H Aπόκρυφη Δύναμη του Ήλιου

H Aπόκρυφη δύναμη του Ήλιου: Μπορεί ο άνθρωπος να τραφεί -ή ακόμα και να γεννηθεί- μέσω του ηλιακού φωτός; Με την πρώτη ματιά, το ερώτημα αυτό μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Μήπως, όμως, η ευεργετική λάμψη του ήλιου πάνω στην πλάση και τον άνθρωπο, κρύβει μέσα της την κυρίαρχη ουσία που χρειάζεται για να δημιουργηθεί ή να συντηρηθεί μια ύπαρξη;

Από πολύ παλιά, οι αθέατες ιδιότητες του ήλιου είχαν παρατηρηθεί από αντισυμβατικούς ερευνητές, συμβάλλοντας έτσι στην δημιουργία των ‘παράξενων’ πεποιθήσεων τους που αποτυπώθηκαν στις διδασκαλίες τους. Η γέννηση ενός στοιχειακού πλάσματος στον υλικό κόσμο, η τροφή μέσω της ακτινοβολίας του ήλιου και το άνοιγμα αστρικών πυλών είναι μερικές απ’ τις ιδέες τους που έχουμε ανακαλύψει.
 

Μήπως, λοιπόν, πέρα απ’ τη διαδικασία της φωτοσύνθεσης, τη διατήρηση της επιφανειακής θερμοκρασίας της γης, την πρόκληση των μετεωρολογικών φαινομένων και την ωφέλιμη εκμετάλλευση της ακτινοβολίας του απ’ τον άνθρωπο, ο ήλιος αποτελεί κάτι παραπάνω; Μήπως είναι το κλειδί της αθανασίας που βρίσκεται ακριβώς μπροστά στα μάτια μας και οι αρχαίοι το γνώριζαν καλύτερα από εμάς;

Θεός Ήλιος

Από τα προϊστορικά χρόνια ο Ήλιος λατρευόταν ως θεότητα ενώ στην αρχαία Ελλάδα οι ιδιότητες του Ήλιου αποδόθηκαν στον Θεό Απόλλωνα, του οποίου η μητέρα λεγόταν πως καταγόταν απ’τους Υπερβόρειους. Στην ελληνική μυθολογία παρατηρούμε αναφορές για την Υπερβορεία, μια μυθική χώρα που βρισκόταν ψηλά στο έσχατο βόρειο άκρο του τότε γνωστού κόσμου στις πολικές περιοχές, στην οποία ο ήλιος δεν έδυε ποτέ και επικρατούσε πάντα άνοιξη. Η Έσχατη Θούλη ήταν η πρωτεύουσα αυτής και εθεωρείτο πως ήταν πιο αρχαία ακόμη κι απ’ την Ατλαντίδα και τη Λεμουρία. Σύμφωνα, πάλι, με την αιγυπτιακή μυθολογία, ο θεός Ρα ήταν ο δημιουργός των θεών, των ανθρώπων και του σύμπαντος. Το έμβλημα του ήταν ο ήλιος, που συμβόλιζε τη ζωή, το φως και τη γονιμότητα και το κεφάλι του θύμιζε εκείνο του γερακιού.

Σύμφωνα με τις αντιστοιχίες των άστρων και των μερών του ανθρώπινου σώματος ο ήλιος αντιστοιχεί στην καρδιά, δηλαδή το κέντρο του σώματος μας. Ταυτόχρονα είναι και η καρδιά του πλανητικού μας συστήματος. Χωρίς την ηλιακή ενέργεια τίποτα δεν μπορεί να αναπτυχθεί και να ανθίσει κι όλα σταδιακά νεκρώνουν. Ταινίες επιστημονικής φαντασίας όπως για παράδειγμα η ταινία «Sunshine» του 2007, κατά την οποία μια διεθνή ομάδα αστροναυτών αποστέλλεται σε μια επικίνδυνη αποστολή αναθέρμανσης του ‘νεκρού’ ήλιου, μαρτυρούν την πολυτιμότητα αυτής της ουράνιας σφαίρας στη ζωή του πλανήτη μας.

Οι Πύλες του Ήλιου 

Ένα απ’ τα πιο αινιγματικά μνημεία του πλανήτη, η Πύλη του Ήλιου, βρίσκεται στην κορυφή των Άνδεων σε υψόμετρο σχεδόν 4000 μέτρων απ’ την αρχαία πόλη Τιαουανάκο της Βολιβίας. Οι κάτοικοι των Άνδεων θεωρούσαν πως στο σημείο το οποίο είχε χτιστεί το μνημείο αποτελούσε το κέντρο του κόσμου. Τα σύμβολα που είναι χαραγμένα πάνω στο μεγαλιθικό μνημείο απεικονίζουν το ζωικό βασίλειο της γης, περίεργες ανθρώπινες φιγούρες καθώς και το θεό του Ήλιου Viracocha -ή τον Αιγυπτιακό Θεό Ρα-, ενώ λέγεται πως η ηλικία του ξεπερνά ακόμα και τα 15.000 χρόνια. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες σχετικά με την μυστήρια Πύλη του Ήλιου, όπως ότι αποτελεί ένα Star gate (αστρική πύλη), μέσω του οποίου επισκέπτονταν τον πλανήτη μας εξωγήινες φυλές (του ήλιου;), ένα τεράστιο τεχνολογικό κατασκεύασμα ή ένα Ατλάντιο ημερολόγιο που σκοπό είχε να μην ξεχαστεί το μεγαλείο της Ατλαντίδος. Ότι και να ισχύει, το σίγουρο είναι πως η πύλη του Ήλιου αποτελεί ένα από τα πιο αξιοθαύμαστα μυστήρια του κόσμου.

Όσον αφορά την αρχαία Ελλάδα, καθώς και ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο, είναι γεμάτη από περίεργες πύλες, όπως η Πύλη της Νάξου που αποτελεί κομμάτι του μισοτελειωμένου ναού του Θεού Απόλλωνα. Η Πύλη της Νάξου, η πύλη της Χατούσας των Ασσύριων, η Αιγυπτιακή Σφίγγα καθώς και άλλες κατασκευές σε αμέτρητα σημεία του πλανήτη, είναι προσανατολισμένες στον αστερισμό του Λέοντα (ο αστερισμός που αντιστοιχεί στον Ήλιο!). Ο συγγραφέας Richard Leviton στο έργο του Stars on the Earth, μας φανερώνει πως οι μυστηριώδες Πύλες των αρχαίων φυλών δεν αποδεικνύουν απλώς τις πνευματικές αλλά και τεχνογνωσιακές καταβολές τους ούτε αποτελούν απλές θρησκευτικές προεκτάσεις της πίστης τους, αλλά ‘μηχανές’ τοποθετημένες σε κομβικά ενεργειακά σημεία (τα ηλεκτρομαγνητικά κανάλια Λέι που διαπερνούν τον πλανήτη μας), ικανά να μας μεταφέρουν υλικά σε άλλους μακρινούς κόσμους. Αυτές οι τηλεμεταφορές ‘πετυχαίνουν’ όταν ακολουθείται επακριβώς η κατάλληλη αντιστοιχία των ουράνιων φαινομένων με τα φυσικά κτλ, ενώ προωθούνται από την ηλιακή ακτινοβολία. Γι’αυτό τούτα τα μνημεία χτίζονται με μεγάλο κόπο, ακρίβεια και μελέτη.

Αξιοπερίεργο είναι και το γεγονός ότι, διάφορες πόλεις της Ελλάδας όπως το Πήλιο που από την αρχαιότητα ακόμα σημαίνει Πύλη του Ηλίου, χρωστούν το όνομα τους στη γεωγραφική τους θέση σε σχέση με τον ήλιο. Δεν είναι τυχαίο, που οι χώρες που ευνοούνται πιο πολύ απ’τον ήλιο, θεωρούνται οι πιο φιλόξενες, ισορροπημένες και αρμονικές ως προς την ψυχική ανάπτυξη ενός ατόμου κι έχουν πολεμηθεί ανα τους αιώνες για την ευδοκίμηση, την αυτάρκεια και την πολιτισμική και τεχνολογική τους πρόοδο. Αποτελούν, τελικά, οι Πύλες δημιουργήματα των πολιτισμών αφιερωμένα σε θεότητες λόγω αστρικής λατρείας ή θέλουν κάτι βαθύτερο και πολυπλοκότερο να μας πουν;

Γιατί η ''SS'' της Ναζιστικής Γερμανίας απήγαγε χιλιάδες παιδιά με άρια χαρακτηριστικά (ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια) ώστε να δημιουργήσει τον ‘τέλειο στρατιώτη’; Ποια ήταν η σχέση της SS με την μυστική οργάνωση Schwarze Sonne (=Μαύρος Ήλιος); Γιατί οι βρυκόλακες δεν μπορούν να εκτεθούν στον ήλιο; Γιατί όταν σβήνει ένα αστέρι (ήλιος) πιστεύεται ότι έχει έρθει στη ζωή ένας άνθρωπος; Μήπως ο ήλιος της Βεργίνας συμβολίζει τη γονιμοποίηση; Και άλλες παρόμοιες εύλογες απορίες, μας κάνουν να αναρωτηθούμε αν τελικά οι άνθρωποι πίστευαν πραγματικά στην απόκρυφη δύναμη του ήλιου δημιουργώντας μια παρασκηνιακή φρενίτιδα λατρείας που αποτυπώθηκε στο χρόνο…

Γέννηση με 3 τρόπους

Σύμφωνα με τις διδασκαλίες των σοφών, όλα τα όντα είναι προϊόντα της δημιουργικής δύναμης της Σκέψης (φαντασίας), είτε εκείνη εκπορεύεται από τη Θεό, τη φύση, ή τον άνθρωπο. Αν ο άνθρωπος, λοιπόν, είναι φτιαγμένος κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Κτίστη του τότε μπορεί κι εκείνος με την καθοδήγηση της ψυχής του και βοήθεια των επιστημών και των τεχνών, να δημιουργήσει πλάσματα που θα αποτελούν κι εκείνα με τη σειρά τους είδωλα του δικού του Κτίστη. Η ζωή είναι βαθμίδες. Η νοημοσύνη κληροδοτείται. Ο άνθρωπος έχει το χάρισμα να μεταβιβάζει τη ζωή στις εμπνεύσεις του κι η φύση παρέχει τη βοήθεια ώστε εκείνες να αναπτυχθούν κατάλληλα με χειροπιαστή μορφή και υπόσταση. Ο κόσμος είναι φτιαγμένος έτσι ώστε τα εργαλεία του Θεού να χρησιμοποιούνται απ’τα χέρια του ανθρώπου, και το θαύμα της συνείδησης αποκτά όλο και περισσότερες μορφές ζωής μέσα από το τίποτα.

Σύμφωνα με τον ιατρό, αποκρυφιστή και αλχημιστή Παράκελσο, ενός απ’ τα πιο λαμπρά μυαλά της ανθρωπότητας, ο άνθρωπος μπορεί να υπάρξει (δηλαδή να γεννηθεί) μέσα από τρεις διαφορετικούς τρόπους:

Α) Μέσω της φυσικής διαδικασίας της γέννησης: Η υποσυνείδητη φαντασία των γονέων κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, δημιουργεί το σπέρμα, το οποίο κατέχει όλες τις πληροφορίες της φαντασίας και η γυναικεία μήτρα παρέχει τις απαραίτητες συνθήκες για την ανάπτυξη του. Έτσι δημιουργείται ο φυσικός άνθρωπος, ο οποίος είναι φτιαγμένος από σάρκα και είναι ταυτόχρονα προικισμένος με πνεύμα.

Β) Μέσω της φαντασίας και της θέλησης που μαζί γονιμοποιούν μεταφυσικά το σώμα των παρθένων, δημιουργώντας πλάσματα που έχουν έμφυτες κι αφυπνισμένες τις Θεανθρώπινες δυνάμεις τους και αποτελούν αγγελιοφόρους του Πνεύματος. (Ιησούς;)

Γ) Μέσω της ενέργειας που εκπέμπει ο ήλιος και της μήτρας της φύσης, η οποία παράγει απευθείας απ’ τη Θεική Ουσία πρωτογενείς ανθρώπους, χωρίς φύλο, χωρίς υλικούς περιορισμούς και χωρίς γονείς. Δεν είναι αθάνατα και μοιάζουν με ανθρωπόμορφες σκεπτομορφές.

Ο ίδιος ο Παράκελσος μας παραθέτει τους βασικούς παράγοντες -όχι την ακριβή διαδικασία- που χρειάζονται ώστε να ‘γεννηθεί’ ένα τέτοιο στοιχειακό, το οποίο είχε ο κάθε μάγος/αλχημιστής σαν βοηθό του. Εν συντομία έχουν ως εξής:

Είναι απαραίτητη η ζωτική ουσία. Μια μορφή πνευματικής ενέργειας (mumia) η οποία μπορεί να προέρχεται από έναν άνθρωπο, ένα ζώο ή ένα φυτό και μπορεί να αφαιρεθεί με απλό τρόπο από το αστρικό σώμα. Είναι απαραίτητος ένας μαγνήτης για την αποθήκευση της ενέργειας.

Μία ‘μήτρα’ που θα φιλοξενήσει τα υλικά. (πχ έδαφος)

Ένας αντιπρόσωπος, ένας υλικός φορέας, τη μορφή του οποίου θα υιοθετήσει το στοιχειακό. (συνήθως το DNA ενός ζώου ή ενός ανθρώπου)

Κατάλληλες αστρικές επιρροές και εποχές, πλανήτες σε όψη και αντιστοιχίες, διάφορα άλλα αστρονομικά χαρακτηριστικά, ακριβής πλανητική ώρα κλπ.

Ένα αντικείμενο του αλχημιστή, το ποίο θα ‘δένει’ το στοιχειακό με τον ίδιο.

Η ενέργεια του ήλιου (ή της σελήνης), η οποία εισχωρεί στη μήτρα του εδάφους και προικίζει τη σκεπτομορφή με ζωή.

Τα παραπάνω αφορούν στην δημιουργίας μιας πνευματικής οντότητας, η οποία μπορεί να κινείται ανάμεσα στον υλικό και στον αστρικό κόσμο, κι όχι την δημιουργία του λεγόμενου Homunculus.

Τα παραπάνω ακούγονται αλλόκοτα και εξωπραγματικά σε έναν άνθρωπο της καθημερινότητας. Για τα μυημένα και φωτισμένα μυαλά, όμως, των αρχαίων χρόνων η μαγεία αποτελούσε επιστήμη. Μια συναρπαστική μελέτη και πρακτική, που στηριζόταν στους νόμους και στην αρμονία του σύμπαντος. Κατέβαλαν κοπιαστική προσπάθεια σε κάθε εξερεύνηση του αγνώστου και πάντα προχωρούσαν με σεβασμό προς το θαύμα της ζωής. Αξιοποιώντας στο έπακρο το θεανθρώπινο πνεύμα τους, δεν είχαν απλώς ευφυία και εξυπνάδα αλλά, εμπιστοσύνη στα μάτια της ψυχής. Με εκείνα κατόρθωναν να ‘δουν’ όλα όσα γνωρίζουν οι επιστήμες σήμερα. Σαν μικροί Θεοί της ανθρωπότητας. Ποιος ξέρει… Ίσως, να είχαν στ’ αλήθεια ονομαστεί έτσι από κάποιους κατώτερους λαούς εξαιτίας της μεγαλειώδους συνειδησιακής ικανότητας που είχαν αναπτύξει.

Αναπνοϊστές

Αναπνοϊστές (breatharians) αποκαλούνται οι άνθρωποι που τρέφονται με τον ήλιο, όπως ακριβώς τα φυτά. Μέσω της ηλιοθέασης και της ευεργετικής ακτινοβολίας του ήλιου, οι αναπνοϊστές μπορούν να ζουν πολλά χρόνια χωρίς να καταναλώνουν φαγητό και νερό. Το φαινόμενο της αφαγίας έχει τις ρίζες του στα πολύ παλιά χρόνια όταν οι σαμάνοι είχαν καταφέρει, μέσω του διαλογισμού και της επαφής με τους κόσμους των πνευμάτων, να βρίσκονται σε μια κατάσταση έκστασης κατά την οποία δεν χρειαζόταν να φάνε και να πιούν. Πολλοί επιστήμονες έχουν διαφωνήσει κάθετα με το φαινόμενο των αναπνοϊστών, ισχυριζόμενοι πως ο άνθρωπος δεν είναι φυτό και τα όργανα του έχουν ανάγκη από τις ουσίες των τροφών. Αν σκεφτούμε, όμως, ότι όλα είναι στο μυαλό μας κι ότι όλες οι αισθήσεις και οι ανάγκες φιλτράρονται, κωδικοποιούνται και εκτελούνται απ’ τον εγκέφαλο, τότε δεν είναι καθόλου απίθανη η εκούσια υποβολή του σε έναν νέο τρόπο σωματικής τροφής. Όπως η ηλιοθέαση. Βέβαια, δεν είναι παιχνίδι αλλά απαιτεί πίστη και ακατάπαυστη προσπάθεια κι αν όντως υπάρχουν άνθρωποι που το έχουν καταφέρει τότε αξίζουν λίγο την προσοχή μας…

Ο άνθρωπος κατέχει την υλική του υπόσταση διότι πρωτίστως κατέχει την πνευματική. Όσο κι αν εξαρτώμαστε υπερβολικά από τον ορθολογικό τρόπο σκέψης της επιστήμης, πάντα θα είμαστε ελλιπείς και περιορισμένοι με τις προόδους μας, διότι πορευόμαστε με κλειδωμένη τη συνείδηση και τα έμφυτα ένστικτα που μας κρατούν σε αρμονία με το μέσα μας και τον μακρόκοσμο.

