Δέκα τρόποι να καθοδηγήσετε τα παιδιά σας χωρίς τιμωρία

 Είναι πολύ φυσικό να παρασυρόμαστε από τους ρυθμούς της καθημερινότητας και να ξεχνάμε το σπουδαιότερο επίτευγμα όλων: την γονική μας ιδιότητα. Δεν είναι απλά μια υποχρέωση ή μια ευθύνη αλλά ο τρόπος για να βοηθήσουμε στην αλλαγή του κόσμου. Με το να γινόμαστε παράδειγμα της νέας αντίληψης, βοηθάμε τα παιδιά μας να συνεχίσουν την αλλαγή του κόσμου με μια απλή συνταγή: στη θέση της τιμωρίας βάζουμε τα όρια, μαθαίνουμε να τα ακούμε και γινόμαστε οι ίδιοι παράδειγμα ενός νέου τρόπου ζωής χωρίς να τον επιβάλουμε. Το παιδί θα ψάξει από μόνο του το φυσικό του κέντρο και θα χτίσει ολόκληρη τη ζωή του γύρω από αυτό: την αγάπη.

«Ο λόγος που ένα παιδί φέρεται με αγένεια ή κάνει ζημιές, είναι πάντα αθώος. Μερικές φορές είναι παιχνιδιάρικο και άλλες φορές όταν είναι επιθετικό ή θυμωμένο ή μπερδεμένο. Όσο περισσότερο ανησυχητική είναι η συμπεριφορά του, τόσο περισσότερο πόνο έχει και χρειάζεται την αγάπη και την κατανόησή μας. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει κακή συμπεριφορά στα παιδιά. Αντίθετα, το παιδί κάνει το καλύτερο που μπορεί, αλλά εμείς δεν το καταλαβαίνουμε». – Naomi Aldort

Οι γονείς συχνά εκπλήσσονται όταν ακούν πως δεν πιστεύω σε αυτό που οι περισσότεροι ονομάζουν πειθαρχία (ξύλο, συνέπειες, χρονικούς περιορισμούς), επειδή τέτοιες τεχνικές αποτρέπουν τα παιδιά από το να γίνουν υπεύθυνα και να έχουν αυτοπειθαρχία. «Πώς θα μάθω στο παιδί μου να συμπεριφέρεται σωστά;»

Η απάντησή μου είναι πως τα παιδιά μαθαίνουν από τη ζωή. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος είναι να φερόμαστε στα παιδιά μας όπως θέλουμε να φέρονται εκείνα στους άλλους: Με συμπόνια και κατανόηση. Όταν τα δέρνουμε, όταν τα τιμωρούμε και όταν τους φωνάζουμε, τα παιδιά μαθαίνουν να φέρονται επιθετικά.

Ακόμα και ο χρονικός περιορισμός – η συμβολική απομόνωση – δίνει στα παιδιά το μήνυμα πως είναι μόνα τους με τα τρομακτικά συναισθήματά τους την ώρα που μας χρειάζονται περισσότερο, αντί να έχουν την ευκαιρία να μάθουν να χαλιναγωγούν τα συναισθήματα αυτά (αν και είμαι οπαδός της ώρας του τέλους της τιμωρίας, όταν απομακρύνουμε το παιδί από την άσχημη κατάσταση στην οποία βρίσκεται και καθόμαστε μαζί του για να το βοηθήσουμε να επεξεργαστεί τα συναισθήματα που το οδήγησαν να ενεργήσει άτακτα).

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε υπεύθυνοι για την καθοδήγηση των παιδιών μας βάζοντας όρια. «Μην τρέχεις στο δρόμο, μην χτυπάς το μωρό, μην κόβεις τα λουλούδια του γείτονα, μη χτυπάς τον σκύλο». Αυτά είναι όρια, δεν είναι τιμωρία.

Αναρωτιέστε πώς θα μάθει το παιδί σας να μην κάνει αυτά τα πράγματα την επόμενη φορά αν δεν το «τιμωρήσετε» όταν τα κάνει; Τότε υποθέτετε πως πρέπει να το τιμωρήσετε για «να του δώσετε ένα μάθημα».

Για την ακρίβεια, μελέτες δείχνουν πως η τιμωρία των παιδιών έχει σαν αποτέλεσμα την κακή διαγωγή. Η τιμωρία εξαγριώνει τα παιδιά και τα κάνει να κρατούν αμυντική στάση. Εκτοξεύει την αδρεναλίνη και τις άλλες ορμόνες που κάνουν τον άνθρωπο να πολεμάει ή να φεύγει και απενεργοποιεί τη λογική. Τα παιδιά ξεχνούν γρήγορα την «κακή» συμπεριφορά που οδήγησε στην τιμωρία, ακόμα κι όταν επεξεργάζονται τις συναισθηματικές συνέπειες της τιμωρίας. Αν μαθαίνουν κάτι, αυτό είναι να λένε ψέματα και να αποφεύγουν να τα πιάνουν όταν κάνουν αταξίες. Η τιμωρία μας αποκόβει από τα παιδιά μας κι έτσι ασκούμε μικρότερη επιρροή επάνω τους. Φτάνει σε σημείο να μειώνει το IQ τους, αφού τα παιδιά που δεν νιώθουν απολύτως ασφαλή, δεν είναι ελεύθερα να μάθουν πράγματα. Πολύ απλά, η τιμωρία δεν είναι ποτέ ο αποτελεσματικός τρόπος ανατροφής υπεύθυνων, συνετών κι ευτυχισμένων παιδιών. Τους δίνει τα λάθος μαθήματα.

Αν, αντίθετα, παραμείνουμε καλοί και σε σύνδεση με το παιδί μας όταν θέτουμε όρια, τότε το παιδί θα εσωτερικεύσει αυτό που θα ζήσει. Τα παιδιά δεν αντιστέκονται στην καθοδήγησή μας κι έτσι νιώθουν τη σύνδεση αυτή βλέποντας την επίδραση που έχει στους άλλους και γίνονται συνετά και υπεύθυνα. Επειδή έχουν γονείς που επιδεικνύουν συναισθηματική αυτορρύθμιση, μαθαίνουν να χειρίζονται τα δικά τους συναισθήματα και την συμπεριφορά τους. Επειδή τα δέχονται για αυτό που είναι, βρίσκονται σε επαφή με το πάθος τους και αποκτούν κίνητρο να το εξερευνήσουν.

Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε ώστε να καθοδηγήσουμε τα παιδιά μας χωρίς να τα τιμωρήσουμε;

1. Ρυθμίστε τα δικά σας συναισθήματα
Έτσι μαθαίνουν τα παιδιά να χειρίζονται τα δικά τους. Είσαστε το πρότυπό τους. Μην ενεργείτε όταν είσαστε νευριασμένοι. Αν δεν μπορείτε να έχετε επαφή με την αγάπη που νιώθετε για το παιδί σας, τι μπορεί να κάνει ένας καταπληκτικός γονέας; Προσπαθήστε να αποκτήσετε αυτή την επαφή. Αν δεν μπορείτε, πάρτε μια βαθιά αναπνοή και περιμένετε μέχρι να ηρεμήσετε πριν ενεργήσετε για την συγκεκριμένη κατάσταση. Αντισταθείτε στην παρόρμηση να βάλετε το παιδί τιμωρία. Αυτό θα γυρίσει μπούμερανγκ.

2. Τιμήστε τα συναισθήματα
Όταν το παιδί σας γεμίζει αδρεναλίνη και άλλες ορμόνες, δεν είναι σε θέσει να μάθει. Αντί να το επιπλήξετε, όταν μείνετε μόνοι με το παιδί σας αφήστε το να ηρεμήσει με την παρουσία σας κοντά του. Ο σκοπός σας είναι να του προσφέρετε ένα ήρεμο περιβάλλον. Η έκφραση των συναισθημάτων με ασφαλή και προσεγμένο τρόπο από έναν ενήλικο, βοηθάει τα παιδιά να περάσουν μέσα από τα συναισθήματα και να μάθουν να ηρεμούν μόνα τους, ώστε να μπορέσουν να ρυθμίσουν τα συναισθήματά τους. Μην προσπαθήσετε να τους μιλήσετε λογικά κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας συναισθημάτων. Αργότερα θα νιώθουν πολύ καλύτερα και πολύ πιο κοντά σε εσάς και θα είναι ανοιχτά στην καθοδήγησή σας. Γι” αυτό δεν λέμε «Σκάσε!» (τα πληγώνει συναισθηματικά) ούτε λέμε ψέματα (γιατί αυτό κόβει τα αόρατα κορδόνια που συνδέουν τις καρδιές μας μεταξύ τους).

3. Να θυμάστε πώς μαθαίνουν τα παιδιά
Σκεφτείτε το παράδειγμα του βουρτσίσματος των δοντιών. Αρχίστε όταν είναι μωρά με το να δείχνετε πώς βουρτσίζετε τα δικά σας δόντια κάνοντας αστεία, σταδιακά δίνοντας του παιδιού περισσότερη υπευθυνότητα. Τελικά θα μάθει να το κάνει μόνο του. Η ίδια αρχή ισχύει για να μάθει να λέει ευχαριστώ, να μοιράζεται πράγματα, να θυμάται όσα του ανήκουν, να ταΐζει το ζωάκι του, να διαβάζει τα μαθήματά του και ό,τι άλλο σκεφτείτε. Οι συνήθειες είναι πολύτιμες επειδή αποτελούν την «σκαλωσιά» ώστε να μάθουν τα παιδιά τις βασικές τους δεξιότητες, με τον ίδιο τρόπο που η σκαλωσιά αποτελεί τη δομή ώστε να πάρει σχήμα μια οικοδομή. Μπορεί να θυμώσετε που ξέχασε ξανά το μπουφάν του, αλλά αν του φωνάξετε δεν το βοηθήσετε να το θυμάται. Η «σκαλωσιά» θα το κάνει.

4. Συνδεθείτε πριν το διορθώσετε
Και μείνετε συνδεδεμένοι, ακόμα και την ώρα που το καθοδηγείτε, ώστε να αφυπνίσετε την επιθυμία του παιδιού σας να φέρει στην επιφάνεια τον καλύτερο εαυτό του. Θυμηθείτε πως τα παιδιά έχουν κακή συμπεριφορά όταν νιώθουν άσχημα για τον εαυτό τους και αποσυνδεδεμένα από εμάς.
Σκύψτε από πάνω τους και κοιτάξτε τα στα μάτια: «Είσαι θυμωμένο… Πες μου τι θέλεις με λέξεις… χωρίς να δαγκώνεις!»
Πάρτε το αγκαλιά: «Θέλεις να παίξεις κι άλλο… Είναι όμως ώρα για ύπνο.»
Κοιτάξτε το στα μάτια με αγάπη: «Είσαι πολύ αναστατωμένο τώρα.»
Βάλτε το χέρι σας στον ώμο του: «Φοβάσαι να μου πεις για το μπισκότο…»

5. Βάλτε όρια – αλλά βάλτε τα με συμπάθεια
Φυσικά και πρέπει να επιμείνετε σε ορισμένους κανόνες. Μπορείτε όμως και να αναγνωρίσετε την δική τους οπτική. Όταν τα παιδιά νιώθουν πως τα καταλαβαίνουν, μπορούν να αποδεχθούν τα όρια που θέτουμε.
«Μη δαγκώνεις! Είσαι πολύ θυμωμένο και πληγωμένο, δεν μπορείς όμως να μιλάς έτσι στον αδελφό σου.»
«Είναι ώρα για ύπνο. Ξέρω ότι θα ήθελες να παίξεις κι άλλο».
«Δεν θέλεις να σου λέει η μαμά όχι, σε άκουσα… Αλλά η απάντηση είναι όχι. Δεν λέμε “Σκάσε!” ο ένας στον άλλον, ακόμα κι όταν είμαστε θυμωμένοι».
«Όσο και να φοβάσαι, θέλω να μου πεις την αλήθεια».

6. Θυμηθείτε πως η «κακή συμπεριφορά» είναι μια εσφαλμένη έκφραση μιας δικαιολογημένης ανάγκης
Το παιδί σας έχει κάποιον λόγο για ό,τι κάνει, ακόμα κι αν πιστεύετε ότι είναι αστείος. Έχει πολύ άσχημη συμπεριφορά; Θα νιώθει πολύ άσχημα μέσα του. Χρειάζεται περισσότερο ύπνο, περισσότερο χρόνο μαζί σας, περισσότερη ξεκούραση, περισσότερες ευκαιρίες να κλάψει και να απελευθερώσει τα συναισθήματα που έχουν συσσωρευτεί; Αντιμετωπίστε τις υποκείμενες ανάγκες και θα εξαλείψετε την κακή συμπεριφορά.

7. Να λέτε ΝΑΙ
Τα παιδιά θα κάνουν σχεδόν ό,τι θελήσουμε αν το ζητήσουμε με αγάπη. Βρείτε έναν τρόπο να πείτε ΝΑΙ αντί για ΟΧΙ ακόμα και όταν θέτετε όρια. «ΝΑΙ, είναι ώρα να καθαρίσεις και ΝΑΙ, θα σε βοηθήσω και ΝΑΙ, μπορούμε να αφήσουμε το παιχνίδι σου και ΝΑΙ, μπορείς να γκρινιάζεις και ΝΑΙ, αν βιαστούμε μπορούμε να διαβάσουμε μια επιπλέον ιστορία και ΝΑΙ, μπορούμε να το κάνουμε να έχει πλάκα και ΝΑΙ, σε λατρεύω και ΝΑΙ, πόσο τυχεροί είμαστε που είμαστε γονείς σου; ΝΑΙ!» Το παιδί σας θα αντιδράσει με την ίδια γενναιοδωρία πνεύματος που δείχνετε κι εσείς.

8. Μείνετε ενωμένοι με επιπλέον χρόνο, κάθε μέρα
Κλείστε το κινητό, σβήστε τον υπολογιστή και πείτε στο παιδί σας, «Είμαι όλος δικός σου για τα επόμενα 20 λεπτά. Τι να κάνουμε;» Ακολουθήστε αυτό που θέλει. Ο κόσμος είναι γεμάτος ταπείνωση για τα παιδιά, οπότε αυτά τα 20 λεπτά γίνετε ο ανίκανος συμπαίκτης και αφήστε το να κερδίσει. Τα χαχανητά απελευθερώνουν τους φόβους και το άγχος, γι” αυτό βεβαιωθείτε ότι θα παίξετε, χαζογελάστε, κάντε ανοησίες. Παίξτε μαξιλαροπόλεμο. Παλέψτε. Αφήστε το να σας πει τι έχει στο μυαλό του, αφήστε το να εκφραστεί με αλαζονεία, αφήστε το να κλάψει. Απλά αποδεχθείτε αυτά τα συναισθήματα. Να είσαστε 100 % παρόντες. Τα παιδιά που ξέρουν πως μπορούν να βασιστούν στον επιπλέον χρόνο με τους γονείς τους καθημερινά, τους εμπιστεύονται όσο χρειάζεται ώστε να εκφράσουν όλα τους τα συναισθήματα και θέλουν να έχουν καλή συμπεριφορά.

9. Να συγχωρείτε τον εαυτό σας
Δεν μπορείτε να είσαστε ένας εμπνευσμένος γονέας αν νιώθετε άσχημα για τον εαυτό σας και να περιμένετε να ενεργήσει το παιδί σας σωστά αν νιώθει εκείνο άσχημα για τον εαυτό του. Έχετε πάντα την ευκαιρία να διορθώσετε μια σχέση. Ξεκινήστε από σήμερα.

10. Όταν όλα τα άλλα αποτύχουν, δώστε στον εαυτό σας μια μεγάλη αγκαλιά. Μετά δώστε στο παιδί σας μια μεγάλη αγκαλιά.

Η σύνδεση υπερνικά τα πάντα στην ανατροφή των παιδιών.
Δεν το πιστεύετε; Δοκιμάστε το μια εβδομάδα και δείτε τι θαύμα θα μπορέσετε να δημιουργήσετε.

Δέκα λόγοι να λέτε όχι συχνότερα και πώς να το κάνετε με χάρη

Έχοντας συνεχώς προθεσμίες, κοινωνικές δεσμεύσεις και οικογενειακές υποχρεώσεις, φαίνεται πως βρισκόμαστε σε μια συνεχή μάχη με το χρόνο.

