ChefJet και ChefJet Pro: Οι πρώτοι 3D printers για φαγητά

Η αμερικανική εταιρεία 3D Systems παρουσίασε στη CES 2014 τους πρώτους πιστοποιημένους και έτοιμους για επαγγελματική χρήση 3D printers για φαγητό (μετά τον 3D printer για pizza που είδαμε πρόσφατα). Οι δύο 3D printers ονομάζονται ChefJet και ChefJet Pro και προς το παρόν μπορούν να κάνουν χρήση πολλών και διαφόρων συστατικών όπως σοκολάτα γάλακτος, βανίλια, μέντα, μήλο, κεράσι και καρπούζι.


Η διαφορά των δύo 3D printers έγκειται στον όγκο του φαγητού που μπορούν να κατασκευάσουν (ο Chefjet περιορίζεται σε μικρές κατασκευές όπως κυβάκια ζάχαρης και διακοσμητικά για τούρτες ενώ ο ChefJet Pro μπορεί να εκτυπώσει και μεγάλες δημιουργίες με διαστάσεις μέχρι 10 x 14 x 8 ίντσες) και στο πλήθος των χρωμάτων που μπορούν να αποδώσουν (ο ChefJet ένα χρώμα ενώ ο ChefJet Pro πολλά).
Οι δύο εκτυπωτές αναμένεται να κυκλοφορήσουν κατά το δεύτερο μισό του έτους στις τιμές των $5000 και $10.000 αντίστοιχα. Δείτε το σχετικό video:


 

Ένας απολαυστικός μικρόκοσμος σε… τρόφιμα!

Οι Γάλλοι φωτογράφοι Akiko Ida and Pierre Javelle συνεχίζουν την… τρέλα τους, να φωτογραφίζουν μικροσκοπικά ανθρωπάκια σε σκηνές της καθημερινότητας, επιλέγοντας αυτή τη φορά φρούτα και επιδόρπια ως το εδώδιμο φόντο τους. Με τον τίτλο «Minimiam», οι δύο καλλιτέχνες δημιουργούν εντυπωσιακά σκηνικά μέσα στα οποία ενεργούν τα μικρά ανθρωπάκια τους.

«Ο βασικός σκοπός μας είναι να κάνουμε τον κόσμο να γελάσει αλλά και να περάσουμε διάφορα οικολογικά μηνύματα στο κοινό σχετικά με την υπερθέρμανση του πλανήτη αλλά και τη σχέση μας με τη φύση». Η εργασία τους αυτή δεν αναμένεται να τελειώσει όσο τουλάχιστον η φαντασία τους και η δημιουργικότητα τούς το επιτρέπει…

Tα 10 πράγματα που δεν ξέρατε για το αιδοίο

Αυτοκαθαρίζεται!
Τα γεννητικά όργανα της γυναίκας είναι σχεδιασμένα ώστε να αυτοκαθαρίζονται. Μάλιστα υπάρχει η άποψη ότι το ντους στην περίοδο είναι εντελώς περιττό και μπορεί μερικές φορές να κάνει περισσότερο κακό παρά καλό, αφού ακόμα και τότε το αιδοίο καθαρίζεται μόνο του και συνεχίζει να το κάνει σε όλο το μηνιαίο κύκλο της γυναίκας. Επίσης, αυτοκαθαρίζεται μετά το σεξ! Ετσι προστατεύεται την ανάπτυξη μυκήτων και από βακτηριακές λοιμώξεις. Ωστόσο, εάν τα βακτήρια ή οι μύκητες που μπαίνουν στο σώμα είναι περισσότερα από όσα μπορεί να καταπολεμήσει από μόνο του, μπορεί να αναπτυχθούν. Αυτό αντιμετωπίζεται με κρέμες ή αντιβιοτικά που χορηγεί ο γιατρός.
Τώρα που βρήκες το G-Spot… ψάξε για το A-Spot
Αν βρεις το G-Spotμιας γυναίκας, υποτίθεται ότι έχεις βρει το “κουμπί” της, όμως υπάρχει και ένα άλλο σημείο, που ονομάζεται A-Spot και το οποίο μπορεί να την “απογειώσει”! Το A-Spotβρίσκεται βαθύτερα από το G-Spot, μέσα στο κανάλι (ακριβώς μπροστά από τον τράχηλο της μήτρας) και μπορεί να διεγερθεί με τα δάχτυλά. Απλώς να θυμάσαι ότι από τη στιγμή που «ψάχνεις» πολύ βαθιά μέσα σε μια γυναίκα, θα πρέπει να έχεις βάλει πολύ λιπαντικό και να την έχεις ερεθίσει αρκετά, ώστε να μην την πονέσεις.
Το άρωμά του…
Ενα υγιές αιδοίο έχει μια μυρωδιά, αλλά συνήθως δεν είναι πολύ έντονη. Ενας μύκητας ή μια βακτηριακή λοίμωξη μπορεί να το κάνει να μυρίζει πιο έντονα, αλλά η μυρωδιά δεν σημαίνει πάντα μόλυνση. Πολλά από τα πράγματα που τρώει μια γυναίκα επηρεάζουν την οσμή και τη γεύση των γεννητικών οργανων της. Για παράδειγμα, τρώγοντας πολύ ανανά και γλυκά φρούτα θα του δώσουν γλυκιά γεύση και οσμή (που μπορεί να είναι υπέροχη για το στοματικό σεξ), όμως τα λαχανικά, όπως το λάχανο ή τα σπαράγγια μπορεί να του δώσουν ένα πιο απωθητικό άρωμα.
Μπορεί πραγματικά να πέσει!
Κολπική πρόπτωση είναι όταν η μήτρα, οι ωοθήκες, οι σάλπιγγες ή ο κόλπος (ή και συνδυασμός όλων αυτών) κινείται προς τα κάτω από την φυσική θέση που έχει στο σώμα. Αυτή η κατάσταση είναι παρατηρείται ύστερα από χειρουργικές επεμβάσεις, αλλά μπορεί επίσης να συμβεί και στο άσχετο. Σε σοβαρές περιπτώσεις, αυτή η κατάσταση θα κάνει τους εσωτερικούς ιστούς να προεξέχουν μέσα από το άνοιγμα του αιδοίου.
Εκσπερματώνει!
Οι γυναίκες, όπως και οι άνδρες, μπορούν να “εκσπερματώσουν” ποικίλες ποσότητες υγρών κατά τη διάρκεια του οργασμού. Μερικές γυναίκες βγάζουν τόσο μεγάλες ποσότητες υγρού που θυμίζουν συντριβανάκι! Η επιστήμη έχει διαπιστώσει ότι τα συστατικά της γυναικείας εκσπερμάτωσης είναι ξεχωριστά από τα συστατικά των ούρων και ότι το υγρό αν και περνάει από τους παραουρηθρικούς αγωγούς, δεν προέρχεται από την ουροδόχο κύστη.
Μπορεί να διπλασιαστεί!
Το αιδοίο διαφέρει από γυναίκα σε γυναίκα. Σε μερικές γυναίκες είναι πολύ μικρό το κανάλι, ενώ σε άλλες πολύ μεγάλο. Το μέσο μέγεθος σε μια μη ερεθισμένη γυναίκα είναι 7,6 με 10,1 εκατοστά, αλλά κατά τη διάρκεια της διέγερσης, ο αριθμός αυτός μπορεί να αυξηθεί και μπορεί ακόμη και να διπλασιαστεί!
Το σεξ το κρατάει νέο! 
Οπως και οι υπόλοιποι μυες, το αιδοίο θα πρέπει να ασκείται… Κατά τη διάρκεια μεγάλων περιόδων αποχής, οι ευαίσθητοι ιστοί στο εσωτερικό μπορεί να αδυνατίσουν και να αρχίσουν να πέφτουν. Το τακτικό σεξ, όμως, βοηθάει να κρατηθούν τα γεννητικά όργανα της γυναίκας σε φόρμα.
Τι σχέση έχει με το συκώτι του καρχαρία…
Εξετάσεις συστατικών που βρέθηκαν στις κολπικές εκκρίσεις, έδειξαν ότι περιέχουν ένα συστατικό που βρίσκεται στο συκώτι του καρχαρία! Αυτό ονομάζεται σκουαλένιο και μπορεί επίσης να βρεθεί σε φυτικά έλαια. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε καλλυντικά, επειδή είναι μια εξαιρετική ενυδατική κρέμα που δεν αφήνει την επιδερμίδα να γίνει λιπαρή! Το σκουαλένιο κάνει καλό στην υγεία των γεννητικών οργάνων, επειδή κρατά τον ιστό υγρό και ευλύγιστο.
Σέρνει καράβι…
Ολες οι γυναίκες έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν τους μυες του κόλπου τους, που ονομάζονται επίσης πελβικοί μυες, κατά τη διάρκεια του σεξ. Είναι οι ίδιοι μύες που σταματούν την ροή των ούρων και μπορούν να δυναμώσουν με συγκεκριμένες ασκήσεις όπως η γνωστή γυμναστική Kegel. Οι παλιοί έλεγαν ότι “σέρνει καράβι”, όμως μάλλον δεν γνώριζαν ότι το αιδοίο όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά είναι πολύ δυνατό: Η κάτοχος του παγκοσμιου ρεκόρ για το ισχυρότερο αιδοίο είναι μια Ρωσίδα που σήκωσε 14 κιλά μόνο με τους μυες του κόλπου της!
Ο οργασμός του είναι φάρμακο…
Την επόμενη φορά που θα σου πει ότι δεν μπορεί να κάνει σεξ γιατί έχει πονοκέφαλο, πες της ότι έχεις το φάρμακο! Ο οργασμός είναι ένα εξαιρετικό παυσίπονο και μπορεί να λειτουργήσει όπως αρκετά φάρμακα. Απλώς, πρέπει να της δώσεις μεγάλη δόση, αυτό που λέμε: BigO.

Επικίνδυνοι οι τραυματισμοί στο κεφάλι

Τα σοβαρά τραύματα στο κεφάλι -όπως αυτό που υπέστη ο Μίκαελ Σουμάχερ πρόσφατα- τριπλασιάζουν τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου, ακόμα και αρκετά χρόνια μετά το περιστατικό, σύμφωνα με μια νέα βρετανο-σουηδική επιστημονική έρευνα. Οι κυριότερες αιτίες πρόωρου θανάτου είναι οι αυτοκτονίες και οι νέοι -μοιραίοι αυτή τη φορά- τραυματισμοί, π.χ. σε αυτοκινητικό δυστύχημα ή λόγω πτώσης.

Όπως αναφέρει το ΑΜΠΕ, ακόμα και οι λιγότερο σοβαροί τραυματισμοί στο κεφάλι αυξάνουν τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου, σύμφωνα με την έρευνα. Έτσι, οι άνθρωποι που κάποτε έπαθαν διάσειση, π.χ. στη διάρκεια κάποιου αθλήματος όπως το ποδόσφαιρο, έχουν διπλάσια πιθανότητα να πεθάνουν πρόωρα σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Τα τροχαία, οι πτώσεις και τα αθλήματα αποτελούν τις κυριότερες αιτίες τραυματισμών στο κεφάλι. Σε μεγαλύτερο κίνδυνο βρίσκονται τα άτομα με ιστορικό ψυχιατρικής διαταραχής πριν το αρχικό τραύμα, καθώς ο τραυματισμός συχνά επιδεινώνει το προϋπάρχον πρόβλημά τους και θολώνει τη νοητική διαύγειά τους, με συνέπεια να πέφτουν ευκολότερα θύματα κακής κρίσης ή λανθασμένου υπολογισμού, πράγμα που οδηγεί σε νέους θανατηφόρους τραυματισμούς.

