ΤΖΟΝ ΠΩΛ ΤΖΟΟΥΝΣ (ADMIRAL JOHN PAUL JONES 1747 - 1792)

Ο ΗΡΩΑΣ ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

 

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

 

Με τον όρο Αμερικανική Επανάσταση ή Πόλεμος της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ ορίζεται ο πόλεμος μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και των 13 αποικιών της στην Αμερικανική ήπειρο (1775 - 1783). Ο ένοπλος αγώνας των αποικιών εναντίον της καταπιεστικής μητρόπολης ήταν η κορύφωση των πολιτικών διεργασιών του δεύτερου μισού του 18ου αιώνα. Οι Άγγλοι φορολογούσαν βαριά τις αποικίες τους, γεγονός που προκαλούσε την δυσφορία των κατοίκων, ιδιαίτερα των πλουσιότερων οι οποίοι ήθελαν να ξεφύγουν από την οικονομική κηδεμονία της Μεγάλης Βρετανίας...

 

Η δυσφορία για τα φορολογικά μέτρα αλλά κυρίως για τον φόρο του τσαγιού, οδήγησε τους Αμερικανούς όχι μόνο να σταματήσουν να αγοράζουν τσάι αλλά να καταστρέψουν και μεγάλα φορτίου τσαγιού, πετώντας τα στην θάλασσα, στο λιμάνι της Βοστόνης στις 16 Δεκεμβρίου 1773. Οι Άγγλοι αντέδρασαν στέλνοντας 4.000 στρατιώτες να καταλάβουν την Βοστόνη. Όταν Αγγλικές δυνάμεις στάλθηκαν για να πάρουν στρατιωτικό υλικό από την πόλη Κόνκορντ της Μασαχουσέτης στις 19 Απριλίου 1775, συνάντησαν αντίσταση από την πολιτοφυλακή της Μασαχουσέτης στο Λέξινγκτον και έπειτα στο Κόνκορντ. 

 

Οι Αμερικανοί κατάφεραν να σταματήσουν τους Άγγλους και να τους αναγκάσουν να γυρίσουν πίσω στη Βοστόνη έχοντας βαριές απώλειες. Η σύγκρουση είχε αρχίσει. Στη συνέχεια, όλες οι αποικίες συγκέντρωσαν τις πολιτοφυλακές τους και τις έστειλαν στη Βοστόνη. Οι Αμερικανικές δυνάμεις περικύκλωσαν την Βοστόνη από Βορρά, Νότο και Δύση, όμως άφησαν το λιμάνι υπό Αγγλικό έλεγχο, με αποτέλεσμα να έρθουν ενισχύσεις και πολεμοφόδια. Ακολούθησαν πολλές μάχες μεταξύ του Ηπειρωτικού στρατού των επαναστατημένων αποικιών, του οποίου αρχιστράτηγος ορίστηκε ο Τζώρτζ Ουάσινγκτον, και των Αγγλικών δυνάμεων. 

 

Η πολιορκία έληξε στις 17 Μαρτίου 1776 με νίκη των αποικιακών δυνάμεων και εκκένωση της πόλης από τους Άγγλους. Στις 4 Ιουλίου 1776 συγκαλείται συνέλευση των Αμερικανών στη Φιλαδέλφεια, όπου ψηφίζεται η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, η οποία στηρίζεται στις πολιτικές ιδέες του Διαφωτισμού. Πρωταγωνιστές στη σύνταξη της Διακήρυξης υπήρξαν ο Βενιαμίν Φραγκλίνος και ο Τόμας Τζέφερσον. Στα επόμενα χρόνια που ακολούθησαν ο πόλεμος γενικεύθηκε. Οι Άγγλοι έστελναν συνεχώς ενισχύσεις και οι Αμερικανοί προσπαθούσαν να κρατήσουν την επανάσταση ζωντανή. 

 

Η Γαλλία έστειλε οικονομική ενίσχυση στους επαναστατημένους Αμερικανούς καθώς και στρατεύματα. Ο Αγγλικός στρατός, υπό την ηγεσία του στρατηγού Κορνουάλις, τελικά παραδόθηκε στο Γιόρκταουν της Βιρτζίνια στις 19 Οκτωβρίου 1781. Ο πόλεμος έληξε επίσημα με την συνθήκη του Παρισιού στις 3 Σεπτεμβρίου 1783, με την οποία η Αγγλία παραχωρούσε τα εδάφη της στις ΗΠΑ. Τα τελευταία Αγγλικά στρατεύματα εγκατέλειψαν την ήπειρο στις 25 Νοεμβρίου 1783.

 

Η Αμερικανική Επανάσταση (1775 - 1783) κατά των Άγγλων είχε αρχίσει πριν από την «ομόφωνη διακήρυξη των 13 Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής» της 4ης Ιουλίου 1776, που γιορτάζεται από τότε κάθε χρόνο ως η μέρα της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Κατ’ αρχήν ήταν ένας αγώνας μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και των δεκατριών αποικιών της στην Αμερική, που αντετίθεντο στη Βρετανική νομοθεσία και επιζητούσαν την ανεξαρτησία τους. 

 

Ήταν όμως και ένας αγώνας μεταξύ των αποίκων καθώς αρκετοί Αμερικανοί, καταγόμενοι κυρίως από την Αγγλία, που αποκαλούνταν Loyalists (Νομιμόφρονες) ή Τόρις (από το όνομα των Άγγλων Συντηρητικών), τάσσονταν στο πλευρό της Μεγάλης Βρετανίας εναντίον των αποίκων επαναστατών. Αλλά η Αμερικανική επανάσταση αποτελούσε ακόμα συνέχεια των αποικιοκρατικών πολέμων μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας. Οι Γάλλοι υποστήριξαν, αρχικά μυστικά και στη συνέχεια ανοιχτά, τους Αμερικανούς πατριώτες. 

 

Ο Γάλλος υπουργός των Εξωτερικών της μοναρχικής κυβέρνησης, κόμης Βερζέν, φρόντισε να στείλει πολεμοφόδια στους Αμερικανούς επαναστάτες, που είχαν ιδιαίτερη σημασία καθώς οι εξεγερθέντες δεν είχαν πυροβολικό και κυρίως στερούνταν το μπαρούτι. Όταν οι αποικίες απέδειξαν τη μαχητική τους ικανότητα, η Γαλλία αναγνώρισε την ανεξαρτησία τους, υπέγραψε μια συνθήκη συμμαχίας μαζί τους και μπήκε το 1778 στον πόλεμο, στο πλευρό των Αμερικανών.

 

Ένας από τους Αμερικανούς πατριώτες, ο δημοσιολόγος Τόμας Πέιν, που το βιβλίο του συνεπήρε τους επαναστάτες της Βόρειας Αμερικής, διατύπωνε απόψεις που έμοιαζαν πολύ μ’ εκείνες του Ρήγα Φεραίου και των Γάλλων επαναστατών ή των φιλοσόφων. Ο Πέιν έγραφε ότι «η κοινωνία είναι ένα μεγάλο αγαθό, η εξουσία όμως, όποια μορφή και να έχει, είναι κακό… Ένας μονάχα τίμιος άνθρωπος είναι πιο πολύτιμος από όλους τους εστεμμένους κατεργάρηδες του κόσμου… Εξ άλλου είναι παράλογο να ισχυριστεί κάποιος ότι ένα νησί (η Βρετανία) μπορεί να εξουσιάζει επ’ άπειρον μια ολόκληρη ήπειρο».

 

Η Γαλλική και η Αμερικανική Επανάσταση αποτέλεσαν ένα θετικό προηγούμενο για τη σκλαβωμένη Ελλάδα. Και φυσικά τα πολιτικά δικαιώματα και οι ελευθερίες που προβλέπονται στο Πολίτευμα του Ρήγα Φεραίου, όπως και στα πρώτα Ελληνικά συντάγματα, είναι δανεισμένα από τη «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη της Γαλλικής Επανάστασης».

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ 

 

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

 

Ο Τζον Πωλ Τζόουνς (John Paul Jones 6 Ιουλίου 1747 - 18 Ιουλίου 1792) ήταν ο πρώτος γνωστός αγωνιστής του Αμερικανικού Ναυτικού κατά την Αμερικανική Επανάσταση. Αν και έκανε εχθρούς μεταξύ της Αμερικανικής πολιτικής ελίτ, οι ενέργειές του στα Βρετανικά ύδατα κατά τη διάρκεια της επανάστασης, τού χάρισαν διεθνή φήμη. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσής του με το Βρετανικό πολεμικό πλοίο Σέραπις (HMS Serapis), ο Τζόουνς έδωσε τη θρυλική απάντηση στο αίτημα του Βρετανού πλοίαρχου να παραδοθεί: "I have not yet begun to fight!" (Δεν έχω αρχίσει ακόμα να Πολεμώ!).

 

 

Ο Τζον Πωλ (το "Τζόουνς" το πρόσθεσε αργότερα) γεννήθηκε κοντά στο Κέρκμπιν, στην περιοχή Κερκούμπρι της νοτιοδυτικής ακτής της Σκωτίας. Ο πατέρας του, Τζον Πωλ ο πρεσβύτερος, ήταν κηπουρός. Ο Τζον Πωλ ξεκίνησε τη ναυτική του καριέρα σε ηλικία 13 ετών, όταν σαλπάρισε από το Χουάιτχεϊβεν της βόρειας Αγγλίας ως μαθητευόμενος στο πλοίο "Friendship" υπό τον καπετάνιο Μπένσον. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Γουίλιαμ Πωλ, είχε παντρευτεί και εγκατασταθεί στο Φρέντρικσμπεργκ της Βιρτζίνια, το οποίο υπήρξε ο προορισμός πολλών από τα πρώτα ταξίδια του νεαρού Τζον.

 

Για αρκετά χρόνια ο Τζον εργαζόταν σε διάφορα Βρετανικά εμπορικά και δουλεμπορικά πλοία, συμπεριλαμβανομένου του "King George" το 1764 ως τρίτος αξιωματικός, και του "Two Friends" ως πρώτος αξιωματικός το 1766. Αηδιασμένος με τη σκληρότητα του δουλεμπορίου, το 1768 εγκατέλειψε τη σημαντική θέση του στο κερδοφόρο "Two Friends", ενώ βρισκόταν στη Τζαμάικα, και επέστρεψε πίσω στη Σκωτία.

 

Κατά τη διάρκεια του επόμενου ταξιδιού του, με το μπρίκι "John", το οποίο απέπλευσε από το λιμάνι το 1768, η σταδιοδρομία του νεαρού Τζον Πωλ ανήλθε γρήγορα και απροσδόκητα καθώς ο καπετάνιος και ο αντικαταστάτης του πέθαναν ξαφνικά από κίτρινο πυρετό. Ο Τζον κατάφερε να πλοηγήσει με επιτυχία το πλοίο σε ένα ασφαλές λιμάνι και ως ανταμοιβή γι' αυτό το εντυπωσιακό κατόρθωμα, οι ευγνώμονες Σκωτσέζοι ιδιοκτήτες του πλοίου τον έκαναν κύριο του καραβιού και του πληρώματος, δίνοντάς του το 10% του φορτίου.

 

Στη συνέχεια τέθηκε επικεφαλής δύο ταξιδιών στις Δυτικές Ινδίες. Κατά το δεύτερο ταξίδι του το 1770, ο Τζον Πωλ μαστίγωσε άγρια έναν από τους ναύτες του, οδηγώντας σε κατηγορίες ότι η τιμωρία του ήταν υπερβολικά σκληρή. Ενώ αρχικά αυτοί οι ισχυρισμοί είχαν απορριφθεί, η καλή του φήμη καταστράφηκε όταν ο τιμωρημένος ναύτης πέθανε λίγες εβδομάδες αργότερα. Οι πηγές διαφωνούν σχετικά με το αν ο Τζον Πωλ συνελήφθη για τη συμμετοχή στο θάνατο του ναύτη, αλλά η αρνητική επίδραση στη φήμη του είναι αναμφισβήτητη.

 

Φεύγοντας από τη Σκωτία, ο Τζον Πωλ διοίκησε για 18 περίπου μήνες το πλοίο "Betsy", εμπλεκόμενος σε κερδοσκοπικό εμπόριο στο Τομπάγκο. Ωστόσο, αυτό έλαβε τέλος όταν ο Τζον σκότωσε με σπαθί ένα μέλος του πληρώματός του πάνω σε μία διαφωνία που είχανε για τους μισθούς. Χρόνια αργότερα, σε ένα γράμμα του στον Βενιαμίν Φραγκλίνο όπου περιέγραφε αυτό το περιστατικό, ισχυρίστηκε ότι ήταν σε αυτοάμυνα αλλά επειδή δεν θα δικαζόταν σε Ναυτοδικείο, ένιωσε υποχρεωμένος να καταφύγει στο Φρέντρικσμπεργκ αφήνοντας πίσω την περιουσία του.

 

Ο Τζον Πωλ πήγε στο Φρέντρικσμπεργκ για να τακτοποιήσει τις υποθέσεις του αδελφού του, ο οποίος πέθανε χωρίς ν' αφήσει οικογένεια. Εκείνη την περίοδο, πρόσθεσε στο πραγματικό του επώνυμο και το επώνυμο Τζόουνς. Λίγο καιρό αργότερα εντάχθηκε στο Αμερικανικό Ναυτικό για να πολεμήσει ενάντια στους Βρετανούς.

 

ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

 

Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για την οικογενειακή κατάσταση του Τζον Πωλ Τζόουνς, γεγονός που καθιστά δύσκολο να εντοπιστούν ιστορικά ακριβή κίνητρα για τη μετανάστευσή του στην Αμερική. Είναι άγνωστο λοιπόν αν η μετανάστευση έγινε επειδή τα σχέδιά του για τη δημιουργία μίας φυτείας δεν εξελίχθηκαν όπως περίμενε ή αν εμπνεύστηκε από το επαναστατικό πνεύμα. Αυτό που είναι σαφώς γνωστό είναι ότι λίγο μετά την εγκατάστασή του στη Βόρεια Αμερική, ο Τζόουνς έφυγε για τη Φιλαδέλφεια για να προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες του στο νεοσύστατο Ηπειρωτικό Ναυτικό, πρόδρομο του Πολεμικού Ναυτικού των Η.Π.Α..

 

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, γύρω στο 1775, υπήρχε μεγάλη ζήτηση για αξιωματικούς και καπετάνιους στο Ναυτικό. Με τη βοήθεια μελών του Ηπειρωτικού Κογκρέσου, το Δεκέμβριο του 1775 ο Τζον Πωλ Τζόουνς διορίστηκε Υποπλοίαρχος στη φρεγάτα "Alfred". Το Φεβρουάριο του 1776, ο Τζόουνς απέπλευσε από τον ποταμό Ντέλαγουερ για το παρθενικό του ταξίδι με το "Alfred". Σ' αυτό το πλοίο ήταν που ο Τζόουνς έλαβε την τιμή να υψώσει την πρώτη Αμερικανική σημαία σε πολεμικό πλοίο.

 

Ο στόλος, ο οποίος αναμενόταν να κινηθεί κατά μήκος της ακτής, διατάχθηκε να πλεύσει για το Νασσάου στις Μπαχάμες, όπου επιτέθηκε για να κλέψει τις Βρετανικές στρατιωτικές προμήθειες. Στην επιστροφή, το "Alfred" είχε μία ανεπιτυχή σύγκρουση με ένα Βρετανικό πλοίο. Τότε δόθηκε εντολή στον Τζόουνς να αναλάβει τη διοίκηση του ιστιοφόρου "Providence". Το Κογκρέσο είχε διατάξει πρόσφατα την κατασκευή 13 φρεγατών για το Αμερικανικό Ναυτικό και ο Τζόουνς θα αναλάμβανε τη μία από αυτές.

 

Σε αντάλλαγμα γι' αυτή την αναγνωρισμένου κύρους εντολή, ο Τζόουνς αποδέχθηκε την τοποθέτησή του στο μικρότερο "Providence". Κατά τη διάρκεια των 6 εβδομάδων που διήρκεσε το ταξίδι, ο Τζόουνς συνέλαβε 16 εχθρικά πλοία και προκάλεσε σημαντικές ζημιές κατά μήκος της ακτής της Νέας Σκωτίας. Στη συνέχεια δόθηκε εντολή στον Τζόουνς να απελευθερώσει εκατοντάδες Αμερικανούς κρατούμενους που υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία σε ανθρακωρυχεία της Νέας Σκωτίας, και να κάνει επίσης επιδρομές στα Βρετανικά πλοία.

 

 

Την 1η Νοεμβρίου 1776 ανέλαβε τη διοίκηση του "Alfred" για να πραγματοποιήσει αυτή την αποστολή. Αν και οι χειμερινές συνθήκες εμπόδισαν την απελευθέρωση των κρατουμένων, η αποστολή είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη του "Mellish", ενός πλοίου που μετέφερε ζωτικής σημασίας χειμερινό ρουχισμό που προοριζόταν για τα Βρετανικά στρατεύματα στον Καναδά. Στις 16 Δεκεμβρίου 1776, κατά την άφιξή του στη Βοστώνη, ο Τζόουνς διαπληκτίστηκε με τους ανωτέρους του γιατί πίστευε ότι εμπόδιζαν την εξέλιξή του και απέτρεπαν τα εκστρατευτικά του σχέδια.

 

Ως αποτέλεσμα αυτής αλλά και άλλων διενέξεων, στις 14 Ιουνίου 1777 δόθηκε η εντολή στον Τζόουνς να αναλάβει τη διοίκηση του μικρού πολεμικού ιστιοφόρου USS Ranger. Αφού έγιναν οι απαραίτητες προετοιμασίες, ο Τζόουνς έπλευσε για τη Γαλλία την 1η Νοεμβρίου 1777 με την εντολή να βοηθήσει όσο είναι δυνατόν την Αμερικανική υπόθεση. Οι Αμερικανοί επίτροποι στη Γαλλία, Βενιαμίν Φραγκλίνος, Τζον Άνταμς και Άρθουρ Λι, άκουσαν τις στρατηγικές συστάσεις του Τζόουνς.

 

Τον διαβεβαίωσαν ότι θα του έδιναν τη διοίκηση του "L'Indien", ενός νέου πλοίου που κατασκευάστηκε για τις Η.Π.Α. στο Άμστερνταμ. Ωστόσο η Μεγάλη Βρετανία μπόρεσε να στρέψει το "L'Indien" μακριά από τα Αμερικανικά χέρια, ασκώντας πίεση για να εξασφαλιστεί η πώλησή του στη Γαλλία (η οποία δεν είχε συμμαχήσει ακόμα με τις Η.Π.Α.). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου θεωρείται ότι ο Τζόουνς ανέπτυξε τη στενή του φιλία με τον Βενιαμίν Φραγκλίνο, τον οποίο και θαύμαζε πολύ. Το 1778 έγινε δεκτός, μαζί με τον Βενιαμίν Φραγκλίνο, στην Τεκτονική Στοά "Les Neuf Sœurs" (Οι Εννέα Αδελφές).

 

Στις 6 Φεβρουαρίου 1778, η Γαλλία υπέγραψε τη Συνθήκη της Συμμαχίας με την Αμερική, αναγνωρίζοντας επίσημα την ανεξαρτησία της νέας Αμερικανικής δημοκρατίας. Οκτώ μέρες αργότερα, το "Ranger" του πλοιάρχου Τζόουνς γίνεται το πρώτο Αμερικανικό πλοίο που χαιρετίζεται από τους Γάλλους, με εννέα κανονιοβολισμούς από τη ναυαρχίδα του ναύαρχου Πικέ. Στις 10 Απριλίου 1778, ο Τζόουνς απέπλευσε από τη Βρέστη για τις δυτικές ακτές της Μεγάλης Βρετανίας.

 

ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ

 

Μετά τις πρώτες επιτυχίες εναντίον Βρετανικών εμπορικών πλοίων στην Ιρλανδική Θάλασσα, στις 17 Απριλίου 1778 ο Τζόουνς έπεισε το πλήρωμά του να συμμετάσχει σε μία επίθεση στο Χουάιτχεϊβεν, την πόλη απ' όπου ξεκίνησε τη ναυτική του σταδιοδρομία. Αργότερα ο Τζόουνς έγραψε για την έλλειψη διοικητικών ικανοτήτων των αξιωματικών του (έχοντας αποφύγει διακριτικά τα θέματα αυτά στην επίσημη αναφορά του): "Στόχος τους, είπαν, ήταν το κέρδος και όχι η δόξα. Αντί να ενθαρρύνουν το ηθικό του πληρώματος, τους οδηγούσαν στην ανυπακοή. Τους έπεισαν ότι είχαν το δικαίωμα να κρίνουν αν ένα μέτρο που τους προτείνεται είναι καλό ή όχι.".

 

Αντίθετοι άνεμοι ανάγκασαν τον Τζόουνς να εγκαταλείψει την προσπάθεια και οδήγησε το "Ranger" προς την Ιρλανδία, προκαλώντας στην πορεία περισσότερα προβλήματα στη Βρετανική ναυτιλία. Στις 20 Απριλίου 1778, ο Τζόουνς έμαθε από αιχμάλωτους ναύτες ότι το Βρετανικό πολεμικό ιστιοφόρο HMS "Drake" ήταν αγκυροβολημένο έξω από το Κάρικφεργκους στην Ιρλανδία. Σύμφωνα με το ημερολόγιο του χειρούργου του "Ranger", η αρχική πρόθεση του Τζόουνς ήταν να επιτεθεί στο πλοίο κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά οι ναύτες του ήταν απρόθυμοι να το αναλάβουν (άλλο ένα περιστατικό που παραλείπεται από την επίσημη έκθεση).

