Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2025

Η ΜΑΧΗ ΑΧΙΛΛΕΑ - ΠΕΝΘΕΣΙΛΕΙΑΣ

Η Απόλυτη Σύγκρουση που γέννησε μια Αιώνια Αγάπη....
Στέκονται οι νέοι και κοιτούν τον γέρο-Όμηρο να πλησιάζει την ιστορία του στην έλευση των Αμαζόνων...

Και το μυαλό του σταματάει...

Τα μάτια του σα να βρίσκουν το φώς τους και κοιτούν αυτή τη μεγάλη στιγμή που χάραξε μια αιώνια ιστορία...

Οι νέοι παρακολουθούν τα μάτια του γερο-Ομήρου να δακρίζουν μελαγχολικά...

Ήταν εκείνη η στιγμή που ο καθένας θα μπορούσε κατάρες να στείλει στις Μοίρες για τους δρόμους που χάραξαν σε αυτούς τους δύο νέους... ΄Ηταν εκείνη η στιγμή που ακόμη και οι σκληρόκαρδοι Θεοί δάκρισαν και λύγισαν μπροστά στο θέαμα... Ήταν εκείνη η στιγμή που ακόμη και ο Άδης δίστασε για μια στιγμή να κάνει το χρέος του...
Η μάχες έξω από τα μεγαλειώδη τοίχη της Τροίας έφταναν στην αποκορύφωση τους... Ο νεαρός Αχιλλέας δόξαζε την αθανασία του ονόματος του και στο πλάϊ του τόσοι άλλοι έλληνες βασιλιάδες...

Μα την "ηρεμία" της μάχης, καλπασμοί αλόγων και κραυγές εξωτικές έμελε να ταράξουν...
"Oι Αμαζόνες...." πρόλαβε να φωνάξει κάποιος έλληνας πολεμιστής πρίν, μια από αυτές, του πάρει για λάφυρο το κεφάλι...
Μάχη βγαλμένη από τις Τιτανομαχίες... Ήρωες να πέφτουν άψυχοι και γενναίοι και από τις δυο πλευρές...
Μέχρι που κανείς τίποτα δεν έβλεπε από την σκόνη που σηκώθηκε... Παρά μόνο αλαλασμούς και άγριες κραυγές άκουγε...
Ώσπου τα πάντα έπαψαν... Σιγή παντού... Ο Μέγας Άρης την σκόνη έδιωξε να δει κι ο ίδιος τι συμβαίνει...

Δυο νέοι έστεκαν αντιμέτωποι... Δυο νέοι που ήταν έτοιμοι ο ένας να διεκδικήσει την ζωή του άλλου...
Ο Αχιλλέας, ο Βασιλιάς των Μυρμηδόνων και η Πενθεσίλεια η Βασίλισσα των Αμαζόνων...
Έστεκαν ακίνητοι. Μόνο τα μεγάλα και όμορφα μάτια τους συναντιόντουσαν...
Ήταν σα να περίμεναν αιώνες οι ψυχές του τη στιγμή αυτή... μόνο που δεν ήξεραν για ποιό λόγο...
Οι ασπίδες έπεσαν... Τα σπαθιά σηκώθηκαν... Τα βλέμματα χτύπησαν πρώτα... Και μετά... τα σώματα...
Εχθροί και σύμμαχοι παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα μια στιγμή που όμοιά της μόνο στους μύθους γνώριζαν...

Έτρεξε ο Αχιλλέας... Έτρεξε η Πενθεσίλεια... Και τα μέταλλα των σπαθιών τους συναντήθηκαν...
Νόμιζες ότι ο κρότος της επαφής τους ενόχλησε την γή κι εκείνη ταρακουνήθηκε...
Ακόμη και οι Θεοί έμειναν σαν κοινοί θνητοί να παρακολουθούν αυτό το θέαμα...
Ιδρώτας... Πείσμα... Θάρρος... Τέχνη...
Μια απόλυτη σύγκρουση δύο λαμπρών πολεμιστών...
Τα δόντια σφυγμένα... Καμιά κραυγή...
Πότε γινόντουσαν ένα σώμα και πότε χώριζαν για να χτυπηθούν...
Ακόμη κι ο Θεός του Έρωτα θα ζήλευε αυτές τις στιγμές...
Θεοί! Ποτέ κανείς δεν είδε κάτι τέτοιο.... Θεός ή θνητός...
Τα σώματα τους γέμιζαν ουλές, το αίμα έτρεχε και ήταν θεϊκό...
Οι ψυχές χτυπιόντουσαν κι αυτές πάνω από τα σώματα τους...
Βήματα προς τα πίσω...
Χτύπημα των σπαθιών...
Ξανά ένα σώμα...
Ξανά και ξανά...
Μέχρι που ο θείκός Αχιλλέας έμπηξε στο στήθος της Πενθεσίλειας την μύτη του σπαθιού του...
Η Βασίλισσα έβγαλε μια σπαρακτική κραυγή...
Γούρλωσε τα πανέμορφα μάτια της κοιτόντας μέσα στα μάτια του Αχιλλέα...
Ο Κόσμος ολόγυρα σκοτείνιασε... έμειναν μόνοι τους... λίγα δευτερόλεπτα που κράτησαν αιώνες...
Του Αχιλλέα η καρδιά ράγισε ολοκληρωτικά... Ο Έρωτας του την διαπέρασε...
Μα ήταν αργά...

Οι πολεμιστές τριγύρω κοιτούσαν σαν χαμένοι...
Κανένας δεν ζητωκραύγαζε...
Γονάτισε ο Αχιλλέας... και ένιωσε την αγάπη να τον έχει νικήσει...
Τα δάκρυα των ματιών του ενώθηκαν με τα δάκρυα στο πρόσωπο της Βασίλισσας...
Καμιά παράκληση προς τους Θεούς δεν ήταν δυνατή πίσω στην ζωή να την φέρουν...
Η ψυχή του έφευγε αγκαλιά με την ψυχή της πολεμίστριας...
Παρηγοριά πουθενά...

Δυο βλέμματα που ποτέ δεν αποχωρίστηκαν μεταξύ τους...
Δυο ψυχές που ξεκίνησαν το ταξίδι τους...
Μόνο τα κενά σώματα έμειναν στο πεδίο της μάχης...
Πόνος και οργή...
Πόνος και αγάπη...
"Θα συναντηθούμε ξανά... κάτω από άλλες συνθήκες... Αυτές που θα έπρεπε να είχαμε βρεθεί από πριν... Βασίλισσα μου..."
Ήταν τα λόγια που κατάφερε να βγάλει με μια πνοή ο Αχιλλέας...
Σήκωσε το σώμα της και το παρέδωσε στις Αμαζόνες...

Με σκημένο το κεφάλι, με το σώμα από την κούραση να μη τον κρατά, αποχώρισε με μια μόνο ευχή... Σύντομα να έρθει η στιγμή που θα την ξαναδεί σε έναν κόσμο όπου ο πόλεμος δεν θα υπάρχει πια...
Σε έναν κόσμο όπου τα σώματα τους θα γίνουν ένα ξανά χωρίς πανοπλίες και σπαθιά...
Και σα να μη του χάλασαν την ευχή οι Θεοί... δεν πέρασε καιρός... και τον έστειλαν την αγαπημένη του να βρεί...
στα σκοτεινά δωμάτια του Άδη... Εκεί που οι δυό τους θα πλημύριζαν με Φώς το Βασίλειο των Σκιών... 

Ο Ηράκλειτος... είπε... ότι όλα είναι γέννημα της Φωτιάς.
Η ζωή προέρχεται από το Πύρ...
Έτσι κι εδώ... μια Απόλυτη Σύγκρουση γέννησε την Απόλυτη Αγάπη...
Έφτανε μονάχα μια στιγμή για να γεννηθεί μια Αγάπη που κράτησε αιώνια...

Μώμος:Ο Θεός της χλεύης και του σαρκασμού

Μώμος είναι το όνομα αρχαίου θεού της Ελληνικής μυθολογίας, που εκδιώχθηκε από τον Όλυμπο, επειδή αμφισβήτησε τον Δία.
 
Είναι ο θεός της χλεύης και του σκώμματος, της ειρωνείας και του σαρκασμού, προσωποποίηση της κοροϊδίας και της αποδοκιμασίας.
 
Τον παρίσταναν να κρατά ένα ραβδί που η πάνω άκρη του κατέληγε σε κεφάλι γυναίκας...

Η ελληνική μυθολογία λέει ότι καθώς οι άνθρωποι έγιναν πολλοί και βάραιναν τη Γη εκείνη παραπονέθηκε στο Δία να την ελαφρύνει λίγο. Ο Δίας προκάλεσε έναν πόλεμο, τον Θηβαϊκό, στον οποίο σκοτώθηκαν πολλοί άνθρωποι και έτσι η θεά Γαία ελάφρυνε. Το πρόβλημα όμως επανεμφανίστηκε αργότερα και ο Δίας ζήτησε τη συνδρομή και άλλων θεών.
 
Τότε ο Μώμος, γιος της Νύχτας, - κατά άλλους της Θέμιδος και του Ύπνου, κατά άλλους πατρός αγνώστου, τον συμβούλεψε να γεννήσει μια πανέμορφη κόρη και να παντρέψει τη Νηρηίδα Θέτιδα με θνητό.
 
Ο Δίας ακολούθησε τις συμβουλές του και έτσι γέννησε από τη Λήδα, την Ελένη και πάντρεψε τη Θέτιδα με τον Πηλέα. Αυτά τα δύο γεγονότα έγιναν αιτία να ξεσπάσει ένας μεγάλος πόλεμος πολύ πιο φονικός από τον προηγούμενο που θα γινόταν γνωστός ως Τρωικός πόλεμος.

Αναφέρεται από τον Λουκιανό στο έργο του «Θεών εκκλησία» να κατακρίνει τον Δία για παρανομίες με αποτέλεσμα να νοθεύεται το συνέδριο, με το να ενώνεται με θνητές γυναίκες.
 
Ο θεός αυτός κατέκρινε επίσης τον Ήφαιστο, επειδή, όταν έφτιαξε τον άνθρωπο, δεν κατασκεύασε παράθυρα στο στήθος του, ώστε να βλέπει ο κόσμος τι σκέπτεται και αν λέει ψέματα ή αλήθεια. Λέγεται ότι πέθανε από τη λύπη του, επειδή δεν κατόρθωσε να βρει καμία ατέλεια στην Αφροδίτη.
Στη φαντασία των ανθρώπων αναποδογυρίζει απότομα τις τύχες τους.

Τους ρίχνει απ' την ευτυχία στη δυστυχία, μετατρέπει τις επιτυχίες τους σε αποτυχίες και τους «θριάμβους» τους σε απόγνωση.

ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΩΝ ΜΩΜΟΓΕΡΩΝ

Μωμόγερος είναι σύνθετη λέξη που προέρχεται από το μώμος και το γέρος. Μώμος μπορεί να είναι ο προσωποποιημένος θεός της μομφής, ο ανόητος, ο μωρός.
 
Άρα μωμόγερος είναι ο γέρων ο νωδός, ο εσχατόγηρος, αλλά και ο μεταμφιεσμένος για τις θεατρικές παραστάσεις τις πρωτοχρονιάς, όπως και το γεροντικό φάντασμα που είναι απεχθές στην όψη. (Ιστορικόν Λεξικόν της Ποντιακής Διαλέκτου).

Το έθιμο των μωμόγερων συνεχίζει να αναβιώνεται από την απαρχή της δημιουργίας του λαϊκού θεάτρου και σύμφωνα με διάφορους μελετητές περιγράφονται πολλές παραλλαγές αυτού του εθίμου αφού το συναντάμε με διαφορετική υπόθεση αλλά και πρωταγωνιστές.
 
Η θεατρική αυτή παράσταση (λαϊκό δρώμενο) διαδραματιζόταν το δωδεκαήμερο από την παραμονή των Χριστουγέννων μέχρι τα φώτα.
 
Στο διάστημα αυτό ο θίασος των μωμόγερων επισκεπτόταν τα νοικοκυριά με στόχο να τρομοκρατήσει και τελικά να απομακρύνει τα κακά πνεύματα προετοιμάζοντας έτσι το εξαγνισμένο σπίτι να υποδεχτεί ένα καλότυχο νέο χρόνο.

Έλληνες Γένος Ηρώων

''Το μέν δείσαι Λακεδαιμονίους...
ούτε χρυσός γης εστί ουδαμόθι τοσούτος
ούτε χώρη κάλλεει και αρετή μέγα υπερφέρουσα
τα ημείς δεξάμενοι
εθέλοιμεν άν μηδίσαντες
καταδουλώσαι την Ελλάδα. ...
αύτις δε το Ελληνικόν
εόν όμαιμον τε και ομόγλωσσον,
και Θεών ιδρύματα κοινά και θυσίαι
ήθεά τε ομότροπα,
των προδότας γενέσθαι Αθηναίους ουκ αν ευ έχοι. 
...έστ’άν και εις περιή Αθηναίων
μηδαμά ομολογήσοντας ημέας Ξέρξη
''.

(Το ότι οι Λακεδαιμόνιοι φοβήθηκαν μήπως έλθομε σε συμφωνία με τον βάρβαρο είναι απολύτως ανθρώπινο. Όμως είναι αναμφιβόλως επαίσχυντο, που φαίνεστε να φοβάστε σχετικά με το φρόνημα των Αθηναίων ενώ αυτό το γνωρίζετε άριστα, ότι δηλαδή πουθενά στη γη δεν υπάρχει τόσο χρυσάφι ούτε χώρα, που να υπερέχει εξαιρετικά ώς προς την ομορφιά και την αρετή, τα οποία δεχόμενοι θα θέλαμε να ταχθούμε με το μέρος των Μήδων και να υποδουλώσουμε εντελώς την Ελλάδα. Διότι είναι πολλά και σημαντικά αυτά που μας εμποδίζουν να πράξωμε τούτα, ακόμη κι άν το επιθυμούσαμε, και πρώτα και μέγιστα είναι τα αγάλματα και τα οικήματα των θεών, που είναι πυρπολημένα και θαμμένα στο χώμα, για τα οποία είναι ανάγκη να επιβάλωμε τη μεγίστη τιμωρία παρά να συμμαχήσωμε μ’ αυτόν που διέπραξε αυτά, και επιπλέον η ελληνικότητα, που είναι το όμαιμο, το ομόγλωσσο, τα κοινά ιδρύματα τα αφιερωμένα στους θεούς και οι θυσίες, καθώς και τα ομοειδή ήθη, που δεν θα ήτο ποτέ ανδρείο να τα προδώσουν οι Αθηναίοι. Να γνωρίζετε λοιπόν καλά, άν έτυχε στο παρελθόν να μήν το γνωρίζετε, ότι, έως ότου σώζεται έστω και ένας Αθηναίος, με κανένα τρόπο δεν πρόκειται να συνομολογήσωμε με τον Ξέρξη).

ΤΑ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤA ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ

Πριν ξεκινήσουµε µε την παρουσίαση των πολιτευµάτων κατά το Σωκράτη στο διάλογο “Πολιτεία” είναι σκόπιµο να αναφέρουµε ορισµένες βασικές ιδέες της Σωκρατικής διδασκαλίας που σχετίζονται και προαπαιτούνται για την καλύτερη κατανόηση αυτών που ακολουθούν. Ο Σωκράτης, στο βιβλίο ∆', δέχεται κατ’ αρχήν ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι τριµερής, αποτελείται δηλαδή από τρία σαφώς διαχωρισµένα αλλά αλληλεπιδρώντα µεταξύ τους µέρη (γένη). Το επιθυµητικό είναι το τµήµα της ψυχής στο οποίο εγείρονται οι επιθυµίες. Ταυτόχρονα όµως υπάρχει ένα µέρος το οποίο λογίζεται και στέκεται εµπόδιο στις περιττές, ενώ αποδέχεται τις φυσικές επιθυµίες, και ονοµάζεται λογιστικό κοµµάτι. Το ψυχωµένο κοµµάτι της ψυχής είναι το θυµοειδές, το οποίο από τη φύση του είναι φτιαγµένο να βοηθά και να υποστηρίζει το λόγο, εάν δεν το έχει διαφθείρει βέβαια µια κακιά αγωγή (441e). 