Έχει πολλά να ανακαλύψει ακόμα ο άνθρωπος. Αρκεί να Πιστέψει. Στον ήλιο του ουρανού, αλλά και στον Ήλιο της ψυχής του.

Η Ελληνική Αρχαιότητα: Ι. ΑΡΧΑΪΚΗ ΕΠΟΧΗ - 1. Πόλεις και αποικίες

Μέγαρα, πρώιμος 6ος αιώνας

Σε συμπόσιο αριστοκρατών ο ποιητής Θέογνις απήγγειλε μια ελεγεία, με την οποία φαινομενικά τιμούσε τον φίλο του Κύρνο, ενώ στην ουσία εγκωμίαζε την τέχνη του λόγου. Η δύναμη της ποίησης να παράσχει την αθανασία βρήκε στην ελεγεία αυτή την αποκορύφωσή της:

 

Κύρνε, σου χάρισα φτερά ανάλαφρα

να σε σηκώσουν πάνω από την απέραντη θάλασσα και ολάκερη την οικουμένη.

Παντού σε όλα τα συμπόσια και τις γιορτές θα βρίσκεσαι και συ,

όλοι τους θα ᾽χουνε για σε να λένε.

[…] Και όταν στα σπλάχνα

της μαύρης γης θα κατεβείς,

όταν θα φτάσεις στο πολυστέναχτο παλάτι του Άδη,

ούτε και τότε, αν και νεκρός, θα ξεχαστείς.

Όλοι θα σε θυμούνται,

αθάνατο θα ᾽ναι στους ανθρώπους το όνομά σου.

 

Πόσο έντονα πρέπει να αισθάνονταν οι αρχαίοι την υμνητική δύναμη της ποίησης· πόσο μεγάλη πρέπει να ήταν η επιθυμία τους για αθανασία· και πόσο ισχυρή η πεποίθησή τους ότι άλλη ζωή, εκτός από την παρούσα, δεν υπάρχει, για να καταφεύγουν με τόσο πάθος στη μνήμη των μεταγενέστερων γενεών προκειμένου να διατηρήσουν, ως μοναδικό αντίβαρο στον θάνατο, την αιώνια διατήρηση του ονόματός τους!

Το λάθος δεν είναι εκείνου που εμπιστεύεται, αλλά εκείνου που ψεύδεται!

Η εμπιστοσύνη είναι σαν ένα εύθραυστο και διαφανές κρυστάλλινο κόσμημα που διαμορφώνει τη ζωή μας. Χρειάζεται πολύ χρόνο και προσπάθεια για να το φτιάξουμε, επειδή είναι πολύτιμο και ανεκτίμητο.

Ωστόσο, μπορεί αυτό το κόσμημα να φέρνει μεγάλη ευτυχία, αλλά σπάει εύκολα σε λίγα δευτερόλεπτα από αμέλεια, από εγωισμό και από κακή συμπεριφορά.

Όταν ένα συναίσθημα τόσο σημαντικό όσο η εμπιστοσύνη καταρρέει, κάτι πεθαίνει μέσα μας.
Αυτό συμβαίνει επειδή το ψέμα αμφισβητεί χιλιάδες αλήθειες, οδηγώντας μας να αμφισβητούμε τον εαυτό μας, ακόμη και για τα βιώματα που θεωρούσαμε ότι ήταν τα πιο ειλικρινή.

Το ψέμα έχει πολύ κοντά πόδια και πολύ μακριά χέρια.

Ακόμα κι αν το ψέμα μπορεί να φτάσει σε ανυποψίαστα όρια, η αλήθεια πάντα αναδύεται στην επιφάνεια.

Ωστόσο, το θέμα μας δεν είναι ότι όσα χτυπήματα κι αν δεχτούμε, θα  παραμείνουμε όρθιοι. Είναι φυσιολογικό να συμβεί το αντίθετο και πράγματι, το ψέμα και η προδοσία οριοθετούν ένα πριν και ένα μετά στη ζωή μας.

«Ένα πουλί που στέκεται σε ένα κλαδί δεν φοβάται ποτέ ότι το κλαδί αυτό θα σπάσει, γιατί δεν πιστεύει στο κλαδί. Πιστεύει στα δικά του φτερά … »

Η Ευθύνη για την προδοσία!

Συχνά λέμε ότι «αν προδοθείς μία φορά, είναι λάθος του άλλου, αλλά αν σε προδώσουν δύο φορές, τότε είναι λάθος δικό σου». Προφανώς, αυτή η δήλωση δεν είναι εντελώς λανθασμένη, αλλά πρέπει να τη σκεφτούμε κάπως πιο σοβαρά.

Με άλλα λόγια, το ζήτημα είναι ότι μαθαίνουμε από τα λάθη μας και δεν τα επαναλαμβάνουμε. Δεν πρέπει να αισθανόμαστε ένοχοι για τις προδοσίες που έχουμε υποστεί. Πώς μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι για το τι κάνουν οι άλλοι; Αυτό είναι παρανοϊκό.

Εντούτοις, αυτό πιθανότατα μας έχει ταλαιπωρήσει αρκετές φορές, με αποτέλεσμα να νιώθουμε ηλίθιοι που έχουμε πέσει στην παγίδα ενός ατόμου που θα μπορούσαμε να «είχαμε καταλάβει από πριν τι ήταν». Επομένως, είναι εύκολο να βγάζουμε συμπεράσματα όταν το σπίτι έχει ήδη καταρρεύσει.

Δεν είμαστε ούτε μάντεις, ούτε αλάνθαστοι. Επίσης, οι άλλοι δεν είναι τέλειοι και μερικές φορές θα πρέπει να σκεφτούμε ότι ακόμη κι οι σωστοί άνθρωποι σφάλουν, κάνουν τα δικά τους λάθη και κάποιος πρέπει να είναι πρόθυμος να συγχωρήσει.

«Μετά από λίγο, θα καταλάβετε ότι αν εκτεθείτε στον ήλιο για πολύ, θα καείτε. Θα αποδεχτείτε με τον καιρό ότι ακόμη κι οι καλοί άνθρωποι κάποια στιγμή μπορεί να σας πληγώσουν και εσείς μετά θα πρέπει να τους συγχωρήσετε. Θα μάθετε ότι ο λόγος μπορεί να απαλύνει τους πόνους της ψυχής … θα ανακαλύψετε όμως ότι χρειάζονται χρόνια» . –William Shakespeare

Η συναισθηματική πληγή της προδοσίας!

Η αθανασία και η προδοσία μας βλάπτουν περισσότερο όταν επηρεάζουν τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας περιβάλλουν ως σύντροφοι, φίλοι, ή μέλη της οικογένειάς μας. Όταν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε αισθανόμαστε διάφορα συναισθήματα όπως μίσος, αδυναμία και θυμό.

Είναι επίσης πολύ οδυνηρό (και δυστυχώς πολύ συνηθισμένο) κάποιος να κάνει κάτι για χάρη μας μόνο και μόνο διότι περιμένει αντάλλαγμα. Αυτός ο τύπος συγκλονίζει τα πρότυπά μας και βυθίζει τον συναισθηματικό μας κόσμο σε πραγματικό χάος.

Ωστόσο, ακόμα κι αν η πλάνη αυτή μας πονάει βαθιά στην καρδιά μας, δεν έχει νόημα, διότι την ώρα που μας τραυμάτισε, μας άλλαξε και τον τρόπο ύπαρξής μας και μας οδήγησε να συμπεριφερόμαστε άσχημα με τους άλλους, λόγω εκδίκησης ή καταστροφής.

Όσο απίστευτη κι αν φαίνεται, αυτή η αντίδραση είναι πολύ κοινή, όταν η «συναισθηματική πληγή» είναι ακόμη ανοιχτή και μολυνθεί.

Με τον ίδιο τρόπο, δεν πρέπει κανείς να κρύβεται πίσω από μια πανοπλία για να αντιμετωπίζει την κοινωνία και τον περίγυρό του. Αρκεί απλώς να προστατευθεί από το πρόσωπο που προέβη στην πράξη της προδοσίας.

Πώς ξεπερνάει κανείς το ψέμα, την προδοσία και την εξαπάτηση!

Η ασφάλεια, η ειλικρίνεια και η πίστη στις σχέσεις μας αποτελούν βασικό πυλώνα για την ανάπτυξή μας. Ωστόσο, οι αμφιβολίες, ο φόβος και το ψεύδος μας βλάπτουν, μας καίνε και μας καταστρέφουν … τίποτα περισσότερο.

Έτσι, αν η δυσπιστία έχει ριζώσει μέσα μας, μπορούμε όλοι το ξεπεράσουμε. Είναι φυσιολογικό ότι σε τέτοιες καταστάσεις, η αμφιβολία μεγαλώνει μέσα μας μαζί με τον φόβο. Ωστόσο, αυτό δεν πρέπει να είναι λόγος να είμαστε δύσπιστοι απέναντι στους άλλους.

Με άλλα λόγια, είναι πιθανό να βρεθούμε σε μια τέτοια ανεπιθύμητη κατάσταση αρκετές φορές στη ζωή μας, γι' αυτό πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι μια ευκαιρία για μας να ωριμάσουμε ως άτομα και να επιλέγουμε καλύτερα τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν.

Ραββίνος Marcus Eli Ravage: Είναι να απορεί κανείς γιατί μας απεχθάνεστε; Έχουμε βάλει εμπόδιο στην πρόοδό σας!

Δύο άρθρα γραμμένα το μακρινό 1928 από τον ραβίνο Marcus Eli Ravage, αναπτύσσουν τις απόψεις του για το θέμα του αντισημιτισμού και του μίσους εναντίον των Εβραίων.

Κάθε άλλο παρά αμυντικός ο Ravage εκθειάζει όλους όσους παραμένουν ακόμα και σήμερα ανιστόρητοι και ανίδεοι. Ένα καταπληκτικό κείμενο που λέει μεγάλες αλήθειες ,οι οποίες καθορίζουν τον άνθρωπο ακόμα και σήμερα.Τα παρακάτω δύο άρθρα είναι ιδιαιτέρως σημαντικά διότι έχουν γραφεί από τον Marcus Eli Ravage, έναν ραβίνο συγγραφέα. Αυτό που ακολουθεί αποτελεί μια πιστή μεταφορά.

Μπορείτε να ελέγξετε τα άρθρα αυτά σε οποιαδήποτε μεγάλη βιβλιοθήκη αν έχετε την παραμικρή αμφιβολία.

1. ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ
(Δημοσιεύτηκε στο THE CENTURY MAGAZINE, τον Ιανουάριο του 1928.)
Από τον ραββίνο Marcus Eli Ravage

«Φυσικά και μας απεχθάνεστε. Δεν υπάρχει λόγος να το αμφισβητείτε αυτό. Γι’ αυτό ας μη χάνουμε τον καιρό μας με αμφισβητήσεις και δικαιολογίες. Ξέρετε πολύ καλά ότι έτσι είναι, και εγώ το γνωρίζω αυτό και εμείς καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον.

Σίγουρα, κάποιοι από τους καλύτερους φίλους σας είναι Εβραίοι και όλα τα σχετικά. Το έχω ξανακούσει αυτό και πάνω από μια φορά, τουλάχιστον έτσι νομίζω. Και γνωρίζω επίσης, ότι δεν εννοείτε εμένα προσωπικά -«εμένα» εννοώντας οποιονδήποτε Εβραίο σαν ατομική προσωπικότητα- όταν εκτοξεύετε αυτά εναντίον μας με τον υγιεινό σας τρόπο, γιατί εγώ είμαι, τέλος πάντων, τόσο διαφορετικός, σαν να μην το ξέρατε, σχεδόν εξίσου καλός σαν εσάς. Η μικρή αυτή εξαίρεση δεν με γεμίζει, ωστόσο, με ευγνωμοσύνη -αλλά ας τα αφήσουμε αυτά για τώρα. Είναι το επιθετικό, ανερχόμενο, καταπιεστικό, υλιστικό είδος που απεχθάνεστε- αυτούς, που με μια λέξη, σας υπενθυμίζουν τόσο πολύ τη δική σας ανερχόμενη γενιά. Κατανοούμε απόλυτα ο ένας τον άλλον. Δεν σας κατηγορώ.

Μα το Θεό, δεν κατηγορώ κανένα που δεν του αρέσει κάποιος. Αυτό όμως που μου προκαλεί το ενδιαφέρον σε όλη αυτήν την αντι-Εβραϊκή υπόθεση, όπως εσείς το παρουσιάζετε, είναι η πλήρης έλλειψη θάρρους. Αυτός ο πλάγιος και σχετικός τρόπος τον οποίο χρησιμοποιείτε, μεταχειριζόμενοι τέτοιες διάτρητες δικαιολογίες που φαίνεστε να πάσχετε από προβλήματα ευσυνειδησίας τόσο έντονα, που αν η όλη παράσταση δεν ήταν τόσο τραγελαφική, θα ήταν εκνευριστική.

Δεν είναι ότι είστε ερασιτέχνες: ασχολείστε με αυτό πάνω από δεκαπέντε αιώνες. Όμως παρακολουθώντας και ακούγοντας τα παιδικά σας προσχήματα, σχηματίζει κανείς την εντύπωση ότι εσείς οι ίδιοι δεν γνωρίζετε για πιο πράγμα πρόκειται. Μας σιχαίνεστε, αλλά δεν μπορείτε ξεκάθαρα να πείτε το γιατί. Σκέφτεστε μια νέα δικαιολογία -αιτία την ονομάζεται- κάθε μέρα. Έχετε συσσωρεύσει δικαιολογίες για τον εαυτό σας αυτά τα εκατοντάδες χρόνια και κάθε νέο σας εύρημα είναι περισσότερο γελοίο από το προηγούμενο και κάθε καινούρια δικαιολογία αντιφάσκει και εξουδετερώνει την προηγούμενη.

Πριν από λίγα σχετικά χρόνια, συνήθιζα να ακούω ότι ήμαστε σκαφτιάδες χρημάτων και εμπορικοί υλιστές. Τώρα διαδίδεται το παράπονο ότι κανένα έργο τέχνης και κανένα επάγγελμα δεν είναι ασφαλές ενάντια στην Εβραϊκή εισβολή.

Εμείς είμαστε, αν σας πιστέψει κανείς, συγχρόνως και προσηλωμένοι στη φυλή μας και αφιερωμένοι σε αυτήν και μη αφομοιώσιμοι επειδή δεν συνάπτουμε γάμους με σας, και ταυτόχρονα είμαστε αναρριχητές και καταπιεστές και μια απειλή στην φυλετική σας ακεραιότητα.

Το επίπεδο διαβίωσής μας είναι τόσο χαμηλό που εμείς δημιουργούμε τις δικές σας εξαθλιωμένες συνοικίες και τις απάνθρωπες βιομηχανίες σας, και ταυτόχρονα τόσο υψηλό που σας διώχνουμε από τις ακριβότερες περιοχές σας.

Αποφεύγουμε το πατριωτικό μας καθήκον σε καιρό πολέμου γιατί είμαστε ειρηνόφιλοι από τη φύση μας και από παράδοση, αλλά ταυτόχρονα είμαστε οι αρχι-συνωμότες των συμπαντικών πολέμων και οι κύριοι χρηματοδότες των πολέμων αυτών – ανατρέξατε στο τελευταίο Dearborn Independent καθώς και στα Πρωτόκολλα των Γερόντων της Σιών.

Είμαστε συγχρόνως οι ιδρυτές και ηγέτες του καπιταλισμού αλλά και οι κύριοι υποκινητές των επαναστάσεων εναντίον του καπιταλισμού.

Δίχως αμφιβολία, η ιστορία δεν έχει να επιδείξει άλλο παράδειγμα, σαν εμάς, για την προσαρμοστικότητα!

Και ναι! Παρ’ ολίγο να ξεχάσω την αιτία όλων των αιτιών. Εμείς είμαστε οι ξεροκέφαλοι άνθρωποι που ποτέ δεν δέχθηκαν τον χριστιανισμό, και εμείς είμαστε οι εγκληματίες που σταύρωσαν τον ιδρυτή του.

Όμως μπορώ να σας πω ότι αυταπατάστε. Σας λείπει είτε η αυτογνωσία είτε το θάρρος να αντιμετωπίσετε με αντικειμενικότητα τα γεγονότα και να σταθείτε μπρος στην αλήθεια. Απεχθάνεστε τον Εβραίο όχι επειδή, όπως ίσως κάποιοι από σας να νομίζουν, αυτός σταύρωσε τον Ιησού αλλά γιατί αυτός τον γέννησε. Η πραγματική αντιμαχία σας με μας δεν είναι γιατί εμείς απορρίψαμε τον Χριστιανισμό, αλλά γιατί σας τον επιβάλλαμε!

Οι χλιαρές, αντικρουόμενες κατηγορίες σας εναντίον μας δεν είναι ένα μπάλωμα στην μαυρίλα της αποδεδειγμένης ιστορικής μας επιθετικότητας. Μας κατηγορείτε για την ανακίνηση της επανάστασης στη Μόσχα. Ας υποθέσουμε ότι αποδεχόμαστε την κατηγορία. Και λοιπόν; Συγκρινόμενο με το τι κατάφερε ο Παύλος, ο Εβραίος της Ταρσού, στη Ρώμη, ο ρωσικός ξεσηκωμός δεν αποτελεί παρά ένα καβγά του δρόμου.

