ονομάζεται επίσης κήλη δίσκου, είναι μια άλλη κοινή αιτία του πόνου στην μέσης.
Στένωση της σπονδυλικής στήλης: προκαλεί πόνο στην πλάτη . Καθώς μεγαλώνουμε, ο σπονδυλικός σωλήνας μπορεί να γίνει στενόχωρος, αυτό οφείλεται εν μέρει στην αρθρίτιδα.
Αρθρίτιδα: πιο συχνά επηρεάζει αρθρώσεις, όπως τα γόνατα και τα δάχτυλα.
Σπονδυλολίσθηση: προκαλεί πόνο στην πλάτη. Η πιο κοινή αιτία σπονδυλολίσθηση οφείλεται σε εκφυλιστικές αλλαγές που προκαλούν απώλεια της κανονικής σταθεροποίηση των δομών της σπονδυλικής στήλης. Αν η σπονδυλική στήλη γίνεται αρκετά ασταθής, ο πόνος στην πλάτη μπορεί να γίνει ένα πρόβλημα.
Η οστεοπόρωση μπορεί να προκαλέσει μια σειρά από ορθοπεδικά προβλήματα και γενικευμένη δυσφορία. Ο πόνος στην πλάτη από οστεοπόρωση σχετίζεται συνήθως με συμπίεση των καταγμάτων του σπονδύλου. Η οστεοπόρωση προκαλεί αδύναμη στα οστά και μπορεί να οδηγήσει σε κάταγμα.

Τι μπορεί να γίνει;
Οι πιο πολλοί οξείς πόνοι της πλάτης μπορεί να υποχωρήσουν, αν δοθεί χρόνος στο βλαβέν τμήμα της σπονδυλικής στήλης να επουλωθεί. Συνήθως η επούλωση υποβοηθάται με ανάπαυση, διάρκειας άνω των 24 ωρών, σε σκληρό στρώμα ή σανίδα ή με ξάπλωμα σε σκληρή επιφάνεια, όπως το πάτωμα. Προσπαθήστε ν' αποφύγετε κάθε θέση ή κίνηση που επιδεινώνει τον πόνο. Αν πρέπει να καθίσετε, βεβαιωθείτε ότι κάθεστε στητοί, αρκετά πίσω στην καρέκλα. Όταν σηκώνεστε από την καρέκλα ή το κρεβάτι, πιέστε με τα χέρια σας, για να περιορίσετε την καταπόνηση της σπονδυλικής σας στήλης. Για να κινηθείτε από ξαπλωτή θέση, κυλιστείτε μέχρι την άκρη του κρεβατιού και κατεβάστε τα πόδια σας στο πάτωμα, την ίδια ώρα που σηκώνετε το επάνω μέρος του κορμιού σας.
Η θεραπεία επίμονων πόνων εξαρτάται από την αιτία τους. Αν υπάρχει μηχανικό πρόβλημα που δε βελτιώνεται με την ανάπαυση, μπορεί να βοηθήσει η λήψη ή ενέσεις αντιφλεγμονωδών φαρμάκων. Μπορείτε επίσης να βάλετε ζεστό επίθεμα, μια θερμαινόμενη κομπρέσα ή θερμοφόρα.
Πότε χρειάζεται να καλέσετε τον γιατρό όταν έχετε πόνο στην μέση;

Θα πρέπει να καλέσετε τον γιατρό όταν έχετε:

πόνο στην πλάτη που επιμένει για από λίγες ημέρες
πόνο στην πλάτη κατά την διάρκεια της νύχτας
δυσκολία ελέγχου έντερα ή την κύστη σας
πυρετό, ρίγη, εφίδρωση ή άλλα σημεία λοίμωξης
οποιαδήποτε άλλα ασυνήθιστα συμπτώματα

Τι πρέπει να κάνετε για να προλάβετε τον πόνο στην μέση;

1. Ύπνος σε παλιό στρώμα
Ένα καλό στρώμα έχει διάρκεια ζωής οκτώ με δέκα χρόνια. Μετά από αυτή την περίοδο η σπονδυλική στήλη δεν έχει την κατάλληλη υποστήριξη που χρειάζεται, με αποτέλεσμα να προκαλείται πόνος στην πλάτη. Η αντικατάσταση λοιπόν του στρώματος είναι απαραίτητη.