Το να μάθουμε να λέμε όχι συχνότερα μπορεί να είναι η λύση. Η εκτίμηση του χρόνου που έχουμε για εμάς είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας.

Μερικές φορές πρέπει να θυσιάσουμε το κομμάτι μας που θέλει να ευχαριστεί τους άλλους, γιατί πρέπει να βρούμε χρόνο να ξαναγεμίσουμε τις μπαταρίες μας. Με άλλα λόγια, πρέπει να λέμε όχι. Ακολουθούν δέκα λόγοι για να αγκαλιάσετε τη δύναμη του να λέτε όχι (και μερικά κόλπα για να το κάνετε με ευγένεια).

1. Δεν υπάρχει «σωστός» τρόπος να πείτε όχι: μόνοι σας πρέπει να βρείτε τι ταιριάζει σε εσάς.

Διώξτε την πίεση. Είναι δύσκολο να πείτε όχι αλλά πρέπει να βρείτε τρόπο να το πείτε διαφορετικά. Ζούμε σε έναν πολιτισμό που εκτιμά την υπεραπασχόληση. Θαυμάζουμε τους ανθρώπους που μοιάζουν να τα κάνουν όλα. Ή, δεν θέλουμε να απογοητεύσουμε κάποιους επειδή φοβόμαστε πως θα φανούμε αγενείς, πως θα υπάρξουν συγκρούσεις ή πως έτσι θα κόψουμε κάποιες γέφυρες επικοινωνίας.

Συνειδητοποιήστε όμως πως όλες αυτές οι αντιλήψεις είναι απλά εσφαλμένες. Τελικά, έχει να κάνει με τον τρόπο που λέμε όχι. Κι ένας λόγος για να μάθετε να λέτε όχι είναι η συνειδητοποίηση πως είναι απλά ένας τρόπος να σέβεστε και να εκτιμάτε τον χρόνο και τον χώρο σας.

Για να ξεκινήσετε να σκέφτεστε ευγενικούς τρόπους να λέτε όχι, να μερικές προτάσεις για να το κάνετε με σεβασμό και αυθεντικότητα:
– «Τώρα δεν είναι καλή ώρα γιατί κάνω κάτι άλλο. Να τα ξαναπούμε σε Χ ώρα;»
– «Άσε με να το σκεφτώ πρώτα και θα σου πω».
– «Δεν είμαι το καλύτερο άτομο να σου δώσει βοήθεια σε αυτό το θέμα. Γατί δεν ρωτάς τον Χ;»
– «Δεν μπορώ να το κάνω γιατί αυτή τη στιγμή έχω άλλες προτεραιότητες».

2. Η διαίσθησή σας είναι ένας από τους καλύτερος συνηγόρους σας.
Και μπορεί να σας βοηθήσει να βρείτε πώς και γιατί να πείτε όχι. Αν/όταν το κάνετε, ρωτήστε τη διαίσθησή σας κι εκείνη θα σας βοηθήσει να το εκφράσετε. Να το κάνετε με σεβασμό και να είστε ακριβείς σε αυτό που λέτε. Και να θυμάστε πως κάποιες καταστάσεις απλά δεν είναι γραφτό να γίνουν. Αν η διαίσθησή σας σάς πει να φύγετε, κάντε το. Σπάνια μια κατάσταση η οποία είναι εξ αρχής άβολη θα γίνει καλύτερη.

3. Υπάρχουν πάντοτε εναλλακτικές που μπορείτε να προσφέρετε (δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου).

Αυτό είναι απλό αλλά πρέπει να το θυμάστε. Καθώς λέτε όχι, μπορείτε να θέτετε όρια και ταυτόχρονα να είστε γενναιόδωροι. Προσπαθήστε να βοηθήσετε τον άνθρωπο που σας προσέγγισε προσφέροντας μια εναλλακτική λύση ή βοηθήστε τον κάποια άλλη φορά.

4. Όταν πιέζουμε τον εαυτό μας, δεν βοηθάμε κανέναν.
Ειδικά όταν κάποιος που αγαπάμε ή θαυμάζουμε ζητά τη βοήθειά μας, τείνουμε να λέμε ναι αντί να είμαστε ειλικρινείς σχετικά με τους χρονικούς μας περιορισμούς. Αυτό συνήθως οδηγεί σε κούραση, δυσαρέσκεια, απογοήτευση και δεν βοηθά μακροπρόθεσμα ούτε εσάς ούτε τους άλλους. Χρειάζεται θάρρος να παραδεχθείτε ότι δεν ενδιαφέρεστε, δεν θέλετε ή απλά αναζητάτε κάτι καλύτερο. Οπότε προσπαθήστε να επικεντρωθείτε στη δική σας αυθεντικότητα και όχι σε αυτό που θέλουν οι άλλοι.

5. Ποτέ δεν θα μπορέσετε να τους ευχαριστήσετε όλους.
Αν υπάρχουν άνθρωποι που θα κόψουν τις σχέσεις τους μαζί σας επειδή θα τους πείτε όχι σε κάτι, αφήστε τους να φύγουν. Οι πραγματικοί σας φίλοι, η οικογένειά σας και οι σωστοί συνεργάτες σας θα καταλάβουν. Είναι γεγονός πως ποτέ δεν θα μπορέσετε να ευχαριστήσετε κάθε πλάσμα στο σύμπαν. Γι” αυτό λοιπόν γεμίστε το δικό σας σύμπαν με φωτεινές, υποστηρικτικές ψυχές.

6. Είναι μια χαρά να νιώθετε πως μένετε απ” έξω επειδή κάτι είναι απαραίτητο.
Όλοι λέμε ναι από φόβο μήπως μας αφήσουν απ” έξω μερικές φορές. Παρ” όλα αυτά, σιγουρευτείτε πως σκεφτήκατε την κατάσταση πριν δεσμευτείτε, ακόμα κι αν δεν ξανάρθει μια τέτοια ευκαιρία. Ξαναδείτε τις προτεραιότητές σας, την ενέργειά σας κι εκτιμήστε αν αυτή η εμπειρία θα ωφελήσει τη ζωή σας. Αν δεν αξίζει, αφήστε την.

7. Το να λέτε όχι δημιουργεί ευκαιρίες για να ζητήσουμε αυτό που θέλουμε.
Όταν έχουμε το θάρρος να ακολουθήσουμε το ένστικτό μας, δημιουργούμε τον χώρο για μια ειλικρινή και ανοιχτή συζήτηση για το τι θέλουμε εμείς. Και ο μόνος τρόπος για να πάρουμε αυτό που θέλουμε είναι να το κάνουμε γνωστό και να το ζητήσουμε.

8. Η εξάσκηση στο να λέτε όχι, βοηθάει στο να ξεκαθαρίσετε τις ανάγκες σας.
Οι περισσότεροι από εμάς φτάνουμε σε ένα στάδιο στη ζωή μας που υπάρχουν πολλές πιεστικές απαιτήσεις. Δάνεια, υποθήκες, παιδιά, ηλικιωμένοι γονείς, δίδακτρα σχολείων κλπ. και όσο κι αν θέλουμε, δεν έχουμε το σθένος να πούμε όχι. Τι θα θέλατε να μπορούσατε να μην ξανακάνετε; Πάρτε μια κόλλα χαρτί και γράψτε το. Ξαναδιαβάστε το. Μετά ξεφορτωθείτε το. Κάψτε το στο νεροχύτη σας. Με άλλα λόγια, απελευθερώστε το.

9. Όταν λέμε όχι, δίνουμε στους άλλους την ευκαιρία να λάμψουν.
Όταν απομακρύνετε από το τραπέζι σας αυτό που δεν ενδιαφέρεστε να κάνετε και ζητάτε βοήθεια γι” αυτό, δίνετε την ευκαιρία σε κάποιον άλλον να χρησιμοποιήσει τη δική του δύναμη. Αυτός ο άλλος μπορεί να ζητά αυτή την ευκαιρία και θα είναι ευγνώμων για τη δυνατότητα να λάμψει και να προσφέρει. Εσείς θα πάρετε τη βοήθεια που ζητήσατε και θα έχετε κερδίσει και οι δύο.
10. Η οριοθέτηση είναι μια εξάσκηση επίγνωσης.

Κάθε καλή συνήθεια που εφαρμόζουμε χρειάζεται εξάσκηση μέχρι να γίνει συνήθεια. Αν και το να λέμε συνεχώς ναι μπορεί να είναι θαυμάσιο μερικές φορές, δεν μας επιτρέπει απλά να είμαστε.
Μάθετε λοιπόν να λέτε όχι σαν μια άσκηση, σαν μια εμπειρία επίγνωσης. Είναι ένα πείραμα και χρειάζεται προσπάθεια. Αρχικά μπορεί να νιώθετε ενοχές αλλά μόλις αναγνωρίσετε αυτό το συναίσθημα, απευθυνθείτε στον άλλον με σεβασμό, απελευθερώστε το και προχωρήστε. Έτσι θα έχετε μεγαλύτερη επίγνωση της δύναμης του όχι.

Θυμηθείτε πως έχετε μια επιλογή: αν δεν σας ενθουσιάζει, μην το κάνετε. Με κάθε σας ανάσα αφοσιωθείτε στο να κάνετε κάτι λιγότερο απ” αυτά που δεν θέλετε και κάτι περισσότερο απ” αυτά που θέλετε.

Οι αγελάδες μας στερούν τροφή;

«Ταΐζουμε τα αυτοκίνητα και τις αγελάδες αντί τους ανθρώπους» λένε οι συντάκτες μελέτης στην επιθεώρηση «Science», σύμφωνα με την οποία τα αγροτικά προϊόντα που χρησιμοποιούνται σήμερα σε ζωοτροφές και βιοκαύσιμα θα αρκούσαν για να τραφούν δισεκατομμύρια ακόμα άνθρωποι.

Με τον παγκόσμιο πληθυσμό να εκτιμάται ότι θα εκτιναχθεί από τα 7 στα 9 δισεκατομμύρια έως τα μέσα του αιώνα, η διατροφική ασφάλεια αναπόφευκτα θα γίνεται ολοένα και πιο πιεστικό ζήτημα. Η ερευνητική ομάδα της μελέτης εκτιμά ότι υπάρχει λύση, καθώς η μεταρρύθμιση της παραγωγής τροφίμων σε λίγες μόνο περιοχές του κόσμου θα προσέφερε τρόφιμα για 3 δισεκατομμύρια επιπλέον ανθρώπους.
Ο οικολόγος Πολ Γουέστ του Πανεπιστημίου της Μινεσότα στο Σεντ Πολ, σε συνεργασία με ερευνητές από τη Γερμανία και άλλα ιδρύματα στις ΗΠΑ, χρησιμοποίησαν μια πληθώρα σετ δεδομένων και μεθόδων για να υπολογίσουν τις θερμίδες που παράγονται, καταναλώνονται και σπαταλώντας σε όλο τον κόσμο.
«Κατέστη προφανές ότι λίγες μόνο χώρες και καλλιέργειες εξηγούν τη σημερινή κατάσταση σε παγκόσμιο επίπεδο» σχολιάζει ο Γουέστ στο δικτυακό τόπο της επιθεώρησης «Nature».
Οι μεταρρυθμίσεις που προτείνονται θα μείωναν τη σπατάλη τροφίμων, η οποία σύμφωνα με προηγούμενες μελέτες φτάνει ακόμα και το ένα τρίτο της παραγωγής. Σύμφωνα με τη νέα έρευνα, η σπατάλη τροφίμων σε ΗΠΑ, Κίνα και Ινδία αντιστοιχεί στα τρόφιμα που χρειάζονται 300 εκατ. άνθρωποι.
Όμως τα μεγαλύτερα οφέλη θα προέκυπταν από τη μείωση των αγροτικών προϊόντων που μετατρέπονται σήμερα σε βιοκαύσιμα ή ζωοτροφές. «Χρειάζονται περίπου 30 θερμίδες [από ζωοτροφές] για να παραχθεί μία θερμίδα μοσχαρίσιου κρέατος» εξηγεί ο Γουέστ.

Οι αριθμοί σε παγκόσμια κλίμακα: Σε παγκόσμιο επίπεδο, η πρωτογενής παραγωγή που δεν χρησιμοποιείται ως τρόφιμα θα αρκούσε για να τραφούν 4 δισ. άνθρωπο, με τις ΗΠΑ, την Κίνα, τη Δυτική Ευρώπη και τη Βραζιλία να καλύπτουν 2,4 δισ. άτομα.
Ο Γουέστ αναγνωρίζει ότι δεν θα ήταν δυνατόν να καταργήσουμε το κρέας, προτείνει όμως την αντικατάσταση του μοσχαρίσιου κρέατος με χοιρινό ή κοτόπουλο, τα οποία χρειάζονται 7 με 8 θερμίδες ζωοτροφής για μια θερμίδα κρέατος.
Ακόμα περισσότερα τρόφιμα, αρκετά για 850 εκατομμύρια επιπλέον ανθρώπους, θα μπορούσαν να παραχθούν από τη βελτίωση των γεωργικών πρακτικών σε περιοχές χαμηλής παραγωγικότητας, κυρίως στην Αφρική, την Ασία και την Ανατολική Ευρώπη.
Η Αφρική θα αντιστοιχούσε σε περισσότερο από το μισό του δυνητικού οφέλους, αν και οι ερευνητές παραδέχονται ότι η κλιματική αλλαγή θα μπορούσε να εκμηδενίσει το όφελος αυτό.
Ανεξάρτητοι ερευνητές χαιρέτισαν τη μελέτη για τη συνολική εικόνα που προσφέρει σε παγκόσμιο επίπεδο, επισήμαναν όμως ότι οι μεταρρυθμίσεις που προτείνονται θα ήταν δύσκολο να υιοθετηθούν, καθώς οι αποφάσεις για την αγροτική πολιτική λαμβάνονται σε επίπεδο χώρας και συχνά απαιτούν επιδοτήσεις.
Είναι όμως προφανές ότι ακόμα και μικρές αλλαγές στον τρόπο που χρησιμοποιούμε την αγροτική παραγωγή θα προσέφεραν φαγητό σε εκατομμύρια πεινασμένους ανθρώπους.

Αλλά κάποιοι ΔΕΝ θέλουν !

Η Ψυχική Κατάσταση μας Αρρωσταίνει

Τι γίνονται τα συναισθήματα που καταπνίγουμε;
Πού πηγαίνουν οι ανάγκες μας που καταπιέζουμε;
Τι συμβαίνει στα θέλω μας που δεν τολμάμε να εκφράσουμε;
Η απάντηση είναι ότι βυθίζονται στα βάθη του Είναι μας, στις αποθήκες του Ψυχισμού μας.
Όταν αυτές οι αποθήκες γεμίσουν ασφυκτικά τότε τα καταπιεσμένα συναισθήματα, ανάγκες και επιθυμίες μας σπάνε τις πόρτες αυτών των αποθηκών και ξεχύνονται είτε στην ψυχολογική μας κατάσταση είτε στο σώμα μας περιέχοντας ένα κρυφό μήνυμα.
Θυμάστε τότε που σας είχαν πιάσει νευρικά γέλια και που με κόπο καταφέρατε να τα καταπνίξετε πριν σας αντιληφθεί εκείνος που δεν έπρεπε;
Μπορείτε να ανακαλέσετε στη μνήμη σας τις φορές που είχατε κατακλυστεί από πανικό και που μόλις μπορέσατε να κρατήσετε την ψυχραιμία σας και να συγκρατήσετε τις κραυγές σας; Κι εκείνες τις στιγμές που το κλάμα σας ανέβηκε σαν κόμπος στο λαιμό αλλά καταφέρατε να καταπιείτε τα δάκρυά σας ή τις διαμαρτυρίες σας;
Όλοι έχουμε παρόμοιες στιγμές να θυμηθούμε. Τι έγιναν όμως τα ξεσπάσματα γέλιου που συγκρατήθηκαν, τα δάκρυα που δεν κύλησαν, οι κραυγές που δεν ακούστηκαν; Κι αν το προχωρήσουμε ακόμα περισσότερο, τι να έγιναν άραγε οι βρισιές που δεν ξεστομίστηκαν, οι πόθοι που δεν εκφράστηκαν, τα παράπονα που δεν ειπώθηκαν; Χάθηκαν;

Για την ψυχολογία η απάντηση είναι ένα στρογγυλό όχι. Η φυσική σπεύδει να συνηγορήσει επισημαίνοντας πως τίποτα μα τίποτα δεν χάνεται στη φύση κι άσχετα αν εμείς το ονομάζουμε δάκρυ, γέλιο, σκέψη ή επιθυμία, φως, θερμότητα ή ηλεκτρομαγνητισμό όλα μπορούν να θεωρηθούν ενέργεια. Και η ενέργεια ποτέ δεν χάνεται. Μπορεί όμως να μεταλλαχθεί.
Κάπως έτσι ξεκίνησαν οι μεγάλες ανακαλύψεις της ψυχοσωματικής ιατρικής που επιβεβαιώνει πως συναισθήματα, ανάγκες και επιθυμίες που συγκρούονται μέσα μας ή δεν βρίσκουν τρόπο να ικανοποιηθούν γίνονται τελικά οι μυστικοί συνωμότες που μαζί με τους διάφορους νοσογόνους παράγοντες καταβάλουν το αμυντικό μας σύστημα.
Αν και για μακρύ διάστημα η συντηρητική και υλιστική πτέρυγα των επιστημόνων αρνούνταν να δεχθεί την άμεση σχέση όλων των ασθενειών με την ψυχική μας κατάσταση, η πανάρχαια εμπειρική γνώση των λαών δεν έτρεφε καμιά αμφιβολία για τη σχέση της λύπης με την ασθένεια.