ΛΟΓΙΣΤΙΚΟ                             ΘΥΜΟΕΙ∆ΕΣ                                 ΕΠΙΘΥΜΗΤΙΚΟ 
Σωφροσύνη                              Ανδρεία                                  Επιθυµίες-∆ράση 
Άρχοντες                           Επίκουροι (φύλακες)                               Τεχνίτες 
Βουλευτικό                               πολεµικό                                        Χρηµατικό 
φιλοµαθής ή φιλόσοφος     φιλόνικος ή φιλόδοξος    φιλοχρήµατος ή φιλοκερδής 
Κεφάλι                                   Στήθος (θώρακας)                              Κοιλιά 

Το αντικείµενο της Πολιτείας είναι πολυδιάστατο. Σε µια πρώτη ανάγνωση φαίνεται ότι το κεντρικό σηµείο αναφοράς είναι η έννοια της δικαιοσύνης. Με την ευκαιρία της ανάπτυξης του θέµατος αυτού όµως, ο Σωκράτης προχωρά στην “κατασκευή” µιας ιδανικής Πολιτείας, θίγοντας στην πορεία ένα πλήθος συναφών θεµάτων, όπως είναι η παιδεία και η εκπαίδευση, οι ανθρώπινες τάξεις (κάστες) και οι αντίστοιχες επιθυµίες και τα καθήκοντα, τα πολιτεύµατα της εποχής του, η αναζήτηση της ηδονής, οι αρετές, αλλά, πάνω και πέρα από όλα, το διάλογο τον διατρέχει συνεχώς η ιδέα του Αγαθού που µορφοποιείται ολοκληρωτικά και οριστικά στο τελευταίο µόνον βιβλίο του ∆ιαλόγου (1). Χωρίς την Ιδέα του Αγαθού, η Πολιτεία καθώς και η ανθρώπινη ατοµική ύπαρξη δεν έχουν λόγο και κυρίως δυνατότητα ύπαρξης. Η κατάβαση του Αγαθού στο επίπεδο της ∆ηµιουργίας και της ανθρώπινης ζωής βρίσκει την καλύτερη και πιο γόνιµη έκφρασή του στην ιδανική Πολιτεία (σε κοινωνικό επίπεδο) και στο λογιστικό µέρος της ψυχής σε ατοµικό επίπεδο. 

Ορισµένες αρχές που θα πρέπει να έχει κανείς υπόψη του για τη κατανόηση της δοµής και της διαδικασίας της παρακµής των πολιτευµάτων είναι οι ακόλουθες: 

1. Η υπέρτατη ηδονή (ευτυχία) για έναν φιλόσοφο είναι το Αγαθό. Όλες οι άλλες ηδονές είναι κατώτερης ποιότητας, πληρότητας και διάρκειας. Ο άρχοντας – φιλόσοφος στην ιδανική Πολιτεία επιζητά τη θέαση του Αγαθού και αυτό είναι που καθιστά εν τέλει την Πολιτεία ιδανική. 

2. Τα πάντα στη δηµιουργία υπόκεινται στη βασική αρχή της φθοράς. Έτσι, ακόµα και το πολίτευµα της ιδανικής πολιτείας υπόκειται εξ ανάγκης στη φθορά. Η ιδανική πολιτεία ξεκινά µε αρκετό sattva, στην πορεία αναµειγνύεται το sattva µε το rajas (εγείροντας επιθυµίες για προσωπικό όφελος) και στη συνέχεια το rajas µε το tamas (προκαλώντας διαστρέβλωση της αλήθειας και ενίσχυση των προσωπικών επιθυµιών που αντανακλώνται από τα χαµηλότερα επίπεδα του νου). Τέλος, στην τυραννίδα και την αναρχία φτάνουµε σε καθαρό tamas (δηλαδή στο χάος και την αναλήθεια). 

3. Η παιδεία είναι η βάση κάθε πολιτείας. Από την καλή παιδεία διαµορφώνονται “καλοί” χαρακτήρες, ενώ η κακή παιδεία ενισχύει την αδικία, µειώνοντας τη δικαιοσύνη. 

4. Κάθε πολίτευµα αντανακλά τις ψυχικές ιδιοσυγκρασίες των ανθρώπων που υπόκεινται στους νόµους του αλλά και αντανακλάται σε αυτές. 

5. Το οποιοδήποτε καλό ή κακό οφείλεται στους ανθρώπους που έχουν δύναµη µέσα τους (πρωτίστως δύναµη του νου) και ως εκ τούτου είναι ικανοί τόσο για το καλύτερο όσο και για το χειρότερο. Οι άνθρωποι µε µέτριες δυνατότητες είναι αυτοί που ακολουθούν, µέσω µίµησης, τους ισχυρότερους εξυπηρετώντας έτσι, άκριτα, τα συµφέροντα των τελευταίων. Εποµένως, κάθε πολιτειακή µεταβολή έχει την αφετηρία της σε εκείνους που έχουν την εξουσία και τη δύναµη, όταν εκδηλωθεί κάποια διχοστασία (έλλειψη δικαιοσύνης) ανάµεσά τους. 

Τέσσερα είναι τα είδη των (ελαττωµατικών) πολιτευµάτων (και κατ’ αντιστοιχία εκφυλισµένων ατοµικών ηθικών) µε τα οποία θα ασχοληθεί ο Σωκράτης, αναδεικνύοντας τα όποια καλά και κακά τους, καθώς και τους τύπους των ανθρώπων που κυβερνούν (και κυβερνώνται) σε κάθε ένα από αυτά:

1. Το Κρητικό / Λακωνικό (Τιµοκρατία) 
2. Η Ολιγαρχία 
3. Η ∆ηµοκρατία και τέλος, 
4. Η Τυραννίδα 

Όλη η δοµή της Πολιτείας του Σωκράτη όπως περιγράφεται στον διάλογο προσοµοιάζει µε το Αριστοκρατικό πολίτευµα. Η αρχή της φθοράς µπορεί να οφείλεται σε κάποιους απογόνους που δεν θα έπρεπε να έχουν γεννηθεί την συγκεκριµένη χρονική στιγµή (2) ή έχουν γεννηθεί από “λάθος” γονείς. Έτσι ο κακός αυτός υπολογισµός ή η άτυχη συγκυρία γίνεται αιτία να υπάρξουν φύλακες, και στη συνέχεια άρχοντες, οι οποίοι θα παραµελήσουν την εκπαίδευσή τους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν θα µπορούν, λόγω της µέτριας εκπαίδευσης που δέχθηκαν, να ξεχωρίσουν τα γένη των ανθρώπων (κάστες) και έτσι θα προέλθει ένα ανακάτεµα που θα προξενεί ανοµοιογένεια και ανωµαλία στη λειτουργία και τις δοµές της Πολιτείας (547a,b,c). Είναι χαρακτηριστικό ότι η άµβλυνση της διάκρισης των αρχόντων (και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο) αποτελεί το σηµείο αρχής της παρακµής. Τελικά, το χρυσό και το αργυρό γένος θα προσπαθούν ενδεχοµένως να επανέλθουν στην πρότερη κατάσταση, ενώ το σιδερένιο και το χάλκινο γένος θα ρέπουν περισσότερο προς το χρήµα και την απόκτηση αγαθών. Τα δύο πρώτα γένη βλέποντας και αναγνωρίζοντας τη κατάσταση που έχει δηµιουργηθεί θα αναγκάζονται να συµβιβαστούν και από προστάτες να γίνουνε αφέντες των υπόλοιπων. Μην ξεχνάµε εδώ ότι οι άνθρωποι που έχουν δύναµη µέσα τους είναι ικανοί τόσο για το µεγάλο καλό όσο και για το µεγάλο κακό. Το νέο υβριδικό πολίτευµα που θα προκύψει θα είναι κάτι ανάµεσα στην Αριστοκρατία και την Ολιγαρχία. Έχει πολύ ενδιαφέρον όµως να δούµε τα νέα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που θα προκύψουν από αυτό το πολίτευµα: 

Οι φύλακες θα τιµούν τους άρχοντες, θα απέχουν από τις αγροτικές εργασίες και τις ασχολίες των τεχνιτών, θα έχουν κοινά συσσίτια κ.λπ., διατηρώντας αυτά τα χαρακτηριστικά από το προηγούµενο πολίτευµα. Τώρα όµως θα φοβούνται να ανεβάζουν την εξουσία στους σοφούς, γιατί οι σοφοί δεν θα είναι πλέον ατόφιοι και καθαροί, αλλά θα έχουν σύµµικτη ιδιοσυγκρασία. Έτσι, ως άρχοντες θα προτιµούνται οι πιο ψυχωµένοι και απλοϊκότεροι χαρακτήρες, αυτοί δηλαδή που είναι καταλληλότεροι για τον πόλεµο παρά για την ειρήνη. Αυτοί θα έχουν επιπλέον, συγκριτικά µε την προηγούµενη κατάσταση, αυξηµένη τάση για πλουτισµό, χρήµα, ιδιοκτησία, αγαθά και παρόµοια, τα οποία θα προσπαθούν να αποκτήσουν µε αδιαφανείς τρόπους και διαδικασίες. Η απόκτηση ακίνητης και προσωπικής περιουσίας από τις δύο ανώτερες τάξεις (προσπορισµό γης και οικιών, 547b) αποτελεί µια σηµαντική καινοτοµία του νέου πολιτεύµατος. Όλα αυτά οφείλονται στο ότι οι άνθρωποι έχουν παραµελήσει το λόγο και τη φιλοσοφία υπέρ της σωµατικής άσκησης. Σε αυτό το πολίτευµα αρχίζει να κυριαρχεί το θυµοειδές στοιχείο που µεταφράζεται, εν προκειµένω, σε πάθος για διάκριση και φιλοδοξία. Ένας νέος φτάνει σε αυτή την κατάσταση κυρίως εξαιτίας της επιρροής της µητέρας του και του στενού συγγενικού του περιβάλλοντος: η µητέρα που βλέποντας το σύζυγό της να µην κυνηγάει τα χρήµατα, να µην συµµετέχει στην εξουσία, να µην τσακώνεται στα δικαστήρια και στις δηµόσιες υποθέσεις για το “δίκιο” του, θα δυσανασχετεί και θα ενσταλάζει αυτές τις αρνητικές καταστάσεις στην ψυχή του γιού της (549d, e). Ενώ ο πατέρας θα προσπαθεί να θρέφει το λογικό κοµµάτι της ψυχής του νέου, οι υπόλοιποι θα του εξάπτουν το επιθυµητικό και το θυµοειδές. Επειδή όµως ο νέος έχει ήδη κάποιο καλό στοιχείο µέσα του, τελικά θα κυριαρχήσει µέσα του το θυµοειδές και θα καταλήξει άνθρωπος αγέρωχος και φιλόδοξος. 

Ο άνθρωπος αυτού του πολιτεύµατος θα είναι περισσότερο ατοµιστής και πιο άµουσος, θα µπορεί όµως ακόµα να εκτιµά την αξία της καλλιέργειας. Θα ακούει ευχάριστα λόγους και συζητήσεις, ο ίδιος όµως δεν θα έχει ευφράδεια. Θα φέρεται απότοµα στους δούλους χωρίς όµως να τους περιφρονεί, ενώ θα είναι υπάκουος στους άρχοντες, αλλά θα του αρέσει και του ίδιου να εξουσιάζει. Θα έχει προσωπικές φιλοδοξίες, θα ασκείται σωµατικά µε ιδιαίτερη χαρά στο κυνήγι, ενώ θα προσπαθεί να πείσει λιγότερο µε την πειθώ και περισσότερο µε άλλους τρόπους. Όσο είναι νέος δεν θα περιφρονεί τα χρήµατα και όσο µεγαλώνει θα τα επιζητεί περισσότερο. 

Ολιγαρχία 

Στην ολιγαρχία κυβερνούν οι πλούσιοι ενώ οι φτωχοί δεν έχουν µερίδιο στην εξουσία και έτσι το πολίτευµα θα βασίζεται στην εκτίµηση των περιουσιών (550d). Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πλούσιοι θα βάζουν ένα χρηµατικό ποσό ως απαραίτητο όριο για την είσοδό τους στο χώρο της εξουσίας (3) (551b). Η µετάβαση από την Τιµοκρατία στην Ολιγαρχία γίνεται µε αύξηση της συσσώρευσης του πλούτου και παράβασης των, λίγων σχετικά, θεσµοθετηµένων νόµων, κατ’ αρχήν από λίγους ανθρώπους (αυτούς που έχουν περισσότερη δύναµη µέσα τους) και µετά από τους πολλούς που θα ακολουθήσουν λόγω κυρίως µίµησης. Οι κρατούντες θα ψηφίζουν νόµους για την αποζηµίωσή τους και θα επιβάλλουν αν χρειάζεται τον νόµο µε τη βία, µε τα όπλα ή απειλές, παραµελώντας την πειθώ και το λογισµό. Η πόλη είναι χωρισµένη στα δύο ξεχωριστές και ευδιάκριτες κατηγορίες: τους πλούσιους και τους φτωχούς, όπου οι µεν επιβουλεύονται τους δε. Υπάρχει έτσι ο κίνδυνος η πόλη να µην µπορεί να αντεπεξέλθει ούτε στον πόλεµο λόγω αυτής της διστασίας. Σε αυτήν την πόλη εισέρχεται για πρώτη φορά το µικρόβιο της πολυπραγµοσύνης το να καταπιάνεται δηλαδή κανείς µε πολλά, υπονοµεύοντας έτσι τη βασική αρχή της δικαιοσύνης, καθώς και της ραθυµίας (τεµπελιάς), όπου κάποιος δεν ασχολείται µε τίποτα ξοδεύοντας απλά αυτά που έχει. Σε αυτήν την πόλη αρχίζουν να εµφανίζονται επίσης κλέφτες, λωποδύτες, ιερόσυλοι κλπ. Εδώ εµφανίζεται για πρώτη φορά ο τύπος του “κηφήνα” (552c), ο οποίος θα κάνει πιο έντονη την εµφάνισή του στη συνέχεια. 

Ο τρόπος µε τον οποίο διαµορφώνεται ένας ανθρώπινος χαρακτήρας στην προκειµένη περίπτωση είναι ο εξής: Βλέποντας ένας νέος τον πατέρα του στο προηγούµενο πολίτευµα (Τιµοκρατία) να πάσχει εξαιτίας της οικονοµικής του θέσης (ταπεινωµένος από την ανέχεια), εγκαταλείπει την περηφάνια και τη γενναιότητα από την ψυχή του και στρέφεται στο κυνήγι του χρήµατος µε σκοπό να φτιάξει περιουσία. Έτσι στην ψυχή του θα κυριαρχεί περισσότερο το επιθυµητικό κοµµάτι της. Το λογιστικό µέρος θα υπηρετεί απλώς το πως θα υπάρχουν περισσότερα κέρδη και το θυµοειδές θα έχει ως κυρίαρχη φιλοδοξία του την απόκτηση αγαθών και πλούτου. Έτσι, αυτός που ήταν προηγουµένως φιλόδοξος γίνεται τώρα φιλοχρήµατος. Θα βάζει πάνω από όλα το χρήµα µόνον για τον εαυτό του και τις επιθυµίες του, από την άλλη όµως θα είναι οικονόµος και εργατικός. Στις περιπτώσεις που ο άνθρωπος αυτός θα φέρεται µε αυτοσυγκράτηση, δεν θα το κάνει εξαιτίας του λογισµού του αλλά λόγω ανάγκης και φόβου, επειδή θα τρέµει µη χάσει την περιουσία του. Θα έχει τη διχοστασία µέσα του, οδηγούµενος άλλοτε από καλύτερες και άλλοτε από χειρότερες επιθυµίες, η αληθινή αρετή της αρµονικής ψυχής όµως θα είναι πλέον κάτι άπιαστο γι’ αυτόν. Τσιγκουνεύεται για τα πάντα κι έτσι συχνά χάνει αλλά ταυτόχρονα πλουτίζει. 

∆ηµοκρατία 

Η µετάβαση από το ολιγαρχικό στο δηµοκρατικό πολίτευµα γίνεται εξαιτίας της αυξηµένης απληστίας για χρήµα και την ανάγκη να είναι κανείς πιο πλούσιος (555b, c). Ξεκινώντας από την επιδίωξη των πλουσίων να γίνουν πιο πλούσιοι, αυτοί θα βρουν πρόσφορο έδαφος στη τοκογλυφία δανείζοντας τους φτωχούς που έχουν και αυτοί τις δικές του ανάγκες, που δηµιουργήθηκαν όµως µε την συγκαλυµµένη παρότρυνση και µε ύπουλο τρόπο από τους ίδιους τους πλούσιους. ∆ηµιουργούνται λοιπόν οµάδες κερδοσκόπων από τη µια και δυστυχισµένων φτωχών από την άλλη που λαχταρούν κάποια στιγµή να ξεσηκωθούν, εναντίον των πλουσίων. Για να µπορέσει να υπάρξει µια στοιχειώδης τάξη και να αποφευχθεί αυτό το µίσος µεταξύ των δύο οµάδων θα έπρεπε οι πλούσιοι να απαγορεύουν στον καθένα να διαθέτει την περιουσία του όπως αυτός θέλει, ενώ οι ιδιωτικές συναλλαγές θα έπρεπε να γίνονται επ’ ιδίω κινδύνω του δανειστή (556a, b). 