2. Κουβάλημα βαρέων αντικειμένων
Εάν αρέσκεστε στο να μεταφέρετε συνεχώς αντικείμενα, θα πρέπει να γνωρίζεται πως, η πλάτη σας δε σας ευγνωμονεί για αυτό! Η μεταφορά βαρέων αντικειμένων ή ακόμα και τσαντών (όπως αυτές που κρατάνε οι γυναίκες ή τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ) από τη μια πλευρά του σώματος, προκαλεί τη διαταραχή της ισορροπίας του και οδηγεί σε ενοχλήσεις της πλάτης.

3. Οι γόβες στιλέτο ή τα ίσια παπούτσια
Τα πολύ ψηλά τακούνια αναγκάζουν την πλάτη να κυρτώνει, κάνοντας τις αρθρώσεις να πιέζονται. Από την άλλη βέβαια και τα πολύ ίσια παπούτσια μπορεί να κάνουν επίσης κακό στην πλάτη, μια και τις περισσότερες φορές δεν έχουν την κατάλληλη στήριξη για το πόδι, αναγκάζοντας την πλάτη να προσπαθεί να διανείμει το σωματικό βάρος σωστά. Για τον καθένα το ιδανικό ύψος τακουνιού είναι διαφορετικό, γι αυτό χρειάζεται ψάξιμο.

4. Πολύωρη καθιστική ζωή
Άσχημα νέα για εκείνους που κάνουν δουλειά γραφείου! Η εργασία αυτή κάνει κακό στην υγεία. Αν και μπορεί να νοιώθει κανείς όμορφα και ξεκούραστα κάνοντας ένα καθιστικό επάγγελμα, παρόλα αυτά η στάση του σώματος τις περισσότερες φορές είναι λάθος και οδηγεί σε πόνους στην πλάτη, ενώ παράλληλα προκαλεί αδυναμία των μυών, λόγω αδράνειας. Με το να κάθεται κάποιος βάζει περισσότερη πίεση στη σπονδυλική του στήλη κατά 50% από το αν ήταν όρθιος!

5. Αποφυγή άσκησης
Η άσκηση χτίζει μύες που είναι χρήσιμοι για την υποστήριξη της πλάτης. Όταν αυτή δε γίνεται σωστά και με σύστημα, τότε δεν υπάρχει και το επιθυμητό αποτέλεσμα.

6. Κατανάλωση πρόχειρου φαγητού
Αν και δεν προκαλεί έκπληξη, η πρόσληψη πολλών θερμίδων και λίγων θρεπτικών συστατικών από τα τρόφιμα, οδηγεί σε ανεπιθύμητη αύξηση του σωματικού βάρους, προκαλώντας επιπλέον φορτίο για την πλάτη. Η μείωση κατά 5-10% του σωματικού βάρους βελτιώνει την κατάσταση της μέσης.