Δημιουργείτε πολύ θόρυβο και εκφράζετε μεγάλη οργή για την ανάρμοστη Εβραϊκή επιρροή στα θέατρα και στους κινηματογράφους σας. Πολύ καλά. Δεκτό, το παράπονό σας, είναι βάσιμο. Αλλά τι είναι αυτό συγκρινόμενο με την συγκλονιστική μας επιρροή στις εκκλησίες σας, στα σχολεία σας, στους νόμους σας και στις κυβερνήσεις σας, και ακόμα και στις ίδιες τις σκέψεις σας που κάνετε κάθε μέρα;

Ένας αδέξιος Ρώσος παραχαράζει ορισμένα έγγραφα και τα δημοσιεύει σε ένα βιβλίο με το όνομα Τα Πρωτόκολλα των Γερόντων της Σιών, που δείχνουν ότι εμείς συνωμοτήσαμε για να επιφέρουμε τον τελευταίο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εσείς πιστεύετε αυτό το βιβλίο. Εντάξει. Για χάρη της συζήτησης εμείς υπογράφουμε την κάθε λέξη του. Είναι γνήσιο και αυθεντικό. Αλλά τι είναι αυτό πέρα από την αναμφισβήτητη ιστορική συνωμοσία που έχουμε πραγματοποιήσει, που δεν έχουμε ποτέ αρνηθεί γιατί εσείς δεν είχατε ποτέ το θάρρος να μας κατηγορήσατε γι’ αυτό, και του οποίου η πλήρης καταγραφή υπάρχει για τον οποιοδήποτε να διαβάσει;

Δεν έχετε ακόμα ξεκινήσει να εκτιμάτε το πραγματικό βάθος της ενοχής μας. Εμείς είμαστε παρείσακτοι. Εμείς είμαστε ταραξίες. Εμείς είμαστε υπονομευτές. Έχουμε πάρει τον φυσικό σας κόσμο, τα ιδανικά σας, τον προορισμό σας και έχουμε προκαλέσει τον όλεθρο. Εμείς βρισκόμαστε πίσω όχι μόνο από τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο αλλά πίσω σχεδόν από όλους σας τους πολέμους, πίσω όχι μόνο από τη Ρωσική αλλά και από κάθε μεγάλη επανάσταση της ιστορίας σας. Εμείς έχουμε επιφέρει τη διχόνοια και τη σύγχυση και την αγανάκτηση στην ιδιωτική και στην δημόσιά σας ζωή. Εξακολουθούμε να το κάνουμε. Κανείς δεν μπορεί να πει για πόσο καιρό θα εξακολουθούμε να το κάνουμε.

Ανατρέξετε λίγο πίσω και αναλογιστείτε τι έχει συμβεί. Δεκαεννέα αιώνες πριν, ήσαστε μια αθώα, ανέμελη, παγανιστική φυλή. Λατρεύατε αναρίθμητους θεούς και θεές, τα πνεύματα του αέρα, των τρεχούμενων νερών και του δάσους. Νιώθατε αδιάντροπη περηφάνια στη ομορφιά των γυμνών σας κορμιών. Χαράζατε μορφές των θεών σας καθώς και του προκλητικού ανθρωπίνου σώματος. Γοητευόσαστε με τις μάχες στις πεδιάδες, στις αρένες και στα πολεμικά εδάφη.

Πόλεμος και σκλαβιά αποτελούσαν καθιερωμένους θεσμούς στα κοινωνικά σας συστήματα. Διασκεδάζοντας στις βουνοπλαγιές και στις πεδιάδες της εξοχής, ασχοληθήκατε με τη θεώρηση του θαύματος και του μυστηρίου της ζωής και θέσατε τα θεμέλια της φυσικής επιστήμης και φιλοσοφίας. Είχατε μια ευγενική, αισθησιακή κουλτούρα, ανεπηρέαστη από τις όποιες ενοχλήσεις μιας κοινωνικής συνειδήσεως ή από οποιεσδήποτε συναισθηματικές αμφισβητήσεις περί ανθρώπινης ισότητας. Ποιος ξέρει ποιο μεγάλο και δοξασμένο πεπρωμένο θα ήταν δικό σας αν σας αφήναμε ήσυχους.

Αλλά δεν σας αφήσαμε ήσυχους.

Σας πήραμε από το χέρι και γκρεμίσαμε το όμορφο και ευγενικό οικοδόμημα που είχατε εγείρει, και αλλάξαμε ολόκληρη την πορεία της ιστορίας σας. Σας κατακτήσαμε όπως ποτέ καμιά δικιά σας αυτοκρατορία δεν υπέταξε την Αφρική ή την Ασία. Και το καταφέραμε αυτό δίχως στρατούς, δίχως σφαίρες, δίχως αίμα και αναταραχές, δίχως κανένα είδους εξαναγκασμού. Το καταφέραμε αποκλειστικά και μόνο με την ακαταμάχητη δύναμη του πνεύματός μας, των ιδεών μας, της προπαγάνδας μας.

Σας κάναμε τους πρόθυμους και ασυνείδητους φορείς της αποστολής μας σε ολόκληρο τον κόσμο, στις βαρβαρικές φυλές της γης, στις αναρίθμητες αγέννητες γενιές. Χωρίς να καταλάβετε πλήρως το τι σας κάναμε, γίνατε οι ενεργοί πράκτορες της φυλετικής μας παράδοσης, μεταφέροντας το ευαγγέλιο μας στις ανεξερεύνητες γωνιές του κόσμου.

Τα έθιμα της φυλής μας έχουν γίνει ο πυρήνας του ηθικού σας κώδικα. Οι νόμοι της φυλής μας έχουν μορφοποιήσει τη βάση όλων των συνταγμάτων σας και των νομικών σας συστημάτων. Οι θρύλοι μας και τα λαϊκά μας παραμύθια αποτελούν την ιερή, (απόρρητη) από γενεά σε γενεά γνώση, την οποία σιγοτραγουδάτε στα νήπιά σας. Οι ποιητές μας έχουν γεμίσει τα υμνολόγιά σας και τα προσευχητάριά σας. Η εθνική μας ιστορία έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος των παστόρων σας και των ιερέων σας και των μελετητών σας.

Οι βασιλιάδες μας, οι πολιτικοί μας, οι προφήτες μας, οι πολεμιστές μας αποτελούν τους ήρωές σας. Η μικρή αρχαία μας χώρα είναι ο Ιερός σας Τόπος. Η εθνική μας λογοτεχνία είναι το Ιερό σας Βιβλίο (Βίβλος). Αυτά που σκέφτηκε και δίδαξε ο λαός μας έχουν ανεξίτηλα ενσωματωθεί τόσο στην ίδια σας την ομιλία όσο και στην παράδοσή σας, ώστε κανείς από σας δεν μπορεί να αποκαλείται μορφωμένος αν δεν γνωρίζει την εθνική μας κληρονομιά.

Εβραίοι τεχνίτες και Εβραίοι ψαράδες αποτελούν τους δασκάλους και τους αγίους σας, με αμέτρητα αγάλματα λαξευμένα με την μορφή τους και αναρίθμητες εκκλησίες αναγερμένες στην μνήμη τους. Μια Εβραία παρθένα ενσαρκώνει το ιδανικό σας για την γυναίκα. Ένας εβραίος επαναστάτης-προφήτης είναι η κεντρική μορφή της θρησκευτικής σας λατρείας. Έχουμε γκρεμίσει τα είδωλά σας, έχουμε παραμερίσει την εθνική σας κληρονομιά, και τα έχουμε αντικαταστήσει με το δικό μας Θεό και τις δικές μας παραδόσεις. Καμία κατάκτηση στην ιστορία μπορεί έστω αμυδρά να συγκριθεί με αυτήν την απόλυτη κατάκτησή μας πάνω σε σας.

Πώς το καταφέραμε; Σχεδόν κατά λάθος. Περίπου δύο χιλιάδες χρόνια πριν, στην μακρινή Παλαιστίνη, η θρησκεία μας είχε παραπέσει στην παρακμή και στον υλισμό. Έμποροι-χρηματιστές είχαν στην κατοχή τους τον ναό. Διεφθαρμένοι, εγωιστές ιερείς επέβαλλαν πρόστιμα στον λαό μας και πάχαιναν. Τότε ένας νεαρός ιδεαλιστής-πατριώτης ήρθε στην επιφάνεια και περιόδευσε τη χώρα καλώντας για μια αναγέννηση της πίστεως. Δεν είχε καμία πρόθεση να ιδρύσει κάποια νέα εκκλησία.

Όπως όλοι οι προφήτες πριν από αυτόν, ο μόνος του στόχος ήταν να εξαγνίσει και να αναζωογονήσει την παλιά θρησκεία. Επιτέθηκε στους ιερείς και απομάκρυνε τους εμπόρους-χρηματιστές από τον ναό. Αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με την καθιερωμένη τάξη και τα στηρίγματά της. Οι Ρωμαϊκές αρχές, που είχαν υπό την κατοχή τους τη χώρα, φοβούμενοι την επιθετική του επαναστατικότητα και εκλαμβάνοντάς την ως μια πολιτική προσπάθεια απομακρύνσεώς τους, τον συνέλαβαν, τον πέρασαν από δίκη και τον καταδίκασαν σε θάνατο δια της σταυρώσεως, έναν συνηθισμένο τρόπο εκτέλεσης της εποχής εκείνης.

Οι ακόλουθοι του Ιησού της Ναζαρέτ, κυρίως σκλάβοι και φτωχές γυναίκες, μέσα στο πένθος και την απογοήτευσή τους, στράφηκαν μακριά από τον κόσμο και μετασχηματίστηκαν σε μια αδελφότητα αποτελούμενη από ειρηνιστές μη-αντιδρώντες, μοιράζοντας την μνήμη του εσταυρωμένου ηγέτη τους και διαβιώνοντας μαζί κατά τρόπο κομμουνιστικό. Δεν ήταν παρά μια νέα αίρεση στην Ιουδαία, δίχως δύναμη και σημασία, ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία.

Μόνο μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους, η νέα αυτή πίστη απέκτησε σημασία. Τότε, ένας πατριώτης Εβραίος ονομαζόμενος Παύλος ή Σαούλ συνέλαβε την ιδέα να ταπεινώσει την Ρωμαϊκή ισχύ καταστρέφοντας το ηθικό των στρατιωτών της με δόγματα αγάπης και μη-αντίστασης, κηρυγμένα από την μικρή αίρεση των Εβραίων Χριστιανών. Έγινε ο Απόστολος των Εθνικών, αυτός που μέχρι τότε ήταν από τους πλέον δραστήριους διώκτες αυτής της ομάδας. Και τόσο καλά εκτέλεσε ο Παύλος την αποστολή του ώστε μέσα σε τέσσερις αιώνες η μεγάλη αυτοκρατορία που είχε κυριέψει την Παλαιστίνη μαζί με τον μισό κόσμο, μετατράπηκε σε σωρό από ερείπια. Και ο νόμος που βγήκε από τη Σιών έγινε η επίσημη θρησκεία της Ρώμης.

Αυτή ήταν η αρχή της κυριαρχίας μας στον κόσμο σας. Μα ήταν μόνο μια αρχή. Από αυτό το σημείο και μετά, η ιστορία σας δεν παρά μια διαμάχη για κυριαρχία μεταξύ της παλαιάς παγανιστική σας ψυχή και της δικής μας Εβραϊκής ψυχής. Οι μισοί σας πόλεμοι, μεγάλοι και μικροί, είναι θρησκευτικοί πόλεμοι, που έχουν πραγματοποιηθεί βασιζόμενοι στην ερμηνεία ενός ή άλλου εδαφίου της διδασκαλίας μας.

Δεν προλάβατε καλά καλά να απελευθερωθείτε από την πρωτόγονη θρησκευτική σας απλοϊκότητα και να επιχειρήσετε την εξάσκηση της παγανιστικής Ρωμαϊκής διδασκαλίας όταν ο Λούθηρος, οπλισμένος με τα δικά μας ευαγγέλια, σηκώθηκε να σας ρίξει κάτω και να ενθρονίσει την δική μας κληρονομιά. Πάρτε τις τρεις κύριες επαναστάσεις των σύγχρονων καιρών – την Γαλλική, την Αμερικάνικη και την Ρωσική. Τι αποτελούν παρά τον θρίαμβο της Εβραϊκής ιδέας για κοινωνική, πολιτική και οικονομική δικαιοσύνη.

Και το τέλος είναι ακόμα πολύ μακριά. Εξακολουθούμε να κυριαρχούμε πάνω σας. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή οι εκκλησίες σας είναι τεμαχισμένες από τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Φανατικών και Μοντερνιστών, ή με άλλα λόγια μεταξύ αυτών που κρέμονται κατά γράμμα στις διδασκαλίες μας και στις παραδόσεις μας και αυτών που προσπαθούν με αργά βήματα να μας αποβάλλουν.

Στην Dayton, Tennessee, μια κοινωνία μεγαλωμένη με την Βίβλο, απαγορεύει την διδασκαλία της επιστήμης σας γιατί έρχεται σε αντίθεση με την δική μας Εβραϊκή εκδοχή για την προέλευση της ζωής. Και ο Mr.Bryan, ο αρχηγός του αντί-Εβραϊκού Ku Klux Klan στο Εθνικό Δημοκρατικό Συνέδριο, δίνει την υπέρτατη μάχη της ζωής του για δικό μας λογαριασμό, χωρίς να αντιληφθεί την αντίφαση.

Ξανά και ξανά η Πουριτανική κληρονομιά της Ιουδαίας ξεσπά κατά κύματα στην λογοκρισία των θεαμάτων, σε Κυριακάτικους ηθικούς νόμους και σε εθνικά απαγορευμένες πράξεις. Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, εσείς σαχλαμαρίζετε με την Εβραϊκή επιρροή στις ταινίες!

Είναι να απορεί κανείς γιατί μας απεχθάνεστε; Έχουμε βάλει εμπόδιο στην πρόοδό σας.

Σας έχουμε επιβάλλει ένα ξένο βιβλίο και μια ξένη πίστη που δεν μπορείτε να χωνέψετε, που βρίσκεται σε αντιπαράθεση με την γηγενή σας ψυχή, που σας έχει μόνιμα σε μια κατάσταση ασθενείας και που δεν έχετε τη δύναμη ούτε να απορρίψετε ούτε όμως και πλήρως να αποδεχτείτε.
Στην ουσία, βέβαια, ποτέ δεν δεχτήκατε τα Χριστιανικά μας διδάγματα, Στην καρδιά σας παραμένετε παγανιστές. Εξακολουθείτε να αγαπάτε τον πόλεμο, τις χαραγμένες μορφές και τον ανταγωνισμό. Εξακολουθείτε να περηφανεύεστε για το γυμνό ανθρώπινο σώμα. Η εθνική σας συνείδηση, παρ’ όλη την δημοκρατία και τις κοινωνικές επαναστάσεις, παραμένει ένα αξιολύπητο ατελές αντικείμενο.

Εμείς απλά έχουμε διαιρέσει την ψυχή σας, έχουμε προκαλέσει σύγχυση στις ορμές σας, έχουμε παραλύσει τις επιθυμίες σας. Στη μέση της μάχης είστε υποχρεωμένοι να γονατίζετε κάτω σε αυτόν που σας πρόσταξε να γυρίσετε το άλλο μάγουλο, που είπε να μην Αντισταθείτε σε κανένα κακό και Ευλογημένοι είναι οι ειρηνοποιοί. Μέσα στον πόθο σας για απόκτηση, ενοχλείστε ξαφνικά από κάποια ανάμνηση από τις ημέρες του κατηχητικού περί καμία έγνοιας για την επόμενη μέρα.

Στις βιομηχανικές σας μάχες, όταν θα τσακίζατε μια απεργία δίχως τύψεις, ξαφνικά θυμόσαστε ότι οι φτωχοί είναι ευλογημένοι και ότι οι άνδρες είναι αδέλφια στην Πατρότητα του Κυρίου. Και καθώς είστε έτοιμοι να υποκύψετε στον πειρασμό, η Εβραϊκή σας εξάσκηση ακουμπά ένα αποτρεπτικό χέρι στον ώμο σας και εκσφενδονίζει το υπερχειλισμένο ποτήρι μακριά από τα χείλη σας. Εσείς οι Χριστιανοί δεν έχετε ποτέ εκχριστιανιστεί. Σε αυτό το σημείο έχουμε αποτύχει. Αλλά όμως έχουμε καταστρέψει για πάντα τη χαρά του παγανισμού για σας.

Έτσι λοιπόν γιατί να μην μας απεχθάνεστε; Αν βρισκόμαστε εμείς στη δική σας θέση κατά πάσα πιθανότητα θα απεχθανόμαστε εσάς πιο έντονα απ’ ότι εσείς εμάς. Όμως εμείς δεν θα είχαμε πρόβλημα να σας πούμε το γιατί. Δεν θα ανατρέχαμε σε υπεκφυγές και σε διάφανα προσχήματα. Με εκατομμύρια αξιοσέβαστους Εβραίους καταστηματάρχες γύρω μας δεν θα προσβάλλαμε την νοημοσύνη σας και την δική μας εντιμότητα ισχυριζόμενοι ότι ο κομμουνισμός είναι μια Εβραϊκή φιλοσοφία. Και με εκατομμύρια σκληρά εργαζόμενους και αδέκαρους Εβραίους μικροπωλητές και εργάτες δεν θα γελοιοποιούμασταν ισχυριζόμενοι ότι ο καπιταλισμός είναι ένα Εβραϊκό μονοπώλιο.