Το θυμωμένο στομάχι. Οι σαμάνοι, οι αρχαίοι Ασκληπιάδες και οι θεραπευτές άλλων εποχών γνώριζαν πως οι ψυχικές καταστάσεις είχαν άμεσο αντίκτυπο στην κατάσταση της υγείας και είχαν ήδη παρατηρήσει πως συγκεκριμένα αρνητικά συναισθήματα είχαν την τάση να μετατρέπονται σε εξίσου συγκεκριμένες ασθένειες. Χρειάστηκε όμως να περάσουν πολλοί αιώνες για να συστηματοποιηθεί αυτή η γνώση.

Στην πραγματικότητα όλες οι ασθένειες δεν είναι παρά αντανακλάσεις των εσωτερικών μας συγκρούσεων και των ανομολόγητων πόθων μας. Αυτή η άποψη από την οποία θα απέστρεφαν το πρόσωπο οι αυστηρά προσηλωμένοι στο υλιστικό μοντέλο ζωής γιατροί παλαιότερων εποχών σήμερα είναι πλέον όχι μόνο σεβαστή αλλά και αντικείμενο συστηματικής μελέτης από πολλά ερευνητικά κέντρα.

Η νευροβιολογία και οι μελέτες της χημείας του εγκεφάλου επιβεβαιώνουν πως κάθε συναίσθημα και κάθε σκέψη μεταφράζεται σε ηλεκτροχημικές μεταβολές που συντελούνται μέσα στο σώμα. Υπάρχουν σκέψεις που μπορούν να προκαλέσουν πραγματική ηλεκτροχημική θύελλα στον οργανισμό μας. Μια σκέψη για άμεσο κίνδυνο της ζωής στέλνει αστραπιαία μηνύματα συναγερμού σε ολόκληρο το σώμα κάνοντας την καρδιά να χτυπά ξέφρενα, το πεπτικό σύστημα να αναστέλλει τη λειτουργία του, τους πνεύμονες να υπερλειτουργούν, τους μύες να συσφίγγονται και την αδρεναλίνη να ξεχύνεται ορμητικά.
Μια σκέψη που αφορά σε κάτι πιο ήρεμο ή ακόμα και κοινότοπο όπως αυτές που κάνουμε συνήθως δεν έχει τόσο θεαματικό αντίκτυπο στο σώμα ωστόσο αφήνει κι αυτή το ηλεκτρικό και χημικό της αποτύπωμα στον οργανισμό. Το βέβαιο είναι πως όσο πιο έντονα τα συναισθήματα, οι ανάγκες και οι επιθυμίες , ιδίως όταν παραμείνουν ανέκφραστες, τόσο βαθύτερα τα αχνάρια που αφήνουν μέσα μας.
Κι αν αυτό κρατήσει καιρό αργά ή γρήγορα θα βρουν μια χαραμάδα να ξεγλιστρήσουν, να βγουν στο φως. Είτε ως νεύρωση , είτε ως σωματική ασθένεια. Ο Ντήπακ Τσόπρα στο βιβλίο του «Κβαντική Θεραπεία» μιλάει για χαρούμενο και λυπημένο στομάχι, για θυμωμένα νεφρά και φοβισμένο αυχένα εξηγώντας πως τα συναισθήματά μας διαποτίζουν κάθε όργανο, μόριο και κύτταρο του σώματός μας.
Όμως , αν οι γιατροί που υιοθετούν την ψυχοσωματική προσέγγιση αναζητούν πίσω από την ασθένεια έναν ψυχικό παράγοντα, οι ασχολούμενοι με τη μεταφυσική πάνε ακόμα πιο πέρα: βλέπουν την ασθένεια όχι σαν ξέσπασμα αλλά σαν ανακούφιση της ψυχής που επιτέλους έχει βρει έναν τρόπο να εκφράσει τις βαθύτερες ανάγκες της.

Η Επανάσταση των Καλόβολων. Συχνά αρνούμεθα να παραδεχθούμε ότι θέλουμε αγάπη και φροντίδα. Τότε αναλαμβάνει το σώμα να εκδραματίσει την ανάγκη μας και μας στέλνει στο κρεβάτι και στην αναγκαστική φροντίδα των άλλων που δεν μπορούμε πλέον να αρνηθούμε. Δεν έχει σημασία αν αυτή τη φροντίδα την προσφέρει ένα αγαπημένο πρόσωπο, ή ένας άγνωστος γιατρός και κάποιες νοσοκόμες.
Στην ουσία έχει εκπληρωθεί το βαθύτερο αίτημα επιστροφής μας σε μια κατάσταση όπου είμαστε απαλλαγμένοι από φροντίδες και αφημένοι στη μέριμνα κάποιου άλλου. Ένα είδος παλινδρόμησης σε άλλες πιο παιδικές εποχές που εγκαταλείπαμε τον εαυτό μας στα στοργικά χέρια κάποιου μεγάλου. Από εσωτερική σκοπιά η ασθένεια είναι ένας τρόπος να ζητήσουμε αγάπη, να απαλλαγούμε για λίγο από τις ευθύνες, να αποφύγουμε δύσκολες καταστάσεις , να διεκδικήσουμε και… να εκδικηθούμε.
Αυτό το τελευταίο όσο παράξενο κι αν μοιάζει είναι πολύ αληθινό. Συχνά μια ασθένεια έρχεται ως τιμωρία του εαυτού μας ή κάποιου άλλου προς τον οποίο απευθύνουμε το μήνυμα «κοίτα σε τι κατάσταση με έφερες». Ταυτόχρονα ο ασθενής, μέσα στην ανημποριά του αποκτά ένα είδος εξουσίας που επιτέλους μπορεί να ασκεί προς εκείνους που τον φροντίζουν.
Από παιδιά έχουμε διαπιστώσει ότι ελέγχουμε τους οικείους μας μάλλον περισσότερο ξαπλωμένοι στο κρεβάτι του πόνου παρά όρθιοι και υγιείς. Οι μητέρες που μπορεί να έχουν στραφεί και προς άλλα ενδιαφέροντα επιστρέφουν και πάλι για να ξενυχτήσουν στο προσκεφάλι του παιδιού όπως τα ενήλικα παιδιά που απασχολημένα με τις υποχρεώσεις τους μπορεί να έβλεπαν αραιά και που τους ηλικιωμένους γονείς περνούν πολύ περισσότερες ώρες κοντά τους όταν αυτοί κείτονται ασθενείς στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου.
Με λίγα λόγια η ασθένεια είναι ένας τρόπος να εξασφαλίζουμε την συχνότερη παρουσία των άλλων κοντά μας. Δεν είναι ίσως ο πιο σοφός. Αλλά είναι μια διέξοδος. Όπως το συνάχι που συχνά ξεσπάει επειδή πνίξαμε τόσα δάκρυα μέσα μας που στο τέλος ξεχειλίζουν από τη μύτη! Όπως ο καρκίνος, που σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση εμφανίζεται σε άτομα που ήταν πάντα πρόθυμα, εξυπηρετικά και γίνονταν θυσία για τους άλλους ή κυνηγούσαν με μανία την τελειότητα και υπηρετούσαν με αυτοθυσία τις υποχρεώσεις και τα πρέπει τους.
Είτε ως εξυπηρετητές των άλλων είτε ως περφεξιονιστές έθεσαν τον εαυτό τους κάτω από άκαμπτους κανόνες που δεν τους επέτρεπαν να ξαποστάσουν, να ζητήσουν για τον εαυτό τους, να διεκδικήσουν ή να πουν «δεν γίνεται».

Φρόντισέ με, Αγάπα με! Παρ’ όλα αυτά, κάτι μέσα τους επιθυμούσε διακαώς κάποιον να τους φροντίσει κι αυτούς, κάπου να αφεθούν και να στηριχθούν όχι μόνο να στηρίζουν. Αν αυτές οι απαιτήσεις του ψυχισμού, που καταπιέστηκαν και απωθήθηκαν σε σημείο που συχνά να μη γίνονται αντιληπτές, δεν αναγνωριστούν και δεν τιμηθούν τότε θα γλιστρήσουν στο σώμα και με τη μορφή μιας σοβαρής ασθένειας όπως ο καρκίνος θα απαιτήσουν αυτό που το ίδιο το άτομο δεν τολμούσε να κάνει: να φερθεί άκρως εγωιστικά.

Όπως επισημαίνει ο Ρύντιγκερ Ντάλκε στο βιβλίο του « Η ασθένεια ως γλώσσα της ψυχής» (εκδόσεις Πύρινος Κόσμος) «με την έκρηξη της ασθένειας φανερώνεται ένα μεγάλο μέρος της κρυφής απαίτησης του εγώ. Βγαίνοντας στην επιφάνεια προκαλεί μεγάλη έκπληξη στο περιβάλλον του ασθενούς γιατί ακόμα και τα ειρηνικότερα άτομα απαιτούν ξαφνικά να περιστρέφεται το παν γύρω τους και γύρω από την ασθένειά τους.

Ό,τι μέχρι τώρα δεν τολμούσε ο ασθενής να το εκφράσει ως δική του γνώμη ανεβαίνει τώρα από τη σκιά και ζητά την ικανοποίησή του.» Αν και οι οικείοι ξεβολεύονται, αυτή η στάση αποτελεί ένα είδος θεραπείας για το ίδιο το άτομο που επιτέλους διεκδικεί την ικανοποίηση των δικών του αναγκών και επαναστατεί στα καθήκοντά του ως κόρη ή γιος, γονιός , υπάλληλος ή στυλοβάτης των άλλων.
Συχνά παρατηρούμε πως εκείνοι που ήταν οι κάποτε εργατικοί, υποταγμένοι, σιωπηλοί, υπομονετικοί και τόσο συμπαθητικοί γεμάτοι αλτρουισμό και προθυμία να βοηθήσουν τους άλλους γίνονται ιδιότροποι και απαιτητικοί ασθενείς που χορεύουν τους άλλους στο ταψί. Στην πραγματικότητα αυτό που μας φαίνεται ως παραξενιά και απαιτητικότητα δεν είναι παρά το ξέσπασμα των καταπιεσμένων δικών τους επιθυμιών που χρόνια τις είχαν υποτάξει δίνοντας το προβάδισμα στους άλλους.

Τα Κρυμμένα Μηνύματα
Παρόμοιοι εσωτερικοί ψυχικοί μηχανισμοί υπαγορεύουν την εμφάνιση διαφόρων μορφών ασθενειών κάθε μια από τις οποίες αποκαλύπτει βαθύτερες απωθημένες καταστάσεις. Η Κάρολαιν Μυς, στο βιβλίο της «Ανατομία του Πνεύματος» και η Λουίζ Χέη στα δικά της βιβλία συμπληρώνουν τον Ντάλκε ως προς τους κρυφούς ψυχικούς παράγοντες που πυροδοτούν τις διαταραχές της υγείας και που μοιάζουν σαν μικρά θεατρικά έργα ή τελετουργικά που έχουν πάρει τη θέση αυτών που πραγματικά χρειαζόμαστε. Ας δούμε μερικά από αυτά.

Κρυολόγημα.αν κάποια στιγμή θέλατε έντονα να κλάψετε και συγκρατήσατε τα δάκρυά σας καταπιέζοντας τα συναισθήματά σας είναι πολύ πιθανό μερικές μέρες αργότερα αυτή η εσωτερική κατάσταση να βρήκε διέξοδο σε ένα γερό κρυολόγημα όπου τα μάτια δακρύζαν και η μύτη έτρεχε σαν βρύση –όπως θα ήθελαν να τρέχουν τα δάκρυα αν είχατε επιτρέψει στη λύπη σας να εκφραστεί. Οι λυγμοί που καταπνίγηκαν βρίσκουν διέξοδο στο βήχα που ως σωματική έκφραση έχει παρόμοια εκδήλωση. Από μακριά δεν μπορεί κανείς να πει αν κάποιος τραντάζεται από λυγμούς ή από βήχα.
Η ίδια η λέξη κρυολόγημα υποδηλώνει κάτι που σας έκανε «να κρυώσετε μέσα σας» και εκφράζει τη βαθύτερη ανάγκη σας για ζεστασιά και θαλπωρή. Το κουκούλωμα με ζεστά ρούχα και ο πυρετός είναι μεταμφιεσμένες εκδηλώσεις αυτής της ανάγκης, όπως οι εντριβές δεν είναι παρά υποκατάστατα του χαδιού και της επαφής που η ψυχή σας είχε ανάγκη

Βήχας είναι κι αυτός ένα ένδυμα. Κάτω του κρύβονται λόγια, γνώμες, διαμαρτυρίες , βρισιές ή δηλώσεις που δεν τολμήσαμε να ξεστομίσουμε. Προτιμήσαμε να τις καπιούμε. Αλλά μας έκατσαν στο λαιμό. Έτσι μας «έπνιξαν» όπως ο αποπνικτικός βήχας. Η απόχρεμψη που συχνά συνοδεύει το βήχα έχει επιπλέον ένα χαρακτήρα επιθετικό που υποδηλώνει την καταπιεσμένη ανάγκη μας να «φτύσουμε» ορισμένες καταστάσεις ή πρόσωπα, δραστηριότητα που αναλαμβάνει να εκδραματίσει συμβολικά το σώμα αφού εμείς δεν το επιτρέψαμε στον εαυτό μας.
Συχνά ο βήχας είναι εκδήλωση αγανάκτησης ή άγχους όταν το άτομο νιώθει ότι έχει καταπιεί πολλά για πολύ καιρό και έχει πια φτάσει σε ένα σημείο που πνίγεται. Σε αυτή την περίπτωση το σώμα δίνει με τον τρόπο του ένα σήμα για να φερθούμε με περισσότερη τρυφερότητα στον εαυτό μας, να τον γλυκάνουμε και να τον μαλακώσουμε λίγο, κατάσταση που συμβολικά εκφράζουν τα ζεστά ροφήματα με μέλι.

Πόνοι στα γόνατα εμφανίζονται όταν κάτι μέσα μας νιώθει να έχει γονατίσει από τις πιέσεις της ζωής αλλά επαναστατεί. Δεν θέλει πια να υποτάσσεται και να χαμηλώνει τον εαυτό του προς χάριν των άλλων ή μιας κατάστασης. Δεν θέλει να γονατίζει μπροστά σε κάτι ή κάποιον ισχυρότερο. Έχει ανάγκη να υψώσει το ανάστημά του ή και να δείξει κάποια αδιαλλαξία έτσι όπως κάνει το άκαμπτο εξ αιτίας του πόνου γόνατο.
Παράλληλα, καθώς αυτή η ενόχληση αναγκάζει τον άνθρωπο να αναπαύει συχνά το πόδι του σε ένα σκαμνάκι, συμβολικά «στηλώνει» τα πόδια και κρατά τους άλλους μακριά ή εκφράζει έτσι μια συμβολική κλωτσιά προς εκείνα που τον έκαναν «να κάτσει».