Ο ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ

Ζεις ώρες υπεράνθρωπης προσπάθειας και ατελείωτης αγωνίας. Ξέρω, έχεις λυγίσει. Νοιώθεις τα πόδια σου κομμένα και πως κάθε μέρα ξημερώνεσαι στην κόλαση. Σηκώνεις τα μάτια στον ουρανό, ψάχνοντας εκεί τις απαντήσεις, ένα νεύμα, κάτι, αλλά και αυτός έχει σωπάσει. Κοιτάς στη γη το δρόμο σου, και θεωρείς πως πιο εύκολα θα διάβαινες ένα ποτάμι λάβας!
Είναι βαρύς ο αγώνας ο καθημερινός, έχεις στρατιές μυρίων απέναντί σου να σε πολεμάνε. Βλέπεις, και αισθάνεσαι, το κακό ανεξέλεγκτα να θεριεύει.
Και ψάχνεις μικρός εσύ, μέσα σε αυτήν την καταιγίδα, κάπου να τοποθετηθείς, μια ασφάλεια να αποκτήσεις και ένα νόημα να νιώσεις. Ψάχνεις μες του μυαλού σου την απελπισία, μια εικόνα χαράς, για να έχεις να πιστέψεις.
Αυτό το θεριό το ανήμερο, Ο ΦΟΒΟΣ, που ξαμολήσανε τα αχόρταγα σκυλιά της οικουμένης, τρώει σιγά σιγά τα σωθικά και στραγγίζει όνειρα και προσδοκίες. Είναι το κακό βαρύ, μουντό και απαίσια στριγκλίζει. Αναρωτιέσαι όλο και πιο πολύ, καθώς εικόνα άλλη δεν βλέπεις.
Δεν στα γράφω αυτά, από κάποιο δωμάτιο σιγουριάς, ούτε καν την καθημερινή μου ασφάλεια δεν έχω δεδομένη! Είμαι ο κάθε διπλανός σου, άνθρωπος που συνέχεια συναντάς, που χωρίς απαντήσεις προχωράω στο μονοπάτι αυτό της ζωής.
Στα γράφω, γιατί σήμερα στο δρόμο, είδα μια γυναίκα να χαμογελά, και μου θύμισε ότι το καλό σε όλους μέσα μας φωλιάζει. Είδα ακόμα μια μάνα με αγάπη να δίνει το βυζί της στο μωρό, και μου θύμισε πως η αγάπη μέσα μας φωλιάζει. Είδα έναν άντρα πρόθυμα τον διπλανό του να βοηθά, και μου θύμισε πως η ανθρωπιά, μέσα στους ανθρώπους φωλιάζει.
Είδα το καλό, παρόλο που η σκιά βαριά πάνω του του πέφτει, μέσα στην καρδιά των απλών και των καθημερινών να βρίσκει τον τρόπο, και το κακό να διαφεντεύει. Είδα το καλό, μέσα στης ψυχής την άκρη, από την πηγή της ζωής, συνεχώς να μεγαλώνει με αγάπη.
Ίσως για ένα σπόρο θέλησης, μέσα στην έρημο της θλίψης να μιλώ, μα, από ένα σπόρο μοναχό, δάσος μπορεί να βγει και να θεριέψει. Σε αυτό το σπόρο προσδοκώ, με την αγάπη μου, το φόβο τους να προϋπαντήσω. Ίσως, γιατί ο πόλεμος αυτός, δεν είναι με σώματα και όπλα να γενεί. Πολεμιστές του σκότους, πολεμιστές του φωτός, πολεμιστές της ύλης, πολεμιστές του πνεύματος, πολεμιστές σε όλη την οικουμένη!
Από τους ανθρώπους έμαθα, πως μέσα στην καρδιά τους, ότι και αν στο έξω τους περνούν, με την ματιά του μέσα τους θα επιλέγουν. Αν την αγάπη προτιμούν, αν την αγάπη τη διαλέγουν, τότε γι αυτήν και θα προσπαθούν, ειρηνοποιοί για μια ζωή θα μένουν.

Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Το δεύτερο κεφάλαιο του ντοκιμαντέρ του Richard Dawkins «η πηγή του κακού» (5 βίντεο) που παρουσιάζει ωμά τις βλαβερές συνέπειες της θρησκείας που κατατρώει σα γάγγραινα τους ανθρώπους και τον πολιτισμό. Ίσως η πιο σοκαριστική  έρευνα του μεγάλου αυτού ανθρωπιστή επιστήμονα..

Αξίζει τον κόπο να δει κανείς την έρευνα αυτή επειδή όταν ένας επιστήμονας κάνει ρεπορτάζ το αποτέλεσμα συνήθως είναι ιδιαιτέρως διαφωτιστικό. Επί πλέον, η καλλιτεχνικής φύσεως επιστημοσύνη του Richard Dawkins είναι κάτι το σπάνιο στον επιστημονικό κόσμο.

Οι σαγιονάρες μπορούν να βλάψουν την υγεία σας

Αυτό το καλοκαίρι, αφήστε τα πόδια σας να ξεκουραστούν: ξεχάστε τις σαγιονάρες.
Ναι, σωστά διαβάσατε: οι λαστιχένιες σόλες δεν τους κάνουν καθόλου καλό. Παρ’ όλο που τα ”στιλέτα” και τα σανδάλια θεωρούνται συνήθως οι ένοχοι για τον πόνο στα πόδια, τα χειρότερα παπούτσια που μπορεί κάποιος να φορέσει, σύμφωνα με τους γιατρούς, είναι οι σαγιονάρες. Και ενώ πολλοί πιστεύουν ότι φορώντας τις δίνουν στα πόδια τους την ευκαιρία να ξεκουραστούν, στην πραγματικότητα κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Τα συγκεκριμένα παπούτσια αποτελούν μία από τις κυριότερες αιτίες πόνου των ποδιών, καθώς παρέχουν ελάχιστη, έως καθόλου, στήριξη.
”Οι σόλες των σαγιονάρων είναι ελαστικές, με αποτέλεσμα κάθε φορά που το πόδι ακουμπάει στο έδαφος να γλιστράει, και η ελαστικότητα της σόλας του επιτρέπει να γλιστράει ακόμα περισσότερο” λέει ο Dr. John E. Mancuso, ορθοπεδικός του Manhattan Podiatry Associates στη Νέα Υόρκη.