Όχι, θα πηγαίναμε κατευθείαν στο θέμα. Θα ατενίζαμε σκεπτικά αυτήν την μπερδεμένη, αναποτελεσματική αταξία που ονομάζουμε πολιτισμό, αυτό μισό-Χριστιανικό μισό-παγανιστικό συνονθύλευμα, και – με τις θέσεις μας αντεστραμμένες – θα σας λέγαμε στα ίσα: Για αυτό τα χάλι, ευχαριστούμε εσάς, τους προφήτες σας και την Βίβλο σας.»

THE CENTURY MAGAZINE 1928
A Real Case Against The Jews

2. Περί Αντι-Εβραϊκής Υπόθεσης
(Δημοσιεύτηκε στο THE CENTURY MAGAZINE, τον Φεβρουάριο του 1928.)
Από τον Marcus Eli Ravage

ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ

Ο πρώτος που αντελήφθη τις Δυνατότητες του Πολέμου μέσω Προπαγάνδας

Εσείς οι Χριστιανοί ανησυχείτε και παραπονιέστε για την επιρροή των Εβραίων στον πολιτισμό σας. Είμαστε, όπως λέτε, ένας διεθνής λαός, μια συμπαγής μειονότητα ανάμεσά σας, με παραδόσεις, ενδιαφέροντα, φιλοδοξίες και στόχους ξεχωριστά από τα δικά σας. Και διακηρύσσετε ότι αυτή η κατάσταση πραγμάτων αποτελεί κίνδυνο για την μεθοδική σας ανάπτυξη.

Μπερδεύει τις παρορμήσεις σας. Νικά τους σκοπούς σας. Προκαλεί σύγχυση στην πορεία σας. Και αδιαφορώ ποια είναι η απόμακρη καταγωγή και δεδηλωμένη πίστη της φατρίας των κυβερνώντων.

Η επιρροή, από την άλλη μεριά, είναι σίγουρα παρούσα, και είναι κατά πολύ μεγαλύτερη και περισσότερο ύπουλη από ότι δείχνει να αντιλαμβάνεστε. Αυτό είναι που μας μπερδεύει, μας διασκεδάζει και καμιά φορά μας εξάπτει σε αυτό το παιχνίδι σας εναντίον των Εβραίων. Ακούγεται τόσο πομπώδες. Κυκλοφορείτε ψιθυρίζοντας τρομαγμένοι για την ανάμειξη των Εβραίων σε αυτό σε εκείνο και στο άλλο. Μας προκαλεί ρίγος. Συνειδητοποιούμε την πληγή που σας προκαλέσαμε όταν σας επιβάλλαμε την ξένη μας πίστη και τις παραδόσεις.

Ας υποθέσουμε, λέμε τρέμοντας, ότι θα ξυπνήσετε και θα καταλάβετε ότι η θρησκεία σας, η εκπαίδευσή σας, η ηθική σας, το κοινωνικό, κυβερνητικό και νομικό σας σύστημα, είναι ουσιαστικά δικά μας δημιουργήματα! Και τότε το ξεκαθαρίζετε και μιλάτε αορίστως για Εβραίους χρηματοδότες και Εβραίους διαφημιστές κινηματογραφικών ταινιών και ο τρόμος μας διαλύεται μέσα στο γέλιο. Ποτέ, αντιλαμβανόμαστε με ανακούφιση, δεν θα μάθετε την πραγματική μαυρίλα των εγκλημάτων μας.

Δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Είτε δεν γνωρίζετε είτε δεν έχετε το κουράγιο να μας κατηγορήσετε για εκείνες τις πράξεις για τις οποίες κάποιο τουλάχιστον ίχνος αποδείξεως υπάρχει και που ένας ευφυής δικαστής και ένα σώμα ενόρκων θα μπορούσε να εξετάσει δίχως ανυπομονησία. Γιατί να παίζετε με μη πειστικά ψιλοπράγματα όταν μπορείτε πολύ απλά να μας κατηγορήσετε για σοβαρά και αποδείξιμα αδικήματα;

Γιατί να μας πετάτε μια ολοφάνερη και αδέξια πλαστογραφία όπως αυτή των Πρωτοκόλλων των Γερόντων της Σιών όταν μπορείτε κάλλιστα να μας αντιμετωπίσετε με την Αποκάλυψη του Ιωάννου; Γιατί να συζητάτε για Μαρξ και Τρότσκι όταν διαθέτετε τον Ιησού της Ναζαρέτ και τον Παύλο της Ταρσού για να μας αναστατώσετε;

Μας αποκαλείτε υπονομευτές, ταραξίες, καπηλευτές επαναστάσεων. Είναι η αλήθεια και εγώ μαζεύομαι από την ανακάλυψή σας. Μπορεί να αποκαλυφθεί μόνο με την ελάχιστη προσπάθεια και ανακάτεμα των γεγονότων ότι εμείς βρισκόμαστε πίσω από όλες τις κύριες επαναστάσεις της ιστορίας σας.

Δίχως αμφιβολία είχαμε μεγάλο μερίδιο στην Λουθηριανή Επανάσταση, και αποτελεί απλά γεγονός ότι ήμαστε οι κύριοι υποκινητές των δημοκρατικών επαναστάσεων της αστικής τάξης του προτελευταίου αιώνα τόσο στην Γαλλία όσο και στην Αμερική. Αν δεν ήμασταν, δεν θα γνωρίζαμε τα συμφέροντά μας. Αλλά μήπως υψώνετε το δάκτυλό σας να μας καταδείξετε, κατηγορώντας μας για αυτά τα αποτρόπαια και καταγεγραμμένα εγκλήματα; Καθόλου!!

Μας αποδίδετε παράλογα, τον τελευταίο μεγάλο Πόλεμο και την αναταραχή στην Ρωσία, που δεν έχουν απλά προκαλέσει την μεγαλύτερη ζημιά στους ίδιους τους Εβραίους αλλά και που ένας μαθητής μπορούσε να προβλέψει ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα.

Αλλά ακόμα και αυτές οι σκευωρίες και επαναστάσεις δεν είναι τίποτα συγκρινόμενα με την μεγάλη συνομωσία που μηχανευτήκαμε στο ξεκίνημα αυτής της εποχής και που προοριζόταν να μετατρέψει την πίστη ενός Εβραϊκού δόγματος στην θρησκεία του Δυτικού Κόσμου. Η Μεταρρύθμιση δεν είχε σχεδιαστεί από καθαρό δόλο. Πήρε για μας εκδίκηση από έναν παλαιό εχθρό και αποκατέστησε την Βίβλο μας δίνοντάς την τιμητική θέση στην Χριστιανοσύνη.

Οι Δημοκρατικές επαναστάσεις του δεκάτου όγδοου αιώνα μας απελευθέρωσαν από τις χρόνιες πολιτικές και κοινωνικές ανικανότητες. Εμάς μας ευεργέτησαν, αλλά εσάς δεν σας προκάλεσαν καμία ζημιά. Αντιθέτως, σας έφεραν ευημερία και σας διεύρυναν. Χρωστάτε τα πρωτεία σας στον κόσμο, σε αυτές.

Αλλά η αναταραχή που έφερε την Χριστιανοσύνη στην Ευρώπη ήταν – ή τουλάχιστον μπορεί πολύ εύκολα να φανεί ότι ήταν – σχεδιασμένη και εκτελεσμένη από Εβραίους σαν πράξη εκδίκησης ενάντια σε μια μεγάλη Εθνική πολιτεία. Και όταν μιλάτε για Εβραϊκές συνομωσίες, δεν μπορώ με τίποτα να καταλάβω γιατί δεν αναφέρεστε στην καταστροφή της Ρώμης και ολόκληρου του πολιτισμού της αρχαιότητας που ήταν συγκεντρωμένος κάτω από το λάβαρό της, από τα χέρια του Εβραϊκού Χριστιανισμού.

Είναι απίστευτο, αλλά φαίνεται ότι εσείς οι Χριστιανοί δεν γνωρίζετε από πού ήρθε η θρησκεία σας, πώς και γιατί. Οι ιστορικοί σας, με μία μόνο μεγάλη εξαίρεση, δεν σας τα λένε. Τα έγγραφα σε αυτήν την υπόθεση, που είναι μέρη της Βίβλου, τα ψέλνετε αλλά δεν τα διαβάζετε. Έχουμε κάνει τη δουλειά μας τόσο τέλια. Πιστεύετε την προπαγάνδα μας τόσο ανεπιφύλακτα.

Ο ερχομός του Χριστιανισμού δεν είναι για σας ένα συνηθισμένο ιστορικό γεγονός που ξεπήδησε μέσα από άλλα γεγονότα της εποχής. Είναι η εκπλήρωση μιας θεϊκής Εβραϊκής προφητείας – με εναρμονισμένες δικές σας βελτιώσεις. Δεν επέφερε, όπως εσείς το αντιλαμβάνεστε, την καταστροφή ένας μεγάλου Εθνικού πολιτισμού και μιας μεγάλης Εθνικής αυτοκρατορίας με την οποία ο Εβραϊσμός βρισκόταν σε πόλεμο. Δεν έριξε την ανθρωπότητα σε βαρβαρότητα και σε σκοτάδι για χίλια χρόνια. Ήρθε για να φέρει τη σωτηρία σε έναν Εθνικό κόσμο!

Αλλά εδώ, υπήρξε ένα φοβερό υπονομευτικό κίνημα, που εκκολάφτηκε στην Παλαιστίνη, που εξαπλώθηκε από Εβραίους ταραχοποιούς, που χρηματοδοτήθηκε από Εβραϊκά κεφάλαια, που διδάχθηκε από Εβραϊκά φυλλάδια και γραπτά, σε μια εποχή που ο Εβραϊσμός και η Ρώμη βρίσκονταν σε μια μάχη θανάτου και που κατέληξε με το γκρέμισμα της μεγάλης Εθνικής αυτοκρατορίας.

Ούτε καν το βλέπετε αυτό, παρ’ όλο που ένα ευφυές παιδί, ανεπηρέαστο από θεολογική μαγεία, θα μπορούσε να σας εξηγήσει τι ακριβώς συμβαίνει μετά από μια βιαστική μόνο ανάγνωση της απλής καταγραφής. Και συνεχίζετε να φλυαρείτε για Εβραϊκές συνομωσίες και παραθέτετε περιπτώσεις σαν τον Μεγάλο Πόλεμο και την Ρωσική Επανάσταση!

Και ύστερα απορείτε που εμείς οι Εβραίοι πάντα αντιμετωπίζαμε τους αντισημίτες τόσο επιπόλαια, αρκεί να μην κατέφευγαν στην βία;

Και έχετε υπ’ όψη, ότι μια αυθεντία σαν τον Gibbon προσπάθησε πριν από χρόνια να σας διαφωτίσει. Έχει περάσει πάνω από ενάμισης αιώνας από τότε που «Η παρακμή και η Κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» τα ξεμπρόστιασε όλα.

Ο Gibbon, ο οποίος δεν ήταν κανένας ιερέας που έπαιζε με την Ιστορία, δεν προσπάθησε να δικαιολογήσει το τέλος μιας μεγάλης εποχής επινοώντας βλακώδεις ηλιθιότητες σχετικά με την φαυλότητα και την διαφθορά της Ρώμης, σχετικά με την παρακμή των ηθικών αξιών και της πίστης σε μια αυτοκρατορία που βρισκόταν ακριβώς την εποχή εκείνη στην πιο δοξασμένη και δημιουργική της περίοδο.

Πώς θα μπορούσε; Ζούσε στην Αυγουστιανή Εποχή στο Λονδίνο που – παρ’ όλο τα δύο χιλιάδες χρόνια από τον ερχομό της Χριστιανικής σωτηρίας, αποτελούσε την καλύτερη απομίμηση της Ρώμης του Αυγούστου όσον αναφορά την εξευγενισμένη ακολασία, που μπορούσαν να παρουσιάσουν οι ομιχλώδεις νησιώτες.

Όχι, Ο Gibbon ήταν ένας φυλετικά συνειδητοποιημένος Εθνικός και ένας θαυμαστής της κουλτούρας της Παγανιστικής Δύσης, καθώς επίσης και ιστορικός με μυαλό και μάτια. Έτσι δεν είχε καμία δυσκολία υποδεικνύοντας την αρρώστια που είχε σαπίσει και εξαφανίσει το ευγενικό οικοδόμημα του αρχαίου πολιτισμού. Έθεσε την Χριστιανοσύνη – τον νόμο που εξαπλώθηκε από την Σιών και τον λόγο του Θεού από την Ιερουσαλήμ – σαν την βασική αιτία της παρακμής και κατάρρευσης της Ρώμης και των όσων αντιπροσώπευε.

Μέχρι εδώ καλά. Αλλά ο Gibbon δεν προχώρησε όσο έπρεπε. Βλέπετε, γεννήθηκε και πέθανε έναν αιώνα πριν την εφεύρεση του επιστημονικού αντί-Σημιτισμού. Δεν υπολόγισε καθόλου το στοιχείο της πρόθεσης. Είδε μια ξένη πίστη να ξεπετάγεται από την Ανατολή και να κατακυριεύει τα όμορφα μέρη της Δύσης. Δεν του πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι σε αυτό το καταστρεπτικό τέλος ήταν αφιερωμένη η όλη δολοπλοκία της σωτηρίας. Και όμως τα γεγονότα είναι τόσο ξεκάθαρα όσο θα θέλατε. Αφήστε με, εν συντομία, να εξιστορήσω για μια ακόμα φορά την ιστορία, δίχως θαύματα, προφητείες ή μαγείες.

Για να έχουμε μια καλύτερη προοπτική, θα πρέπει να πάω λίγο περισσότερο πίσω. Η δράση αποτελείται βολικά από τέσσερις πράξεις, φτάνοντας στο αποκορύφωμα στην τρίτη. Ο χρόνος, όπου σηκώνεται η πρώτη αυλαία, είναι περίπου το 65 π.Χ. Τα πρόσωπα του δράματος είναι, εκτός από τους μικρούς ρόλους, η Ιουδαία και η Ρώμη.

Η Ιουδαία είναι ένα μικρό βασίλειο πέρα από τις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου. Για πέντε αιώνες δεν αποτελούσε παρά γεωγραφικό όρο. Ξανά και ξανά είχε καταπατηθεί και καταστραφεί και ο πληθυσμός του είχε εξοριστεί ή σκλαβωθεί από τους ισχυρούς γείτονες. Κατ’ όνομα μόνο ανεξάρτητο, είναι την εποχή αυτή ασταθής όσο ποτέ και βρίσκεται στο χείλος εμφυλίου πολέμου.

Η αυτοκρατορία της Δύσης, με τον πυρήνα της στην Δημοκρατική Πόλη της Ρώμης, αν και ακόμα δεν αποτελεί κυρίαρχο του κόσμου, οδεύει τάχιστα προς τα ‘ κει. Είναι αναγνωρισμένη ως η μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη της εποχής καθώς επίσης και διάδοχος της Ελλάδος και το κέντρο του Πολιτισμού.

Μέχρι το σημείο αυτό, οι δύο πολιτείες είχαν ελάχιστη ή και καθόλου επαφή, η μία με την άλλη. Τότε χωρίς καμία πρόσκληση από την ίδια, ζητήθηκε από την Ρώμη να ανακατευτεί στις Ιουδαϊκές υποθέσεις. Μια αντιδικία είχε δημιουργηθεί ανάμεσα σε δύο αδέλφια σχετικά με τη διαδοχή στον ασήμαντο θρόνο, και ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος, που έτυχε να βρίσκεται στην Δαμασκό ασχολούμενος με σοβαρότερα θέματα, ζητήθηκε να διαιτητεύσει στους διεκδικητές.

Με την απλοϊκή ευθύτητα ενός δημοκρατικού στρατιώτη, ο Πομπήιος εξόρισε ένα από τα αδέλφια, πέταξε την ανώτερη βαθμίδα του ιερατείου στον αντίζηλο, και διέλυσε τελείως την βασιλική αξιοπρέπεια. Για να μην μακρηγορούμε, ο συλλογισμός του Πομπήιου είχε σαν στόχο να γίνει η Ιουδαία Ρωμαϊκή κτήση.

Οι Εβραίοι, ίσως όχι περίεργο, αντέδρασαν. Και η Ρώμη για να τους κατευνάσει και για να συμβιβαστεί με την τοπική καχυποψία, αποκατέστησε την βασιλική εξουσία. Διόρισε, δηλαδή, έναν δικό της βασιλιά. Ήταν γιος φοροεισπράκτορα, από την φυλή των Ιδουμαίων, ονομαζόμενο Ηρώδη. Αλλά οι Εβραίοι δεν ηρέμησαν και εξακολούθησαν να δημιουργούν φασαρίες. Η Ρώμη το θεώρησε μεγάλη αχαριστία από μεριά τους.

Όλα αυτά δεν είναι παρά ένας πρόλογος, και έχει εισαχθεί στην δράση για να κατανοηθεί το τι επακολουθεί. Η Εβραϊκή δυσφορία μετατράπηκε σε δυσαρέσκεια και σε ανοικτή εξέγερση όταν οι Εθνικοί ηγέτες τους άρχισαν να εισάγουν στην Ιερουσαλήμ τις ευλογίες της Δυτικής κουλτούρας.

Χαραγμένες απεικονίσεις, αθλητικοί αγώνες, Ελληνικό δράμα και παραστάσεις μονομάχων δεν ήταν του γούστου των Εβραίων. Οι ευσεβείς τα θεώρησαν ως προσβολή κάτω από την μύτη του Ιεχωβά, παρ’ όλο που οι τοπικοί αξιωματούχοι εξηγούσαν υπομονετικά ότι αυτά όλα είχαν σκοπό την διασκέδαση και την διαπαιδαγώγηση της μη-Εβραϊκής φρουράς.