Έρπης στα χείλη σχετίζεται με αισθήματα αηδίας ή ανομολόγητου καταπιεσμένου πόθου που ο ίδιος ο εαυτός αποστρέφεται. Πρόκειται για ένα διπλό μήνυμα καθώς από τη μια τα χείλη διογκώνονται προσελκύοντας τα βλέμματα ενώ ταυτόχρονα εκπέμπουν το σήμα «μακριά από μένα». Ό,τι μας έκαιγε τα χείλη, ό,τι μας έκανε να δαγκωνόμαστε από μέσα μας αποκτά μια σωματική εκδήλωση που θυμίζει έντονα δαγκωμένα χείλη.
Το μάθημα εδώ είναι να αποδεχθεί κανείς τα «ακάθαρτα» συναισθήματά ή επιθυμίες του και να συγχωρήσει τον εαυτό του γι αυτά. Αυτό που προκαλεί αποστροφή πρέπει να αναγνωριστεί. Ο έρπης στα χείλη μπορεί επίσης να δηλώνει την ανάγκη του ατόμου να αρνηθεί τις υπερβολικές οικειότητες ή να αυτοτιμωρηθεί επειδή τις επέτρεψε.

Τριχόπτωση για τη μεταφυσική παράδοση η τριχόπτωση αντιστοιχεί κατά κάποιον τρόπο στην απώλεια των φτερών. Είναι σαν να είμαστε για άλλα φτιαγμένοι αλλά υποτασσόμαστε σε μια πιο κοινή μοίρα. Έτσι είτε πρόκειται για περιστασιακές περιόδους τριχόπτωσης είτε για γενικευμένη κατάσταση υποδηλώνει εσωτερική σύγκρουση εξαιτίας της υποταγής μας σε μια επιλογή που μας προσφέρει μεν ασφάλεια αλλά έρχεται σε αντίθεση με αυτό που κατά βάθος ήθελε η καρδιά μας και που το φοβηθήκαμε επειδή περιείχε ρίσκο.
Παραμονές ενός γάμου, μιας μονιμοποίησης ή απόκτησης μια σταθερής θέσης πολλοί άνθρωποι που έχουν μέσα τους ένα ταξιδιάρικο πουλί νιώθουν να τους πέφτουν τα φτερά δηλαδή βλέπουν τα μαλλιά τους να μαδάνε αντίθετα από εκείνους που παραιτούνται ευχαρίστως από ορισμένες ελευθερίες προκειμένου να νιώθουν ασφαλείς.

Αυτιά βόμβος, πόνος, βούλωμα των αυτιών ή περιορισμός της ακοής σηματοδοτούν την αντίστασή μας σε ορισμένες εντολές ή την άρνησή μας να ακούσουμε και να δεχθούμε κάποια πράγματα. Δεν θέλουμε πια ούτε να ακούμε ούτε να υπακούμε. Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει
Η βαθύτερη ανάγκη πίσω από τα προβλήματα των αυτιών είναι να αποσυρθούμε στον εαυτό μας, να αφουγκραστούμε τι αυτός έχει να πει. Μέσα σε όλο αυτό υπάρχει και ένα σήμα που μας ειδοποιεί να ακούσουμε τη διαίσθησή μας και τη συνείδησή μας, αυτή την ψιθυριστή φωνή που δεν ακούγεται όταν όλη μας η προσοχή είναι στραμμένη σ’ αυτά που λέει ο κόσμος.

Καρδιά, τα προβλήματα σ’ αυτό το ζωτικό όργανο υποδηλώνουν έντονες συναισθηματικές εντάσεις. Ερωτικές απογοητεύσεις , άρνηση συγχώρεσης, ενοχή και αυτομομφή, μεγάλη συναισθηματική εξάρτηση ή αντίθετα αποξένωση και «κλείσιμο της καρδιάς» έχουν άμεση σχέση με τη δυσλειτουργία της.
Εκτεταμένες μελέτες έχουν αποδείξει πως η ροή της αγάπης και της συγχώρεσης αποτρέπουν τα ισχαιμικά επεισόδια ενώ αντίθετα διευκολύνεται η εμφάνισή τους όταν η έκφραση της αγάπης είναι προβληματική. Το μάθημα πίσω από τα προβλήματα στο καρδιαγγειακό σύστημα περιέχει πάντα το ίδιο βαθύτερο αίτημα για άνοιγμα της καρδιάς , καλοσύνη και αποδοχή. Όσο πιο ανεπιφύλακτες, τόσο καλύτερα. Πρώτα και κύρια στον ίδιο τον εαυτό μας.

Πόδια, καθώς τα πόδια μας μεταφέρουν αποτελούν τους συμβολικούς δείκτες για τον τρόπο που βαδίζουμε στο μονοπάτι της ζωής μας. Πόνοι, κάλοι, δυσκολία στις αρθρώσεις, κατάγματα και χτυπήματα δείχνουν πάντα μια αντίρρηση που προβάλει ο εαυτός για την κατεύθυνση που έχουμε πάρει. Μπορεί να αποτελούν αντιστάσεις και προειδοποιήσεις ή απλά να εκφράζουν μια βαθύτερη απροθυμία για τον τρόπο που κινούμεθα στη ζωή.
Το αίτημά που εκφράζει με αυτό τον τρόπο το σώμα είναι η ανάγκη για ένα σταμάτημα και για επανεκτίμηση της πορείας μας. Στην καλύτερη περίπτωση μας ζητείται να επιβραδύνουμε λίγο το ρυθμό μας και να χαρούμε ορισμένα πράγματα περισσότερο. Διαφορετικά μπορεί να μας δίνεται ένα μήνυμα για πλήρη αλλαγή πορείας.

Χέρια, τα χέρια αντιπροσωπεύουν τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τη ζωή μας, τις ευθύνες μας και τα ταλέντα μας. Πόνοι στα χέρια δηλώνουν την αντίδραση του εαυτού επειδή δεν εκφράζουμε όλο το δυναμικό μας ή δεν διαφεντεύουμε με σοφία τον εαυτό μας και τις υποθέσεις μας. Μήπως έχουμε κάνει κάποια παραβίαση των ορίων μας; Ή μήπως δεν τολμάμε να ανοίξουμε τα χέρια –και την αγκαλιά μας; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που μας καλούν να απαντήσουμε τα προβλήματα στα άνω άκρα.

Πόνοι στους ώμους και τον αυχένα υποδηλώνουν συχνά πως έχουμε αναλάβει μεγάλα βάρη, περισσότερα από όσα αντέχουμε να σηκώσουμε ή ότι έχουμε αυτοπεριοριστεί και έχουμε δεχθεί να υποταχθούμε. Δηλώνουν ένα είδος υποδούλωσης το οποίο έχει φτάσει πια σε οριακό επίπεδο.
Οι πόνοι στους ώμους δεν μας αφήνουν να υψώσουμε τα χέρια και το αυχενικό μπλοκάρει μια ευρύτερη περιοχή δείχνοντας ένα είδος ακαμψίας που έχει επέλθει με τον καιρό. Το βαθύτερο αίτημα είναι να δούμε και άλλες οπτικές γωνίες, να στραφούμε και προς άλλες κατευθύνσεις και κυρίως αυτήν που μπορεί να μας δείξει έναν εαυτό πιο ανάλαφρο , πιο ευδιάθετο και πιο πρόθυμο να εκφράσει το ευρύτερο δυναμικό του.

Προβλήματα στη δεξιά ή στην αριστερή πλευρά η εσωτερική παράδοση συνδέει την αριστερή πλευρά του σώματος με το συναίσθημα και τη θηλυκή διάσταση της ύπαρξης και τη δεξιά πλευρά με τη λογική και την αρσενική διάσταση. Ανάλογα σε ποια πλευρά του σώματος εκδηλώνεται ένα πρόβλημα δείχνει ταυτόχρονα αν «παραπονείται» το ανδρικό και λογικό μέρος μας ή το θηλυκό και συναισθηματικό.

Κεφάλι μιας και σ’ αυτό βρίσκονται τα περισσότερα αισθητήρια όργανα αλλά και ο εγκέφαλος αποτελεί ταυτόχρονα το στρατηγείο μας και την πύλη απ’ όπου ο έξω κόσμος περνάει μέσα μας. Από τον πονοκέφαλο και την ημικρανία ως τις σοβαρές παθήσεις που εκδηλώνονται στην περιοχή του κεφαλιού φανερώνεται η στάση μας απέναντι σ’ αυτά που μας απασχολούν.
Συχνά αντί να χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο το νιώθουμε απλώς να πονάει από έναν ισχυρό πονοκέφαλο. Αυτός είναι ο τρόπος που το σώμα μας στέλνει ένα μήνυμα ότι έχουμε φορτωθεί με πολλές σκοτούρες ή ότι έχουμε υπερφορτώσει τα κυκλώματα με κάτι που μας ζητάει πολλή ενέργεια και σκέψη δίχως να αναγνωρίζουμε ότι χρειάζεται να αφήσουμε τα πράγματα να «κρυώσουν» λιγάκι πριν πάρουμε αποφάσεις.

Διαγνωστικές Ερωτήσεις
Όποιο κι αν είναι το σύμπτωμα που εμφανίζεται στο σώμα είναι σίγουρα ένα μήνυμα από την ψυχή μας. Αν το ακούσουμε και ανταποκριθούμε ανάλογα τότε η ένταση του συμπτώματος θα μειωθεί ή και θα υποχωρήσει εντελώς ,υποστηρίζουν με βεβαιότητα οι ολιστικοί θεραπευτές. Οι ακόλουθες ερωτήσεις προς τον εαυτό μας είναι πολύ βοηθητικές ώστε να κατανοήσουμε αυτό το μήνυμα:
*Τι συμβαίνει στη ζωή μου την περίοδο που εμφανίζεται το σύμπτωμα ή η ασθένεια;
*Μου προσφέρει ένα άλλοθι για να ξεκουραστώ επιτέλους;
*Ή μήπως για να αναβάλλω ή και να αποφύγω κάτι;
*Θα μπορούσε να είναι ένα μεταμφιεσμένο συναίσθημα- π.χ. θυμός- μια ανάγκη- π.χ. για επαφή -ή μια επιθυμία- π.χ. για φροντίδα που έχω αρνηθεί να εκδηλώσω;
*Μήπως χρειάζομαι μια παύση ;
*Ή μήπως μια αθώωση;
*Υπάρχει κάποιος που θέλω να «τιμωρήσω» με την διαταραχή της υγείας μου;
( Του εαυτού μου συμπεριλαμβανομένου)
*Ποιος προσελκύεται κοντά μου όταν αρρωσταίνω; Ποιος απομακρύνεται;
Μήπως αυτό επιζητώ κατά βάθος;
*Αν η ασθένεια είχε ένα μήνυμα να μου δώσει ποιο θα ήταν αυτό;
Όσο πιο βαθύ είναι το επίπεδο από το οποίο θα προέλθουν οι απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα τόσο βαθύτερη θα είναι και η επαφή που θα έχετε κάνει με τον εαυτό σας. Έτσι θα έχετε ανοίξει το δρόμο για την ανακούφιση και τη θεραπεία του βαθύτερου πυρήνα απ’ όπου προέκυψε το πρόβλημα και το οποίο είναι σε κάθε περίπτωση το ίδιο.

Το μυστηριώδες φαινόμενο του «Ανθρώπου Σκιά» – Από τα πιο ενδιαφέροντα φαινόμενα στον κόσμο…

Από τα πιο ενδιαφέροντα φαινόμενα στον κόσμο της παραφυσικής δραστηριότητας είναι αυτά του «Ανθρώπου Σκιά»…

Κάθε εβδομάδα φαίνεται να υπάρχουν όλο και περισσότερες ιστορίες και αναφορές γι αυτά τα μυστηριώδη όντα, και σίγουρα έχουν γίνει ένα καυτό θέμα και ένα θέμα αυξανόμενου ενδιαφέροντος έρευνας από τους ερευνητές.

Οι ιστορίες για τα περίεργα αυτά πρόσωπα και η φύση τους ποικίλλουν από ακίνδυνους, ήσυχους, και ντροπαλούς παρατηρητές, σε κακόβουλα και εντελώς δυσάρεστα πλάσματα κακής πρόθεσης.
Όπως με τα περισσότερα πράγματα στον παραφυσικό τομέα, κανείς δεν μπορεί να πει με οποιαδήποτε βεβαιότητα ποια είναι αυτά τα όντα σκιά , αλλά εμείς θα διερευνήσουμε μερικές από τις διαδεδομένες θεωρίες.

Οι άνθρωποι σκιά, έχουν κερδίσει το ψευδώνυμό τους, επειδή πιο συχνά παρατηρούνται ή έχουν αναφερθεί ως μια ανθρώπινη-μορφή. Σε αντίθεση με τις τυπικές περιγραφές των φαντασμάτων που συνήθως περιγράφονται να έχουν ανθρώπινη μορφή με διακριτά χαρακτηριστικά, όπως τα φυσικά χαρακτηριστικά, είδη ένδυσης και αξεσουάρ, οι άνθρωποι σκιά λέγεται ότι είναι χαρακτηριστικά-λιγότεροι.
Σε γενικές γραμμές,περιγράφονται όταν εμφανίζονται να έχουν μάζα, όμως η φύση τους φαίνεται να ποικίλλει από απλές δισδιάστατες σκιές, σε στρέβλωση των τρισδιάστατων μορφών.
οι κινήσεις τους που μερικές φορές περιγράφονται ως “αφύσικες” φαίνεται να είναι πολύ γρήγορες και αποσπασματικές. Μερικές φορές λέγεται ότι κινούνται σε αργή κίνηση, σαν να ήταν βυθισμένοι σε υγρό, και στη συνέχεια να μετακινούνται ξαφνικά γρήγορα από το ένα μέρος στο άλλο μέσα στο δωμάτιο.
Και πάλι, ορισμένες εκθέσεις διαφέρουν ακόμη ευρύτερα, και περιγράφουν ένα εντελώς μαύρο ον με κόκκινα μάτια, ένα μανδύα, και ένα καπέλο. Αυτή η παραλλαγή έχει γίνει γνωστή ως “ο άνθρωπος καπέλο”.
Πολλοί μάρτυρες περιγράφουν το αίσθημα μιας ισχυρής παρουσίας ή την αίσθηση ότι παρακολουθούνται, πολλές φορές έχουν πάρει μια γεύση από «κάτι σκοτεινό» στην άκρη του ματιού τους, γυρίζουν να κοιτάξουν προς την κατεύθυνση της παρουσίας μόνο για να δουν ότι εξαφανίζονται στον αέρα, ή ότι φεύγουν μέσα από έναν τοίχο.
Μερικές φορές αναφέρονται ως παιδιάστικες και ότι παίζουν παιχνίδια με τους μάρτυρες. Αυτά φαίνονται να είναι περίεργα, και είναι επίσης σχεδόν πάντα μέσα από περιφεριακή όραση, όταν ο μάρτυρας γυρίζει να τους δει, αντί να εξαφανιστούν μέσα σε έναν τοίχο ή στον αέρα, συνήθως φεύγουν σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Πολλές φορές οι άνθρωποι ερμηνεύουν την παρουσία των ανθρώπων σκιά ως δυσοίωνες και εξισώνουν εμπειρίες από όντα σκιάς με αισθήματα.
Οι θεωρίες γύρω από τη φύση και την προέλευση των ανθρώπων σκιά αφθονούν. Κάποιοι πιστεύουν ότι είναι όντα που υπάρχουν σε ένα σύμπαν παράλληλο με το δικό μας.
Άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι δαιμονικές οντότητες, ή είναι παρατηρητές από άλλο τόπο, μερικοί μάλιστα λένε ότι μπορεί να δημιουργήθηκαν ασυνείδητα από αρνητική ψυχική ενέργεια, και σχετίζονται με ένα μέρος ή ένα γεγονός στο οποίο έχει μια ακραία συναισθηματική ή σωματική καταπόνηση / τραύμα που έχει λάβει χώρα.
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να μην παρατηρήσετε τον υποσυνείδητο συμβολισμό που συνάγεται από αυτές τις εκδηλώσεις. Στην Ψυχολογία και την Φιλοσοφία Γιουνγκ οι σκιές συνδέονται με τις κρυφές πτυχές του συνειδητού μυαλού, είναι ένα αρχέτυπο από μια καταπιεσμένη περιοχή της ανθρώπινης φύσης και συμπεριφοράς, ίσως γι ‘αυτό τα συναισθήματα φόβου και μοχθηρίας συχνά συνοδεύουν την αλληλεπίδραση με αυτά τα όντα. Πιθανές επιστημονικές εξηγήσεις:

Υπναγωγία:
Μερικοί από τους όρους που αναφέρονται σε άτομα με εμπειρίες σκιάς, είναι παρόμοια με εμφανίσεις σε επεισόδια παράλυσης στον ύπνο. Πολλές φορές οι μάρτυρες σκιάς, ανέφεραν ότι οι εμπειρίες τους συμβαίνουν ακριβώς πριν κοιμηθούν, ή αμέσως μετά το ξύπνημα. Φυσιολογικά, αυτό θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα μιας κατάστασης που ονομάζεται υπναγωγική παράλυση.
Το σώμα πηγαίνει φυσικά μέσα από μια κατάσταση παράλυσης κατά τη διάρκεια του ύπνου REM (Rapid Eye Movement, γνωστός και ως ύπνος γρήγορων κινήσεων των ματιών) στο να μας κρατήσει από το να ενεργήσει τα όνειρά μας σωματικά.
Μια προσωρινή και ανησυχητική παράλυση μπορεί να συμβεί όταν ξαφνικά ξυπνήσεις από μια REM κατάσταση σε μια κατάσταση εγρήγορσης, αλλά η παράλυση του σώματος εξακολουθεί να συμβαίνει. Αυτό αναγκάζει το άτομο να είναι πλήρως ενήμερο, αλλά δεν μπορεί να κινηθεί.
Επιπλέον, σε αυτή την κατάσταση τα άτομα είναι σε θέση να αντιληφθούν συνειδητά εικόνες από το υποσυνείδητο μυαλό τους.
Αυτές οι ψευδαισθήσεις μπορεί να είναι πολύ πραγματικές και μπορεί να περιλαμβάνουν μερικές ή όλες τις αισθητηριακές αντιλήψεις, τα άτομα μπορούν να δοκιμάσουν γεύση, όσφρηση, ακοή, αφή, ή οπτικά φαινόμενα υπναγωγίας, που είναι μερικές φορές γνωστά ως «τα πρόσωπα στο φαινόμενο σκοτάδι», επειδή οι πάσχοντες συνήθως αναφέρουν ότι βλέπουν πρόσωπα, ενώ βιώνουν εγρήγορση-ύπνου.
Παρόμοιες υποθέσεις έχουν προταθεί και συνδέουν αυτή την κατάσταση σε μια σειρά από άλλες εμφανείς παραφυσικές εμπειρίες, συμπεριλαμβανομένων τις απαγωγές από εξωγήινους.