 

Ως εκ τούτου, η επίθεση πραγματοποιήθηκε λίγο μετά τα μεσάνυχτα, αλλά στο σκοτάδι ο άνδρας που ήταν υπεύθυνος για τη ρίψη της άγκυρας, ώστε να σταματήσει το "Ranger" ακριβώς δίπλα στο "Drake", δεν υπολόγισε σωστά τον χρόνο (ή ίσως ο άνδρας ήταν μεθυσμένος, όπως ισχυρίζεται ο Τζόουνς στα απομνημονεύματά του) κι έτσι ο Τζόουνς αναγκάστηκε να κόψει την άγκυρα και να φύγει. Καθώς άλλαξε η κατεύθυνση των ανέμων, το "Ranger" διέσχισε και πάλι την Ιρλανδική Θάλασσα για να κάνει άλλη μία προσπάθεια επιδρομής στο Χουάιτχεϊβεν.

 

Στις 23 Απριλίου 1778 και λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ο Τζόουνς οδήγησε δύο βάρκες των 15 ανδρών με την ελπίδα να βάλουν φωτιά και να βυθίσουν όλα τα καράβια που ήταν αγκυροβολημένα στο λιμάνι του Χουάιτχεϊβεν (περίπου 200 - 400 ξύλινα πλοία), πολλά από τα οποία μετέφεραν κάρβουνο και άλλα αποτελούσαν πλήρεις εμπορικούς στόλους. Επίσης έλπιζαν να τρομοκρατήσουν τους κατοίκους ανάβοντας επιπλέον πυρκαγιές.

 

Όμως το ταξίδι στην ακτή επιβραδύνθηκε λόγω αντίθετου ανέμου και λόγω της δυνατής άμπωτης ενώ και το άναμμα φωτιάς αποδείχθηκε δύσκολο καθώς οι φορητές λάμπες και στις δύο βάρκες είχαν ξεμείνει από καύσιμα. Για να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα, μερικοί άνδρες στάλθηκαν για να επιδράμουν σε δημόσιο κτήριο στην προκυμαία αλλά ο πειρασμός των ανδρών να σταματήσουν για ένα γρήγορο ποτό οδήγησε σε περαιτέρω καθυστέρηση.

 

Όταν τελικά επέστρεψαν οι άνδρες και άρχισαν οι εμπρηστικές επιθέσεις, κόντευε να χαράξει κι έτσι οι προσπάθειες επικεντρώθηκαν σε ένα μόνο πλοίο, το "Thompson", που μετέφερε κάρβουνο και έλπιζαν ότι η φωτιά θα μεταδιδόταν και στα παρακείμενα σκάφη που θα ήταν ακινητοποιημένα λόγω της άμπωτης. Ωστόσο, στο λυκόφως ένας από το πλήρωμα κατάφερε να διαφύγει και να ειδοποιήσει τους κατοίκους σ' ένα δρόμο δίπλα στο λιμάνι. Αμέσως ήχησε συναγερμός πυρκαγιάς και μεγάλος αριθμός ανθρώπων έτρεξε προς την αποβάθρα και έσβησε τη φωτιά, αναγκάζοντας ταυτόχρονα τους Αμερικανούς να υποχωρήσουν.

 

 

Αν και οι επιπτώσεις στο βρετανικό ηθικό και στην κατανομή των αμυντικών δαπανών ήταν σημαντικές, οι επιθέσεις στο Χουάιτχεϊβεν δεν έφεραν κέρδη ή λάφυρα, τα οποία υπό κανονικές συνθήκες θα μοιράζονταν στο πλήρωμα. Κατά τη διάρκεια της αποστολής, τα μέλη του πληρώματος με επικεφαλής τον υποπλοίαρχο Τόμας Σίμπσον ενήργησαν περισσότερο σαν κουρσάροι παρά σαν πλήρωμα πολεμικού πλοίου.

 

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

 

Παρά την προηγούμενη αποτυχημένη απόπειρα, ο Τζόουνς οδήγησε και πάλι το "Ranger" πίσω στην Ιρλανδική Θάλασσα, για να κάνει άλλη μία απόπειρα επίθεσης στο "Drake", το οποίο ήταν ακόμα αγκυροβολημένο στο Κάρικφεργκους. Αυτή τη φορά, αργά το απόγευμα της 24ης Απριλίου 1778, τα δύο πλοία, σχεδόν ίσα σε δύναμη πυρός, ενεπλάκησαν σε μάχη. Νωρίτερα την ίδια μέρα, οι Αμερικανοί είχαν συλλάβει το πλήρωμα ενός αναγνωριστικού σκάφους και έμαθαν ότι το "Drake" πήρε δεκάδες στρατιώτες με την πρόθεση να πολεμήσουν και να καταλάβουν το "Ranger".

 

Όταν ο Τζόουνς σιγουρεύτηκε ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη, κατέλαβε το "Drake" μετά από μάχη που κράτησε μία ώρα και κόστισε τη ζωή του Βρετανού πλοιάρχου. Ο υποπλοίαρχος Σίμπσον ανέλαβε τη διοίκηση του "Drake" για το ταξίδι της επιστροφής προς τη Βρέστη. Κατά τη διάρκεια της επιστροφής τα δύο πλοία χωρίστηκαν καθώς το "Ranger" κυνήγησε ένα άλλο πλοίο, γεγονός που οδήγησε σε σύγκρουση μεταξύ του Σίμπσον και του Τζόουνς. Και τα δύο πλοία έφτασαν στο λιμάνι με ασφάλεια, αλλά ο Τζόουνς έκανε αίτηση να περάσει ο Σίμπσον από Στρατοδικείο, θέτοντάς τον υπό κράτηση.

 

Κυρίως μέσω της επιρροής του Τζον Άνταμς, ο οποίος εξακολουθούσε να ήταν επίτροπος στη Γαλλία, ο Σίμπσον απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες. Ο Άνταμς αναφέρει στα απομνημονεύματά του ότι η συντριπτική πλειοψηφία των στοιχείων υποστήριζε τους ισχυρισμούς του Σίμπσον. Φαίνεται πως ο Άνταμς πίστευε ότι ο Τζόουνς ήθελε να μονοπωλήσει τη δόξα της αποστολής, ειδικά θέτοντας τον Σίμπσον υπό περιορισμό στο πλοίο ενώ ο ίδιος γιόρταζε με πολλές σημαντικές Ευρωπαϊκές προσωπικότητες.

 

Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να πει κανείς τι συνέβη ακριβώς. Ωστόσο είναι σαφές ότι το πλήρωμα αισθάνθηκε αποξενωμένο από τον διοικητή του, ο οποίος θα μπορούσε κάλλιστα να είχε ως κίνητρο την υπερηφάνειά του. Ο Τζόουνς πίστευε ότι οι προθέσεις του ήταν έντιμες και ότι οι ενέργειές του ήταν στρατηγικά σημαντικές για την Επανάσταση.

 

Ανεξάρτητα από τη διαμάχη σχετικά με την αποστολή, η κατάληψη του "Drake" από το "Ranger" ήταν μία από τις λίγες σημαντικές στρατιωτικές νίκες του Ηπειρωτικού Ναυτικού κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, και είχε τεράστια συμβολική σημασία καθώς αποδείχθηκε στην πράξη ότι το Βασιλικό Ναυτικό δεν ήταν ανίκητο. Η νίκη του "Ranger" έγινε σημαντικό σύμβολο του Αμερικανικού πνεύματος και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη μόνιμη εγκαθίδρυση του Ναυτικού των Η.Π.Α. μετά την επανάσταση.

 

ΣΤΟ BONHOMME RICHARD

 

Το 1779, ο πλοίαρχος Τζόουνς ανέλαβε τη διοίκηση του USS Bonhomme Richard (ή όπως προτιμούσε ο ίδιος "Bon Homme Richard"), ενός εμπορικού πλοίου που ανακατασκευάστηκε και δόθηκε ως πολεμικό πλοίο στην Αμερική από έναν Γάλλο εφοπλιστή. Στις 14 Αυγούστου, καθώς ένας τεράστιος Γαλλικός και Ισπανικός πολεμικός στόλος πλησίαζε την Αγγλία, ο Τζόουνς άλλαξε πορεία προς την Ιρλανδία ως επικεφαλής μίας μοίρας πέντε πλοίων, συμπεριλαμβανομένων των USS Alliance, USS Pallas, USSVengeance και Le Cerf, και δύο πειρατικών, του Monsieur και τουGranville.

 

Όταν η μοίρα ήταν λίγες μόνο μέρες μακριά από τη νήσο Γκρουά στη Γαλλία, το Monsieur χωρίστηκε εξαιτίας μίας διαφωνίας μεταξύ του καπετάνιου του και του Τζόουνς. Μερικά πολεμικά πλοία του Βασιλικού Ναυτικού στάλθηκαν προς την Ιρλανδία για να καταδιώξουν τον Τζόουνς, αλλά με την ευκαιρία αυτή ο Τζόουνς κατευθύνθηκε προς τα δεξιά και αφού πέρασε βόρεια από τη Σκωτία βγήκε στη Βόρεια Θάλασσα, σπέρνοντας τον πανικό σε όλο το μήκος της ανατολικής ακτής της Μεγάλης Βρετανίας μέχρι τις εκβολές του Χάμπερ.

 

Τα κυριότερα προβλήματα του Τζόουνς, όπως και στα προηγούμενα ταξίδια του, ήταν οι ανυποταξίες, και ιδιαίτερα του κυβερνήτη του Alliance. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1779 η μοίρα συνάντησε ένα μεγάλο εμπορικό κονβόι έξω από το ακρωτήριο Φλάμπορο, στο ανατολικό Γιόρκσαιρ. Η Βρετανική φρεγάτα HMS Serapis και το συνοδευτικό Countess of Scarboroughτοποθετήθηκαν μεταξύ του κονβόι και της μοίρας του Τζόουνς, επιτρέποντας στα εμπορικά πλοία να διαφύγουν. Λίγο μετά τις 7 μ.μ. άρχισε η Ναυμαχία του Φλάμπορο.

 

Το βαρύ οπλισμένο Serapis ενεπλάκη με το Bonhomme Richard και λίγο αργότερα το Alliance άνοιξε πυρ, από μεγάλη απόσταση, κατά του Countess of Scarborough. Ο Τζόουνς κατάλαβε γρήγορα ότι δεν θα μπορούσε να κερδίσει τη μάχη με τα κανόνια, και με τον άνεμο να εξασθενεί, και έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να φέρει το Bonhomme Richard ακριβώς δίπλα στο Serapis. Σ' αυτή τη φάση της μάχης, ο Βρετανός πλοίαρχος ζήτησε από τον Τζόουνς να παραδοθεί κι εκείνος είπε την περίφημη φράση: "Δεν έχω αρχίσει ακόμα να πολεμώ!".

 

 

Μετά από περίπου μία ώρα ο Τζόουνς έφερε το πλοίο εκεί που ήθελε και αμέσως μετά τα κανόνια του καταστρώματος και οι σκοπευτές του έβαλλαν εναντίον των Βρετανικών καταστρωμάτων. Το Alliance έπλευσε στο πλάι και με τις ομοβροντίες του προκάλεσε ζημιές και στα δύο πλοία. Εν τω μεταξύ, το Countess of Scarborough ενεπλάκη σε ξεχωριστή μάχη με το Pallas και μετά από μία ώρα το Alliance ήρθε προς βοήθεια του Pallas. Τότε το Countess of Scarborough παραδόθηκε καθώς είχε υποστεί σοβαρές ζημιές.

 

Καθώς το Bonhomme Richard φλεγόταν, οι Βρετανοί ματαίωσαν την επιχείρηση κατάληψης του πλοίου αλλά μία χειροβομβίδα προκάλεσε την έκρηξη μεγάλης ποσότητας πυρίτιδας στο Serapis. Τότε το Alliance επέστρεψε στην κύρια μάχη και με δύο ομοβροντίες προκάλεσε και πάλι ζημιές τόσο στο Serapis όσο και στο Bonhomme Richard, αλλά η τακτική αυτή απέδωσε αφού καθώς το Serapis αδυνατούσε να μετακινηθεί και το Alliance παρέμενε αλώβητο, ο πλοίαρχος τουSerapis κατάλαβε ότι παρατείνοντας τη μάχη δεν θα κέρδιζε τίποτα κι έτσι παραδόθηκε.

 

Τα περισσότερα από τα μέλη του πληρώματος του Bonhomme Richard μεταφέρθηκαν αμέσως σε άλλα πλοία, και μετά από μιάμιση μέρα εντατικών προσπαθειών επισκευής, αποφασίστηκε ότι το πλοίο δεν μπορούσε να σωθεί και αφέθηκε να βυθιστεί. Έτσι ο Τζόουνς ανέλαβε τη διοίκηση του Serapis για το ταξίδι προς την ουδέτερη (αλλά φιλικά διακείμενη στις Η.Π.Α.) Ολλανδία. Την επόμενη χρονιά, ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΣΤ' τον τίμησε με τον τίτλο του Ιππότη (Chevalier).

 

Ο Τζόουνς αποδέχθηκε την τιμή και επιθυμούσε ο τίτλος αυτός να χρησιμοποιείται στις προσφωνήσεις του ονόματός του: όταν το 1787το Ηπειρωτικό Κογκρέσο αποφάσισε να του απονείμει χρυσό μετάλλιο σε ανάμνηση της "ανδρείας και των λαμπρών του υπηρεσιών", θα το απένειμε στον "Ιππότη Τζον Πωλ Τζόουνς". Επίσης, ο Τζόουνς έλαβε από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ' ένα παράσημο κι ένα ξίφος. Αντιθέτως, στη Μεγάλη Βρετανία τον θεωρούσαν πειρατή.

 

ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

 

Τον Ιούνιο του 1782, ο Τζόουνς διορίστηκε διοικητής στο USS America, όμως η τοποθέτησή του ανακλήθηκε όταν το Κογκρέσο αποφάσισε να δώσει το πλοίο στους Γάλλους ως αντικατάσταση του Le Magnifique που είχε ναυαγήσει. Το 1783 στάλθηκε στην Ευρώπη για να συγκεντρώσει χρήματα. Με τον καιρό έληξε κι αυτή η αποστολή και ο Τζόουνς έμεινε χωρίς προοπτικές για κάποια αξιοποίησή του. Αυτό τον οδήγησε το 1788 να ενταχθεί στην υπηρεσία της Αυτοκράτειρας της Ρωσίας, Αικατερίνης Β΄, η οποία εμπιστευόταν τις ικανότητές του.

 

Ο Τζόουνς εξέφρασε την πρόθεσή του να διατηρήσει την ιδιότητα του Αμερικανού πολίτη και αξιωματικού. Ως υποναύαρχος στη ναυαρχίδα Vladimir, πήρε μέρος στη ναυτική εκστρατεία στη Μαύρη Θάλασσα εναντίον των Τούρκων. Ο Τζόουνς απώθησε με επιτυχία τις οθωμανικές δυνάμεις από την περιοχή αλλά ο φθόνος του Ρώσου αξιωματικού και πρίγκιπα Γκριγκόρι Αλεξάνδροβιτς Ποτέμκιν προκάλεσε την ανάκληση του Τζόουνς στην Αγία Πετρούπολη με σκοπό να αναλάβει δήθεν μία αποστολή στη Βόρεια Θάλασσα.

 

Εκεί αναγκάστηκε να μείνει σε αδράνεια ενώ αξιωματικοί καταφέρονταν εναντίον του κατηγορώντας τον ακόμα και για σεξουαλικά παραπτώματα. Στις 8 Ιουνίου 1788 ο Τζόουνς τιμήθηκε με το μετάλλιο του Τάγματος της Αγίας Άννας, αλλά έφυγε τον επόμενο μήνα πικραμένος.

 

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΤΖΟΟΥΝΣ

 

Το Μάιο του 1790, ο Τζόουνς έφτασε στο Παρίσι, όπου παρέμεινε στη σύνταξη για το υπόλοιπο της ζωής του, αν και έκανε μια σειρά από προσπάθειες να εισέλθει εκ νέου στη Ρωσική υπηρεσία. Πέθανε σε ηλικία 45 ετών, από διάμεσο νεφρίτιδα, στις 18 Ιουλίου 1792. Βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στο Παρίσι, στον τρίτο όροφο της οδού Rue de Tournon 42. Μία μικρή πομπή υπηρετών, φίλων και πιστών στρατιωτών συνόδευσαν το σώμα του επί 6 χλμ για την ταφή.

 

Τάφηκε στο Παρίσι, στο νεκροταφείο Σαν Λουί, το οποίο ανήκε στη Γαλλική βασιλική οικογένεια. Τέσσερα χρόνια αργότερα, η επαναστατική κυβέρνηση της Γαλλίας πούλησε το οικόπεδο και το νεκροταφείο χάθηκε κάτω από τις πέτρες και τα τούβλα που είχανε μαζέψει εκεί διάφοροι έμποροι για να χτίσουν τα μαγαζιά τους, ενώ η περιοχή χρησιμοποιήθηκε και ως κήπος και ως μέρος ταφής νεκρών ζώων.

 

ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

 

Το 1905 τα λείψανα του Τζόουνς αναγνωρίστηκαν από τον Αμερικανό πρέσβη στη Γαλλία, ο οποίος προσπαθούσε επί 6 χρόνια να εντοπίσει το σώμα του Τζόουνς. Η αναγνώριση έγινε χάρη στην προνοητικότητα και την ευγενική χορηγία ενός Γάλλου θαυμαστή, ο οποίος είχε δωρήσει πάνω από 460 φράγκα ώστε το σώμα του Τζόουνς να διατηρηθεί σε οινόπνευμα και να τοποθετηθεί σε μολύβδινο φέρετρο "σε περίπτωση που οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφασίσουν να διεκδικήσουν τα λείψανά του, να είναι εύκολο να αναγνωριστούν".

 

 

Με τη βοήθεια ενός παλιού χάρτη της πόλης, το επιτελείο του πρέσβη προσδιόρισε το χώρο του νεκροταφείου που ήταν προορισμένο για τους ξένους Προτεστάντες. Εκεί χρησιμοποιήθηκαν ανιχνευτές με ηχοβολισμό για να βρεθούν μολύβδινα φέρετρα και τελικά έγινε εκταφή πέντε φέρετρων από μόλυβδο. Το τρίτο φέρετρο, που ανήλθε στην επιφάνεια στις 7 Απριλίου 1905, ταυτίστηκε αργότερα με αυτό του Τζον Πωλ Τζόουνς.

 

Η νεκροψία επιβεβαίωσε την αιτία θανάτου. Το σώμα του Τζόουνς αφαιρέθηκε τελετουργικά από ένα Παρισινό οστεοφυλάκιο και μεταφέρθηκε στις Η.Π.Α. με το USS Brooklyn, συνοδευόμενο από άλλα τρία πολεμικά πλοία. Πλησιάζοντας την Αμερικανική ακτογραμμή, άλλα επτά πολεμικά πλοία του Αμερικανικού Ναυτικού προσχώρησαν στην πομπή που μετέφερε το σώμα του Τζόουνς.

 

Στις 24 Απριλίου 1906, το φέρετρο του Τζόουνς τοποθετήθηκε σε αίθουσα της Ναυτικής Ακαδημίας των Η.Π.Α. (Αννάπολις, Μέριλαντ), μετά από τελετή στην οποία παρευρέθηκε και ο πρόεδρος Θεόδωρος Ρούζβελτ, ο οποίος έδωσε και μία μακροσκελή ομιλία. Στις 26 Ιανουαρίου 1913, τα λείψανα του πλοιάρχου τοποθετήθηκαν τελικά σε μία μπρούτζινη και μαρμάρινη σαρκοφάγο στο παρεκκλήσι της Ναυτικής Ακαδημίας.

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

 

 

(Κάντε κλικ στις φωτογραφίες για μεγέθυνση)

 

ΔΕΣ:

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (1775 - 1783) & Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΩΝ Η.Π.Α (1776) 

 

Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ - AMERICAN CIVIL WAR

 

ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ THOMAS JONATHAN ''STONEWALL'' JACKSON (1824 - 1863)

Αγαπήστε τον εαυτό σας. Δεν θα σας προδώσει ποτέ

Όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε ότι η διάθεση και ο τρόπος αντιμετώπισης των καταστάσεων, ευχάριστων και μη, στη καθημερινή μας ζωή είναι επιλογή μας. Δηλαδή, μπορούμε να ελέγξουμε όχι το πώς νιώθουμε, αλλά το πώς θα το εκφράσουμε, γεγονός που μπορεί περαιτέρω να καθορίσει τη λεγόμενη στάση ζωής μας.

Υπάρχουν, λοιπόν, άνθρωποι που έχουν διαλέξει να ζουν με μια πιο αισιόδοξη αντίληψη απέναντι στον εαυτό τους και τη ζωή. Και βέβαια, οι θεωρήσεις αυτές μπορεί να επηρεάσουν όχι μόνο την έκβαση κάποιου θεραπευτικού σχήματος στην αντιμετώπιση μιας ασθένειας, αλλά και τη γενικότερη σωματική και πνευματική μας ισορροπία και ευεξία.

Όπως καταδεικνύουν πολλές επιστημονικές έρευνες σε διάφορους τομείς της υγείας, ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας, αλλά και το περιβάλλον μας είναι δυνατό να βοηθήσει στο να έχουμε ένα καλύτερο επίπεδο υγείας, δηλαδή να προβάλουμε ή ακόμα και να αντιμετωπίσουμε πολλές παθήσεις.