Οι Εβραίοι αντιστάθηκαν με ιδιαίτερη σθεναρότητα στην έλευση του αποτελεσματικού Ρωμαίου φόρο-εισπράκτορα. Μα πάνω απ’ όλα, ήθελαν πίσω ένα βασιλιά της δικής τους φυλής και της δικής τους βασιλικής γενιάς.

Στα πλήθη μέσα, η επανάσταση πήρε την μορφή μιας αναγέννησης της παλιάς πίστης σε έναν Μεσσία, έναν διορισμένο από τον Θεό σωτήρα που θα απολύτρωνε τον λαό του από τον ξένο ζυγό και θα καθιστούσε την Ιουδαία υπέρτατη δύναμη ανάμεσα στα έθνη. Δεν υπήρχε ανεπάρκεια διεκδικητών αυτής της αποστολής. Στην Γαλιλαία, ένας Ιούδας οδήγησε μια μάλλον ισχυρή εξέγερση, που γνώρισε μεγάλη λαϊκή υποστήριξη.

Ο Ιωάννης, ο αποκαλούμενος Βαπτιστής, δρούσε στην χώρα της Ιορδανίας. Ακολουθήθηκε από έναν άλλο άνθρωπο της βόρειας χώρας, τον Ιησού της Ναζαρέτ. Και οι τρεις ήταν δάσκαλοι της τεχνικής να ενσωματώνουν εμπρηστικές, πολιτικό – ανατρεπτικές θέσεις σε άκακες θεολογικές φράσεις. Και οι τρεις χρησιμοποίησαν το ίδιο σημάδι εξέγερσης – Έφτασε η ώρα. Και οι τρεις γρήγορα συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν, και οι δύο Γαλιλαίοι με σταύρωση.

Ξέχωρα από προσωπικές αρετές, ο Ιησούς της Ναζαρέτ υπήρξε, όπως και οι προκάτοχοί του, ένας πολιτικός ταραχοποιός απασχολημένος με το να απελευθερώσει την χώρα του από τον ξένο κατακτητή. Υπάρχουν ακόμα αρκετές αποδείξεις ότι διατηρούσε και μια φιλοδοξία να γίνει βασιλιάς μιας ανεξάρτητης Ιουδαίας.

Υποστήριζε, ή τέλος πάντων όπως υποστήριξαν αργότερα οι βιογράφοι του, ότι κρατούσε από την αρχαία βασιλική οικογένεια του Δαυίδ. Αλλά η πατρότητά του είναι κάπως μπερδεμένη. Οι ίδιοι συγγραφείς που εξιχνιάζουν την καταγωγή του συζύγου της μητέρας του πίσω στον ψαλμωδό-βασιλιά επίσης σκιαγράφησαν τον Ιησού ως τον γιο του Ιεχωβά και παραδέχτηκαν ότι ο Ιωσήφ δεν ήταν πατέρας του.

Φαίνεται ωστόσο ότι ο Ιησούς κατάλαβε σύντομα την ματαιότητα της πολιτικής του αποστολής και έστρεψε τα ρητορικά του ταλέντα και την μεγάλη του δημοτικότητα με τα πλήθη προς μια διαφορετική κάπως κατεύθυνση. Ξεκίνησε να κηρύττει μια πρωτόγονη μορφή λαϊκισμού, σοσιαλισμού και φιλειρηνισμού. Το αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής του προγράμματός του ήταν να κερδίσει την εχθρότητα των δυναμικά ισχυρότερων, οικονομικά, τάξεων, γενικά των ιερέων και των πατριωτών, και να περιορίσει τους πιστούς του στους φτωχούς , στην εργατική τάξη και στους σκλάβους.

Μετά τον θάνατό του, αυτοί οι χαμηλής τάξεως απόστολοί του δημιούργησαν μια κομμουνιστική αδελφότητα. Ένα κήρυγμα που ο αποθανών ηγέτη τους είχε κάποτε πραγματοποιήσει σε μια λοφοπλαγιά, συγκέντρωνε για αυτούς την ουσία της διδασκαλίας του, και το μετέτρεψαν στον κανόνα της ζωής τους. Ήταν μια φιλοσοφία υπολογισμένη να συγκινήσει βαθύτατα ταπεινούς ανθρώπους.

Παρηγορούσε αυτούς που βασανίζονταν εδώ στην γη με υποσχόμενες αμοιβές πέρα από τον τάφο. Έκανε αρετές τις αναγκαιότητες των αδυνάτων. Άνδρες δίχως ελπίδα στο μέλλον, ωθούνταν να μην σκέφτονται το αύριο. Άνδρες ανίκανοι να αντιδράσουν σε προσβολές ή τραυματισμούς διδάσκονταν να μην αντιστέκονται σε κανένα κακό. Άνδρες καταδικασμένοι σε μια ζωή δουλικότητας και ανέχειας, βεβαιώνονταν για την αξιοπρέπεια της εργασίας και της φτώχειας.

Οι αδύναμοι, οι καταφρονημένοι, οι καταπατημένοι, θα αποτελούσαν – από τούδε και στο εξής – τους εκλεκτούς και τους αγαπημένους του Θεού. Στους κοσμικούς, στους φιλόδοξους, στους πλούσιους και στους ισχυρούς θα απαγορευόταν η είσοδος στον παράδεισο.

Το αποτέλεσμα, τότε, της αποστολής του Ιησού ήταν η δημιουργία μιας νέας αίρεσης στην Ιουδαία. Δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία. Η Ιουδαία, όπως η σημερινή Αμερική, αποτελούσε γόνιμο έδαφος για περίεργα δόγματα. Οι Εβιονίμ (Εβραίοι Χριστιανοί) – οι άποροι, όπως αυτοαποκαλούνταν – δεν θεωρούσαν τα πιστεύω τους ως μια νέα θρησκεία. Εβραίοι γεννήθηκαν και Εβραίοι παρέμειναν.

Οι διδασκαλίες του κυρίου τους ήταν ενταγμένες περισσότερο σε μια μορφή κοινωνικής φιλοσοφίας, έναν ηθικό κώδικα συμπεριφοράς, έναν τρόπο ζωής. Στους σημερινούς Χριστιανούς, που ποτέ δεν κουράζονται να ρωτάνε γιατί οι Εβραίοι δεν δέχτηκαν τον Ιησού και τις διδασκαλίες του, μπορώ μόνο να απαντήσω ότι για ένα μεγάλο διάστημα κανείς, πάρα μόνο οι Εβραίοι τον δέχτηκαν.

Το να νιώθει κανείς έκπληξη γιατί όλος ο Εβραϊκός λαός δεν έγινε Εβιονίμ είναι σαν να περιμένει όλους τους Αμερικανούς να γίνουν Ουνιταριανοί ή Βαπτιστές ή Χριστιανοί Επιστήμονες. Σε συνηθισμένους καιρούς μικρή σημασία θα δίνονταν στην κουρελιασμένη αδελφότητα. Δούλοι και εργάτες οι περισσότεροι, η αδυναμία τους ίσως και να είχε ενθαρρυνθεί από τις ισχυρές τάξεις.

Αλλά με την χώρα να βρίσκεται στην μέση μιας μάχης με έναν ξένο εχθρό, η μη-κοσμική φιλοσοφία πήρε έναν επικίνδυνο προσανατολισμό. Ήταν ένα δόγμα των ψευδαισθήσεων, της παραίτησης και της ήττας. Απειλούσε να κάμψει το ηθικό των πολεμιστών του έθνους εν καιρώ πολέμου.

Αυτές οι ευλογίες των ειρηνοποιών, αυτό το γύρισμα του άλλου μάγουλου, αυτή η μη-αντίσταση, αυτή η αγάπη για τον εχθρό, φαινόταν σαν μια σκόπιμη προσπάθεια παράλυσης και εγκλωβισμού της θελήσεως του έθνους σε μια κρίση και βεβαιωμένη νίκη για τον εχθρό.

Έτσι δεν ήταν περίεργο που οι Εβραϊκές αρχές άρχισαν να καταδιώκουν τους Εβιονίμ. Εισέβαλαν στις συγκεντρώσεις τους και τις διέλυαν, οι ηγέτες τους ρίχτηκαν στην φυλακή, τα δόγματά τους κηρύχτηκαν εκτός νόμου. Φάνηκε για λίγο ότι η αίρεση αυτή σύντομα θα εξαφανίζονταν. Τότε, ξαφνικά, η αυλαία σηκώθηκε για την τρίτη πράξη και τα γεγονότα πήραν μια νέα τροπή.

Ίσως ο πιο αμείλικτος εχθρός των αιρέσεων ήταν κάποιος Σαούλ, ένας σκηνοποιός. Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Ταρσό και άρα άνθρωπος με κάποια μόρφωση στην Ελληνική κουλτούρα, απεχθανόταν τις νέες διδασκαλίες για τη μη-κοσμικότητα και την αποξένωσή τους από την ζωή. Σαν Εβραίος πατριώτης φοβόταν την επίδρασή τους στον εθνικό αγώνα. Πολυταξιδεμένος άνθρωπος, γλωσσομαθής, ήταν ο πλέον κατάλληλος για να πηγαίνει στις σκορπισμένες Εβραϊκές κοινότητες για να εξουδετερώνει την εξάπλωση των σοσιαλιστικών, ειρηνιστικών τους δογμάτων. Οι αρχηγοί της Ιερουσαλήμ τον διόρισαν κύριο διώκτη των Εβιονίμ.

Βρισκόταν στο δρόμο για την Δαμασκό για να συλλάβει μια ομάδα αιρετικών όταν του ήρθε μια πρωτότυπη ιδέα. Στην αλλόκοτη φράση του Βιβλίου των Πράξεων, είδε ένα όραμα. Είδε, στην πραγματικότητα, δύο. Αντιλήφθηκε, αρχικά, πόσο ελάχιστες ήταν οι πιθανότητες της μικρής Ιουδαίας να κερδίσει έναν ένοπλο αγώνα εναντίον της μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης του κόσμου.

Δεύτερον, και σημαντικότερο, συνειδητοποίησε ότι η πλανεμένη αίρεση που αυτός κατέπνιγε, θα μπορούσε να διαμορφωθεί σε ένα ακαταμάχητο όπλο ενάντια στον τρομακτικό αντίπαλο. Παθητικότητα, μη-αντίσταση, παραίτηση, αγάπη, αποτελούσαν επικίνδυνες διδασκαλίες στην πατρίδα. Διασπαρμένες όμως στις εχθρικές λεγεώνες, θα μπορούσαν ίσως να διασπάσουν την πειθαρχία τους και να επιφέρουν ακόμα και την νίκη στην Ιερουσαλήμ.

Ο Σαούλ, με λίγα λόγια, ήταν πιθανότητα ο πρώτος άνθρωπος που είχε αντιληφθεί τις δυνατότητες διεξαγωγής πολέμου μέσω της προπαγάνδας.

Ταξίδεψε στην Δαμασκό, και εκεί προς έκπληξη τόσο των φίλων του όσο και αυτών που είχε σκοπό να καταστείλει, ανακοίνωσε τον προσηλυτισμό του στην θρησκεία και ζήτησε την ένταξη του στην αδελφότητα. Κατά την επιστροφή του στην Ιερουσαλήμ ξεδίπλωσε την νέα του στρατηγική μπροστά στους έκπληκτους Γέροντες της Σιών. Μετά από πολλές διαφωνίες και βαθύτερες συζητήσεις, υιοθετήθηκε. Περισσότερη αντίσταση σημειώθηκε από τους ηγέτες των Εβιονίμ της πρωτεύουσας.

Δυσπιστούσαν ως προς τα κίνητρά του και φοβούνταν ότι η πρότασή του να απογυμνωθεί η θρησκεία από τις αρχαίες Εβραϊκές συνήθεις και τελετές για να γίνει αποδεκτή από τους Εθνικούς, θα γέμιζε την αδελφότητα με ξένους μισό-προσηλυτισμένους και θα μείωνε τη δύναμή της. Αλλά στο τέλος κέρδιζε και τη δική τους υποστήριξη. Και έτσι ο Σαούλ, ο τρομερότερος διώκτης των ακολούθων του Ιησού, έγινε ο Παύλος, ο Απόστολος των Εθνικών. Και έτσι, ταυτόχρονα, ξεκίνησε και η διασπορά στις παγανιστικές χώρες της Δύσης, μια ολότελα καινούρια Ανατολίτικη θρησκεία.

Δυστυχώς για το σχέδιο του Παύλου, η νέα στρατηγική λειτούργησε παραπάνω από καλά. Η ανακαινισμένη και κάπως σαγηνευτική του θεολογία, προσηλύτιζε πιστούς γρηγορότερα από ότι τολμούσε να ελπίζει ή ακόμα και να ευχόταν. Η ιδέα του, θα πρέπει να έχουμε πάντα υπ’ όψη μας, σε αυτήν την φάση ήταν καθαρά αμυντική. (αυτό είναι συζητήσιμο). Δεν είχε καμία σκέψη ευαγγελισμού του κόσμου. Έλπιζε μόνο να αποθαρρύνει τον εχθρό. Έχοντας επιτύχει αυτό, και με την Ρωμαϊκή φρουρά έξω από την Παλαιστίνη, ήταν έτοιμος για ανακωχή.

Αλλά οι σκλάβοι και οι καταπιεσμένοι της Αυτοκρατορίας, οι άθλιοι κληρωτοί και το πεινασμένο προλεταριάτο της ίδιας της πρωτεύουσας, βρήκαν τόση παρηγοριά στην προσαρμοσμένη Παυλική εκδοχή της αίρεσης όσο και οι καημένοι Εβραίοι πριν από αυτούς είχαν βρει στα πρωταρχικά διδάγματα του σταυρωμένου τους κυρίου. Το αποτέλεσμα αυτής της απρόβλεπτης επιτυχίας ήταν να ανοιχτούν τα μάτια του εχθρού στο τι ακριβώς συνέβαινε. Ανησυχητικές αναφορές για κρούσματα απειθαρχίας ανάμεσα στους στρατιώτες άρχισαν να κατακλύζουν την Ρώμη από τους διοικητές του στρατού στην Παλαιστίνη και αλλού.

Αντί να προκαλέσουν την παύση στις αυτοκρατορικές αρχές, οι νέες τακτικές πείσμωσαν περισσότερο την αποφασιστικότητά τους. Η Ρώμη έπεσε πάνω στην Ιερουσαλήμ με φωτιά και ξίφος και μετά από μια τρομακτική πολιορκία που διήρκεσε τέσσερα χρόνια, κατέστρεψε την φωλιά της αναστάτωσης (70 μ.Χ). Τουλάχιστον νόμιζε ότι την κατέστρεψε.

Οι ιστορικοί της εποχής δεν μας αφήνουν αμφιβολίες για τις προθέσεις της Ρώμης. Μας λένε ότι ο Νέρων έστειλε τον Βεσπασιανό και τον γιο του τον Τίτο με απόλυτες και ρητές εντολές να συντρίψουν την Παλαιστίνη μαζί με τον Χριστιανισμό. Για τους Ρωμαίους, η Χριστιανοσύνη δεν ήταν παρά Ιουδαϊκή Μαχητικότητα, μια ερμηνεία εν πάση περιπτώσει, που δεν απέχει και πολύ από τα γεγονότα. Όσο αναφορά την ευχή του Νέρωνα, πραγματοποιήθηκε τουλάχιστον κατά το ήμισυ.

Η Παλαιστίνη συντρίφτηκε τόσο ολοκληρωτικά που παραμένει μέχρι και σήμερα ένα πολιτικό ερείπιο. (Το Ισραήλ δεν υπήρχε όταν γράφτηκε αυτό το άρθρο). Αλλά η Χριστιανοσύνη δεν καταστράφηκε τόσο εύκολα.

Εν αντιθέτως, μόνο μετά από την πτώση της Ιερουσαλήμ το πρόγραμμα του Παύλου αναπτύχθηκε στο μέγιστο. Μέχρι τώρα, όπως έχω πει, η τακτική του ήταν απλά να φοβίσει και να διώξει τον κατακτητή (ξανά, συζητήσιμο), με τον ίδιο τόπο που ο Μωυσής μόλυνε τους Φαραώ. Προχωρούσε με επιφύλαξη και δισταγμό, προσέχοντας να μην ξυπνήσει τον ισχυρό αντίπαλο. Ήταν διατεθειμένος να παίξει με το νέο του όπλο μπρος τη μύτη του εχθρού και να τον κάνει να νιώσει την άκρη του, αλλά δείλιαζε στο να το καρφώσει με όλη του τη δύναμη. Τώρα που έχει συμβεί το χειρότερο και η Ιουδαία δεν έχει πλέον να χάσει τίποτα άλλο, πέταξε τις αναστολές του και μετέφερε τον πόλεμο στη χώρα του εχθρού. Ο στόχος τώρα δεν ήταν τίποτα λιγότερος από το να ταπεινωθεί η Ρώμη όπως αυτή είχε ταπεινώσει την Ιερουσαλήμ, να τη σβήσει από το χάρτη όπως αυτή είχε σβήσει την Ιουδαία.