Παρειδωλία:
Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι μάρτυρες αναφέρουν ότι βλέπουν τους ανθρώπους σκιά μέσω της περιφερειακής τους όρασης. Αυτή η περιοχή της όρασης συνδέεται με την περιοχή του εγκεφάλου που είναι ενσυρματωμένη να βρει γνωστά μοτίβα, ενώ παρέχει λιγότερη λεπτομέρεια στον εγκέφαλο από το κέντρο προς τα εμπρός.
Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια κατάσταση γνωστή ως παρειδωλία, στην οποία ο εγκέφαλος εσφαλμένα ερμηνεύει τυχαία μοτίβα φωτός / σκιάς ή υφή, ως οικεία μοτίβα όπως ανθρώπινα πρόσωπα /ζωικές μορφές, όπως βλέπουμε γνωστές μορφές στα σύννεφα. Αυτό το φαινόμενο είναι γνωστό ως «μητροποίηση» από πολλούς υπερφυσικούς ερευνητές.

Ηλεκτρομαγνητικά Πεδία:
Πρόσφατα, έχει βρεθεί ότι τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία μπορεί να παρεμβαίνουν με τις λειτουργίες του κροταφικού λοβού, με αλλαγμένες καταστάσεις αντίληψης στις οποίες ακουστικές και οπτικές ψευδαισθήσεις μπορεί να συμβούν.
Πρόσφατες μελέτες έρευνες, έδειξαν ότι υπάρχει η δυνατότητα να αναδημιουργήσουν πολλές από τις εμπειρίες που αναφέρθηκαν κατά τη διάρκεια παραφυσικών συναντήσεων ή στοιχειώματα υπό ελεγχόμενες συνθήκες.
Όσο για τους ανθρώπους σκιά, ίσως είναι ένα αποκύημα της φαντασίας μας, ίσως να είναι κάτι περισσότερο…

Flike: Η ιπτάμενη μοτοσικλέτα

Στην Ουγγαρία, το επιστημονικό ινστιτούτο Bay Zoltan αποκάλυψε ένα νέο φουτουριστικό μέσο μεταφοράς με το όνομα Flike.

Το Flike μοιράζεται τα χαρακτηριστικά ενός drone και μιας μοτοσικλέτας.Στις 30 Απριλίου, η ομάδα πραγματοποίησε μια μεγάλης κλίμακας δοκιμή του. Ο στόχος ήταν ο πιλότος να κρατηθεί τουλάχιστον ένα λεπτό στον αέρα.

Προς το παρόν, το Flike έχει αυτονομία 15-20 λεπτά σε σταθερή πτήση και 30-40 λεπτά εν κινήσει. Αυτό το ηλεκτρικό όχημα μπορεί να φτάσει σε ταχύτητα περίπου τα 50 χλμ/ω και μπορεί να πετάξει μέχρι και 4,5 μέτρα σε ύψος.

Το Flike έχει έξι έλικες που τροφοδοτούνται από μπαταρίες λιθίου και υποστηρίζει το βάρος ενός ανθρώπου.

 

Ένα τεράστιο και παράξενο όπλο που σκότωνε πολλά πουλιά με μια βολή

Το punt gun σχεδιάστηκε για να ρίχνει από μια μικρή βάρκα και είχε ως σκοπό να σκοτώνει πολλά υδρόβια πουλιά όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερα.

Υπάρχουν αρχεία όπου έχουν καταγραφεί ότι έχουν σκοτωθεί πάνω από 90 πουλιά με μια βολή από το όπλο αυτό, όταν χρησιμοποιήθηκε τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα.

Η διάμετρος της οπής της κάνης του όπλου συνήθως είχε διάμετρο 5 εκατοστά.

Τα όπλα χρησιμοποιήθηκαν κατά κύριο λόγο στον αθλητισμό και για τη συγκομιδή μεγάλων αριθμών πουλιών στο κυνήγι.

Το όπλο ήταν στερεωμένο σε μια βάρκα, την οποία κατεύθυνε ο κυνηγός και έριχνε προς το στόχο μέσα από το νερό. Το όπλο είχε πολύ ισχυρή ανάκρουση. Μια βολή μπορούσε να προκαλέσει την κίνηση της βάρκας σε μεγάλη απόσταση.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η χρήση αυτών των όπλων είχε πολύ αρνητικό αντίκτυπο στον αριθμό των πτηνών στο οικοσύστημα.

Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, η πλειοψηφία των πολιτείες στις ΗΠΑ είχε θέσει εκτός νόμου τη χρήση του όπλου, αλλά η χρήση τους συνεχίστηκε στην Βρετανία.

Τα φυτά με τους εκρηκτικούς καρπούς

Ορισμένα φυτά όπως η πικραγγουριά, διακρίνονται για τους εκρηκτικούς καρπούς τους. Γιατί όμως το κάνουν αυτό; Μα φυσικά για να διασκορπίσουν τους σπόρους τους.

Σε άλλα φυτά, οι σπόροι διασπείρονται μέσω διαφόρων παραγόντων, όπως η βαρύτητα, άνεμος, το νερό, τα ζώα, ή ο ανθρώπους. Όμως αυτά πρέπει να το κάνουν χρησιμοποιώντας “μηχανικά” μέσα.

Στην περίπτωση της βιολέτας, ο καρπός στεγνώνει αργά προκαλώντας μια πλευρική πίεση στους πολύ λείους σπόρους.

Όταν η πίεση αυτή γίνει πολύ υψηλή, οι σπόροι αποβάλλονται βίαια. Για την πικραγγουριά, τα φρούτα είναι υπό πίεση (6 bar, πολύ περισσότερο από ένα ελαστικό αυτοκινήτου).

Όταν το κοτσάνι ξεκολλήσει, η πίεση προκαλεί μια ισχυρή έκρηξη που εκτοξεύει τους σπόρους σε απόσταση 12 μέτρων με ταχύτητα 10 μέτρα/δευτερόλεπτο.

Δε θέλεις να γίνεις αετός, ανθρωπάκο. Γι’αυτό παραμένεις κότα…

«Ξέρεις, Ανθρωπάκο, πως θα ένιωθε ένας αητός άμα έκλωθε αυγά μιας κότας;
Αρχικά ο αητός νομίζει ότι θα κλωσσήσει μικρά αετόπουλα που θα μεγαλώσουν.
Μα εκείνο που βγαίνει από τα αυγά δεν είναι παρά μικρά κοτόπουλα.
Απελπισμένος ο αητός εξακολουθεί να ελπίζει πως τα κοτόπουλα θα γίνουν αητοί.
Μα που τέτοιο πράμμα! Τελικά δε βγαίνουν παρά κότες που κακαρίζουν.
Όταν ο αητός διαπιστώνει κάτι τέτοιο βρίσκεται στο δίλημμα αν πρέπει να καταβροχθίσει όλα τα κοτόπουλα και τις κότες που κακαρίζουν. Μα συγκρατείται. Κι” ό,τι τον κάνει να συγκρατηθεί είναι μια μικρή ελπίδα· πως ανάμεσα στα τόσα κοτόπουλα, μπορεί κάποτε να βρεθεί ένα αητόπουλο, ικανό σαν εκείνον τον ίδιο, ένα αητόπουλο που από την ψηλή φωληά του θ” ατενίζει μακριά κόσμους καινούριους, σκέψεις καινούριες, καινούρια σχήματα ζωής.
Μόνο αυτή η ανεπαίσθητη ελπίδα κρατάει το λυπημένο, τον αποξενωμένο αητό από την απόφασή του να φάει όλα τα κοτόπουλα και όλες τις κότες που κακαρίζουν, και που δεν βλέπουν ότι τα κλωσσάει ένας αητός, δεν καταλαβαίνουν ότι ζούνε σ’ ένα ψηλό, απόμακρο βράχο, μακριά από τις υγρές και σκοτεινές κοιλάδες.
Δεν ατενίζουν την απόσταση, όπως κάνει ο απομονωμένος αητός.
Μόνο καταβροχθίζουν και καταβροχθίζουν, όλο καταβροχθίζουν ό,τι φέρνει ο αητός στη φωλιά. Οι κότες και τα κοτόπουλα άφησαν τον αητό να τα ζεστάνει κάτω από τα μεγάλα και δυνατά του φτερά όταν απ” όξω κροτάλιζε η βροχή και αναβροντούσαν οι καταιγίδες που “κείνος άντεχε δίχως καμμιά προστασία.
Όταν τα πράμματα γίνονταν σκληρότερα, του πέταγαν μικρές μυτερές πέτρες από κάποια ενέδρα για να τον χτυπήσουν και να τον πληγώσουν. Όταν ο αητός αντιλήφθηκε την κακοήθεια ετούτη, πρώτη του αντίδραση ήταν να τα ξεσχίσει σε χίλια κομμάτια. Μα το ξανασκέφτηκε κι” άρχισε να τα λυπάται. Κάποτε, έλπισε, θα βρισκόταν – έπρεπε να βρεθεί – ανάμεσα στα τόσα κοντόφθαλμα κοτόπουλα που κακάριζαν και καταβρόχθιζαν ό,τι έλαχε μπροστά τους, ένας μικρός αητός σαν τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο μοναχός αητός μέχρι σήμερα δεν έχει εγκαταλείψει την ελπίδα. Κι εξακολουθεί να κλωσσάει κοτόπουλα. Δεν θέλεις να γίνεις αητός, Ανθρωπάκο. Γιαυτό σε τρώνε τα όρνεα. Φοβάσαι τους αητούς κι” έτσι ζεις κοπαδιαστά και κοπαδιαστά εξολοθρεύεσαι. Γιατί μερικά από τα κοτόπουλα σου έχουν κλωσσήσει αυγά όρνεων. Και τα όρνεά σου έχουνε γίνει οι Φύρερ σου ενάντια στους αητούς, τους αητούς που θελήσανε να σε οδηγήσουν σε μακρινότερες, πιο υποσχετικές αποστάσεις.
Τα όρνεα σε δίδαξαν να τρως ψοφίμια και ν’ασαι ικανοποιημένος με ελάχιστα σπειριά σιτάρι. Σ” έμαθαν και να ορύεσαι «Ζήτω, ζήτω, Μέγα Όρνεο!». Τώρα λιμοκτονείς και πεθαίνεις κι” ακόμη φοβάσαι τους αητούς που κλωσσάνε τα κοτόπουλά σου.»

Βίλχεμ Ράιχ

ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΑΠΕΝΤΑΡΟΥ

Οι άνθρωποι που αναρωτιούνται γιατί είναι απένταροι, δεν θέτουν ποτέ στον εαυτό τους το προφανέστερο ερώτημα: «Τι μου αρέσει στην κατάσταση του απένταρου;». Οι απένταροι έχουν πράγματι ορισμένα πλεονεκτήματα. Για παράδειγμα:        

• «Νιώθω άγιος… Ο Θεός θα με αγαπήσει περισσότερο – οι φτωχοί είναι ευλογημένοι».
• «Θα συνεχίσω να ανήκω στην παρέα. Αν παραμείνω φτωχός, δεν θα νιώθω ενοχές όταν βρίσκομαι με τους φίλους μου».
• «Κερδίζω τη συμπάθεια των άλλων».
• «Δεν χρειάζεται να θέτω όρια στον εαυτό μου».
• «Δεν χρειάζεται να αλλάξω τις συνήθειές μου».
• Και το καλύτερο από όλα… «Μπορώ να κατηγορώ τους άλλους – και την κυβέρνηση!»

Αν είμαστε ειλικρινείς, μπορεί να αναγνωρίσουμε ότι η κατάσταση του απένταρου μας βολεύει. Πολύ λίγοι άνθρωποι παραδέχονται ότι επιλέγουν τη φτώχεια. Ωστόσο, θα πρέπει να συμφωνήσετε ότι η παραπάνω λίστα είναι αρκετά πειστική! Οτιδήποτε κι αν κάνουμε αποδίδει κάποιους καρπούς, ακόμα και η εφαρμογή της τακτικής του απένταρου.

ΟΙ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ
Μήπως οι γονείς σας έκαναν συχνά δηλώσεις όπως οι ακόλουθες;

• «Τα λεφτά βγαίνουν εύκολα».
• «Έχουμε πάντα περισσότερα από όσα χρειαζόμαστε».
• «Όσο περισσότερο ξοδεύεις, τόσο περισσότερα χρήματα σου έρχονται».

Ή μήπως συνήθως έκαναν δηλώσεις όπως οι ακόλουθες;

• «Το χρήμα είναι η αιτία όλων των κακών».
• «Δεν έχουμε την πολυτέλεια για σπατάλες».
• «Τα χρήματα δεν μας τρέχουν από τα μπατζάκια».

Αν οι δηλώσεις της δεύτερης λίστας σας φαίνονται πιο γνωστές, τότε μάλλον οι πεποιθήσεις των γονιών σας αποτελούν πλέον και τη δική σας πραγματικότητα. Ο αγώνας τους είναι πλέον και δικός σας αγώνας.

ΝΙΩΣΤΕ ΑΝΕΤΑ ΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΑΣ!
Έχετε παρατηρήσει ποτέ πόσο δύσκολο είναι να δώσεις χρήματα σε ορισμένους ανθρώπους; Πραγματικά τρελαίνονται! «Όχι, δεν πειράζει, δεν τα χρειάζομαι!» Κι όμως, ξέρετε ότι ζουν με ψωμί κι αλάτι! Μοιάζουν να αλλάζουν προσωπικότητα. Ντρέπονται και προσβάλλονται! «Δεν χρειάζομαι τα λεφτά σου, είμαι μια χαρά!»