Τέλος πάντων, κάποια στιγµή οι εξαθλιωµένοι φτωχοί θα διαπιστώσουν την αδυναµία των πλουσίων µέσα στην ασθενικότητα και τρυφηλότητα που ζουν και θα συνειδητοποιήσουν ότι µπορούν εύκολα να τους αποµακρύνουν µε βοήθεια από άλλες δηµοκρατικές πόλεις (4). Εδώ αναπτύσσεται ο εσωτερικός διχασµός στην Πολιτεία (που είχε όµως εγερθεί στην προηγούµενη κατάσταση), κι έτσι ξεκινούν οι έριδες και οι πόλεµοι. Όταν οι φτωχοί έχουν υπερισχύσει και εφόσον έχουν υποφέρει ακριβώς λόγω της κατάστασης που είχε δηµιουργηθεί, “µαθαίνοντας” από το “πάθηµά” τους, θα δώσουν τα ίδια δικαιώµατα και συµµετοχή σε αξιώµατα σε όλους τους πολίτες στη βάση της ισότητας (τα αξιώµατα τα αναθέτουν µε κλήρο). Οι άνθρωποι σε αυτό το πολίτευµα θα είναι όλοι “ελεύθεροι”, η πολιτεία είναι ξέχειλη από ελευθερία και αδέσµευτη έκφραση γνώµης και ο καθένας, έχοντας εξουσία, φτιάχνει τη ζωή του όπως του αρέσει. Σε αυτήν την πόλη θα έχει µαζευτεί κάθε καρυδιάς καρύδι, κι η πόλη θα µοιάζει σαν ένα ρούχο παρδαλό, καταστόλιστη όπως θα είναι. Είναι χαρακτηριστικό ότι υπό αυτό το πολίτευµα, ακριβώς λόγω της ελευθερίας και της ανεκτικότητας που το χαρακτηρίζει, θα µπορεί ο καθένας να ξεκινήσει όποιο άλλο πολίτευµα θέλει, ακόµη και το ιδανικό. Όµως, στην ίδια δηµοκρατική πόλη κανείς δε θα νοιάζεται για όσους έχουν καταδικασθεί, θα υπάρχει συγκαταβατικότητα και µαζί και περιφρόνηση για αληθινές αρχές. Θα αρκεί απλά κάποιος να δηλώνει ότι είναι µε το λαό και η πόλη θα τον εµπιστεύεται αµέσως για να τη κυβερνήσει. Οι πάντες, ίσοι και µη ίσοι, θα αντιµετωπίζονται µε ένα είδος εκφυλισµένης ισότητας. Οι κηφήνες τώρα αποτελούν ένα σηµαντικό ποσοστό της πόλης. 

Ο νέος που στο προηγούµενο πολίτευµα ήταν οικονόµος και κάπως ισορροπούσε, τώρα υπό την επήρεια κακών συναναστροφών µυείται σε νέου είδους επιθυµίες. Καθόσον είναι άδειος από γνώσεις και αληθινούς στοχασµούς, οι νέες επιθυµίες επιβάλλονται εκτοπίζοντας τις αγνότερες επιθυµίες που υπήρχαν. Από τις αρετές των ανθρώπων, η φρονιµάδα θα παρουσιάζεται τώρα ως ανανδρία, το αίσθηµα της ντροπής ηλιθιότητα, ενώ η αυτοσυγκράτηση και το µέτρο θα εκλαµβάνονται ως εκδήλωση χωριατιάς και τσιγκουνιάς. Το tamas έχει πλέον κάνει ισχυρή την παρουσία του. Έτσι φωλιάζουν στη ψυχή η υπεροψία, η αναρχία, η ασωτία, η ξεδιαντροπιά κ.λπ., µε συνέπεια ο λιτά περιορισµένος νέος να αποχαλινώνεται. Οι νέες επιθυµίες τον οδηγούν σε αναζήτηση νέων ηδονών, στη γυµναστική, στην ενασχόληση µε τη φιλοσοφία, την πολιτική, στις επιχειρήσεις, άλλοτε εδώ και άλλοτε εκεί. Αυτή η πανίσχυρη πια πολυπραγµοσύνη κάνει τον άνθρωπο ωραίο και παρδαλό σαν την πόλη του (5). Ένα τελευταίο σηµείο προβληµατισµού στο θέµα αυτό είναι ότι ο Σωκράτης διακωµωδεί και σατιρίζει τα αθηναϊκά ήθη της εποχής του, αυτά ακριβώς δηλαδή που εξυµνεί στον Επιτάφιό του ο Θουκυδίδης θέλοντας να υποδείξει την ανωτερότητα της Αθήνας του Περικλή – θυµηθείτε απλά την περίπτωση του Αλκιβιάδη. 

Τυραννίδα 

Το αγαθό της ∆ηµοκρατίας είναι η ελευθερία και η υπερβολή της οδηγεί στη τυραννίδα. Αν κάποιοι άρχοντες δεν αφήνουν µεγάλη ελευθερία, η πολιτεία θα τους τιµωρεί· αν ορισµένοι άρχοντες συµπεριφέρονται σαν αρχόµενοι και ορισµένοι αρχόµενοι ως άρχοντες, η πολιτεία τους επαινεί. Έτσι η τάση για ελευθερία θα ξεπερνά κάθε όριο και θα γίνεται αναρχία. Ο πατέρας είναι ίσος µε το γιο, ο δάσκαλος µε το µαθητή, ο µέτοικος µε τον πολίτη και τον ξένο κ.ο.κ. «Κατά τον αφέντη και ο δούλος». Με αυτόν τον τρόπο η παραµικρή υποψία ότι κάποιος καταπιέζεται θα οδηγεί σε αγανάκτηση και µη-ανοχή. Καταλήγει λοιπόν κάποιος να µη δίνει σηµασία ούτε σε νόµους, ούτε σε κυβερνήτες στο όνοµα πάντα της ελευθερίας. Και καθώς κάθε υπερβολή γυρίζει στο τελείως αντίθετό της, η υπερβολική ελευθερία θα γυρίσει σε υπερβολική δουλειά, όπου έχει τη βάση της το επόµενο και τελευταίο πολίτευµα, η τυραννία (562b). 

Εδώ έχουν διαµορφωθεί τρεις οµάδες πολιτών (564d και συνέχεια): 

Η πρώτη οµάδα πολιτών είναι οι κηφήνες, δηλαδή οι φαύλοι και οκνηροί άνθρωποι, και χωρίζονται σε αυτούς που είναι πιο δυνατοί (έχουν κεντρί) και στον όχλο που τους ακολουθεί. Στην Ολιγαρχία, αυτούς τους ανθρώπους τους κρατούν µακριά από την εξουσία, αφήνοντάς τους χωρίς δύναµη (γι’ αυτό και υπάρχει ένα χρηµατικό ποσό που πρέπει να καταβάλλει κάποιος για να εισέλθει στο χώρο της εξουσίας). Στη ∆ηµοκρατία όµως, αποτελούν την κυρίαρχη τάξη που ελέγχει τα πάντα µε τη δύναµη του όχλου που τους ακολουθεί. 

Στη δεύτερη οµάδα είναι οι πιο µετρηµένοι άνθρωποι που αποτελούν συνήθως την τάξη των πλουσίων, απ’ όπου οι κηφήνες τρυγούν το µέλι, δηλαδή το χρήµα. Στην τρίτη οµάδα ανήκει ο πολύς κόσµος που απέχει από την πολιτική και κοιτάει τη δουλειά του και δεν έχει περιουσία. Αυτοί είναι οι πολυπληθέστεροι σε µια ∆ηµοκρατία, παραµένοντας όµως αµέτοχοι και κυρίως χωρίς συνοχή. Και σε αυτούς πάντως σιγοκαίει ο πόθος για εύκολο και γρήγορο πλουτισµό εφόσον δοθούν οι ευκαιρίες. 

Αν τώρα οι κηφήνες που έχουν τη δύναµη, µοιράζουν στον κόσµο αγαθά, αφού κρατήσουν για τον εαυτό τους τη µερίδα του λέοντος, παίρνουν το κόσµο (το λαό) µε το µέρος τους. Οι άλλοι (οι πλούσιοι) από τους οποίους αφαιρούνται τα αγαθά απευθύνονται και αυτοί µε τη σειρά τους στο λαό για βοήθεια. Οι κηφήνες καταφεύγουν στη συνέχεια στη διαβολή διαβάλλοντας τους πλούσιους στο λαό, κατηγορώντας τους για ολιγαρχικούς. Ο λαός καθώς ακολουθεί τις απόψεις των κηφήνων ξεσηκώνεται και επαναστατεί. Με αυτόν τον τρόπο, και να µην ήταν οι πλούσιοι ολιγαρχικοί αναγκάζονται να γίνουν, οπότε αρχίζουν έντονες εσωτερικές διαµάχες. Ο λαός υποστηρίζει τώρα κάποιον ηγέτη (αρχηγό) ο οποίος αναλαµβάνει τα ηνία. Ο ηγέτης αυτός στη συνέχεια θα εξελιχθεί σε τύραννο. Αν τώρα αυτός ο ηγέτης του λαού (ο δυνατότερος κηφήνας) έχοντας την µάζα µαζί του και µεθυσµένος από τη δύναµή της, προβεί σε πράξεις διχόνοιας (πολλές υποσχέσεις προς τον λαό, εξορίες και δολοφονίες) τότε θα υπάρχουν οι εξής εναλλακτικές δυνατότητες: α) να καταλήξει να γίνει λύκος και τύραννος β) να εξορισθεί από τους αντιπάλους του και γ) να θανατωθεί. Στην περίπτωση β) ακόµα κι αν τον εξορίσουν, όταν αυτός επιστρέψει, έχοντας συγκεντρώσει δύναµη, θα γίνει και πάλι τύραννος. Στην περίπτωση γ) για την αποφυγή απόπειρας δολοφονίας εναντίον του, ζητά και παίρνει σωµατοφύλακες για να προστατεύουν τον ηγέτη του λαού. Οι πλούσιοι, βλέποντας την κατάσταση που έχει διαµορφωθεί αποµακρύνονται από την πόλη θεληµατικά, ειδάλλως κινδυνεύει η ζωή τους. Ο ηγέτης πλέον, από προστάτης του λαού και χωρίς πλέον το αντίπαλον δέος µπροστά του, γίνεται ένας στυγνός και αρχικά πανίσχυρος τύραννος. Στην αρχή της εξουσίας του προσποιείται τον ήπιο και πονόψυχο και αφού τακτοποιήσει τις διαφορές µε τους εχθρούς του, γίνεται κανονικός τύραννος και υποκινεί πολεµικές συγκρούσεις (για να ενδυναµώνει το ρόλο του ως αρχηγού), ξεπαστρεύοντας µε τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλους όσους µπορεί κάτι να αξίζουν. Είναι αναγκασµένος να το κάνει αυτό και θα χρειάζεται κόλακες και σωµατοφύλακες µαζί του για να προστατεύεται, να µπορεί να ζει και να διατηρεί την εξουσία του. Στη συνέχεια θα ξοδεύει όλη την περιουσία της πόλης για να συντηρείται αυτός και το περιβάλλον του. Όταν ο λαός ξυπνήσει θα είναι πια πολύ αργά. 

Οι επιθυµίες 

Πριν προχωρήσει τώρα η συντροφιά στη µελέτη του ανθρώπου του τυραννικού πολιτεύµατος, τίθεται ένα θέµα που διαπερνά όλα τα προηγούµενα ζητήµατα. Το θέµα των επιθυµιών. Φαίνεται ξεκάθαρα πως είναι η µεταστροφή των επιθυµιών που µεταλλάσει ένα πολίτευµα ή έναν άνθρωπο. 

Ο άνθρωπος της ∆ηµοκρατίας ξεκίνησε έχοντας, αν θυµόµαστε, επιθυµίες µόνο για αυτά που φέρνουν χρήµατα, ενώ δεν είχε σε υπόληψη τις µη-αναγκαίες επιθυµίες (επιθυµίες για διασκέδαση και επίδειξη). Συναναστρεφόµενος όµως µε ανθρώπους διεφθαρµένους, έχοντας όµως καλύτερη φύση από αυτούς, ισορρόπησε κάπου ανάµεσα στους δύο τρόπους ζωής. Ζει όχι ανελεύθερα και όχι αφύσικα, έχοντας γίνει δηµοκρατικός από ολιγαρχικός που ήταν. 

Ο γιος τώρα αυτού του ανθρώπου, θα δεχθεί κάποια στιγµή ανάλογες επιδράσεις από άλλους ανθρώπους που του εµβάλλουν καθαρά ηδονικές επιθυµίες (πόθοι, παραφροσύνη, άνοµες και άµετρες ορέξεις) κι έτσι µπαίνει µέσα του το κεντρί του πόθου. Ο κηφήνας αυτός γιγαντώνεται έχοντας για σωµατοφύλακα του την µανία, µέχρις ότου “καθαρίσει” η ψυχή του από την φρονιµάδα. Έτσι, ο άνθρωπος καταντά τυραννικός, όταν δηλαδή η φυσική ιδιοσυγκρασία του ή/και ο τρόπος ζωής του τον οδηγούν στο µεθύσι, τον έρωτα, την παραφροσύνη. Η ζωή αυτού του ανθρώπου είναι γιορτές, πανηγύρια, γλέντια, γυναίκες. Αυτά βοηθούν στο να ξεπηδήσουν άλλες, περισσότερες επιθυµίες και πιο φοβερές, οπότε ο άνθρωπος ξοδεύει όλη την περιουσία του και αρχίζει να δανείζεται. Όταν όλα πια εξαντληθούν, ο άνθρωπος λόγω των ανικανοποίητων επιθυµιών του γίνεται µανιακός, βίαιος, τρελός, κυριολεκτικά αρπακτικό, γιατί ο πόθος του ανικανοποίητου τον πονάει πολύ. Όταν εξαντληθεί όλη η περιουσία του, η δική του και των γονιών του, καταλήγει άρπαγας, ληστής και προσπαθεί να φέρει στην πόλη τους όµοιούς του για να την έχει και την ίδια υπόδουλη. Αυτός ο άνθρωπος τρέφεται από την κολακεία και τη δουλοπρέπεια, χωρίς να έχει πραγµατικούς φίλους, όντας ο ίδιος δυνάστης των άλλων. Ο τύραννος τελικά είναι δούλος. Ένα µέρος στην ψυχή του καταδυναστεύει το υγιές τµήµα του, ενώ και στους υπηκόους του αναγκάζεται να φέρεται δουλικά και µε καλοπιάσµατα για να µην επαναστατήσουν εναντίον του. 

Για κάθε τύπο ανθρώπου (ανάλογα µε το µέρος της ψυχής που κυριαρχεί επάνω του) το αντίστοιχο είδος επιθυµιών θεωρείται αναγκαίο ενώ τα άλλα είδη µη-απαραίτητα. Μόνον ο φιλόσοφος θα µπορούσε να αξιολογήσει σωστά τα τρία είδη επιθυµιών καθόσον µόνον αυτός έχει την συνολική εµπειρία τους, αλλά και διαθέτει νου κατάλληλα εκπαιδευµένο για κάτι τέτοιο. Μόνον η ηδονή του σοφού ανθρώπου είναι εντελώς αληθινή και καθαρή. Στο σηµείο αυτό ο Σωκράτης εισάγει και διαπραγµατεύεται την έννοια της πληρότητας της ψυχής. Αναφέρει ότι µια ψυχή που κυριαρχείται από το θυµοειδές ή το επιθυµητικό δεν µπορεί να βρει ποτέ συνολική πληρότητα γιατί οι αντίστοιχες ηδονές είναι ψεύτικες και ασταθείς. Η ψυχή αυτή παραπαίει ανάµεσα στην οδύνη (λόγω µη ικανοποίησης επιθυµιών) και στην απουσία της. Μην έχοντας εµπειρία της αληθινής ευδαιµονίας, θεωρεί την έλλειψη της οδύνης για ευτυχία (πρβλ. την παραβολή της σπηλιάς). Οι άνθρωποι αυτού του είδους, παρόλο που αναζητούν την ηδονή δεν βρίσκουν ποτέ αληθινή ευτυχία και έτσι παραπαίουν συνεχώς ανάµεσα στον πόνο της µη-ικανοποίησης και στην έλλειψή του. Στις ψυχές τους δεν υπάρχει ουσία ηδονής ούτε καν µερική. Αληθινή χαρά έρχεται µόνον µε την αληθινή ηδονή και αυτή αποτελεί την ουσιαστική πλήρωση της ψυχής. Τα δύο κατωτέρα µέρη της ψυχής δεν µπορούν να συγκρατήσουν τίποτε από τις αντίστοιχες ηδονές και αυτό γεννά την επιθυµία για περισσότερες και διαφορετικές. Στο τέλος σκοτώνονται από την ίδια τους την απληστία. Η ψυχή που εµφυσείται από το λογισµικό, και µόνον αυτή, µπορεί µε τις οδηγίες της φρόνησης να κατακτήσει τις αληθινές ηδονές (στο βαθµό που είναι δυνατόν να κατακτηθούν στην ουσία τους, 586e, 587a), γιατί οι αντίστοιχες επιθυµίες ακολουθούν την αλήθεια. Όταν λοιπόν ολόκληρη η ψυχή ακολουθεί το φιλοσοφικό της στοιχείο τότε κάθε µέρος της πράττει τα δικά του και είναι δίκαιο· τρυγάει τις δικές του ηδονές οι οποίες είναι οι καλύτερες και κατά το δυνατόν οι πιο αληθινές. 