Αν τα ίδια γραπτά του Παύλου δεν σας πείθουν για αυτήν την ερμηνεία των πράξεών του, σας εφιστώ την προσοχή σας στον πιο ειλικρινή του συνεργάτη, τον Ιωάννη. Εκεί που ο Παύλος, ενεργώντας μέσα στην σκιά του βασιλικού παλατιού, και τον μισό καιρό αιχμάλωτος σε Ρωμαϊκές φυλακές, είναι υποχρεωμένος να ασχολείται με παραβολές και κρυμμένες ενδείξεις, ο Ιωάννης, απευθυνόμενος σε δυσαρεστημένους Ασιάτες, έχει την πολυτέλεια της απλής ομιλίας. Όπως και να έχει, το φυλλάδιό του με τον τίτλο «Αποκάλυψη», είναι, στην ουσία, μια αποκάλυψη της όλης καταπληκτικής υπόθεσης.

Η Ρώμη, φανταστικά αποκαλούμενη Βαβυλωνία, περιγράφεται λεπτομερώς με τη γλώσσα εκρηκτικού μίσους, σαν την μητέρα των πόρνων και των βδελυγμάτων της γης, σαν τη γυναίκα μεθυσμένη με το αίμα των αγίων (Εβραίων), σαν τον καταπιεστή των «ανθρώπων και μαζών και εθνών και γλωσσών» και – για να αφαιρεθεί κάθε αμφιβολία για την ταυτότητά της – σαν «τη μεγάλη πόλη που κυριάρχησε πάνω στους βασιλιάδες της γης».

Ένας άγγελος θριαμβευτικά φωνάζει: «Η Βαβυλωνία η μεγάλη έχει πέσει, έχει πέσει». Στην συνέχεια ακολουθεί μια οργιαστική εικόνα καταστροφής. Εμπόριο και βιομηχανία και θαλάσσιες συναλλαγές βρίσκονται στο τέλος. Τέχνη και μουσική και «η φωνή του γαμπρού και της νύφης» έχουν σιωπήσει. Σκοτάδι και ερήμωση κυριαρχούν σαν το πέπλο πάνω στην σκηνή.

Οι ευγενικοί Χριστιανοί κατακτητές κυλιούνται ηδονικά μέσα στο αίμα μέχρι τις σέλες των αλόγων τους. «Αγαλλιάστε πάνω από αυτήν, εσύ ουρανέ, και σεις άγιοι απόστολοι και προφήτες, γιατί ο Θεός την εκδικήθηκε για σας».

Και ποιο το τέλος και ο σκοπός όλου αυτού του χάους και της καταστροφής; Ο Ιωάννης δεν συγκρατεί τα λόγια του για να μας πει. Γιατί κλείνει την ευσεβή του προφητεία με ένα όραμα από τις δόξες της νέας – δηλαδή της αποκατεστημένης – Ιερουσαλήμ. Όχι κάποια αλληγορική φαντασίωση, να ξέρετε, αλλά κυριολεκτικά η Ιερουσαλήμ, η πρωτεύουσα του μεγάλου ξαναενωμένου βασιλείου των «δώδεκα φυλών των παιδιών του Ισραήλ» (Το Ισραήλ ιδρύθηκε 20 χρόνια μετά που γράφτηκε αυτό το άρθρο).

Μπορεί κανείς να απαιτήσει κάτι πιο ξεκάθαρο;

Φυσικά, κανένας πολιτισμός δεν θα μπορούσε να αντισταθεί για πάντα ενάντια σε τέτοιου είδους επίθεσης. Μέχρι το έτος 200 οι προσπάθειες του Παύλου και του Ιωάννη και των διαδόχων τους είχαν προχωρήσει τόσο πολύ σε όλες τις τάξεις της Ρωμαϊκής κοινωνίας, ώστε η Χριστιανοσύνη είχε γίνει το κυρίαρχο δόγμα σε όλη την αυτοκρατορία.

Εν τω μεταξύ, όπως διορατικά είχε προβλέψει ο Παύλος, η Ρωμαϊκή ηθική και πειθαρχία είχαν ξεπέσει, τόσο που όλο και συχνότερα, οι ρωμαϊκές λεγεώνες, που κάποτε αποτελούσαν τον τρόμο του κόσμου και την σπονδυλική στήλη της Δυτική κουλτούρας, γνώριζαν την ήττα από βάρβαρους εισβολείς. Στο έτος 326 ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, ελπίζοντας να ελέγξει την ύπουλη νόσο, υπέκυψε στον προσηλυτισμό και ανακήρυξε την Χριστιανοσύνη σαν επίσημη θρησκεία.

Ήταν πλέον αργά. Μετά από αυτόν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός προσπάθησε να καταφύγει για μια ακόμη φορά στην καταστολή. Αλλά ούτε αντίσταση ούτε εκχώρηση δικαιωμάτων ωφελούσαν. Το Ρωμαϊκό πολιτικό σώμα είχε καταντήσει σκουληκοφαγωμένο από Παλαιστινιακή προπαγάνδα. Ο Παύλος είχε θριαμβεύσει.

Αυτός είναι ο τρόπος που, αν ήμουν εγώ ένας αντισημίτης ψάχνοντας για ένα αξιόπιστο δείγμα Εβραϊκής υπονομευτικής συνωμοσίας, θα ερμήνευα την έλευση ένας διαμορφωμένου Ιουδαϊκού δόγματος στον Δυτικό κόσμο.

THE CENTURY MAGAZINE 1928
A Real Case Against The Jews

ΔΕΣ: Οι καταραμένοι «Απικορσείμ»

ΤΑ «ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Ο λεγόμενος «Μονοθεϊσμός» έχει επικρατήσει, εκεί που έχει επικρατήσει, με κύριο εργαλείο του την ομολογουμένως υπεραποδοτική διαχείριση του ανθρώπινου φόβου. Εκείνο που κατεξοχήν φοβούνται οι αφιλοσόφητοι άνθρωποι είναι η «απώλεια», η «ανυπαρξία» και όλοι οι ανάλογοι όροι που ωστόσο σε συμπαντικό επίπεδο στερούνται νοήματος, αφού τίποτε μέσα στο Είναι δεν μπορεί να «απωλεσθεί». Καμία απολύτως «απώλεια» δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα σε ένα δεδομένο και άφθαρτο σύνολο, το οποίο απλώς φιλοξενεί μέσα του μία ατελείωτη αλλαγή μορφών και καταστάσεων.

Ο αφιλοσόφητος άνθρωπος στην πραγματικότητα αγωνιά για το εάν ή όχι θα απωλέσει το πρόσκαιρο όσο και ασήμαντο «εγώ» του. Ως συνέπεια αυτού, νοιώθει ανασφαλής και αναδιπλώνεται ακόμα περισσότερο προς την εξατομικευμένη προσωπικότητα, προσπαθώντας να «οχυρωθεί» πίσω από το αυθαίρετο σύμπλεγμα χαρακτηριστικών προσωπικότητας που εκλαμβάνει λανθασμένα ως εαυτό. Ενισχυτικός σε αυτού του είδους τις «οχυρώσεις» είναι ο Χριστιανισμός, μία Θρησκεία που προσανατολίζει τον πιστό να «σώσει» αποκλειστικά την «δική του» ψυχή.

Όλη αυτή όμως η κολοσσιαία αγωνία για μια μεταθανάτια ζωή θα φάνταζε όχι μόνον παράλογη αλλά και αρρωστημένη στα μάτια ενός αρχαίου Έλληνα, όσο τουλάχιστον παράλογη αλλά και αρρωστημένη φαντάζει και στα μάτια ενός σύγχρονου εθνικού: το ερώτημα περί αθανασίας ή όχι της ψυχής, δηλαδή της αόρατης αρχικής αιτίας των βιοφυσιολογικών εκδηλώσεων, απαντάται δίχως δισταγμό καταφατικά, όπως ακριβώς απαντάται το ερώτημα περί αθανασίας κάθε υλικής υπόστασης (από το ρήμα «υφίστημι») ενός άναρχου και ατελεύτητου υλικού Όλου. Η ψυχή είναι αθάνατη, αλλά και μη προσωπική και, κυρίως, δεν υπάρχει περί αυτής καμία απολύτως εκκρεμότητα για το εάν ή όχι θα... «σωθεί».

Σε όλες τις ελληνικές οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές, εκείνο που έχει γίνει εμφανές στο επίπεδο της γήϊνης ζωής, δίνοντας την ζωή και την κίνηση στις θνητές υπάρξεις, μετά τον βιολογικό θάνατό τους περνάει στην αφάνεια, όπως το έχει όμορφα διατυπώσει ο Παρμενίδης (1), επιστρέφοντας στα Αθάνατα. Σε αυτό εξαντλεί το ενδιαφέρον της για τα «μετά θάνατον» πράγματα η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, η οποία, αντίθετα από τους διαχειριστές των φοβιών των ανθρώπων, ασχολείται πρωτίστως με, και φυσικά τιμά, την ζωή. Η μη προσωπική ουσία του θνητού ανθρώπου, επιστρέφει μετά το βιολογικό τέλος του εκεί που ανήκει, δηλαδή στο Αιώνιο, το Τέλειο, το Μακάριο, το Φωτεινό. Δίχως περιφράσεις, ο θείος Ηράκλειτος το έχει πει σε όλους όσους έχουν την δυνατότητα να κατανοούν έναν στοιχειωδώς πυκνό λόγο: «ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΘΝΗΤΟΙ, ΘΝΗΤΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ, ΖΩΝΤΕΣ ΤΟΝ ΕΚΕΙΝΩΝ ΘΑΝΑΤΟΝ, ΤΟΝ ΔΕ ΕΚΕΙΝΩΝ ΒΙΟΝ ΤΕΘΕΝΩΤΕΣ». Που πάει να πει ότι το Θείο περιοδικώς «ανασταίνεται» με τον θάνατο των θνητών όντων και «πεθαίνει» κάθε φορά που κατέρχεται σε αυτά για να εμψυχώσει την βιοφυσιολογική ύπαρξή τους.

Σε αρκετούς που δεν έχουν ασχοληθεί σε βάθος με την Ελληνική Κοσμοαντίληψη, υπάρχει η εσφαλμένη εντύπωση ότι οι διάφορες οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές των εθνικών Ελλήνων (λ.χ. η κυρίαρχη των Υλοζωϊστών και οι διαφοροποιημένες πυθαγοροπλατωνική και ατομική) είχαν αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις για την μετά τον βιολογικό θάνατο των θνητών πορεία της ψυχής. Τουναντίον, καμία τους δεν υποβίβασε την ψυχή σε κεντρική φιγούρα μίας ηθικοθρησκευτικής εσχατολογίας και καμία τους δεν απαξίωσε την παρούσα, απτή και πραγματική ζωή των θνητών όντων προς χάριν ενός «μεταθανάτιου» ονειροπολήματος ή κανονικού εκφοβισμού.

Στους Έλληνες, όπως προείπαμε, η μη προσωπική ουσία του θνητού ανθρώπου, επιστρέφει μετά το βιολογικό τέλος του στους κόσμους των Θεών. Σε αρκετά σημεία του υπέροχου εκείνου κειμένου του «Τα ες Εαυτόν», ο εστεμμένος φιλόσοφος Μάρκος Αυρήλιος τονίζει αυτή την στενότατη αλλά άγνωστη για τους αφιλοσόφητους συγγένεια: «να έχεις ασφαλή τον εσωτερικό σου δαίμονα από προσβολή και βλάβη... o Θεός που είναι μέσα σου να κυβερνά αληθινόν άνδρα, ηλικιωμένο, με διάνοια πολίτου, άρχοντα που έχει τακτοποιημένα τα δικά του και θέση πολεμιστή, που περιμένει έτοιμος το σύνθημα της αποχωρήσεως και ούτε όρκους χρειάζεται ούτε μαρτυρίες άλλων.... αν εκτελείς εκείνα που απαιτεί η κάθε στιγμή, ακολουθώντας τον ορθό λόγο με επιμέλεια, με θάρρος και καλή θέληση και χωρίς πάρεργα, τότε κρατείς τον δαίμονα του εαυτού σου διαρκώς αγνό, ωσάν να επρόκειτο άμεσα να τον επιστρέψεις... την ύπαρξή σου έλαβες ως μέρος ενός συνόλου. Θα εξαφανισθείς αργότερα μέσα σ’ εκείνο που σε γέννησε. Ή μάλλον θα μεταβληθείς και θ’ αναληφθείς στον Λόγο που σε δημιούργησε... Δεν είναι κακό ότι τα πράγματα μεταβάλλονται ούτε καλό ότι κάποια αποκτούν ύπαρξη από την μεταβολή...»

Πριν αναφερθούμε στην πλατωνική εικόνα για την αθανασία της ψυχής, θα ανοίξουμε εδώ μία σύντομη παρένθεση για ένα ακόμη λάθος που διαπράττουν όσοι δεν έχουν ασχοληθεί σε βάθος με την Ελληνική Κοσμοαντίληψη, και συγκεκριμένα για την αντίληψη της εικόνας του βασιλείου του Άδου όπως αυτό περιγράφεται στα ομηρικά έπη, αλλά και σε έργα της κλασικής εποχής, ως «παρόμοιου» με το ασαφές επέκεινα στο οποίο υποτίθεται, κατά τους χριστιανούς, ότι «ζουν» οι προσωπικές ψυχές των δικών τους νεκρών. Η εικόνα όμως του βασιλείου του Άδου είναι χρονικά παράλληλη με τις οντολογικές – φιλοσοφικές αντιλήψεις που με σαφήνεια τηρούν απόσταση από την αυταπάτη περί προσωπικών ψυχών. Αυτό που ζει στον Άδη δεν είναι η πραγματική ψυχή των τεθνεώτων, αλλά η «σκιά» της βιογραφίας τους, μία αποθήκευση τον «σκληρό δίσκο» του αιώνιου Όντως Όντος, που υπάρχει μόνον στο μέτρο που κάποιος θα έλθει να κάνει ένα «διπλό κλικ» επάνω της. Με μνημόνευση, με απόδοση τιμών, με τελετή...

Όπως έχει επισημάνει ο Ζαν Πιέρ Βερνάν, η αθανασία της ψυχής που απασχολεί τον Πλάτωνα, και εν γένει την πυθαγοροπλατωνική γραμμή θα συμπληρώναμε εμείς, δεν είναι παρά η αθανασία του ανώτερου τόπου της ψυχής, ως ενός αποσπάσματος της θεότητας, απαράλλακτα, έστω κι αν ο ανυποψίαστος αναγνώστης εκπλήσσεται, με τον «δαίμονα εαυτού» των, υλοζωϊστών στην βάση τους, Στωϊκών. Δεν πρόκειται για εξατομικευμένη αθανασία, για την αθανασία κάποιου περαστικού «εγώ», αλλά για την αθανασία του πραγματικού εαυτού ως αποσπάσματος της θεότητας. Ο ίδιος ο Πλάτων δηλώνει ότι οι ψυχές που διατηρούν δεσμούς με το σωματικό «εγώ» καταντούν φαντάσματα, και ο Βερνάν το επεξηγεί αρκετά γλαφυρά με τα ακόλουθα λόγια: «αυτές οι ψυχές... έμειναν υπερβολικά προσωπικές, υπερβολικά εξατομικευμένες και παράλληλα σωματοποιημένες. Συνεπώς, δεν μπορούν να σμίξουν με τα άστρα με τα οποία συγγενεύουν. Με άλλα λόγια, έργο της ψυχής δεν είναι να εκφράζει την ιδιαιτερότητα του καθενός από εμάς, αλλ’ αντίθετα να φροντίζει ώστε η ιδιαιτερότητα αυτή κάποια στιγμή να ξεπερνιέται, ώστε ο καθένας μας, στο τέρμα μιας καθαρής ζωής, να παραδίνεται σε ολόκληρο τον κόσμο και στο Θείον».

Οι διάφορες οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές μας λοιπόν συγκλίνουν στο ότι αυτό που ακολουθεί τον βιολογικό θάνατο είναι η ένωση του προσκαιροποιημένου αιώνιου με την πηγή του, όπως και τα σωματικά συστατικά κάνουν την δική τους επιστροφή στην κοινή ουσία που τροφοδοτεί τις επόμενες σωματικές πυκνώσεις που θα αναδείξουν νέα θνητά όντα. Καθίσταται σαφές λοιπόν ότι στην Ελληνική Εθνική Θρησκεία δεν υπάρχει χώρος για διαχειριστές του φόβου, αφού στο σχήμα που αυτή πρεσβεύει για τον κύκλο ζωή – θάνατος – ζωή δεν υπάρχει τίποτε απολύτως για να φοβηθεί κανείς. Εκτός αν κάποιοι έχουν φθάσει σε τέτοιο βαθμό πνευματικής διάλυσης που να κυριεύονται από φόβο στην ιδέα ενός ανθρώπου που είναι συγγενής των Θεών και ενός Όλου που δεν χωράει κανέναν υπερκείμενο δικτάτορα, λογιστή ή δεσμοφύλακα.
---------------------------
(1) «ΚΑΙ ΤΑ ΨΥΧΑΣ ΠΕΜΠΕΙΝ (Η ΔΑΙΜΩΝ Η ΠΑΝΤΑ ΚΥΒΕΡΝΑ) ΠΟΤΕ ΜΕΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΜΦΑΝΟΥΣ ΕΙΣ ΤΟ ΑΕΙΔΕΣ, ΠΟΤΕ ΔΕ ΑΝΑΠΑΛΙΝ».

Σάλος από τη λεπτή κοπέλα που εθεάθη να κολυμπάει σε παραλία ευτραφών γυναικών

Αποτροπιασμό και θλίψη προκάλεσε η εικόνα μίας αρκετά λεπτής και καλλίγραμμης γυναίκας η οποία εθεάθη σε παραλία λουόμενων και ιδιαιτέρως ευτραφών ατόμων έτοιμη να απολαύσει το μπάνιο της. Η είδηση μεταδόθηκε σε όλα τα Ελληνικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης με δημοσιογράφους και τηλεθεατές να επιτίθενται εναντίον της με ιδιαιτέρως άσχημους χαρακτηρισμούς, παρακινώντας τη να φάει κανένα παστίτσιο και μουσακά για να "πάρει λίγο κρέας πάνω του το κορίτσι".