Ορισμένοι από εμάς δυσκολευόμαστε ακόμα και να μιλήσουμε για το θέμα των χρημάτων! Δανείζουμε ένα σεβαστό ποσό σε ένα φίλο και, όταν χρειαζόμαστε πίσω τα χρήματά μας, δεν ξέρουμε πώς να τα ζητήσουμε. «Εεε, ξέρεις… θυμάσαι…Χμ… Δηλαδή, δεν είναι τόσο σημαντικό, δεν τα έχω τόσο μεγάλη ανάγκη… Και δεν πειράζει αν… Ε, πώς να το πω; Αναρωτιόμουν μήπως…» αντί να ρωτήσουμε με έναν ευνόητο τρόπο: «Μήπως μπορείς να μου επιστρέψεις τα λεφτά που σου δάνεισα;»

Αν δεν νιώθετε άνετα σε μια δουλειά ή σε μια σχέση, τότε οι δρόμοι σας με τον εργοδότη σας ή το σύντροφό σας δεν θα αργήσουν να χωρίσουν. Αν δεν νιώθετε άνετα με τα χρήματα – αν αισθάνεστε αμηχανία ακόμα και όταν μιλάτε γι’ αυτό το θέμα – τότε επίσης οι δρόμοι σας δεν θα αργήσουν να χωρίσουν. Δεν πρόκειται τόσο πολύ για μια συνειδητή, αλλά για μια ασυνείδητη διαδικασία. Αποφεύγουμε ότι δεν μας κάνει να νιώθουμε άνετα.

Είσαι ελεύθερος ή σκλάβος;

Ποιος είναι ο ορισμός του σκλάβου;
Σκλάβος ή δούλος είναι εκείνος που δεν υπολογίζεται σαν άνθρωπος.
Είναι εκείνος που άλλοι αποφασίζουν για την ζωή του ή και τον θάνατό του, χωρίς να τον ενημερώσουν, χωρίς να τον ρωτήσουν.
Είναι εκείνος που όλος ο κόπος της εργασίας του μεταφέρεται στον… αφέντη.
Σκλάβος είναι εκείνος που δεν έχει δικαίωμα στο να έχει δική του τροφή και νερό.
Είναι εκείνος που δεν έχει δικαίωμα να έχει δική του στέγη.
Είναι εκείνος που δεν έχει κανένα δικαίωμα να ορίζει την ζωή την δική του και των παιδιών του.
Είναι εκείνος που περιμένει την «συμπόνοια» του αφέντη, μέρα σε μέρα, για να μπορεί να επιζεί και όχι να ζει…

 Εσύ, που με διαβάζεις, νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος;
Δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω σου;
Δεν καταλαβαίνεις ότι η ζωή σου μπήκε στους πάγκους και στα παζάρια των ισχυρών, για να την ξεπουλήσουν και να κερδίσουν από την καταστροφή σου;
Σε ρώτησε κανείς τι θέλεις εσύ;
Σε ενημέρωσε κανείς τι θα συμβεί σε εσένα και στα παιδιά σου;
Κάθε μέρα σε απειλούν πως δεν θα έχεις να φας και κάθε μέρα σου στερούν κάτι μικρό από όσα είχες και όσα σου απέμειναν. Ζεις για να δουλέψεις και να κερδίσει το αφεντικό σου…

Και είσαι τόσο δειλός, που δεν προσπαθείς να κερδίσεις την ελευθερία σου, που επιτρέπεις τους ποταπούς να σου ξεσκίζουν τις σάρκες, να διαλύουν την πατρίδα σου, να εκμεταλλεύονται τα παιδιά σου, ενώ ξέρεις πως σε λίγο καιρό θα τα πετάξουν στα πορνεία τους για να διασκεδάσουν τα σημερινά αφεντικά σου, αλλά και τα παιδιά τους, τις άρρωστες εμμονές της σάρκας και του μυαλού τους.

Η ελευθερία δίνεται – προσφέρεται στο μυαλό και στα χέρια όλων. Μα την κρατάνε μόνο οι τολμηροί και μόνο εκείνοι που καταλαβαίνουν την αξία της. Εκείνοι που σηκώνουν το κεφάλι τους και δείχνουν πως έχουν την δύναμη να παλέψουν με τους δαίμονες για να κερδίσουν το ύψιστο αγαθό που χάρισε ο Θεός στον άνθρωπο. Το αγαθό εκείνο που μπορεί να τον οδηγήσει στην ευτυχία ή και στην καταστροφή.

Η ελευθερία δεν είναι απλή λέξη. Και την καταλαβαίνουν πραγματικά μόνο όσοι επιθυμούν να περπατάνε έχοντας ψηλά το κεφάλι και όχι σκυμμένοι και ταπεινωμένοι.
Η ελευθερία δίνεται, και τρέχουν να σου την πάρουν, και αγωνίζεσαι, παλεύεις για να την κρατήσεις…

Η ελευθερία είναι πολύτιμη και δεν χαρίζεται. Σου δίνεται για να ζήσεις και να πεθάνεις γι αυτήν.
Αν δεν είσαι άξιος να προσφέρεις την ζωή σου σαν έντιμος περήφανος άνθρωπος, τότε σου αξίζει να ζεις με την αγωνία της ατιμίας και της ποταπότητας που επέλεξες για να επιζήσεις σκυμμένος, υποπόδιο των αφεντικών που διάλεξες να υπηρετήσεις, των αφεντικών που ζούνε από το αίμα σου επειδή πρώτος εσύ δεν τόλμησες να τους αντισταθείς και να αρνηθείς να τους υπηρετήσεις.
Σκλάβος, λοιπόν, είναι εκείνος που σκύβει και κλαίει και βιώνει τον εξευτελισμό έως και τον θάνατό του. Γιατί ακόμη και νεκρός είναι χρήσιμος για το αφεντικό του.

Εσύ που διαβάζεις αυτές τις αράδες, τι νομίζεις ότι είσαι; Ελεύθερος ή δούλος;
Κι αν λογίζεις τον εαυτό σου για ελεύθερο, γιατί έχεις αφήσει στους υποτακτικούς των δαιμόνων να ορίζουν και να ευτελίζουν τη ζωή και τον θάνατο τον δικό σου και των παιδιών σου;
Γιατί τους επιτρέπεις να ποδοπατούν τα ιερά και τα όσιά σου;
Γιατί τους αφήνεις να ξερνούν την βρωμιά τους στους τάφους των νεκρών σου;

Πες μου, λοιπόν. Τι είσαι έτοιμος να κάνεις για να λογίζεσαι άνθρωπος και όχι ζώο… πράγμα… ή εργαλείο που θα πλουτίσει εκείνον που σήμερα σε απειλεί πως θα σε καταστρέψει αν δεν του επιτρέψεις να σε εξευτελίσει και να γίνει ο αφέντης σου.

Αν ήσουνα πραγματικά ελεύθερος, δεν θα περίμενες κάποιον να έρθει για να σε… ελευθερώσει…
Αυτό που τα αφεντικά δεν θέλουν ποτέ να μάθεις, είναι ότι η ελευθερία σου είναι δική σου επιλογή και όχι δική τους…

Κι αν θέλεις να γίνεις και να είσαι σκλάβος, γίνε… και πάψε να λες πως είσαι Έλληνας…

Ο σεβασμός των αρχαίων Ελλήνων για την άγρια πανίδα

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι αρχαίοι Έλληνες κυνηγοί ποτέ δεν απεικονίζονται να θηρεύουν από άρματα, όπως συμβαίνει στην Ανατολή με τους Ασσύριους, Πέρσες και Αιγύπτιους.

Οι Έλληνες θηρεύουν ως ιππείς ή συχνότερα πεζοί.

Και η αξιέπαινη δραστηριότητα για τη θήρα

«Οι αρχαίοι Έλληνες έτρεφαν ιδιαίτερο σεβασμό και ενθουσιασμό για την άγρια πανίδα και ενδιαφέρονταν για τη διατήρησή της, κάτι το οποίο το εξέφραζαν στον χαρακτήρα της θεότητας Άρτεμης και των περιορισμών θήρας μέσω θρησκευτικών κανονισμών. Συνάμα θεωρούσαν τη θήρα ως μια ωφέλιμη και αξιέπαινη δραστηριότητα».

Πρόκειται για ένα από τα βασικά συμπεράσματα εργασίας, η οποία ανιχνεύει τις προσεγγίσεις των αρχαίων Ελλήνων στη διατήρηση της πανίδας και στη δραστηριότητα της θήρας ή κοινώς του κυνηγίου. Συντάκτες αυτής της εργασίας είναι ο Περικλής Μπίρτσας, αναπληρωτής καθηγητής στο ΤΕΙ Θεσσαλίας και ο δρ Χρήστος Σώκος, θηραματολόγος από τη Διεύθυνση Έρευνας και Τεκμηρίωσης της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Μακεδονίας και Θράκης. Πώς φτάσαμε όμως στη συλλογή στοιχείων και στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα;

«Οι πρόγονοί μας άφησαν πολλές παρακαταθήκες, αναδεικνύοντας την Ελλάδα λίκνο του πολιτισμού και της ανθρώπινης διανόησης, μας άφησαν αρχαία μνημεία, αλλά κυρίως σκέψη, λογική και φιλοσοφία για κάθε διάσταση της ανθρώπινης ζωής… Θα μπορούσαν, άραγε, να υπολείπονται στον τομέα του κυνηγίου;», διερωτάται ο δρ Σώκος.

Το να αφήνεται «θαμμένη» και κρυμμένη αυτή η σκέψη, ήταν ένα γεγονός που προβλημάτισε τον Χρήστο Σώκο από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας. Σε αυτό το πλαίσιο ξεκίνησε η μελέτη των αρχαίων κειμένων και η συλλογή πληροφοριών, προσθέτει ο ίδιος, και, σε συνεργασία με άλλους ειδικούς, ανέδειξαν και περιέγραψαν το σκεπτικό των αρχαίων Ελλήνων για το κυνήγι. Αυτή η εργασία αναγνωρίστηκε από την επιστημονική κοινότητα και πρόσφατα κατοχυρώθηκε σε αμερικανικό διεθνές επιστημονικό περιοδικό.

Η θήρα στους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς και καλλιτέχνες

Η δραστηριότητα της θήρας, σύμφωνα με τους παραπάνω ερευνητές, παρουσιάζεται συχνά στη μινωική και μυκηναϊκή τέχνη από το 2000 π.Χ., και αργότερα αποτελεί μια εξέχουσα πτυχή της ελληνικής γραμματείας, από την εποχή του Ομήρου, το 800 π.Χ. Αυτή η ενασχόληση με τη θήρα αντικατοπτρίζει το ενδιαφέρον και τον ενθουσιασμό όλων των τάξεων της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας για την άγρια πανίδα και τη θήρα.

Ο Ξενοφώντας (430-354 π.Χ.), στο έργο του «Κυνηγετικός», αναδεικνύει τη θήρα σε άριστο μέσο διαπαιδαγώγησης των νέων, θεωρώντας την απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία ώριμου και ολοκληρωμένου πολίτη. Είναι ωφέλιμη για το άτομο γιατί σκληραγωγεί το σώμα και οξύνει τις αισθήσεις και το πνεύμα, για την κοινωνία γιατί αντιμετωπίζει τα επικίνδυνα ζώα και αυτά που προκαλούν ζημιές στη γεωργία και κτηνοτροφία και για το έθνος γιατί προετοιμάζει τους άντρες για τον πόλεμο.

Η ιδιαίτερη αξία της θήρας έγκειται στο περιπετειώδες και στην αντιμετώπιση των δυσκολιών. Ο κυνηγός διατηρεί τη δύναμη και τη νιότη του περισσότερο από τους άλλους ανθρώπους, είναι γενναίος, λιτός και έμπιστος. Ο Ξενοφώντας αναφέρει χαρακτηριστικά: «Προτρέπω τους νέους να μην περιφρονούν τα κυνήγια και την υπόλοιπη εκπαίδευση, γιατί από αυτά γίνονται καλοί στα πολεμικά και στα άλλα ζητήματα, από τα οποία είναι απαραίτητο να προέρχεται σωστή σκέψη, λόγος και πράξη».

Ο συσχετισμός της θήρας με τον ηρωισμό καταδεικνύει τον ηρωικό χαρακτήρα της θηρευτικής πράξης και τη δυνατότητά της να εξυψώσει την ανθρώπινη φύση. Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, προσθέτουν οι κ.κ. Μπίρτσας και Σώκος, το κυνήγι είναι επικίνδυνο, αλλά και συναρπαστικό. Δεν είναι τυχαίο ότι μυθικοί ήρωες, όπως ο Οδυσσέας, ο Θησέας κ.ά., απέκτησαν μεγάλη υπεροχή μαθητεύοντας κοντά στον Κένταυρο Χείρωνα, τον δάσκαλο των κυνηγών.

Την ίδια εποχή, ο Πλάτωνας (428-348 π.Χ.) αποδοκιμάζει στους «Νόμους» του κάθε εύκολο και δόλιο τρόπο σύλληψης των ζώων, όπως είναι τα δίχτυα και οι παγίδες. Τέτοιες μέθοδοι δεν συμβάλλουν στην εξάσκηση του σώματος. Πέρα από αυτό, δεν έχουν καμία παιδαγωγική επιρροή στους κυνηγούς, επειδή έτσι δεν εκτιμούν την κυνηγετική τους επιτυχία, ούτε το θήραμα (μόνο η δυσκολία δίνει αξία στο κυνήγι): «…ο νομοθέτης, για τη θέσπιση νόμων για το κυνήγι… θα πρέπει να επαινέσει το κυνήγι με σκοπό την άσκηση των νέων…».

Μια τρίτη πηγή πληροφοριών είναι το βιβλίο «Ονομαστικόν» του Πολυδεύκη, γραμμένο προς το τέλος του 2ου αιώνα μ.Χ. Πέντε αιώνες μετά τον Ξενοφώντα και τον Πλάτωνα, ο Πολυδεύκης τόνισε εκ νέου ότι οι ψυχικές και σωματικές ικανότητες δοκιμάζονται και ενισχύονται μέσα από τη θήρα.

 

Σύμφωνα με τον Αθήναιο (2ος-3ος αιώνας μ.Χ.), οι Μακεδόνες δεν επέτρεπαν σε ορισμένους άντρες να ξαπλώσουν κατά τη διάρκεια συμποσίου, εφόσον δεν είχαν θηρεύσει κάπρο (αρσενικό αγριόχοιρο) χωρίς δίχτυ. Το δίχτυ περιόριζε το ζώο και η θανάτωσή του ήταν ευκολότερη και ασφαλέστερη για τον κυνηγό. Στη Σπάρτη, τα αγόρια δεν μπορούσαν να συμμετέχουν στο συμπόσιο προς τιμή της Άρτεμης, εάν δεν είχαν συμμετάσχει σε κυνηγετικές εξόδους.

Εκτός από τα γραπτά κείμενα, μια δεύτερη πηγή πληροφόρησης είναι τα δημιουργήματα των καλλιτεχνών. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι αρχαίοι Έλληνες κυνηγοί ποτέ δεν απεικονίζονται να θηρεύουν από άρματα, όπως συμβαίνει στην Ανατολή με τους Ασσύριους, Πέρσες και Αιγύπτιους.

Οι Έλληνες θηρεύουν ως ιππείς ή συχνότερα πεζοί. Για τους βασιλείς, συνήθως, δεν υπάρχει βασιλική συνοδεία κατά το κυνήγι.

Τίρυνθα. Τοιχογραφία με σκηνή κυνηγιού αγριόχοιρου από το νεότερο ανάκτορο.

Συμπερασματικά, η θήρα βοηθά τους ανθρώπους να βελτιώσουν και να δοκιμάσουν τις σωματικές και τις πνευματικές τους ικανότητες. Τα οφέλη του κυνηγιού συνοδεύουν τους κυνηγούς και στους άλλους τομείς της ζωής τους. Το να διατηρείσαι εύρωστος, να γίνεσαι σοφότερος, πρόθυμος, έμπιστος, ετοιμοπόλεμος και να καλλιεργείς αισθήματα συνεργασίας και αλληλεγγύης, αποτελούν ιδιότητες με τις οποίες ο άνθρωπος μπορεί να επιδιώξει την ελευθερία του. Ως εκ τούτου σκιαγραφείται μια συγκεκριμένη φιλοσοφία, σύμφωνα με την οποία η θήρα είναι σημαντική επειδή αποτελεί μέσο διαπαιδαγώγησης, δοκιμής ικανοτήτων και σύμβολο ελευθερίας.

Αποδεικνύεται, έτσι, πως, από την εποχή των αρχαίων Ελλήνων, το κυνήγι προσέφερε πρωτίστως πνευματική τροφή – η γεωργία και η κτηνοτροφία είχαν ήδη αναπτυχθεί και ήταν πιο ωφέλιμες στην προσφορά τροφής.