Το θέµα της Πολιτείας είναι εντυπωσιακά σύγχρονο, µιας και σε όλη της την έκταση συναντά κανείς όψεις και εικόνες της σηµερινής πραγµατικότητας. Αν σκεφτεί κανείς ότι η ∆ηµοκρατία, το πολίτευµα δηλαδή που θεωρείται σήµερα ως το σπουδαιότερο όλων (όπως άλλωστε και την εποχή του Σωκράτη και του Πλάτωνα), βρίσκεται, στην Πολιτεία, µία γραµµή µόλις πάνω από τον πάτο, αν µη τι άλλο σηµαίνει ότι οποιοσδήποτε θα ήθελε να ασχοληθεί ειλικρινά µε την πολιτική θα έπρεπε υποχρεωτικά να µελετήσει το έργο αυτό που παρέχει όλη την ηθική βάση της πολιτικής. Οι αρχές της Πολιτείας είναι ίδιες µε τις αιώνιες µεγάλες φιλοσοφικές αρχές. Ο φιλόσοφος θα πρέπει να υιοθετεί τις αρχές αυτές στην καθηµερινότητά του τόσο σε ατοµικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Αν βέβαια, δοθούν οι ευνοϊκές συνθήκες και το επιτρέπουν οι συγκυρίες, όπως ακριβώς δηλώνει και ο Πλάτωνας, να εφαρµόζει τις αρχές αυτές για το γενικό καλό· γιατί τελικά δεν υπάρχει µεγαλύτερη τιµωρία για έναν αληθινό φιλόσοφο από το να κυβερνιέται από κατώτερούς του. Παρόλα αυτά το Αγαθό υπάρχει παντού και πάντα, περιµένοντας καρτερικά να θεαθεί από τον άνθρωπο που θέλει να βλέπει· και µέσω αυτής της θέασης ο άνθρωπος χτίζει µια Πολιτεία µέσα του. Αν υπήρχε, υπάρχει ή θα υπάρξει ποτέ η ιδανική πολιτεία, για αυτόν δεν έχει σηµασία, γιατί αυτός πάντα θα ενεργεί µε βάση τους νόµους της.
-------------------------
(1) Το Αγαθό είναι Ιδέα, η ύψιστη ιδέα και ταυτίζεται µε τη Γνώση. Το Αγαθό δεν είναι ο ίδιος ο Θεός, γιατί ο Θεός είναι η πρώτη ψυχή από την οποία “παράγονται” όλες οι Ιδέες. 
(2) Η κατάλληλη στιγµή για τη σύλληψη στην Πολιτεία του Σωκράτη βασίζεται σε αναλυτικούς αστρολογικούς υπολογισµούς. 
(3) Αυτό µπορεί να λειτουργήσει, κατά περίπτωση, θετικά ή αρνητικά
(4) Στο σηµείο αυτό απαιτείται έξτρα ενέργεια για τη µετάβαση από τη µια κατάσταση στην άλλη. Η ενέργεια αυτή εµφανίζεται ως εξωτερική βοήθεια (οικονοµική, στρατιωτική, κ.λπ.) από άλλες οµόφρονες πόλεις.
(5) Εδώ περιγράφεται ολοκάθαρα ο τύπος του σηµερινού ανθρώπου µε τα πολλά ενδιαφέροντα και τις ασχολίες. Αυτός ακριβώς ο τύπος θεωρείται σήµερα ο ιδανικός άνθρωπος λόγω ακριβώς του εκφυλισµού της δύναµης της διάκρισης. Κατά το Σωκράτη, η όλη πορεία αυτού του ανθρώπου είναι µια εκφυλιστική διαδικασία και όχι µια διαδικασία προόδου προς το καλύτερο, όπως πιστεύεται σήµερα από τη µεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων. 

Η Λογική οδηγεί στην αθεΐα

Από πολύ μικρή ηλικία κατάλαβα πως η πίστη σε ρασοφόρους δασκάλους για την Θρησκεία που πρέσβευαν και προπαγάνδιζαν, δεν μπορούσε να με πείσει διότι οι μυθιστορηματικές αντιφάσεις των γεγονότων που περιέγραφαν, μου φαίνονταν, κάθε άλλο παρά ως αληθινή ιστορία που θα μπορούσε να αφορά πρόσωπα και καταστάσεις που θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν και να τεκμηριωθούν με αποδείξεις. Μόνο ως παραμύθι για μικρά παιδιά η για πρωτόγονους ανθρώπους, αδαείς, αφελείς, αγράμματους, θα μπορούσε να έχει απήχηση...

Επειδή δε, θεωρούσα τον εαυτό μου, κάθε άλλο παρά αφελές άτομο, -ακόμα και στην προεφηβική ηλικία μου- αποφάσισα να απέχω συνειδητά από τα θρησκευτικά στο σχολείο στην πέμπτη τάξη του δημοτικού, με όλες τις τότε προβλεπόμενες επιπτώσεις για την διαγωγή μου. Από την μεριά της μητέρας μου, -πίστη μέχρι κόκαλο στην εβραιοθεοκρατία- είχα διαρκή πολεμική στάση, συμπεριφορά και πιέσεις, ενώ ο πατέρας μου αντίθετα, επικροτούσε και υποστήριζε την αθεϊστική στάση μου.

Θυμάμαι πως μερικές φορές που η παρέα μου ήθελε να παραστεί σε εκκλησιασμό πασχαλινής λειτουργίας κυρίως, έτσι για χαβαλέ, κάναμε κριτική ποιος η ποιοι από τους ρασοφόρους έπαιξαν καλά η όχι τον θεατρινίστικο ρόλο στην παράσταση της τελετής που παρουσίαζαν και έκαναν.
 
Από μικρός λοιπόν θεώρησα τις τελετουργικές εκδηλώσεις, ως να ήταν ίδιες και παρόμοιες σε πνεύμα και πρακτική, μ’ αυτές που έκαναν πρωτόγονοι άνθρωποι σε υποανάπτυκτες χώρες της Ασίας, της Αφρικής ακόμα και φυλών ανθρωποφάγων…

Πως γίνεται να πιστεύεις σε κάτι, όταν αυτό το «κάτι» αποδεδειγμένα μέσω της ΑΠΛΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ και της επιστήμης πια, ανήκει στον κόσμο του φανταστικού, του ιδεαλιστικού, του μεταφυσικού; Μια τέτοια ερώτηση βέβαια δεν θα μπορούσε να απευθύνεται σε νήπιο, σε αφελή η αγράμματο άνθρωπο, όπου η αντικειμενική πλήρης άγνοια τέτοιων ζητημάτων, δεν θα είχε καμία άλλη απάντηση απ’ αυτής που ο ρασοφόρος δάσκαλος τους, έχει υποδείξει ως ΜΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΕΣ ΘΕΪΚΕΣ ΑΡΧΕΣ…

Παράδειγμα: «Ο Θεός μας δοκιμάζει….», «Θέλημα Θεού…» κλπ.

Την ερώτηση επομένως πρέπει να την κάνουμε σε ανθρώπους ηλικιακά ώριμους, με επαρκείς γνώσεις σχετικά με την πίστη τους. Αν το επιχειρήσουμε, θα διαπιστώσουμε πως απάντηση τεκμηριωμένη δεν θα έχουμε ούτε απ’ αυτούς. Θα απαντήσουν στην καλύτερη περίπτωση πως, αν και δεν πιστεύουν στα φαντάσματα η στα θαύματα «αγίων», η πίστη τους δίνει ελπίδα και προοπτική για την μετά θάνατον «ζωής» τους.

Βέβαια υπάρχουν κι’ εκείνοι που η τυφλή πίστη τους βρίσκεται σε τέτοιο επίπεδο που κυριολεκτικά βιώνουν την εικονική τους πραγματικότητα, που ορίζεται απ’ το «άγιο» σενάριο της θρησκευτικής τους αρχής, ως να είναι η αντικειμενική πραγματικότητα…

Το θέμα όμως είναι, γιατί οι κατά τ’ άλλα φυσιολογικοί άνθρωποι, γίνονται τόσο αντιδραστικοί – αρνητικοί και πολέμιοι τις περισσότερες φορές, στις απόψεις και θέσεις εκείνες που καταρρίπτουν και απομυθοποιούν με επιστημονικά τεκμήρια και αποδείξεις τους μύθους και ανακρίβειες που δομούν την θρησκεία τους. Τους δείχνεις τον Ήλιο για παράδειγμα κι’ αυτοί το βλέπουν ως φεγγάρι η ως ανύπαρκτο στοιχείο στην χειρότερη περίπτωση…

Τους δείχνεις, μέσα απ’ τα ευαγγέλια τους τις εκατοντάδες κωμικοτραγικές ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ «άγιων» η «θεόπεμπτων» αρχών και αξιών, που κατά κανόνα οι περισσότερες απ’ αυτές αντιστρατεύονται και εναντιώνονται την ΙΔΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ στην υπόσταση και φυσιολογικής λειτουργίας του, καθώς επίσης και όλου του ζωικού κόσμου, κι’ αυτοί να προσπαθούν μέσω απλοϊκών η βερμπαλιστικών παράλογων, χωρίς αρχή και τέλος «αναλύσεων»... ιδεαλιστικής αρχής και «θεολογικής έμπνευσης», να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Οι εκπρόσωποι «άγιοι» ρασοφόροι της εβραιοχριστιανικής θρησκείας, εκτελούν τα «θεάρεστα» διδασκαλικά καθήκοντα τους, κυριολεκτικά ως αποκλειστικό έργο πλήρους αποβλάκωσης και μαλάκυνσης των νηπίων αρχικά και αδιαλείπτως δια βίου των αφελών οπαδών τους, μέχρις να τους καταστήσουν ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΑ ανεγκέφαλα πρόβατα – ως καλοπληρωμένοι «εκλεκτοί» υπάλληλοι του «Μεγαλοδύναμου», του «Πάνσοφου» αλλά ταυτόχρονα και ρατσιστή εβραιοπλασμένου Θεού, μισαλλόδοξο, φιλοχρήματο, αφέντη τους, με τυφλή πίστη και πάθος, πως πράττουν το «καλό» και με «αγάπη» στο όνομα Του…

Η αποβλάκωση–μαλάκυνση των εγκέφαλων, αρχίζει απ’ την στιγμή του νηπιοβαπτισμού, συνεπικουρούμενη πρωτίστως από το οικογενειακό, συγγενικό, φιλικό περιβάλλον και δευτερευόντως από το σχολείο, με την αμέριστη πολιτειακή συμπαράσταση και προτροπή στην υποχρεωτική, μέχρι ενηλικιώσεως παιδείας, εβραιοθεοκρατικής–εβραιοχριστιανικής κοσμοαντίληψης «ηθικών» αρχών και «αξιών», επιπέδου σκοταδιστικού μεσαίωνα…

Τα πρώτα 20 και καταλυτικά χρόνια διαμόρφωσης συνείδησης και αντίληψης των πραγμάτων και του «εγώ» του καθενός μας, έχουν βάση σε μια παιδεία, που κάθε άλλο παρά προάγει την κριτική ορθολογιστική επιστημονική σκέψη. Τουναντίον, από όποια πλευρά και να το δει κανείς, επιδιώκεται μέσω της πολιτείας η δημιουργία πολιτών μειωμένης νοητικής κριτικής ικανότητας, κι’ αυτό γιατί έτσι εξυπηρετούνται ποικιλοτρόπως οι εξουσιαστικές λειτουργίες και επιδιώξεις του κατεστημένου συστήματος.
 
Η θρησκεία αποτελεί τον απαραίτητο σύμμαχο–συνεταίρο–διαμορφωτή συνειδήσεων υπηκόων–προβάτων και είναι το ισχυρότερο όπλο των πολιτικών εξουσιών για να διατηρούν, και να διαιωνίζουν έτσι, εύκολα και με ασφάλεια στην εξουσία τους.
 
Αυτή είναι η σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα, δυστυχώς, όπου καλούνται να μαθητεύσουν τα παιδιά των φτιαγμένων μέσω παιδείας και βιωμάτων νεοελλήνων ρωμιών γονέων τους, διαιωνίζοντας πιστά και με καμάρι πολλές φορές, τις αναχρονιστικές παραδόσεις των δικών τους αγράμματων–αφελών κατά κανόνα, πατεράδων τους.
 
Η ζωή συνεχίζεται, αναπαράγοντας τον εαυτό της, όχι μέσω των σύγχρονων πολιτιστικών–επιστημονικών αντιλήψεων για ένα καλύτερο μέλλον και πρόοδο, αλλά απλά για διατήρηση συγκεκριμένων συμφερόντων πολιτικής και θρησκευτικής αρχής, δομής και πνεύματος μεσαίωνα, του «ένδοξου» Βυζαντινού Θεοκρατικού Εβραιοχριστιανικού Φεουδαρχικού παρελθόντος της.

Αρχή προβληματισμού μου σχετικά με την ύπαρξη η όχι Θεού, ήταν ένα τυχαίο συμβάν που είχα σε ηλικία 12 ετών, όταν «έπεσε» στα χέρια μου ένα βιβλίο «Οι μεγάλοι φιλόσοφοι», όπου απλά γινόταν σύντομη βιογραφική και ιδεολογική αναφορά του καθενός των μεγάλων φιλοσόφων στις βασικές φιλοσοφικές θέσεις τους. Το διάβασα με μεγάλη προσοχή, περισσότερο με κίνητρο να προκαλώ τον όποιο θαυμασμό των κοριτσιών της παρέας μου, σε συζητήσεις που κάναμε, παρά από κάποιου είδους «φιλομάθειας»…

Γεγονός όμως ήταν, πως πραγματικά μου άνοιξε την όρεξη να γνωρίσω περισσότερα από τις κατά κανόνα συγκρουόμενες φιλοσοφικές σχολές, απόψεις και καταθέσεις των αναγνωρισμένων παγκοσμίως «Μεγάλων» της φιλοσοφίας.
 
Προσπάθησα να καταλάβω τις έννοιες που χαρακτηρίζουν τον Ιδεαλισμό που προσπαθεί μέσω και κυρίως της μεταφυσικής να ερμηνεύσει τα της φύσης, της ζωής και του σύμπαντος, χωρίς να ενδιαφέρεται να αποδείξει το οτιδήποτε απ’ αυτά που επικαλείται, και τον Υλισμό, που προσπαθεί μέσω της παρατήρησης των φαινομένων, του πειράματος, της επανάληψης, της εφαρμογής και της τεκμηρίωσης – απόδειξης των όποιων αποτελεσμάτων , να προάγει την αντικειμενική ΓΝΩΣΗ του πράγματος που εξετάζει. Αυτό δηλαδή που σήμερα γνωρίζουμε ως ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ.

Επέλεξα από την πρώτη σχεδόν στιγμή και χωρίς πολύ σκέψη, να γίνω οπαδός – φανατικός μάλιστα – της επιστημονικής ΑΛΗΘΕΙΑΣ και να διαγράψω αμέσως απ’ την συνείδηση μου, όλα όσα μου είχαν διδάξει περί τυφλής ανεγκέφαλης εβραιοχριστιανικής πίστης, γονείς –μόνο η μητέρα μου για να ακριβολογώ– και το σχολείο μου. Άρχισα να θέτω φιλοσοφικές ερωτήσεις στον εαυτό μου, αναζητώντας ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ, μέσω προβληματισμού μου, αλλά παράλληλα και μέσω βιβλιογραφίας. Κατέληξα πως τελικά, για όλα όσα μπορούν να ενδιαφέρουν τον άνθρωπο ως ΛΟΓΙΚΟ–ΣΟΦΟ σκεπτόμενο ον, προϊόν της φύσης, υπάρχουν δυο ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ανάγνωσης των πραγμάτων.

1. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΤΗΣ Η ΟΧΙ.
2. ΤΟ ΨΕΜΑ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟΧΕΥΕΙ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΦΕΛΕΙΑΣ – ΑΜΑΘΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΑΘΗΤΗ, ΝΑ «ΠΡΟΑΓΕΙ» ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΟΜΗΜΕΝΗ ΜΕΣΩ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΗΣ « ΗΘΙΚΗΣ» ΤΟΥ…

Για όλους και για όλα που μας αφορούν και μας ενδιαφέρουν, η θα εκφράζουν την ΑΛΗΘΕΙΑ, η το ΨΕΜΑ… Η μεν ΑΛΗΘΕΙΑ για να είναι τέτοια, χρειάζεται απόδειξη – τεκμηρίωση και πολύ κόπο για έρευνα, το δε κατά κανόνα ΨΕΜΑ έχει βάση την ιδεαλιστική- μεταφυσική – φανταστική – υποθετική σκέψη, που όμως δεν την ενδιαφέρει η δεν μπορεί να αποδείξει ΤΙΠΟΤΑ απ’ αυτά που επικαλείται. Αποπροσανατολίζει, παραπλανεί ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ με σκοπούς κάθε άλλο παρά παραγωγικούς, δημιουργικούς, ωφέλιμους και αγαθούς για το άτομο και την κοινωνία.