Οι ερευνητές του Τμήματος Ψυχιατρικής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, του University College του Λονδίνου και του ιατρικού Ινστιτούτου Καρολίνσκα της Στοκχόλμης, με επικεφαλής τη δρα Σίνα Φέιζελ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό ψυχιατρικής του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου «JAMA Psychiatry», σύμφωνα με το BBC, μελέτησαν στοιχεία για πάνω από 2 εκατ. ανθρώπους, τα οποία κάλυπταν μια μεγάλη περίοδο 40 ετών (1969-2009).

Κάθε χρόνο, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι στην Ευρώπη και 1,7 εκατ. στις ΗΠΑ εισάγονται σε κάποιο νοσοκομείο λόγω τραύματος στο κεφάλι, το οποίο έχει προκαλέσει κάταγμα κρανίου, εσωτερική αιμορραγία, απώλεια συνείδησης για πάνω από μια ώρα ή ένα συνδυασμό των παραπάνω. Αρκετοί, πάντως, επιβιώνουν από την αρχική περίοδο κινδύνου, που εκτιμάται σε διάρκεια έξι μηνών μετά τον τραυματισμό τους.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιος εγκεφαλικός τραυματισμός, το 0,2% των ανθρώπων πεθαίνουν πρόωρα πριν την ηλικία των 56 ετών. Όμως το ποσοστό πρόωρων θανάτων τριπλασιάζεται (0,6%) σε περίπτωση που έχει μεσολαβήσει τραύμα στον εγκέφαλο και εκτινάσσεται στο 4% για τα άτομα που, εκτός από το τραύμα, έχουν και κάποια ψυχική διαταραχή, όπως κατάθλιψη.

Οι ερευνητές αναφέρουν ότι οι εγκεφαλικοί τραυματισμοί τείνουν να προκαλούν μόνιμες βλάβες στα νευρωνικά δίκτυα και έτσι να επιδρούν αρνητικά στην ικανότητα των πρώην θυμάτων να χειριστούν σωστά τις διάφορες καταστάσεις που αντιμετωπίζουν στη συνέχεια, για παράδειγμα όταν οδηγούν.

Σε τι διαφέρουν οι αριστερόχειρες από τους δεξιόχειρες;

 O Μέγας Αλέξανδρος όπως και ο γνωστός τενίστας John McEnroe ήταν αριστερόχειρες. Τώρα οι επιστήμονες πιστεύουν ότι είναι σε θέση να εξηγήσουν το γιατί μερικοί άνθρωποι είναι αριστερόχειρες, κάτι που έχει να κάνει με το να βγαίνει κανείς πρώτος σε έναν αγώνα.

Είναι γεγονός ότι η ζωή του αριστερόχειρα είναι πιο δύσκολη. Οι αριστερόχειρες δυσκολεύονται να δέσουν τα κορδόνια τους, να σερβίρουν ελληνικό καφέ από το μπρίκι, να κόψουν στην ευθεία με ένα κοινό ψαλίδι, να χειριστούν το ποντίκι του υπολογιστή, να παίξουν ρακέτες στην παραλία...
Οι ειδικοί όμως, επιμένουν. Οι αριστερόχειρες πλεονεκτούν σε πολλά άλλα πράγματα σύμφωνα με τo medlabnews.gr και οι γονείς δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ακολουθήσουν πρακτικές του παρελθόντος αναγκάζοντας το παιδί τους να γράφει… με το «καλό» χέρι.
Αποτελούν σήμερα περίπου το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού. Ένας στους δέκα ανθρώπους κάνουν χρήση του αριστερού χεριού, γεγονός που σημαίνει ότι τουλάχιστον 600 εκατομμύρια άτομα βλέπουν τα γεγονότα από μια “αριστερή” οπτική γωνία.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια ραγδαία αύξηση γεννήσεων παιδιών που είναι αριστερόχειρες. Σύμφωνα με το Ρώσο καθηγητή Βιολογίας Alexander Dubov “ο αριθμός των αριστερόχειρων που γεννήθηκαν το 2005 είναι διπλάσιος από αυτό που καταγράφηκε το 1990. Αν συνεχιστεί αυτή η ανοδική πορεία το 2020 θα ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο”.

Παρόλο που ο όρος «δεξιόχειρας» ή «αριστερόχειρας» χρησιμοποιείται από πολλούς για να προσδιορίσει το χέρι με το οποίο γράφει ο καθένας, ο συγκεκριμένος ορισμός είναι αρκετά ασαφής. Σε σύγκριση με τους αριστερόχειρες, οι δεξιόχειρες γράφουν με το δεξί τους χέρι, το οποίο κατά κανόνα προτιμούν και για όλες τις υπόλοιπες χειρωνακτικές τους εργασίες (π.χ. χτένισμα, ντύσιμο, πλύσιμο, κτλ.). Αλλά οι περισσότεροι αριστερόχειρες είναι στην ουσία αμφίχειρες, χρησιμοποιούν δηλαδή εξίσου και τα δυο τους χέρια. Γράφουν με το αριστερό, αλλά πολλές καθημερινές τους εργασίες τις εκτελούν και με το δεξί τους χέρι.
Ωστόσο, η διαφορά τους δεν έγκειται μόνο στο χέρι προτίμησης, καθώς το φαινόμενο αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια φυσική συνέπεια, ως επακόλουθο μιας νοητής αιτίας. Ποια είναι η αιτία; Τον ρόλο αναλαμβάνουν τα δυο ημισφαίρια τα οποία αποτελούν τον εγκέφαλό μας: Το δεξί και το αριστερό.
Τα δύο ημισφαίρια σχηματίζονται και διαχωρίζονται στον άνθρωπο όταν ακόμα είναι σε εμβρυακή μορφή, δηλαδή κάπου ανάμεσα στην 2η και 4η  εβδομάδα της κύησης. Ο διαχωρισμός τους αυτός, έχει ως επακόλουθο να επιτελεί κάθε εγκεφαλικό μέρος διαφορετικές νοητικές λειτουργίες. Έτσι, το αριστερό ημισφαίριο είναι υπεύθυνο για την αντίληψη του χρόνου, την ομιλία, τη γραφή, την αντίληψη του λόγου, τον συμβολισμό, τη λεκτική μνήμη, την αναλυτική σκέψη. Το δεξί ημισφαίριο από την άλλη, είναι υπεύθυνο για την οπτική αντίληψη του χώρου, του χιούμορ, τα συναισθήματα, την επικοινωνία, τη «γλώσσα του σώματος», τη δημιουργικότητα, την φαντασία και την καλλιτεχνική έκφραση.
Βέβαια, εκτός των νοητικών λειτουργιών, παράλληλα ελέγχουν και συντονίζουν τις κινητικές λειτουργίες του σώματός μας. Στο θέμα της κίνησης λοιπόν, τα δύο ημισφαίρια λειτουργούν «χιαστί», δηλαδή το δεξί ημισφαίριο είναι υπεύθυνο για τις αριστερές κινήσεις του σώματός μας και αντίστοιχα το αριστερό για τις δεξιές
Ενώ όμως στους δεξιόχειρες κυριαρχεί το αριστερό ημισφαίριο, μιας και χρησιμοποιούν το δεξί χέρι τους για όλες τους σχεδόν τις εργασίες,  στους αριστερόχειρες δεν είναι τόσο ξεκάθαρο πιο ημισφαίριο έχει τον «πρώτο λόγο». Στο 50% των συνολικών περιπτώσεων της αριστεροχειρίας, κυριαρχεί το αριστερό ημισφαίριο, όπως ακριβώς συμβαίνει με τους δεξιόχειρες. Στο 25% κυριαρχεί το δεξί ημισφαίριο και στους υπόλοιπους τα δύο ημισφαίρια συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους.

Οι Αριστερόχειρες (με κυρίαρχο το δεξί ημισφαίριο), υπερέχουν σε τεστ προσανατολισμού και αντίληψης γεωμετρικών σχημάτων, αλλά οι δεξιόχειρες (με κυρίαρχο το αριστερό ημισφαίριο) υπερέχουν συχνότερα σε λεκτικά τεστ ευφυΐας. Οι αριστερόχειρες επίσης, αμφιταλαντεύονται περισσότερο πριν πάρουν μια απόφαση συγκριτικά με τους δεξιόχειρες οι οποίοι αποφασίζουν σχετικά γρήγορα. Οι δεξιόχειρες τέλος, έχει παρατηρηθεί πως είναι καλύτεροι στο γράψιμο, με τους αριστερόχειρες να αντισταθμίζουν το εν λόγω μειονέκτημα μέσω των καλύτερων τους επιδόσεων στο σχέδιο.

Είναι γνωστό ότι οι αριστερόχειρες υποφέρουν από περισσότερα προβλήματα υγείας και διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμπλακούν σε κάποιο σοβαρό ατύχημα σε σχέση με τους δεξιόχειρες. Επομένως, τηρουμένων των αναλογιών, το χαρακτηριστικό του «αριστερού χεριού» - το οποίο είναι σε μεγάλο βαθμό κληρονομικό- θα έπρεπε να έχει εξαλειφθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Θα πρέπει να υπάρχει κάποιο κρυμμένο πλεονέκτημα στο να είναι κανείς αριστερόχειρας το οποίο εξισορροπεί τους κινδύνους και ο εντοπισμός αυτού του πλεονεκτήματος είναι που προβληματίζει τους βιολόγους.
Οι αριστερόχειρες υπάρχουν στις ανθρώπινες κοινωνίες από την παλαιολιθική εποχή, και σε κάθε φυλή που μελετήθηκε είναι οι δεξιόχειρες που πλειοψηφούν.
Επίσης έχει αποδειχθεί ότι σε αθλήματα όπως το μποξ, το κρίκετ ή η πάλη, όπου υπάρχουν συγκρούσεις ανάμεσα σε δυο αθλητές, οι αριστερόχειρες έχουν το πλεονέκτημα. Αντίθετα, σε αθλήματα όπως η γυμναστική, δεν έχει αποδειχθεί κάποιο τέτοιο πλεονέκτημα.

Η λατρεία της Ιτωνίας 2500 χρόνια πριν

Ένα ταξίδι στο χρόνο, με "οδηγό" την προϊσταμένη της ΛΔ' Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Μαρία Βαϊοπούλου και προορισμό ένα μικρό χωριό στις όχθες του ποταμού Σοφαδίτη- Ονόχωνου, μας φέρνει στη Φίλια - μια περιοχή με λίγους κατοίκους, πολύ εύφορο έδαφος αλλά και πολλά σημαντικά ιστορικά στοιχεία κρυμμένα στα "σπλάχνα" της.

Ανάμεσα στους ανθρώπους που συναντάμε είναι και ένας αρχαιολόγος, ο Λ. Θεοχάρης, ο οποίος μας εξηγεί πως το πλατύ χαμόγελο που είναι ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του οφείλεται στο γεγονός πως ανακάλυψε τον ιερό χώρο στον οποίο λατρευόταν μία θεσσαλική θεότητα, η Ιτωνία.