Έρευνα που σοκάρει: Mόνο το 4,3% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι απόλυτα υγιές

Το κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω είναι σοκαριστικό ή τουλάχιστον θα πρέπει να μας σοκάρει. Μας λέει περιληπτικά ότι το να είναι κανείς υγιής είναι πιο σπάνιο από το να κερδίσει ένα σημαντικό ποσό στο Τζόκερ.

 

Ένας άνθρωπος στους 20 πάνω στη Γη (ποσοστό 4,3%) δεν έχει κανένα πρόβλημα και εμφανίζεται απόλυτα υγιής σύμφωνα με σχετική έρευνα.

 

Το 2013, περίπου το ένα τρίτο των παιδιών ηλικίας έως τεσσάρων ετών (ποσοστό 36%) στις ανεπτυγμένες χώρες δεν είχαν κανένα πρόβλημα υγείας, ενώ μεταξύ των ανθρώπων άνω των 80 ετών το ποσοστό αυτό ήταν μόλις 0,03%, δηλαδή μόνο τρεις ηλικιωμένοι στους 10.000 ήσαν απόλυτα υγιείς.

 

Πάνω από το 95% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει κάποιο πρόβλημα υγείας, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρό. Μάλιστα, πάνω από το ένα τρίτο των ανθρώπων έχουν τουλάχιστον πέντε διαφορετικά προβλήματα. Oι πόνοι στη μέση και η κατάθλιψη είναι τα δύο συχνότερα μη θανατηφόρα προβλήματα υγείας σε κάθε χώρα και για τα δύο φύλα, έχοντας αυξηθεί πάνω από 50% μετά το 1990.

 

Αυτά είναι τα βασικά -και αποκαλυπτικά- συμπεράσματα μιας νέας διεθνούς έρευνας, που μόλις δημοσιεύθηκε στο έγκριτο ιατρικό περιοδικό «The Lancet». Η μελέτη δείχνει ότι μπορεί οι άνθρωποι να ζουν πια περισσότερα χρόνια σε όλο τον κόσμο, όμως παράλληλα περνούν περισσότερο χρόνο με μία ή περισσότερες -συνήθως μη θανατηφόρες- παθήσεις.

 

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή ιατρικής Θίο Βος του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον των ΗΠΑ, δήλωσαν ότι πολλοί άνθρωποι πάσχουν από προβλήματα που δεν έχουν τύχει της δέουσας προσοχής, όπως μυοσκελετικές, ψυχικές και συμπεριφορικές παθήσεις. Όπως τόνισε ο Βος, «το θέμα δεν είναι μόνο να ζει κανείς μέχρι τα βαθιά γεράματα, αλλά να ζει και με υγεία».

 

Η «Μελέτη για το Παγκόσμιο Βάρος των Ασθενειών 2013», που περιλαμβάνει στοιχεία για 301 οξείες και χρόνιες παθήσεις σε 188 χώρες, δείχνει ότι διεθνώς το ποσοστό των «χαμένων ετών υγιούς ζωής» λόγω κάποιας ασθένειας αυξήθηκε από 21% το 1990 σε 31% το 2013 (τελευταία διαθέσιμα στοιχεία).

 

Η έρευνα προειδοποιεί ότι, καθώς ο παγκόσμιος πληθυσμός γερνάει και αυξάνει το ποσοστό των ηλικιωμένων, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με κάποιο πρόβλημα υγείας, αναμένεται να αυξηθεί με γρήγορο ρυθμό στις επόμενες δεκαετίες.

 

Μεταξύ 1990-2013, παρατηρήθηκε μια μεταβολή στις κύριες αιτίες απώλειας της υγείας. Οι πόνοι στη μέση και στον αυχένα, η κατάθλιψη, η αναιμία λόγω σιδηροπενίας και η απώλεια ακοής λόγω γηρατιών παίζουν πλέον μεγαλύτερο ρόλο διεθνώς. Ειδικότερα, τα μυοσκελετικά προβλήματα (πόνοι μέσης, αυχένα, αρθριτικά κ.α.), καθώς επίσης οι ψυχικές διαταραχές (κυρίως κατάθλιψη, άγχος και κατάχρηση ναρκωτικών και άλλων ουσιών), είναι οι αιτίες για σχεδόν το ήμισυ των προβλημάτων υγείας στη Γη.

 

Σε διεθνές επίπεδο, ο αριθμός των ατόμων με σοβαρές παθήσεις αυξήθηκε σημαντικά κατά τα τελευταία 23 χρόνια, ενώ όσοι έχουν πάνω από δέκα παθήσεις, αυξήθηκαν κατά 52%.

 

Το 2013, έξι χρόνια προβλήματα βασάνιζαν ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού: χαλασμένα δόντια (2,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι), πονοκέφαλοι (1,6 δισεκατομμύρια), αναιμία από έλλειψη σιδήρου (1,2 δισεκατομμύρια), απώλεια ακοής λόγω ηλικίας (1,23 δισεκατομμύρια), έρπης γεννητικών οργάνων (1,12 δισεκατομμύρια) και ημικρανίες (850 εκατομμύρια).

 

Σημαντική αύξηση παρουσιάζουν μεταξύ 1990-2013 παθήσεις όπως το Αλτσχάιμερ (92%) και η οστεοαρθρίτιδα (75%). Συχνά, τα προβλήματα από μια πάθηση αυξάνονται πολύ ταχύτερα από ό,τι οι θάνατοι εξαιτίας αυτής της πάθησης. Για παράδειγμα, ενώ μεταξύ 1990-2013 τα περιστατικά διαβήτη παγκοσμίως αυξήθηκαν κατά 43%, οι θάνατοι λόγω διαβήτη αυξήθηκαν κατά 9%.

 

Ερωτήσεις για προβληματισμό:

1) Θα μπορούσε αυτό το συντριπτικό ποσοστό να προέρχεται από την υπερδιάγνωση;

2) Μήπως έχουμε δημιουργήσει ταμπέλα για κάθε πόνο, για κάθε ψυχολογική κατάσταση, με αποτέλεσμα να μοιάζουμε όλοι άρρωστοι;

3) Γιατί παρ όλη την πρόοδο της Ιατρικής και της Τεχνολογίας οι άνθρωποι είναι πιο άρρωστοι από ποτέ;

4) Γιατί ενώ ο τζίρος των φαρμακοβιομηχανιών ανέρχεται σε τρισεκατοκκύρια δολάρια η υγεία μας φθίνει με γεωμετρικούς ρυθμούς;

5) Μήπως ακόμα και αυτό το 4,3% δεν είναι υγιές αλλά απλά ασυμπτωματικό;

6) Είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου να είναι άρρωστος;
 

Ό,τι και να απατήσουμε, ένα είναι το σίγουρο, ότι κάτι είναι λάθος. Τι κάνουμε λάθος λοιπόν; Και για πόσο θα επιτρέψουμε σε αυτό το λάθος να διαιωνίζεται;

Το χιούμορ στο σεξ: Πόσο σημαντικό είναι

Η τεχνική φαίνεται ότι παίζει μικρότερο ρόλο, συγκριτικά με το… χιούμορ στο ζήτημα του γυναικείου οργασμού, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα.

Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Albany εξέτασαν δεδομένα όπως η ένταση του οργασμού, η συχνότητα και η ερωτική ικανοποίηση και σε τι βαθμό αυτά καθορίζονται από την επιλογή συντρόφου.

Για να καταλήξουν σε κάποιο συμπέρασμα οι ειδικοί πήραν συνεντεύξεις από φοιτήτριες που βρίσκονταν σε μια σταθερή σχέση. Οι συμμετέχουσες αξιολόγησαν πόσο συχνά έφταναν σε σεξουαλική κορύφωση στη διάρκεια του σεξ και οι ειδικοί σύγκριναν αυτά τα δεδομένα με την ελκυστικότητα, την αυτοπεποίθηση αλλά και το οικογενειακό εισόδημα του συντρόφου τους.

Η ένταση του οργασμού φάνηκε ότι συσχετίζεται θετικά με το πόσο ελκυστικός ήταν ο σύντροφος της εκάστοτε γυναίκας – αλλά και με το πόσο φαρδιά ήταν η πλάτη του! – καθώς και με τη συχνότητα των ερωτικών επαφών ανά εβδομάδα (όσο πιο συχνά τόσο μεγαλύτερη η ικανοποίηση).

Ένας ακόμη παράγοντας ωστόσο που επηρέαζε τη συχνότητα των επαφών, συνεπώς και των οργασμών, ήταν η αίσθηση του χιούμορ του άντρα. Σύμφωνα με τους ερευνητές η αίσθηση του χιούμορ αποτελούσε δείκτη πρόβλεψης της αυτοπεποίθησής, καθώς και της οικονομικής του επιφάνειας, καθώς και της πρόθεσης της γυναίκας να ξεκινήσει το ερωτικό παιχνίδι.

Εκτός από το χιούμορ, ορισμένα ακόμη χαρακτηριστικά γνωρίσματα της προσωπικότητας του άντρα , όπως η αποφασιστικότητα και η ευφυΐα, αποτελούσαν δυο ακόμη θετικούς δείκτες όσον αφορά το πόσο ελκυστικός και επιθυμητός ήταν για την σύντροφό του.

Η ελπίδα και το θαύμα για τους χριστιανούς

Αυτό είναι αποτέλεσμα του φονταμενταλισμού της θρησκείας, που μπορεί να μην εκφράζεται όπως όταν ήταν στις δόξες της, αλλά θέλει να μας πει ότι όλοι τελικά είναι χριστιανοί, απλά κάποιοι παραστράτησαν πρόσκαιρα. Για τον λόγο αυτό όταν πεθάνει ένας σπουδαίος άθεος, βγαίνει η φήμη ότι δήθεν λίγο πριν πεθάνει, μίλησε με έναν παπά και εξομολογήθηκε, ή ζήτησε να κοινωνήσει και άλλα παρόμοια φαιδρά, που με αυτά πείθουν τα πρόβατα, ότι όλοι τελικά επανέρχονται στο μαντρί, ακόμα και την τελευταία στιγμή. Αυτό είναι επίσης αποτέλεσμα της απαράδεκτης ηθικής του Χριστιανισμού, ότι όλοι μπορούν να σωθούν, ότι και όσα εγκλήματα και να έχουν κάνει, αν και οι γραφές τους έχουν άλλη άποψη: “Λίγοι τελικά θα είναι οι εκλεκτοί”.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα τέτοιων θεωρήσεων χριστιανών σχολιαστών: “Αν ποτέ ο κύριος αυτός (που δεν το εύχομαι) το βιώσει τότε να δούμε με τι μούτρα θα μιλάει για λαϊκισμό, ειδωλολατρία και θα βγαίνει στα κανάλια να παίζει με τον ανθρώπινο πόνο. Κανείς δεν τα βάζει με το Θεό, υπάρχουν περιπτώσεις που η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά”, ή “Εάν σε μια τυχαία εξέταση αύριο διαγνωσθούν με κακοήθεια που θα προστρέξουν; Όταν και η ιατρική στην κακοήθεια ουσιαστικά σηκώνει ψηλά τα χέρια; Δέχομαι μόνο σαφείς απαντήσεις χωρίς επιστροφή ερωτημάτων”.

Αυτές οι ερωτήσεις-αποφάνσεις από το χριστεπώνυμο πλήθος, που είναι συνηθισμένες, έχουν πολύ ενδιαφέρον γιατί δείχνουν πως δουλεύει το εμπόριο ελπίδας που πουλά η Εκκλησία και κάθε θρησκεία ή σέκτα, αλλά και μερικά θέματα που απορρέουν από αυτές τις τόσο “καλοπροαίρετες” ευχές που φθάνουν στα όρια της κατάρας. Φυσικά το ίδιο συμβαίνει και με τις αναφορές σε θαύματα.
Στο δεύτερο σχόλιο υπάρχει ήδη μια καλή απάντηση που λέει: “Το ότι κάτι είναι παρηγορητικό δεν σημαίνει ότι είναι και αληθές”. Εδώ θα δούμε όμως τι σημαίνουν βαθύτερα για τον ψυχισμό των πιστών οι θεωρήσεις αυτές.

Τί είναι η “ελπίδα”;
Ελπίδα είναι η πίστη που έχει κάποιος, ότι διαθέτει τόσο τη θέληση όσο και τον τρόπο ή τις συνθήκες ώστε να πετύχει τους στόχους του, όποιοι κι αν είναι αυτοί.

Στην προκειμένη περίπτωση, η “θέληση” ο “τρόπος” και οι “συνθήκες” είναι ο θεός των χριστιανών και η πίστη σε αυτόν, που όπως είπαμε και στο “Θρησκεία θαυμάτων”, μπορεί και να μετακινήσει βουνά όπως πιστεύουν αν πάρουν κατά γράμμα τις γραφές τους, άσχετα αν υπάρχουν όπως είδαμε εκεί και πράγματα που δεν γίνονται. Στο άρθρο “Θρησκεία ή βίωμα”, είδαμε ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, πρέπει να υπάρχουν κάποιες ασαφείς προϋποθέσεις όπως: «Αυτό που κάνει ο πιστός είναι να προσεύχεται και να παρακαλεί τον θεό του, και αυτός “αν τον κρίνει άξιο”, ή “αν η πίστη του είναι τόσο δυνατή”, “αν η έφεσή του για απάντηση αληθινή και αυθεντική”, τότε ίσως του “μιλήσει” και έτσι “ίσως” γίνει η καλούμενη και “αποκάλυψη”, δηλαδή θα “βιώσει την επαφή με το θείο”». Φυσικά το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το θαύμα, μια σειρά ασαφών προϋποθέσεων με τη μόνη σίγουρη την προσπάθεια του πιστού να πιστεύει χωρίς πολλές αντιρρήσεις.

Ποιά είναι η σημαντικότερη ελπίδα για την οποία ενδιαφέρονται οι χριστιανοί; Δηλαδή, ποιός είναι ο “στόχος” του ορισμού της ελπίδας που είδαμε πάρα πάνω για τους χριστιανούς; Θα έλεγε κανείς, που έχει μελετήσει τις γραφές και τα διδάγματά τους, ότι το μόνο που θα έπρεπε να θέλουν είναι να τελειώσει το συντομότερο το “μαρτύριο” της ζωής, για να πάνε στον Παράδεισο, όπως υποτίθεται πιστεύουν ότι θα πάνε.

Στο άρθρο “Χριστιανισμός και σώμα”, αλλά και στο “Προσηλυτισμός, νηπιοβαπτισμός κι ελεύθερη βούληση”, είδαμε ότι δεν πρέπει να τους απασχολεί η πρόσκαιρη βιολογικότητα, η οποία το μόνο που προσφέρει είναι τα “πάθη” που απεχθάνονται, αλλά η τελική αλήθεια όπως φαντάζονται, που είναι η “ζωή μετά τον θάνατο”, για την οποία σε όλη την διάρκεια της ζωής τους πρέπει να προετοιμάζονται. Στην πραγματικότητα όμως οι περισσότεροι χριστιανοί φαίνεται να φοβούνται τον θάνατο πολύ περισσότερο από τους υπόλοιπους.

Πώς γίνεται αυτό; Γιατί μια θρησκεία που υποτίθεται έχει λύσει το πρόβλημα της αθανασίας, αυτή ειδικά που δεν θα έπρεπε να φοβάται τον θάνατο, έχει την ίδια με τους άλλους ή μάλλον τη χειρότερη σχέση μαζί του; Μα γιατί άλλο τα λόγια άλλο τα έργα. Το να ξορκίζεις κάτι δεν σημαίνει ότι το λύνεις, το απωθείς μεν και αυτό επανέρχεται ενισχυμένο.