Θα ρωτήσει ο τελευταίος των λογικών ανθρώπων: Μα είναι δυνατόν να υπάρχει έστω και ένας λογικά σκεπτόμενος φυσιολογικός άνθρωπος που να ΠΙΣΤΕΨΕΙ τα όποια φανταστικά σενάρια του σερβίρει ο κάθε καραγκιόζης;

Όλοι γνωρίζουμε όμως, πως τέτοιου είδους τυφλοί πιστοί αποτελούν τις πλειοψηφίες όλων των λαών του κόσμου…

Μα πως είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο θα ρωτήσει κάποιος άλλος…

Η απάντηση είναι μια, και ισχύει για όλους ανεξαίρετους τους ανθρώπους. Είναι η λεγόμενη «πλύση εγκεφάλου», που επιμόνως και δια βίου, όπου και εάν είναι δυνατόν, επαναλαμβάνει το ΨΕΜΑ μέχρι πλήρους εμπεδώσεως ως ΜΟΝΗΣ «ΑΛΗΘΕΙΑΣ», βραχυκυκλώνοντας την ΛΟΓΙΚΗ λειτουργία του εγκεφάλου, κάνοντας τον να λειτουργεί στον χώρο του ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ που ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΑ για τον αφελή τυφλό πιστό, αναγάγετε ως Πρότυπο και Άξια… και ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ από τον καιροσκόπο επαγγελματία «πιστό» που θέλει να διαιωνίζει και να αυξάνει την πελατεία του…

«Ιερές» αντιφάσεις και ασυναρτησίες ΜΕΡΟΣ Γ' (35 - 38)

Αντιφάσεις της Βίβλου

(Έχω σταχυολογήσει 560 αντιφάσεις από ένα σύνολο περίπου 35000 αντιφάσεις και ασυναρτησίες που θα σας τις παρουσιάσω σε συνέχειες)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ Β' ΜΕΡΟΣ

Όλες οι αντιφάσεις στη Βίβλο Ανά βιβλίο:

Γένεση

35) Υπήρξε ποτέ δίκαιος άνθρωπος; Γένεση 6:9

Όχι, δεν υπήρξε ποτέ δίκαιος άνθρωπος.

Γιατί δεν υπάρχει δίκαιος άνθρωπος πάνω στη γη, που να κάνει καλό και να μην αμαρτάνει. Εκκλησιαστής 7:20

Ναι, υπήρξαν πολλοί.

Ο Λωτ, ο Νώε, ο Ιωσήφ (σύζυγος της Μαρίας), ο Συμεών, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία και ο Κορνήλιος ο εκατόνταρχος ήταν όλοι δίκαιοι άνθρωποι.

Και παρέδωσε μόνο τον Λωτ, ενοχλημένο από τη βρώμικη συνομιλία των ασεβών. Πέτρου Β ́ 2:7

Αυτή [η Σοφία] ελευθέρωσε τον δίκαιο άνθρωπο [Λωτ]. Σοφία 10:6

Ο Νώε ήταν δίκαιος άνθρωπος και τέλειος. Γένεση 6:9, Εκκλησιαστικό 44:17

Τότε ο Ιωσήφ, ο σύζυγός της, όντας δίκαιος άνθρωπος και μη πρόθυμος να την κάνει δημόσιο παράδειγμα, σκέφτηκε να την απομακρύνει προνομιακά. Κατά Ματθαίον 1:19

Συμεών... ήταν δίκαιος και ευσεβής, περιμένοντας την παρηγοριά του Ισραήλ. Κατά Λουκάν 2:25

Γιατί ο Ηρώδης φοβόταν τον Ιωάννη, γνωρίζοντας ότι ήταν δίκαιος άνθρωπος και άγιος. Κατά Μάρκον 6:20

Και, ιδού, υπήρχε ένας άνθρωπος που ονομαζόταν Ιωσήφ, ένας σύμβουλος. Και ήταν καλός άνθρωπος, και δίκαιος... ήταν από την Αριμαθαία. Κατά Λουκάν 23:50-51

Και είπαν: Κορνήλιος ο εκατόνταρχος, ένας δίκαιος άνθρωπος και ένας άνθρωπος που φοβάται τον Θεό. Πράξεις 10:22

Οι κακοί άνθρωποι τρίζουν τα δόντια τους, ενώ συνωμοτούν εναντίον δίκαιων ανθρώπων.

Ο πονηρός συνωμοτεί εναντίον του δίκαιου και τον ροκανίζει με τα δόντια του. Ψαλμός 37:12

Απλά οι άνθρωποι γελούν μέχρι περιφρόνησης.

Ο δίκαιος ευθύς άνθρωπος γελιέται μέχρι περιφρόνησης. Ιώβ 12:4

Αλλά τα σπίτια τους είναι ευλογημένα από τον Θεό.

Η κατάρα του Κυρίου είναι στον οίκο των ασεβών: αλλά ευφραίνει την κατοικία των δικαίων. Παροιμίες 3:33

Απλά οι άνθρωποι περπατούν κατά μήκος ενός λαμπρού μονοπατιού προς μια τέλεια μέρα.

Αλλά το μονοπάτι του δίκαιου είναι σαν το λαμπερό φως, που λάμπει όλο και περισσότερο μέχρι την τέλεια ημέρα. Παροιμίες 4:18

Απλώς οι άνθρωποι μαθαίνουν περισσότερο με οδηγίες.

Δώστε οδηγίες σε έναν σοφό άνθρωπο, και αυτός θα είναι ακόμα σοφότερος: διδάξτε έναν δίκαιο άνθρωπο και θα αυξηθεί στη μάθηση. Παροιμίες 9:9

Μόνο οι άνθρωποι έχουν ευλογίες στο κεφάλι τους.

Οι ευλογίες είναι επάνω στο κεφάλι των δικαίων: αλλά η βία καλύπτει το στόμα των ασεβών. Παροιμίες 10:6

Η μνήμη των δίκαιων ανθρώπων είναι ευλογημένη.

Η μνήμη των δικαίων είναι ευλογημένη, αλλά το όνομα των ασεβών θα σαπίσει. Παροιμίες 10:7

Μόνο οι άνθρωποι έχουν ασημένιες γλώσσες.

Η γλώσσα του δίκαιου είναι σαν επιλογή ασήμι. Παροιμίες 10:20

Μόνο τα στόματα των ανθρώπων φέρνουν σοφία.

Το στόμα του δίκαιου φέρνει σοφία. Παροιμίες 10:31

Μόνο οι άνθρωποι σώζονται από τη γνώση.

Μέσω της γνώσης θα παραδοθεί το δίκαιο. Παροιμίες 11:9

Απλά οι άνθρωποι ξεφεύγουν από το πρόβλημα.

Ο πονηρός παγιδεύεται από την παράβαση των χειλιών του, αλλά ο δίκαιος θα βγει από τη θλίψη. Παροιμίες 12:13

Απλά οι άνθρωποι δεν έχουν ποτέ κάτι κακό να τους συμβεί.

Δεν θα συμβεί κακό στους δίκαιους. Παροιμίες 12:21

Απλά οι άνθρωποι παίρνουν πράγματα αμαρτωλών όταν πεθαίνουν.

Ο πλούτος του αμαρτωλού διατίθεται για τους δίκαιους. Παροιμίες 13:22

Η καταδίκη των δίκαιων ανθρώπων είναι βδέλυγμα για τον Κύριο.

Αυτός που δικαιώνει τους ασεβείς, και αυτός που καταδικάζει τους δίκαιους, ακόμη και αυτοί είναι βδέλυγμα στον Κύριο. Παροιμίες 17:15

Μόνο οι άνθρωποι δεν πρέπει να τιμωρούνται.

Επίσης, το να τιμωρείς τους δίκαιους δεν είναι καλό, ούτε να χτυπάς πρίγκιπες για ισότητα. Παροιμίες 17:26

Δίκαιοι άνθρωποι περπατούν με ακεραιότητα και έχουν ευλογημένα παιδιά.

Ο δίκαιος άνθρωπος βαδίζει στην ακεραιότητά του: τα παιδιά του ευλογούνται μετά από αυτόν. Παροιμίες 20:7

Απλά οι άνθρωποι αγαπούν να κρίνουν τους ανθρώπους.

Είναι χαρά για τον δίκαιο να κάνει κρίση. Παροιμίες 21:15

Μόνο οι άνθρωποι πέφτουν επτά φορές.

Γιατί ένας δίκαιος άνθρωπος πέφτει επτά φορές, και ανασταίνεται: αλλά οι ασεβείς θα πέσουν σε αταξία. Παροιμίες 24:16

Μόνο οι άνθρωποι αναζητούν τις ψυχές των ορθών ανθρώπων.

Ο αιμοδιψής μισεί τον ευθύ, αλλά ο δίκαιος αναζητά την ψυχή του. Παροιμίες 29:10

Απλά οι άνθρωποι πιστεύουν ότι οι άδικοι άνθρωποι είναι βδέλυγμα.

Ένας άδικος άνθρωπος είναι βδέλυγμα για τους δίκαιους: και αυτός που είναι ευθύς στο δρόμο είναι βδέλυγμα για τους πονηρούς. Παροιμίες 29:27

Δίκαιοι άνθρωποι χάνονται στη δικαιοσύνη τους.

Υπάρχει ένας δίκαιος άνθρωπος που χάνεται μέσα στη δικαιοσύνη του, και υπάρχει ένας πονηρός άνθρωπος που παρατείνει τη ζωή του μέσα στην κακία του. Εκκλησιαστής 7:15

Άσχημα πράγματα συμβαίνουν μόνο στους ανθρώπους.

Υπάρχει μια ματαιοδοξία που γίνεται πάνω στη γη. Να υπάρχουν δίκαιοι άνθρωποι, στους οποίους συμβαίνει σύμφωνα με το έργο των πονηρών. Εκκλησιαστής 8:14

Μόνο οι δρόμοι των ανθρώπων είναι όρθιοι και ζυγίζονται από ορθούς ανθρώπους.

Ο δρόμος του δίκαιου είναι η ευθύτητα: εσύ, ο πιο ευθύς, ζυγίζεις τον δρόμο του δικαίου. Ησαΐας 26:7

Μόνο το αίμα των ανθρώπων έχει χυθεί από τους προφήτες και τους ιερείς τους.

Για τις αμαρτίες των προφητών της, και τις ανομίες των ιερέων της, που έχουν χύσει το αίμα των δικαίων ανάμεσά της. Θρήνοι 4:13

Απλά οι άνθρωποι δεν τρώνε ποτέ στα βουνά.

Αλλά αν ένας άνθρωπος είναι δίκαιος, και κάνει αυτό που είναι νόμιμο και σωστό, και δεν έχει φάει πάνω στα βουνά. Ιεζεκιήλ 18:5-6

Απλά οι άνθρωποι ποτέ δεν μολύνουν τη γυναίκα του γείτονά τους.

Αλλά αν ένας άνθρωπος είναι δίκαιος, και κάνει αυτό που είναι νόμιμο και σωστό, Και δεν έχει ... βεβήλωσε τη γυναίκα του γείτονά του. Ιεζεκιήλ 18:5-6

Απλά οι άνθρωποι δεν πλησιάζουν ποτέ μια γυναίκα που γοητεύει.

Αλλά αν ένας άνθρωπος είναι δίκαιος, και κάνει αυτό που είναι νόμιμο και σωστό, και ... Ούτε έχει πλησιάσει μια εμμηνορροϊκή γυναίκα. Ιεζεκιήλ 18:5-6

Απλώς οι άνθρωποι τηρούν όλες τις εντολές.

Περπάτησε μέσα στα διατάγματά μου, και κράτησε τις κρίσεις μου, για να συμπεριφερθεί αληθινά. Είναι δίκαιος, σίγουρα θα ζήσει, λέει ο Κύριος ο Θεός. Ιεζεκιήλ 18:9

Απλώς οι άνθρωποι περπατούν στους δρόμους του Κυρίου.

Οι δρόμοι του Κυρίου είναι σωστοί και οι δίκαιοι θα περπατήσουν σε αυτούς. Ωσηέ 14:9

Δίκαιοι άνθρωποι ταλαιπωρούνται από μεγάλες αμαρτίες.

Γιατί γνωρίζω τις πολλαπλές παραβάσεις σας και τις μεγάλες αμαρτίες σας: ταλαιπωρούν τους δίκαιους. Αμώς 5:12

Δίκαιοι άνθρωποι ζουν με πίστη.

Αλλά ο δίκαιος θα ζήσει σύμφωνα με την πίστη του. Αββακούμ 2:4

Οι δίκαιοι θα ζήσουν με πίστη. Ρωμαίους 1:17, Γαλάτες 3:11, Εβραίους 10:38

Δίκαιες ψυχές ανθρώπων βρίσκονται στο χέρι του Θεού. Ποτέ δεν θα βασανιστούν με θάνατο.

Οι ψυχές των δικαίων βρίσκονται στο χέρι του Θεού και το μαρτύριο του θανάτου δεν θα τις αγγίξει. Σοφία 3:1

Δίκαιοι άνθρωποι καταδικάζουν τους πονηρούς αφού πεθάνουν.

Οι δίκαιοι που είναι νεκροί, καταδικάζουν τους ασεβείς που ζουν. Σοφία 4:16

Μόνο οι άνθρωποι στέκονται.

Τότε θα σταθούν οι δίκαιοι. Σοφία 5:1

Απλά οι άνθρωποι ζουν για πάντα.

Οι δίκαιοι θα ζήσουν για πάντα. Σοφία 5:16

Η πορεία των δίκαιων ανθρώπων κατευθύνεται από τη σοφία.

Σοφία... κατευθύνοντας την πορεία των δικαίων. Σοφία 10:4

Διηύθυνε το δίκαιο. Σοφία 10:10

Μόνο οι άνθρωποι γνωρίζουν τη Σοφία.

Αυτή [η Σοφία] γνώριζε το δίκαιο. Σοφία 10:5

Δίκαιοι άνθρωποι δεν εγκαταλείπονται από τη Σοφία.

Αυτή [η Σοφία] δεν εγκατέλειψε το δίκαιο. Σοφία 10:13

Δίκαιοι άνθρωποι ελευθερώνονται από τη Σοφία.

Αυτή [η Σοφία] απελευθέρωσε τους δίκαιους ανθρώπους. Σοφία 10:15

Δίκαιοι άνθρωποι πληρώνονται από τη Σοφία για την εργασία τους.

Απέδιδε στους δίκαιους τους μισθούς των κόπων τους. Σοφία 10:17

Δίκαιοι άνθρωποι παίρνουν τα λάφυρα από τους πονηρούς.

Οι δίκαιοι έπαιρναν τα λάφυρα των ασεβών. Σοφία 10:19

Μόνο οι άνθρωποι παίρνουν ψωμί και κρασί όταν θάβονται.

Άπλωσε το ψωμί σου και το κρασί σου πάνω στην ταφή ενός δίκαιου ανθρώπου. Τωβίτ 4:18

Ο Θεός στέλνει ηλιοφάνεια και βροχή μόνο στους ανθρώπους.

Γιατί κάνει τον ήλιο του να ανατέλλει πάνω στο κακό και στο καλό, και να βρέχει στους δίκαιους και στους άδικους. Κατά Ματθαίον 5:45

Οι άγγελοι θα χωρίσουν τους δίκαιους από τους πονηρούς στο τέλος του κόσμου.

Έτσι θα γίνει και στο τέλος του κόσμου: οι άγγελοι θα βγουν και θα αποκόψουν τους πονηρούς από τους δίκαιους. Κατά Ματθαίον 13:49

Δίκαιοι άνθρωποι με τη σοφία τους θα στρέψουν τις καρδιές των πατέρων προς τα παιδιά τους.

Και θα πάει μπροστά του με το πνεύμα και τη δύναμη του Ηλία, για να στρέψει τις καρδιές των πατέρων στα παιδιά, και οι ανυπάκουοι στη σοφία των δικαίων. Κατά Λουκάν 1:17

Δίκαιοι άνθρωποι θα αναστηθούν.

Αλλά όταν κάνεις γιορτή, φώναξε τους φτωχούς, τους ακρωτηριασμένους, τους κουτσούς, τους τυφλούς: Και θα ευλογηθείς. Γιατί δεν μπορούν να σε αποζημιώσουν: γιατί θα αποζημιωθείς με την ανάσταση των δικαίων. Κατά Λουκάν 14:14

Και να έχουν ελπίδα προς τον Θεό, την οποία και οι ίδιοι επιτρέπουν, ότι θα υπάρξει ανάσταση νεκρών, δικαίων και αδίκων. Πράξεις 24:15

Οι δίκαιοι άνθρωποι θα εκτιμηθούν 99 φορές λιγότερο από τους μετανοημένους αμαρτωλούς.

Σας λέω, ότι ομοίως χαρά θα είναι στον ουρανό για έναν αμαρτωλό που μετανοεί, πάνω από ενενήντα εννέα δίκαιους ανθρώπους, οι οποίοι δεν χρειάζονται μετάνοια. Κατά Λουκάν 15:7

Μόνο μόνο οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν επίσκοποι.

Γιατί ένας επίσκοπος πρέπει να είναι άμεμπτος... Δίκαιος, άγιος, εγκρατής. Τίτον 1:7-8

Απλά οι άνθρωποι έχουν τέλεια πνεύματα.