Η Ιτωνία λατρευόταν αρχικά ως θεότητα του Κάτω κόσμου. Ήταν κόρη του Ιτώνου, γιου του Αμφικτύωνα και αδερφή της Ιοδάμας. Μεγαλώνοντας έγινε πολεμική θεότητα, καθώς τροφοδοτούσε, μέσω του πολέμου, με νεκρούς τον Άδη και ταυτίστηκε με την Αθηνά. Η ονομασία Ιτωνία σημαίνει την ορμητική, επιθετική και νικηφόρα Αθηνά.

Για να τη γνωρίσουμε καλύτερα θα πρέπει να ανεβούμε πάνω στη "μηχανή του χρόνου" και να ξεκινήσουμε το μεγάλο ταξίδι, γυρίζοντας το χρόνο περίπου 2500 χρόνια πίσω στην αρχαιότητα...

Βρισκόμαστε στην αρχαία Άρνη, στην περιοχή της δυτικής Θεσσαλίας. Οι κάτοικοί της, οι Βοιωτοί, λατρεύουν την Ιτωνία, η οποία είναι μια καθαρά θεσσαλική Θεά. Αναγκάζονται να μεταφέρουν τη λατρεία της στη Βοιωτία, όπου και δημιουργούν το ιερό της, καθώς οι Θεσσαλοί εισβάλλουν στην περιοχή και γίνονται κυρίαρχοι. Διατηρούν την ήδη καθιερωμένη λατρεία της Ιτωνίας Αθηνάς και την επισημοποιούν με την ίδρυση του Πανθεσσαλικού Ιερού της στη Φίλια, στις όχθες του ποταμού Κουράλιου. Τη σχετική πληροφορία δίνει ο γεωγράφος Στράβων αναφέροντας ότι "ο ποταμός Κουράλιος, που ρέει κοντά στο Ιερό της Ιτωνίας Αθηνάς, χύνεται στον Πηνειό". 

Η λατρεία της Ιτωνίας Αθηνάς και η ίδρυση του ιερού της στη δυτική Θεσσαλία τοποθετούνται στα μυκηναϊκά χρόνια (1400-1100 π. Χ.).

Η λατρεία μιας θεότητας από τους Αρχαίους Έλληνες, κατά τους προϊστορικούς χρόνους, γινόταν στα ιερά άλση, σε ιερούς υπαίθριους χώρους με ένα βωμό, συνήθως συγκεντρωμένη στάχτη ή μια μεγάλη πέτρα πάνω στην οποία γινόταν οι θυσίες. Η ύπαρξη βωμού είναι η σημαντικότερη απόδειξη της λειτουργίας ενός ιερού. Οι χώροι πιθανόν να προστατεύονταν- κλείνονταν με περίβολο κατασκευασμένο από φθαρτά υλικά.

Το ιερό της στη Φίλια κατά τους πρώιμους ιστορικούς χρόνους (1100-700 π. Χ.) και την Αρχαϊκή εποχή (700-480 π. Χ.) συνεχίζει να χρησιμοποιείται και μάλιστα με μεγάλη συμμετοχή των πιστών της. Στο δάσος δίπλα στον ποταμό Κουράλιο τα δέντρα είναι πολλά σε αριθμό και η βλάστηση τους αρκετά πυκνή. Οι πιστοί καταφθάνουν στο Ιερό Αλσος και της αφιερώνουν χάλκινα και πήλινα ειδώλια με τη δικιά της μορφή, ανθρώπων και ζώων και χάλκινα ομοιώματα αγγείων. 

Οι γυναίκες προσφέρουν τα χάλκινα κοσμήματα- περόνες, πόρπες, βραχιόλια, δαχτυλίδια αλλά και περιδέραια από γυάλινες χάντρες -και οι άντρες τα σιδερένια και χάλκινα όπλα τους- ξίφη, πέλεκεις και αιχμές από βέλη και δόρατα. Το καλύτερο δώρο που θα μπορούσαν να χαρίσουν σε μια πολεμική θεότητα μετά από μια νίκη σε μάχη! Όλα αυτά τα αφιερώματα τα κρεμούσαν στα κλαδιά των δέντρων ή τα τοποθετούσαν πάνω σε ξύλινους πίνακες, που τους έδεναν στους κορμούς των δέντρων ή τους έστηναν μέσα στο άλσος.

Το ιερό άλσος που λατρευόταν η Ιτωνία Αθηνά καταστρέφεται από μεγάλη πυρκαγιά τον 6ο αι. π. Χ. και όλα τα αναθήματα πέφτουν από τα δέντρα και θάβονται στη γη μέσα σε ένα στρώμα έντονης στάχτης. Θα περάσουν πάρα πολλά χρόνια για να ξανάρθουν στο φως! 

Η λατρεία μιας θεότητας εξακολουθεί να είναι υπαίθρια με επίκεντρο ένα βωμό για θυσίες, κτιστό από τον 8ο αι. π. Χ. και ορθογώνιου σχήματος. Ο χώρος επειδή είναι ιερός, μάλλον, προστατεύεται και διακρίνεται με τη δημιουργία ενός περιβόλου γύρω του. Στους πρώιμους ιστορικούς χρόνους δεν είναι εύκολο να διακρίνουμε το θρησκευτικό οικοδόμημα από την απλή κατοικία καθώς και τα δύο έχουν εστία.

Τον 8ο αι. π. Χ. οι Έλληνες, κατάφεραν να δώσουν μορφή στους θεούς τους με το λατρευτικό άγαλμα, μικρότερο του φυσικού μεγέθους και να ιδρύσουν έναν "οίκο" για αυτό. Η κατασκευή λίθινων εν μέρει μικρών ναών για τη φύλαξη και μόνο του αγάλματος είναι γεγονός. Στα στοιχεία που συνθέτουν ένα ιερό προστίθεται και ο ναός στα τέλη του 8ου αρχές 7ου αι. π. Χ. Είναι απλοί ορθογώνιοι χώροι, μερικοί με αψιδωτή τη μία στενή πλευρά, κατασκευασμένοι από πρόχειρα υλικά. Τα θεμέλια είναι από λίθους και λάσπη. Οι τοίχοι από ωμούς πλίνθους, δηλαδή άχυρα στερεωμένα με λάσπη, στηρίζονται με ξύλινους δοκούς-κορμούς και δημιουργούν τον κυρίως ναό, σηκό. Η στέγη έχει κλίση, είναι από ξύλα και πηλόχωμα και στηρίζεται με μία σειρά από πεσσούς εσωτερικά και από δυο κίονες στην είσοδο εξωτερικά. Στην είσοδο ορίζεται ο πρόναος και πολλές φορές πίσω από τον κυρίως ναό υπάρχει ένας μεμονωμένος χώρος ο οπισθόδομος.

11 έξοχες ελληνικές μπύρες που κάνουν θραύση!

Είτε είναι καλοκαίρι είτε χειμώνας και είτε το θερμόμετρο ανεβαίνει είτε καταβαίνει, η μπύρα είναι το αγαπημένο δροσιστικό ποτό για πολλούς από εμάς. 

Ξεκινώντας την αναζήτηση ελληνικών εταιρειών παρασκευής μπίρας, προκύπτουν αρκετές ζυθοποιίες με εξαιρετικά προϊόντα σε όλη την χώρα.

Η ποικιλία αλλά και η ξεχωριστή ποιότητά τους είναι ικανές να ικανοποιήσουν ως και τους πιο απαιτητικούς ζυθοπότες ενώ η εγχώρια παραγωγή αποδεικνύεται απόλυτα επαρκής για την ελληνική αγορά.

Προτιμήστε Ελληνική μπύρα, όχι γι' άλλο λόγο, αλλά γιατί είναι υπέροχες. 

Β29, η βιολογική: Μία μπίρα-προϊόν βιολογικής γεωργίας, που βρίσκεται στην ελληνική αγορά από το 2010. Παράγεται και εμφιαλώνεται στις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις της Ολυμπιακής Ζυθοποιίας στη Ριτσώνα Ευβοίας. Η ιδιαιτερότητά της βρίσκεται στον βιολογικό λυκίσκο που χρησιμοποιείται για την παρασκευή της, που δίνει στο τελικό προϊόν μία έντονα πικρή γεύση, αν και οι πρώτες της γευστικές νότες είναι ήπιες. Η πικράδα της εξουδετερώνει τα υπόλοιπα στοιχεία, οπότε προτιμήστε την μόνο αν είστε λάτρεις των πικρών γεύσεων. Αφρός πυκνός, μαλακό άρωμα και εντυπωσιακό χρυσόξανθο χρώμα. Είναι διαθέσιμη σε όλες τις κάβες και τα σχετικά καταστήματα.

ΖΕΟΣ, η ελαφρώς cult: Κατάγεται από το Άργος αλλά παράγεται στον Ίναχο Αργολίδας. Πιστή στις γερμανικές προδιαγραφές παραγωγής μπίρας, χωρίς καθόλου συντηρητικά. Η γεύση της γήινη με έντονη την παρουσία των σιτηρών (κριθάρι, σιτάρι, λυκίσκος) και σχετικά πικρή. Πλούσιος αφρός και κεχριμπαρένιο χρώμα ενώ η ημερομηνία λήξης της απαστερίωτης εκδοχής της αρκετά σύντομη, έως 45 ημέρες. Τέσσερα τα είδη της: Πρώτη η Lager, βασισμένη σε μακεδονική συνταγή με ξανθό χρώμα και γεύση βύνης, λυκίσκου και μήλου. Δεύτερη η (μαύρη) Black Mak με εβένινο χρώμα και άρωμα καφέ, πικρής σοκολάτας και βύσσινου. Η γεύση της θυμίζει έντονα εκείνη του στιγμιαίου καφέ και της μαύρης σοκολάτας.

 

Τρίτη η παστεριωμένη Pilsner με χρώμα ξανθό και γεύση με έντονη την παρουσία της βύνης και του λυκίσκου. Τέταρτη η απαστερίωτη Pilsner με χρώμα ξανθό, σχετικά θολό με γεύση πράσινου μήλου και άρωμα φρούτων. Διατίθεται σε πλαστικό μπουκάλι του ενός λίτρου αλλά μη βιαστείτε να κρίνετε από το ασυνήθιστο "περιτύλιγμα"· το περιεχόμενο θα σας εκπλήξει. Ενδιαφέρον και το σχεδιαστικό μέρος των μπουκαλιών, στα οποία κυριαρχούν μοτίβα με κίονες και την ελληνική σημαία ενώ το cult κλίμα της ζυθοποιίας συμπληρώνει η επιλογή της λαϊκής αοιδού Άντζελας Δημητρίου για την τηλεοπτική προώθηση του προϊόντος.

Corfu Beer, η Ομηρική: Με έδρα της το νησί του Ιονίου η Κερκυραϊκή Μικροζυθοποιία παράγει τέσσερις διαφορετικές μπίρες υψηλής ποιότητας. Τα πρώτα δείγματά τους κυκλοφόρησαν πιλοτικά το καλοκαίρι του 2009 και η απήχηση που σημείωσαν σε κατοίκους και επισκέπτες του νησιού, καθιέρωσαν τη ζυθοποιία στην αγορά. Φρέσκια μπίρα, που παράγεται παραδοσιακά: ζυμώνεται σε θερμοκρασία 15 βαθμών και ωριμάζει στον -1°C για διάστημα τεσσάρων εβδομάδων.