 

Η εμφάνιση αυτής της κοπέλας προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και στους λουόμενους της παραλίας, ειδικά τις ευτραφείς κυρίες οι οποίες έβλεπαν μία τόσο λεπτή γυναίκα να έρχεται χωρίς καμία αιδώ τόσο αδύνατη στην παραλία!

 

Μίλησαν για την προσβολή της αισθητικής τους αλλά το πώς αυτός ο τρόπος ζωής προκαλεί προβλήματα στην υγεία όπως την έντονη αδυναμία που χαρακτήριζε την κοπέλα λόγω της έλλειψης φαγητού. Χαμός στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στο ίντερνετ, στις ειδήσεις.

 

Η κάμερα εντόπισε μάλιστα δύο παχουλές κυρίες οι οποίες απαίτησαν να μάθουν τη διεύθυνση της γυναίκας αυτής ώστε να διαμαρτυρηθούν εντόνως για την παραβίαση της αισθητικής τους!

 

-Μα αν είναι δυνατόν! Δεν κοιτάει εμάς το κοριτσάκι, να το ρίξει στο φαί και να πάρει κανένα κιλό! Μας παραβιάζει την αισθητική μας η εικόνα αυτής της γυναίκας, απαιτούμε να ενημερωνόμαστε για τις παραλίες που πηγαίνει ώστε να μην πατάμε ποτέ!

 

-Πάλι θα βλέπουμε το φαινόμενο της ανορεκτικής κοπέλας που νομίζει ότι είναι ημίθεα να περπατάει με ύφος σταρ Ελλάς στην παραλία! Πλακώσου στα σουβλάκια και τους μουσακάδες κοπελιά!

 

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπήρξε για ημέρες το αντικείμενο σχολιασμού και μάλιστα υπήρχαν και άτομα που καταφέρθηκαν εναντίον της γιατί δεν είναι το πρότυπο γυναίκας που θέλουν να βλέπουν στην παραλία! Μάλιστα, αναρωτήθηκαν και για το δύσμοιρο το σύντροφό της πώς θα αισθάνεται, τον χαρακτήρισαν ως το πιο κωμικοτραγικό πρόσωπο του φετινού καλοκαιριού!

 

Η κοπέλα μετά από αυτό το κύμα αρνητικής δημοσιότητας, λέγεται ότι ζήτησε να παρέμβει σε μία εκπομπή και να μιλήσει ανοιχτά για αυτό το μίσος που δέχτηκε από μερικά άτομα.

 

-Δηλαδή η παραλία είναι μόνο για ευτραφείς; Δεν έχει το δικαίωμα κάποιος λεπτός με λιγότερα κιλά να απολαύσει το μπάνιο του; Ποιοι είστε που κατακρίνετε με τέτοιο τρόπο το σωματότυπο των άλλων ανθρώπων, χωρίς να ξέρετε τα προβλήματα που μπορεί να έχει με την υγεία του ή το οτιδήποτε άλλο;

 

Φήμες λένε ότι η κοπέλα πηγαίνει πλέον σε ερημικές παραλίες, απομακρυσμένες από τον πολύ κόσμο..

 

ΥΣ: Ένα καθαρά χιουμοριστικό κείμενο που απλώς σκοπεύει να αναδείξει την ευκολία του να κατακρίνουμε τον άλλο με ταμπέλες και χαρακτηρισμούς: ο χοντρός, η ανορεξικιά, το μπάζο, το φρικιό. Βάζοντας για πρώτη φορά στη θέση ενός ανθρώπου με παραπανίσια κιλά έναν άνθρωπο λεπτό και αδύνατο..

H συνεισφορά των φιλοσόφων της Μιλήτου στην αστρονομία

Εισαγωγή 

Η προσωκρατική περίοδος της ελληνικής φιλοσοφικής διανόησης σηματοδότησε ουσιαστικά το πέρασμα από την εξήγηση των φυσικών φαινομένων βάσει των μύ­θων, σε αυτό του λόγου, όπου αναζητούνται πλέον τα αίτια που οδηγούν στην εκδήλωση των διαφόρων φυσικών φαινο­μένων. Άλλωστε, κατά τον Γάλλο φιλόσοφο A. Comte 1798­1857) το ανθρώπινο πνεύμα ακολουθεί τρία στάδια εξελίξεως, ήτοι θεολογικό, μεταφυσικό και θετικό. Κατά το θεολογικό στάδιο ο άνθρωπος επινοεί φανταστικά πρόσωπα προκειμένου να τους αποδώσει τις διάφορες δυνάμεις της φύσεως. Κατά το μεταφυσικό στάδιο, τη θέση των μυθικών προσώπων παίρνουν αφηρημένες έννοιες και τέλος στο θε­τικό στάδιο, αρχίζει πλέον η προσπάθεια επιστημονικής εξηγήσεως των φαινομένων της φύσεως[1]. Πρωτοπόροι σε αυ­τή την κίνηση υπήρξαν οι τρεις μεγάλοι εκπρόσωποι της Μιλήτου Θαλής, Αναξίμανδρος και Αναξιμένης, η συνεισφο­ρά των οποίων στην φιλοσοφική διανόηση υπήρξε καθορι­στική. Ωστόσο, η προσπάθεια εξήγησης του φυσικού κόσμου από τους φιλοσόφους της Μιλήτου έδωσε ώθηση και στην ανάπτυξη των επιστημών και ιδιαίτερα της Αστρονομίας. Στην συγκεκριμένη εργασία θα μελετηθούν οι απόψεις του Θαλή, του Αναξιμάνδρου και του Αναξιμένη σχετικά με την προέλευση και τη φύση των ουρανίων σωμάτων, αλλά και ορισμένα από τα επιτεύγματά τους, τα οποία ακόμη και σήμερα έχουν σημαίνουσα θέση στην ιστορία της Αστρονο­μίας και των επιστημών.
 
Θαλής ο Μιλήσιος (624-546 π.Χ.)
 
Σύμφωνα με όσα μας παραδίδει ο Αριστοτέλης, ο Θαλής ήταν ο πρώτος ο οποίος έθεσε το ερώτημα περί της αρχής των όντων[2]. Στόχος του Θαλή υπήρξε ο προσδιορισμός ενός αρχικού στοιχείου εκ του οποίου συνίστανται όλα τα όντα και από αυτό γεννώνται και στο τέλος εκεί επιστρέφουν λόγω της φθοράς, ενώ παράλληλα η ουσία τους συνεχίζει να υπάρχει και μεταβάλλεται μόνο ως προς τις διάφορες κα­ταστάσεις της[3]. Εφόσον λοιπόν γίνεται λόγος περί της ύ­παρξη μίας αρχικής ουσίας από την οποία προέρχεται η γέ­νεση και ο θάνατος των όντων, είναι προφανές ότι ο κόσμος διέπεται από ενότητα.

           Εκτός όμως από τις απόψεις του σχετικά με την προέ­λευση των όντων, ο Θαλής υπήρξε και διαπρεπής αστρονό­μος, καθώς συνέγραψε έργα Περί αρχών, Περί τροπής και Περί ισημερίας, τμήματα των οποίων χρησιμοποίησε ο Εύδημος στην αστρονομία του[4]. Σύμφωνα επίσης με τον Φιλόστρατο[5] υπολόγισε τις τροπές (21/12 χειμερινή και 21/6 θε­ρινή) από την σκιά ενός υψώματος στην Μίλητο, ενώ έγρα­ψε και έργο με τίτλο Ναυτική Αστρολογία.

           Ο Θαλής είναι ευρύτατα γνωστός για την επιτυχή πρό­βλεψη της έκλειψης Ηλίου του 585 π.Χ. ενώ επίσης κατά μία εκδοχή του αποδίδεται ο υπολογισμός της λόξωσης της εκλειπτικής, δηλαδή της γωνίας που σχηματίζει το επίπεδο της εκλειπτικής ε το επίπεδο του ουράνιου ισημερινού, ένα επίτευγμα που αποδίδεται σύμφωνα με άλλες πηγές στον Οινοπίδη τον Χίο[6], αλλά και στον Πυθαγόρα[7]. Σημειωτέον ότι ο ακριβής προσδιορισμός όμως αυτής της γωνίας έγινε από τον Ίππαρχο στις 23° 27. Επίσης ο Θαλής υπολόγισε - λανθασμένα- πως η διάμετρος του Ήλιου είναι το 1 / 720 της (φαινόμενης) τροχιάς του γύρω από τη Γη και ότι η διάμετρος της Σελήνης ισούται επίσης με το 1 / 720 της τροχιάς της γύρω από τη Γη[8]. Επιπλέον επεσήμανε ότι το αίτιο των εκλείψεων Ηλίου εντοπίζεται στην κίνηση της Σε­λήνης[9]. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η τοποθέτησή του ότι τα άστρα έχουν παρόμοια σύσταση με αυτήν της Γης[10], γε­γονός που συνδέει άμεσα τη σύσταση της Γης με ολόκληρο το Σύμπαν. Περί της Γης επίσης, υποστηρίζει ότι είναι σφαιρικού σχήματος, άποψη την οποία αποδέχτηκε και ο Αριστοτέλης[11]. Υποστηρίζεται επίσης, ότι είχε κατασκευάσει και αστρονομικό όργανο, ουράνια σφαίρα[12].

           Όπως φαίνεται από τα παραπάνω, ο Θαλής δεν περιορί­στηκε μόνο στην διατύπωση θεωρητικών υποθέσεων για τη δημιουργία του κόσμου, αλλά πραγματοποίησε και το αποφασιστικό βήμα της ένταξης της μεθόδου της μέτρησης και του πειράματος στην επιστημονική διαδικασία.
 
Αναξίμανδρος (610-547 π.Χ.)
 
      Ο Αναξίμανδρος στην κοσμολογία του ακολούθησε τις απόψεις του διδασκάλου του Θαλή, καθώς αναζήτησε τη μοναδική αιτία δημιουργίας του σύμπαντος, μη αποδίδο- ντάς την ούτε στο ύδωρ ούτε σε κάποιο άλλο υλικό στοιχεί­ο, αλλά στο άπειρον, εκ του οποίου προέρχονται όλοι οι κό­σμοι. Το άπειρον αποτελεί το αρχικό υπόστρωμα από το οποίο προέρχεται η γένεση, η μεταβολή και ο θάνατος των όντων. Ο λόγος που ο Αναξίμανδρος κάνει λόγο για ένα απροσδιόριστο στοιχείο όπως το άπειρο, έγκειται στο ότι παρατηρώντας τις αλληλομετατροπές που υφίστανται τα τέσσερα στοιχεία (πυρ, αήρ, ύδωρ, γη), θεώρησε αναγκαία την ύπαρξη ενός αναλλοίωτου αρχικού υποκειμένου που δεν σχετίζεται με αυτά[13]. Επομένως το άπειρον θα πρέπει να θεωρηθεί ως μία αρχή που έχει όλα εκείνα τα γνωρίσμα­τα του ακαθορίστου. Έτσι διαπιστώνεται υπό του Αναξι- μάνδρου ότι το ακαθόριστο εκδηλώνεται, πλην όμως δεν μπορεί να μιλήσει περί αυτής της εκδηλώσεως, εξ’ αιτίας του γεγονότος ότι ως άπειρον δεν μετρείται, έτσι ώστε η ακαθόριστη αρχή δεν περιέχεται εντός του γνωστικού πλαισίου[14].

           Εκτός όμως από τις επιρροές που δέχθηκε ο Αναξίμαν­δρος από τον Θαλή στις φιλοσοφικές του αναζητήσεις περί της ενότητας και της μοναδικής αρχής των πάντων, ο Ανα­ξίμανδρος διακρίθηκε ιδιαίτερα και στο πεδίο της αστρονο­μίας. Συγκεκριμένα ο φιλόσοφος υπεστήριξε την παρουσία της Γης στο κέντρο του κόσμου λόγω του σφαιροειδούς της σχήματος. Η Σελήνη επίσης είναι ετερόφωτο σώμα, καθώς το φως της προέρχεται από τον Ήλιο, ο οποίος αν και δεν είναι μικρότερου μεγέθους από την Γη, εντούτοις αποτελεί­ται από καθαρή φωτιά. Είναι χαρακτηριστικό όμως, ότι η συνεισφορά του Αναξιμάνδρου επεκτείνεται και στην οργα­νολογία, καθώς πρώτος βρήκε τον γνώμονα, τον οποίο έ­στησε στις σκιοθήρες στην Λακεδαίμονα και ο οποίος χρη­σίμευε για την λήψη πληροφοριών σχετικά με τις τροπές και τις ισημερίες. Ο γνώμονας ή γνωμόνιον ήταν ένας κατακόρυφος στύλος δεδομένου ύψους που τοποθετούνταν σε ανοιχτούς χώρους στις αρχαίες ελληνικές πόλεις για τη μέ­τρηση του αληθούς ηλιακού χρόνου. Κάποιοι γνώμονες με­γάλου ύψους υπάρχουν ακόμη και σήμερα σε διάφορες πό­λεις και είναι γνωστοί με το όνομα οβελίσκοι. Η ύπαρξη τέ­τοιων αρχαίων κατασκευών δηλώνει το υψηλό επίπεδο των αρχαίων πολιτισμών καθώς και τον καθοριστικό ρόλο του μεγέθους του χρόνου και της μέτρησής του στην καθημερι­νότητα των αρχαίων πολιτών. Ο γνώμονας είναι το αρχαιό­τερο αστρονομικό όργανο και αποτέλεσε τη βάση για την κατασκευή και άλλων απλών και σύνθετων αστρονομικών οργάνων. Αξίζει να αναφερθεί ότι κατά την αρχαιότητα χρησιμοποιούταν και για τον προσδιορισμό διαφόρων α­στρονομικών φαινομένων και για τον υπολογισμό γεωμετρι­κών στοιχείων της Γης. Εξέλιξη του γνώμονα είναι τα ηλια­κά ωρολόγια στα οποία ο γνώμονας είναι κεκλιμένος ανά­λογα με το γεωγραφικό πλάτος του τόπου που μετράται ο αληθής ηλιακός χρόνος.

           Ο Αναξίμανδρος ακόμη κατασκεύασε και άλλα αστρονο­μικά όργανα όπως ωροδεικτικά όργανα και σφαίρα (Suidae Lexicon λήμμα Αναξίμανδρος), ενώ υπολόγισε και την περί­μετρο της γης και της θαλάσσης[15].
 
Αναξιμένης (585-528 π.Χ.)
 
      Ο Αναξιμένης κινήθηκε στα χνάρια των προκατόχων του Αναξιμάνδρου και του Θαλή, θεωρώντας ότι η υποκειμένη φύση είναι μία. Δεν την θεωρούσε όμως ως αόριστη όπως εκείνος (ο Αναξίμανδρος), αλλά ορισμένη, αποκαλώντας την αέρα. (ο αέρας) διαφέρει ως προς την πυκνότητα και την αραιότητα, ανάλογα προς τις ουσίες[16]. Η διαφορά ωστόσο του αέρα προς το νερό, είναι ότι προσεγγίζει την ιδιότητα του ασωμάτου, γεγονός που εξυπηρετεί τον φιλόσοφο στο να τονίσει την υπερβατική του φύση, αλλά και το γεγονός ότι λειτουργεί ως υπόστρωμα της δημιουργίας των όντων[17].

           Ο Αναξιμένης αναφερόμενος στα ουράνια σώματα, κάνει λόγο καταρχήν για τη σύστασή τους, περνώντας ουσιαστικά από το στάδιο της Αστρονομίας και της παρατήρησης των σωμάτων, σε αυτό της Αστροφυσικής, όπου πλέον μελετάται η φύση τους. Εν προκειμένω ο αέρας διαδραματίζει κα­τά τον Αναξιμένη σημαντικό ρόλο στη δημιουργία των ου­ρανίων σωμάτων, τα οποία προέρχονται από τη Γη και συ­γκεκριμένα από τις εξατμίσεις που προέρχονται από αυτήν ' όταν αυτές οι εξατμίσεις αραιώνουν παράγεται η φωτιά και από τη φωτιά που ανεβαίνει παράγονται τα άστρα[18]. Είναι προφανές ότι η Γη έχει σχηματιστεί από την πύκνωση του αρχέγονου, εξατμίσεις οι οποίες λόγω αραίωσης σχημα­τίζουν τη φωτιά από την οποία αποτελούνται τα άστρα[19]. Ωστόσο η φύση του αέρα δεν είναι πάντοτε αντιληπτή από τις αισθήσεις (άδηλη), λόγω της ομοιόμορφης κατανομής της (ομαλώτατος), παρά γίνεται φανερή μόνο με το κρύο, τη ζέστη, την υγρασία και την κίνηση, η οποία έχει τις ιδιότη­τες της πύκνωσης και αραίωσης. Από την αραίωση δημιουργείται το στοιχείο του πυρός, ενώ από την πύκνωση προκύπτουν φαινόμενα όπως τα σύννεφα και επίσης δημιουργούνται το ύδωρ και η Γη. Σε μεγάλες συμπυκνώσεις μάλιστα παράγονται οι λίθοι[20] (Ιππόλυτος, Έλεγχος, I, 7, 1), γεγονός που υποδηλώνει ότι η μεγαλύτερη συγκέντρωση της πρωταρχικής ουσίας δημιουργεί βαρύτερα αντικείμενα. Το γεγονός αυτό παραπέμπει άμεσα στην ύπαρξη μηχανικών διεργασιών που οδηγούν στην δημιουργία των ουρανίων σωμάτων.[21] 

           Οι απόψεις του Αναξιμένη αποκτούν μεγαλύτερο ενδια­φέρον αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι η δημιουργία των άστρων βασίζεται στο μεσοαστρικό αέριο και σε κόκ­κους σκόνης, υλικά που λόγω βαρυτικής συστολής και λόγω της περιστροφικής κίνησης που εκτελούν, δημιουργούν ένα πρώτο μεσοαστρικό νέφος, ενώ σε ακόμη μεγαλύτερες συ­μπυκνώσεις όπου υπάρχει και ισχυρό βαρυτικό πεδίο, τα νέφη εξελίσσονται σε πρωτοαστέρες. Οι πρωτοαστέρες αρ­χικά είναι ψυχροί και περιβάλλονται από αέρια τα οποία τους καθιστούν αοράτους λόγω απορρόφησης του φωτός που εκπέμπουν (εκτός από την υπέρυθρη ακτινοβολία που εκπέμπεται από το κουκούλι τους).