Στη γενική συνέλευση και την εκκλησία των πρωτοτόκων, που είναι γραμμένα στον ουρανό, και στον Θεό τον Κριτή όλων, και στα πνεύματα των δίκαιων ανθρώπων που οδηγήθηκαν στην τελείωση. Προς Εβραίους 12:23

Μόνο άνθρωποι σκοτώνονταν από πλούσιους άνδρες.

Πηγαίνετε τώρα, πλούσιοι, κλάψτε και ουρλιάξτε για τις δυστυχίες σας που θα έρθουν πάνω σας. ... Καταδικάσατε και σκοτώσατε τους δίκαιους. Και δεν σου αντιστέκεται. Ιακώβου 5:1-6

Ο Χριστός υπέφερε και για δίκαιους και άδικους ανθρώπους.

Χριστού... υπέφερε για ... Οι δίκαιοι και οι άδικοι. Πέτρου Α ́ 3:18

36) Επιδοκιμάζει ο Θεός τη δουλεία;

Ναι, ο Θεός επιδοκιμάζει τη δουλεία.Βιβλικές ιστορίες που δείχνουν την επιδοκιμασία του Θεού για τη δουλεία:

Μετά τον κατακλυσμό, ο «δίκαιος και δίκαιος» Νώε (Γένεση 6:9, 7:1) μέθυσε και ξάπλωσε γυμνός στη σκηνή του. Όταν ο γιος του, ο Χαμ, είδε τον πατέρα του σε αυτή την κατάσταση, ο Νώε καταράστηκε όχι τον Χαμ, αλλά τον γιο του Χαμ, τον Χαναάν, και όλους τους απογόνους του Χαναάν, λέγοντας: «Υπηρέτης υπηρετών θα είναι προς τους αδελφούς του». Αυτή είναι μία από τις πολλές περικοπές της Αγίας Γραφής που έχουν χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσουν τη δουλεία.

Και [ο Νώε] είπε: Καταραμένος να είναι ο Χαναάν. Ένας υπηρέτης υπηρετών θα είναι προς τους αδελφούς του. Και είπε: Ευλογημένος ο Κύριος ο Θεός του Σημ. Και ο Χαναάν θα είναι υπηρέτης του. Ο Θεός θα μεγαλώσει τον Ιάφεθ και θα κατοικήσει στις σκηνές του Σημ. Και ο Χαναάν θα είναι υπηρέτης του. Γένεση 9:25-27

Ο Θεός ευλόγησε τον Αβραάμ δίνοντάς του πολλούς δούλους («υπηρέτες» στην KJV), επιμένοντας να περιτμηθούν όλοι οι άρρενες δούλοι.

Και ο Κύριος ευλόγησε πολύ τον κύριό μου [τον Αβραάμ]. Και έγινε μεγάλος: και του έδωσε κοπάδια, και κοπάδια, και ασήμι, και χρυσάφι, και υπηρέτες, και υπηρέτριες, και καμήλες, και γαϊδούρια. Γένεση 24:35

Και αυτός που είναι οκτώ ημερών θα περιτμηθεί ανάμεσά σας, κάθε άνθρωπος παιδί στις γενιές σας, αυτός που γεννιέται στο σπίτι, ή αγοράζεται με χρήματα οποιουδήποτε ξένου, που δεν είναι από το σπέρμα σας. Αυτός που γεννιέται στο σπίτι σου, και αυτός που αγοράζεται με τα χρήματά σου, πρέπει να περιτμηθεί. Γένεση 17:12-13

Όταν η σκλάβα της Σάρρας, η Άγαρ, φεύγει από τη Σάρρα που την κακομεταχειρίζεται (με την ευλογία του Αβραάμ), ο Θεός στέλνει έναν άγγελο να της πει να επιστρέψει στον βίαιο ιδιοκτήτη της.

Ο Άβραμ είπε στη Σαραΐ: Ιδού, η υπηρέτριά σου είναι στο χέρι σου. Κάνε της ό,τι σε ευχαριστεί. Και όταν η Σαράι δεν ασχολήθηκε σχεδόν καθόλου μαζί της, έφυγε από το πρόσωπό της. ... Και είπε: Άγαρ, υπηρέτρια του Σαραΐ, από πού ήρθες; Και πού θέλεις να πας; Και είπε: Φεύγω από το πρόσωπο της ερωμένης μου Σαράι. Και ο άγγελος του Κυρίου της είπε: Γύρισε στην ερωμένη σου, και υποτάξου τον εαυτό σου κάτω από αυτήν. Χέρια. Γένεση 16:8-9

Ο αγαπημένος γιος του Αβραάμ, ο Ισαάκ, ήταν επίσης περήφανος ιδιοκτήτης σκλάβων. Μπορείτε να πείτε πόσο σπουδαίος ήταν από το πόσους σκλάβους κατείχε.

Τότε ο Ισαάκ έσπειρε σε εκείνη τη γη, και έλαβε το ίδιο έτος εκατό φορές: και ο Κύριος τον ευλόγησε. Και ο άνθρωπος έγινε μεγάλος, και προχώρησε μπροστά, και μεγάλωσε μέχρι που έγινε πολύ μεγάλος: Επειδή είχε στην κατοχή του κοπάδια, και κατοχή κοπαδιών, και μεγάλη αποθήκη υπηρετών. Γένεση 26:12-14

Ο γιος του Ισαάκ, ο Ιακώβ, έγινε επίσης πλούσιος, υπερήφανος και ισχυρός ιδιοκτήτης σκλάβων.

Ιακώβ ... αυξήθηκε υπερβολικά, και είχε πολύ ... υπηρέτριες και υπηρέτες.

Ο Θεός καταράστηκε τους Γαβαωνίτες να είναι δούλοι των Ιουδαίων για πάντα.

Τώρα λοιπόν είστε καταραμένοι, και κανείς σας δεν θα ελευθερωθεί από το να είναι δεσμώτες, και πελεκητές ξύλων και συρτάρια νερού για τον οίκο του Θεού μου. ... Και ο Ιησούς του Ναυή τους έκανε εκείνη την ημέρα πελεκητές από ξύλα και συρτάρια νερού για την εκκλησία, και για το θυσιαστήριο του Κυρίου, ακόμη και μέχρι σήμερα. Ιησούς του Ναυή 9:23-27

Κανόνες για τους ιδιοκτήτες δούλων από τις Εβραϊκές Γραφές:

Μην αφήσετε κανέναν από τους απερίτμητους δούλους σας να φάει το πασχαλινό γεύμα.

Αλλά ο δούλος κάθε ανθρώπου που αγοράζεται για χρήματα, όταν τον έχεις περιτμήσει, τότε θα τα φάει. Έξοδος 12:44

Μην εποφθαλμιείς τους σκλάβους του γείτονά σου. (Είναι μία από τις Δέκα Εντολές.)

Δεν θα επιθυμείς το σπίτι του πλησίον σου, δεν θα επιθυμείς τη γυναίκα του γείτονά σου, ούτε τον υπηρέτη του, ούτε την υπηρέτριά του, ούτε το βόδι του, ούτε τον κώλο του, ούτε τίποτα που είναι του πλησίον σου. Έξοδος 20:17

Ούτε επιθυμείς τη γυναίκα του πλησίον σου, ούτε επιθυμείς το σπίτι του πλησίον σου, το χωράφι του, ή τον υπηρέτη του, ή την υπηρέτριά του, ή την υπηρέτριά του, το βόδι του, ή τον κώλο του, ή οτιδήποτε είναι του πλησίον σου. Δευτερονόμιο 5:21

Όταν αγοράζετε δούλους, φροντίστε να ακολουθείτε τις οδηγίες του Θεού. Ειδικά αν είσαι ιερέας, αγοράζεις έναν φτωχό αδελφό ή πουλάς την κόρη σου. Αν και ισχύουν ειδικοί κανόνες για τους Εβραίους σκλάβους, είναι πάντα εντάξει να αγοράζετε ξένους, οι οποίοι μπορούν να κληρονομηθούν από τη μια γενιά στην άλλη για πάντα.

Αν αγοράσεις έναν Εβραίο υπηρέτη... Έξοδος 21:2

Και αν ο αδελφός σου, ένας Εβραίος άνδρας ή μια Εβραία γυναίκα πουληθεί σε σένα... Δευτερονόμιο 15:12

Αν ο ιερέας αγοράσει οποιαδήποτε ψυχή με τα χρήματά του... Λευιτικό 22:11

Και αν ο αδελφός σου που κατοικεί από σένα γίνει φτωχός, και πουληθεί σε σένα... Λευιτικό 25:39

Και αν ένας άντρας πουλήσει την κόρη του για να γίνει υπηρέτρια... Έξοδος 21:7

Οι δεσμώτες σου και οι υπηρέτριές σου που θα έχεις, θα είναι από τους ειδωλολάτρες που είναι γύρω σου: από αυτούς θα αγοράσεις δουλεμπόρους και υπηρέτριες. Επιπλέον, από τα παιδιά των ξένων που διαμένουν ανάμεσά σας, από αυτά θα αγοράσετε, και από τις οικογένειές τους που είναι μαζί σας, τις οποίες ξεκινούν στη γη σας. Και θα είναι ιδιοκτησία σας. Και θα τα πάρετε ως κληρονομιά για τα παιδιά σας μετά από εσάς, για να τα κληρονομήσετε για κατοχή, θα είναι ο δεσμώτης σας για πάντα. Λευιτικό 25:44-46

Αλλά μην σας πιάσουν να κλέβετε έναν σκλάβο, αλλιώς θα θανατωθείτε.

Αυτός που κλέβει έναν άνθρωπο, και τον πουλάει, ή αν βρεθεί στο χέρι του, σίγουρα θα θανατωθεί. Έξοδος 21:16

Αν βρεθεί κάποιος να κλέβει κάποιον από τους αδελφούς του από τους γιους του Ισραήλ, και κάνει εμπόρευμα από αυτόν, ή τον πουλήσει. Τότε αυτός ο κλέφτης θα πεθάνει. Δευτερονόμιο 24:7

Είναι εντάξει με τον Θεό αν χτυπάς αργά τους σκλάβους σου μέχρι θανάτου. Μετά από όλα, είναι τα χρήματά σας. Απλά βεβαιωθείτε ότι επιβιώνουν τουλάχιστον μία ή δύο ημέρες μετά τον ξυλοδαρμό. Αλλά προσπαθήστε να μην χτυπήσετε τα δόντια ή τα μάτια τους. Διαφορετικά, ίσως χρειαστεί να τα απελευθερώσετε.

Αν ένας άνθρωπος χτυπήσει τον υπηρέτη του ή την υπηρέτριά του, με μια ράβδο, και πεθάνει κάτω από το χέρι του, σίγουρα θα τιμωρηθεί. Παρ' όλα αυτά, αν συνεχίσει μια-δυο μέρες, δεν θα τιμωρηθεί, γιατί είναι τα χρήματά του. Έξοδος 21:20-21

Και αν ένας άνθρωπος χτυπήσει το μάτι του δούλου του, ή το μάτι της υπηρέτριάς του, αυτό θα χαθεί. Θα τον αφήσει ελεύθερο για χάρη των ματιών του. Και αν βγάλει το δόντι του υπηρέτη του, ή το δόντι της υπηρέτριάς του. Θα τον αφήσει ελεύθερο για χάρη του δοντιού του. Έξοδος 21:26-27

Αν το βόδι σας γκρεμίζει ("σπρώχνει" στο KJV) τον σκλάβο κάποιου, πληρώστε στον ιδιοκτήτη σκλάβων τριάντα σίκλους αργύρου.

Αν το βόδι σπρώξει έναν υπηρέτη ή μια υπηρέτρια. Θα δώσει στον κύριό τους τριάντα σίκλους από ασήμι. Έξοδος 21:32

Πουλήστε φτωχούς κλέφτες ως σκλάβους για να πληρώσετε για την κλοπή τους.

Αν ένας κλέφτης ... δεν έχουν τίποτα, τότε θα πωληθεί για την κλοπή του. Έξοδος 22:2-3

Αν ένας άντρας κάνει σεξ με μια αρραβωνιασμένη σκλάβα, μαστιγώστε τη γυναίκα, αλλά μην τιμωρήσετε τον άντρα, επειδή ήταν σκλάβα.

Και όποιος ψεύδεται σαρκικά με μια γυναίκα, δηλαδή μια υπηρέτρια, αρραβωνιασμένη με έναν σύζυγο, και καθόλου λυτρωμένη, ούτε της δίνεται ελευθερία. μαστιγώνεται· Δεν θα θανατωθούν, επειδή δεν ήταν ελεύθερη. Λευιτικό 19:20

Κανόνες για την απόκτηση σκλάβων κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Όταν έρχεσαι κοντά σε μια πόλη για να πολεμήσεις εναντίον της, τότε διακήρυξε ειρήνη σε αυτήν. Και θα είναι, αν σε κάνει να απαντήσεις για ειρήνη, και σου ανοιχτεί, τότε θα είναι, ότι όλος ο λαός που βρίσκεται εκεί θα είναι υποτελείς σε σένα, και θα σε υπηρετούν. Δευτερονόμιο 20:10-11

Αλλά τις γυναίκες, και τα μικρά, και τα βοοειδή, και όλα όσα υπάρχουν στην πόλη, ακόμη και όλα τα λάφυρά της, θα τα πάρεις για τον εαυτό σου. Δευτερονόμιο 20:14

Μερικές από τις παραβολές του Ιησού φαίνεται να επιδοκιμάζουν τη δουλεία και τον ξυλοδαρμό δούλων.

Ο άρχοντας εκείνου του δούλου θα έρθει σε μια μέρα που δεν θα τον ψάχνει, και σε μια ώρα που δεν θα έχει επίγνωση, και θα τον κόψει στην αμαρτία, και θα τον διορίσει το μερίδιό του με τους άπιστους. Και αυτός ο υπηρέτης, που γνώριζε το θέλημα του κυρίου του, και δεν προετοιμάστηκε ο ίδιος, ούτε σύμφωνα με το θέλημά του, θα χτυπηθεί με πολλές ρίγες. Κατά Λουκάν 12:46-47

Αλλά ποιος από εσάς, έχοντας έναν υπηρέτη που οργώνει ή ταΐζει βοοειδή, θα του πει σιγά-σιγά, όταν έρθει από το χωράφι: Πήγαινε και κάθισε στο κρέας; Και μάλλον δεν θα του πεις: Ετοιμάσου με αυτό να μπορέσω να υποστηρίξω, και να περιζωθείς, και να με υπηρετήσεις, μέχρι να φάω και να μεθύσω. Και μετά θα φας και θα πιεις; Ευχαριστεί αυτόν τον υπηρέτη επειδή έκανε τα πράγματα που τον διέταξαν; Δεν τρέμω. Κατά Λουκάν 17:7-9

Οι επιστολές της Καινής Διαθήκης εγκρίνουν τη δουλεία και διατάζουν τους δούλους να υπακούν στους κυρίους τους.

Είσαι υπηρέτης; Μη νοιάζεσαι γι' αυτό: αλλά αν μπορείς να ελευθερωθείς, χρησιμοποίησέ το μάλλον. Διότι αυτός που καλείται εν Κυρίω, όντας υπηρέτης, είναι ελεύθερος του Κυρίου· ομοίως και αυτός που καλείται, όντας ελεύθερος, είναι υπηρέτης του Χριστού. Α ́ Κορινθίους 7:21-22

Υπηρέτες, υπακούτε σε όλα τα πράγματα στους κυρίους σας σύμφωνα με τη σάρκα. όχι με ... αλλά με αγαμία καρδιάς, φοβούμενοι τον Θεό. Προς Εφεσίους 6:5

Υπηρέτες, να είστε υπάκουοι σε εκείνους που είναι κύριοι σας κατά σάρκα, με φόβο και τρόμο, με ενότητα της καρδιάς σας, όπως στον Χριστό. Κολοσσαείς 3:22

Κύριοι, δώστε στους δούλους σας αυτό που είναι δίκαιο και ίσο. γνωρίζοντας ότι έχετε επίσης έναν Κύριο στον ουρανό. Κολοσσαείς 4:1

Όσοι υπηρέτες είναι κάτω από το ζυγό ας υπολογίζουν τους κυρίους τους άξιους κάθε τιμής, ώστε το όνομα του Θεού και η διδασκαλία του να μην βλασφημούνται. Και εκείνοι που έχουν πιστούς κυρίους, ας μην τους περιφρονούν, επειδή είναι αδελφοί. Αλλά μάλλον να τους υπηρετείτε, επειδή είναι πιστοί και αγαπημένοι, μέτοχοι της ωφέλειας. Αυτά τα πράγματα διδάσκουν και προτρέπουν. Αν κάποιος διδάσκει διαφορετικά ... Είναι περήφανος, χωρίς να γνωρίζει τίποτα... Από τέτοια αποσυρθείτε. Α ́ Τιμόθεον 6:1-5

Υπηρέτες, υπακούτε σε όλα τα πράγματα στους κυρίους σας σύμφωνα με τη σάρκα. όχι με eyeservice, ως menpleasers? αλλά με αγαμία καρδιάς, φοβούμενοι τον Θεό. Τίτον 2:9-10

Υπηρέτες, να υποτάσσεστε στους κυρίους σας με κάθε φόβο, όχι μόνο στους καλούς και πράους, αλλά και στους ευγενείς. Πέτρου Α ́ 2:18

Όχι, ο Θεός αποδοκιμάζει τη δουλεία.