Τα πόδια μας υφίστανται καθημερινά αρκετή ταλαιπωρία: σηκώνουν ολόκληρο το βάρος του σώματός μας, μας βοηθούν να κρατάμε ισορροπία και, φυσικά, μας μετακινούν από το ένα σημείο στο άλλο –κι εμείς δείχνουμε την ευγνωμοσύνη μας στριμώχνοντας τα σε στενά παπούτσια και αθλητικά που δεν τους επιτρέπουν να αναπνέουν.

Ευτυχώς, είναι φτιαγμένα για να αντέχουν τις δοκιμασίες: κάθε φορά που το πόδι έρχεται σε επαφή με το έδαφος, η καμάρα ”κλειδώνει” και απορροφά τους κραδασμούς. Με τις σαγιονάρες, όμως, η καμάρα ανοίγει και έτσι προκαλούνται προβλήματα, όπως πόνος στη φτέρνα, την καμάρα, τα δάχτυλα και το μπροστινό τμήμα του πέλματος. Ακόμη χειρότερα, οι σαγιονάρες μας αναγκάζουν να χρησιμοποιούμε περισσότερο τους τένοντες του ποδιού, πράγμα που μπορεί να προκαλέσει τενοντίτιδα. ”Οι σαγιονάρες δεν κρατάνε το πόδι όπως τα περισσότερα παπούτσια, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούμε τους τένοντες και τους μυς για να στηριχθούμε” λέει ο Dr. Greg Cohen, ορθοπεδικός του Long Island College Hospital στο Long Island της Νέας Υόρκης.
Το καλοκαίρι, ο Dr. Cohen παρατηρεί επίσης πολλά διαστρέμματα στους αστραγάλους. ΄”Όταν γλιστράμε από τις σκάλες ή από το κράσπεδο του πεζοδρομίου, δεν υπάρχει κάτι για να κρατήσει ή να στηρίξει το πόδι ή τον αστράγαλο”. Βέβαια, δεν προκύπτουν όλα τα προβλήματα των ποδιών από τις σαγιονάρες –οι οποίες μπορούν, φυσικά, να φορεθούν στην πισίνα ή την παραλία, από τη στιγμή που δε χρησιμοποιούνται ολόκληρη την ημέρα.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, διατρέχουμε μεγαλύτερο κίνδυνο να αποκτήσουμε φουσκάλες, κάλους ή μύκητες στα πόδια –προβλήματα που επιδεινώνονται από τη ζέστη, την υγρασία και την τριβή. Ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων αυτών είναι η πρόληψη. Μπορείτε να εμποδίσετε την εμφάνισή τους, αρχίζοντας με ένα pedicure. Είναι ένας καλός τρόπος να διατηρήσετε τα πόδια σας καθαρά και σε φόρμα. Ο Dr. Mancuso λέει ότι για τη θεραπεία ενός σοβαρού προβλήματος κάλων ή παρανυχίδων θα πρέπει να απευθυνόμαστε σε έναν ποδίατρο –σε διαφορετική περίπτωση, μια επίσκεψη σε αισθητικό για pedicure είναι αρκετή.
Επίσης, οι σκασμένες φτέρνες αντιμετωπίζονται εύκολα με μια ελαφρόπετρα και κρέμα στα πόδια κάθε βράδυ. ”Αυτό θα πρέπει να αποτελεί καθημερινή πρακτική για τις γυναίκες” λέει, παρ’ όλο που το πρόβλημα είναι περισσότερο αισθητικό παρά υγείας. ”Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από μια σκασμένη, ξεφλουδισμένη φτέρνα που φαίνεται από το παπούτσι”