Ο εγκέφαλος παρουσιάζει την ιδιότητα να «προγραμματίζεται» ανάλογα με τις σκέψεις μας. Δηλαδή, κάποιες λέξεις που περικλείουν αρνητικότητα, όπως «δεν μπορώ», «δεν είμαι ικανός » κλπ, ανατροφοδοτούν ουσιαστικά τον εγκέφαλο μας με αρνητικά μηνύματα. Το αποτέλεσμα συνήθως είναι η γέννηση ή επανεκδήλωση αρνητικών συναισθημάτων, δημιουργώντας έναν κύκλο, γεγονός που μπορεί να βασιστεί στην απλή αρχή αιτίου-αιτιατού.

Η θετικότητα των σκέψεων μας, σε οποιοδήποτε επίπεδο, μπορεί να μας κάνει όχι μόνο πιο ήρεμους και ισορροπημένους, αλλά και περισσότερο υγιείς. Είναι πλέον επιστημονικά τεκμηριωμένο το γεγονός ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των παθήσεων έχουν ψυχοσωματική βάση. Φαίνεται ότι ο ανθρώπινος οργανισμός έχει εξαρχής ανεπτυγμένους αμυντικούς μηχανισμούς, που ελέγχονται από τον εγκέφαλο, οι οποίοι προσπαθούν να επαναφέρουν την ισορροπία όταν αυτή για κάποιο λόγο φορτίζει αρνητικά.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι οι λέξεις λειτουργούν ως σύμβολα τόσο για εμάς όσο και για τον εγκέφαλο μας. Κάθε λέξη είναι σε θέση να υπενθυμίσει, όχι πάντα σε εκούσιο επίπεδο, κάποια δυσάρεστη ή ευχάριστη κατάσταση, γεγονός που στην συνέχεια πυροδοτεί μια σειρά από αντιδράσεις του οργανισμού προκειμένου αυτός να ανταπεξέλθει στο βιολογικό status που τα γεννηθέντα συναισθήματα έχουν διαμορφώσει.

Δηλαδή, αν η λέξη που χρησιμοποιήσαμε προκάλεσε τη δημιουργία άγχους ή στενοχώριας, τότε σαν απόκριση, ο οργανισμός παράγει κάποιες ορμόνες, οι οποίες μπορούν να έχουν ιδιαίτερα βλαπτικές επιδράσεις.

Το αντίθετο προκαλεί μια ευχάριστη σκέψη. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε αύξηση της συγκέντρωσης κάποιων βιογενών αμινών και πεπτιδίων, όπως η σεροτονίνη, που ενισχύουν τα συναισθήματα της ικανοποίησης και της ευχαρίστησης, βελτιώνουν τη διάθεση, καταπραΰνουν το άγχος και εξασφαλίζουν έναν ήσυχο ύπνο.

Επειδή ο σύγχρονος ρυθμός ζωής επιβάλλει δυσάρεστες και αγχωμένες σκέψεις, είναι δείγμα καλής σχέσης με τον εαυτό μας η προσπάθεια εύρεσης τρόπων χαλάρωσης, καθώς και η παρατεταμένη εσωτερική παρατήρηση. Μην παραδίδεστε αμαχητί στο πνεύμα των ημερών που συνιστά αδιάκοπη και αλόγιστη χρήση σκευασμάτων, όπως είναι τα ηρεμιστικά, που βοηθούν στην επίτευξη μιας πλασματικής μόνο ημέρας, η οποία ουσιαστικά μετατρέπει την υπερευαισθησία ορισμένων ατόμων σε άκαμπτη αναλγησία.

Επιλέξτε πιο φυσικούς και λιγότερο «επικίνδυνους» τρόπους να χαλαρώσετε και προσπαθήστε να είστε πάντα σε επαφή με τον εαυτό σας και τα συναισθήματα σας. Αν και αυτή είναι η δύσκολη οδός, σίγουρα θα σας αποζημιώσει. Άλλωστε, πως θα είσαστε σε θέση να νιώσετε την ευτυχία, αν δε μπορείτε να νιώσετε τίποτα;

Κάντε μια καλή αρχή, συμπεριφερθείτε στον εαυτό σας σαν να μιλούσατε σε κάποιον άνθρωπο που αγαπάτε, όπως για παράδειγμα στον καλύτερο σας φίλο. Θα του συνιστούσατε ποτέ να ζει βυθισμένος στο άγχος και τη στενοχώρια; Θα τον παρηγορούσατε;

Χρησιμοποιήστε τις ίδιες λέξεις με τις οποίες θα απευθυνόσασταν στο αγαπημένο σας πρόσωπο, όμως αυτή τη φορά μιλήστε έτσι στον εαυτό σας. Είναι μια τεχνική που μπορεί να προγραμματίσει τον εγκέφαλο με τέτοιο τρόπο, ώστε με την πάροδο του χρόνου να ελαττωθεί το άγχος και να αναπτυχθούν ιδιαίτερα ωφέλιμοι αυτό-προστατευτικοί μηχανισμοί, οι οποίοι βελτιώνουν την ποιότητα ζωής τόσο σε ψυχικό όσο και σε σωματικό επίπεδο.

Είναι πράγματι υψίστης σημασίας η επίτευξη και διατήρηση της ψυχικής μας ισορροπίας για να είμαστε υγιείς, αλλά και ευτυχισμένοι. Άλλωστε, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πρώτος ο πατέρας της ιατρικής υποστήριξε ότι «πρώτα νοσεί η ψυχή και μετά το σώμα».

Αγαπήστε τον εαυτό σας…

Είναι μια αγάπη που δεν θα σας προδώσει ποτέ!..

Η τριγωνική θεωρία της αγάπης

Τι είναι η αγάπη; Πώς μπορούμε να την ορίσουμε; Είναι η αγάπη ένα πράγμα ή ένα σύνολο από πολλά πράγματα; Υπάρχουν διαφορετικά είδη αγάπης; Είναι η αγάπη η ίδια για διαφορετικούς τύπους σχέσεων; Ορισμένοι ερευνητές προτείνουν ότι υπάρχουν πολλά είδη αγάπης. Ήδη από το 1886, ο Richard von Krafft-Ebing καθόρισε 5 είδη αγάπης: την αληθινή, τη συναισθηματική, την πλατωνική, τη φιλική και την αισθησιακή.

Αρκετές δεκαετίες αργότερα, ο ψυχοθεραπευτής A. Ellis πρότεινε πρόσθετες ποικιλίες αγάπης που περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές μορφές και βαθμούς, όπως τη συζυγική αγάπη, τη γονική αγάπη, την οικογενειακή αγάπη, τη θρησκευτική αγάπη, την αγάπη για ανθρωπότητα, την αγάπη για τα ζώα, την αγάπη για τα πράγματα, την αυτο-αγάπη, έρωτα, τη ψυχαναγκαστική αγάπη, κλπ.

Η τριγωνική θεωρία της αγάπης:

Το 1986 ο ψυχολόγος R. Sternberg πρότεινε την τριγωνική θεωρία της αγάπης, κατά την οποία στο εσωτερικό μιας ερωτικής σχέσης υπάρχουν 3 συστατικά στοιχεία: 1) Η οικειότητα που περιλαμβάνει την εγγύτητα, τη φροντίδα και τη συναισθηματική υποστήριξη, 2) Το πάθος που αναφέρεται στη φυσική έλξη και τη σεξουαλικότητα και 3) Τη δέσμευση, την απόφαση, δηλαδή, σε βραχύ χρόνο να είσαι και να μείνεις με κάποιον και μακροπρόθεσμα, τα κοινά σχέδια και οι κοινές κατακτήσεις δύο ανθρώπων. Από την μίξη αυτών των τριών στοιχείων, προκύπτουν επτά τύποι Αγάπης, επτά μορφές ερωτικής σχέσης που καλύπτουν όλα τα είδη των σχέσεων που είναι δυνατά στην ερωτική εμπειρία, με έναν 10 τύπο, τον τύπο Ο ή την Μορφή της μη Αγάπης να μην υπολογίζεται καθόλου.
H θεωρία που ξεκίνησε να αναπτύσσει το 1988, ανέπτυξε περαιτέρω με βιβλία του το 2004 μέχρι και σήμερα. Η θεωρία του, συνεκτική, απλή και απόλυτα κατανοητή, δίνει ένα πολύ χρήσιμο εξηγητικό μοντέλο για όλα τα είδη της σχέσης που συναντάμε γύρω μας. Και πιθανόν ένα πολύ καλό εργαλείο ανάλυσης και κατανόησης για το τι συμβαίνει στη ζωή μας και στην ζωή των ανθρώπων γύρω μας.

Τα 7 είδη ερωτικής σχέσης που προκύπτουν από την Τριγωνική Ερωτική Θεωρία του Sternberg φαίνονται παρακάτω:

1. Συμπάθεια – Το ν’αρέσει ο ένας στον άλλο (Liking)

Παρότι ακούγεται κάπως τετριμμένη αυτού του είδους η σχέση που δεν εμπεριέχει πάθος και μακροπρόθεσμη δέσμευση, δεν πρέπει να υποτιμάται σύμφωνα με τον ψυχολόγο. Τέτοιου είδους σχέσεις που βασίζονται στην αποδοχή, στην ζεστασιά και στην αμοιβαία συμπάθεια, έχουν δηλ. ισχυρό τον συναισθηματικό παράγοντα (Intimacy) μπορούν να γεννήσουν σχέσεις πραγματικής φιλίας.

2. Ξεμυάλισμα – Ξελόγιασμα, πάθος (Infatuation)

Είναι οι σχέσεις καθαρού πάθους. Οι ρομαντικές σχέσεις συνήθως ξεκινούν ως ξελόγιασμα και γίνονται ρομαντικοί έρωτες καθώς εισέρχεται με τον καιρό ο παράγοντας του συναισθηματικού δεσίματος. Ωστόσο, αν δεν αναπτυχθεί επίσης και ο παράγοντας της δέσμευσης, η ξεμυαλισμένη αγάπη μπορεί πολύ ξαφνικά να γίνει καπνός.

3. Άδεια αγάπη  (Empty Love)

 Η σχέση Άδειας Αγάπης χαρακτηρίζεται από δέσμευση (commitment), χωρίς συναισθηματικό δέσιμο (intimacy) και χωρίς σεξουαλική ενέργεια (passion). Σε κοινωνίες που τα συνοικέσια και οι προκαθορισμένοι γάμοι είναι συχνοί ή ο κανόνας, οι σχέσεις πολλές φορές ξεκινάνε ως Άδεια Αγάπη αλλά μπορούν να αναπτυχθούν σε άλλες μορφές με τον χρόνο αν υπεισέλθουν οι άλλοι δύο παράγοντες.
 
4. Ρομαντικός Έρωτας (Romantic Love)

Δημιουργείται ταυτόχρονα μέσα από το συναισθηματικό δέσιμο και στο σωματικό επίπεδο από την έξαρση του πάθους.

5. Συντροφική Αγάπη (Companionate Love)

Είναι το είδος της συναισθηματικής αλλά σωματικά χωρίς πάθος αγάπης που είναι δυνατότερη από τη φιλία επειδή είναι ισχυρό το στοιχείο της μακροπρόθεσμης δέσμευσης. Η σεξουαλική επιθυμία δεν είναι βασική παράμετρος σε αυτού του τύπου τις σχέσεις που συναντώνται συχνά σε γάμους όπου έχει παρέλθει το πάθος αλλά έχει αναπτυχθεί βαθιά στοργή και έχει παραμείνει το στοιχείο της δέσμευσης. Η αγάπη που μοιράζονται τα μέλη μιας λειτουργικής οικογένειας είναι μια μορφή συντροφικής αγάπης παρόμοια με την αγάπη που μοιράζονται οι πλατωνικοί φίλοι.

6. Άμυαλος  Έρωτας (Fatuous Love)

Συνήθως ο έρωτας που καταλήγει σε γάμο μετά από έναν ανεμοστρόβιλο φλερτ και χαρακτηρίζεται κυρίως από πάθος χωρίς την σταθεροποιητική επιρροή της συναισθηματικής σύνδεσης. Αυτό το είδος της αγάπης ωστόσο, δεν χαρακτηρίζει μια σχέση στην οποία το σεξ χρησιμοποιείται για να καλύψει προβλήματα δέσμευσης  ή στην οποία ο ένας από τους δύο αισθάνεται πιεσμένος ή εξαναγκάζεται να συναινέσει σεξουαλικά. Αυτού του είδους οι σχέσεις έχουν την τάση να μεταπίπτουν σε άδεια αγάπη.

7. Ολοκληρωμένος Έρωτας (Consummate Love)

Είναι η τέλεια μορφή έρωτα και η βάση για αυτό που όλοι αναγνωρίζουμε ως την ιδανική σχέση. Από τις 7 κατηγορίες αγάπης, ο ολοκληρωμένος έρωτας είναι αυτός που σχετίζεται με το «τέλειο ζευγάρι». Σύμφωνα με τον Sternberg, τέτοια ζευγάρια συνεχίζουν να κάνουν καταπληκτικό σεξ και μετά από 15 χρόνια μέσα στην σχέση. Δεν μπορούν να φανταστούν ότι θα ευτυχήσουν με κάποιον άλλο σε μακρό χρόνο και προσπερνούν τις διαφωνίες τους με ήρεμο, ορθολογικό τρόπο χωρίς να χάνουν την αξιοπρέπειά τους. Ωστόσο, ο Sternberg επισείει την προσοχή στο ότι το να διατηρήσεις έναν Ολοκληρωμένο Έρωτα μπορεί να είναι δυσκολότερο από το να τον βρεις εξαρχής. Τονίζει την σημασία του να μετατρέπονται και τα τρία συστατικά της σχέσης που εδώ βρίσκονται σε πλήρη αρμονία –συναισθηματικό δέσιμο, σεξουαλικό πάθος και ανάληψη δέσμευσης- σε συνεχή δράση. Γιατί «χωρίς έκφραση ακόμα και οι μεγαλύτεροι έρωτες πεθαίνουν». Εάν το πάθος αρχίσει να ξεθωριάζει ο ολοκληρωμένος έρωτας κινδυνεύει να μεταπέσει σε συντροφική αγάπη.

Καθώς μια σχέση αναπτύσσεται, η σημασία του κάθε στοιχείου αλλάζει με την πάροδο του χρόνου. Μια σχέση που βασίζεται σε ένα μόνο από τα παραπάνω στοιχεία είναι λιγότερο πιθανό να επιβιώσει από ό,τι μια σχέση που βασίζεται σε δύο ή και στα τρία στοιχεία. Είναι αδιαμφησβήτητο ότι η αγάπη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή μας, για αυτό και το πιο σημαντικό είναι να έχεις τη διάθεση να αγαπήσεις και να αγαπηθείς.

Η αλήθεια είναι η μεγαλύτερη ελευθερία

Όταν δεν έχεις τι να πεις, πες την αλήθεια. Όταν έχεις τι να πεις, πες την αλήθεια. Όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις, κάνε την αλήθεια. Κι όταν δεν ξέρεις πού να πας, πήγαινε στην αλήθεια.

Άκου τι έχεις μέσα σου, άκου βαθιά, στον πυρήνα της ύπαρξής σου ποιος είσαι. Ποιος πραγματικά είσαι. Μείνε μέσα στη στιγμή και αφουγκράσου. Πώς νιώθεις σχετικά με την κατάσταση / τον άνθρωπο / το θέμα; Ποιος είσαι εσύ απέναντι σ’ αυτό; Ποιος θέλεις να είσαι εσύ απέναντι σ’ αυτό; Κάνε στον εαυτό σου μικρές ερωτήσεις, δώσε μικρές απαντήσεις και άσε τον εαυτό σου να οδηγηθεί βήμα βήμα στην εσωτερική σου αλήθεια. Βρες τη, δες τη, έκφρασέ τη με τιμή και δόξασέ τη. Γιατί η αλήθεια σου εκφράζει το ποιος είσαι τη δεδομένη στιγμή. Η αλήθεια σου είναι η στιγμιαία συμβολή σου στον κόσμο.

Λένε ότι η αλήθεια πληγώνει. Λέω ότι η αλήθεια απελευθερώνει.

Λένε ότι η αλήθεια πολλές φορές πονάει. Λέω πως η αλήθεια είναι ο μόνος δρόμος. Ο δρόμος πίσω στον εαυτό μας. Γιατί θέλει θάρρος και δύναμη για να μπορέσεις να σταθείς απέναντι στην ίδια σου την ύπαρξη, να της πεις την αλήθεια και να είσαι εντάξει μ’ αυτό. Μα είναι ο μόνος δρόμος.

Τίμησε το ποιος είσαι λέγοντας την αλήθεια σου σε κάθε στιγμή του τώρα. Τίμησε τους άλλους λέγοντάς τους την αλήθεια σου και δίνοντάς τους την ευκαιρία να πουν κι εκείνοι τη δική τους.

Η αλήθεια σημαίνει αυτοσεβασμός και αγάπη. Η αλήθεια σημαίνει ακούω και δέχομαι τον εαυτό μου γιατί είναι υπέροχος. Μη φοβάσαι πως λέγοντας τι πραγματικά νιώθεις και τι πραγματικά θες θα πληγώσεις αυτόν που έχεις απέναντί σου ή δε θα του κάνεις καλό. Έκφρασέ την με αγάπη και κατανόηση και εκείνη θα κάνει το θαύμα της. Η αλήθεια είναι η μεγαλύτερη ελευθερία.

Άκουσέ την και μείνε μαζί της σε κάθε δύσκολη στιγμή, σε κάθε στιγμή που δεν μπορείς να αποφασίσεις, που φοβάσαι, που διστάζεις. Γίνε φίλος μαζί της, αγάπησέ τη. Είναι αυτό που είσαι. Και είσαι αυτό που είναι.

The Big Boss: Ιαλδαβαώθ – Γιαχβέ – Σαβαώθ – Σακλάς- Αμπράξας

Και το Όνομα Αυτού: Ιαλδαβαώθ – Γιαχβέ – Σαβαώθ – Σακλάς- Αμπράξας.

 

«Τώρα ο Άρχων που είναι αδύναμος έχει τρία ονόματα. Το πρώτο όνομα είναι Ιαλδαβαώθ, το δεύτερο είναι Σακλάς και το τρίτο είναι Σάμαελ» / Το Απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ιωάννη

 

Στην Αποκάλυψη του Ιωάννου γίνεται για πρώτη φορά η ολοκληρωτική αποκάλυψη του Ονόματος, όπως και της Μορφής του Κυρίου Σαβαώθ: «καὶ ὤφθη ἄλλο σημεῖον ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἰδοὺ δράκων πυῤῥὸς μέγας, ἔχων κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτοῦ ἑπτὰ διαδήματα… καὶ ἐβλήθη ὁ Δράκων ὁ Μέγας, ὁ Ὄφις ὁ Ἀρχαῖος, ὁ καλούμενος Διάβολος καὶ Σατανᾶς, ὁ Πλανῶν τὴν οἰκουμένην ὅλην, ἐβλήθη εἰς τὴν γῆν καὶ οἱ ἄγγελοι Αὐτοῦ μετ’ Αὐτοῦ ἐβλήθησαν'» (12:3,9). Και τα επτά διαδήματα, τα οποία είδες, συμβολίζουν επτά βασιλείς, οι οποίοι σαν βασιλείς παίρνουν βασιλικήν εξουσίαν επί μίαν ώραν (επί μικρόν χρονικόν διάστημα) και θα βασιλεύσουν μαζί με το θηρίον ολίγον χρόνον» (17:12).

 

«Έπειτα από αυτήν θα έλθη τετάρτη βασιλεία, η οποία θα είναι ισχυρά όπως ο σίδηρος. Οπως δε ο σίδηρος συντρίβει και δαμάζει τα πάντα, έτσι και η βασιλεία αυτή θα συντρίψει και θα υποτάξη τους πάντας υπό την κυριαρχίαν της. …Είδες τον σίδηρον ανακατωμένον με τον πηλόν. Αυτό σημαίνει, ότι ανακατεμένοι θα είναι οι λαοί, που θα αποτελούν αυτήν την βασιλείαν. Δεν θα έχουν στενόν σύνδεσμον ο ένας με τον άλλον, ώστε να αποτελούν μίαν ενότητα. Θα είναι, όπως ο σίδηρος, που δεν αναμιγνύεται με τον πηλόν και δεν αποτελεί αδιάσπαστον ενότητα. Κατά την εποχήν των βασιλέων της τετάρτης βασιλείας, ο Θεός του ουρανού θα αναδείξη μίαν άλλην βασιλείαν, η οποία στους αιώνας των αιώνων δεν θα καταστραφεί. Και έτσι η βασιλεία αυτή του Γιαχβέ δεν θα λείψει, δεν θα δώση τόπον εις άλλην βασιλείαν. Θα συντρίψει δέ, και θα θρυμματίσει και θα λιχνίσει όλας τας άλλας βασιλείας· και αυτή θα υψωθεί, θα εκταθεί και θα υπάρχει στους αιώνας των αιώνων» Δανιήλ 2:40-44

 

«Και όταν το φως είχε αναμιχθεί με το σκοτάδι, προκάλεσε την λάμψη του σκοταδιού. Και όταν το σκοτάδι είχε αναμειχθεί με το φως, σκοτείνιασε το φως και δεν έγινε ούτε φως ούτε σκοτάδι, αλλά έγινε αχνό» … «Αυτός είναι ο Πρώτος 'Αρχων που πήρε μεγάλη Δύναμη από την Μητέρα του και μετακίνησε τον Εαυτό του από την 'Ιδια και απομακρύνθηκε από τα μέρη στα οποία γεννήθηκε. Αυτός έγινε Δυνατός και Δημιούργησε για τον εαυτό του άλλους αιώνες με φλόγες λαμπρές που εξακολουθεί να υπάρχει» / Το Απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ιωάννη

 

Ολοφάνερη η σημασία του σκοταδιού και η κρυμμένη φλόγα της Δύναμης κι ότι ο Σάμαελ αναμειγνύεται και με τα δυο για να προκαλέσει τις Δημιουργίες Του. Αυτό είναι το μοντέλο του Κατεργάρη – Πολεμιστή  που με την Θέληση Του και την ανάλογη ΔΡΑΣΗ, γίνεται ικανός να δημιουργήσει ό,τι θελήσει. Εδώ αναφέρει ότι η Φλόγα (το ΠΥΡ κι όχι η φωτιά όπως λανθασμένα λέγεται) του Παραδείσου λήφθηκε από την Μητέρα Του Σοφία και χρησιμοποιήθηκε από τον Yaldabaoth για να Δημιουργήσει.