 

Και οι δύο διαδικασίες πραγματοποιούνται σε ειδικά ψυχόμενα τανκ ενώ η διάρκεια ζωής της δεν ξεπερνά τις 45 ημέρες. Διατηρείται απαραιτήτως στο ψυγείο. Τα είδη της: H ξανθιά και δροσιστική Royal Ionian με έντονο άρωμα, εμπνευσμένη από παραδοσιακή τσεχική συνταγή. Η Real Ale Bitter, καστανή μπίρα με ευχάριστη πικράδα και πλούσιο άρωμα. 

Η Real Ale Special, ξανθοκόκκινη με βελούδινη γεύση και φρουτώδες άρωμα και τέλος η ιδιαίτερη Ionian Epos. Η τελευταία εκδοχή είναι εμπνευσμένη από τα ομηρικά έπη, καθώς, όπως αναφέρεται στην "Οδύσσεια", ο βασιλιάς των Φαιάκων διατηρούσε κρίθινο οίνο σε χρυσούς κρατήρες.

 

Brink’s, η παλιά "Ρεθυμνιακή" Οργανική μπίρα, παραγωγής βιολογικής γεωργίας με δύο εκδοχές: ξανθιά και μαύρη. Η πρώτη έχει έντονο χρυσαφένιο χρώμα και άρωμα βύνης και φρέσκιας μαγιάς ενώ η μαύρη χαρακτηρίζεται από κερχιμπαρένιο σκούρο χρώμα και έντονη γεύση βύνης. Περιέχουν αλκοόλ κατά 4.8%. Παρασκευάζονται με πίστη στον γερμανικό νόμο του 1516 περί «καθαρότητας της μπύρας», περιέχοντας μόνο νερό, βύνη κριθαριού, λυκίσκο και μαγιά· όλα βιολογικής καλλιέργειας.

Δροσιστικές εκάτερες, συνοδεύουν έξοχα τηγανητά γεύματα.

Η διείσδυσή τους στην αγορά ξεκίνησε διστακτικά και τo πρώτο διάστημα παραγωγής τους εκτιμούνταν μόνο τοπικά, αλλά πλέον είναι διαθέσιμες σε όλα τα βιολογικά -και όχι μόνο- καταστήματα. Παλαιότερα ήταν γνωστή με την επωνυμία «Ρεθυμνιακή» όμως σήμερα, λόγω γραφειοκρατικών κωλυμάτων, οι λάτρεις της θα την αναζητήσουν ως Brink’s, κατά το επώνυμο του ζυθοποιού και ιδρυτή της εταιρείας. Το προϊόν καθαυτό μένει απαράλλακτο.

Volkan, η εκρηκτική: Γνήσια ελληνική μπίρα βασισμένη στο μέλι Σαντορίνης και το κίτρο Νάξου. Παρασκευάζεται στη Σαντορίνη, όπου λόγω του υφάλμυρου νερού του νησιού χρησιμοποιείται φίλτρο από λάβα, δηλαδή βαστάλτη Σαντορίνης, (Lava Rock Filter) για την χρήση του στην παρασκευή της μπίρας. Κατά τη ζύμωσή της η Vokan Pilsner εμπλουτίζεται με λυκίσκο που ενισχύει το άρωμά της.

 

Οι εκδοχές της: ξανθιά Santorini gold και σκούρα Santorini black. Το τοπικό μέλι και το ναξιώτικο κίτρο δίνουν ξεχωριστή υφή, γεύση και άρωμα στον ζύθο ενώ είναι το πρώτο πιστοποιημένο προϊόν της κίνησης Greece Debt Free™ (GDF™). Στην ουσία η ζυθοποία Volkan, συμμετέχοντας στον εν λόγω κίνημα, προσφέρει το 50% της αξίας των κερδών της για την αποπληρωμή του ελληνικού εθνικού χρέους.

Βεργίνα η «βόρεια» και αγαπημένη των λάτρεων της φρουτώδους γεύσης. Βασική εκδοχή της η Weiss με πλούσιο χρώμα και φρουτώδες άρωμα, που θυμίζει γαρύφαλλο και μπανάνα. Έπονται η κόκκινη με κεχριμπαρένιο χρώμα και άρωμα εξωτικών φρούτων και η Premium Pilsner, με ονομασία Edelsteiner και ανάλαφρη γεύση.

 

Παράγεται από ελληνικό κριθάρι στη Ζυθοποιία Μακεδονίας-Θράκης, στην περιοχή της βιομηχανικής περιοχής της Κομοτηνής, γνωστή για το άριστης ποιότητας νερό της. Στη Ροδόπη, όπου βρίσκονται οι εγκαταστάσεις, φημολογείται πως παρήχθη η πρώτη μορφή ελληνικής μπίρας κατά την αρχαιότητα.

Οι δημιουργοί της μπίρας Βεργίνα επεδίωξαν εξ αρχής την υψηλή ποιότητα και τις άριστες πρώτες ύλες ενώ οι εγκαταστάσεις μελετήθηκαν και κατασκευάστηκαν με τρόπο τέτοιο, ώστε να επιβαρρύνουν ελάχιστα το φυσικό περιβάλλον της περιοχής.

Septem η πικρή και μοντέρνα: Γεννήθηκε στην Εύβοια τον Ιούνιο του 2009, με όνομα το λατινικό επτά (septem), που συμβολίζει την έννοια της δημιουργίας. Ζυμώνεται σε θερμοκρασία 18-20°C και ωριμάζει  για πέντε εβδομάδες.

Τα είδη της ξεκινούν από τη χρυσόξανθη Septem Monday's Pilsner με τον παχύ, σχεδόν κρεμώδη, αφρό, τις έντονες οσμές κίτρου και λυκίσκου και την δροσερή και διακριτική παρουσία της βύνης.

Ακολουθεί η χάλκινου χρώματος Septem Friday's Pale Ale με επίσης κρεμώδη αφρό, αρώματα εξωτικών φρούτων και εσπεριδοειδών. Όσοι την γευτούν δε θα μπορούν παρά να εντοπίσουν το απόλυτα ταιριαστό άρωμα του φουντουκιού.

Τελευταία μα ουχί έσχατη η "μελένια" εκδοχή της, Honey Golden Ale, που παράγεται από μέλι ανθέων.

ΝΕΔΑ η δυναμική: Σχεδόν ίδιας ηλικίας, καθώς άρχισε να παράγεται τον Μάρτιο του 2009, και μεσσηνιακής καταγωγής. Το όνομά της είναι δάνειο από το μοναδικό ποτάμι της Μεσσηνίας με θηλυκή ονομασία, την Νέδα. Σύμφωνα με τη μυθολογία η ομώνυμη θεότητα κατοικούσε στα νερά του. Αυθεντική lager με χρυσαφένιο χρώμα και σχετικά πικάντικη γεύση, έχει κατακτήσει μεγάλο μέρος των ελλήνων καταναλωτών. Παρασκευάζεται από εκλεκτές ποικιλίες κριθαριού και λυκίσκου ενώ ο πλούσιος αφρός και η δροσιστική, βελούδινη γεύση της την καθιστούν ιδανική επιλογή για καλοκαιρινά γεύματα.

Πειραϊκή, η του λιμανιού: Η ηλικία της δεν ξεπερνά τα οκτώ χρόνια και παράγεται από την ομώνυμη μικροζυθοποιία σε δύο εκδοχές: Pils και Pale ale. Βιολογική μπίρα, που ζυμώνεται και ωριμάζει για έξι εβδομάδες ανεξαρτήτως εποχής. Η ποσότητα διάθεσής της περιορισμένη, καθώς αποτελεί προϊόν παραδοσιακής ζυθοποίησης χωρίς συντηρητικά και με φυσικά υλικά. Ξανθιά με πλούσιο αφρό και πικρή επίσγευση η Pils, καστανή, φρουτώδης, αρωματική και πικάντικη η Pale ale. Και οι δύο με ελαφρύ, ευχάριστο άρωμα.

Φρέσκια μπίρα Χίου, η σπάνια: Παρασκευάζεται στον Κάμπο του νησιού από εκλεκτές ποικιλίες βύνης και ολόκληρο λυκίσκο. Ζυμώνεται και ωριμάζει σε παρτίδες περιορισμένης ποσότητας για τέσσερις ως και έξι εβδομάδες χωρίς προσθήκες συντηρητικών, αυστηρά αφιλτράριστη και απαστερίωτη.

 

Έχει χαρακτηριστικό ξανθοκίτρινο χρώμα και λεπτό λευκό αφρό ενώ το άρωμά της αφήνει την αίσθηση βοτάνων, λουλουδιών και πορτοκαλιού. Εξίσου φτουτένια και η γεύση της, ενώ όσοι αγαπάτε τις γλυκές εκδοχές της μπίρας προτιμήστε την σχετικά ζεστή, καθώς όσο θερμαίνεται τόσο γλυκαίνει.

Craft η διακεκριμένη: H ομώνυμη εταιρεία ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1997 και επιμένοντας στα αγνά συστατικά παράγει μικρές ποσότητες αλλά μεγάλη ποικιλία τύπων μπίρας. Εκδοχές της η ξανθιά κλασική Pilsner, η κόκκινη με ολοκληρωμένη γεύση Red ale και η καστανή κεχριμπαρένια Smoked Lager. Από την ίδια εταιρεία διατίθενται και η απολαυστική σταρόμπιρα Weiss, η γλυκόπιοτη και ξανθιά Athens lager και η μαύρη διακεκριμένη lager. Η τελευταία επιλέχθηκε ως μία από τις καλύτερες στην παγκόσμια κατάταξη από τον Σουηδό γευσιγνώστη Per Samuelsson.

H Καρυάτιδα που λείπει από το Μουσείο Ακρόπολης - Μια εικόνα που πάντα συγκινεί

Αν επισκεφθείτε το Μουσείο Ακροπόλεως, σε περίοπτη θέση βρίσκονται οι 5 Καρυάτιδες που έχουν διασωθεί από τον βράχο της Ακρόπολης.

Ένα σημείο έχει αφεθεί επίτηδες κενό, γιατί η 6η Καρυάτις βρίσκεται στο British Museum του Λονδίνου.
Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα του Ερεχθείου, οι Καρυάτιδες είναι «Έξι κόρες σε διάταξη σχήματος Π πατούν σε ένα πόδιον ύψους 1.77 μ. και στηρίζουν την οροφή της πρόστασης με το κεφάλι τους, μέσω ενός αρχιτεκτονικού μέλους που μοιάζει με καλαθόσχημο κιονόκρανο στολισμένο με ωά (αυγά).
Στην αρχή τα αγάλματα αυτά ονομάζονταν απλώς Κόρες. Η ονομασία Καρυάτιδες δόθηκε σε μεταγενέστερους χρόνους. Σύμφωνα με το ρωμαίο αρχιτέκτονα Βιτρούβιο παρίσταναν τις γυναίκες της λακωνικής πόλης Καρυών, που είχε μηδίσει κατά τους περσικούς πολέμου και τιμωρήθηκε με φόνο των ανδρών της και αιχμαλωσία των γυναικών της.
Το πιθανότερο είναι όμως ότι οι Κόρες ταυτίστηκαν με τις Καρυάτιδες παρθένες, οι οποίες τελούσαν στην πατρίδα τους γνωστούς χορούς προς τιμή της Καρυάτιδας Αρτέμιδος.
Οι έξι κόρες έχουν λυγισμένο το ένα πόδι, αυτό προς τον κεντρικό άξονα (ή πιο απλά οι τρεις αριστερές το δεξί πόδι και οι τρεις δεξιές το αριστερό πόδι). Φορούν ένα δωρικό πέπλο που σχηματίζει πτυχές ανάμεσα στα στήθη και καθώς κυλά προς τα πόδια.
Τα μαλλιά τους είναι μακριά, χτενισμένα προς τα πίσω και δεμένα χαλαρά. Οι βραχίονες λείπουν από όλες. Σύμφωνα με ρωμαϊκά αντίγραφα στο Τίβολι το ένα χέρι κρατούσε την άκρη του ρούχου και το άλλο μια φιάλη.
Οι Καρυάτιδες σήμερα βρίσκονται στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, εκτός από τη δεύτερη από αριστερά η οποία είχε απαχθεί από το λόρδο Έλγιν και βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο».