Η εκπληκτική άνθιση των λουλουδιών

”Η γη γελάει με λουλούδια.” Ralph Waldo Emerson
Η Pruskova Katka ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία, ενώ περνά αρκετό από τον ελεύθερο χρόνο της φροντίζοντας τα αγαπημένα της λουλούδια. Κάπως έτσι προέκυψε το timelapse βίντεο που θα δείτε στη συνέχεια, όπου παρουσιάζεται η εκπληκτική άνθιση των λουλουδιών μέσα σε μόλις 2,5 λεπτά.
«Χρειάστηκαν πάνω από 7.000 εικόνες και 730 ώρες υπομονής προκειμένου να ολοκληρωθεί το βιντεάκι. Κρίνοι, τριαντάφυλλα, γλαδιόλες, γαρδένιες, αμαρυλλίδες ανθίζουν μαγικά μπροστά στα μάτια μας προκειμένου να υπερτονίσουν το θαύμα της φύσης», λέει η φωτογράφος.

 

Ο άνθρωπος χωρίς όνειρα

”…Ξέρετε, ζούμε σε κοινωνίες που ζουν μέσα στα όνειρά τους. Όταν η κοινωνία δεν το καταλαβαίνει, τους φτιάχνουν και μία Ονειρούπολη. Όταν η κοινωνία ζει μέσα στην Ονειρούπολη βρίσκει ότι η κοινωνία είναι σκληρή. Όταν η κοινωνία είναι σκληρή, γίνεται θέαμα.
Όταν είναι θέαμα, γίνεται ψεύτικη. Όταν γίνεται ψεύτικη, γίνεται θέατρο. Άρα εγώ αποφάσισα να αρχίσω κατ’ ευθείαν με την αλήθεια του θεάτρου, που ομολογεί σε όλους ότι είναι θέατρο.Δεν είμαστε στον χώρο του ονείρου, αλλά στον χώρο του οράματος.
Στην ουσία, αν το σκεφτείτε καλά, όταν σας προτείνουν να ονειρεύεστε, στην πραγματικότητα σας προτείνουν να κοιμάστε. Γιατί μόνο όταν κοιμάστε ονειρεύεστε. Άρα θα ήταν καλό όταν σας πουλάν όνειρα, να μην ξεχνάτε ότι σας πουλάν ύπνο.
Και όπως ξέρετε, η λέξη έξυπνος σημαίνει αυτόν που βγαίνει από τον ύπνο. Κατά συνέπεια είναι λίγο δύσκολο να ονειρευτεί.”

Η πλάνη των αισθήσεων

Ηράκλειτος: Πίστευε οτι ο άνθρωπος διαθέτει 2 όργανα για τη γνώση της αλήθειας. Την αίσθηση και τον λόγο. Απο αυτά, τη μεν αίσθηση η θεωρούσε απατηλή, δέχεται δε σαν κριτήριο τον λόγο.

Παρμενίδης: Η φιλοσοφία ειναι δυτή. Η μία μορφή της είναι σύμφωνη με την αλήθεια, ενώ η άλλη κατα εικασία. Καθόρισε δε τον λόγο σαν κριτήριο, διότι οι αισθήσεις δεν είναι ακριβής.

Δημόκριτος: Υπάρχουν δύο μορφές γνώσης, μία γνήσια και μία νόθα. Στη νόθα ανήκουν όλα τα παρακάτω, η όραση, η ακοή, η οσμή, η γεύση, η αφή. Η άλλη μορφή γνώσης είναι γνήσια, που είναι ξέχωρη από αυτή

Πλατων: αφού λοιπόν φτιάχτηκε έτσι το σύμπαν, καταλαβαίνουμε οτι φτιάχτηκε σύμφωνα με το αμετάβλητο πρότυπο που γίνεται αντιληπτό μόνο απο την σκέψη και τη λογική. Αφού επομένως δεχόμαστε όλα αυτά, τότε αναγκαστηκά αυτός ο κόσμος πρέπει να είναι εικόνα κάποιού άλλου πραγματικού κόσμου.
Ζούμε λοιπόν σε έναν κόσμο που δεν αντιλαβανόμαστε αυτό πόυ πραγματικά είναι, αλλά αυτό που οι αισθήσεις μας έχουν τη δυνατότητα να κατανοήσουν.
Το σύμπαν και μεις, είμαστε ένα. Ευτυχισμένες οι γενιεές που θα νοιώσουν, όχι μόνο με την λογική, αλλά με τη ψυχή και το νου, αυτή τη συμπαντική ενότητα. Μια ενότητα ειρήνης, γαλήνης και συμπαντικής αγάπης.