Αγάπα τους γείτονές σου. (Μην τους υποδουλώνετε.)

Αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου. Λευιτικό 19:18, Μάρκος 12:31, Ματθαίος 22:39

Μην κάνετε τίποτα κακό στους ξένους. (Σαν να τους υποδουλώνεις.) Αγάπα τους ξένους όπως τον εαυτό σου.

Ο ξένος ... Δεν θα τον αδικήσεις. . . . Θα τον αγαπάς όπως τον εαυτό σου. Λευιτικό 19:33-34

Πληρώστε στους εργαζόμενους έναν δίκαιο (μη μηδενικό) μισθό για την εργασία τους.

Δεν θα εξαπατήσεις τον πλησίον σου, ούτε θα τον ληστέψεις: ο μισθός εκείνου που προσλαμβάνεται δεν θα μείνει μαζί σου όλη τη νύχτα μέχρι το πρωί. Λευιτικό 19:13

Αλίμονο σε εκείνον που οικοδομεί τον οίκο του με αδικία, και τους θαλάμους του με αδικία. που χρησιμοποιεί την υπηρεσία του γείτονά του χωρίς μισθό και δεν τον δίνει για την εργασία του. Ιερεμίας 22:13

Και θα έρθω κοντά σου για να σε κρίνω. και θα είμαι γρήγορος μάρτυρας εναντίον ... εκείνοι που καταπιέζουν τους μισθωτούς στους μισθούς του. Μαλαχίας 3:5

Διακηρύξτε την ελευθερία σε όλη τη χώρα. (Σε μια χώρα ελευθερίας, όλοι είναι ελεύθεροι.)

Διακηρύξτε την ελευθερία σε όλη τη χώρα σε όλους τους κατοίκους της. Λευιτικό 25:10

Μην καταπιέζετε ο ένας τον άλλον. (Η δουλεία είναι η άτιμη καταπίεση.)

Επομένως, δεν θα καταπιέζετε ο ένας τον άλλον. Λευιτικό 25:17

Μην ληστεύετε ή καταπιέζετε τους φτωχούς. (Κάνοντάς τους σκλάβους.)

Μη ληστεύετε τους φτωχούς, επειδή είναι φτωχοί: ούτε καταπιέζετε τους ταλαιπωρημένους στην πύλη: γιατί ο Κύριος θα επικαλεστεί την υπόθεσή τους και θα χαλάσει την ψυχή εκείνων που τους χάλασαν. Παροιμίες 22:22-23

Δεν θα καταπιέζεις έναν μισθωτό δούλο που είναι φτωχός και άπορος, είτε είναι από τους αδελφούς σου, είτε από τους ξένους σου που βρίσκονται στη γη σου μέσα στις πύλες σου: την ημέρα του θα του δώσεις τη θέση του, ούτε ο ήλιος θα δύσει πάνω του, γιατί είναι φτωχός, και θα καθίσει η καρδιά του πάνω του. για να μην φωνάξει εναντίον σου προς τον Κύριο, και είναι αμαρτία για σένα. Δευτερονόμιο 24:14-15

Μην επιστρέφετε τους δραπέτες σκλάβους στους ιδιοκτήτες τους.

Δεν θα παραδώσεις στον κύριό του έναν δούλο που δραπέτευσε από τον κύριό του σε σένα. Θα ζήσει μαζί σας ανάμεσά σας, στον τόπο που θα επιλέξει σε μια από τις πόλεις σας όπου τον ευχαριστεί. Δεν θα τον κακομεταχειριστείτε. Δευτερονόμιο 23:15-16

Μην αποκαλείτε κανέναν αφέντη σας. (Εκτός από τον Ιησού.)

Ούτε να ονομάζεστε δάσκαλοι: γιατί ένας είναι ο Κύριός σας, δηλαδή ο Χριστός. Κατά Ματθαίον 23:10

Μην υπηρετείτε άλλους άντρες. Υπηρετείτε μόνο τον Θεό.

Μην είστε υπηρέτες ανθρώπων. Α ́ Κορινθίους 7:23

Αντί για νηστεία, ο Θεός θέλει να ελευθερώσουμε τους δούλους.

Δεν είναι αυτή η νηστεία που έχω επιλέξει; ... Για να αναιρέσετε τα βαριά φορτία και να αφήσετε τους καταπιεσμένους ελεύθερους, και να σπάσετε κάθε ζυγό; Ησαΐας 58:6

Ο Ιησούς είπε ότι οι ακόλουθοί του δεν μπορούν να "ασκούν κυριαρχία" ο ένας πάνω στον άλλον. (Όπως κάνει ένας ιδιοκτήτης σκλάβων στον δούλο του.)

Αλλά ο Ιησούς τους κάλεσε σε αυτόν, και τους λέει: Γνωρίζετε ότι εκείνοι που λογίζονται να κυβερνούν τους Εθνικούς ασκούν κυριαρχία πάνω τους. Και οι μεγάλοι τους ασκούν εξουσία πάνω τους. Αλλά έτσι δεν θα είναι ανάμεσά σας. Κατά Μάρκον 10:42-43

37) Υπήρξε ποτέ δίκαιος άνθρωπος; Γένεση 7:1

Όχι, δεν υπήρξε ποτέ δίκαιος άνθρωπος.

Εφόσον ο τοκετός είναι μια βρώμικη διαδικασία που περιλαμβάνει γυναίκες, πώς θα μπορούσε κάποιος από εμάς να είναι καθαρός ή δίκαιος; Δεν μπορούμε και δεν είμαστε. Είμαστε όλοι ακάθαρτοι, άδικοι, βρώμικα κουρέλια.

Τι είναι ο άνθρωπος, ότι πρέπει να είναι καθαρός; Και αυτός που γεννιέται από γυναίκα, για να είναι δίκαιος; Ιώβ 15:14

Είμαστε όλοι σαν ακάθαρτο πράγμα και όλες οι δίκαιές μας είναι σαν βρώμικα κουρέλια. Ησαΐας 64:6

Ποιος έχει δηλώσει από την αρχή, ότι μπορούμε να γνωρίζουμε; Και πριν, για να μπορούμε να πούμε, είναι δίκαιος; Ναι, δεν υπάρχει κανένας που να ακούει τα λόγια σου, ναι, δεν υπάρχει κανένας που να ακούει τα λόγια σου. Ησαΐας 41:26

Δεν υπάρχει δίκαιος, ούτε ένας. Προς Ρωμαίους 3:10

Ναι, υπήρξαν πολλοί δίκαιοι άνθρωποι.

Ο Άβελ, ο Λωτ, ο Νώε, ο Δανιήλ, ο Ιώβ, ο Δαβίδ, ο Ζαχαρίας γιος του Βαραχία, η Ελισάβετ και ο Ζαχαρίας ήταν όλοι δίκαιοι άνθρωποι.

Ο Άβελ πρόσφερε στον Θεό μια πιο εξαιρετική θυσία από τον Κάιν, με την οποία έλαβε μαρτυρία ότι ήταν δίκαιος. Προς Εβραίους 11:4

Και ελευθέρωσε τον δίκαιο Λωτ, εξοργισμένος από τη βρώμικη συζήτηση των ασεβών: (Διότι εκείνος ο δίκαιος άνθρωπος που κατοικούσε ανάμεσά τους, βλέποντας και ακούγοντας, ενοχλούσε τη δίκαιη ψυχή του από μέρα σε μέρα με τις παράνομες πράξεις τους.) Πέτρου Β ́ 2:7-8

Αν και αυτοί οι τρεις άνδρες, ο Νώε, ο Δανιήλ και ο Ιώβ, ήταν μέσα σε αυτό, θα έπρεπε να ελευθερώσουν μόνο τις ψυχές τους με τη δικαιοσύνη τους, λέει ο Κύριος ο Θεός. Ιεζεκιήλ 14:14, 20

[Ο Θεός] δεν έσωσε τον παλιό κόσμο, αλλά έσωσε τον Νώε τον όγδοο άνθρωπο, έναν κήρυκα δικαιοσύνης, φέρνοντας τον κατακλυσμό στον κόσμο των ασεβών. Πέτρου Β ́ 2:5

Για σένα [τον Νώε] έχω δει δίκαιους μπροστά μου. Γένεση 7:1

Γι' αυτό ο Κύριος με αποζημίωσε [τον Δαβίδ] σύμφωνα με τη δική μου δικαιοσύνη. σύμφωνα με την καθαρότητά μου στην όρασή του. Β ́ Σαμουήλ 22:25

Αυτοί [η Ελισάβετ και ο Ζαχαρίας] ήταν και οι δύο δίκαιοι ενώπιον του Θεού, περπατώντας στις εντολές και τις διατάξεις του Κυρίου άμεμπτοι. Κατά Λουκάν 1:6

Για να έρθει επάνω σας όλο το δίκαιο αίμα που χύθηκε επάνω στη γη, από το αίμα του δίκαιου Άβελ μέχρι το αίμα του Ζαχαρία, γιου του Βαραχία, τον οποίο σκοτώσατε ανάμεσα στο ναό και το θυσιαστήριο. Κατά Ματθαίον 23:35

Ο Θεός γνωρίζει την οδό των δικαίων.

Επομένως, οι ασεβείς δεν θα σταθούν στην κρίση, ούτε οι αμαρτωλοί στην εκκλησία των δικαίων. Διότι ο Κύριος γνωρίζει την οδό των δικαίων· αλλά η οδός των ασεβών θα χαθεί. Ψαλμός 1:5-6

Τα μάτια του είναι πάντα πάνω τους.

Τα μάτια του Κυρίου είναι στραμμένα στους δίκαιους. Ψαλμός 34:15, Α ́ Πέτρου 3:12

Οι δίκαιοι άνθρωποι χαίρονται εν Κυρίω.

Να χαίρεστε στον Κύριο, και να χαίρεστε, δίκαιοι. Ψαλμός 32:11

Να χαίρεστε εν Κυρίω, ω δίκαιοι. Ψαλμός 33:1, Ψαλμός 97:12

Η φωνή της χαράς και της σωτηρίας βρίσκεται στις σκηνές των δικαίων. Ψαλμός 118:15

Τα κέρατά τους θα εξυψωθούν ή ἐν τῷ ἀναστῆναι εἰς κρίσιν τὸν Θεὸν τοῦ σῶσαι πάντας τοὺς πραεῖς τῆς γῆς

Τα κέρατα των δικαίων θα εξυψωθούν. Ψαλμός 75:10

Οι δίκαιοι άνθρωποι δεν εγκαταλείπονται ποτέ και δεν πεινούν ποτέ.

Ωστόσο, δεν έχω δει τον δίκαιο εγκαταλελειμμένο, ούτε το σπέρμα του να ζητιανεύει ψωμί. Ψαλμός 37:25

Ο Κύριος δεν θα υποφέρει την ψυχή των δικαίων να λιμοκτονήσει. Παροιμίες 10:3

Ο δίκαιος τρώει για την ικανοποίηση της ψυχής του. Παροιμίες 13:25

Μεταξύ των δικαίων υπάρχει εύνοια. Παροιμίες 14:9

Όποιος τους μισεί θα είναι έρημος.

Αυτοί που μισούν τους δίκαιους θα είναι έρημοι. Ψαλμός 34:21

Οι δίκαιοι άνθρωποι θα χαρούν όταν δουν την εκδίκηση του Θεού. Θα πλύνουν τα πόδια τους με το αίμα των πονηρών ανθρώπων.

Ο δίκαιος θα χαρεί όταν δει την εκδίκηση: θα πλύνει τα πόδια του με το αίμα των ασεβών. Ψαλμός 58:10

Οι δίκαιοι επίσης θα δουν... και θα γελάσει μαζί του. Ψαλμός 52:6

Ο Θεός κάνει τους δίκαιους ανθρώπους σοφούς.

Αυτός [ο Θεός] προσφέρει υγιή σοφία για τους δίκαιους. Παροιμίες 2:7

Δεν θα επιτρέψει ποτέ να μετακινηθούν.

Ποτέ δεν θα υποφέρει τους δίκαιους να μετακινηθούν. Ψαλμός 55:22

Ακολουθήστε δίκαιους ανθρώπους.

Κρατήστε τα μονοπάτια των δικαίων. Παροιμίες 2:20

Ο Θεός αγαπά τους δίκαιους ανθρώπους.

Ο Κύριος αγαπά τους δίκαιους. Ψαλμός 146:9

Τους λέει το μυστικό του.

Το μυστικό του [του Θεού] είναι με τους δίκαιους. Παροιμίες 3:32

Τα στόματα των ενάρετων ανθρώπων είναι πηγάδια ζωής.

Το στόμα ενός δίκαιου ανθρώπου είναι πηγάδι ζωής. Παροιμίες 10:11

Οι δίκαιοι άνθρωποι θα εισέλθουν από την πύλη του Θεού.

Αυτή η πύλη του Κυρίου, στην οποία θα εισέλθουν οι δίκαιοι. Ψαλμός 118:20

Η ράβδος του πονηρού δεν θα αγγίξει δίκαιους ανθρώπους.

Η ράβδος των ασεβών δεν θα στηρίζεται στον κλήρο των δικαίων. Ψαλμός 125:3

Οι δίκαιοι άνθρωποι πληρώνονται με ζωή.

Η εργασία των δικαίων τείνει προς τη ζωή. Παροιμίες 10:16

Τα χείλη των ενάρετων ανθρώπων τρέφουν τους ανθρώπους και ξέρουν τι να πουν.

Τα χείλη των δικαίων τρέφουν πολλούς. Παροιμίες 10:21

Τα χείλη των δικαίων γνωρίζουν τι είναι αποδεκτό. Παροιμίες 10:32

Οι δίκαιοι άνθρωποι παίρνουν ό,τι θέλουν.

Η επιθυμία των δικαίων θα ικανοποιηθεί. Παροιμίες 10:24

Οι δίκαιοι άνθρωποι μπορούν να χτυπήσουν άλλους ανθρώπους. (Δεν θα σπάσει τα κεφάλια τους.)

Αφήστε τους δίκαιους να με χτυπήσουν. Θα είναι καλοσύνη: και ας με ελέγξει. Θα είναι ένα εξαιρετικό λάδι, το οποίο δεν θα σπάσει το κεφάλι μου. Ψαλμός 141:5

Όταν οι δίκαιοι άνθρωποι ελπίζουν, γίνονται χαρούμενοι.

Η ελπίδα των δικαίων θα είναι η χαρά. Παροιμίες 10:28

Οι δίκαιοι άνθρωποι τριγυρνούν για πάντα.

Οι δίκαιοι δεν θα απομακρυνθούν ποτέ. Παροιμίες 10:30

Δεν ξεχνιούνται ποτέ.

Οι δίκαιοι θα βρίσκονται σε αιώνια ανάμνηση. Ψαλμός 112:6

Οι δίκαιοι άνθρωποι ξεφεύγουν από τα προβλήματα.

Ο δίκαιος ελευθερώνεται μέσα από τα προβλήματα. Παροιμίες 11:8

Όταν τα πράγματα πάνε καλά με δίκαιους ανθρώπους, η πόλη είναι ευτυχισμένη.

Όταν πηγαίνει καλά με τους δίκαιους, η πόλη χαίρεται. Παροιμίες 11:10

Τα παιδιά των δίκαιων ανθρώπων θα σωθούν.

Ο σπόρος των δικαίων θα παραδοθεί. Παροιμίες 11:21

Οι δίκαιοι άνθρωποι θέλουν το καλό.

Η επιθυμία των δικαίων είναι μόνο καλή. Παροιμίες 11:23

Οι δίκαιοι άνθρωποι μεγαλώνουν σαν κλαδιά.

Οι δίκαιοι θα ανθίσουν ως κλάδος. Παροιμίες 11:28

Οι δίκαιοι άνθρωποι ευχαριστούν τον Θεό.

Οι δίκαιοι θα ευχαριστήσουν. Ψαλμός 140:13

Ο καρπός των ενάρετων ανθρώπων είναι ο ίδιος με τον καρπό του δέντρου της ζωής.

Ο καρπός των δικαίων είναι δέντρο ζωής. Παροιμίες 11:30

Καλά πράγματα συμβαίνουν σε δίκαιους ανθρώπους.

Οι δίκαιοι θα αποζημιωθούν στη γη. Παροιμίες 11:31

Στο δίκαιο καλό θα ανταμειφθεί. Παροιμίες 13:21

Οι ρίζες των ενάρετων ανθρώπων δεν μπορούν να αφαιρεθούν και πάντα αποδίδουν καρπούς.

Η ρίζα των δικαίων δεν θα μετακινείται και πάντα θα αποδίδει καρπούς. Παροιμίες 12:3

Η ρίζα του δίκαιου αποδίδει καρπούς. Παροιμίες 12:12

Οι δίκαιοι άνθρωποι έχουν πάντα δίκιο.