Νέα Τάξη Πραγμάτων - Μαζικός Έλεγχος Τροφίμων

 

Τι περιέχουν οι απλές καθημερινές τροφές που κυκλοφορούν ελεύθερα στο εμπόριο;
Είναι απόλυτα ασφαλείς;
Δείτε το βίντεο και αναθεωρήστε για ότι μας πλασάρουν ως υγιεινό και ασφαλές...

Ζωολογικοί κήποι για ανθρώπους… μια τραγική πραγματικότητα!

Απίστευτο κι όμως αληθινό...
Οι ανθρώπινοι «ζωολογικοί» κήποι, που ονομάζονταν επίσης «εθνολογικές εκθέσεις» ή «Negro Villages», ήταν χώροι (περιφραγμένα θεματικά πάρκα) στα οποία εκθέτονταν δημόσια ζωντανοί άνθρωποι τον 180, τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα.

Αυτό συνέβαινε ώστε οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι να δείξουν και να τονίσουν τις πολιτιστικές διαφορές μεταξύ εκείνων δηλαδή του δυτικού πολιτισμού και των μη ευρωπαϊκών λαών. Όπως ήταν επόμενο αυτά τα θεματικά πάρκα χρησιμοποιήθηκαν συχνά ή μόνο για ρατσιστικούς σκοπούς και για να επιβεβαιώσουν έτσι την θεωρία του Δαρβίνου.
Ανθρώπινους ζωολογικούς κήπους βρίσκουμε στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, τη Βαρσοβία, τη Βαρκελώνη, το Αμβούργο και άλλες πόλεις σε όλο τον κόσμο. Ένα «Negro Village» ήταν ο πόλος έλξης για τους παριζιάνους το 1889. Πάνω από 28 εκατομμύρια τον επισκέφτηκαν.
Τους Αφρικανούς τους φωτογράφιζαν δίπλα σε πιθήκους και χιμπατζήδες για να δείξουν στους επισκέπτες, ότι ήταν πιο «συγγενείς» με τα ζώα παρά με τον άνθρωπο. Το 1860, ο Ζωολογικός Κήπος του Παρισιού περιελάμβανε και αιχμάλωτους Ζουλού, Σενεγαλέζους και μαύρους από την Γκαμπόν. Το 1878 στον Ζωολογικό Κήπο του Βερολίνου βρίσκονταν Λάπωνες και Πυγμαίοι.
Το ίδιο έτος, ένας περιοδεύων ζωολογικός κήπος περιέφερε στη Γερμανία Νούβιους, Λάπωνες, Εσκιμώους, Καλμούχους, βουδιστές μοναχούς, Σουδανούς και Ινδιάνους, τους οποίους μάλιστα παρουσίαζε ως εξωτικά είδη. Ευτυχώς το αίσχος αυτό σταμάτησε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όχι όμως και για τα ζώα.
Για τα ζώα το μαρτύριο συνεχίζεται…
Η αιχμαλωσία ζώων έχει τις ρίζες της στους αρχαίους χρόνους. Το πρώτο θηριοτροφείο θεμελιώθηκε την εποχή των φαραώ, από γυναίκα φαραώ. Αλλού αναφέρεται, ότι πρώτος ο Μέγας Αλέξανδρος δημιούργησε θηριοτροφείο στη Βαβυλώνα, κι αλλού ότι ο πρώτος ζωολογικός κήπος ανήκε στην αρχαία Κίνα.
Τα περιοδεύοντα θηριοτροφεία εμφανίστηκαν στην Ευρώπη ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα. Ήταν οι πρόδρομοι των σύγχρονων τσίρκο, τα οποία συνήθως συμπεριλάμβαναν όχι μόνο την έκθεση ζώων, αλλά και πρωτόγονων ανθρώπινων φυλών, καθώς και εκθέσεις ανθρώπων με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (Freakshows).
Στους νεότερους χρόνους, στις περισσότερες πρωτεύουσες και μεγαλουπόλεις υπήρχαν ζωολογικοί κήποι με μεγάλους αριθμούς άγριων ζώων. Σήμερα τα ζωολογικά πάρκα, δεν έχουν καμιά σχέση με τα κολαστήρια των ζωολογικών κήπων τού χθες. Όμως για τα ζώα δεν αλλάζει τίποτε, αφού γεννιούνται και πεθαίνουν ως ζωντανά μουσειακά εκθέματα, αιχμάλωτα στα χέρια των ανθρώπων.
Σήμερα πλέον, οι ζωολογικοί κήποι έχουν πάψει να εκθέτουν μέλη του δικού μας είδους σε κλουβιά, αλλά συνεχίζεται η σύλληψη άλλων ζώων, η φυλάκισή τους, ο «εγκλιματισμός» τους και η χρήση τους για λόγους ψυχαγωγίας ή απλώς για την ικανοποίηση της ανθρώπινης περιέργειας. Στη νέα ηθική που εδραιώνεται στις μέρες μας, τα ζωολογικά πάρκα δεν έχουν καμιά θέση.
Άλμπερτ Σβάιτσερ: «Ποτέ δεν πάω σε ζωολογικό κήπο, γιατί δεν αντέχω τη λυπηρή εικόνα των ζώων σε αιχμαλωσία».

“Ο κόσμος όπως τον βλέπω εγώ” – Αϊνστάιν ,1931

Ακούμπα τα χέρια σου σε μια ζεστή θερμάστρα για ένα λεπτό και θα σου φανεί σαν αιώνας. Κάτσε δίπλα σε ένα ωραίο κορίτσι για μια ώρα και θα σου φανεί ότι πέρασε μόνο ένα λεπτό. Αυτό είναι η σχετικότητα....

 

 

“Σε τι  παράξενη κατάσταση βρισκόμαστε εμείς οι θνητοί! Καθένας από εμάς βρίσκεται εδώ για μια σύντομη επίσκεψη· δεν γνωρίζει για ποιο σκοπό, αν και μερικές φορές νομίζει ότι τον αισθάνεται. Αλλά από την οπτική γωνία της καθημερινής ζωής, χωρίς να εμβαθύνουμε, υπάρχουμε για τον συνάνθρωπο μας – καταρχάς για αυτούς στων οποίων τα χαμόγελα και την ευημερία στηρίζεται όλη η ευτυχία μας και αμέσως μετά για όλους αυτούς που δεν γνωρίζουμε προσωπικά και με την μοίρα των οποίων είμαστε ενωμένοι με τον δεσμό της συμπόνοιας.
Εκατό φορές κάθε μέρα, θυμίζω στον εαυτό μου ότι η εσωτερική και εξωτερική ζωή μου εξαρτάται από την εργασία των άλλων ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών, και ότι πρέπει να υπερβάλω εαυτόν για να μπορέσω να δώσω στο ίδιο μέτρο με το οποίο έχω λάβει και συνεχίζω να λαμβάνω. Με ελκύει η απλή ζωή και συχνά καταπιέζομαι από το αίσθημα ότι απορροφώ μια μη αναγκαία ποσότητα από την εργασία των συνανθρώπων μου. Θεωρώ τις ταξικές διαφορές αντίθετες προς την δικαιοσύνη και, σε τελική ανάλυση, βασισμένες στον εξαναγκασμό. Θεωρώ επίσης ότι η απέριττη ζωή κάνει καλό σε όλους, φυσικά και πνευματικά.

Σίγουρα δεν πιστεύω στην ανθρώπινη ελευθερία με την φιλοσοφική έννοια. Όλοι δρουν όχι μόνο υπό την επιρροή ενός εξωτερικού καταναγκασμού αλλά επίσης σύμφωνα και με μια εσωτερική ανάγκη. Η ρήση του Σοπενχάουερ, ότι “ο άνθρωπος μπορεί να δρα όπως αυτός θέλει, αλλά όχι να θέλει όπως αυτός θέλει” αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για εμένα από την νεότητα μου και μια συνεχή παρηγοριά και μια αμείωτη πηγή υπομονής στις δυσκολίες της ζωής, της δικιάς μου και των άλλων. Αυτό το συναίσθημα φιλεύσπλαχνα μετριάζει την αίσθηση υπευθυνότητας που τόσο εύκολα μπορεί να σε παραλύσει, και μας εμποδίζει στο να πάρουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους ανθρώπους πολύ σοβαρά· συντελεί σε μια άποψη της ζωής στην οποία το χιούμορ, προπαντός, έχει την θέση που του αρμόζει.

Το να αναρωτιέσαι το νόημα ή το αντικείμενο της ύπαρξης σου ή της δημιουργίας γενικά μου έμοιαζε πάντα παράλογο από αντικειμενικής απόψεως. Και όμως ο καθένας έχει συγκεκριμένα ιδανικά που καθορίζουν την κατεύθυνση των προσπαθειών του και των κρίσεων του. Υπό αυτήν την έννοια ποτέ δεν κοίταξα την ευκολία και την ευτυχία σαν αυτοσκοπούς – μια τέτοια ηθική βάση βρίσκω ως πιο αρμόζουσα για ένα κοπάδι γουρούνια. Τα ιδανικά που φώτισαν τον δρόμο μου και κατ’ επανάληψη μου έδωσαν κουράγιο να αντιμετωπίζω την ζωή πρόσχαρα, ήταν η Αλήθεια, η Καλοσύνη και η Ομορφιά. Χωρίς την αίσθηση συντροφικότητας με ανθρώπους του ιδίου πνεύματος, της ενασχόλησης με τον στόχο, τον αιώνια ανέφικτο στον τομέα της τέχνης και της επιστημονικής έρευνας, η ζωή θα μου φαινόταν κενή. Τα συνηθισμένα αντικείμενα της ανθρώπινης προσπάθειας – ιδιοκτησία, εξωτερική επιτυχία, πολυτέλεια – μου φαινόντουσαν πάντα άξια περιφρονήσεως.

Η παθιασμένη αίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και υπευθυνότητας πάντα αντιπαραβαλλόταν παράξενα με την σαφή μου ελευθερία από την ανάγκη για απευθείας επαφή με άλλα ανθρώπινα όντα και κοινότητες. Βαδίζω το δικό μου δρόμο και ποτέ δεν άνηκα στη χώρα μου, το σπίτι μου, τους φίλους μου ή ακόμα και στην οικογένεια μου, με όλη μου την καρδιά· αντιμέτωπος με όλους αυτούς τους δεσμούς ποτέ δεν έχασα το επίμονο αίσθημα της απόσπασης, της ανάγκης για μοναξιά – ένα αίσθημα που αυξάνεται με τα χρόνια. Οι άνθρωποι αποκτούν απότομα συνείδηση, χωρίς να το μετανιώσουν, των ορίων της πιθανότητας για αμοιβαία κατανόηση και συμπόνοια με τους συνανθρώπους τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος χωρίς αμφιβολία χάνει ένα μέρος της εγκαρδιότητας και της αθωότητας· από την άλλη, είναι κατά πολύ περισσότερο ανεξάρτητος από απόψεις, συνήθειες και κρίσεις των συνανθρώπων του και αποφεύγει τον πειρασμό να βασιστεί σε τέτοια ανασφαλή θεμέλια.