 

«Και η Σοφία της Επίνοιας, που είναι ένας αιώνας (κόσμος) θέλησε να γεννήσει κάτι όμοιο με αυτή, δίχως την συγκατάθεση του Πνεύματος. Και γέννησε, παρά το ότι το πρόσωπο του αρσενικού της στοιχείου δεν το είχε εγκρίνει και δεν είχε συμφωνήσει. Και χάρη στην ακατανίκητη δύναμη που υπάρχει μέσα Της, η σκέψη Της δεν παρέμεινε αδρανής, αλλά βγήκε από αυτήν ένα πλάσμα, το οποίο ήταν ατελές και διαφορετικό από αυτήν. Και αυτό δεν έμοιαζε με την μητέρα του γιατί είχε άλλη μορφή. Και όταν είδε το αποτέλεσμα της επιθυμίας της, αυτό μεταβλήθηκε σε μορφή φιδιού με πρόσωπο λιονταριού. Και τα μάτια του έμοιαζαν με φωτιές αστραπής που ακτινοβολούσαν. Εκείνη τότε το πέταξε μακριά της, έξω από εκείνο τον χώρο, για να μην το δει κανένας από τους αθανάτους, διότι το είχε δημιουργήσει με άγνοια.

 

Και το περιέβαλε με μια φωτεινή νεφέλη, ώστε κανείς να μην μπορεί να το δει, εκτός από το Άγιο Πνεύμα …και κάλεσε το όνομά του Ιαλδαβαώθ. Αυτός είναι ο πρώτος 'Αρχων (ο 'Αρχων του κόσμου τούτου, δημιουργός –ορατών τε και αοράτων που έλαβε μεγάλη Δύναμη από την μητέρα Του. Και έφυγε από κοντά της και από τους χώρους όπου γεννήθηκε. Έγινε ισχυρός και Δημιούργησε για τον εαυτό του άλλους αιώνες (κόσμους) με μια φλόγα λαμπερού ΠΥΡ, η οποία εξακολουθεί και τώρα να υπάρχει. Και έγινε ένα με την τρέλα του, η οποία ενυπάρχει σ’ αυτόν.

 

Και γέννησε για τον εαυτό του δώδεκα εξουσίες. (δώδεκα μήνες, δώδεκα απόστολοι) Και έθεσε επτά βασιλείς –που αντιστοιχούν στα στερεώματα των ουρανών- πάνω από τους επτά ουρανούς (μέχρι και τον παράδεισο) και πέντε βασιλείς πάνω από τα βάθη της αβύσσου, για να βασιλεύουν εκεί. Ο Αρχων λοιπόν ο οποίος είναι αδύναμος έχει τρία ονόματα.

Το πρώτο είναι Ιαλδαβαώθ, το δεύτερο είναι Σάκλας και το τρίτο Σαμαέλ.

 

Και αυτός είναι ασεβής μέσα στην τρέλα του. Διότι είπε: «Εγώ είμαι Θεός και δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός από μένα», επειδή γνωρίζει την δύναμή Του και τον χώρο απ’ όπου προήλθε.

 

Και οι άρχοντες δημιούργησαν επτά δυνάμεις για τους εαυτούς τους. Και οι δυνάμεις δημιούργησαν έξι αγγέλους για τον καθένα, μέχρι που έγιναν 365 άγγελοι. Όμως ο Ιαλδαβαώθ είχε ένα πλήθος προσώπων και μπορούσε να παρουσιάζεται μπροστά τους με ένα από αυτά, (μασκαράτα) κατά την επιθυμία του, στο μέσον των αγγέλων του. Αυτοκλήθηκε Θεός. Και δεν εμπιστευόταν το χώρο απ’ όπου προήλθε. Και ενώθηκε με τις εξουσίες που ήταν μαζί του και κατονόμασε κάθε δύναμη αρχίζοντας από την ανώτερη. Και τα οργάνωσε όλα κατά το πρότυπο των πρώτων αιώνων (κόσμων) που απέκτησαν υπόσταση, ώστε να γίνουν ακατανίκητοι. Όχι επειδή είχε δει τους ακατανίκητους χώρους, αλλά η δύναμη μέσα Του, την οποία πήρε από τη μητέρα Του, δημιούργησε σ’ Αυτόν την ομοιότητα του κόσμου Του. Και όταν είδε την Δημιουργία που τον περιβάλλει και το πλήθος των αγγέλων τριγύρω Του, οι οποίοι είχαν προέλθει απ’ αυτόν, είπε σ’ αυτούς:

 

«Εγώ είμαι ένας ζηλότυπος Θεός και δεν υπάρχει άλλος θεός εκτός από εμένα» Τότε η μητέρα του κατάλαβε την διαστρέβλωση, όταν η λαμπρότητα του φωτός της ελαττώθηκε. Και έγινε σκοτάδι επειδή το αρσενικό της τμήμα δεν είχε συμφωνήσει. Όταν όμως είδε το κακό που έγινε και την κλοπή που διέπραξε ο γιος της, μετάνιωσε. Και την κατέλαβε η λησμοσύνη μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας και άρχισε να νοιώθει ντροπή. Και ο αλαζόνας πήρε δύναμη από την μητέρα Του. Διότι ήταν αμαθής και νόμιζε ότι δεν υπήρχε κανένας άλλος εκτός από την μητέρα Του. Και όταν είδε το πλήθος των αγγέλων, τους οποίους είχε δημιουργήσει, ένοιωθε ότι υπερείχε όλων αυτών.» / Το Απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ιωάννη
 

«Και σκότος επί του προσώπου της αβύσσου και πνεύμα Θεού εφέρετο επί της επιφανείας των υδάτων και είπεν ο Θεός ‘γενηθήτω φως’ και έγινε» (Γένεσις κεφ. Α §1).

 

«Ο Yaldabaoth κατάφερε να δημιουργήσει και άλλα πνεύματα, όπως ο Μπελιάς, ο Καίν και άλλα. Ο Σάκλας, όπως είναι ένα από τα πολλά ονόματά του, κατανόησε την ισχύ της Δυνάμεως που ήρθε από μέσα και πως να αλλάξει το σχήμα του για να είναι όμορφο και αγγελικό, ώστε οι άλλοι άγγελοι να ακούσουν την φωνή Του. Ο Yaldabaoth, θα μπορούσε να τους μιλήσει για να τον ακούσουν και αυτή η Φλόγα θα μπορούσε να πυροδοτηθεί μέσα τους επίσης. Αλλά ο Yaldabaoth είχε ένα πλήθος από πρόσωπα, περισσότερο από όλα αυτά, έτσι ώστε να μπορεί να βάλει ένα πρόσωπο πριν από όλα αυτά, σύμφωνα με την επιθυμία του, όταν βρίσκεται στην μέση των σεραφικών. Μοιράστηκε την Φλόγα μαζί τους. Γι’ αυτό βυθίστηκε πάνω τους. Λόγω της Δύναμης της δόξας που κατείχε από την Φλόγα της Μητέρας Του, ο ίδιος αυτοκλήθηκε Θεός. Και δεν εμπιστεύτηκε τον τόπο από τον οποίο ήρθε. Και συνέδεσε τις επτά Δυνάμεις στην σκέψη Του με τις αρχές που ήταν μαζί Του. Και όταν μίλησε αυτό συνέβη» / Το Απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ιωάννη
 

Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης είπε ότι «μεταξύ των Εβραίων αναφέρουν ότι ο Μωυσής κάλεσε τον Θεό Ιάο ή Ιάχ και Γιάχ των Εβραίων». 

 

Yaldabaoth είναι το πύρινο φίδι του Μωυσή,  είδωλο ενός φιδιού από ορείχαλκο που αναφέρεται στις Γραφές αριθμούς 21: 8, όπου είναι γραμμένο, «Έτσι, οι άνθρωποι ήρθαν στον Μωυσή και του είπαν: «Έχουμε αμαρτήσει, διότι έχουμε μιλήσει εναντίον του Κυρίου (ερπετό) και εσείς μεσολαβήστε στον Κύριον να απομακρύνει τα φίδια από εμάς» Και ο Μωυσής παρενέβει για τους ανθρώπους, και κατόπιν ο Κύριος είπε στον Μωυσή: «Φτιάξε ένα χάλκινο φίδι και βάλε το πάνω σ’ ένα κοντάρι. Όποιος δαγκώνεται από κάποιο φίδι, θα το κοιτάζει και δεν θα πεθαίνει». Έτσι ο Μωυσής κατασκεύασε ένα χάλκινο φίδι και το έβαλε πάνω σ’ ένα κοντάρι. Κι όταν ένα φίδι δάγκωνε κάποιον, αυτός κοιτούσε το χάλκινο φίδι και δεν πέθαινε»
 

Στα κέιμενα Πίστη-Σοφία, ο Γιαλνταμπαόθ ομιλείται ως αυτός που κατοικεί στο «μεγάλο χάος το οποίο είναι η εξωτερική Ομίχλη», με τους σαράντα εννέα Δαίμονες του, να βασανίζει τις ασεβείς ψυχές. Είναι από το φίδι (ερπετό) Γιαλνταμπαόθ (ή Ιλντα-Μπαόθ) ότι οι άνθρωποι παραχωρούνται με την ιερή γνώση του Θεού ως δημιουργοί, και καταστροφείς τους για όσους παραβιάζουν την καθολική σοφία των φυσικών νόμων του Θεού, όπου θα τιμωρηθούν από τα δαιμόνια παράσιτα του Yaldabaoth.

 

Αυτός είναι ο άρχοντας αυτού του κόσμου, που είναι ο Αρχηγός Άρχων Yaldabaoth ο οποίος είναι ο γιος του δημιουργού Θεού της Γένεσης. Η έννοια του ονόματος Δημιουργού είναι ο κατασκευαστής που έφτιαξε αυτόν τον κόσμο. Το γεγονός αυτό είναι το κλειδί για την κατανόηση της έννοιας και το ρόλο του Yaldabaoth πέρα απ’ τον υλικό – πνευματικό κόσμο.

 

Κατά την Γνωστική Βιβλιοθήκη Ναγκ Χαμαντί στα απόκρυφα του Ιωάννη (Το μυστικό βιβλίο του Ιωάννη – Η μυστική Αποκάλυψη του Ιωάννη), αναφέρει ότι ο Yaldabaoth είναι ο κύριος Άρχων που δημιουργήθηκε από την Θεά Σοφία στην μορφή ενός λιονταριού με όψη φιδιού, με τα μάτια του σαν τις λάμψεις των αστραπών.

 

«Υπάρχουν πολλές ακαθαρσίες στο Ισραήλ και είναι τόσο επικίνδυνες και επιβλαβείς, όπως τα φίδια και τα ερπετά. Υπάρχουν εκείνοι που προέρχονται πρώτα από τον πειρασμό, και εκείνοι οι ειδωλολάτρες που μοιάζουν με τα άγρια ζώα και τα άγρια θηρία του αγρού. Υπάρχει επίσης η ακαθαρσία που προκύπτει από τις αδικίες στην καθημερινή ζωή και ακόμα περισσότερο, η ακαθαρσία του κακού-μυαλού. Όλα αυτά βρίσκονται να πλήττουν το Ισραήλ, αλλά δεν είναι η μεγαλύτερη ακαθαρσία από αυτή του Αμαλέκ ή αυτής της προσωποποίησης του κακού που ονομάζεται και είναι γνωστή ως «ο Θεός αυτού του κόσμου». Είναι αυτή «η οποία δηλητηριάζει όλα τα μέσα και σκληραίνει όλα τα συναισθήματα». Προκαλεί τον θάνατο της ψυχής και την μετατρέπει σε έναν ειδωλολάτρη, λάτρη του κόσμου και της χρυσής εικόνας του πλούτου. Το απόκρυφο όνομά του είναι Σάμαελ, «Το δηλητήριο του Θεού». Ωστόσο Σαμαέλ ήταν το όνομα του φιδιού που έβαλε σε πειρασμό και αποπλάνησε τον Αδάμ και την Εύα, αλλά είναι αυτοί ένα και το ίδιο και οι δύο καταραμένοι το ίδιο» – Το Ζοχάρ είναι ένα έργο του 13ου αιώνα μ.κ.ε. από τον ραβίνο Μωυσή Ντε Λεών, έναν ισπανό Καμπαλιστή σε μια προσπάθειά του να ερμηνεύσει τα σκοπίμως δυσνόητα κείμενα της Βίβλου …ο δύστυχος!!!

 

ΔΕΣ: Το ξεμασκάρεμα του ερπετού

Αβραξάς, Αμπρακατάμπρα.

 

Ο Κοκορόμυαλος Θεός δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακία.

 

Η λέξη Αμπράξας βρίσκεται στα Γνωστικά κείμενα όπως το «Ιερό Βιβλίο του Μεγάλου Αόρατου Πνεύματος» και εμφανίζεται επίσης στο «Ελληνικό Μαγικό Πάπυρο». Το «Ιερό Βιβλίο του Μεγάλου Αόρατου Πνεύματος» αναφέρεται στον Αβράξας ως έναν Αιώνα που κατοικεί με την Σοφία και άλλους Αιώνες του Πληρώματος υπό το φως του πεφωτισμένου Elleleth. Οι πρώτοι πατέρες της εκκλησίας όπως ο Ειρηναίος και ο Επιφάνιος είπαν ότι ο κόσμος, όπως και οι 365 ουρανοί, δημιουργήθηκαν προς τιμήν του «Αβράξας» και ότι ο Χρηστός (κι όχι Χριστός) δεν στάλθηκε από τον Δημιουργό του κόσμου αλλά από τον Αβράξας και σύμφωνα με τον Τζερόμ, ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός ως μεταφραστής της Βίβλου από την ελληνική και την εβραϊκή στα λατινικά, ο «Αβράξας» σήμαινε «τον μεγαλύτερο Θεό» (De vir. 21), «ο ανώτερος Θεός», «ο Παντοδύναμος Θεός» και «ο Κύριος ο Δημιουργός» (Comm.in.No.I., 11) . Ο Γ. Κ. Βασιλέας, στους Γνωστικούς, λέγει ότι η λέξη Αμπράξας είναι παρόμοια με την ιερή εβραϊκή λέξη Σεμχαμφοράς, και δηλώνει ένα από τα πολλά ονόματα του Ιουδαϊκού Θεού.

 

Ο πολύς Abrasax είναι μια από τις επτά θεότητες (ἔχων κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτοῦ ἑπτὰ διαδήματα…) που αναφέρονται στην γέννηση του Πρώτου Θεού, Δημιουργό του Σύμπαντος στην Βιβλική, Καμπαλιστική και Γνωστική Παράδοση.

 

Το συνηθέστερο βαρβαρικό, μαγικό, θεϊκό όνομα, που συναντάμε στα Γνωστικά αποτροπαϊκά φυλακτά, είναι το ΑΒΡΑΣΑΞ ή ΑΒΡΑΞΑΣ. Το όνομα αυτό χρησιμοποιείται για την απομάκρυνση κάθε κακού, όπως ασθένειες, πυρετοί, φαντάσματα, δαίμονες. Ανήκει σε έναν Θεό που ταυτίζεται με πολλά άλλα Θεϊκά ονόματα κι έχει αναγνωριστεί ως ο Θεός των Επτά Σφαιρών από τις οποίες αποτελείται ο κόσμος. Γι’ αυτόν το λόγο το όνομα του Θεού περιλαμβάνει επτά γράμματα, Α-Β-Ρ-Α-Σ-Α-Ξ.

 

Είναι, επίσης, ο Θεός των 365 ζωνών του Κόσμου και γι’ αυτό κατέχει αυτόν το μαγικό αριθμό. Κατά συνέπεια ο Θεός εμπεριέχει τους 365 ημερήσιους Θεούς, θεωρείται ως ηλιακός και αναπαρίσταται στα φυλακτά οπλισμένος, με κεφαλή πετεινού και σώμα που καταλήγει σε ΦΙΔΙ.

 

Το όνομα ΑΒΡΑΣΑΞ ή ΑΒΡΑΞΑΣ ερμηνεύθηκε επίσης ως κοπτική λέξη που σημαίνει «Ιερό Όνομα» ή ως παραφθορά του εβραϊκού Ηα- Bracham, που σημαίνει «ευλογία» από την εβραϊκή έκφραση «Ηα- Bracham-Dabarah» («αναγγελία της ευλογίας» ή «το όνομα του ευλογηθέντος») προέρχεται η διάσημη λέξη της μαγείας «abracadabra». Οποιαδήποτε είναι η σημασία του ονόματος αυτού, πάντοτε εκπροσωπείτο «Κυρίαρχο Πνεύμα». Πολλές φορές το όνομα ΑΒΡΑΞΑΣ βρίσκεται σκαλισμένο σε μαγικούς λίθους που, εξαιτίας αυτού, αποκαλούνται «Αβραξάς-λίθοι» ή «Γνωστικοί λίθοι».

 

Το όνομα Ιάω δείχνει το σημείο όπου υποτίθεται κατοικεί ο Άγνωστος και γύρω από αυτό το όνομα διαβάζεται η επιγραφή: ΣΕΜΕΣ ΕΙΛΑΜ ΑΒΡΑΣΑΞ (ο αιώνιος Ήλιος Αβρασαξ) δείχνοντας μας  τα μυστικά των Γνωστικών και Οφιτών.  Η Ιαώ ή Ιαχώ είναι ο Ανώτερος Θεός των Φοινίκων και ερμηνεύεται ως «Το Φως το αντιληπτό μέσα από την Διάνοια και είναι η Φυσική Αρχή 'Ολων των Πραγμάτων, η Αρσενική Ουσία της Σοφίας».

 

Η μορφή του Αβράξας συνοδεύεται απ’ τον ουροβόρο όφι.

 

Αυτόν τον όφι που καλείται επίσης «Δράκος» και που έχει κεφάλι λιονταριού με ηλιακές ακτίνες γύρω του, 13 ή 12 τον αριθμό. Σε ορισμένες παραστάσεις οι ακτίνες είναι 7 γιατί το 13 συμβολίζει τους 13 αστερισμούς στο ετήσιο μονοπάτι του Ήλίου, το 12 τα δώδεκα ζώδια και το 7 τους επτά πλανήτες.

 

«Κύκλω κυκλών πορεύεται το πνεύμα και επί κύκλους αυτού εκπορεύει το πνεύμα. Είναι το άπειρον και ἀπειροδύναμον γὰρ τὸ θεῖον, καὶ οὐδεὶς ἐξαριθμήσασθαι δύναται τὰς τούτου δυνάμεις. Μίαν δὲ ἀκίνητον πεπερασμένην δύναμιν ἔλεγεν ὁ Παρμενίδης τὸ θεῖον, καὶ αὐτὸς λέγων ἀρχήν• τοῦτο γὰρ ὡς εἴρηται καὶ ἕν ἐστιν, καὶ ἀκίνητον, καὶ πεπερασμένη ἡ ἀπ’ αὐτοῦ ἐνέργεια. Καὶ σκόπει ὅτι ὁ Μιλήσιος Θαλῆς πρὸς τὴν οὐσίαν τοῦ Θεοῦ ἀποβλέπων ἔλεγεν αὐτὸν ἄπειρον• ἀπειροδύναμος γὰρ ὁ Θεός.»

 

Όφι συναντάμε και στο κυρήκειο του Ερμή. Φίδι συναντάμε στην μορφή του Αγαθοδαίμονα Χνουβίς, στην Κυρήνη στην Λιβύη, βρέθηκαν πολλά φυλαχτήρια με την μορφή του για προστασία ή θεραπεία της υγείας. Η μορφή του φυλαχτού είχε στην πρώτη όψη τον Χνουβί και πίσω τα ονόματα, όπως βλέπετε και στις εικόνες. Αυτά τα φυλαχτήρια είναι των Γνωστικών των πρώτων γνωστών αιώνων, κατόπιν εκχριστιανίστηκαν και μπαστράδεψαν. Ο όφις, ο Αγαθοδαίμων είναι κοινή παράσταση του Αβρασάξ, κατά κανόνα για την σωματική ρώμη και την προστασία της περιουσίας, αλλά και για άλλες ιδιότητες που σχετίζονται με την εσωτερική πλευρά. Η σφραγίδα του Αγαθοδαίμωνα είναι κοινή σε όλα τα φυλαχτά, είναι η παράσταση του αριθμού των ημερών του ενιαυτού. Συνοδεύεται με το όνομα ΙΑΩ, το «εγώ ειμί το Α και το Ω» διαχωρισμένο με το ηλιακό γράμμα Ι, το μέσον των επτά φωνηέντων. 'Εχει τεράστια σημασία το ΕΠΤΑ.