Οι σκέψεις των δικαίων είναι σωστές. Παροιμίες 12:5

Δεν είναι καλό να ... Ανατρέψτε τους δίκαιους στην κρίση. Παροιμίες 18:5

Τα σπίτια των ενάρετων ανθρώπων δεν πέφτουν ποτέ.

Ο οίκος των δικαίων θα σταθεί. Παροιμίες 12:7

Οι δίκαιοι άνθρωποι είναι καλοί με τα ζώα.

Ένας δίκαιος άνθρωπος θεωρεί τη ζωή του θηρίου του. Παροιμίες 12:10

Οι δίκαιοι άνθρωποι είναι καλύτεροι από τους γείτονές τους.

Ο δίκαιος είναι πιο άριστος από τον πλησίον του. Παροιμίες 12:26

Οι δίκαιοι άνθρωποι μισούν το ψέμα.

Ένας δίκαιος άνθρωπος μισεί το ψέμα. Παροιμίες 13:5

Οι δίκαιοι άνθρωποι έχουν χαρούμενα φώτα.

Το φως των δικαίων χαίρεται. Παροιμίες 13:9

Οι πονηροί άνθρωποι υποκλίνονται μπροστά στους δίκαιους ανθρώπους.

Το κακό τόξο μπροστά στο καλό. και οι ασεβείς στις πύλες των δικαίων. Παροιμίες 14:19

Οι δίκαιοι άνθρωποι πεθαίνουν με ελπιδοφόρο θάνατο.

Ο δίκαιος έχει ελπίδα στο θάνατό του. Παροιμίες 14:32

Οι δίκαιοι άνθρωποι έχουν πολλά πράγματα.

Στον οίκο των δικαίων υπάρχει πολύς θησαυρός. Παροιμίες 15:6

Η πλοήγηση είναι εύκολη για τους δίκαιους ανθρώπους.

Ο δρόμος των δικαίων γίνεται σαφής. Παροιμίες 15:19

Οι δίκαιοι άνθρωποι είναι ασφαλείς, εφόσον τρέχουν στο όνομα του Κυρίου.

Το όνομα του Κυρίου είναι ένας ισχυρός πύργος: ο δίκαιος τρέχει μέσα του και είναι ασφαλής. Παροιμίες 18:10

Οι δίκαιοι άνθρωποι κοιτάζουν τα σπίτια των πονηρών ανθρώπων.

Ο δίκαιος άνθρωπος σοφά θεωρεί τον οίκο των πονηρών. Παροιμίες 21:12

Οι πονηροί άνθρωποι είναι λύτρα για δίκαιους ανθρώπους.

Οι ασεβείς θα είναι λύτρο για τους δίκαιους. Παροιμίες 21:18

Οι δίκαιοι άνθρωποι είναι γενναιόδωροι δωρητές.

Οι δίκαιοι δίνουν και δεν περισσεύουν. Παροιμίες 21:26

Ευτυχία είναι να είσαι πατέρας ενός δίκαιου παιδιού.

Ο πατέρας των δικαίων θα χαρεί πολύ. Παροιμίες 23:24

Οι πονηροί άνθρωποι πρέπει να μένουν μακριά από τα σπίτια των ενάρετων ανθρώπων.

Μην περιμένεις, ω πονηρέ άνθρωπε, ενάντια στην κατοικία των δικαίων. Παροιμίες 24:15

Οι δίκαιοι άνθρωποι δεν πρέπει να ενδίδουν σε πονηρούς ανθρώπους.

Ένας δίκαιος άνθρωπος που πέφτει κάτω μπροστά στον πονηρό είναι σαν μια ταραγμένη πηγή. Παροιμίες 25:26

Οι δίκαιοι άνθρωποι είναι τόσο τολμηροί όσο τα λιοντάρια.

Οι δίκαιοι είναι τολμηροί σαν λιοντάρι. Παροιμίες 28:1

Όταν κυβερνούν δίκαιοι άνθρωποι, όλοι είναι ευτυχισμένοι.

Όταν οι δίκαιοι βρίσκονται στην εξουσία, ο λαός χαίρεται. Παροιμίες 29:2

Οι δίκαιοι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι και τραγουδούν πολύ.

Οι δίκαιοι τραγουδούν και χαίρονται. Παροιμίες 28:6

Οι δίκαιοι άνθρωποι βοηθούν τους φτωχούς.

Οι δίκαιοι εξετάζουν την υπόθεση των φτωχών. Παροιμίες 29:7

Όταν οι κακοί άνθρωποι πολλαπλασιάζονται, συμβαίνουν άσχημα πράγματα. Αλλά οι δίκαιοι άνθρωποι βλέπουν την πονηρή πτώση.

Όταν οι ασεβείς πολλαπλασιάζονται, η παράβαση αυξάνεται: αλλά οι δίκαιοι θα δουν την πτώση τους. Παροιμίες 29:16

Ο Θεός κατευθύνει το έργο των δίκαιων ανθρώπων.

Οι δίκαιοι και οι σοφοί και τα έργα τους βρίσκονται στα χέρια του Θεού. Εκκλησιαστής 9:1

Τα ίδια πράγματα συμβαίνουν σε δίκαιους και πονηρούς ανθρώπους.

Υπάρχει ένα γεγονός για τους δίκαιους και για τους πονηρούς. Εκκλησιαστής 9:2

Πείτε στους δίκαιους ανθρώπους ότι όλα θα πάνε καλά γι' αυτούς.

Πείτε στους δίκαιους, ότι θα είναι καλά μαζί του. Ησαΐας 3:10

Αλίμονο σε εκείνους που πίνουν κρασί και αναμιγνύουν ποτά, και έτσι αφαιρούν τη δικαιοσύνη από τους δίκαιους ανθρώπους.

Αλίμονο σ' αυτούς που είναι δυνατοί να πίνουν κρασί, και σε ανθρώπους με δύναμη να αναμειγνύονται δυνατά ποτά: Που δικαιώνουν τους πονηρούς για ανταμοιβή, και αφαιρούν τη δικαιοσύνη των δικαίων από αυτόν! Ησαΐας 5:22-23

Δίκαια έθνη θα εισέλθουν στις (μαργαριταρένιες;) πύλες.

Ανοίξτε τις πύλες, ώστε να εισέλθει το δίκαιο έθνος που τηρεί την αλήθεια. Ησαΐας 26:2

Οι δίκαιοι άνθρωποι πεθαίνουν για να σωθούν από ένα μελλοντικό κακό.

Οι δίκαιοι χάνονται και κανένας άνθρωπος δεν το βάζει στην καρδιά: και οι ελεήμονες άνθρωποι απομακρύνονται, κανείς δεν θεωρεί ότι οι δίκαιοι απομακρύνονται από το κακό που έρχεται. Ησαΐας 57:1

Ο Θεός θα κρίνει τους δίκαιους άνδρες σαν να ήταν μοιχαλίδες και γυναίκες με έμμηνο ρύση.

Οι δίκαιοι άνδρες, θα τους κρίνουν σύμφωνα με τον τρόπο των μοιχών και με τον τρόπο των γυναικών που χύνουν αίμα. Επειδή είναι μοιχαλίδες και το αίμα είναι στα χέρια τους. Ιεζεκιήλ 23:45

Η δικαιοσύνη των ενάρετων ανθρώπων δεν θα τους βοηθήσει όταν αμαρτάνουν.

Η δικαιοσύνη του δικαίου δεν θα τον ελευθερώσει την ημέρα της παράβασής του. Ιεζεκιήλ 33:12

Μάθετε πώς να αναγνωρίζετε δίκαιους και πονηρούς ανθρώπους.

Να διακρίνετε ανάμεσα στους δίκαιους και τους πονηρούς. Μαλαχίας 3:18

Για να φτάσεις στον ουρανό πρέπει να είσαι πιο δίκαιος από τους γραμματείς και τους Φαρισαίους.

Αν η δικαιοσύνη σας δεν υπερβεί τη δικαιοσύνη των γραμματέων και των Φαρισαίων, δεν θα εισέλθετε σε καμία περίπτωση στη βασιλεία των ουρανών. Κατά Ματθαίον 5:20

Πολλοί δίκαιοι άνδρες και προφήτες ήθελαν να δουν και να ακούσουν τον Ιησού, αλλά δεν μπορούσαν.

Διότι αληθινά σας λέω: Ότι πολλοί προφήτες και δίκαιοι άνθρωποι επιθυμούσαν να δουν αυτά που βλέπετε, και δεν τα είδατε. Και να ακούτε αυτά που ακούτε, και δεν τα ακούσατε. Κατά Ματθαίον 13:17

Η γενιά του Ιησού είναι υπεύθυνη για το χύσιμο όλου του δίκαιου αίματος από τον Άβελ στον Ζαχαρία, γιο του Βαραχία.

Οι δίκαιοι άνθρωποι θα λάμπουν σαν τον ήλιο.


Τότε οι δίκαιοι θα λάμψουν σαν τον ήλιο στη βασιλεία του Πατέρα τους. Κατά Ματθαίον 13:43

Για να έρθει επάνω σας όλο το δίκαιο αίμα που χύθηκε επάνω στη γη, από το αίμα του δίκαιου Άβελ μέχρι το αίμα του Ζαχαρία, γιου του Βαραχία, τον οποίο σκοτώσατε ανάμεσα στο ναό και το θυσιαστήριο. Αληθινά σας λέω: Όλα αυτά θα έρθουν σε αυτή τη γενεά. Κατά Ματθαίον 23:35

Οι νεκροί δίκαιοι άνθρωποι θα ρωτήσουν τον Ιησού πότε τον είδαν πεινασμένο ή διψασμένο ενώ ήταν ζωντανοί.

Τότε θα του απαντήσει ο δίκαιος, λέγοντας: Κύριε, πότε σε είδαμε πεινασμένο, και σε θρέψαμε; ή διψασμένος, και σου έδωσε να πιεις; Κατά Ματθαίον 25:37

Οι δίκαιοι άνθρωποι θα ζήσουν για πάντα αφού πεθάνουν.

Και αυτοί θα φύγουν σε αιώνια τιμωρία, αλλά οι δίκαιοι σε ζωή αιώνια. Κατά Ματθαίον 25:46

Οι προσευχές των ενάρετων ανθρώπων είναι πολύ ισχυρές.

Η αποτελεσματική ένθερμη προσευχή ενός δίκαιου ανθρώπου ωφελεί πολύ. Ιακώβου 5:16

Οι δίκαιοι άνθρωποι πρέπει να παραμένουν δίκαιοι.

Αυτός που είναι δίκαιος, ας είναι ακόμα δίκαιος. Αποκάλυψη 22:11

38) Να σκοτώσει ή να μην σκοτώσει.

Σκοτώνω

Ο Εκκλησιαστής μας λέει ότι υπάρχει καιρός να σκοτώνουμε.

Για όλα υπάρχει μια εποχή ... Καιρός να σκοτώσεις. Εκκλησιαστής 3:1-3

Ο Θεός μας προστάζει να σκοτώσουμε ορισμένους ανθρώπους. Μεταξύ αυτών είναι μάγισσες, αρσενικοί ομοφυλόφιλοι, Μη παρθένες νύφες, βλάσφημες, παραβάτες του Σαββάτου και ανυπάκουα παιδιά.

Δεν θα αφήσεις μάγισσα για να ζήσει. Έξοδος 22:18

Αν ένας άντρας ψεύδεται επίσης με την ανθρωπότητα, όπως ψεύδεται με μια γυναίκα, και οι δύο έχουν διαπράξει ένα βδέλυγμα: Σίγουρα θα θανατωθούν. Το αίμα τους θα είναι επάνω τους. Λευιτικό 20:13

Αν κάποιος άντρας πάρει μια γυναίκα, και πάει προς αυτήν, και τη μισήσει... και πες, πήρα αυτή τη γυναίκα, Και όταν ήρθα σ' αυτήν, δεν τη βρήκα υπηρέτρια: Τότε ο πατέρας της κοπέλας, και η μητέρα της, Πάρτε και φέρτε τα σημάδια της παρθενίας της κοπέλας στους πρεσβυτέρους της πόλης ... Αλλά αν ... Τα σημάδια της παρθενίας δεν πρέπει να βρεθούν για την κοπέλα: Τότε θα βγάλουν το Η κοπέλα στην πόρτα του σπιτιού του πατέρα της, και οι άνδρες της πόλης της θα την λιθοβολήσουν με πέτρες ότι πεθαίνει. Δευτερονόμιο 22:13-21

Αυτός που βλασφημεί το όνομα του Κυρίου, σίγουρα θα θανατωθεί, Και όλη η εκκλησία σίγουρα θα τον λιθοβολήσει. Λευιτικό 24:16

Θα τηρείτε το Σάββατο... Καθένας που το μολύνει σίγουρα θα θανατωθεί. Έξοδος 31:14

Εάν ένας άνθρωπος έχει έναν πεισματάρη και επαναστατικό γιο, ο οποίος δεν θα υπακούσει στη φωνή του πατέρα του, ή το φωνή της μητέρας του, και ότι, όταν τον έχουν παιδέψει, δεν θα τους ακούσει: Τότε θα Ο πατέρας του και η μητέρα του τον κρατούν, και τον βγάζουν προς τους πρεσβυτέρους της πόλης του, και προς την πύλη του τόπου του. Και θα πουν στους πρεσβυτέρους της πόλης του: Αυτός ο γιος μας είναι πεισματάρης και Επαναστάτης, δεν θα υπακούσει στη φωνή μας. Είναι λαίμαργος και μέθυσος. Και όλοι οι άνδρες της πόλης του θα τον λιθοβολήσει με πέτρες, ώστε να πεθάνει. Δευτερονόμιο 21:18-21

Και ο Θεός συχνά σκότωνε ανθρώπους ο ίδιος (ή έλεγε σε άλλους να το κάνουν γι 'αυτόν). Εδώ είναι μόνο μερικά από τα του Θεού δολοφονίες στη Βίβλο.

Θα την κάνω να βρέξει πάνω στη γη σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες. και κάθε ζωντανή ουσία που έχω κάνει θα καταστρέψω από προσώπου γης. ... Και όλη η σάρκα πέθανε που συγκινήθηκε πάνω στη γη. Γένεση 7:4-21

Τα μεσάνυχτα ο Κύριος χτύπησε όλα τα πρωτότοκα στη γη της Αιγύπτου, από τα πρωτότοκα του Φαραώ που κάθισε στο θρόνο του μέχρι τον πρωτότοκο του αιχμαλώτου που ήταν στο μπουντρούμι ... Και ακούστηκε μεγάλη κραυγή στην Αίγυπτο. γιατί δεν υπήρχε Ένα σπίτι όπου δεν υπήρχε ούτε ένας νεκρός. Έξοδος 12:29-30

Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός του Ισραήλ: Βάλε κάθε άνθρωπο το σπαθί του Η πλευρά του ... και σκότωσε κάθε άνθρωπο τον αδελφό του, και κάθε άνθρωπο τον δικό του σύντροφος, και κάθε άνθρωπος ο γείτονάς του. Έξοδος 32:27

Και όταν ο λαός παραπονέθηκε, δυσαρέστησε τον Κύριο: και ο Κύριος το άκουσε. και ο θυμός του άναψε. Και η φωτιά του Κυρίου έκαιγε ανάμεσά τους, και κατέτρωγε αυτούς που ήταν μέσα τα έσχατα μέρη του στρατοπέδου. Αριθμοί 11:1

Και ο λαός φλυαρεί εναντίον του Θεού, και εναντίον του Μωυσή, γι' αυτό μας βγάλατε από Αίγυπτος να πεθάνει στην έρημο; Γιατί δεν υπάρχει ψωμί, ούτε νερό. και μας Η ψυχή απεχθάνεται αυτό το ελαφρύ ψωμί. Και ο Κύριος έστειλε πύρινα φίδια ανάμεσα στο λαό, και αυτοί δάγκωσε τους ανθρώπους. και πολλοί άνθρωποι του Ισραήλ πέθαναν. Αριθμοί 21:5-6

Έτσι λέει ο Κύριος των δυνάμεων... πηγαίνετε και χτυπήστε τον Αμαλέκ, και Καταστρέψτε εντελώς όλα όσα έχουν, και μην τον γλιτώσετε. αλλά σκοτώστε και τα δύο άνδρας και γυναίκα, βρέφος και θηλάζων, βόδι και πρόβατο, καμήλα και κώλος. Α ́ Σαμουήλ 15:2-3

Μην σκοτώνεις

Μην σκοτώνετε κανέναν για κανένα λόγο.

Ου φονεύσεις. Έξοδος 20:13, Δευτερονόμιο 5:17

Μην σκοτώνετε. Μάρκος 10:19, Λουκάς 18:20

Λοιπόν, μην δολοφονείτε κανέναν, ούτως ή άλλως.

Δεν θα κάνεις φόνο. Κατά Ματθαίον 19:18

Ή σκοτώστε οποιονδήποτε αθώο ή δίκαιο λαό.

Οι αθώοι και δίκαιοι δεν σε σκοτώνουν. Έξοδος 23:7

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ... ΜΕΡΟΣ Δ'