Το πολιτικό ιδεώδες μου είναι αυτό της δημοκρατίας. Ας είναι ο κάθε άνθρωπος σεβαστός σαν άτομο και κανένας να μην γίνεται είδωλο. Είναι μια ειρωνεία της μοίρας ότι εγώ ο ίδιος έχω γίνει αποδέκτης υπερβολικού θαυμασμού και σεβασμού από τους συνανθρώπους μου χωρίς εγώ ούτε να ευθύνομαι και ούτε να το αξίζω. Η αιτία για αυτό ίσως να είναι η επιθυμία, ανέφικτη για τους πολλούς, να κατανοήσουν την μία ή δύο ιδέες τις οποίες έχω με τις ασθενικές δυνάμεις μου επιτύχει μέσω ακατάπαυστου αγώνα. Γνωρίζω πολύ καλά ότι είναι απαραίτητο για την επιτυχία κάθε σύνθετου εγχειρήματος, ότι ένας άνθρωπος θα πρέπει να κάνει την σκέψη και να κατευθύνει και γενικά να φέρει την ευθύνη. Αλλά αυτοί που καθοδηγούνται δεν πρέπει να αναγκάζονται, θα πρέπει να μπορούν να διαλέγουν τον αρχηγό τους. Ένα αυταρχικό σύστημα καταναγκασμού, κατά την άποψη μου, σύντομα αποσυντίθεται. Γιατί η δύναμη πάντα έλκει ανθρώπους χαμηλής ηθικής, και πιστεύω ότι είναι ένας αμετάβλητος κανόνας ότι τους ιδιοφυείς τυράννους, τους διαδέχονται αχρείοι. Γι’ αυτό το λόγο πάντα εναντιώθηκα σε συστήματα όπως αυτά που βλέπουμε στην Ιταλία και την Ρωσία σήμερα. Αυτό το οποίο έχει επιφέρει δυσφήμιση στην επικρατούσα σημερινή μορφή δημοκρατίας της Ευρώπης δεν μπορεί να αποδοθεί στην ιδέα της δημοκρατίας, αλλά στην έλλειψη σταθερότητας των αρχηγών των κυβερνήσεων και στον απρόσωπο χαρακτήρα του εκλογικού συστήματος. Πιστεύω ότι από αυτήν την άποψη οι ΗΠΑ έχουν οργανωθεί καλύτερα. Έχουν ένα υπεύθυνο Πρόεδρο που εκλέγεται για μια επαρκή περίοδο και έχει επαρκή αρμοδιότητα για να είναι υπεύθυνος στις πράξεις του. Από την άλλη, αυτό που εκτιμώ στο δικό μας πολιτικό σύστημα είναι η πιο εκτεταμένη πρόνοια που υπάρχει για το άτομο σε περίπτωση ασθένειας ή ανάγκης. Αυτό που πραγματικά αξίζει στην παρέλαση της ανθρώπινης ζωής μου φαίνεται ότι δεν είναι η Πολιτεία αλλά το δημιουργικό, ευαίσθητο άτομο, η ατομικότητα· αυτή μόνη της δημιουργεί το ευγενές και το μεγαλειώδες, ενώ το κοπάδι σαν τέτοιο παραμένει αμβλύ στη σκέψη και αμβλύ στο συναίσθημα.

Αυτό το θέμα με φέρνει στο χειρότερο γνώρισμα της φύσης του κοπαδιού, το στρατιωτικό σύστημα, το οποίο απεχθάνομαι. Το ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αντλήσει ευχαρίστηση στο να παρελαύνει σε σχηματισμό στον τόνο μιας μπάντας είναι αρκετό για να με κάνει να τον περιφρονήσω. Ο μεγάλος εγκέφαλος του, του δόθηκε από λάθος· μια σπονδυλική στήλη ήταν όλο κι όλο ότι χρειαζόταν. Αυτό το σημάδι πανώλης του πολιτισμού θα έπρεπε να καταργηθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ηρωισμός από διαταγή, παράλογη βία, και όλες οι δηλητηριώδεις ανοησίες που κάνει στο όνομα του πατριωτισμού – πόσο τα μισώ όλα αυτά! Ο πόλεμος μου φαίνεται ένα πρόστυχο και ποταπό πράγμα: Καλύτερα να με κόβανε κομμάτια από το να πάρω μέρος σε τέτοιο αποτροπιασμό. Και όμως, παρ’ όλα αυτά, τόσο υψηλή είναι η άποψη μου για την ανθρώπινη φυλή που πιστεύω ότι αυτή η λάμια θα είχε από καιρό εξαφανιστεί, αν ο υγιής νους των εθνών δεν είχε συστηματικά διαφθαρεί από τα εμπορικά και πολιτικά συμφέροντα που ενεργοποιούνται μέσω των σχολείων και του Τύπου.

Το ωραιότερο πράγμα που μπορούμε να έχουμε την εμπειρία του είναι το μυστηριώδες. Είναι το θεμελιώδες συναίσθημα το οποίο βρίσκεται στο λίκνο της αληθινής τέχνης και της αληθινής επιστήμης. Αυτός που το γνωρίζει και δεν μπορεί πια να το θαυμάσει, να αισθανθεί έκπληξη, είναι σαν νεκρός, ένα σβησμένο κερί. Η εμπειρία του μυστηρίου – ακόμα κι αν ήταν αναμεμειγμένη με φόβο – ήταν αυτή που προκάλεσε την θρησκεία. Η γνώση της ύπαρξης πραγμάτων στα οποία δεν μπορούμε να διεισδύσουμε, των εκδηλώσεων της βαθύτερης λογικής και της πιο αστραποβολούσας ομορφιάς , τα οποία είναι προσβάσιμα στη λογική μας στις πιο βασικές τους μορφές – είναι αυτή η γνώση και αυτό το συναίσθημα που συνιστούν την πραγματικά θρησκευτική συμπεριφορά· υπό αυτήν την έννοια και μόνο υπό αυτήν, είμαι ένας βαθύτατα θρησκευόμενος άνθρωπος. Δεν μπορώ να συλλάβω ένα Θεό που ανταμείβει και τιμωρεί τα δημιουργήματα του, ή έχει θέληση του ίδιου είδους μ’ αυτή που εμείς αντιλαμβανόμαστε στους εαυτούς μας. Ένας άνθρωπος που μπορεί να επιζήσει του φυσικού θανάτου του είναι επίσης πέρα από την κατανόηση μου, ούτε θα επιθυμούσα να ήταν αλλιώς· τέτοιες ιδέες είναι για τους φόβους ενός παράλογου εγωισμού αδύναμων ψυχών. Είναι αρκετό για εμένα το μυστήριο της αιωνιότητας της ζωής, και ο υπαινιγμός της θαυμαστής δομής της πραγματικότητας, μαζί με την ειλικρινή προσπάθεια να κατανοήσω ένα μέρος, που δεν μπορεί ποτέ να είναι τόσο μικρό, του λόγου που αποκαλύπτει τον εαυτό του στη φύση.”

Μουσική υπόκρουση : SECRET GARDEN - ADAGIO

 

Πυγμαλίωνας και Γαλάτεια

 

Οι Έλληνες αγαπούσαν τη γλυπτική και γέμιζαν τα σπί­τια, τους δρόμους και τους ναούς τους με αγάλματα. Και στους τάφους ακόμα τοποθετούσαν ανάγλυφες στήλες κι εκεί, πάνω στην πέτρα, οι τεχνίτες παρουσίαζαν καθημερινές σκηνές από τη ζωή των απλών ανθρώπων.

Ένας τέτοιος περίφημος γλύπτης ήταν και ο Πυγμαλίωνας, ο βασι­λιάς της Κύπρου, που μελετούσε προσεχτικά τις κινήσεις των ανθρώπων, τα παλικάρια που έτρεχαν στο στίβο, τα χέρια και τα πόδια τους καθώς δρασκέλιζαν τις αποστάσεις, και συγκέντρωνε στοιχεία για το πώς θα τα "λα­ξεύσει" στο μάρμαρο. Γι' αυτό, τα αγάλματα του ήτανε σαν πλάσματα ζωντανά κι όχι ακίνητα κομ­μάτια πέτρας. 
.

Όταν ύστερα από αδιάκοπη δουλειά τέλειωνε ένα γλυπτό, καθόταν και του...μιλού­σε. Του μιλούσε με τις ώρες, γιατί ένιωθε την ανάγκη να κουβεντιάζει με κάποιον πολύ δικό του, εκεί σε μια γωνιά, και να του ψιθυρίζει τον πόνο του, να του ανοίγει την ψυχή του.  Τι κι αν ήταν βασιλιάς;  
 .

Η δόξα δεν του έδινε χαρά. Ούτε τα δώρα που του χάριζαν τον ικανοποιούσαν. Ούτε το χρυσάφι που σκόρπιζαν στα πόδια του οι δυνατοί της γης, για να σκαλίσει τις προτομές τους στο μάρμαρο και να τους κάνει αθάνατους, του έκανε εντύπωση.

Σ' αυτή τη μοναξιά της ψυχής του, οι μόνοι του σύντροφοι ήταν τα αγάλματα. Αυτά ένιωθε δικούς του, φίλους του. Και μόνο με τη χαρά της δημιουργίας ένιωθε ευτυχισμένος.  

Ευτυχισμένος ένιωσε τότε που «έπλασε» την Αφροδίτη, τη θεά της ομορφιάς, την ώρα που αναδύεται μέ­σα από τα νερά, με τη βρεγμένη εσθήτα να κολλά πάνω της και να α­ναδεικνύει, αντί να κρύβει, την ομορφιά του κορμιού της... 
. 

 Η Αφροδίτη του λες κι ήταν έτοιμη να του μιλήσει. Να  του διηγηθεί πώς παρουσιάστηκε μπροστά της η Αμφιτρίτη και της χάρισε ένα τεράστιο κοχύλι. Πώς ξά­πλωσε μέσα του να ξεκουραστεί και ο άνεμος σπρώ­χνοντας την, αγάλι αγάλι, την έφερε στην Πάφο της Κύπρου.
 .

Μπροστά σ' αυτό το τόσο ζωντανό έργο του, τη θεά του έρωτα, ο Πυγμαλίωνας ξέσπασε: « Μου λείπει η Αγάπη, Αφροδίτη. Μου λείπει μια γυ­ναίκα, να της αφοσιωθώ, να την αγαπώ πέρα από το χρόνο. Κατάφερα να κάνω ποίηση την τέχνη μου, αλλά μου λείπει η αγάπη, που κάνει ποίηση τη ζωή».
. 

Ένα ανοιξιάτικο δειλινό, γεμάτο μυρωδιές, την ώρα  που ο ήλιος τραβούσε σιγά σιγά προς τη δύση, μια νυ­σταγμένη αναλαμπή του χώθηκε στο εργαστήρι του Πυγμαλίωνα και το γέμισε χρώματα τριανταφυλλένια. Εκείνη τη μέρα του είχαν στείλει ένα κομμάτι μάρ­μαρο από την Πάρο. Μ' εκείνη τη ρόδινη αναλαμπή ο ά­μορφος όγκος πήρε ένα χρώμα απαλό. Η λεία και κα­θαρή του επιφάνεια θα μπορούσε ν' αποδώσει θαυμάσια ένα γυναικείο πρόσωπο με ροδαλή επιδερμίδα.