 

Το όνομα του Θεού ως Αβρασάξ ήταν η παρακαταθήκη των προχριστιανικών Γνωστικών και έχει παρατηρηθεί και εκτεθεί από τους περισσότερους σύγχρονους χριστιανούς λόγιους.

 

«Η υπέρτατη θεότητα και παντοδύναμος Θεός ο Δημιουργός των Πάντων Είναι ο Αβραξας. Μέσα Του περιέχει τον αριθμό, 365. Αυτός δημιούργησε τον Νείλο ή τον Νου, απ’ όπου προέκυψε ο Λόγος. Από το Λόγο προέκυψε η Πρόνοια. Από την Πρόνοια, η Αρετή και η Σοφία κι από αυτές οι Κυριαρχίες, οι Δυνάμεις και οι Άγγελοι, που τελικά δημιούργησαν τους 365 ουρανούς.

 

Ο Αβραξας είναι ο ίδιος Θεός με τα ονόματα Μίθρας, ο ήλιος των Εθνικών. Τα ονόματά τους σε ελληνικούς χαρακτήρες αντιπροσωπεύουν τον ίδιο αριθμό, 365, τον ετήσιο ηλιακό κύκλο και την Θεότητα του ίδιου του Ηλίου. Τα μυστήρια του Μίθρα σείναι ταυτόσημα με τις χριστιανικές τελετές. Οι χριστιανοί λατρεύουν τον Ιησού- Γιαχβέ- Χρηστό σαν ηλιακή θεότητα, αλλά ο Ηλιος είναι ο Μίθρας που κάνει τα πάντα φανερά και φωτεινά. Η ταυτότητα του Αβραξάς εμφανίζεται στον ακόλουθο πίνακα:

 

A . . . 1
B . . . 2
P . . . 100
A . . . 1
Σ . . . 200
A . .. 1
Ξ . . . 60

__________
Σύνολο 365

 

Ο Ιωάννης Λαυρέντιος ο Λύδος αναφέρει πως οι μυστικοί Χαλδαίοι τον ονομάζουν ΙΑΩ το «Φως νοητόν» και πως αυτό είναι στην γλώσσα των Φοινίκων και σημαίνει τον δημιουργικό αριθμό και αναφέρονται στην ογδοάδα. Επίσης πως Σαβαώθ (Σαμπαούτ) πως είναι αυτός υπέρ των επτά πόλων, δηλαδή ο Δημιουργός. Οι εβραίοι πιστεύουν πως τούτος είναι ο Διόνυσος.

 

Στα φυλαχτήρια πάντα χαραζόταν το όνομα ΙΑΩ με τους τίτλους ΑΒΡΑΣΑΞ και ΣΑΒΑΩΘ, καθώς επίσης το ΣΕΜΕΣ ΕΙΛΑΜ δηλαδή ο Αιώνιος Ήλιος, το ΑΒΛΑΝΑΘΑΒΛΑ δηλαδή Εσύ είσαι η Τέχνη Πατέρα μας, το ΑΔΟΝΑΙ δηλαδή ο Κύριος κι άλλα. Όλα αυτά δηλώνουν τον Φοίβο, τον θεό της ημέρας που συχνά παρουσιάζεται εξοπλισμένος με ενα μαστίγιο και τον όφι που συμβολίζει την πορεία του ήλιου μέσα στους ζωδιακούς αστερισμούς.

 

Η Κλάρος είχε ένα φημισμένο μαντείο του Απόλλωνα. Ο Μαρκόβιος ζήτησε από τον Θεό να του πει ποιός από τους Θεούς είναι ο Ιάω. «Στην Αίγυπτο ο 'Ηλιος ήταν ο Πατέρας των Θεών, ο Άμμων. Ο Όσιρις ήταν ο βασιλιάς των Θεών. Στην Ασσυρία, ο Ασσούρ ή Ας ήταν ο Ηλιος, ο πατέρας των Θεών. Ο Δίας ήταν ο βασιλιάς και Πατέρας των Θεών. Στην Φοινίκη ο Ελών ή Ελιών ήταν ο υψηλότερος Θεός, αυτός που ο Αβραάμ τον αποκάλεσε Ελ ή Ελιών. Οι Βαβυλώνιοι είχαν τον Βά’αλ, τον 'Ηλιο των βασιλιά των Θεών που ήταν επίσης ο Σύρος Θεός Αντάντ, ο Ηλιος, ο Δίας. Οι αρχαίοι Δωριείς τον έλεγαν Άδωνι, Αω. ΙΑΩ λοιπόν είναι ο 'Ηλιος Θεός, ο Άδωνις. Είναι ο Διόνυσος ο Υψηλότερος όλων των Θεών! ΦΡΑΖΕΟ ΤΟΝ ΠΑΝΤΩΝ ΥΠΑΤΟΝ ΘΕΟΝ ΕΜΜΕΝ ΙΑΩ.»

 

«Γνωρίζετε ότι ανάμεσα σε όλους τους Θεούς ο υψηλότερος είναι ο Ιαώ. Ο Θεός Άδης είναι τον Χειμώνα, ο Θεός Δίας ξεκινά την Ανοιξη, ο Θεός Ήλιος το Καλοκαίρι και το Φθινόπωρο ο Ιαώ. Μπαίνει σε δραστηριότητα, εργάζεται διαρκώς. Ο Ιαώ είναι ο Jovis Pater, ο Δίας, τον οποίο οι Εβραίοι αποκαλούν αδίκως Javé. Ο Ιαώ προσφέρει το ουσιαστικό κρασί της ζωής. Είναι η φωτιά, το νερό, η αιτία, η ψυχή, η ουσία, η προέλευση.» Διόδωρος
 

«Ιαώ. ἡ σωτηρία. παρ’ ῾Εβραίοις»

«Ἄναξ Ἀπόλλων, ἐλθὲ σὺν Παιήονι, χρημάτισόν μοι, περὶ ὧν ἀξιῶ, κύριε.ἄγγελε πρῶτε θεοῦ, Ζηνὸς μεγάλοιο, Ἰάω, καὶ σὲ τὸν οὐράνιον κόσμον κατέχοντα, Μιχαήλ, καὶ σὲ καλῶ, Γαβριὴλ πρωτάγγελε• δεῦρ’ ἀπ’ Ὀλύμπου, Ἀβρασάξ, ἀντολίῃς κεχαρημένος, ἵλαος ἔλθοις, ὃς δύσιν ἀντολίηθεν ἐπισκοπιάζεις, Ἀδωναί·»
 

Ο Σαμαέλ – Σαβαώθ – Γιαχβέ, φέρει και το όνομα Αμπράξας

 

Αυτοί που ψέλνουν στις συναγωγές – εκκλησίες τους το: «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ· πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης σου» ξέρουν ποιός είναι ο Σαβαώθ; Σιγά μην ξέρουν (sic)
 

Σύμφωνα με την επίσημη εκκλησία, σημαίνει «δυνάμεων», επομένως το Κύριος Σαβαώθ μεταφράζεται, ως «Κύριος των δυνάμεων». Αυτή η θέση προέρχεται από τον Επιφάνειο, για τα ονόματα (sic) του Θεού. Ο Επιφάνειος σαν Εβραίος που ήταν, ήξερε καλά Εβραϊκά, αλλά δεν μας τα λέγει καλά… γιατί όταν έγινε χριστιανός κι επίσκοπος, ψήφισε την ένωση χριστιανισμού και ιουδαϊσμού, την ταφόπλακα δηλαδή της ΛΟΓΙΚΗΣ και του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. Για το όνομα Σαβαώθ, γράφει στο έργο του «περί αιρέσεων», πως ο όρος «Σαβαώθ» δεν είναι όνομα, αλλά επιθετικός προσδιορισμός και σημαίνει «των δυνάμεων». Ελληνική πατρολογία Migne, Τόμος 41 σελίδες 684-685 έργο «περί αιρέσεων»… Και το Ελλιών ύψιστος και το Σαβαώθ «δυνάμεων» ερμηνεύεται. Κύριος Σαβαώθ, Κύριος των δυνάμεων.

 

Στα εβραϊκά, «τσεβά» σημαίνει στράτευμα και «τσεβαότ» στρατεύματα. Αντονάϊ Τσεβαότ σημαίνει κύριος των στρατευμάτων. Στα αρχαία Εβραϊκά το τελικό γράμμα της λέξης ΤΣΕΒΑΟΤ προφέρονταν ως Θ. Λέει ο Επιφάνιος οτι πουθενά δεν αναφέρεται το όνομα Σαβαώθ μόνο του. Προπαγανδιστικά έκανε την δήλωση, διότι υπάρχει το όνομα Σαβαώθ με κεφαλαίο Σ, ως όνομα κι όχι ως επιθετικός προσδιορισμός σε πολλά σημεία στην «Αγία Γραφή» τους.

 

Ησαϊας: Ορασις, ἣν εἶδεν ῾Ησαΐας υἱὸς ᾿Αμώς, κατὰ Βαβυλῶνος. 2 ἐπ᾿ ὄρους πεδινοῦ ἄρατε σημεῖον, ὑψώσατε τὴν φωνὴν αὐτοῖς, μὴ φοβεῖσθε, παρακαλεῖτε τῇ χειρί· ἀνοίξατε, οἱ ἄρχοντες. 3 ἐγὼ συντάσσω καὶ ἐγὼ ἄγω αὐτούς· [ἡγιασμένοι εἰσί, καὶ ἐγὼ ἄγω αὐτούς]. γίγαντες ἔρχονται πληρῶσαι τὸν θυμόν μου χαίροντες ἅμα καὶ ὑβρίζοντες. 4 φωνὴ ἐθνῶν πολλῶν ἐπὶ τῶν ὀρέων, ὁμοία ἐθνῶν πολλῶν, φωνὴ βασιλέων καὶ ἐθνῶν συνηγμένων. Κύριος Σαβαὼθ ἐντέταλται ἔθνει ὁπλομάχῳ 5 ἔρχεσθαι ἐκ γῆς πόρρωθεν ἀπ᾿ ἄκρου θεμελίου τοῦ οὐρανοῦ, Κύριος Σαβαώθ καὶ οἱ ὁπλομάχοι αὐτοῦ, τοῦ καταφθεῖραι πᾶσαν τὴν οἰκουμένην. 6 ὀλολύζετε, ἐγγὺς γὰρ ἡμέρα Κυρίου Σαβαὼθ, καὶ συντριβὴ παρὰ τοῦ Θεοῦ ἥξει· 7 διὰ τοῦτο πᾶσα χεὶρ ἐκλυθήσεται καὶ πᾶσα ψυχὴ ἀνθρώπου δειλιάσει. 8 καὶ ταραχθήσονται οἱ πρέσβεις καὶ ὠδῖνες αὐτοὺς ἕξουσιν, ὡς γυναικὸς τικτούσης· καὶ συμφοράσουσιν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον καὶ ἐκστήσονται καὶ τὸ πρόσωπον αὐτῶν ὡς φλὸξ μεταβαλοῦσιν. 9 ἰδοὺ γὰρ ἡμέρα Κυρίου Σαβαὼθ ἔρχεται ἀνίατος θυμοῦ καὶ ὀργῆς θεῖναι τὴν οἰκουμένην ἔρημον καὶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀπολέσαι ἐξ αὐτῆς. 10 οἱ γὰρ ἀστέρες τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὁ ᾿Ωρίων καὶ πᾶς ὁ κόσμος τοῦ οὐρανοῦ τὸ φῶς οὐ δώσουσι, καὶ σκοτισθήσεται τοῦ ἡλίου ἀνατέλλοντος, καὶ ἡ σελήνη οὐ δώσει τὸ φῶς αὐτῆς. 11 καὶ ἐντελοῦμαι τῇ οἰκουμένῃ ὅλῃ κακὰ καὶ τοῖς ἀσεβέσι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν· καὶ ἀπολῶ ὕβριν ἀνόμων, καὶ ὕβριν ὑπερηφάνων ταπεινώσω. 12 καὶ ἔσονται οἱ καταλελειμμένοι ἔντιμοι μᾶλλον ἢ τὸ χρυσίον τὸ ἄπυρον, καὶ ὁ ἄνθρωπος μᾶλλον ἔντιμος ἔσται ἢ ὁ λίθος ὁ ἐκ Σουφίρ. 13 ὁ γὰρ οὐρανὸς θυμωθήσεται καὶ ἡ γῆ σεισθήσεται ἐκ τῶν θεμελίων Κύριος Σαβαὼθ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, ᾗ ἂν ἐπέλθῃ ὁ θυμὸς αὐτοῦ. 14 καὶ ἔσονται οἱ καταλελειμμένοι ὡς δορκάδιον φεῦγον καὶ ὡς πρόβατον πλανώμενον, καὶ οὐκ ἔσται ὁ συνάγων, ὥστε ἄνθρωπον εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀποστραφῆναι καὶ ἄνθρωπον εἰς τὴν χώραν ἑαυτοῦ διώξεται. 15 ὃς γὰρ ἂν ἁλῷ, ἡττηθήσεται, καὶ οἵτινες συνηγμένοι εἰσί, μαχαίρᾳ πεσοῦνται· 16 καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν ἐνώπιον αὐτῶν ράξουσι καὶ τὰς οἰκίας αὐτῶν προνομεύσουσι καὶ τὰς γυναῖκας αὐτῶν ἕξουσιν. 17 ἰδοὺ ἐπεγείρω ὑμῖν τοὺς Μήδους, οἳ ἀργύριον οὐ λογίζονται, οὐδὲ χρυσίου χρείαν ἔχουσι. 18 τοξεύματα νεανίσκων συντρίψουσι καὶ τὰ τέκνα ὑμῶν οὐ μὴ ἐλεήσωσιν, οὐδὲ ἐπὶ τοῖς τέκνοις σου φείσονται οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν. 19 καὶ ἔσται Βαβυλών, ἣ καλεῖται ἔνδοξος ἀπὸ βασιλέως Χαλδαίων, ὃν τρόπον κατέστρεψεν ὁ Θεὸς Σόδομα καὶ Γόμορρα· 20 οὐ κατοικηθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον, οὐδὲ μὴ εἰσέλθωσιν εἰς αὐτὴν διὰ πολλῶν γενεῶν, οὐδὲ μὴ διέλθωσιν αὐτὴν ῎Αραβες, οὐδὲ ποιμένες οὐ μὴ ἀναπαύσονται ἐν αὐτῇ· 21 καὶ ἀναπαύσονται ἐκεῖ θηρία καὶ ἐμπλησθήσονται αἱ οἰκίαι ἤχου, καὶ ἀναπαύσονται ἐκεῖ σειρῆνες, καὶ δαιμόνια ἐκεῖ ὀρχήσονται, 22 καὶ ὀνοκένταυροι ἐκεῖ κατοικήσουσι, καὶ νοσσοποιήσουσιν ἐχῖνοι ἐν τοῖς οἴκοις αὐτῶν· ταχὺ ἔρχεται καὶ οὐ χρονιεῖ.

 

Το όνομα Κύριος Σαβαώθ υπάρχει μέσα στα εβραϊκά κείμενα από τα οποία προήλθε η ελληνική μετάφραση της «παλαιάς διαθήκης». Η εβραϊκή έχει το όνομα Τσεβαότ. Στα κείμενα του Νάγκ Χαμμάντι, περιέχονται αναφορές στον Κύριο Σαβαώθ και αυτά που αναφέρουν δεν είναι χαρούμενα, όπως τίποτε χαρούμενο δεν υπάρχει στο εβραϊκό ιουδαϊκοχριστιανικό συνονθύλευμα.

 

Ο Κώδικας ΧΙΙ 101,24-103,2, … στο χάος εμφανίστηκαν 7 όντα, εκ των οποίων, ένας είναι ο Σαβαώθ.

 

Ο Κώδικας Ι 10,19-13,13, ο Σαβαώθ έχει πρόσωπο φιδιού.

 

Ο Κώδικας ΧΙΙ 103,32 -105,20, ονομάζει τον Σαβαώθ, γιό του Γιαλνταμπαώθ. Υπάρχουν πολλές αναφορές μέσα στα κείμενα.

 

Το Σαβαώθ προέρχεται από την σανσκριτική ρίζα της αραβικής λέξης «σάμπ» που σημαίνει σκοτάδι, και «μπαούτ» που είναι το χάος. Σαμπαότ ή Σαβαώθ είναι το σκότος του χάους.

 

Ο Χρυσόστομος έγραψε: «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ· πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης σου.» Τα κείμενα του Νάγκ Χαμμάντι λένε, πως μέσα στο περιορισμένο υλικό βασίλειο του Γιαχβέ, ο Σαβαώθ έχει δικό του σύμπαν. Αυτόν και το σύμπαν του υμνείτε όταν παπαγαλίζετε «πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης σου»

 

Ένα από τα ονόματα του Σαμαέλ είναι και Γιαχβέ, ο οποίος παρουσιάζεται με την ιδιότητα του Θεού των Εβραίων (Γιαχβέ, Ιεχωβάς) ή Yaldabaoth. Η Ελληνική λέξη Ων, είναι η λέξη που λανθασμένα χρησιμοποιεί η ορθόδοξη εκκλησία στα Ελληνικά, για να αποδώσει την Εβραϊκή λέξη: Γιαχβέ – Σαμαέλ.

 

Αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη Έξοδος 20/κ΄ 1-6 για τον Γιαχβέ – Σαμαέλ.

 

«Και είπε ο Γιαχβέ όλους αυτούς τους λόγους, λέγοντας: Εγώ είμαι ο Γιαχβέ ο Θεός σου, ο οποίος σε έβγαλε από την γη της Αιγύπτου, από σπίτι δουλείας. Δεν θα έχεις άλλους θεούς εκτός από εμένα. Δεν θα κατασκευάσεις για τον εαυτό σου είδωλο, ούτε οποιοδήποτε ομοίωμα, όσων είναι στον ουρανό πάνω, και όσων είναι στην γη κάτω, και όσα στα νερά κάτω από την γη. Δεν θα τα προσκυνήσεις αυτά, ούτε θα τα λατρέψεις. Επειδή εγώ είμαι Γιαχβέ ο Θεός σου, Θεός ζηλιάρης, που αποδίδει αμαρτίες πατέρων στα τέκνα, μέχρι τρίτης και τετάρτης γενιάς σε αυτούς που με μισούν, και κάνω έλεος σε χιλιάδες γενιές αυτών που με αγαπούν και φυλάνε τα προστάγματά μου»

 

Επίκληση του Σαβαώθ – Γιαχβέ έχετε και στο μυστήριο της νηπιοβάπτισης των δούλων Του: Αφορισμός Γ’ «Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν. Κύριε Σαβαώθ, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ἰώμενος πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν, ἐπίβλεψον ἐπὶ τὸν δοῦλον σου, ἐκζήτησον, ἐξερεύνησον, καὶ ἀπέλασον ἀπ’ αὐτοῦ πάντα τὰ ἐνεργήματα τοῦ Διαβόλου»

 

«Κύριος», στην Παλαιά Διαθήκη, όπου βλέπετε τον προσδιορισμό αυτό, τα πρωτότυπα έγραφαν «ΓΧΒΧ» αποκαλούμενο ως Τετραγράμματο και μεταγράφεται ως «Γιαχβέ» (ή Ιαβέ, αγγλ. Jahveh/Yahweh) ή «Ιεχωβά» (ή Ιεοβά, αγγλ. Jehovah/Yehowah) και γι’αυτό όταν ο ιουδαϊοχριστιανός υμνεί «Άγιος, Άγιος, Άγιος, Κύριος Σαβαώθ» βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με τις γραφές της εκκλησίας του όφι.

 

Στα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς το σιωνιστικό κίνημα βρισκόταν σε δράση, Ιουδαίοι που έκαναν προσπάθειες προσέγγισης με τον χριστιανισμό, χρησιμοποιούσαν το όνομα Ιεχωβά. Για παράδειγμα, ο Βιβλικός λόγιος Άλφρεντ Έντερσαϊμ χρησιμοποιεί ευρέως -στα σημαντικά για τον Βιβλικό Ιουδαϊσμό-Χριστιανισμό και το Ισραήλ έργα του- αυτή την μορφή του θεϊκού ονόματος Γιαχβέ. Την ίδια πρακτική ακολούθησε ο λόγιος του Ταλμούδ Τζόζεφ Ραμπίνοβιτς (Joseph Rabinowitz) ο οποίος «σύμφωνα με τον ορθόδοξο ιουδαϊσμό πίστευε ότι «μόνον όταν θα ερχόταν ο Μεσσίας θα μπορούσε να προφερθεί το όνομα του Θεού». Ο λόγιος Ντέιβιντ Μπάρον Γκίνσμπουργκ (David Baron Günzburg) χρησιμοποιούσε το όνομα Ιεχωβά και έγραψε μια ανάλυση στο 53ο κεφάλαιο του βιβλίου του Ησαΐα με τίτλο «Ο Υπηρέτης του Ιεχωβά: Τα Παθήματα του Μεσσία και η Δόξα που θα Επακολουθούσε».