Αυτό φαίνεται συχνά στα λόγια και τις πράξεις των χριστιανών αλλά και εδώ στις ερωτήσεις των χριστιανών πάρα πάνω, αν και υποτίθεται ότι ελπίζουν στην αθανασία της πνευματικότητας, εν τούτοις επιζητούν διακαώς την αθανασία της ύλης. Και ελπίζουν σε ένα θαύμα από τον θεό τους για να παραταθεί. Ναι είναι οξύμωρο, η θρησκεία του θανάτου μισεί τον θάνατο. Ή να το πω αλλιώς: Η θρησκεία της ουράνιας βασιλείας, προτιμά στην πράξη την απεχθή βιολογικότητα, αυτή που μας οδήγησε με την “αμαρτία” του ο πρώτος Αδάμ, όπως λένε.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η ελπίδα μη θανάτου, αν τελικά επιτευχθεί είναι θαύμα. Ναι, έχασαν την μετάσταση στη βασιλεία των ουρανών και αυτό είναι θαύμα του θεού τους προς τους ίδιους -προσωπικά, γιατί πιστεύουν και ο Θεός απαντάει τελικά (αν θέλει) στις προσευχές τους. Δεν είναι σκηνικό του παραλόγου;

Είναι απλά η μετάθεση της επιθυμίας του ανθρώπου σαν θέλημα ενός υποτιθέμενου θεού, που γράφει στα παλιά του τα παπούτσια στην πράξη τις διδαχές της θεωρίας.

Μετατρέποντας το Δηλητήριο σε Ελιξήριο Ζωής – Ο Αλχημιστής Μέσα Μου.

Ο αλχημιστής λοιπόν διαχειρίζεται όπως είπαμε την νέα ενέργεια, η οποία είναι στον πλανήτη μας και έρχεται ακόμα και θα συνεχίζει να έρχεται για όσο είμαστε εδώ σε μεγάλες ποσότητες. Αυτή λοιπόν η ενέργεια έχει το εξής χαρακτηριστικό. Επειδή δεν έχει υπάρξει στην σύστασή της όπως είναι, έχει ανάγκη και θέλει να εξερευνήσει τα πάντα. Είναι από την φύση της πολύ-πολύ περίεργη. Άρα λοιπόν όταν υπάρχει μια έμπνευση, μια ιδέα και επικαλούμαστε την νέα ενέργεια, αυτή αρχίζει και εκδηλώνεται μέσα από συνεργασίες, μέσα από κατάλληλες πληροφορίες και όσο εσείς ενσωματώνετε την εξελιγμένη εκδοχή του εαυτού σας, όσο εσείς επιτρέπετε στην ενέργεια να αγκυροβολείται, να γειώνεται μέσα από εσάς -γιατί είπαμε είμαστε όργανα, ειδικά το βιολογικό μας σώμα και κάνουμε συγκεκριμένες κινήσεις, συγκεκριμένες δράσεις για να υλοποιηθεί μια κατάσταση-, η νέα ενέργεια δεν σταματάει πουθενά, δεν έχει διάκριση, είναι ουδέτερη.

Έτσι, όταν η ενέργεια έρχεται από ένα συναίσθημα και δεν μετασχηματίζεται, γιατί δεν ενεργοποιούμε τον αλχημιστή μέσα μας, τότε βουλιάζουμε μέσα σ’ αυτήν, είτε είναι μία καταθλιπτική διάθεση, είτε είναι μία στεναχώρια που μας προξένησε κάποιος, είτε λέμε ότι περνάμε μία φάση οικονομική ή οτιδήποτε άλλο. Όταν λοιπόν δεν μετασχηματίζεται -το ξαναλέω- υπάρχει εγκλωβισμός της ενέργειας, η ενέργεια βαλτώνει και αρχίζει πολύ-πολύ γρήγορα να λειτουργεί σαν πομπός. Δεν περιμένει, όπως ήταν η παλιά ενέργεια να αρχίσει να καταλαγιάζει σε διάφορα πεδία και μετά να εκδηλωθεί στην πραγματικότητα.

Όχι, η νέα ενέργεια με το που θα εγκλωβιστεί, σχηματίζει έναν πομπό στο σύστημά μας -μπορεί να είναι στο νοητικό πεδίο, εξαρτάται από την πληροφορία, εξαρτάται από το συναίσθημα, εξαρτάται από την ενέργεια η οποία ήρθε-, γίνεται πομπός λοιπόν και τί κάνει; Ελκύει καταστάσεις, εμπειρίες και ενέργειες με αυτήν την συχνότητα που έχει ο πομπός, που έχει αυτή η εγκλωβισμένη ενέργεια και ελκύει εκείνες ακριβώς τις καταστάσεις που έχουν αυτό το χρώμα, αυτό τον ήχο, αυτή την ποιότητα. Καταλαβαίνετε τί γίνεται;

Δείτε δηλαδή ότι ό,τι δεν μετασχηματίζεται, είναι σαν ένα αγκάθι μέσα μας, σε οποιοδήποτε πεδίο και αν μιλάμε, είναι μάλλον σαν ένας μαγνήτης και ελκύει πάρα πολλές φορές τέτοιες καταστάσεις, γιατί εφόσον είναι εγκλωβισμένη, εκείνη πάντα θα βρει τρόπο για να μπει σε εμπειρία, γιατί είναι τόσο περίεργη και είναι ουδέτερη όπως είπαμε και αυτό που επιθυμεί είναι να βιώνει τον εαυτό της, να βιώνει την εμπειρία, οπότε ελκύει και άλλες τέτοιες εμπειρίες και αυτό μπορεί να φωλιάσει.

Και εάν ένας άνθρωπος δεν είναι συνειδητοποιημένος, πάει από το κακό στο χειρότερο στο συγκεκριμένο πεδίο ή ελκύει συνεχώς τις ίδιες καταστάσεις και δεν καταλαβαίνει ότι μέσα του, στο σύστημά του, στο συναισθηματικό του πεδίο υπάρχει μία εγκλωβισμένη ενέργεια και ο αλχημιστής του δεν το έχει εντοπίσει -γιατί όπως είπαμε πρώτον θα πρέπει να έχει υψηλή επίγνωση, δεύτερον θα πρέπει να έχει αγάπη στον εαυτό του και τρίτον να έχει πάθος για την ζωή-, δεν το έχει φιλτράρει. Ο αλχημιστής είναι σε χειμερία νάρκη και ο άνθρωπος συνεχίζει να βιώνει τις καταστάσεις, οι οποίες έχουν την ποιότητα αυτής της εγκλωβισμένης ενέργειας.

Έτσι λοιπόν αυτό που αντιλαμβανόμαστε και καταλαβαίνουμε, εφόσον ενεργοποιούμε τον αλχημιστή, εφόσον δηλαδή τρέφουμε και διακρίνουμε την επίγνωσή μας, είναι ότι βρίσκουμε όλο και περισσότερες ευκαιρίες να λέμε στον εαυτό μας ότι τον αγαπάμε και να το δείχνουμε, να έχουμε προτεραιότητες οι οποίες συμβάλλουν στην ανάπτυξή του και στην εξέλιξή του. Με αυτό και μόνο τον τρόπο κάθε μέρα, κάνοντας ένα βήμα, κάθε μέρα αφιερώνοντας χρόνο στον εαυτό μας το πρωί να συνδεθούμε με την θεϊκότητά μας, να ενωθούμε με τον εξελιγμένο εαυτό μας, με το να κάνουμε την αναπνοή μας, δείχνουμε και διακρίνουμε τα πεδία μας, δείχνουμε την αγάπη μας.

Ξέρετε τί γίνεται; Αυτά τα δύο στοιχεία, η αγάπη και η επίγνωση για εμάς, όσο τα εμβαθύνουμε, όσο γίνεται ακόμα πιο ποιοτική η αγάπη του εαυτού για εμάς, τόσο το πάθος για ζωή αναδύεται και αναδύεται. Και καθώς αυτό συνεχίζει, έχουμε περισσότερη αντίληψη, έχουμε περισσότερη ανάγκη να μοιραστούμε, έχουμε περισσότερη αγάπη για τον εαυτό μας και αυτό σημαίνει χωράει στην καρδιά μας όλος ο πλανήτης, όλοι άνθρωποι, όλες οι καταστάσεις και σαφώς και καταλαβαίνουμε και την καταλληλότητα.

Ο αλχημιστής είναι εκείνος που μετατρέπει το δηλητήριο σε ελιξήριο της ζωής, μετατρέπει το δηλητήριο στην ελευθερία και εκείνο που κάνει είναι να το εντοπίσει. Η δουλειά του αλχημιστή είναι να εντοπίσει με την ικανότητα της επίγνωσης που έχει και να μπορεί να μετασχηματίσει, να μετατρέψει αυτό το δηλητήριο. Και αυτή είναι η μόνη του αποστολή. Να μπορεί ο φόβος να ξεπεραστεί μέσα από την γνώση και να γίνεται γνώση, ο φόβος να γίνει εμπειρία και να φέρει γνώση, η οποία είναι η σοφία.

Όταν υπάρχει μέσα σας ντροπή για κάτι που έχετε κάνει, για κάτι που έχετε βιώσει, πάρτε τον εαυτό σας αγκαλιά και πείτε του: «Σε αποδέχομαι, σε αγαπάω, εδώ είμαστε για να βιώνουμε εμπειρίες». Η κάθε ενοχή γίνεται ευθύνη και ανάληψη ευθύνης, όχι ζήλεια και μιζέρια, αλλά ανάπτυξη, πρόοδος, εξέλιξη, ευημερία. Και όταν βλέπουμε αδικία μέσα σε οτιδήποτε, σε ένα σύστημα, σε μια οικογένεια, σε έναν άνθρωπο, είναι η αγάπη που δεν δώσαμε στον εαυτό μας, οπότε αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την εξέλιξή μας και έρχεται η αγάπη, η οποία αυτό-αγάπη ενεργοποιεί εκείνα τα ύψιστα δυναμικά, τις ύψιστες ευκαιρίες και μ’ αυτό τον τρόπο επιλέγουμε την ζωή και μ’ αυτό τον τρόπο δεν μπαίνουμε στην άρνηση, δεν μπαίνουμε στην άρνηση των δυνατοτήτων που ανοίγονται μπροστά μας, καθώς ανοίγονται μπροστά μας προτάσεις και προοπτικές. Εμείς ενεργοποιούμε τα ύψιστα δυναμικά μας, επιλέγουμε την ζωή και λέμε ότι εγώ είμαι ο δημιουργός της ζωής μου και ενεργοποιώ τον αλχημιστή μέσα μου.

Ο ρόλος της ακοής στην επαφή μου με τους άλλους

Με ποιον τρόπο ακούω τους άλλους;
Η ακοή παίζει σημαντικό ρόλο στην επικοινωνία μου με τους άλλους. Χρειάζεται να τους ακούσω για να ανταποκριθώ και να επικοινωνήσω μαζί τους μέσω του διαλόγου. Ωστόσο, το τι θα ακούσω δεν οφείλεται μόνο στο συνομιλητή μου αλλά σε μεγάλο βαθμό και σε μένα. Αλήθεια, πόσο συνειδητοποιημένος είμαι σε αυτό;

Ο τρόπος με τον οποίο ακούω τους άλλους είναι πιο πολυδιάστατος απ' όσο συχνά τον αντιλαμβάνομαι. Αν υποτιμώ το ρόλο της ακοής στο διάλογο, μπορεί να μην αντιλαμβάνομαι πως ίσως επικεντρώνομαι στο δικό μου λόγο, δίνοντας μεγαλύτερη αξία σε αυτό που θα πω και περιμένοντας απλώς τη σειρά μου για να μιλήσω.

Πολλές φορές δεν επιλέγω μόνο τί θα πω, αλλά επιλέγω και τί θα ακούσω (Polster & Polster, 1974). Έχω επιλεκτική ακοή και συνήθως αυτό δε μου γίνεται αντιληπτό (O' Leary, 1995). Μερικά από αυτά που με ενδιαφέρουν μπορεί να είναι η κριτική των άλλων ή ο έπαινος τους ή οι καινούριες πληροφορίες που δίνουν.

Για παράδειγμα, όταν οδηγώ και ο συνοδηγός μου μου λέει "μην τρέχεις", μπορώ να ακούσω την πρότασή του σαν επίκριση "δεν οδηγείς καλά" ή σαν έκφραση συναισθήματος "φοβάμαι" ή σαν πληροφορία "μην τρέχεις, έχουμε χρόνο" ή οτιδήποτε άλλο.

Με τα χρόνια ειδικεύομαι στο να ακούω και να συλλαμβάνω καλύτερα συγκεκριμένα ερεθίσματα. Έχοντας επίγνωση της ακουστικής μου δεξιότητας μπορώ να αντιληφθώ τα αντίστοιχα κρυφά μυνήματα των συνομιλητών μου και να αποκομίσω επιπλέον πληροφορίες από αυτό που άκουσα, λόγω της ευαισθησίας που δείχνω σε αυτά. Αυτή η ακουστική μου δεξιότητα είναι διαφορετική από των άλλων (Polster & Polster, 1974).

Συχνά, δε συνειδητοποιώ πως αυτό που σκέφτομαι σε μία συζήτηση επηρεάζει αυτό που ακούω και την εξέλιξη της συζήτησης. Όταν ακούω τους άλλους και "σκέφτομαι τι θα έκανα εγώ στη θέση τους", ίσως έχω την τάση να διακόπτω, να κατευθύνω τη συζήτηση, να δίνω βιαστικές εντολές και να μεταφέρω το βάρος της συζήτησης σε διαφορετικό σημείο από αυτό των συνομιλητών μου.

Όταν ακούω τους άλλους και "σκέφτομαι κάτι για αυτούς", ίσως αναλύω τα κίνητρα των συνομιλητών μου και θεωρητικολογώ. Όταν ακούω τους άλλους και "σκέφτομαι κάτι εναντίον τους", ίσως τους αμφισβητώ, εκφράζω απειλή ή κρατάω μια αμυντική στάση απέναντί τους (O' Leary, 1995). 

Λαμβάνοντας υπόψη πως ο τρόπος με τον οποίο ακούω κάποιον παίζει σημαντικό ρόλο για την πορεία της συζήτησης, όσο πιο καλή επίγνωση έχω των προσωπικών μου παραγόντων που επιδρούν στην ακουστική μου αντιληπτικότητα, τόσο πιο ολοκληρωμένη και αποδοτική γίνεται η συζήτηση.

Η αποτελεσματική ακοή
Η αποτελεσματική ακοή δεν είναι μία παθητική διαδικασία. Είναι μία ενεργητική διαδικασία στην οποία ως ακροατής δεν μένω αμέτοχος. Παραμένω σε εγρήγορση ώστε να συλλαμβάνω το νόημα του λόγου και παράλληλα ανιχνεύω τη δική μου αλήθεια. Δεν ακούω μόνο τα λόγια αλλά και τι σημαίνουν αυτά για τον εαυτό μου. "Ακούω ό,τι σημαίνει κάτι για μένα και επηρεάζομαι από αυτό που ακούω" (Polster & Polster, 1974, σ. 142). Η αποτελεσματική ακρόαση προϋποθέτει την προσοχή μου. Η προσοχή μου οξύνεται όταν περιμένω να μιλήσει ο συνομιλητής μου χωρίς να τον διακόπτω (O' Leary, 1995).

Όταν ακούω προσεκτικά συντονίζομαι με τον τόνο της φωνής του ομιλητή. Ο ομιλητής αντιλαμβάνεται πως τον ακούω (O' Leary, 1995). Mε την προσεκτική ακρόαση ακούω και παράλληλα αισθάνομαι τον ομιλητή. Συχνά, οι υπόλοιποι ήχοι εξαφανίζονται (Satir, 1989). Η αποτελεσματική ακρόαση σημαίνει "να σκέφτομαι μαζί με τον άλλο". Με αυτό το είδος της ακρόασης επιτρέπω στο συνομιλητή μου να εκθέσει τον εαυτό του, να αναγνωρίσει τα συναισθήματά του και να βρει ο ίδιος τις απαντήσεις που χρειάζεται. Αυτό μπορώ να το πετύχω με την ανεύρεση πληροφοριών μέσω ερωτήσεων, με την ενεργή σιωπή και με την αποφυγή κατεύθυνσης του διαλόγου (O' Leary, 1995).
 ----------------
Βιβλιογραφία
O'Leary, E. (1995). Η θεραπεία Gestalt. (Ι. Ν. Νέστορος, Ν. Ε. Πολεμικός, Eπιμ., & Γ. Σκαρβέλη, Μεταφρ.) Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Polster, E., & Polster, M. (1974). Gestalt Therapy Integrated: Contours of Theory and Practice . New York: Vintage Books.

Satir, V. (1989). Πλάθοντας Ανθρώπους (5η εκδ.). (Λ. Στυλιανούδη, Μεταφρ.) Αθήνα: Κέδρος.