Ο Πυγμαλίωνας άρπαξε τη σμίλη του κι άρχισε να δουλεύει. Με πάθος και πόνο. Ήθελε να σμιλέψει μια γυ­ναίκα γεμάτη χάρη, με γυμνά μπράτσα, μ' ένα διάφανο  πέπλο διπλωμένο πάνω στους ώμους της, καρφιτσωμένο με πόρπη.

Οι κινήσεις του ήταν ανυπόμονες. Μαρτυρούσαν το μέγε­θος της μοναξιάς του, τη λαχτάρα του να βρεθεί αντιμέτωπος με μια τέτοια θεία γυναίκα, δημιούργημα της τέχνης του. Αφαιρούσε γρήγορα ό,τι νόμιζε περιττό. Το χέρι; του πήγαινε μόνο οδηγημένο από μια θεϊκή δύναμη.

Οι δυσκολίες που συναντούσε τον προκαλούσαν. Μα είχε την πειθαρχία που χρειαζόταν για να τιθασεύσει το μάρμαρο.  Όταν τέλειωσε το άγαλμα ο Πυγμαλίωνας κάθισε ένα σκαμνί να ξαποστάσει. Το χέρι του έτρεμε. Παράτησε τη σμίλη του. Δεν είχε φάει, δεν είχε πιει, δεν ήξερε καν πόσος χρόνος είχε περάσει. Το κορμί του τον πονούσε, το κεφάλι του στριφογύριζε, η καρδιά του χτυ­πούσε μέσα στο στήθος του σαν σφυρί.
 .

Ακίνητος, κοίταξε το άγαλμα που είχε φτιάξει. Η γυναίκα που είχε πλάσει ήταν θαρρείς ζωντανή. Θαρρείς πως θα του μίλαγε. Πως θ' άπλωνε το χέρι τον αγγίξει. Πως, αν πρόβαλε το πόδι της, θ’ άρχιζε να περπατά.  Η φλόγα του λυχναριού τρεμόπαιξε. Του φάνηκε πως το άγαλμα τρεμόπαιξε κι εκείνο τα μάτια του. Ο Πυγμαλίωνας ανοιγόκλεισε δυο τρεις φορές τα δικά του για διαπιστώσει αν ονειρεύεται. Μπροστά του έστεκε μια γυναίκα κάτασπρη σαν το γάλα.
 

«Γαλάτεια»,  ψιθύρισε.  Το όνομα αυτό του ήρθε αυθόρμητα στα χείλη, και λιποθύμησε. Μ' ένα σιγανό τρίξιμο η πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα η θεά Αφροδίτη. Προχώρησε, πανέμορφη με το χρυσό φως που τη στεφάνωνε, κι απόθεσε στο κεφάλι της Γαλάτειας ένα λουλουδένιο στεφάνι. Το άγαλμα υποκλίθηκε και χαμογέλασε στη θεά.
 .

Ο Πυγμαλίωνας τινάχτηκε τρομαγμένος από το σημείο όπου είχε πέσει. Έτριψε τα μάτια του, έβα­λε τα χέρια στα μαλλιά του σαν για να τα ξεριζώ­σει....               Έχω παραισθήσεις, σκέφθηκε, όπου να' ναι, αυτή η μοναξιά θα με τρελάνει.

Το άλλο πρωί ο Πυγμαλίωνας κίνησε για τ' ακρογιάλι, όπου υπήρχε ο βωμός της Αφροδίτης. Ένας δούλος κουβαλούσε ένα δαμάλι να το θυσιάσει στη χάρη της.
 .

Στολισμένος ο βωμός και τα θυμιάματα μπλέκο­νταν με την αρμύρα της 
θάλασσας. Οι ιέρειες πρό­βαλαν στεφανωμένες κρατώντας δυο δοχεία με νε­ρό και κρασί που τοποθέτησαν πάνω σε τρίποδες. Η μία ιέρεια έχυσε το κρασί στο χώμα κι ο  Πυγμαλίωνας πήρε μια χούφτα αλεύρι από ένα χρυσό δίσκο και το έριξε στην πλάτη του ζώου. Ύστερα μ' ένα μικρό μαχαίρι πρόσφερε το ζώο θυσία στη θεά.
 

 Ο Πυγμαλίωνας πρόσπεσε στο βωμό με ανοι­χτά τα χέρια και προσευχήθηκε στην αφρογέννητη, να του δώσει μια σύντροφο για την έρημη ζωή του. Μια γαλάζια φλογίτσα ξεπετάχτηκε τότε από τη φωτιά που άναψαν οι ιέρειες. Σίγουρα ήταν θε­ϊκό σημάδι.Μετά απ' αυτό και μετά από την οπτασία που είχε δει το προηγούμενο βράδυ, ο Πυγμαλίωνας ή­τανε πια σίγουρος ότι κάτι διαφορετικό θα έδινε χρώμα στη ζωή του. Ίσως η θεά να είχε εισακούσει τις προσευχές του.

Με βήμα γοργό γύρισε στο εργαστήρι του.  Άνοιξε την πόρτα με μια ελπίδα στην καρδιά. Κοίταξε το άγαλμα. Έκανε ένα βήμα προς το μέρος του, κι άλλο ένα, κι άλλο ένα δισταχτικά. Η Γαλάτεια κούνησε το κεφάλι χαμογελαστή. Το στήθος της ανεβοκατέβαινε από την ανάσα της. Στα μάτια της τρεμόπαιζαν δυο φλογίτσες. Το βλέμμα της καρφώθηκε με τρυφερότητα στο πρό­σωπο του. Άπλωσε τα χέρια της να τον αγκαλιά­σει.

Όχι! Δεν ήταν παιχνίδι της φαντασίας του. Ή­ταν αλήθεια.  Καθώς την πλησίαζε ένιωσε ένα κύμα, σαν άρωμα, να ξεφεύγει από τα μαλλιά και το κορμί της.

«Γαλάτεια»; ψιθύρισε χωρίς ακόμα να πιστε­ύει στο θαύμα..!!

«Ναι»; άκουσε τη φωνή της να του απαντά.

­

 

 

Μια ηλιαχτίδα περίεργη χώθηκε τότε στο εργαστήρι απλώνοντας τριανταφυλλένια χρώματα για να φωτίσει τη δύναμη της αγάπης, μιας αγάπης που δεν την χωρά­ει ο ανθρώπινος νους, τόσο με­γάλης που να σ' ανεβάζει στα σύννεφα.

Γιαπωνέζικο ουίσκι: αξίζει την προσοχή σας

 Ισχυρίζεστε ότι σας αρέσει το ουίσκι και ότι είστε ειδήμων σε αυτό, αλλά έχετε δοκιμάσει το γιαπωνέζικο ουίσκι;

Το γιαπωνέζικο ουίσκι φτιάχνεται, όχι από ρύζι όπως το γιαπωνέζικο σάκε, αλλά με τον παραδοσιακό σκωτσέζικο τρόπο, χρησιμοποιώντας κριθάρι, νερό και μαγιά. Τα περισσότερα μάλιστα, γιαπωνέζικα ουίσκι έχουν πιο ελαφριά, πιο γλυκιά γεύση από εκείνη των αντίστοιχων της Σκωτίας, ενώ από την άλλη θυμίζουν περισσότερο τα ιρλανδέζικα.
Το γιαπωνέζικο ουίσκι είναι πιο εκλεπτυσμένο και βελούδινο στην υφή, από το πιο έντονο και βαρύ αποτέλεσμα που αφήνει το ουίσκι στους ουρανίσκους των highlanders. Η Ιαπωνία όμως, δεν ανακάλυψε τα τελευταία χρόνια το ουίσκι, απλά η Δύση άργησε να δώσει τη βάση και τη σημασία που αξίζει στην ιαπωνική παραγωγή. Η Άπω Ανατολή ασχολείται με την απόσταξη εδώ και έναν αιώνα περίπου και η πιο διάσημη μάρκα της -τότε Yamazaki, σήμερα Suntory- γιόρτασε πέρυσι τα 90α της γενέθλια.
Το ιστορικό
Η ιστορία λέει ότι όταν ένα κιβώτιο σκωτσέζικο ουίσκι έφτασε στην Ιαπωνία το 1872, είχε τόση απήχηση στους Ασιάτες, που ξεκίνησε η οικιακή παραγωγή του ποτού, η οποία εν τέλει οδήγησε στην ίδρυση του πρώτου αποστακτηρίου του Yamazaki το 1923, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Suntory, που είναι και η διασημότερη μάρκα ιαπωνικού ουίσκι εκτός συνόρων.
Suntory
Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο μαγαζάτορας και οινοπαραγωγός Torii Shinjiro, αποφάσισε να κάνει την αγάπη του επάγγελμα και επέκτεινε την επιχείρηση με την παραγωγή ουίσκι. Σημαντικό ρόλο σε αυτό το εγχείρημα έπαιξε η στρατολόγηση του Masataka Taketsuru, ο οποίος είχε μόλις επισκεφτεί τη Σκωτία και είχε φροντίσει να μάθει τη διαδικασία της απόσταξης του ουίσκι.
Αναφερόμαστε στο 1923, όταν ξεκίνησε ουσιαστικά η επίσημη παραγωγή και άνοιξε το αποστακτήριο του Yamazaki, ξεκινώντας με ένα malt ουίσκι. Σήμερα η εταιρεία βγάζει περισσότερες ετικέτες, λίγες από τις οποίες όμως, διατίθενται εκτός Ιαπωνίας και οι οποίες είναι οι εξής: το 12- και 18- ετών Yamazaki, το 12ετές Hibiki (που είναι και ένα από τα αγαπημένα των Ιαπώνων) και πρόσφατα το 12ετές Hakushu.
Nikka Whisky