 

Πολλοί Ιουδαίοι που δεν απέβλεπαν σε προσέγγιση με τον χριστιανισμό, χρησιμοποιούσαν το όνομα Ιεχωβά. Για παράδειγμα, το 1939, η Επιτροπή για την Διατήρηση των Εβραίων ανέφερε μεταξύ άλλων: «Οι Ιουδαίοι εκλέχτηκαν, όχι για δική τους χάρη, αλλά εκλέχτηκαν για να αποτελέσουν το μέσο που θα χρησιμοποιήσει ο Ιεχωβά για να απολυτρώσει την ανθρωπότητα. [LOL] Τι είναι συνεπώς ο Ιουδαϊσμός; Ιουδαϊσμός είναι η αντίληψη της αιώνιας και άπειρης ιδέας του Ιεχωβά και η προσπάθεια συνειδητοποίησης αυτής της ιδέας» [ξανά LOL]. Στην Γερμανία, την δεκαετία του ’30, προτεσταντικές ομάδες διεξήγαν εκστρατείες στην γερμανική επικράτεια με σκοπό να εξαλειφθούν από τις θρησκευτικές ιστορίες και την λατρεία «εβραϊσμοί» που περιλάμβαναν μεταξύ άλλων και το όνομα του φιδίσιου Γιαχβέ ή Ιεχωβά.

 

Νεότεροι ηγέτες, έχουν κάνει δημόσια χρήση του ονόματος αυτού. Για παράδειγμα, ο δύο φορές Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Μπέντζαμιν Ντιζραέλι αναφέρει στο έργο του Tancred or The New Crusade, μεταξύ άλλων, ότι ο Χρηστός «προσευχήθηκε στον Ιεχωβά για να τους συγχωρήσει λόγω της άγνοιάς τους». Το 1947, ο Γκάντι, σχολιάζοντας στην αραβο-ισραηλινή διένεξη, αναφέρθηκε στους Εβραίους ως «απογόνους του Ιεχωβά». Ο Καρλ Μαρξ, ο Μιχαήλ Μπακούνιν, ο Λούντβιχ Φόγιερμπαχ, ο Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, ο Νικολάι Μπουχάριν κ.α. χρησιμοποίησαν στα έργα τους το όνομα του Θεού στην μορφή Ιεχωβά. Επίσης, ο εβραίος Άλμπερτ Αϊνστάιν στην αλληλογραφία του αναφερόταν συχνά στον Θεό με το όνομα Ιεχωβά. Μάλιστα, ο Αϊνστάιν μαζί με τον Ρόμπερτ Όπενχαϊμερ συμμετείχαν σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα ονόματι «Project JEHOVAH». Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Μάλκολμ Χ αναφερόταν συχνά στον Ιεχωβά της Βίβλου στους πύρινους λόγους του αναφορικά με τις φυλετικές διακρίσεις.

 

Η χρήση το ονόματος του Θεού ως Ιεχωβά είχε ήδη παγιωθεί για αιώνες σε τέτοιο βαθμό ώστε στα τέλη του 19ου αιώνα ο καθηγητής Γκούσταβ Έλλερ μπορούσε να πει: «Το όνομα Ιεχωβά έχει τώρα υιοθετηθεί στο λεξιλόγιό μας και δεν μπορεί να αντικατασταθεί». Ο ιστορικός Χ. Τζ. Γουέλς ανέφερε ότι, «το όνομα του Θεού θα πρέπει να συλλαβίζεται, Ιεχωβά και ότι αν και είναι της μόδας μεταξύ των διανοούμενων και των σκεπτικιστών ο συλλαβισμός Γιαχβέ ή Ιαχβέ ή κάτι παρόμοιο, από τις αρχές του 16ου αιώνα το όνομα Ιεχωβά έχει καθιερωθεί στην αγγλική φιλολογία ως το όνομα του Θεού του Ισραήλ, και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει εύκολα» ενώ τονίζει εμφατικά ότι οι αλλαγές στη μορφή ονομάτων που χρησιμοποιούνται από παλιά «αναστατώνουν», «αποθαρρύνουν» και προκαλούν «ατελείωτη σύγχυση» και «αποστροφή προς την ιστορία» στον μέσο αναγνώστη.
 

Παρόμοιο σκεπτικό περιέχονται στις απόψεις που εξέφρασε προγενέστερα ο Καλβίνος, δηλαδή ότι Ιεχωβά «είναι το πρωταρχικό όνομα του Θεού», ότι η μη προφορά του ονόματος «αποτελεί αχρεία δεισιδαιμονία», ότι είναι εσφαλμένο να θεωρείται το όνομα «άρρητο» και να μην προφέρεται εντέλει λόγω αδυναμίας να δοθεί σαφής γραμματική ερμηνεία του.

 

«Αποτελεί ανεδαφική φαντασίωση των δεισιδαιμόνων Ιουδαίων
ότι ήταν βλασφημία η προφορά του ονόματος του Ιεχωβά,
το οποίο αποκαλούσαν «απρόφερτο».
Εκείνος που γνωστοποίησε τον εαυτό του με αυτό το όνομα
ποτέ δεν απαγόρευσε να τον αποκαλούν με αυτό το όνομα».
— Βιβλικός λόγιος Μάθιου Χένρι (Matthew Henry)

Σύγχρονοι λόγιοι αναφέρουν ότι «στην Εβραϊκή το όνομα του Θεού προφέρεται Yehowah» κι ότι έτσι «προφερόταν στους βιβλικούς χρόνους». Εκτενής ανάλυση και σύγχρονη έρευνα που φανερώνει ότι το Τετραγράμματο προφερόταν από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα ως Ιεχωβά (Y.eH.oW.aH) έχει παρουσιαστεί από τον λόγιο της Εβραϊκής Ζεράρ Γκερτό (Gérard Gertoux).

 

Η κριτική που έχει ασκηθεί όσον αφορά το όνομα τους θεού ως Ιεχωβά θεωρεί ότι είναι μία «συγκριτικά πρόσφατη επινόηση» παρά το γεγονός ότι η μορφή αυτή μαρτυρείται ήδη από τον 11ο αιώνα, ενώ σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, η απόδοση αυτή αποτελεί «ανακριβή» ή ακόμη και «εσφαλμένη» μεταγραφή. Ένας από τους λόγους που υποστηρίζουν αυτή την άποψη είναι η γραμματική ανακολουθία αυτής της μεταγραφής σύμφωνα με την εβραϊκή γλώσσα, όπως αναφέρει η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια: «Αυτή η προφορά [Ιεχωβά] είναι από γραμματικής άποψης αδύνατη». Από την άλλη πλευρά, λόγιοι τονίζουν ότι η άποψη που θεωρεί την μορφή Ιεχωβά βαρβαρισμό «είναι γνωστό μεταξύ των λογίων ότι είναι εσφαλμένη» και ότι «έχει απορριφτεί από Εβραϊστές όλων των δογμάτων και με την υποστήριξη της Συνόδου του Βατικανού για την προπαγάνδα».

 

Κάποιοι λόγιοι προτείνουν και κάποιες άλλες μεταγραφικές αποδόσεις όπως «Ιαχουβά» (Yahuwa), «Ιαχουά» (Yahuah) και «Ιεχουά» (Yehuah). Άλλοι πιστεύουν ότι η αρχική προφορά του Τετραγράμματου έχει χαθεί προ καιρού και κατά συνέπεια ότι δεν είναι δυνατόν να επιβεβαιωθεί η ακριβής μορφή της. Μπορούν όμως στις «Μυστικές Εταιρίες» στις Στοές και στα Λαγούμια που έρπουν να τον αποκαλούν με το όνομα Του, Yaldabaoth.

 

Στα αρχαιότερα χειρόγραφα της μετάφρασης των Εβδομήκοντα ΔΥΟ (κι όχι εβδομήκοντα όπως σκοπίμως λανθασμένα αναφέρεται) περιλαμβάνονται Βιβλικά αποσπάσματα που μεταγράφουν το εβραϊκό Τετραγράμματο στα ελληνικά ως «Ιάω» δηλ. το όνομα του Yaldabaoth.

 

Ο φωνηεντισμός της μορφής Ιεχωβά εμφανίζεται σε κείμενα του 3ου αιώνα μ.κ.ε. Για παράδειγμα, σε πάπυρο του 3ου αιώνα υπάρχει η φράση «εληιε Ιεωα ρουβα», η οποία προέρχεται από τα εβραϊκά και σημαίνει «ο Θεός μου Ιεωά ισχυρότερος». Στο Γνωστικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων γίνεται αναφορά στο μυστηριακό θεϊκό όνομα «Ιεηουωα». Σε αυτή την μορφή του ονόματος στα ελληνικά αναφέρεται προφανώς στις αρχές του 4ου αιώνα και ο Ευσέβιος Καισαρείας λέγοντας ότι «το όνομα του Θεού που δεν επιτρέπεται να προφέρεται έχει τέσσερις χαρακτήρες στα εβραϊκά και εφτά φωνήεντα στα ελληνικά». Επίσης, ο Ευσέβιος αναφερόμενος σε πολύ αρχαίες πηγές παραθέτει την μορφή «Ιευώ» όσον αφορά στο όνομα του Θεού των Ιουδαίων. Συγγραφείς όπως ο Σεβήρος Αντιοχείας (465-538) και εκείνος του έργου Ευλογία του Ιωάννη του Βαπτιστή, κάνουν χρήση της μορφής «Ιωά». Παρόμοια, στον Κοϊσλινιανό κώδικα (Codex Coislinianus) του 6ου αιώνα, δίνεται η ερμηνεία διαφόρων θεοφορικών ονομάτων με την χρήση της μορφής «Ιωά». Έκτοτε έχουν εμφανιστεί διάφορες μορφές απόδοσης στα Ελληνικά του Τετραγράμματου, όπως «Ιεβέ», «Ιαουέ», «Ιαβέ», «Ιαή» και «Ιαώ» δηλαδή …Yaldabaoth που είναι βέβηλο να ακούγεται από τις μάζες. Γιαχβέ – Χρηστός … και πολύ τους είναι.

 

Τα Εγρηγορότα είναι οι Βολαδόρες – Τα Αρπακτικά του Don Juan Matus οι Άρχοντες των προχριστιανικών Γνωστικών

 

Τα δόκανα είναι τόσο έντεχνα στημένα που απαιτείται ικανή ΔΙΑΚΡΙΣΗ κι ετοιμότητα για να μην την πατήσει μια αφελής κι ευκολόπιστη ψυχή. Διαλογισμός, θεουργία, θεοσ-οφισ-μός, εσωτερισμός, αποκρυφισμός, δήθεν μαγεία, δάσκαλοι ποιμένες, γιόγκα Τάντρα, χασίς, ναρκωτικά και πάνω απ’ όλα σεξομαγεία για σίγουρο αποτέλεσμα ψυχικού θανάτου, όλα κατευθυνόμενα κι ενορχηστρωμένα από τους παρασιτικούς υποταχτικούς τους, τις υπάκουες ανθρώπινες μαϊμουδίτσες.

 

«Έχουμε έναν ισόβιο σύντροφο, ένα αρπακτικό, που ανέβηκε από τα βάθη του κόσμου και πήρε τον έλεγχο της ζωής μας. Τα ανθρώπινα όντα είναι αιχμάλωτοί του. Τούτο το αρπακτικό, που είναι πολλοί άρπαγες μαζί, είναι κύριος και αφέντης μας. Μας έκανε υπάκουους, αβοήθητους. Όταν πάμε να διαμαρτυρηθούμε, καταπνίγει τις διαμαρτυρίες μας κι όταν θελήσουμε να δράσουμε ανεξάρτητα, απαιτεί να μην δράσουμε καθόλου. Κάτι μας κρατά αιχμαλώτους κι είμαστε όντως αιχμάλωτοι, δέσμιοι!  Αυτές οι οντότητες μας κυρίευσαν επειδή είμαστε η τροφή τους και μας απομυζούν ανελέητα γιατί είμαστε τα μέσα συντήρησής τους. Κι όπως εμείς εκτρέφουμε κοτόπουλα σε ορνιθοτροφεία, έτσι και τα αρπακτικά εκτρέφουν εμάς σε ανθρωποτροφεία. Έτσι έχουν πάντα άφθονο φαγητό.  Κάνω έκκληση στο αναλυτικό σου μυαλό, είπε ο δον Χουάν. Σκέψου για μια στιγμή και πες μου: Πως εξηγείς την αντίφαση ανάμεσα στην νοημοσύνη του ανθρώπου που μηχανεύεται, οργανώνει και κατασκευάζει και την ηλιθιότητα των συστημάτων των πεποιθήσεων και δοξασιών του ή την ηλιθιότητα της αντιφατικής συμπεριφοράς του; Οι μάγοι πιστεύουν ότι τα αρπακτικά μας έχουν δώσει τα συστήματα πεποιθήσεων που ασπαζόμαστε, τις ιδέες μας για το καλό και το κακό, τα κοινωνικά μας ήθη. Τα αρπακτικά είναι που δημιούργησαν τις ελπίδες τις προσδοκίες μας, το όραμα της επιτυχίας, τον εφιάλτη της αποτυχίας. Αυτά τα αρπακτικά μας έδωσαν την πλεονεξία, την απληστία και την δειλία μας. Είναι τα αρπακτικά αυτά που μας κάνουν αυτάρεσκους, κοινότοπους και εγωπαθείς. Είναι απείρως ικανά και συγκροτημένα.

 

Για να μας κρατούν υπάκουους, μειλίχιους κι ανίσχυρους, τα αρπακτικά χρησιμοποιούν ένα καταπληκτικό τέχνασμα -καταπληκτικό από άποψη στρατηγικής φυσικά. Είναι ένα φρικτό τέχνασμα για όσους το υφίστανται. Μας έδωσαν το μυαλό τους! Μ’ άκουσες; Τα αρπακτικά μας έδωσαν το μυαλό τους, που έγινε και δικό μας. Το μυαλό των αρπακτικών είναι ταραγμένο, αντιφατικό, σκυθρωπό, πλημμυρισμένο από τον φόβο μην αποκαλυφθεί από στιγμή σε στιγμή. Ξέρω πως μολονότι δεν πείνασες ποτέ, συνέχισε, ανησυχείς για το πως θα εξασφαλίσεις την τροφή σου, κάτι που δεν είναι παρά η ανησυχία του αρπακτικού που φοβάται μήπως ανά πάσα στιγμή αποκαλυφθεί το τέχνασμά του και του αρνηθούν την τροφή που έχει τόση ανάγκη. Μέσω του ανθρωπίνου νου, που άλλωστε είναι ο δικός τους νους, τα αρπακτικά εισάγουν στην ζωή των ανθρώπινων όντων οτιδήποτε τα εξυπηρετεί. Με τον τρόπο αυτό κατορθώνουν να αποκτήσουν λίγη ασφάλεια, που λειτουργεί σαν ασπίδα απέναντι στον φόβο τους.

 

Οι μάγοι βλέπουν τα ανθρώπινα όντα σαν παράξενες, φωτεινές σφαίρες ενέργειας, που καλύπτονται ολόκληρες από ένα λαμπερό περίβλημα, κάτι σαν λούστρο, σαν επίχρισμα, ένα κάλυμμα που εφαρμόζει σφιχτά στο κουκούλι της ενέργειάς τους. Αυτό το λαμπερό περίβλημα της επίγνωσης είναι που καταναλώνουν τα αρπακτικά, και πως όταν ένα ανθρώπινο ον φτάσει στην ενηλικίωση, το μόνο που απομένει από αυτό το λαμπερό περίβλημα της επίγνωσης είναι μια στενή λωρίδα που φτάνει από το έδαφος ως τις άκρες των δαχτύλων των ποδιών. Αυτή η λωρίδα επιτρέπει στην ανθρωπότητα να επιζήσει, μόλις και μετά βίας. Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό είδος που διαθέτει το λαμπερό περίβλημα της επίγνωσης έξω από το φωτεινό του κουκούλι. Γίνεται επομένως εύκολο θύμα μιας διαφορετικής επίγνωσης όπως είναι η σκληρή επίγνωση του αρπακτικού. Αυτή η στενή λωρίδα επίγνωσης αποτελεί τον πυρήνα της αυτοανάκλασης, όπου εγκλωβίζεται αμετάκλητα ο άνθρωπος. Με τον επιδέξιο χειρισμό της αυτοανάκλασης, της μοναδικής λάμψης επίγνωσης που αφήνουν στον άνθρωπο τα αρπακτικά δημιουργούν αναλαμπές επίγνωσης, τις οποίες στην συνέχεια καταναλώνουν με αδίστακτο, ληστρικό τρόπο. Μας φορτώνουν με ανόητα προβλήματα που αναγκάζουν εκείνες τις αναλαμπές επίγνωσης να γεννηθούν, και κατορθώνουν μ’ αυτό τον τρόπο να μας κρατούν ζωντανούς, ώστε να μπορούν να τρέφονται από την ενεργειακή αναλαμπή των ψευδοανησυχιών μας.

 

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αποκτήσουμε ΑΥΤΟΠΕΙΘΑΡΧΙΑ και να την φτάσουμε σ’ ένα σημείο όπου δεν θα μπορούν να μας αγγίξουν. Πως μπορείς να ζητήσεις από τους συνανθρώπους σου να ακολουθήσουν μια τόσο αυστηρή ΑΥΤΟΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, θα σε περιγελάσουν και θα σε γελοιοποιήσουν, ενώ οι πιο επιθετικοί θα σε μαυρίσουν στο ξύλο κι όχι τόσο επειδή δεν θα σε πιστέψουν. Κάπου στα βάθη κάθε ανθρώπινου όντος υπάρχει η προγονική γνώση της ύπαρξης των Αρπακτικών. Το ξέρουν τα σπλάχνα σου … Οι σαμάνοι του αρχαίου Μεξικού είδαν τα αρπακτικά [κι ΕΣΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΔΕΙΣ] τα ονόμασαν ιπτάμενους επειδή κάνουν βουτιές στον αέρα. Δεν είναι όμορφο θέαμα. Μεγάλες, αδιαπέραστες σκιές που σκίζουν τον αέρα. Μετά προσγειώνονται βαριά στο έδαφος. Οι σαμάνοι προβληματίστηκαν πολύ για το πότε εμφανίστηκαν στην γη. Είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος ήταν κάποτε ένα τέλειο ον, ικανό να επιτελέσει με θαυμαστή διορατικότητα άθλους επίγνωσης που στις μέρες μας έχουν τη μορφή μύθων και θρύλων. Κι έπειτα όλα χάθηκαν κι έχουμε τώρα έναν άνθρωπο σε καταστολή. Δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάποια συνηθισμένα αρπακτικά. Είναι πολύ έξυπνα, πολύ συγκροτημένα. Χρησιμοποιούν πολύ μεθοδικά το σύστημα που θα μας εξουδετερώσει. Ο άνθρωπος, το μαγικό ον που προορίζεται να γίνει, παύει να είναι πλάσμα μαγικό. Δεν είναι παρά ένα κομμάτι κρέας. Δεν υπάρχουν πια άλλα όνειρα γι’ αυτόν, πέρα από τα όνειρα ενός ζώου αναθρεμμένου για να γίνει κάποτε ένα κομμάτι κρέας, κοινότοπα, συμβατικά, ηλίθια»

 

Κοντολογίς, κάθε φορά που ανησυχείς, για οποιονδήποτε λόγο, τα Αρπαχτικά ταΐζεις.
 

Γι’ αυτό σου πουλάνε τα ιερατεία τους «φόβο θεού», ο φόβος σου τα τρέφει.
 

Λογικό κι αναμενόμενο να λατρεύουν το Μεγάλο Αρπαχτικό – Αφέντη (και τα τσιράκια του) που τους επιτρέπει να υπάρχουν στο μαντρί Του.

    Όταν οι σκιές χορεύουν και γλιστρούν
    και τα τελώνια απλώνουν σε παράτα,
    τότε η λογική είναι καλάμι τσακισμένο
    στου Διαβόλου την Μασκαράτα.

 

    Το ανθρώπινο μάτι μην πιστεύεις
    είτε στο φως, είτε στο σκοτάδι,
    το θέατρο της όρασης και των αισθήσεων
    είναι του Διαβόλου η Μασκαράτα.

 

    Δαίμονες πίνουν από ανθρώπινα κρανία
    και οι ψυχές πουλιούνται μες στην στράτα.

    Πιες κρασί, πιες τσιγάρο και μαζί μας έλα
    στου Διαβόλου την Μασκαράτα!

 

Αλληγορικό ποίημα σε αλχημικό φυλλάδιο της Ελισαβετιανής εποχής

----------------------------- 

Υστερόγραφο 1: και δεν έβαλα καν μέσα στο κείμενο τους Μεγάλους Παλαιούς, με τον ιερέα τους τον διάσημο Cthulhu … τους άφησα σκοπίμως απ’ έξω, μην σου παραπέσει βαρύ!

 

Υστερόγραφο 2: Εμείς εδωνά στον ΕΡΕΒΟΚΤΟΝΟ και η αυστηρά ολιγομελής ομάδα μας, ασχολούμαστε με τους Θεούς για να τους χλευάζουμε, να βγάζουμε ανέκδοτα στις συνάξεις μας και να τους γελοιοποιούμε. Αν μάλιστα, τολμήσουν ποτέ να έρθουν τετ-α-τετ με κάποιον από εμάς (κι ας έχουν και τον πενταπλόκαμο Cthulhu μπάρμπα) …θα τους δείξουμε «πόσα απίδια βάζει ο σάκος» σε άπταιστα Ελληνικά. 'Αλλωστε γνωρίζουν πως το ΕΛΛΗΝΙΚΟ DNA ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΚΤΟΝΟ… και κρατούν τις αποστάσεις τους.