           Καθώς λοιπόν ο πρωτοαστέρας περιστρέφεται, η μάζα στο κέντρο του συμπιέζεται και η θερμοκρασία του αυξάνε­ται, με συνέπεια να αναφλεγεί το υδρογόνο. Οι θερμοπυρη­νικές αυτές αντιδράσεις συμβάλλουν και στην υδροστατική ισορροπία του αστέρα, ο οποίος έχει πλέον εισέλθει στην Κύρια Ακολουθία (Εικόνα 1). Είναι χαρακτηριστικό εν προκειμένω, ότι ο Αναξιμένης έχει αναφερθεί στην πύρινη φύση των άστρων[22] .

           Ο φιλόσοφος εκτός από τις πολύ ενδιαφέρουσες επιση­μάνσεις του αναφορικά με τη φύση των άστρων, κάνει λόγο και για την ύπαρξη σωμάτων τα οποία περιστρέφονται μαζί με τα άστρα, ωστόσο παραμένουν αόρατα[23]. Οι παρατηρή­σεις των αστρονόμων έχουν επιβεβαιώσει την ύπαρξη πλα­νητικών συστημάτων γύρω από άστρα, τα οποία είναι αό­ρατα σε εμάς. Ήδη το ερευνητικό πρόγραμμα της NASA με τίτλο “Kepler Mission” έχει ήδη καταγράψει πάρα πολλούς εξωπλανήτες. Εκτός όμως από πλανήτες, έχουν καταγραφεί και διπλά αστρικά συστήματα, στα οποία ο συνοδός είναι αόρατος, με γνωστότερο το σύστημα του Σειρίου στον α­στερισμό του Μεγάλου Κυνός[24], όπου ο Σείριος, ένας λευκός αστέρας κυρίας ακολουθίας, διαθέτει σαν συ­νοδό έναν λευκό νάνο, τον Σείριο β.

           Παρά το γεγονός ότι ο Αναξιμένης κατόρθωσε να περιγράψει με μεγάλη ακρίβεια μηχανισμούς που ακόμη και σήμερα έχει αποδειχθεί ότι συντελούν στη δημιουργία των άστρων, εντούτοις εξέφρασε και απόψεις που, όπως γνωρί­ζουμε σήμερα, δεν είναι ακριβείς. Συγκεκριμένα, δεχόταν πως η Γη είναι επίπεδη και ακίνητη (Αριστοτέλης, Περί Ουρανού, 294 b 13), ο Ήλιος είναι επίπεδος σαν φύλλο (Αέτιος, Περί αρεσκόντων II, 22,1), ενώ τα άστρα γυρίζουν γύρω από τη Γη. Συγχρόνως υποστήριζε ότι ο Ήλιος κρύβεται ε­πειδή σκεπάζεται από ψηλότερα μέρη της Γης και η από­στασή του από αυτήν μεγαλώνει (Ιππόλυτος, Έλεγχος I, 7, 6).

Ο Αναξιμένης επομένως αν και δεν πραγματοποίησε α­στρονομικές παρατηρήσεις και δεν κατασκεύασε όργανα, εντούτοις συνεισέφερε και αυτός στην ανάπτυξη της αστρο­νομίας.
 
Επίλογος
 
      Η παραπάνω μελέτη κατέδειξε την προσφορά των φιλο­σόφων της Μιλήτου, Θαλή, Αναξιμάνδρου και Αναξιμένη στην ανάπτυξη της αστρονομίας. Η συνεισφορά αυτή θα μπορούσε να συνοψισθεί στην παρατήρηση αστρονομικών φαινομένων, στην κατασκευή οργάνων όπως τα ηλιακά ω­ρολόγια, αλλά και στον προσδιορισμό της φύσης των ά­στρων. Επιπλέον, οι αστρονομικές απόψεις που διατύπωσαν οι Μιλήσιοι φιλόσοφοι εντάσσονται στην πρώτη συστηματι­κή προσπάθεια του ανθρωπίνου πνεύματος να ερμηνεύσει με επιστημονικό τρόπο τον κόσμο που τον περιβάλλει, αλλά και να πραγματοποιήσει ακόμη και μετρήσεις μέσω οργά­νων, εισάγοντας έτσι στην επιστήμη και την έννοια του πει­ράματος.
-------------------
Βιβλιογραφία
 
Αέτιος, (1879). De placitis reliquiae, ed. H. Diels Doxographi Graeci. Reimer, Berlin.
Αριστοτέλης, (1924). Μετά τα φυσικά, ed. W. D. Ross, Aristotle’s metaphysics, 2 vols. Clarendon Press, Oxford.
Διογένης Λαέρτιος, (1960). Βίοι φιλοσόφων, Βίοι, Diogenis Laertii vi­tae philosophorum, 2 vols.: Clarendon Press, Oxford.
Heron, (1903). Definitiones“ Heronis Alexandrini opera quae supersunt omnia, vol. 4”, Ed. Heiberg, J.L.Leipzig: Teubner.
Ιππόλυτος, (1986). Των κατά πασών αιρέσεων έλεγχος [Patristische Texte und Studien, 25]. Berlin, De Gruyter.
Καλαχάνης, Κ., Κωστίκας, Ι. και Θεοδοσίου, Ε. (2013). “Η Προσω- κρατική Επιστημονική Επανάσταση: Η συμβολή των φιλοσόφων της Μιλήτου στη μελέτη του κοσμικού γίγνεσθαι” Επιθεώρηση Φι­λοσοφίας Celestia Nova, Ολυμπιακό Κέντρο Φιλοσοφίας και Παιδείας, Εκδόσεις Μπατσιούλας. Τομ. 4 (ii), σσ. 207-214.
Καλαχάνης, Κ. και Πάνου, Ε. (2014). “Η φύση των ουρανίων σωμά­των κατά τον Αναξιμένη, υπό το πρίσμα της σύγχρονης Αστροφυ­σικής” Physics News, Ένωση Ελλήνων Φυσικών, τεύχος 6, σσ. 44­45.
Kalachanis, K., Panou, E., Theodossiou, E., Kostikas, I., Manimanis, V. and Dimitrijevic, M. (2015). "The cosmic system of the pre- Socratic philosopher Anaximenes and stars and their formation” Bulgarian Astronomical Journal, Volume 23.
Available on line http://www.astro.bas.bg/AIJ/issues/n23/index.html
Kirk, G.S., Raven, J.E., Schofield, M., (2001). Οι Προσωκρατικοί Φιλόσοφοι (Μετάφραση στα ελληνικά, Δ. Κούρτοβικ), MIET, Αθήνα.
Κούτρας, Δ. (1995). Ιστορία και μεταφυσική, Αθήναι {αυτοέκδοση}.
Πολίτης, Ν.Γ. (2004). Φιλοσοφήματα, Εν Αθήναις {αυτοέκδοση}.
Σιμπλίκιος, (1882). Εις το Α της Αριστοτέλους φυσικής Ακροάσεως, υπόμνημα ο έστι πρώτον, H.Diels, Simplicii In Aristotelis physi- corum libros octo commentaria, 2 vols. CAG 9-10. Reimer, Berlin.
Φιλόστρατος, (1870). Βίος Απολλωνίου Τυανέως, ed. C.L. Kayser, Flavii Philostrati opera, vol. 1. Teubner, Leipzig.
Βιβλιογραφία για τα ηλιακά ωρολόγια της αρχαιότητας
Panou E., Kalachanis, K., Manimanis, V. N. (2014). “The ancient Greek Sundials of Athens”, Applied Science Reports (ASR), Progres­sive Science Publications, Pakistan 1 (2): 47-48.
Panou, E., Theodossiou, E., Manimanis, V. and Kalachanis, K. (2013). “The Cylindrical Sundials of the Archaeological Museum of Ath­ens”, Journal of Natural Sciences, American Research Institute for Policy Development (ARIPD), Vol. 1 (2): 31-39.
Panou, E., Theodossiou, E. and Kalachanis, K. (2013). “The Planar and Spherical Sundials of the Archaeological Museum of Athens”, Journal of Natural Sciences, American Research Institute for Policy Development (ARIPD), Vol. 1 (2): 5-11.
Panou, E., Theodosiou, E., Manimanis, V. and Kalachanis, K. (2014). “Two Conical Sundials with Missing Gnomons of the Archaeological Museum of Athens”, British Sundial Society Bulletin, Volume 26 (i): 2-7.
Panou, E., Theodossiou, Ε., Manimanis, V. N. and Kalachanis K. (2014) “The astronomical monuments of Athens”, Global journal of multidisciplinaryand applied sciences, Vol. 2 (2): 47-52.
The contribution of Milesian Philosophers in Astronomy
The Presocratic philosophers and especially the Milesians Thales, Anaximander and Anaximenes also emerged as great astronomers. Thales accurately predicted the solar eclipse of 585 B.C. while Anaximander was the first who built a sundial. Finally Anaximenes attempted to explain the nature ofSun and stars.
Keywords: Thales, Anaximander, Anaximenes, Astronomy, star evolu­tion
----------------------
[1]  Κούτρας, (1995), σ. 36.
[2]   Αριστοτέλης, Μετά τα Φυσικά, 983b.
[3] Αριστοτέλης, Μετά τα Φυσικά, 983b, 6-13.
[4] Δ. Λαέρτ. Βίοι, I, 23 κ.ε.
[5]  Φιλόστρατος, Βίος Απολλωνίου Τυανέως, ΙΙ, 5.
[6]  Heron, Definitiones, 138, 11, 3.
[7]  Αέτιος, De Plac. II, 12, 2-3.
[8]  Δ. Λαέρτ. Βίοι, I, 22.
[9]  Αέτιος, De Plac. II, 24, 1-2.
[10] Ό.π. ΙΙ, 13, 1.
[11]  Αριστοτέλης, Περί ουρανού, 297b 25 κ.ε.
[12]  Βλ. Πολίτης, (2004), σ. 97.
[13]  Σιμπλίκιος, Εις Φυσικά, 24,13 κ.ε. Αναξ. Α' 9.
[14] Πολίτης, (2004), σ. 99.
 [15] Δ. Λαέρτ. Βίοι, I, 22 κ.ε.
[16] Σιμπλίκιος Εις Φυσικά. 24, 26-29.
[17] Καλαχάνης κ.α. (2013).
[18] Ιππόλυτος, Ελεγχος, I, 7, 5.
[19] Kirk, Raven, Schofield, 2001, 160.
[20]Ιππόλυτος, Έλεγχος, I, 7, 1.
[21] Βλ. εκτενώς, Καλαχάνης, Πάνου, 2014.
[22] Αέτιος, De Plac. II, 13, 10.
[23] Ό.π. De Plac. II, 13, 10

Ο εγωκεντρισμός δεν είναι κάτι κακό, ενώ η εγωλατρία είναι κάτι αρρωστημένο, φοβερό

Η ενήλικη αγάπη, κατά την άποψή μου, αποκαλύπτεται τη στιγμή που κάποιος, μαθημένος να δίνει προτεραιότητα στον εαυτό του, απολαμβάνει οτιδήποτε κάνει για τον άνθρωπο που αγαπά.

Η μοναδική βοήθεια που δεν αφήνει πίσω της οφειλές, είναι αυτή που υποκινείται από τη χαρά να βοηθάς.

Αν θέλεις το πιστεύεις, αν δεν θέλεις δεν το πιστεύεις, πάντως, —με τις δικές μου γνώσεις και με τις δικές μου αναφορές— στη ζωή σου δεν υπάρχει κανένας πιο σημαντικός από σένα. Θα Μπορούσε κάποιος να μου πει: “Μα τι λες… Και η αρετή; Κι αυτά που μας διδάσκει η κοινωνία, η εκκλησία κι όλοι εκείνοι που από κάθε πλευρά μάς λένε: Αγάπα τον πλησίον σου ως σε' αυτόν; Τι γίνεται μ’ αυτό το μήνυμα που συμμερίζονται όλα τα πνευματικά δόγματα και οι περισσότερες θρησκείες;”

Παραδέχομαι ότι, ως υπόθεση της ιδανικής αγάπης, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Πρόσεξε, όμως. Λένε: “Αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου”, και όχι: “περισσότερο κι απ’ τον εαυτό σου”. Έτσι δεν είναι; Και ξέρεις γιατί δεν το λένε; Γιατί αυτή η άποψη —που παραπέμπει στην ιδέα της ανωτερότητας και της μεγίστης τελειότητας— περνάει μέσα από τη λαϊκή σοφία που μας πληροφορεί ότι στην καθημερινή ζωή, το να φτάσει κανείς ν’ αγαπάει τον άλλον όπως τον εαυτό του είναι ό,τι περισσότερο μπορεί να του ζητηθεί. Αυτό φαίνεται να είναι το μέτρο της ιδανικής αγάπης: το αν είναι ή όχι κάποιος ικανός να αγαπήσει τον εαυτό του. Κι αμέσως μετά, να κάνει ό,τι μπορεί για να δει αν θα τα καταφέρει ν’ αγαπήσει και τον άλλον όπως τον εαυτό του.

Κι αυτό μας φέρνει ξανά σε κάτι που είπες εσύ πριν: ότι ο εγωιστής πιστεύει πως είναι το μέτρο των πάντων και το κέντρο του κόσμου. Ο εγωιστής —υποστήριζες προηγουμένως— είναι εγωκεντρικός και… όσο κι αν μου κοστίζει… συμφωνώ! Να ξέρεις πως μ’ ενοχλεί απίστευτα να διαλύω μια βαθιά ριζωμένη διαφωνία μπροστά σε κάποια περιστασιακή συμφωνία… Γιατί, γενικά, το χαίρομαι πολύ να εναντιώνομαι, να πηγαίνω κόντρα στα λεγάμενα κάποιου, να διαφωνώ με την καλή έννοια — με καταλαβαίνεις…

«Καταλαβαίνω ότι είσαι πολύ κακός άνθρωπος…»

«Όχι, δεν είμαι κακός», αλλά εδώ που φτάσαμε είναι αναγκαίο να διαχωρίσουμε τον εγωκεντρισμό από την εγωλατρία. Εγωκεντρισμός είναι να αισθάνεσαι πως είσαι το κέντρο του κόσμου — και, πράγματι, ούτε αυτό θεωρώ πως είναι κακό. Γιατί ο άνθρωπος ΕΙΝΑΙ το κέντρο του κόσμου. Αλλά… ποιανού κόσμου; Προσοχή: του κόσμου που κατοικεί ο ίδιος: του ΔΙΚΟΥ ΤΟΥ κόσμου. Ας το καταλάβουμε έτσι: ο κόσμος που απαρτίζεται απ’ όλα τα πράγματα που γνωρίζω κι αγαπώ έχει επίκεντρο εμένα, και ο κόσμος όλων των ΔΙΚΩΝ ΣΟΥ πραγμάτων έχει κέντρο του ΕΣΕΝΑ.

Ο καθένας μας είναι το κέντρο του κόσμου όπου ζει, κι όλα όσα συμβαίνουν γύρω του περνάνε αναγκαστικά απ’ αυτόν.

Η εγωλατρία παραπέμπει αλλού: στο να νομίζει κάποιος πως είναι το κέντρο του κόσμου και της ζωής των άλλων. Κι εδώ είναι το μπέρδεμα. Το κακό, το αρρωστημένο και το φοβερό είναι η εγωλατρία κι όχι ο εγωκεντρισμός, γιατί ο εγωλάτρης (εγωλατρία σημαίνει θεοποίηση του εγώ) νομίζει πως είναι θεός- θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο ον. Άλλο είναι να ξέρω πως είμαι το κέντρο του κόσμου όπου ζω εγώ (και να δέχομαι ότι ο απέναντι είναι το κέντρο του κόσμου όπου ζει εκείνος, και η θυρωρός της πολυκατοικίας μου είναι το κέντρο του κόσμου όπου ζει αυτή, κι ο φίλος μου ο Π. είναι “το κέντρο του κόσμου του Π. ”), κι άλλο, πολύ διαφορετικό, να νομίζω πως εγώ είμαι το κέντρο του κόσμου όπου ζουν όλοι αυτοί.

Αυτό είναι εγωλατρία, αυτό είναι ματαιοδοξία, αυτό είναι κάτι ανάξιο, όπως ανάξιο είναι να μειώνω τον εαυτό μου επιτρέποντας στους άλλους να θεωρούν πως αποτελούν εκείνοι το κέντρο της δικής μου ζωής.