Η Suntory όμως, δεν έχει το μονοπώλιο της απόσταξης στην Ιαπωνία, καθώς ο άνθρωπος-κλειδί της Suntory, Masataka Taketsuru, άνοιξε το δικό του αποστακτήριο, μόλις έληξε το συμβόλαιό του με τον Shinjiro, υπό την επωνυμία Nikka Whisky. Πρόσφατα λάνσαρε μάλιστα, δυο ετικέτες: το 12ετές Taketsuru Pure Malt, που είναι μίγμα δυο αποστάξεων, η μία εκ των οποίων γίνεται στα βουνά του Sendai και το χαρακτηρίζει μια φρουτώδης γεύση και περισσότερο γλυκιά και βελούδινη αίσθηση. Το δεύτερο είναι το 15ετές Yoichi Single Malt, το οποίο θυμίζει περισσότερο τις σκωτσέζικες καπνιστές ποικιλίες.
Διαφορές και ομοιότητες
Τι είναι αυτό όμως, που διαφοροποιεί το ιαπωνικό από όλα τα άλλα ουίσκι του κόσμου; Οι κανόνες παρασκευής του ποτού στην Ιαπωνία δεν έχουν πολλές ομοιότητες με εκείνες της Σκωτίας. Στην Άπω Ανατολή τα ουίσκι κατηγορίας malt, προέρχονται από βρασμένο κριθάρι ενός και μόνο αποστακτηρίου, ενώ επιτρέπεται η ανάμιξη διαφόρων παρτίδων μεταξύ τους. Τα ουίσκι κατηγορίας blended, συνδυάζουν μέρη από malt και μη, ουίσκι, διαφόρων  ηλικιών και από διαφορετικά μάλιστα αποστακτήρια.
Αντίθετα με αυτό που συνηθίζεται στα σκωτσέζικα αποστακτήρια, όπου οι ποτοποιοί αναμιγνύουν ελεύθερα τα βαρέλια από διάφορες μάρκες μεταξύ τους για να δημιουργήσουν νέες ποικιλίες, στο ιαπωνικό σύστημα οι εταιρείες δημιουργούν νέες ποικιλίες μπλέκοντας βαρέλια της ίδιας και μόνο εταιρείας και αποστακτηρίου, διατηρώντας όλες τις διαδικασίες «εντός των τειχών».
Για την παλαίωση του ουίσκι  μπορεί να χρησιμοποιηθεί οποιοδήποτε είδος βελανιδιάς, ενώ ακόμα ένας παράγοντας που διαχωρίζει το ιαπωνικό από τα άλλα της κατηγορίας του, είναι η χρήση της ιαπωνικής ποικιλίας βελανιδιάς  Mizunara. Το συγκεκριμένο δέντρο είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες που δίνει στο ουίσκι ένα ιδιαίτερο γλυκό και πιπεράτο άρωμα. Η χρήση δε, διαφορετικών ξύλων για το ίδιο προϊόν, έχει σαν αποτέλεσμα τελείως διαφορετικά μεταξύ τους προϊόντα.
Κάτι επίσης, σημαντικό στοιχείο για την ποιότητα του προϊόντος είναι η καθαρότητα του νερού που χρησιμοποιείται στην παραγωγή τους και όχι μόνο. Το νερό από τις βουνίσιες πηγές, όχι μόνο συμβάλει στην ποιότητα του ποτού, αλλά οι Γιαπωνέζοι μπάρμαν φροντίζουν ακόμα και στο σερβίρισμα για την ποιότητα του προϊόντος, χρησιμοποιώντας πολύπλευρα παγάκια τα οποία λιώνουν  πιο αργά από τα συνηθισμένα και λάμπουν σαν διαμάντια μέσα στο ποτήρι, δίνοντας ακόμα πιο γοητευτική αίσθηση στο ουίσκι.
Εν ολίγοις...

Έχετε ακόμα υπόψη σας πως αν το καλό ουίσκι είναι ένα ποτό για πλουσίους, το γιαπωνέζικο ουίσκι είναι ένα ποτό για πολύ πλουσίους, αλλά αν είστε λάτρης των ποιοτικών γεύσεων, αξίζει η επένδυση. Το συμπέρασμα είναι πως ακόμα και αν στην Ελλάδα δεν το πολυγνωρίζουμε, η Ιαπωνία έχει  μακρά ιστορία στην απόσταξη, περισσότερο κατηγορίας single malt, παλαίωσης 12 ετών και άνω, ενώ οι New York Times κατέγραψαν πέρυσι άνοδο των πωλήσεων του Suntory, κατά το εντυπωσιακό ποσοστό του 44%.
Ο άνθρωπος πίσω από την απόσταξη του πιο διάσημου γιαπωνέζικου ουίσκι, Suntory, εξομολογείται πως αν και στους Ιάπωνες δεν αρέσει το βαρύ αλκοόλ, το ουίσκι τους αρέσει και το πίνουν πολύ ευχάριστα.
Και αν δεν σας πείθουν οι Ιάπωνες για γνώστες από καλό ουίσκι, τότε σίγουρα σας πείθει ο Bill Murray, στην ταινία της Σοφίας Κόπολα «Χαμένοι στη Μετάφραση», που πίνει πολύ Suntory και είναι εν μέρει υπεύθυνος για αυτό το 44%!

ΔΙΟΜΗΔΗΣ ΚΑΙ ΓΛΑΥΚΟΣ: Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ ΕΚ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Ο Γλαύκος και ο Διομήδης ανταλλάσσουν τον οπλισμό τους. Αττική πελίκη του «Ζωγράφου του Hasselmann», περ. 420 π.Χ..

«…Έγχεα δ’ αλλήλων αλλεώμεθα καί δι’ ομίλου.

Πολλοί μέν γάρ εμοί Τρώες κλειτοί τ’ επίκουροι,

κτείνειν όν κε θεός γε πόρη καί ποσσί κιχείω,

πολλοί δ’ αύ σοί Αχαιοί εναιρέμεν όν κε δύνηαι.

Τεύχεα δ’ αλλήλοις επαμείψομεν, όφρα καί οίδε

γνώσιν ότι ξείνοι πατρώϊοι ευχόμεθ’ είναι.

Ώς άρα φωνήσανται, καθ’ ίππων αΐξαντε,

Χείράς τ’ αλλήλων λαβέτην καί πιστώσαντο…»

«…Τα ακόντια ενός εκάστου ας αποφεύγουμε και κατά την ομαδικήν

σύγκρουσιν.

Διότι πολλοί είναι δι’ εμένα Τρώες και ένδοξοι επίκουροι,

διά να σκοτώσω, όποιον ο θεός εμπρός μου φέρει, ή τρέχοντας τον φθάσω,

αλλά κι εσύ πολλούς Αχαιούς έχεις διά να σκοτώσεις όποιον δύνασαι.

Τα όπλα λοιπόν ας ανταλλάξουμε, ώστε κι αυτοί να έχουν

γνώσιν ότι φίλοι πατρογονικοί καυχόμαστε ότι είμαστε.

Έτσι αφού εφώναξαν, κατέβηκαν από τους ίππους,

έδωσαν μεταξύ τους τα χέρια και ορκίσθηκαν πίστιν…»

(Ιλιάς, Ραψωδία Ζ΄ 226 – 233).

Μία από τις ισχυρότερες σχέσεις, τις οποίες οι Έλληνες από τους προομηρικούς ακόμη χρόνους θεωρούσαν ως ιερήν και την ετιμούσαν και διετηρούσαν άφθαρτον δι’ αρκετές γενεές, ήταν η φιλία εκ φιλοξενίας. Και ήταν ιερή, διότι την επέβαλεν ο Ξένιος Ζεύς, και η επισφράγισίς της εγίγνετο με όρκους και ανταλλαγή δώρων, μεταξύ των προσώπων, τα οποία συνεδέοντο διά της σχέσεως αυτής.

Με περισσήν σπουδήν διεφύλασσαν την φιλίαν εκ φιλοξενίας, και ο δεσμός της εθεωρήτο το ίδιον δυνατός με τον εξ αίματος αδελφικόν δεσμόν. Ο ξένος ομοεθνής φιλοξενούμενος, ήταν ως εκ τούτου ιερόν πρόσωπον, και η ξενία, η γενναιόδωρη δηλαδή φιλοξενία του ομοεθνούς επισκέπτη, ήταν θεσμός βασιζόμενος στην πνευματικήν γενναιοδωρίαν του Έλληνος.

Ο μέγιστος επικός μας ποιητής Όμηρος περιγράφει με έμφασιν και με μεγάλην σαφήνειαν στην Ζ΄ Ραψωδία της Ιλιάδος του, μία τέτοια σχέσιν, με την οποίαν ήταν συνδεδεμένοι δύο άνδρες, αντίπαλοι στην μάχην: Ο Αχαιός Διομήδης, στρατηγεύων στον Τρωϊκόν πόλεμον των Αργείων και ο Λύκιος, αλλά από Ελληνικήν γενεάν, Γλαύκος, ο οποίος επολεμούσε ως σύμμαχος των Τρώων και ταγός του στρατεύματος των Λυκίων. 

Πάππος του Τυδείδου Διομήδους, ήταν ο βασιλεύς της Καλυδώνος Οινεύς, ενώ ο Ιππολόχιος Γλαύκος είχε πάππον του, τον ένδοξον Εφυραίον (Κορίνθιον) Βελλεροφόντην, τον οποίον ο Προίτος, βασιλεύς του Άργους, είχεν εκδιώξει στην Λυκίαν. 

Κάποτε, όταν ο Βελλεροφόντης ήταν ακόμη στην Ελλάδα, πέρασε από την Καλυδώνα, όπου ο βασιλεύς της Οινεύς, τον εφιλοξένησε στο μέγαρόν του διά είκοσι ημέρες. Η φιλοξενία αυτή τους έδεσε με φιλικούς δεσμούς, οι οποίοι πιστοποιήθηκαν με την ανταλλαγήν δώρων. Ο Οινεύς είχε χαρίσει στον Βελλεροφόντη μία πολύτιμον ερυρθρόχρυση ζώνην, και ο Βελλεροφόντης προσέφερε στον Οινέα χρυσόν κύπελλον με δύο χειρολαβές, και το οποίον μετά τον θάνατον του πατρός του Τυδέως, το εκληρονόμησεν ο Διομήδης.

Οι δύο αντίπαλοι, Διομήδης και Γλαύκος βρέθηκαν αντιμέτωποι στο πεδίον της μάχης, την ημέραν κατά την οποίαν ο Διομήδης με μεγάλη γενναιότητα είχε σκορπίσει τον τρόμο στις τάξεις των Τρώων, σκοτώνοντας πολλούς ένδοξους άνδρες τους και τραυματίζοντας μάλιστα ακόμη και τους θεούς Αφροδίτην και Άρη, οι οποίοι είχαν αναμειχθεί στην μάχην!

Καθώς ετοιμαζόταν διά να μονομαχήσουν, ανεγνώρισαν ο ένας τον άλλον από την προσφώνησιν,. την οποίαν συνήθιζαν να κάνουν οι αντίπαλοι πριν να εμπλακούν στον θανάσιμον αγώνα, και τότε μέσα στην σφοδρότητα της μάχης, και ενώ γύρω τους ο θάνατος έστηνε μακάβριον χορόν, διεδραματίσθη μία υπέροχη σκηνή:

Οι υποψήφιοι μονομάχοι, οι οποίοι πριν λίγο κυριευμένοι από τον οίστρον της μάχης ήσαν έτοιμοι να αλληλοσκοτωθούν, ξεπέζεψαν από τα άλογά τους, κάρφωσαν στο χώμα τα ακόντιά τους, έδωσαν σαν αδελφικοί φίλοι τα χέρια και ανανέωσαν την φιλικήν τους πίστην με μίαν πράξιν, την οποίαν πρώτην φοράν συναντά κανείς σε ενεργόν πεδίον μάχης: Αντήλλαξαν τα όπλα τους, κάτω από τα βλέμματα των αντιμαχομένων ανδρών και συνεφώνησαν να μην έλθουν ξανά αντίπαλοι σε καμία από τις μάχες του πολέμου, αλλά να στρέφουν την μαχητικήν τους ορμήν σε άλλους αντιπάλους!

Ο Διομήδης του Τυδέως και ο Γλαύκος του Ιππολόχου, οι δύο αυτοί ήρωες του Τρωϊκού πολέμου, έδειξαν με αυτόν τον υπέροχον τρόπον, τι εσήμαινε θεσμός διά τους Έλληνες και πόσην δύναμιν είχε η εκ φιλοξενίας φιλία, ώστε να επιβεβαιώνεται και να υπερνικά ακόμη και τα έντονα πάθη, τα οποία αναπτύσσονται μέσα στην ορμήν της μάχης!