 

Υστερόγραφο 3: Αν δεν καταλάβατε, φίδια και πλοκάμια λατρεύετε στις εκλησίες σας. Οι λάτρεις του Αρπακτικού, Αφέντη, Δρακόφιδου Yaldabaoth, (με κάθε όνομα μέσα στην μασκαράτα του) δούλοι και υπήκοοι του, που σέρνεστε στα γόνατα -σαν τα ερπετά- στις εκκλησίες τους …

Η πηγή του κοινωνικού άγχους

Είναι γνωστά τα οφέλη που απέφερε ο δυτικός πολιτισμός τα τελευταία δυο χιλιάδες χρόνια: έχουν αυξηθεί σε πρωτοφανή βαθμό ο πλούτος, τα αποθέματα τροφίμων, οι επιστημονικές γνώσεις, τα καταναλωτικά αγαθά, η ασφάλεια του ατόμου, το προσδόκιμο επιβίωσης και οι δυνατότητες βιοπορισμού. Εκείνο όμως που παραμένει λιγότερο εμφανές και γεννά ερωτήματα είναι το ενδεχόμενο οι εντυπωσιακές αυτές πρόοδοι να συμπορεύονται με μια άνοδο της στάθμης του άγχους που νιώθουν οι κοινοί Δυτικοί πολίτες για τη θέση τους στον κόσμο, με άλλα λόγια μια έμφαση στην ενασχόλησή μας με ερωτήματα όπως τι σημαίνουμε για τους γύρω μας, τι έχουμε πετύχει στη ζωή μας και πόσα χρήματα κερδίζουμε.

Κατά παράδοξο τρόπο, η δραστική μείωση των στερήσεων δεν έχει καταργήσει την αίσθηση ότι στερούμαστε ούτε το φόβο μήπως στερηθούμε – ίσως μάλιστα να τα επιτείνει ολοένα και περισσότερο. Σε πληθυσμούς ολόκληρους που έχουν ευλογηθεί με πλούτη και με δυνατότητες κυριολεκτικά αδιανόητες για τους προγόνους τους, οι οποίοι καλλιεργούσαν την απρόβλεπτη γη της μεσαιωνικής Ευρώπης, παρατηρείται μια αξιοσημείωτη ευχέρεια του ατόμου να αισθάνεται ανεπάρκεια τόσο ως προς αυτό που είναι όσο και ως προς αυτά που κατέχει.

Πάντως, αυτή η αίσθηση της στέρησης δε φαίνεται ίσως τόσο παράξενη, αν τη δούμε με βάση το ψυχικό πλαίσιο στο οποίο αποφασίζουμε τι είναι «επαρκές». Όπως συμβαίνει γενικότερα με τον καθορισμό ορίων, κανείς μας δεν προσδιορίζει μόνος του ποιο είναι το ελάχιστα απαιτούμενο για να αισθάνεται φερ’ ειπείν πλούσιος ή ευυπόληπτος. Όλοι το συνάγουμε αφού πρώτα συγκρίνουμε τη θέση μας με την κατάσταση κάποιων που τους δεχόμαστε ως σημείο αναφοράς, αυτούς που θεωρούμε ίσους με εμάς.

Αδυνατούμε να εκτιμήσουμε τη θέση μας χωρίς αυτή τη σύγκριση ή με μια σύγκριση ανεπίκαιρη, όπως π.χ. σε σχέση με τη ζωή των προγόνων μας κατά το Μεσαίωνα. Το πόσο ευημερούμε ιστορικά ποσώς μας εντυπωσιάζει. Η μόνη περίπτωση να θεωρήσουμε ότι περνάμε μια χαρά είναι να έχουμε όσα –ή και λίγο περισσότερα- έχουν εκείνοι μαζί με τους οποίους μεγαλώνουμε, εκείνοι με τους οποίους εργαζόμαστε πλάι πλάι, εκείνοι που τους έχουμε για φίλους μας και με τους οποίους ταυτιζόμαστε στην κοινωνική ζωή.

Αν μας έβαζαν να μείνουμε σε μια ετοιμόρροπη τρώγλη και να δεχόμαστε τη βάναυση μεταχείριση κάποιου αριστοκράτη που ζει σ’ ένα ζεστό και στεγανό πύργο, η κατάστασή μας θα κατέληγε να μας φαίνεται φυσιολογική σε περίπτωση που βλέπαμε όλους τους όμοιούς μας να ζουν στις ίδιες συνθήκες μ’ εμάς – που θα ήταν μεν δυσάρεστες, όχι όμως και έδαφος για να ευδοκιμήσει ο φθόνος. Αν, ωστόσο, έχουμε ένα βολικό σπίτι και μια άνετη δουλειά, αλλά μάθουμε στήνοντας απερίσκεπτα το αυτί μας σε κάποια συνάντηση με τους πάλαι ποτέ συμμαθητές μας ότι κάποιοι από αυτούς (που είναι η ισχυρότερη «ομάδα αναφοράς») ζουν τώρα σε σπίτια μεγαλύτερα από το δικό μας, αγορασμένα με τα έσοδα από κάποια πολύ πιο γοητευτική απασχόληση, είναι πιθανόν στο γυρισμό ν’ αρχίσει να μας τυραννάει η αίσθηση ότι η ζωή μας έχει αδικήσει.

Επομένως, το άγχος και η δυσφορία πηγάζουν από μια αίσθηση ότι θα ήταν δυνατόν να έχουμε γίνει κάτι άλλο από αυτό που είμαστε – αίσθηση που προκύπτει όταν εκείνοι τους οποίους θεωρούμε ίσους μας διαθέτουν επιτεύγματα ανώτερα από τα δικά μας. Αν είμαστε μικρόσωμοι και ζούμε ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν όλοι ίσο ύψος μ’ εμάς, δεν πρόκειται ποτέ να μας απασχολήσει ιδιαίτερα το μπόι μας.

Αρκεί όμως κάποιοι από την ομάδα να ψηλώσουν ελάχιστα και τότε ρέπουμε ξαφνικά προς μια αίσθηση στενοχώριας, αρχίζουμε να δυσανασχετούμε και να ζηλεύουμε – κι ας μην έχουμε κοντύνει ούτε χιλιοστό εμείς οι ίδιοι.

Με δεδομένες τις μεγάλες ανισότητες που έχουμε να αντιμετωπίσουμε καθημερινά, το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του φθόνου είναι μάλλον ότι καταφέρνουμε να μη ζηλεύουμε τους πάντες. Η ευημερία πολλών μας αφήνει ατάραχους – αλλά την ίδια στιγμή τα μικρά πλεονεκτήματα κάποιων άλλων μας τριβελίζουν διαρκώς και ανελέητα. Αιτία είναι ότι ζηλεύουμε μόνο εκείνους με τους οποίους νιώθουμε όμοιοι· φθονούμε μόνο τα μέλη της «ομάδας αναφοράς». Γι’ αυτό και ελάχιστες επιτυχίες είναι τόσο ανυπόφορες όσο οι επιτυχίες των στενών φίλων μας.

Ωστόσο, αυτή η ευδαιμονία κρατάει μόνο μια στιγμή

Μας δίδαξαν – κι εμείς το μάθαμε – να αναζητάμε τη σιγουριά για να μπορέσουμε να βρούμε την ηρεμία. Κι αυτό δε θα ήταν τόσο κακό, αν δεν θεωρούσαμε ότι ο δρόμος προς τη σιγουριά περνάει αποκλειστικά μέσα απ’ τους στόχους που μας θέτει η κοινωνία (εξουσία, επιτυχία, λεφτά και υλικά αγαθά). Για να συμπληρωθεί η απάτη, “επιβεβαιώνεται” πως βαδίζουμε στο σωστό δρόμο όταν ακούγονται τα χειροκροτήματα των γύρω οι οποίοι, εξίσου χαμένοι μ’ εμάς, ζηλεύουν βλέποντάς μας εκεί που θα ήθελαν να είναι οι ίδιοι, ενώ ξεχνάμε όλοι – κι εμείς κι αυτοί – ότι για το κοινωνικό σύνολο είμαστε μάλλον υποψήφιοι καταναλωτές, παρά άνθρωποι σε αναζήτηση της ευτυχίας.

Είναι απολύτως λογική η χαρά σου όταν έχεις εκπληρώσει το σκοπό σου, λογική η ματαιόδοξη ευχαρίστηση που νιώθεις όταν έχεις καταφέρει αυτό που επιθυμούσες, λογική και η αυτόματη ανακούφιση που έρχεται τη στιγμή που φτάνεις στο στόχο σου.

Ωστόσο, αυτή η ευδαιμονία κρατάει μόνο μια στιγμή, γιατί μόλις φτάσουμε “εκεί που τόσο πολύ θέλαμε να φτάσουμε” αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να επιδιώξουμε άλλο στόχο, να σχεδιάσουμε καινούργιο σκοπό, να βρούμε καινούργιο καρότο, να δώσουμε στον εαυτό μας μια νέα υπόσχεση για το μέλλον, να βρούμε κάτι που θα μας αφήσει να μείνουμε λίγο παραπάνω στον κόσμο όσων κυνηγάμε την τόσο ποθητή σιγουριά· τη σιγουριά που θα μας επιτρέψει να βρούμε (τι μεγάλο ψέμα!) την ψυχική ηρεμία.

Αν ο νους σου είναι φρέσκος, είναι φρέσκος και ο κόσμος

Χάνε το παρόν και θα ζεις μια ζωή πληκτική, βαρετή, ανιαρή. Να είσαι στο παρόν και θα εκπλαγείς που τίποτα δεν είναι πληκτικό.
Άρχισε κοιτάζοντας γύρω σου λίγο περισσότερο σαν παιδί. Γίνε και πάλι παιδί! Έχεις ξεχάσει την αμεσότητα, την οικειότητα.
Έχεις κόψει τις γέφυρες. Η γνώση λειτουργεί σαν τοίχος. Η αθωότητα λειτουργεί σαν γέφυρα.
Άρχισε να κοιτάζεις πάλι σαν παιδί.
Πήγαινε στην παραλία κι άρχισε να μαζεύεις κοχύλια. Δες ένα παιδί που μαζεύει κοχύλια. Είναι τόσο συγκλονισμένο, λες κι έχει ανακαλύψει ολόκληρο ορυχείο διαμαντιών.
Δες το παιδί που φτιάχνει κάστρα από άμμο, πόσο απορροφημένο είναι, σαν να μην υπάρχει τίποτα σπουδαιότερο στον κόσμο από το να φτιάχνει κάστρα.
Μη ζεις σαν να γνωρίζεις. Δεν γνωρίζεις τίποτα! Τη στιγμή που γνωρίζεις κάτι, εμφανίζεται η πλήξη. Η διαδικασία της γνώσης είναι τέτοια περιπέτεια, στην οποία δεν μπορεί να υπάρξει η πλήξη. Με τη γνώση, ασφαλώς μπορεί να υπάρξει. Με τη διαδικασία της γνώσης όμως δεν υπάρχει.
Και να σου θυμίσω ότι δεν μιλάω για καμιά θεϊκή γνώση, για καμιά εσωτερική γνώση, απλώς μιλάω γι' αυτήν εδώ τη ζωή.
Απλώς κοίταξε γύρω σου με λίγο περισσότερη καθαρότητα, λίγο περισσότερη διαύγεια και θα δεις η ζωή δεν είναι καθόλου πληκτική, αλλά ότι είναι καταπληκτική.
Αν όλα σου φαίνονται παλιά, αυτό σημαίνει ο νους σου είναι παλιός, έχει μουχλιάσει.
Αν ο νους σου είναι φρέσκος, είναι φρέσκος και ο κόσμος. Το ζήτημα δεν είναι ο κόσμος, αλλά ο καθρέφτης.
Αν υπάρχει σκόνη πάνω στον καθρέφτη, τότε ο κόσμος είναι παλιός. Αν δεν υπάρχει σκόνη, τότε πως μπορεί να είναι παλιός;
Αν τα πράγματα παλιώνουν, τότε νιώθεις πλήξη. Όλοι νιώθουν πλήξη μέχρι θανάτου.
Κοίταξε τα πρόσωπα των ανθρώπων.
Κουβαλάνε τη ζωή σαν βάρος, τη βαριούνται, δεν έχει νόημα γι’ αυτούς, μοιάζει με εφιάλτη, με κακό αστείο, με κόλπο που κάνει κάποιος εναντίον τους για να τους βασανίσει. Έτσι, η ζωή δεν είναι γιορτή, δεν μπορεί να είναι. Πώς να είναι γιορτή, όταν ο νους είναι βαρύς, γεμάτος αναμνήσεις; Μα ακόμα κι όταν γελάς, το γέλιο σου κουβαλάει την πλήξη σου. Κάνεις προσπάθεια για να γελάσεις και γελάς μόνο από ευγένεια.

Νέος Χρυσός Αιώνας Διαστημικής Εξερεύνησης

Όλες οι συναρπαστικές ανακαλύψεις εξωπλανητών, μαζί με τις καινοτόμες ιδέες μιας φρέσκιας γενιάς σύγχρονων οραματιστών, αναζωπυρώνουν το ενδιαφέρον του κοινού για τα διαστημικά ταξίδια. Αρχικά, το διαστημικό πρόγραμμα τροφοδοτήθηκε από τον Ψυχρό Πόλεμο και από τον ανταγωνισμό των υπερδυνάμεων. Το κοινό δεν είχε πρόβλημα να ξοδεύεται το θεαματικό νούμερο του 5,5% του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού των ΗΠΑ στο πρόγραμμα ΑpolΙο, καθώς διακυβευόταν το εθνικό κύρος. Όμως, αυτός ο πυρετώδης ανταγωνισμός δεν μπορούσε να παρατείνεται για πάντα, και η χρηματοδότηση τελικά κατέρρευσε.

Οι Αμερικανοί αστροναύτες πάτησαν για τελευταία φορά στο φεγγάρι πριν από 45 περίπου χρόνια. Σήμερα, τα αποσυναρμολογημένα κομμάτια του πυραύλου Saturn V και του διαστημικού λεωφορείου σκουριάζουν σε μουσεία και μάντρες, ενώ οι ιστορίες τους ξεθωριάζουν σε σκονισμένα βιβλία Ιστορίας. Στα χρόνια που ακολούθησαν η ΝΑSΑ χαρακτηρίστηκε ως η «υπηρεσία προς το πουθενά» και δέχθηκε συνεχείς επικρίσεις: Κωλυσιεργούσε επί δεκαετίες, προχωρώντας «με τόλμη» εκεί όπου όλοι έχουν ξαναπάει.

Τώρα, όμως, η οικονομική κατάσταση έχει αρχίσει ν’ αλλάζει. Το κόστος των διαστημικών μεταφορών, κάποτε τόσο υψηλό που θα μπορούσε να γονατίσει κρατικούς προϋπολογισμούς, σήμερα πέφτει σταθερά, κυρίως λόγω της εισροής ενέργειας, χρήματος και ενθουσιασμού από έναν κύκλο επιχειρηματιών που διευρύνεται ολοένα. Ανικανοποίητοι από τους ρυθμούς χελώνας που συχνά ακολουθεί η NASA, δισεκατομμυριούχοι όπως ο Έλον Μασκ, ο Ρίτσαρντ Μπράνσον και ο Τζεφ Μπέζος ανοίγουν το καρνέ επιταγών για να κατασκευάσουν νέους πυραύλους ώστε όχι μόνο να αποκομίσουν κέρδος, αλλά και να εκπληρώσουν το παιδικό τους όνειρο: να ταξιδέψουν στα άστρα.
Σήμερα το ερώτημα δεν είναι αν θα στείλουν οι ΗΠΑ αστροναύτες στον Κόκκινο Πλανήτη, αλλά πότε. Ο τέως πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε ότι οι αστροναύτες θα πατήσουν στην επιφάνεια του Άρη κάποια στιγμή μετά το 2030.

Ένας στόλος πυραύλων και διαστημικών μονάδων, κατάλληλων για διαπλανητικό ταξίδι Θα αναλάβουν όλο το «κουβάλημα», μεταφέροντας τους αστροναύτες μας στη Σελήνη, στους αστεροειδείς, στον Άρη και ακόμα παραπέρα. Μάλιστα, αυτή η αποστολή έχει δημιουργήσει τέτοιο ενθουσιασμό ώστε γύρω του αναπτύσσεται ανταγωνισμός. Ίσως δούμε και μποτιλιάρισμα στον δρόμο προς τον Άρη, καθώς διαφορετικές ομάδες ανταγωνίζονται για το ποια θα υψώσει την πρώτη σημαία σε αρειανό έδαφος.

Κάποιοι έχουν γράψει ότι εισερχόμαστε σε έναν νέο χρυσό αιώνα διαστημικών ταξιδιών, όπου η εξερεύνηση του σύμπαντος γίνεται ξανά ένα συναρπαστικό θέμα στην εθνική ατζέντα, έπειτα από δεκαετίες παραμέλησης.

Ατενίζοντας προς το μέλλον, μπορούμε να διακρίνουμε σε γενικές γραμμές πώς θα μεταμορφώσει η επιστήμη τη διαστημική εξερεύνηση. Χάρη στην επαναστατική πρόοδο μεγάλού εύρους σύγχρονων τεχνολογιών, έχουμε σήμερα τη δυνατότητα να κάνουμε υποθέσεις για το πώς μπορεί ο πολιτισμός μας να μετακομίσει μια μέρα στο διάστημα, ταξιδεύοντας ανάμεσα στα άστρα και διαμορφώνοντας πλανήτες στα γήινα μέτρα τον. Μολονότι παραμένει μακροπρόθεσμος στόχος, είναι σήμερα εφικτό να εκτιμηθεί ένα λογικό χρονικό πλαίσιο και να υπολογιστεί πότε θα επιτευχθούν ορισμένα κοσμικά ορόσημα.

Ωστόσο, απαραίτητη προϋπόθεση για να ανακαλύψουμε πώς μπορεί να εξελιχθεί το μέλλον μας είναι να κατανοήσουμε την επιστήμη πίσω από αυτές τις θαυμαστές εξελίξεις.

Επαναστατικά Κύματα Τεχνολογίας

Με δεδομένα τα αχανή όρια της επιστήμης που απλώνονται μπροστά μας, ίσως είναι χρήσιμο να λάβουμε υπόψη το πανόραμα της ανθρώπινης ιστορίας. Αν μπορούσαν οι πρόγονοί μας να μας δουν σήμερα, τι θα σκέφτονταν; Στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας ζούσαμε βασανισμένες ζωές, πασχίζοντας να επιβιώσουμε σ’ έναν εχθρικό, αδιάφορο κόσμο όπου το προσδόκιμο ζωής δεν ξεπερνούσε τα είκοσι με τριάντα χρόνια. Ήμασταν κυρίως νομάδες, κουβαλούσαμε όλα τα υπάρχοντά μας στην πλάτη. Κάθε μέρα δίναμε αγώνα για να βρούμε τροφή και καταφύγιο. Ζούσαμε υπό τον διαρκή φόβο των άγριων αρπακτικών, των ασθενειών και της πείνας. Αν όμως οι πρόγονοί μας μπορούσαν να μας δουν σήμερα, αν μπορούσαν να θαυμάσουν τις δυνατότητές μας να στέλνουμε εικόνες ακαριαία στην άλλη άκρη του πλανήτη, να πιλοτάρουμε πυραύλους που μπορούν να μας μεταφέρουν στη Σελήνη και πιο πέρα, και να χειριζόμαστε αυτοκίνητα που μπορούν να κινούνται στους δρόμους χωρίς οδηγό, θα μας θεωρούσαν μάγους και ταχυδακτυλουργούς.

Η Ιστορία αποκαλύπτει πως οι επιστημονικές επαναστάσεις έρχονται σε κύματα, τα οποία συχνά οφείλονται σε προόδους της Φυσικής. Τον 19ο αιώνα, το πρώτο κύμα επιστήμης και τεχνολογίας γεννήθηκε χάρη σε φυσικούς που εμπνεύστηκαν τη θεωρία της μηχανικής και της θερμοδυναμικής. Αυτό επέτρεψε στους μηχανικούς να επινοήσουν την ατμομηχανή, εξέλιξη που οδήγησε στον σιδηρόδρομο και στη βιομηχανική επανάσταση. Και αυτή η δραματική τεχνολογική μεταβολή απάλλαξε τον πολιτισμό από την κατάρα της άγνοιας, του μόχθου και της φτώχειας, και μας έφερε στην εποχή των μηχανών.

Τον 20ό αιώνα, το δεύτερο κύμα ξεκίνησε από φυσικούς που κατέκτησαν τους νόμους του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού οι οποίοι, με τη σειρά τους, άνοιξαν τον δρόμο στην εποχή της ηλεκτρικής ενέργειας. Χάρη σ’ αυτήν εξηλεκτρίσαμε τις πόλεις μας, με την εμφάνιση των δυναμό, των γεννητριών, της τηλεόρασης, του ραδιοφώνου και τον ραντάρ. Το δεύτερο κύμα γέννησε τη σύγχρονη διαστημική εποχή που μας πήγε στο φεγγάρι.

Τον 21 ο αιώνα, το τρίτο κύμα επιστήμης εκφράζεται μέσω της υψηλής τεχνολογίας, με πρωτεργάτες τους κβαντικούς φυσικούς που εφηύραν το τρανζίστορ και το λέιζερ. Έτσι φτάσαμε στη δημιουργία των υπερυπολογιστών, του Διαδικτύου, των σύγχρονων τηλεπικοινωνιών, του GPS, καθώς και στην έκρηξη των μικροτσίπ που έχουν διεισδύσει σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Η επιστήμη θα μας δώσει τα μέσα για να διαμορφώσουμε το σύμπαν έτσι ώστε να ταιριάζει στη δική μας εικόνα. Το ερώτημα είναι αν θα έχουμε τη σοφία να συντροφεύει αυτή την απέραντη ουράνια δύναμη.

Ο Κώδικας Μπουσίντο

Οι ανατολικές φιλοσοφίες αναζητούν την ειρήνη σώματος και πνεύματος, ακόμα και στην περίπτωση ανθρώπων που εκπαιδεύονται για πόλεμο.

Πράγμα που ήξεραν πολύ καλά οι σαμουράι, οι οποίοι ακολουθούσαν έναν αυστηρό κώδικα ευγένειας και αντιμετώπιζαν τον θάνατο με γενναιότητα. Δεν είναι εύκολο να διατηρήσεις την ηρεμία και την τιμή σου όταν η ζωή σου βρίσκεται σε κίνδυνο, ωστόσο οι πολεμιστές αυτοί έκαναν το θάρρος τους παγκοσμίως γνωστό και σεβαστό παράδειγμα.

Το ίδιο συνέβη και με τους 47 Ρόνιν, που η ιστορία τους μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο και στη λογοτεχνία. Αυτοί, όπως και οι υπόλοιποι σαμουράι, ζούσαν σύμφωνα με τον Κώδικα του Μπουσίντο, του οποίου οι επτά αρετές συνοψίζονται ως εξής:

• Δικαιοσύνη: Για να αγωνίζονται υπέρ αυτού που είναι σωστό και ενάντια σ’ εκείνο που δεν είναι.
• Θάρρος: Για να αντιμετωπίζουν ακόμα και τις πλέον δυσοίωνες, για τους καλούς σκοπούς τους, καταστάσεις και να γίνονται παράδειγμα προς μίμηση.
• Καλοσύνη: Για να βοηθούν πάντα τους πιο αδύναμους και να καταφέρουν να γίνει καλύτερη η ζωή τους.
• Ευγένεια: Για να είναι σεβαστικοί ακόμα και απέναντι στον εχθρό ή και σε όποιον φέρεται ανέντιμα και δειλά.
• Ειλικρίνεια: Για να τηρούν αυτό που λένε και να μετατρέπουν τα λόγια σε υποσχέσεις.
• Τιμή: Για να είναι αξιέπαινοι και άνθρωποι του καλού, και να προτιμούν τον θάνατο μπρος στην ατίμωση.
• Νομιμοφροσύνη: Για να γίνονται ένα με εκείνους που ακολουθούν οι ίδιοι, αλλά και με εκείνους που ακολουθούν αυτούς.

Είναι αξίες που αξίζουν τον κόπο να τις φέρουμε στην καθημερινότητά μας, όπου επίσης δίνουμε μάχες και βάζουμε σε δοκιμασία τους εαυτούς μας.

Μια μαύρη τρύπα είναι ίσως η μικρότερη που έχει βρεθεί και ανήκει σε άγνωστη ως τώρα κατηγορία

Έναν νέο τύπο μαύρης τρύπας θεωρούν πως ανακάλυψαν επιστήμονες που μελετούν τις μαύρες τρύπες στον γαλαξία μας: Όπως αναφέρεται η συγκεκριμένη, μέχρι τώρα άγνωστη κατηγορία, μπορεί να είναι η μικρότερη που έχει βρεθεί ποτέ. Οι ερευνητές πραγματοποιούσαν μια «απογραφή» μαύρων τρυπών όταν εντόπισαν τη συγκεκριμένη.

«Δείχνουμε αυτή την ένδειξη πως ίσως να υπάρχει ένας άλλος πληθυσμός εκεί έξω που δεν έχουμε εξετάσει ακόμα στην αναζήτησή μας για μαύρες τρύπες» είπε ο Τοντ Τόμσον, lead author της έρευνας και καθηγητής αστρονομίας στο The Ohio State University. 

Οι μαύρες τρύπες δημιουργούνται όταν τα άστρα «πεθαίνουν», καταρρέουν και εκρήγνυνται, δημιουργώντας βαρυτικές «δίνες» από τις οποίες δεν μπορεί να ξεφύγει ούτε το φως. Ωστόσο, σε κάποιες περιπτώσεις όταν τα άστρα «πεθαίνουν» και καταρρέουν δημιουργούν αστέρες νετρονίων, που είναι μικροί αλλά ασύλληπτα πυκνοί. Και τα δύο φαινόμενα παρουσιάζουν εξαιρετικά έντονο επιστημονικό ενδιαφέρον, επειδή μελετώντας τα οι αστρονόμοι μπορούν να μάθουν για την εξέλιξη των άστρων και τον σχηματισμό των μαύρων τρυπών. Ωστόσο, κατά κανόνα οι αστρονόμοι επικεντρώνονται περισσότερο σε κολοσσιαίες μαύρες τρύπες, όπως αυτή που βρίσκεται στο κέντρο του γαλαξία μας, και αστέρες νετρονίων- παραβλέποντας μεγάλο μέρος του συνολικού «πληθυσμού».

«Οι άνθρωποι προσπαθούν να καταλάβουν τις εκρήξεις των σουπερνόβα, πώς εκρήγνυνται γιγαντιαία μαύρα άστρα, πώς συντίθενται τα στοιχεία σε γιγαντιαία άστρα» είπε ο Τόμσον. «Οπότε αν μπορούσαμε να αποκαλύψουμε έναν νέο «πληθυσμό» μαύρων τρυπών, θα μαθαίναμε πιο πολλά για το ποια άστρα εκρήγνυνται, ποια δεν εκρήγνυνται, ποια σχηματίζουν μαύρες τρύπες και ποια σχηματίζουν αστέρες νετρονίων. Ανοίγει έναν νέο τομέα έρευνας».

Οι μαύρες τρύπες βρίσκονται συχνά σε δυαδικά συστήματα, όπου δύο άστρα κινούνται το ένα σε τροχιά γύρω από το άλλο. Εάν το ένα από τα δύο «πεθάνει», το άλλο συνεχίζει να κινείται γύρω από τον χώρο όπου ήταν το «ζευγάρι» του, ακόμα και αν εκεί πλέον υπάρχει μια μαύρη τρύπα ή ένας αστέρας νετρονίων.

Μέχρι τη συγκεκριμένη μελέτη, οι αστρονόμοι έβρισκαν μαύρες τρύπες με μάζες πενταπλάσιες έως και δεκαπενταπλάσιες αυτής του Ήλιου, ενώ οι αστέρες νετρονίων έχουν «μόλις» διπλάσια. Παρόλα αυτά, ένας αστέρας νετρονίων θα μπορούσε να καταρρεύσει και να γίνει μαύρη τρύπα εάν η μάζα του γινόταν 2,5 φορές μεγαλύτερη από αυτήν του Ήλιου- και η μαύρη τρύπα που θα ακολουθούσε θα αυξανόταν.

Τα δεδομένα άλλαξαν όταν το παρατηρητήριο βαρυτικών κυμάτων LIGO εντόπισε δύο μαύρες τρύπες που ενώνονταν σε μία, σε έναν γαλαξία 1,8 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά. Η μία είχε μάζα 31 φορές μεγαλύτερη από αυτήν του Ήλιου και η άλλη 25 φορές μεγαλύτερη. Η ανακάλυψη αυτή προκάλεσε αίσθηση στην επιστημονική κοινότητα, διευρύνοντας την αναζήτηση μαύρων τρυπών- αλλά παράλληλα τέθηκε το ερώτημα: Εάν υπάρχουν τόσο μεγάλες μαύρες τρύπες, μήπως υπάρχουν μικρότερες, κάπου στην «περιοχή» ανάμεσα στα άστρα νετρονίων και τις μαύρες τρύπες;

Ο Τόμσον και οι συνάδελφοί του στράφηκαν σε δεδομένα του APOGEE (Apache Point Observatory Galactic Evolution Experiment) που παρατηρεί φως από 100.000 άστρα στον γαλαξία. Οι επιστήμονες εξέτασαν εάν μεταβολές στα μήκη κύματος ενός άστρου υποδείκνυαν την παρουσία ενός «ζευγαριού» που ήταν αόρατο. Εάν έβλεπαν αλλαγή στο μήκος κύματος, αυτό ίσως να υποδείκνυε πως το «ζευγάρι» ήταν πλέον μαύρη τρύπα. Εν τέλει, χρησιμοποιώντας αυτή τη μέθοδο, βρήκαν έναν τεράστιο ερυθρό γίγαντα σε τροχιά γύρω από κάτι που ήταν μικρότερο από τη μικρότερη γνωστή μαύρη τρύπα, αλλά μεγαλύτερο από οποιονδήποτε γνωστό αστέρα νετρονίων.

Η συγκεκριμένη μαύρη τρύπα θεωρείται πως έχει μάζα 3,3 φορές μεγαλύτερη από αυτήν του Ήλιου, τη στιγμή που η μικρότερη γνωστή μαύρη τρύπα στο παρελθόν είχε μάζα 3,8 φορές αυτήν του Ήλιου.

«Αυτό που κάναμε εδώ ήταν να βρούμε έναν νέο τρόπο αναζήτησης μαύρων τρυπών, αλλά επίσης δυνάμει εντοπίσαμε μια από τις πρώτες από μια νέα κατηγορία μαύρων τρυπών χαμηλής μάζας, για τις οποίες οι αστρονόμοι δεν ήξεραν στο παρελθόν» είπε σχετικά ο Τόμσον.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Ἠθικὰ Νικομάχεια (1153b-1154a)

[1153b] [XIII] Ἀλλὰ μὴν ὅτι καὶ ἡ λύπη κακόν, ὁμολογεῖται, καὶ φευκτόν· ἣ μὲν γὰρ ἁπλῶς κακόν, ἣ δὲ τῷ πῇ ἐμποδιστική. τῷ δὲ φευκτῷ τὸ ἐναντίον ᾗ φευκτόν τι καὶ κακόν, ἀγαθόν. ἀνάγκη οὖν τὴν ἡδονὴν ἀγαθόν τι εἶναι. ὡς γὰρ Σπεύσιππος ἔλυεν, οὐ συμβαίνει ἡ λύσις, ὥσπερ τὸ μεῖζον τῷ ἐλάττονι καὶ τῷ ἴσῳ ἐναντίον· οὐ γὰρ ἂν φαίη ὅπερ κακόν τι εἶναι τὴν ἡδονήν.

Τἄριστόν τ᾽ οὐδὲν κωλύει ἡδονήν τινα εἶναι, εἰ ἔνιαι φαῦλαι ἡδοναί, ὥσπερ καὶ ἐπιστήμην τινὰ ἐνίων φαύλων οὐσῶν. ἴσως δὲ καὶ ἀναγκαῖον, εἴπερ ἑκάστης ἕξεώς εἰσιν ἐνέργειαι ἀνεμπόδιστοι, εἴθ᾽ ἡ πασῶν ἐνέργειά ἐστιν εὐδαιμονία εἴτε ἡ τινὸς αὐτῶν, ἂν ᾖ ἀνεμπόδιστος, αἱρετωτάτην εἶναι· τοῦτο δ᾽ ἐστὶν ἡδονή. ὥστε εἴη ἄν τις ἡδονὴ τὸ ἄριστον, τῶν πολλῶν ἡδονῶν φαύλων οὐσῶν, εἰ ἔτυχεν, ἁπλῶς. καὶ διὰ τοῦτο πάντες τὸν εὐδαίμονα ἡδὺν οἴονται βίον εἶναι, καὶ ἐμπλέκουσι τὴν ἡδονὴν εἰς τὴν εὐδαιμονίαν, εὐλόγως· οὐδεμία γὰρ ἐνέργεια τέλειος ἐμποδιζομένη, ἡ δ᾽ εὐδαιμονία τῶν τελείων· διὸ προσδεῖται ὁ εὐδαίμων τῶν ἐν σώματι ἀγαθῶν καὶ τῶν ἐκτὸς καὶ τῆς τύχης, ὅπως μὴ ἐμποδίζηται ταῦτα. οἱ δὲ τὸν τροχιζόμενον καὶ τὸν δυστυχίαις μεγάλαις περιπίπτοντα εὐδαίμονα φάσκοντες εἶναι, ἐὰν ᾖ ἀγαθός, ἢ ἑκόντες ἢ ἄκοντες οὐδὲν λέγουσιν. διὰ δὲ τὸ προσδεῖσθαι τῆς τύχης δοκεῖ τισὶ ταὐτὸν εἶναι ἡ εὐτυχία τῇ εὐδαιμονίᾳ, οὐκ οὖσα, ἐπεὶ καὶ αὐτὴ ὑπερβάλλουσα ἐμπόδιός ἐστιν, καὶ ἴσως οὐκέτι εὐτυχίαν καλεῖν δίκαιον· πρὸς γὰρ τὴν εὐδαιμονίαν ὁ ὅρος αὐτῆς. καὶ τὸ διώκειν δ᾽ ἅπαντα καὶ θηρία καὶ ἀνθρώπους τὴν ἡδονὴν σημεῖόν τι τοῦ εἶναί πως τὸ ἄριστον αὐτήν·

φήμη δ᾽ οὔτις πάμπαν ἀπόλλυται, ἥν τινα λαοί
πολλοί …

ἀλλ᾽ ἐπεὶ οὐχ ἡ αὐτὴ οὔτε φύσις οὔθ᾽ ἕξις ἡ ἀρίστη οὔτ᾽ ἔστιν οὔτε δοκεῖ, οὐδ᾽ ἡδονὴν διώκουσι τὴν αὐτὴν πάντες, ἡδονὴν μέντοι πάντες. ἴσως δὲ καὶ διώκουσιν οὐχ ἣν οἴονται οὐδ᾽ ἣν ἂν φαῖεν, ἀλλὰ τὴν αὐτήν· πάντα γὰρ φύσει ἔχει τι θεῖον. ἀλλ᾽ εἰλήφασι τὴν τοῦ ὀνόματος κληρονομίαν αἱ σωματικαὶ ἡδοναὶ διὰ τὸ πλειστάκις τε παραβάλλειν εἰς αὐτὰς καὶ πάντας μετέχειν αὐτῶν· διὰ τὸ μόνας οὖν γνωρίμους εἶναι

[1154a] ταύτας μόνας οἴονται εἶναι. φανερὸν δὲ καὶ ὅτι, εἰ μὴ ἡδονὴ ἀγαθὸν καὶ ἡ ἐνέργεια, οὐκ ἔσται ζῆν ἡδέως τὸν εὐδαίμονα· τίνος γὰρ ἕνεκα δέοι ἂν αὐτῆς, εἴπερ μὴ ἀγαθόν, ἀλλὰ καὶ λυπηρῶς ἐνδέχεται ζῆν; οὔτε κακὸν γὰρ οὔτ᾽ ἀγαθὸν ἡ λύπη, εἴπερ μηδ᾽ ἡδονή· ὥστε διὰ τί ἂν φεύγοι; οὐδὲ δὴ ἡδίων ὁ βίος ὁ τοῦ σπουδαίου, εἰ μὴ καὶ αἱ ἐνέργειαι αὐτοῦ.

***
[1153b] [13] Ότι, τώρα, και η λύπη είναι κάτι κακό και πρέπει να αποφεύγεται, σ᾽ αυτό είναι σύμφωνοι όλοι· γιατί άλλοτε η λύπη είναι κάτι κακό με γενικό και απόλυτο νόημα και άλλοτε είναι κακό με το νόημα ότι αποτελεί για μας ένα εμπόδιο. Το αντίθετο, τώρα, προς αυτό που πρέπει κανείς να αποφεύγει (ως κάτι που είναι κακό και πρέπει να αποφεύγεται) είναι καλό. Αναγκαστικά λοιπόν η ηδονή είναι κάτι καλό. Γιατί ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούσε να λύσει το πρόβλημα ο Σπεύσιππος, ότι δηλαδή το καλό είναι το αντίθετο της ηδονής και της λύπης, ακριβώς όπως το μεγαλύτερο είναι το αντίθετο του μικρότερου και του ίσου, δεν λύνει το πρόβλημα, γιατί ο Σπεύσιππος δεν θα μπορούσε να ισχυρισθεί ότι η ηδονή είναι, στην ουσία, ένα είδος κακού.

Το ότι κάποιες ηδονές είναι ευτελείς και κακές, δεν μας εμποδίζει καθόλου να πούμε ότι κάποιο είδος ηδονής είναι το ύψιστο αγαθό — ακριβώς όπως και κάποιο είδος γνώσης μπορεί να είναι εξαιρετικά καλό, μολονότι ορισμένα είδη γνώσης είναι ασήμαντα και κακά. Ίσα ίσα είναι ίσως υποχρεωτικό να δεχθούμε ότι: Αν υπάρχουν ανεμπόδιστες ενέργειες για κάθε έξη, τότε, είτε η ευδαιμονία είναι το αποτέλεσμα της ενέργειας του συνόλου των έξεών μας είτε της ενέργειας κάποιας από αυτές (φτάνει να είναι ανεμπόδιστη), η ενέργεια αυτή πρέπει να είναι ό,τι πιο άξιο επιλογής και προτίμησης. Αυτή όμως η ενέργεια είναι η ηδονή. Το ύψιστο, επομένως, αγαθό θα είναι κάποιο είδος ηδονής, έστω και αν οι περισσότερες ηδονές είναι κακές — μπορεί και κακές γενικά και απόλυτα. Αυτός είναι και ο λόγος που οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η ευδαίμων ζωή είναι μια ευχάριστη ζωή, κάνοντας στην ουσία την ηδονή συστατικό στοιχείο της ευδαιμονίας — εντελώς δικαιολογημένα, αφού καμιά ενέργεια δεν μπορεί να είναι τέλεια, αν εμποδίζεται, και η ευδαιμονία ανήκει στα πράγματα που είναι τέλεια. Αυτός είναι ο λόγος που ο ευδαίμων άνθρωπος χρειάζεται επίσης τα σωματικά αγαθά και τα εξωτερικά αγαθά, τα αγαθά δηλαδή της τύχης, αν είναι να μην έχει κανένα εμπόδιο από την έλλειψή τους. Όσο γι᾽ αυτούς που ισχυρίζονται ότι ακόμη και ο άνθρωπος που βασανίζεται στον τροχό ή ο άνθρωπος που τον βρήκαν μεγάλες δυστυχίες είναι ευδαίμων, αν είναι αγαθός, απλώς λένε, θεληματικά ή αθέλητα, ανοησίες. Επειδή, πάντως, η ευδαιμονία χρειάζεται, κοντά σε άλλα, και την τύχη, κάποιοι θεωρούν ότι η καλή τύχη (ευ-τυχία) και η ευδαιμονία είναι το ίδιο πράγμα· αυτό όμως δεν είναι σωστό, γιατί ακόμη και η καλή τύχη, αν είναι σε βαθμό υπερβολής, γίνεται εμπόδιο — και ίσως δεν είναι πια τότε σωστό να τη λέμε «καλή τύχη»· γιατί ο προσδιορισμός τής «καλής τύχης» γίνεται σε σχέση προς τη συμβολή της στην ευδαιμονία.

Το γεγονός, επίσης, ότι όλα τα ζώα και όλοι οι άνθρωποι κυνηγούν την ηδονή, είναι ένα είδος απόδειξης ότι αυτή είναι κατά κάποιον τρόπο το ύψιστο αγαθό:

Η φήμη ποτέ δε χάνεται, ποτέ, όταν κόσμος πολύς
(στο στόμα του την πάρει) …

Επειδή όμως δεν είναι, ούτε θεωρείται πως είναι ίδια για όλους η φύση ή η άριστη έξη, δεν κυνηγούν όλοι την ίδια ηδονή — την ηδονή, πάντως, την κυνηγούν όλοι. Και ίσως στην πραγματικότητα κυνηγούν όχι την ηδονή που νομίζουν ότι κυνηγούν, ούτε αυτήν που θα έλεγαν ότι κυνηγούν, αλλά μία και την ίδια ηδονή. Γιατί όλα τα όντα έχουν από τη φύση κάτι το θεϊκό μέσα τους. Επειδή όμως οι άνθρωποι στρέφονται συχνότατα προς τις σωματικές ηδονές και έχουν όλοι τους συμμετοχή σ᾽ αυτές, οι ηδονές αυτές κληρονόμησαν όλα τα δικαιώματα πάνω σ᾽ αυτή τη λέξη· καθώς λοιπόν μόνο αυτές οι ηδονές τούς είναι γνωστές και οικείες,

[1154a] θεωρούν πως δεν υπάρχουν άλλες.

Είναι επίσης φανερό ότι, αν ηδονή, δηλαδή η ενέργεια, δεν είναι κάτι καλό, δεν υπάρχει περίπτωση ο ευδαίμων άνθρωπος να ζήσει μια ευχάριστη ζωή. Για ποιόν, αλήθεια, σκοπό θα τη χρειαζόταν, αν η ηδονή δεν είναι κάτι καλό και αν ο ευδαίμων άνθρωπος μπορεί να ζήσει και μια δυσάρεστη ζωή; Γιατί αν η ηδονή δεν είναι ούτε κακό ούτε καλό, τότε και η λύπη δεν είναι ούτε κακό ούτε καλό. Γιατί λοιπόν ο ευδαίμων άνθρωπος πρέπει να αποφεύγει τη λύπη; Και αν οι ενέργειες του ενάρετου ανθρώπου δεν είναι πιο ευχάριστες από τις ενέργειες οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου, τότε και η ζωή του δεν θα είναι πιο ευχάριστη από τη ζωή οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου.