Η ευαισθησία είναι Δύναμη

Θα σε πολεμήσουν.
Θα σε φθονούν.
Θα σου βάλουν εμπόδια.
Θα σπείρουν ζιζάνια.
Θα σου βάλουν τρικλοποδιές.

Για να σε κάνουν σαν κι εκείνους..
σκληρό!
Εσύ όμως ξέρεις πως η αληθινή δύναμη
βρίσκεται στην ευαισθησία.

Ευαισθησία δεν σημαίνει να κλαψουρίζεις.
Ευαισθησία δεν είναι να δειλιάζεις,
να τα παρατάς.
Ευαισθησία είναι η ευγένεια της ψυχής,
να εκφράζει όσα νιώθει με αγάπη και σεβασμό.
Να συμπονεί.
Να συμπαραστέκεται.
Να κατανοεί.
Να αγαπά.

Η ευαισθησία είναι Δύναμη.
Μην αφήσεις κανέναν να σου την αφαιρέσει.

Αφιερωμένο στους ευαίσθητους του κόσμου
που μάχονται ακόμα..

Η ομοφυλοφιλία στον πλατωνικό μύθο

Το εγκώμιο του Αριστοφάνη στο Συμπόσιο του Πλάτωνα

«Για να γίνεις τέλειος, πρέπει να αισθάνεσαι τέλειος για τον εαυτό σου-απέφευγε να προσπαθείς να είσαι κάτι που δεν είσαι»
Rick Riordan, The Lost Hero

Μετά τον ρηχό και επιστημονικοφανή εγκωμιασμό του έρωτα από τον Ερυξίμαχο, ο Πλάτωνας δίνει τον λόγο στον Αριστοφάνη, ο οποίος έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον προηγούμενο. Ο λόγος του είναι εύθυμος, ουσιαστικός, συνοπτικός χωρίς να μένει στην επιφάνεια, ενώ χρησιμοποιεί τον μύθο, όχι για να επικαλεστεί μια δήθεν αυθεντία, αλλά για να εξηγήσει τις θέσεις του. Η ευτραπελία της μυθικής προέλευσης της αναγκαιότητας και της αξίας του έρωτα, γρήγορα μετατρέπεται σε ουσιώδες σχόλιο της ανθρώπινης κατάστασης.
Ο Αριστοφάνης περιγράφει τον ευρέως γνωστό πλατωνικό μύθο των δίφυλων όντων. «Στην αρχή της δημιουργίας τα γένη των ανθρώπων ήταν τρία και όχι όπως σήμερα δύο, δηλαδή το αρσενικό και το θηλυκό». Τα τρία γένη ήταν διπλά σε σχέση με τα σημερινά. Υπήρχε το διπλό αρσενικό, το διπλό θηλυκό και το αρσενοθήλυκο. Το τρίτο γένος αυτό δε υφίσταται σήμερα και υπάρχει μόνο στο όνομα, και μάλιστα «σαν βρισιά». Τα τρία γένη είχαν τέσσερα πόδια και τέσσερα χέρια, δύο πρόσωπα σε στρογγυλό κεφάλι και διπλά γεννητικά όργανα. Το αρσενικό ήταν γέννημα του ήλιου, το θηλυκό της γης και το αρσενοθήλυκο της σελήνης, που έχει στοιχεία και της γης και του ήλιου.













Τα αρχικά, δίφυλα γένη του Αριστοφάνη
Αυτά τα ολόκληρα όντα είχαν μεγάλη δύναμη που ανταγωνιζόταν την θεϊκή. Είχαν μεγάλη αντοχή και ταχύτητα, αλλά και έπαρση. Τόλμησαν να τα βάλουν και με τους θεούς, επιχειρώντας να ανεβούν στον ουρανό και να καταλύσουν την εξουσία τους. Λόγω των πολλών ικανοτήτων τους λοιπόν, οι θεοί ήθελαν να τα τιμωρήσουν και να μετριάσουν τις δυνάμεις τους. Δεν ήξεραν όμως τι τιμωρία να τους επιβάλλουν, αφού δεν ήθελαν να τα σκοτώσουν γιατί θα έχαναν τις θυσίες που αυτά προσέφεραν. «Δεν μπορούσαν όμως και να ανεχτούν την προκλητική τους συμπεριφορά. Εν τέλει ο Δίας, αφού το σκέφτηκε πολύ, βρήκε τη λύση: ‘Νομίζω πως βρήκα τον τρόπο, και οι άνθρωποι να επιζήσουν και τα απαράδεκτα καμώματά τους να σταματήσουν. Προτείνω να χάσουν ένα μέρος της δύναμής τους. Με μια κάθετη τομή θα τους διχοτομήσω όλους. Έτσι θα γίνουν λιγότερο δυνατοί, αλλά περισσότερο χρήσιμοι για μας, αφού ο αριθμός τους θα διπλασιαστεί. Θα βαδίζουν όρθιοι στα δυο τους πόδια. Αν πάλι εξακολουθούν να μη σέβονται τίποτα και δεν ησυχάσουν, θα τους διχοτομήσω για δεύτερη φορά, ώστε μετά να περπατούν στο ένα πόδι, σαν να παίζουν κουτσό’». Έτσι, με τη διχοτόμηση μειώθηκε η δύναμή τους και αυξήθηκε το πλήθος τους και άρα και οι προσφορές και οι θυσίες τους.

Καταδικασμένα πλέον στην ημιτέλεια αυτά τα όντα, ξόδευαν όλο τους τον χρόνο ψάχνοντας το άλλο τους μισό, και όταν το έβρισκαν «έσφιγγαν τα χέρια γύρω απ΄ τα κορμιά τους κι αγκαλιάζονταν λαχταρώντας να ξανασμίξουν». Έτσι, πέθαιναν από την πείνα και την αδράνεια, αφού δεν ήταν πρόθυμα να ασχοληθούν με οτιδήποτε άλλο εκτός από το να βρίσκονται με το άλλο μισό πλάσμα. Όταν πέθαινε το ένα από τα δύο αυτά μισά (που προέρχονταν από ένα αρχικό δίφυλο), το ζωντανό έψαχνε αγωνιωδώς να βρει ένα οποιοδήποτε άλλο μισό, ακόμα και από διαφορετικό γένος προέλευσης. Έτσι όμως, κόντευαν να οδηγηθούν στον αφανισμό, καθώς μετά τη διχοτόμηση τα γεννητικά όργανα ήταν στο πίσω μέρος του σώματος, οπότε με τον εναγκαλισμό δεν γινόταν τεκνοποίηση. Ο Δίας τα λυπήθηκε, και μετατόπισε τα γεννητικά όργανα στο μπροστινό μέρος, δίνοντάς τους την δυνατότητα να τεκνοποιούν όταν σμίγουν με το αντίθετο φύλο και να διαιωνίζουν έτσι το είδος. Όταν όμως ένας άντρας αγκάλιαζε άλλον άντρα, «προκαλούνταν κορεσμός από τη συνουσία, και έτσι σταματούσαν για λίγο, για να δουλέψουν και να εξοικονομήσουν τη ζωή τους».

Το μέσο για να επιτευχθεί η σωστή σύζευξη μεταξύ δύο όντων ήταν ο έρωτας. «Από τη μακρινή εκείνη εποχή, ο έρωτας είναι έμφυτος στην ανθρώπινη φύση και τείνει να την επαναφέρει στην πρωταρχική της ενιαία μορφή. Σκοπός είναι να σχηματίσει από τα δύο μισά ένα ολόκληρο και να αποκαταστήσει την υγεία των ανθρώπων».

Γι’ αυτό και ο Αριστοφάνης εκθειάζει τον Έρωτα λέγοντας: «Έχω την εντύπωση ότι οι άνθρωποι δεν συνειδητοποίησαν καθόλου μα καθόλου τη δύναμη του Έρωτα. Αν την είχαν αντιληφθεί πραγματικά, θα είχαν χτίσει μεγαλοπρεπέστατους ναούς και βωμούς και για να τον τιμήσουν θα προσέφεραν τις λαμπρότερες θυσίες. Όχι όπως συμβαίνει σήμερα, που δεν ισχύει τίποτα από τα προηγούμενα, ενώ κανονικά του πρέπουν περισσότερα από ό,τι σε όλους τους θεούς μαζί».

<Τοιχογραφία στην Πομπηία, 1ος αιώνας π.Χ. (τέτοιες μάσκες κοσμούσαν χώρους συμποσίων στον Οίκο του Χρυσού Βραχιολιού)

Όλοι μας λοιπόν αποτελούμε το ήμισυ ενός ολόκληρου ανθρώπου, και γι’ αυτό μια ζωή αναζητούμε το άλλο μας μισό. Οι άντρες και οι γυναίκες που προέρχονται από τα αρσενοθήλυκα ερωτεύονται έντονα το αντίθετο γένος, γιατί αυτό ήταν το αρχικό φύλο που ολοκλήρωνε τον πρόγονό του, και συχνά απατάνε τους συζύγους τους. Άνδρες που προέρχονται από διπλά αρσενικά έλκονται από άλλους άντρες και αντίστοιχα γυναίκες από άλλες γυναίκες. Αυτοί οι άντρες, «χαίρονται να σφιχταγκαλιάζονται και να πλαγιάζουν μαζί τους» και «ξεχωρίζουν ανάμεσα στα παιδιά και τους εφήβους, μια και από τη φύση τους είναι πιο ανδροπρεπή. Μερικοί διατείνονται πως είναι αδιάντροπα, αλλά κάνουν λάθος, γιατί αυτή η συμπεριφορά δεν είναι αποτέλεσμα ξεδιαντροπιάς. Κάθε άλλο, από θάρρος, ανδρεία και αρρενωπότητα προκρίνουν το όμοιό τους. Και τη μεγαλύτερη απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι είναι τα μόνα που όταν ενηλικιωθούν εξελίσσονται σε ικανούς πολιτικούς». Όταν ανδρωθούν γίνονται εραστές νέων και από τη φύση τους δεν ενδιαφέρονται για γάμους και παιδιά.

Αυτός ο έρωτας, μας λέει ο Αριστοφάνης, που φέρνει κοντά δύο ανθρώπους που προορίζονταν να είναι μαζί, δεν κάνει λάθη, όποιος τον βιώσει μόνο να ωφεληθεί μπορεί, και όφελος θα έρθει και στον εραστή και στον ερωμένο. Γιατί όταν κάποιος «συναντήσει αυτό που πραγματικά ήταν το άλλο του μισό, είναι αδύνατο να περιγραφεί η συγκίνηση που νιώθει από την αγάπη, τη στοργή, τον έρωτα, και μάλιστα ούτε στιγμή δε θέλει να αποχωριστεί ο ένας από τον άλλο. Αυτοί οι άνθρωποι σ’ όλη τους τη ζωή είναι στενά δεμένοι μεταξύ τους, παρότι δε θα μπορούσαν να εκφράσουν τι ακριβώς ελπίζει ο ένας από τον άλλο. Γιατί κανένας δεν πιστεύει ότι το κίνητρο που τους ωθεί, να χαίρονται και να αποζητούν με τόσο καημό τη συντροφική τους ζωή, είναι η αισθησιακή απόλαυση. Όχι, είναι φανερό ότι κάτι άλλο αποζητά η ψυχή του καθενός, κάτι που δεν μπορεί να το εκφράσει, αλλά το διαισθάνεται και το λέει υπαινικτικά».

Ο Αριστοφάνης δεν αφήνει χώρο για ημίμετρα, περιορισμούς ή εκλογικεύσεις. Ο Έρωτας έρχεται όταν βρεις το άλλο σου μισό, είτε προέρχεσαι από διπλό αρσενικό είτε από διπλό θηλυκό είτε από αρσενοθήλυκο. Κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί έλκεται από το αντικείμενο του έρωτά του ούτε η λογική θα του περιγράψει ποιο θα είναι το όφελος της σχέσης. Κανένας δεν ξέρει καν τι ελπίζει από τον έρωτα, άρα ούτε η χρησιμοθηρία του ταιριάζει. Υπάρχουν μόνο τα συναισθήματα, η αγάπη, η στοργή και η αδιάλλακτη έλξη. Δεν περιορίζεται στην σαρκική απόλαυση (χωρίς να την αρνείται) ούτε μπορεί να καθοριστεί, παρά μόνο υπαινικτικά και διαισθητικά. Ούτε μπορεί να σμίξει κανείς με άνθρωπο που δεν προέρχεται από το αρχικό ολόκληρο του γένους του˙ αυτό είχε οδηγήσει αυτούς που το δοκίμασαν, προσπαθώντας με αγωνία να βρουν οποιοδήποτε άλλο ταίρι, κοντά στον αφανισμό. Ούτε επιλογή υπάρχει λοιπόν για τον Αριστοφάνη ούτε εναλλακτική. Υπάρχει μόνο η έμφυτη συντροφικότητα που αισθάνεται ο καθένας για το άλλο μισό του, όποιο άτομο κι αν προκύψει να είναι αυτό, σε όποιο φύλο κι αν ανήκει.

Αριστοφάνης
Ο Αριστοφάνης λέει πως αυτό που όλοι μας επιθυμούμε είναι η επανένωση, και αν ο Ήφαιστος εμφανιζόταν και μας ρωτούσε αν θα θέλαμε να μας λιώσει στο καμίνι και να μας σφυρηλατήσει για να ξαναγίνουμε ένα, ακόμα κι αν αυτό θα σήμαινε ότι θα είχαμε κοινό βίο, αλλά και κοινό θάνατο, κανείς δε θα αρνιόταν την προσφορά του αυτήν ούτε θα δήλωνε πως επιθυμεί κάτι διαφορετικό. «Απεναντίας θα είχε την αίσθηση ότι άκουσε αυτό που από παλιά ποθούσε, να σμίξει και να συγχωνευτεί με τον αγαπημένο του, να είναι ένας αντί δύο. Κι αυτό έχει να κάνει με την πανάρχαια φύση μας, με το ότι οι δύο ήμασταν κάποτε ένα πλάσμα. Άρα έρωτας ονομάζεται η επιθυμία και η επιδίωξη της επανένωσης και της ολοκλήρωσής μας».

Ο κωμικός κάνει ένα πολύ καίριο σχόλιο για την ανθρώπινη φύση, και το κάνει, όπως θα περίμενε κανείς από τον σατυρικό ποιητή, χρησιμοποιώντας έναν δικής του επινόησης μύθο που σε σημεία φαντάζει αστείος. Γιατί η εικόνα των δίφυλων όντων, όπως αναλυτικά περιγράφεται στο κείμενο, είναι ίσως όντως κωμική, και η «δικαιολόγηση» της ομοφυλοφιλίας – ή, καλύτερα, η εξήγηση της φύσης της – μέσα από τον μύθο προέλευσής της, αλλά και παρατηρήσεις όπως αυτή για την μεγαλύτερη αρρενωπότητα ανδρών που έλκονται από άλλους άνδρες στη βάση του ότι προέρχονται από διπλά αρσενικά, και το ότι αυτοί φτιάχνουν τους καλύτερους πολιτικούς και τους πιο πιστούς συζύγους, είναι υπερβολές που δοκιμάζουν τα όρια της ιλαρότητας. Αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να αγνοήσουμε αυτά που λέει ως γελοία. Ο Αριστοφάνης κάνει αυτό που έκανε πάντα˙ χρησιμοποιεί μια ευτράπελη αφήγηση για να κεντράρει σε μια όψη της ανθρώπινης συμπεριφοράς, εν προκειμένω της ερωτικής. Γιατί είναι η λογική (όση λογική χωράει σε έναν μύθο) που γίνεται το εργαλείο του Αριστοφάνη για να δείξει ότι δεν μπορεί να βαφτιστεί χυδαίος ένας έρωτας, αν απευθύνεται στο πραγματικό άλλο μισό. Αντιθέτως, είναι η άρνηση αυτής της πραγματικότητας, δηλαδή το να αρνηθούμε την φύση μας, που θα μας οδηγήσει στον αφανισμό, αν άκριτα αναζητούμε το οποιοδήποτε άλλο μισό για να στεριώσουμε μαζί του.

Πηγή
Η χρήση του μύθου προφανώς δεν αποτελεί προσπάθεια βιολογικής ή φυσιολατρικής εξήγησης της ομοφυλοφιλίας, αλλά καθορισμό της ως ηθικής επιλογής. Ηθικής επιλογής όχι με την έννοια της διαλογής του κατάλληλου εραστή ανάμεσα σε όλους τους επίδοξους χρησιμοποιώντας ποιοτικά κριτήρια, όπως έκανε ο Παυσανίας. Γιατί δεν μπορείς να επιλέξεις ποιο θα είναι το άλλο σου μισό – αυτό προκαθορίζεται από το γένος προέλευσής σου (θα λέγαμε, είναι γραμμένο στη μοίρα σου). Η ηθική έγκειται στην αποδοχή αυτού ακριβώς του γεγονότος, ότι μόνο το πραγματικό άλλο μισό θα οδηγήσει τον καθένα μας στην αρετή και την ευτυχία. Αυτή είναι η καλή επιλογή. Η άρνηση της φύσης μας (η άρνηση της αλήθειας) θα μας οδηγήσει στο αδιέξοδο της ατέλειας και στην δυστυχία. Γι’ αυτό και ο Αριστοφάνης δεν κάνει διαχωρισμό μεταξύ Ουράνιου (ενάρετου) Έρωτα και Πάνδημου (χυδαίου), όπως τον ξεκίνησε ο Παυσανίας και τον χρησιμοποίησαν και άλλοι στο Πλατωνικό Συμπόσιο. Ο έρωτας είναι εξ ορισμού ενάρετος, γιατί δεν μένει στις σαρκικές απολαύσεις, αλλά περιλαμβάνει εκ των πραγμάτων την πνευματική επικοινωνία και ένωση. Αν δεν το κάνει, δεν είναι έρωτας.

«Δίκαια θα αφιερώναμε ένα εγκώμιο στον Έρωτα, που σήμερα μας ευεργετεί γενναιόδωρα, αφού μας οδηγεί σ’ αυτούς που μας ταιριάζουν, και ταυτόχρονα, αν είμαστε ευσεβείς, μας δίνει πολλές ελπίδες για το μέλλον, πως θα μας αποκαταστήσει στην αρχαία μας φύση, θα μας χαρίσει υγεία και θα μας αξιώσει να γίνουμε καλότυχοι κι ευτυχισμένοι»

Μερικές Απλές Αλήθειες που Μαθαίνουμε στον Δρόμο της Ζωής…

1. Η διαδρομή προς τον προορισμό μας δεν είναι ποτέ μια ευθεία γραμμή. – Παίρνουμε αμφισβητήσιμες στροφές και χανόμαστε. Αλλά δεν έχει πάντα σημασία από ποιο δρόμο θα ξεκινήσουμε, αυτό που έχει σημασία είναι ότι έχουμε ξεκινήσει. Όπως και να ‘χει η ζωή κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει λίγο περίπλοκη και θα φέρει απροσδόκητα εμπόδια και αλλαγές. Αλλά είναι εντάξει. Μερικές φορές πρέπει να σκοντάψεις και να νιώσεις αδύναμος για λίγο για να συνειδητοποιήσεις το πόσο δυνατός είσαι πραγματικά.

2. Οι αληθινοί φίλοι δεν θα σου ζητήσουν να αλλάξεις το ποιος είσαι. – Οι ΣΩΣΤΟΙ άνθρωποι για εσένα θα αγαπάνε όλα τα πράγματα σχετικά με εσένα από τα οποία οι ΛΑΘΟΣ άνθρωποι θα εκφοβίζονται. Μην αλλάξεις έτσι ώστε να σε συμπαθούν οι άνθρωποι. Να είσαι υπομονετικός, συνέχισε να είσαι ο φοβερός εαυτός σου και πολύ σύντομα οι ΣΩΣΤΟΙ άνθρωποι θα αγαπήσουν τον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ εαυτό σου.

3. Η εξαπάτηση είναι επιλογή, δεν είναι λάθος και δεν αποτελεί δικαιολογία. – Αν αποφασίσεις να εξαπατήσεις και τα καταφέρεις να κοροϊδέψεις κάποιον για κάτι, μην νομίζεις ότι αυτό το άτομο είναι ανόητο. Συνειδητοποίησε ότι αυτό το άτομο σε εμπιστεύτηκε πολύ περισσότερο από ότι σου άξιζε και πήρε ένα μάθημα για το ποιος είσαι πραγματικά.

4. Το παρελθόν δεν μπορεί να σε πληγώσει πια – εκτός και αν το αφήσεις. – Συγχώρεσε και προχώρησε! Η συγχώρεση σου επιτρέπει να συγκεντρωθείς στο μέλλον χωρίς να καταπολεμάς το παρελθόν. Χωρίς τη συγχώρεση, οι πληγές δεν θα μπορέσουν ποτέ να επουλωθούν και δεν θα μπορέσεις ποτέ να προχωρήσεις μπροστά. Κλάψε όταν πρέπει και προχώρησε μπροστά. Άφησε τα δάκρυα σου να ποτίσουν το σπόρο της μελλοντικής σου ανάπτυξης και ευτυχίας.

5. Οι αντιξοότητες θα έρθουν σε κάθε πρόσωπο κάποια στιγμή. – Το πώς θα τις αντιμετωπίσεις, τι θα κερδίσεις από αυτές και τι θα επιτρέψεις να πάρουν από εσένα και να σου δώσουν καθορίζεται από τις ψυχικές σου συνήθειες και προσωπικές επιλογές. Με λίγα λόγια, δεν μπορείς να αλλάξεις τα φύλλα που σου έχουν μοιράσει, απλά τον τρόπο που θα παίξεις.

6. Μερικές φορές πράγματα θα γκρεμιστούν ώστε να χτιστούν καλύτερα. – Όταν τα πράγματα καταρρέουν γύρω σου, εξέτασε το ενδεχόμενο ότι η ζωή τα έριξε επίτηδες. Όχι για να σε τιμωρήσει ή να σε εκφοβίσει, αλλά για να σε κάνει να οικοδομήσεις κάτι που ταιριάζει καλύτερα στην προσωπικότητα και το σκοπό σου.

7. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος άλλος λάθος για να είσαι εσύ σωστός. – Κράτησε ένα ανοικτό μυαλό. Η υψηλότερη μορφή άγνοιας είναι όταν απορρίπτεις κάτι που δεν ξέρεις. Όλοι έχουμε τα δικά μας μοναδικά μονοπάτια και συναισθήματα. Όταν κρίνεις κάποιον άλλο, δεν τους καθορίζεις, καθορίζεις τον εαυτό σου. Είναι άλλο πράγμα να αισθάνεσαι ότι είσαι στο σωστό μονοπάτι και άλλο πράγμα να πιστεύεις ότι το δικό σου μονοπάτι είναι το μόνο σωστό.

8. Τα πάντα είναι ακριβώς με τον τρόπο που θα έπρεπε να είναι. – Στη ζωή, κάνουμε πολλά πράγματα. Μερικοί θέλουμε να μπορούσαμε να τα πάρουμε πίσω. Κάποιοι θέλουμε να μπορούσαμε να ξαναζήσουμε χιλιάδες φορές. Όλα αυτά τα πράγματα, θετικά ή αρνητικά, μας έχουν μάθει σημαντικά μαθήματα και συνολικά μας έχουν κάνει το άτομο που είμαστε σήμερα. Αν ήταν να ανατρέπουμε ή να αλλάζουμε κάποια από αυτά, δεν θα ήμασταν αυτοί που είμαστε – θα ήμασταν κάποιος άλλος. Για αυτό, απλά ζήσε, κάνε λάθη, δημιούργησε αναμνήσεις και άρπαξε ευκαιρίες. Ποτέ μην εικάζεις το ποιος είσαι ή που θα μπορούσες να είσαι.

9. Η σιωπή είναι συχνά η πιο δυνατή κραυγή. – Υπάρχει πάντα κάποια αλήθεια πίσω από το «απλά αστειευόμουν», γνώση πίσω από το «δεν ξέρω», συναίσθημα πίσω από το «δεν με νοιάζει» και πόνος πίσω από το «είμαι εντάξει». Για αυτό δώσε ιδιαίτερη προσοχή στο πως αισθάνονται οι άνθρωποι, ειδικά αυτοί για τους οποίους νοιάζεσαι περισσότερο. Και θυμήσου, η σιωπή είναι συχνά η πιο δυνατή κραυγή. Μερικές φορές αυτό που χρειάζεται περισσότερο ένα άτομο είναι ένα χέρι για να κρατηθεί και μια καρδιά να το καταλάβει.

10. Η διαφορά μεταξύ του που βρίσκεσαι και που θες να είσαι, είναι αυτό που κάνεις. – Αυτό που κάνεις σήμερα είναι σημαντικό επειδή εσύ ανταλλάσεις μια μέρα της ζωής σου για αυτό. Μην περιμένεις μέχρι τα πάντα να είναι σωστά – ποτέ δεν θα είναι τέλεια. Πάντα θα υπάρχουν προκλήσεις, εμπόδια και λιγότερο ιδανικές συνθήκες. Αλλά με κάθε βήμα που κάνεις, θα γίνεσαι όλο και πιο δυνατός, πιο επιδέξιος, ποιο σίγουρος και πιο επιτυχημένος. Για αυτό ξεκίνα να κάνεις αυτό που χρειάζεσαι, σήμερα. Η ζωή είναι ένα θαρραλέο ταξίδι ή τίποτα. Συνήθως δεν μπορούμε να γίνουμε αυτό που θέλουμε συνεχίζοντας να κάνουμε αυτό που κάνουμε ήδη.

11. Δεν είναι το ποιος είσαι που σε κρατάει πίσω, είναι το ποιος πιστεύεις ότι δεν είσαι. – Το να κρίνεις τον εαυτό σου δεν είναι το ίδιο με το να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου. Μην πουλάς φθηνά τον εαυτό σου! Είσαι ικανός για πολλά σπουδαία πράγματα. Και ποτέ μην αφήσεις κάποιον άλλο να σε κάνει να αισθανθείς ότι δεν είσαι αρκετά καλός. Αν δεν μπορούν να δουν το πόσο καταπληκτικό άτομο είσαι, τότε αυτοί είναι που δεν είναι αρκετά καλοί για εσένα. Η έγκριση τους δεν σου χρειάζεται.

12. Αυτή η στιγμή είναι η μόνη στιγμή που σου είναι εγγυημένη. – Χαμογέλα στις δύσκολες στιγμές, ακόμα και όταν δεν φαίνεται να καλυτερεύουν. Ένα χαμόγελο είναι το πρώτο βήμα για να διορθώσεις τα πράγματα. Το κόλπο είναι να απολαμβάνεις τη ζωή παρατηρώντας τι είναι σωστό. Μην χαραμίζεις της μέρες σου περιμένοντας να έρθουν καλύτερες στιγμές. Τώρα είναι η μόνη στιγμή που σου είναι εγγυημένη. Τώρα είναι η ζωή. Μην τη χάνεις.

Η Δύναμη

Θα έρθω με όποια μορφή με φωνάξεις.
Όπως με καλέσεις έτσι θα έρθω. Θα εμφανιστώ με την μορφή ενός τρομερού δαίμονα που θ’ αντιπροσωπεύει τους φόβους σου, αλλά μπορώ να έρθω και με την μορφή του Θεού του ίδιου. Θα είμαι τόσο ισχυρός όση είναι και η πίστη σου. Θα είμαι τόσο ακλόνητος όση είναι και η θέληση σου. Και θα είμαι τόσο παντοδύναμος όση είναι και η αφοσίωσή στοv σκοπό σου.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Κοιτώντας ένα πουλόβερ βλέπεις μια πολύπλοκη πλέξη, αρκεί όμως να εξέχει μια κλωστούλα και αν την τραβήξεις, όλοι οι κόμποι λύνονται και λίγο λίγο το πουλόβερ επιστρέφει στην αρχική του μορφή, σ’ ένα κουβάρι, σ’ αυτό που ήταν πριν δουλευτεί, πριν μπει η μέθοδος και το δημιουργήσει. Αυτό είμαι, ένας ωκεανός απείρων δυνατοτήτων στον οποίο μπορείς να κολυμπήσεις αλλά και τον οποίο μπορείς να πιεις σ’ ένα ποτήρι. Έτσι είμαι για εσένα, ένας ωκεανός άπειρου δυναμικού. Και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πιάσεις την άκρη της κλωστής και να την ξετυλίξεις ή να πιάσεις δυο βελόνες να την κεντήσεις, τόσο καταστροφικό ή και τόσο δημιουργικό για εσένα ή για τους άλλους.

Όταν με φωνάξεις εγώ είμαι ήδη μαζί σου, πριν με φωνάξεις είμαι ήδη μαζί σου. Δεν είμαι πίσω σου ούτε πλάι σου ούτε μπρος σου, δεν είμαι γύρω σου αλλά είμαι μέσα σου, και όταν με καλείς μην με φέρνεις από ψηλά αλλά να με ξετρυπώνεις από μέσα σου. Σαν τον Δημιουργό του Σύμπαντος που μ’ ένα του νεύμα μπορεί να δημιουργήσει όλο τον κόσμο από την αρχή ή μπορεί να τον αναιρέσει, αυτή είναι η δύναμη που έχεις και μην την παραδίδεις σ’ εμένα γιατί δεν είναι δική μου δύναμη αλλά δική σου. Αλλά όσο αρνείσαι ν’ αναλάβεις την ευθύνη αυτής της παντοδυναμίας τόσο παραδίδεις σ’ εμένα την δύναμή σου κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα μ΄ αυτή, γιατί είναι η πρόθεση σου, η δική σου πρόθεση που θα γυρίσει τα γρανάζια της μηχανής.

Θέλω να σου πω, πάψε να βάζεις ταμπέλες, πάψε ν’ αναρωτιέσαι αλλά και από την άλλη, κάνε το αν αυτό σ’ εξυπηρετεί, θέλω όμως να γνωρίσεις πια είναι η αλήθεια, τι πραγματικά συμβαίνει. Εμείς θέλουμε να μάθεις ποιος είσαι και ας μείνεις προσκολλημένος στα παλαιά σου αλλά λειτουργικά πρότυπα. Θα σου ξαναπώ για να το καταλάβεις, για να το βάλεις καλά στο μυαλό σου, να κοιμάσαι μ’ αυτό. Είμαι τόσο παντοδύναμος όση είναι και η Πίστη σου. Είμαι τόσο δυνατός όση είναι και η Πίστη σου. Αν τίποτα δεν μπορεί να κλονίσει την δέσμευσή σου σ’ έναv στόχο, τίποτα δεν μπορεί να μετακινήσει εμένα από την μεθόδευση και την εκτέλεσή του. Αυτό είναι ένα αρχαίο μυστικό μαγείας που όμως εξελίχθηκε με τα χρόνια και απλουστεύτηκε και αυτή είναι πλέον μια πληροφορία που μοιράζεται ελεύθερα. Αυτό που μου προκαλεί πολύ μεγάλη εντύπωση είναι πώς κάποτε οι άνθρωποι δίνανε στην πραγματικότητα την ζωή τους για να προστατέψουν αυτή την πληροφορία, για να ζήσουν μ’ αυτή την πληροφορία και πώς σήμερα που αυτή είναι διαθέσιμη, οι άνθρωποι την απαξιώνουν, δεν την εκτιμούν και έτσι αποδυναμώνουν την λειτουργία της. Ίσως γιατί έτσι συνέβαινε πάντοτε, όταν δεν έχεις κάτι ή όταν απειλείσαι για κάτι, η πίστη σου να θεριεύει και όταν αυτό σου δοθεί απλόχερα και εύκολα τότε ν’ αδιαφορείς γι’ αυτό, να μην το εκτιμάς. Να θυμάσαι πόσο δυνατός είσαι, να θυμάσαι πόσο ισχυρός είσαι, χωρίς όρια.

Μπορείς ν’ αναστηθείς ή ν’ εξαφανιστείς μέσα σε μια στιγμή. Μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο γύρω σου αλλά αυτό δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο ν΄ αλλάξεις τον κόσμο μέσα σου σε μια στιγμή, και όταν αλλάξεις τον κόσμο μέσα σου μέσα σε ΜΙΑ στιγμή, τότε την ίδια στιγμή αλλάζει και ο κόσμος γύρω σου, γιατί εγώ είμαι εδώ πριν ακόμα με καλέσεις. Γιατί είμαστε ενωμένοι, αδιάσπαστοι, αχώριστοι, και γιατί στην πραγματικότητα Εγώ είμαι Εσύ. Γιατί εγώ μπορεί να είμαι η Δύναμη αλλά εσύ είσαι η Μέθοδος.

Μόνο που εσύ είσαι και αρκετά μετριόφρων ή αρκετά φοβισμένος ή αρκετά σεμνότυφος για να τ’ αναγνωρίσεις και έτσι στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη και έχεις τα μάτια σου κλειστά, το είδωλο σου όμως να ξέρεις τα έχει ανοιχτά και σε βλέπει. Τα έχει ανοιχτά και σε βλέπει και είναι όμως λειψό, είναι λάθος, το μόνο που περιμένει είναι ν’ ανοίξεις κι εσύ τα μάτια σου για να ταυτιστεί μαζί σου, για να γίνει ένα είδωλο ολοκληρωμένο.

Το στοιχείο του χρόνου δεν υπάρχει πια. Ο χρόνος δεν υπάρχει πια. Έτσι δεν μεσολαβεί πια χρόνος για να συμβεί οτιδήποτε. Ο χρόνος εμφανίζεται μόνο όταν εσύ τον καλείς, όταν εσύ τον δημιουργείς, όταν εσύ τον επιβάλεις. Ο χρόνος δεν υπάρχει σε καμιά του μορφή κι έτσι μαζί του δεν υπάρχει το παρελθόν, το παρόν ή το μέλλον. Άρα τίποτα δεν μπορεί να σου αφαιρέσει αυτό που πραγματικά είσαι, ο Κυρίαρχος της Στιγμής, μιας στιγμής που επεκτείνεται αιώνια. Και μ’ αυτή την δύναμη ξεκίνα να δημιουργήσεις τον κόσμο μέσα σου. Γιατί με την ίδια αυτή δύναμη θα δημιουργήσεις τον κόσμο γύρω σου. Και όσο βλέπει ο κόσμος την διάρκεια της στιγμής, θ΄ αναγνωρίζει αυτή την δύναμη στα μάτια σου, στα λόγια σου, στο άγγιγμα σου.

Σ΄ εσένα μιλάω που έχασες για λίγο την Πίστη σου, σ’ εσένα που δεν χρειάζεται ποτέ ξανά ν’ αμφισβητήσεις την αιωνιότητα σου, το μεγαλείο σου. Μην παίζεις με το μυαλό σου γυρνώντας μπρος και πίσω συνέχεια, μην χαραμίζεις την δύναμη σου, μην την αφήνεις να χάνεται στον χρόνο που δημιουργείς, χρόνο που μόνο μέσα σου υπάρχει.

Κάνε χρήση αυτής της δύναμης τώρα γιατί αν όχι εσύ, τότε ποιος θα το κάνει; Κάνε το Τώρα.
Εμπρός θεραπευτή, γιάτρεψε τώρα. Εμπρός φιλόσοφε, διεύρυνε τον νου και σύνδεσε τον με τις καρδιές, εμπρός κυβερνήτη, κυβέρνησε με σύνεση, κάνε την αγάπη να κυριαρχήσει επιτέλους στις καρδιές των ανθρώπων. Εμπρός φωτισμένε, μάθε τον κόσμο ν’ αποδέχεται και ν’ αγαπάει τον εαυτό του. Εμπρός προφήτη, μίλησε χωρίς φόβο για το μέλλον ως προβολή της στιγμής. Εμπρός καμηλιέρη, οδήγησε το καραβάνι με ασφάλεια μέσα από την έρημο, πίσω στην Πηγή.
Το μόνο που χρειάζεσαι είναι η Πρόθεση και η απόλυτη - Πίστη σου στον σκοπό.

Είμαστε τόσο μικροί, τόσο μικροί μέσα σ’όλο αυτό το σύμπαν των πιθανοτήτων,
κι όμως τόσο μεγάλοι. Είμαστε άπειροι.
Κάθε φορά που παίρνουμε μια απόφαση είμαστε μεγάλοι.
Κάθε φορά που ξεπερνάμε τον εαυτό μας, που πατάμε κάτω το μικρό και κυνηγάμε το μεγάλο, κάθε φορά που σταματάμε να φοβόμαστε.
Κάθε φορά που σταματάμε να φοβόμαστε.
Κάθε φορά που ξυπνάμε και επιλέγουμε να είμαστε χαρούμενοι.

Και κοιτάμε τον ήλιο και ξέρουμε ότι μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα.
Και με όλη μας τη δύναμη γινόμαστε μεγάλοι, τόσο μεγάλοι που βλέπουμε τον κόσμο από ψηλά και γελάμε γιατί ξέρουμε.
Ξέρουμε τη δύναμή μας.
Και μ’αυτή τη δύναμη γεμίζουμε το μικρόκοσμό μας με καθημερινά θαύματα.
Και αφηνόμαστε ελεύθεροι να δημιουργούμε. Τη ζωή μας, το περιβάλλον μας, τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Mια σειρά δημιουργιών και ελεύθερων επιλογών.
Κάπως έτσι είναι η ζωή. Και κάπως έτσι σταματάς να θρηνείς.
Να πονάς.
Να λυπάσαι.
Κι όταν το κάνεις, σαν να χαίρεσαι μ’αυτό γιατί ξέρεις πως είναι κι αυτό μέρος του παιχνιδιού σου.
Αν δεν πονάς πώς θα ξέρεις πότε είσαι ευτυχισμένος;
Και τα πάντα είναι όπως πρέπει να είναι.
Οι επιλογές σου. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
Γι’αυτό σου λέω, κοίτα γύρω σου τα μικρά σου θαύματα και νιώσε μεγάλος.
Γιατί είσαι άπειρος!

Να ταξιδέψω στα αλήθεια…

Μια ζωή ονειρεύεσαι να ταξιδέψεις!

Μια ζωή ονειρεύεσαι να ταξιδέψεις! Μια ζωή, όλοι οι γύρω σου με τρένα, αεροπλάνα, αυτοκίνητα και καράβια φεύγουν και έρχονται, και εσύ μένεις εκεί, να τους κοιτάς… να λαμβάνεις τα σουβενίρ που σου φέρνουν, χωρίς ποτέ να μπορείς να τους ακολουθήσεις. Οι λόγοι πολλοί…άλλες φορές γραφειοκρατικοί, άλλες οικονομικοί και άλλες φορές απλά και μόνο επειδή σου φαίνεται αδιανόητο «το ταξίδι» οπότε και παύεις να προσπαθείς.

Όχι όμως αυτή τη φορά! Αυτή τη φορά, είπα θα το κάνω και το έκανα! Το μόνο που χρειάζεται είναι να το πάρεις απόφαση και να κάνεις αυτό το βήμα. Είναι απίστευτο το πώς μπορεί ένα ταξίδι να σε κάνει να δεις τα πράγματα τόσο διαφορετικά, τόσο καθαρά˙ σαν κάποιος να καθάρισε το οπτικό σου πεδίο και έπαψες να τα βλέπεις θολά. Τα ταξίδια είναι ευλογία, είναι μαθήματα που παίρνεις ζώντας τα!

Οι άνθρωποι, οι δρόμοι, οι μυρωδιές και οι εικόνες που λαμβάνεις σε αλλάζουν προς το καλύτερο και σε κάνουν να εκτιμάς κάθε λεπτό που περνάς, όπου και να βρίσκεσαι και σε κάνουν να αισθάνεσαι ελεύθερος.

Ταξίδεψε λοιπόν και ζήσε την ελευθερία…

Ο Ιησούς γύρισε την πλάτη, στο μοναδικό άσυλο ανιάτων που έτυχε να συναντήσει!

Η κοροϊδευτική θεραπεία στην κολασμένη κολυμπήθρα Βηθζαθά

  «Στην Ιερουσαλήμ υπήρχε μια δεξαμενή με πέντε στοές, που στα εβραϊκά ονομαζόταν Βηθζαθά. Σ’ αυτές τις στοές κείτονταν πλήθος ασθενών, τυφλοί, κουτσοί, παράλυτοι, που περίμεναν να αναταραχθεί το νερό, γιατί άγγελος Κυρίου κατέβαινε από καιρό σε καιρό στην δεξαμενή και ανατάραζε τα νερά, και όποιος έμπαινε πρώτος μετά την αναταραχή του νερού, αυτός γινόταν καλά, όποια κι αν ήταν η ασθένεια του. Εκεί, (σύμφωνα με την αφήγηση), ήταν επί τριάντα οκτώ χρόνια, και ένας ασθενής τον οποίο ρώτησε δε ο Ιησούς: Θέλεις να γίνεις υγιής; Κύριε άνθρωπο δεν έχω να με ρίξει στην δεξαμενή μόλις αναταραχθούν τα νερά και ενώ εγώ προσπαθώ, πάντοτε κάποιος άλλος πέφτει πριν από μένα». Β.Β. Ιωάνν.5.1-7.

Ιλαροτραγωδίας το αποκορύφωμα!

Τι να πει κανείς για τους αμέτρητους αναγνώστες της Βίβλου και την ανεξήγητη έλλειψη απομυθοποιητικής διάθεσης τόσων αιώνων; Πώς να σχολιάσει κανείς τον ανεπανάληπτο αυτόν θεϊκό σαδισμό, που ανενόχλητος παραμένει θρονιασμένος στα δήθεν ιερά αυτά κείμενα τόσες εκατονταετίες τώρα;

Είναι πραγματικά άξιον βαθύτατης απορίας, το γιατί εδώ και αιώνες δε βρέθηκαν "κάποιοι" με απλό παραστατικό τρόπο, να μας δώσουν να καταλάβουμε μια για πάντα, ότι το απάνθρωπο σκηνικό αυτής της ιστορίας, είναι εξαιρετικά ύποπτο και τόσο βρώμικο, που δεν θα μπορούσε ποτέ να ανήκει σε οποιονδήποτε αξιοπρεπή θεό! Θέλει πολύ για να δει κανείς, ότι η αθλοθέτηση ταχύτερης εκκίνησης... μεταξύ αναπήρων, δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι τίποτε περισσότερο από κακόψυχη έμπνευση, διεστραμμένων, χαιρέκακων ιερέων;

Φαίνεται όμως πως μπροστά σε θεολογικές μεγαλοστομίες, εύκολα μας εγκαταλείπει και ο ελάχιστος αναλυτικός νους που διαθέτουμε και μαζί του παραλύει και κάθε διάθεση κριτικής! Δεν εξηγείται διαφορετικά, γιατί απ’ την μια άκρη του πλανήτη μέχρι την άλλη, εμείς τα αναρίθμητα θρησκομανή ανθρωπάρια, παρά το πέρασμα τόσων αιώνων, δεν μπορέσαμε, ούτε καν να διαισθανθούμε τις άθλιες αυτές θεολογικές κοροϊδίες!

Πώς είναι αλήθεια δυνατόν, άνθρωποι με συγκροτημένη σκέψη, κοινό νου και στοιχειωδώς υγιείς αντιδράσεις, να θεωρούν πιθανό ότι όλη αυτή την σαδιστική κοροϊδία, δηλαδή το βραβείο ταχύτερου αναπήρου, το αθλοθέτησε θεός;! Δεν είναι με την πρώτη ματιά ολοφάνερο, ότι οι νεώτεροι, οι δυνατότεροι και γενικότερα οι λιγότερο ασθενείς, θα ήταν αυτοί που θα κέρδιζαν μονίμως το έπαθλο μιας τέτοιας θεραπείας;

Και επιτέλους, πώς θα μπορούσε ένας τυφλός να δει πρώτος τα νερά που αναταράχθηκαν και πώς ένας παράλυτος θα κατάφερνε να τρέξει πρώτος να πέσει σ’ αυτό το νερό της κοροϊδίας! Δεν είναι αυτά κανονικά ανέκδοτα για γέλια και... για κλάματα;

Φαντάζεστε την θλίψη και την επαναλαμβανόμενη ψυχική αναστάτωση όλων εκείνων των απελπισμένων, σε κάθε αναταραχή υδάτων;

Αλήθεια ποιός έσωζε κάθε φορά τους δύσμοιρους εκείνους ανάπηρους από πνιγμό, κάθε φορά που είχαν την ατυχία να πέσουν με καθυστέρηση δευτερολέπτων στο καταραμένο εκείνο ιαματικό νερό; Το πιθανότερο είναι, ότι στον κολασμένο εκείνο φαρισαϊκό νερόλακκο, περισσότερα ήταν τα ψυχικά θύματα και οι επιδεινώσεις υγείας, παρά οι ευεργετημένοι απ’ αυτόν!

Σκεφθείτε τους κακόψυχους Φαρισαίους ιερείς, (ο Ναός βρισκόταν ακριβώς πάνω απ’ την κολασμένη αυτή δεξαμενή) με πόση επαγγελματική υποκρισία παρηγορούσαν και ανανέωναν τις ελπίδες των απελπισμένων εκείνων Εβραίων, κάθε φορά που δεν προλάβαιναν να πέσουν πρώτοι στο ψευδο-ιαματικό νερό!

Φαντασθείτε τους αγιόσχημους εκείνους στυγερούς εκμεταλλευτές του ανθρώπινου πόνου, που με ωραία λόγια και κούφιες ελπίδες, έδεναν ξανά και ξανά όλους εκείνους τους ταλαιπωρημένους άρρωστους ανθρώπους, γύρω απ’ το απατηλό νερό, για να περιμένουν την επόμενη φορά που ο δαιμονιώδης εκείνος "θεός", θα καταδεχόταν να αναταράξει τα δήθεν ιαματικά νερά της δεξαμενής!

Ακόμα και αυτή η ίδια η γελοία ιαματική αναταραχή των υδάτων, μας θυμίζει την επίδειξη του Φαρισαίου εξορκιστή Ελεάζαρου, μπροστά στον αυτοκράτορα Βεσπασιανό και την απάτη της αναταραχής του νερού στο δοχείο, από τον εξορκισμένο δαίμονα, που είδαμε να περιγράφει ο Ιώσηπος. Η ιδέα είναι ακριβώς η ίδια, και μόνο η κλίμακα είναι μεγαλύτερη! Βλέπε: Φλ. Ιώσηπος Ιουδ. Αρχαιολ. 8.43-49.

Σύμφωνα με την ομολογία του ευαγγελίου, που αυθαίρετα φέρει το όνομα του Ιωάννη,[2] το κολαστήριο αυτό, λειτουργούσε τουλάχιστον τα τελευταία σαράντα χρόνια! Συνεπώς εκεί στην κολυμπήθρα Βηθζαθά, είχε στηθεί ήδη πολύ πριν γεννηθεί ο Χριστός, ένας χρυσοφόρος προσκυνηματικός τόπος γιαχβικής θεουργίας! Ένα απατηλό θεραπευτήριο πάσης νόσου, που ουσιαστικά διαλαλούσε την αντίστοιχη παν-ιαματική φήμη του πατρός Γιαχβέ, συντηρώντας το θρησκευτικό εμπόριο της Ιερουσαλήμ!

Ο παλαιοδιαθηκικός Ιουδαϊσμός, σαν θεμελιώδη θεσφατική του αρχή είχε την θεήλατη (θεόσταλτη) ασθένεια και την αμαρτία ως βασική της αιτία! Διάφορα εδάφια της Ο΄ που τελικώς αλλοιώθηκαν, το δείχνουν αυτό με ικανοποιητική σαφήνεια: «ο Κύριος θανατώνει και ζωογονεί... και ο Κύριος ασθενή ποιήσει τον αντίδικον αυτού» (Ο΄)Α΄Βασ.2.3. «Επί τω Κυρίω ελπίζων ου μη ασθενήσω» (Ο΄)Ψαλμ.25.1. «Οι δε ασεβείς ασθενήσουσιν εν κακοίς» (Ο΄)Παρ.24.16. «Ο καθαρός από αμαρτίας... ουκ ασθενήσει» (Ο΄) Ψαλ.Σολομ.17.36. «Ασθενήσουσιν εν ταίς αδικίαις αυτών» (Ο΄) Ωσηέ 5.5. «Ασθενήσουσιν εν τοις σώμασιν αυτών από πλήθους πορνείας» (Ο΄) Ναούμ 3.19. «Ιδού εγώ δίδω επί τον λαόν τούτον ασθένειαν και ασθενήσουσιν εν αυτή πατέρες και υιοί άμα και γείτων και ο πλησίον αυτού» (Ο΄) Ιερεμ.6.21. «Γενέσθω η ασθένεια αυτών εν καιρώ θυμού σου» (Ο΄) Ιερεμ.18.23. Βλέπε επίσης, Δευτερονόμιο ΚΗ΄ όπου αμέτρητες ασθένειες και λοιπά δεινά απαριθμούνται, σαν αποτέλεσμα παρακοής στον Γιαχβέ!

Η συμπεριφορά του Γιαχβέ-Ιησού ή Γιάχσουα ήταν ευθέως ανάλογη! Μάλιστα είναι στην συγκεκριμένη περίπτωση, που ο Ιησούς συνδέει άμεσα την αμαρτία με την αρρώστια, καθιστώντας κάθε φουκαρά ασθενή, μοναδικό υπεύθυνο των σωματικών παθήσεών του, και μάλιστα για οποιαδήποτε ασθένεια!

Ο Ιησούς συνάντησε λίγο αργότερα τον ίδιο αυτόν παραλυτικό στον περίβολο του ναού και του είπε: «βλέπεις έγινες υγιής, (όμως) μην αμαρτάνεις πλέον για να μην πάθεις χειρότερα» Ιωάνν.5.14.

Την ευρύτατα διαδεδομένη περίπτωση, που την γνωρίζουμε όλοι σήμερα, δηλαδή τρισάθλιοι κοινωνικοί καταπιεστές και κοινοί εγκληματίες, να σφύζουν δια βίου από υγεία, να έχουν την καλύτερη δυνατή περίθαλψη και να καλοπερνούν προκλητικά, δεν φαίνεται να την γνώριζε τότε, ο επί γης θεός!

Παν-ιαματικός αλλά και αρρωστημένα επιλεκτικός ο πατέρας Γιαχβέ στην κολυμπήθρα της Βηθζαθά! Παν-ιαματικότερος όμως και εξ ίσου επιλεκτικός και ο γιος του, ο περιοδεύων σωτήρας και διαμονο-διώκτης Γιάχσους, ο μελλοντικός κοσμαγάπητος και θεοποιημένος ήρωας της Μεσογείου!

Προσπαθήστε όμως για λίγο, να φαντασθείτε το καθημερινό μαρτύριο όλων εκείνων των αληθινά δύστυχων ανθρώπων! Συνωστιζόμενοι ολοχρονίς στο ρείθρο της δεξαμενής, να κοιτούν απολιθωμένοι μέρα και νύχτα το ανελέητα ακίνητο εκείνο θαυματόνερο, προσπαθώντας να συγκεντρώσουν και την τελευταία ικμάδα της προσοχής και της δύναμής τους, μήπως και καταφέρουν επιτέλους να πηδήξουν πρώτοι μέσα σ’ αυτήν την άθλια υδάτινη ελπίδα και κατακτήσουν το απατηλό δώρο του αβρααμικού θεού Γιαχβέ!

Οι ταλαίπωροι εκείνοι ασθενείς, είχαν πιαστεί στα πυκνά δίχτυα του αναίσχυντου φαρισαϊκού δόλου! Στα σκληρά δεινά της σωματικής τους πάθησης και στις δυσβάστακτες θεολογικές ενοχές περί αμαρτίας, που αδιάκοπα τους ενέπνεε ο παλαιοδιαθηκικός θεός Γιαχβέ, οι Φαρισαίοι ιερείς τούς είχαν προσθέσει και την απίστευτη ταλαιπωρία, της χρόνιας ενατένισης μιας υδάτινης επιφάνειας!

Πόσο απ’ τον χρόνο τους μπορούσαν να δαπανήσουν σε ενατένιση μιας ακίνητης επιφάνειας, χωρίς να φθείρουν και το υπόλοιπο της υγείας τους, οι εύθραυστοι και ταλαίπωροι εκείνοι ασθενείς; Πόσα χρόνια μπορούσαν να αντέξουν κοιτώντας το μισητό εκείνο νερό, πριν αποτρελαθούν; Σκεφθείτε την υγρασία και τις γενικότερες συνθήκες εξυπηρέτησης των βασικών τους αναγκών, μέσα στις πέντε εκείνες πανάθλιες σκοτεινές στοές! Είναι εντελώς βέβαιο, ότι με τέτοιες συνθήκες διαβίωσης και αδιάκοπης ψυχικής έντασης, δεν πρέπει να είναι καθόλου λίγοι εκείνοι που πραγματικά παραφρόνησαν, μετά από αλλεπάλληλες αποτυχίες ετών!

Πόσοι έχασαν ακόμα και τον ευεργετικό λιγοστό τους ύπνο, ή καταξόδεψαν το υπόλοιπο της υγείας τους, βλέποντας εφιάλτες αναταράξεων στο δήθεν ιαματικό νερό και αγωνιώντας μέχρι θανάτου να προλάβουν; Πόσοι πέθαναν απογοητευμένοι, συντετριμμένοι απ’ την συσσωρευμένη πίκρα μιας πολύχρονης αποτυχίας; Σας φαίνονται πολύ θεϊκά όλα αυτά;

Ξαναρωτώ... σας φαίνονται πολύ θεϊκά όλα αυτά; Κι όμως αποδίδονται στο θεό που αφελώς πιστέψαμε!

Ακόμα κι αν μετατρέψουμε το ψυχοφθόρο αυτό θαύμα, σε ανταγωνισμό συνοδών αναπήρων, το γελοίον του πράγματος μάλλον χειροτερεύει! Φαντασθείτε κάποιον πλούσιο ασθενή, να καταφθάνει στον χώρο του θαύματος, με το πολυάριθμο υπηρετικό προσωπικό του... Σκεφθείτε τις πολλαπλάσιες δυνατότατες που είχε ο κάθε πλούσιος ασθενής, να εκμεταλλευθεί με τους άγρυπνους υπηρέτες του, το περίεργο αυτό έπαθλο υγείας, που σαν μοναδική προϋπόθεση δεν είχε άλλον όρο αρετής ή πίστης, παρά μόνο την πρωτιά, που με απόλυτη άνεση μπορούσαν να εξασφαλίσουν οι πλούσιοι, με τις απεριόριστες δυνατότητες διαρκούς επαγρύπνησης και ένταση προσοχής του πολυάνθρωπου προσωπικού τους! Δεν είναι όλα αυτά ανεπίτρεπτες γελοιότητες, ανάξιες οποιουδήποτε θεού;

Η κολυμπήθρα της Βηθζαθά λοιπόν, χωρίς καμμιά αμφιβολία ήταν μια αισχρή φαρισαϊκή ελπιδοπαγίδα! Μια αναίσχυντη θεολογική εκμετάλλευση της φυσικής ανθρώπινης αγωνίας για υγεία και μακροημέρευση!

Δεν χρειάζεται να περιγράψω άλλες πιθανές και απίθανες αθλιότητες, που θα μπορούσαν να εκτυλιχθούν ανάμεσα στους φτωχούς ασυνόδευτους ασθενείς και τους πλούσιους και συνοδευόμενους ανταγωνιστές τους! Ακόμα και ο δήθεν θεραπευθείς παραλυτικός της αφήγησης, αν και σαφώς "ημέτερος", με όσα φέρεται να λέει, απλώς επιβεβαιώνει, ότι ο κάθε φουκαράς σακάτης Εβραίος, θα μπορούσε επί σαράντα συνεχή χρόνια... να είναι το κορόιδο των ίδιων του των ιερέων! Τραγική λοιπόν και απάνθρωπη από κάθε άποψη, η εκμετάλλευση των πασχόντων στην πανάθλια αυτή κολασμένη κολυμπήθρα της Βηθζαθά!

Φυσικά έντεχνοι τρόποι αναταραχής των υδάτων υπήρχαν πολλοί, πάντοτε ανάλογοι με την κατασκευή της δεξαμενής! Μια απλή ξαφνική εσωτερική εισροή υδάτων, από μικρότερη κρυφή υπερκείμενη δεξαμενή, θα μπορούσε να προκαλεί την ελεγχόμενη αναταραχή στην επιφάνεια της δεξαμενής. Γνωρίζουμε άλλωστε ότι οι δεξαμενές αυτές εδέχοντο νερά από υπερκείμενη πηγή.[3] Έτσι ο εκάστοτε συνεργός του φαρισαϊκού ιερατείου, δηλαδή ο "ημέτερος", ενημερωμένος για την επικείμενη αναταραχή, έπεφτε πρώτος στην κολυμπήθρα και "θεραπευμένος" απ’ την προσποιητή ασθένειά του, ανέσταινε τον θρύλο της περιοχής, βοηθώντας τους ιερείς της Ιερουσαλήμ, να κοροϊδέψουν μέχρι την επόμενη φορά, τους δύστυχους ελπιδο-δεμένους ασθενείς της Βηθζαθά!

Και ξαφνικά... απ’ το μοναδικό αυτό αηδιαστικό κολαστήριο ψυχών και σωμάτων, περνάει καμαρωτός και ήρεμος, ο γιος του Γιαχβέ, ο δήθεν πονόψυχος παν-ιαματικός Ιησούς! Περιέργως δεν εκφράζει την παραμικρή ένσταση για την απάνθρωπη λειτουργία του κολαστηρίου! Τίποτε απολύτως δεν του προξενεί αγανάκτηση... "θεραπεύει" έναν μοναδικό ασθενή λέγοντάς του: «πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα» Ιωάνν.5.8, και σπεύδει να φύγει μεγαλόπρεπα όπως ήρθε! Τι συμβαίνει λοιπόν, εμείς δεν καταλάβαμε κάτι, ή ο γιος του Γιαχβέ, δεν ένιωσε τίποτε απ’ όλα αυτά που εντελώς δικαιολογημένα εδώ περιγράψαμε;

Τι να πρωτο-ρωτήσουμε λοιπόν;! Γιατί ο θεός έκανε εκείνη την "πανέξυπνη" ερώτηση: «θέλεις να γίνεις υγιής;» στον κατάκοιτο της εκλογής του; Η μάστιγα της ανθρωπότητας, οι θεολόγοι, ακόμα προσπαθούν να ανακαλύψουν το βαθύτερο νόημα μιας τόσο βαθυστόχαστης ερώτησης!

Υποτίθεται πως ο άνθρωπος αυτός, ήταν τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια κατάκοιτος σε μια άθλια στοά αγωνίας, με αναρίθμητες πλέον αποτυχίες στο κυνήγι του θαύματος, που τον μετέβαλαν σε φαινόμενο αντοχής στη δυστυχία! Και ξαφνικά, εμφανίζεται κάποιος που τον ρωτά, ό,τι πιο απίθανο... αν ήθελε να γίνει καλά! Αν ο άνθρωπος αυτός, ήταν στ’ αλήθεια τριάντα οκτώ έτη άρρωστος και ανήμπορος δίπλα στο θεϊκό έπαθλο... το πιθανότερο είναι πως μια τέτοια ερώτηση, θα έκανε το ποτήρι της υπομονής του να ξεχειλίσει, και τα σμπαραλιασμένα νεύρα του να πεταχτούν σαν ελατήρια στον αέρα! Υποθέτοντας δικαιολογημένα πως κάποιος παίζει ξεδιάντροπα με τον πόνο του, θα ξεσπούσε με όποιον τρόπο μπορούσε πάνω στον άνθρωπο που τόλμησε να του κάνει την αφελέστατη αυτή ερώτηση!

Μα, για ποιον άλλον λόγο θα βρισκόταν εκεί, τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια, αν δεν ήθελε να γίνει καλά; Ποιός "τυφλός" δεν θα ήθελε το φως του; Ποιός από τους ταλαίπωρους εκείνους ασθενείς, θα απαντούσε αρνητικά σε μια τέτοια "κουφή" ερώτηση;

Στα βιογραφικά δεδομένα της ζωής του θεραπευτή Ιησού, το πέρασμά του απ’ αυτήν την κολυμπήθρα των αληθινών πασχόντων, θα έπρεπε να ήταν το ενδοξότερο αποκορύφωμά της! Ο περιοδεύων θεραπευτής όλων των σωματικά καταπονημένων, ο σπλαχνικότερος όλων Ιησούς, έφθασε επιτέλους στην αυθεντικότερη και μαζικότερη σύναξη παθόντων! Ο θεός της θεραπείας, βρήκε επιτελούς την οδυνηρότερη γωνία της Παλαιστίνης! Τον μοναδικό αυτόν τόπο, που δεκαετίες τώρα, ήταν γεμάτος από πραγματικούς πάσχοντες! Γιατί λοιπόν εκεί δεν τους θεράπευσε όλους; Γιατί δεν απηύθυνε, δυνατά προς όλους τους παρευρισκόμενους την ίδια ερώτηση: «θέλετε να γίνετε υγιείς»;

Είναι περισσότερο από βέβαιο, ότι απολύτως κανείς δεν θα απαντούσε όχι! Στην συνέχεια, ένα απίστευτο πανηγύρι χαράς θα ξεσπούσε ανάμεσα στους, ταλαίπωρους αυτούς ανθρώπους, που γέμιζαν ασφυκτικά τις πέντε αυτές στοές του κολαστηρίου και με καυτά δάκρυα ευγνωμοσύνης, θα ευχαριστούσαν τον ευεργέτη τους, για το αναπάντεχο δώρο της θεόσταλτης θεραπείας! Αν μάλιστα υπήρχαν αμφιβολίες για την πίστη ορισμένων, ο Ιησούς θα μπορούσε να απευθύνει προς όλους εκείνο το περίφημο: «κατά την πίστιν υμών γενηθήτω υμίν» (Ματθ.9.29), που είπε σε φιλική οικία, ή στους δύο τυφλούς που τον ακολούθησαν! Τίποτε απ’ όλα αυτά όμως δεν συνέβη! Ο Ιησούς ήρθε στην φωλιά των πασχόντων, θεράπευσε μόνο έναν και έφυγε αθόρυβα όπως ήρθε... Γιατί; ... ΓΙΑΤΙ;

Για άλλες συνάξεις πασχόντων, αμφιβόλου αυθεντικότητας, διαβάσαμε: «και πάντας τους κακώς έχοντας εθεράπευσεν» Ματθ.8.16.&12.15 Στις Πράξεις επίσης: «έχρισε αυτόν (τον Ιησού) ο θεός με πνεύμα άγιον και δυνάμεις και διήλθε ευεργετών και ιώμενος (θεραπεύοντας) πάντας τους καταδυναστευομένους υπό του διαβόλου» Πραξ.10.38. Γιατί λοιπόν ως όφειλε ο περιοδεύων θεραπευτής, συνεπής προς την συγκεκριμένη αποστολή του... δεν ελευθέρωσε όλους εκείνους τους ταλαίπωρους από την άθλια εκείνη φαρισαϊκή σφηκοφωλιά της απάτης, θεραπεύοντας απλά όλους τους εκεί πάσχοντες; Γιατί δεν εξέβαλε ούτε έναν δαίμονα; Δεν υπήρχαν εκεί δαιμον-ασθένειες;

Σαν θεμελιωτής μιας υποτιθέμενης νέας, πιο ανθρώπινης διαθήκης, με έμφαση στην συμπόνια και την αγάπη, γιατί δεν άλλαξε έστω ελαφρώς προς το καλύτερο, τους άθλιους όρους της πραγματοποίησης του ελεεινού εκείνου γιαχβικού θαύματος; Γιατί ως φιλάνθρωπος και σπλαχνικότερος απ’ τον σκληροτράχηλο πατέρα του Γιαχβέ, δεν όρισε: όχι πια μόνο ο πρώτος, ο νεότερος, ο πλουσιότερος ή ο ταχύτερος, αλλά εφεξής όλοι όσοι θα έπεφταν την ίδια ημέρα της αναταραχής των υδάτων, θα θεραπεύονται οπωσδήποτε, για να μειωθεί στο ελάχιστο το μαρτύριο της αναμονής;

Αντί όμως όλων αυτών, ο Χριστός γύρισε την πλάτη του και έφυγε βιαστικά από την κολυμπήθρα της Βηθζαθά, χωρίς το παραμικρό σχόλιο για την κορυφαία αυτή κακοήθεια των Φαρισαίων! Το θεουργικό όμως αυτό κολαστήριο, εξακολούθησε να λειτουργεί και να δέχεται απελπισμένους ασθενείς, για μερικές δεκαετίες ακόμα! Η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε το 70 μ.Χ. από τον στρατηγό Τίτο! Ασφαλώς μέχρι τότε, μέσα στις πέντε άθλιες στοές βασανισμού παθόντων της Βυθζαθά, το θέατρο της σωτηρίας συνεχιζόταν! Φαντάζεστε λοιπόν πόσοι ακόμα δεινοπάθησαν μετά το βιαστικό πέρασμα του Ιησού από την καταραμένη εκείνη ψευδο-θεραπευτική, γιαχβο-φαρισαϊκή ελπιδοπαγίδα;

Αν ο Ιησούς περιόδευε για να κηρύξει και να θεραπεύσει, γιατί δεν έκανε τίποτε από τα δυο, στον μοναδικό αυτόν τόπο, των απολύτως αυθεντικών πασχόντων, που τα είχαν περισσότερο ανάγκη από οποιουσδήποτε άλλους; Κάποιος θα αντειπεί, κι όμως έστω θεράπευσε έναν! Όμως έστω κι αυτόν τον έναν, τον θεράπευσε πράγματι;

Στην συγκεκριμένη σύντομη βιβλική περιγραφή, ανεξήγητη παραμένει, η απόλυτη απουσία των υπόλοιπων πασχόντων της ιαματικής δεξαμενής Βηθζαθά! Γιατί αλήθεια δεν περιγράφονται πουθενά, οι οποιεσδήποτε αντιδράσεις των υπόλοιπων ασθενών, που κανονικά έπρεπε να είχαν παρακολουθήσει έκπληκτοι την θαυματουργική θεραπεία του παραλυτικού, που πρέπει να ήταν ο αρχαιότερος ανάμεσα τους;

Ανεξήγητη είναι επίσης και η απόλυτη έλλειψη επαφής του Ιησού μαζί τους! Αλήθεια, γιατί στους πραγματικά διψασμένους για παρηγοριά αυτούς ανθρώπους δεν απηύθυνε έστω έναν παρηγορητικό λόγο! Γιατί δεν τους έκανε λίγη συντροφιά, δεν τους πρόσφερε μια μικρή, τυπική, καθημερινή βοήθεια, εκεί που και η παραμικρότερη βοήθεια πραγματικά μετρούσε; Γιατί δεν έβαλε έστω τους μαθητές του να τους προσφέρουν μια οποιαδήποτε καθημερινή βοήθεια; Γιατί δεν τους μίλησε για την αξία της πίστης, της αρετής ή την παρήγορη έλευση της βασιλείας του; Γιατί δεν τους είπε κάποια απ’ τις παραβολές του... κάτι για τα πετεινά του ουρανού, τα ζιζάνια των αγρών, τον... καλό Σαμαρείτη, ή μια ιστορία με τα χαμένα πρόβατα του θεού; Γιατί δεν τους είπε έναν μακαρισμό, μια προφητεία, ένα γνωμικό... τέλος πάντων κάτι, οτιδήποτε πνευματικό και βαθυστόχαστο;

Γιατί δεν έκανε μια οποιαδήποτε απλή πράξη αγάπης... πλένοντας π.χ. το πρόσωπο, τα χέρια ή... τα πόδια κάποιων κατάκοιτων, που το είχαν πραγματικά ανάγκη, αντί να το κάνει αργότερα εντελώς θεατρικά στους υγιέστατους μαθητές του; Δεν είναι αυτός για τον οποίο διαβάσαμε: «έβγαλε το ιμάτιό του ο Ιησούς, ζώστηκε μια πετσέτα, έβαλε νερό στην λεκάνη και άρχισε να πλένει τα πόδια των μαθητών του και να τα σκουπίζει με την πετσέτα που είχε ζωστεί»; Β.Β.Ιωάνν.13.

Για να μην αναφερθούμε αναλυτικότερα στις καυτές ανάγκες των κατάκοιτων εκείνων ανθρώπων, προσπαθήστε λίγο να φανταστείτε μια ομήγυρη αναπήρων και κατάκοιτων ανθρώπων και θα καταλάβετε από πού έσπευσε να φύγει εντελώς άπρακτος, ο δήθεν φιλεύσπλαχνος και φιλάνθρωπος Ιησούς!

Γιατί λοιπόν δεν έκανε τίποτε για τις καυτές ανάγκες αυτών των ανθρώπων; Γιατί δεν απάλυνε με οποιονδήποτε τρόπο, τον αληθινό πόνο όλων αυτών των πέρα για πέρα αληθινά καταπονημένων ανθρώπων;! Δεν ήταν αυτός που είπε: «όλα όσα θέλετε να κάνουν οι άνθρωποι σε σας, αυτά να κάνετε πρώτοι εσείς σ’ αυτούς» Ματθ.7.12. Γιατί δεν τήρησε τον δικό του χρυσό κανόνα; Λέτε να μην ήθελαν την υγεία τους όλοι εκείνοι οι δυστυχισμένοι Εβραίοι ομοεθνείς του; Γιατί δεν τους έδωσε έστω μια μοναδική ευκαιρία;

Κι αν επιτέλους ο "θεάνθρωπος" είχε κάποιους ιδιαίτερους λόγους, για τους οποίους δεν θεράπευσε κανέναν απ’ τους πολυπληθείς εκείνους ασθενείς, γιατί αυτοί οι λόγοι δεν αναφέρονται πουθενά στα "ιερά" κείμενα; Δεν ήταν αυτός που είπε: «έλθετε προς εμέ πάντες οι κοπιώντες και οι πεφορτισμένοι και εγώ θέλω αναπαύσει υμάς» Ματθ.11.28. Εκεί ακριβώς μπροστά του, ήταν τόσοι αληθινά σακατεμένοι άνθρωποι, γιατί δεν έκανε τίποτε γι αυτούς; Για πρώτη φορά στην δίχρονη υποτίθεται περιοδεία του για αναζήτηση πασχόντων, είχε μπροστά του όλους μαζί τους πλέον αδιαμφισβήτητα ταλαιπωρημένους της περιοχής, γιατί λοιπόν τους γύρισε την πλάτη; Γιατί έφυγε χωρίς να τους παρηγορήσει με έργα ή έστω και με απλά λόγια; Γιατί...; Αν ακούσετε ποτέ κάποια λογική απάντηση, παρακαλώ γράψτε τη και σε μένα!

Πειθήνιοι θεολόγοι και παπαγαλάκια ιεροκήρυκες, χρυσοποίκιλτοι παπάδες κάθε βαθμίδος, μωρόσοφοι "καθηγητές" και περιώνυμα μέλη της ιεράς συνόδου... όλοι εσείς που ξεχαστήκατε στο πετυχημένο θεολογικό σας εμπόριο ελπίδας... οι ερωτήσεις αυτές είναι για σας! Αιώνες τώρα είστε οι σημαιοφόροι της θεολογικής δεισιδαιμονίας σ’ αυτόν τον τόπο, και οι πλέον καλοπληρωμένοι δεσμώτες της χώρας, που λυσσαλέα πολεμάτε να αφανίσετε κάθε φλόγα ιερής αμφισβήτησης! Εσείς που είστε τα "φρόνιμα" φίδια[4] των ελιγμών και της αοριστολογίας, εμπρός, απαντήστε στα συγκεκριμένα ερωτήματα!

Για τον στοιχειωδώς λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο, η απάντηση είναι προφανής. Ο Ιησούς, δεν μπήκε ποτέ σε καμμία από τις πέντε πανάθλιες στοές της ιαματικής κολυμπήθρας Βηθζαθά! Ο μοναδικός εκείνος παραλυτικός, που "θεραπεύτηκε", πρέπει να βρισκόταν κάπου έξω και οπωσδήποτε αρκετά μακριά απ’ τις κατάμεστες με πραγματικούς πάσχοντες στοές, γιατί διαφορετικά δεν εξηγείται, πώς μετά την δημόσια θεραπεία του ενός, δεν ξέσπασε ανάμεσα στους υπόλοιπους πολυπληθείς ασθενείς της Βηθζαθά, ένα ασταμάτητο ντελίριο παρακλήσεων!

Οι ταλαίπωροι εκείνοι άνθρωποι, είχαν ήδη στραφεί σε δύση και ανατολή, ψάχνοντας και ικετεύοντας για θεραπεία! Είχαν υποστεί τα πάντα, με αποκορύφωμα την φρικτή κόλαση αναμονής στην Βηθζαθά! Καταλαβαίνετε τι θα συνέβαινε, αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, είχαν αντιληφθεί ότι κάπου μέσα στις πέντε αυτές στοές της ταλαιπωρίας τους, ή έξω κάπου εκεί κοντά απ’ αυτές, βρισκόταν ο παν-ιαματικός Ιησούς και μάλιστα είχε ήδη θεραπεύσει τον αρχαιότερο ασθενή της κολυμπήθρας!

Είναι περισσότερο από βέβαιο, ότι θα ακολουθούσε πανδαιμόνιο παρακλήσεων και οι περισσότεροι απ’ αυτούς, με οποιονδήποτε τρόπο μπορούσαν, θα τον ακολουθούσαν μέχρι την άκρη του κόσμου, έως ότου εισακουστούν οι παρακλήσεις τους, για να βρουν επιτέλους την πολυπόθητη γιατρειά τους! Στην αφήγηση όμως, τίποτε απολύτως απ’ όλα αυτά δεν συμβαίνει. Γιατί; Ούτε ένας απ’ αυτούς δεν ξεσπά σε παρακλήσεις, ούτε ένας απ’ αυτούς δεν ακολουθεί τον Ιησού μετά το πέρασμά του απ’ την κολυμπήθρα! Γιατί;

Ο μοναδικός λοιπόν εκείνος ευτυχής παραλυτικός, που δέχθηκε την όπως και να την δούμε ανόητη εκείνη ερώτηση του θεραπευτή, προφανώς δεν ήταν μέσα σε κάποια απ’ τις στοές της Βηθζαθά! Όπου κι αν συνέβη αυτή η συνάντηση, το σίγουρο είναι πως τον μοναδικό "τυχερό" μας παραλυτικό, δεν τον περιστοίχιζαν άλλοι πάσχοντες.

Η μυστηριώδης αυτή περίπτωση, της μιας και μοναδικής θεραπείας ανάμεσα σε έναν ολόκληρο πληθυσμό πραγματικών ασθενών, δεν έχει άλλη ερμηνευτική διέξοδο, εκτός απ’ τις δύο παρακάτω περιπτώσεις. Πρώτον οι πάσχοντες της Βηθζαθά δεν αντελήφθησαν καν την παρουσία του Ιησού και δεύτερον, κάθε υπόθεση μαζικής απιστίας των υπολοίπων πασχόντων στο πρόσωπο του θεραπευτή Ιησού, αποκλείεται εντελώς, μια και όλοι οι ασθενείς και οι σακατεμένοι του κόσμου, δεν έχουν τίποτε να χάσουν, πληρώνοντας με πίστη οποιοδήποτε παιχνίδι ελπίδας! Άλλωστε, ούτε το κείμενο κάνει οποιονδήποτε υπαινιγμό, για μαζική απιστία των ασθενών της Βηθζαθά!

Η περίφημη συνάντηση λοιπόν, του υποτιθέμενου παραλυτικού και του "θεϊκού" θεραπευτή του, πρέπει να έγινε κάπου έξω και αρκετά μακριά απ’ τις κατάμεστες στοές ασθενών της Βηθζαθά, αφού κανένας απ’ τους θαμώνες των πέντε στοών της, δεν εμφανίζεται στην αφήγηση, έστω για να βεβαιώσει ότι ο μοναδικός εκείνος παραλυτικός, ήταν πράγματι εκεί όλα αυτά τα χρόνια!

Δικαιολογημένα λοιπόν συμπεραίνουμε, πως όχι τριάντα οκτώ χρόνια αλλά ούτε καν τριάντα οκτώ ώρες, δεν πρέπει να ήταν εκεί ο παραλυτικός του Ιησού, γιατί απλούστατα ήταν ένας εκ των αφανών "ημετέρων", που θεατρικά προσποιείτο τον παράλυτο! Μάλιστα και ο τόπος του συγκεκριμένου "θαύματος", πρέπει υποχρεωτικά να ήταν κάπου έξω και μακριά απ’ τις στοές του πόνου, μια και οι χρόνιοι θαμώνες των στοών αυτών, γνώριζαν και τον τελευταίο ανάμεσά τους! Οποιαδήποτε λοιπόν τέτοια ψευδο-θεραπεία, θα ξεσήκωνε θύελλες διαμαρτυριών από τους θαμώνες των στοών αυτών, που θα βεβαίωναν ότι ο "παραλυτικός" του Ιησού, ουδέποτε έζησε ανάμεσά τους!

Ακόμα και η ίδια η συμπεριφορά του "παραλυτικού" είναι άκρως αποκαλυπτική. Σε αντίθεση με ό,τι γενικά πιστεύεται, έγινε καλά μόνο επειδή το ήθελε και όχι επειδή πίστεψε οτιδήποτε στο πρόσωπο του Ιησού! Απόδειξη της απουσίας οποιασδήποτε τέτοιας θεραπευτικής πίστης, είναι τα όσα διαβάζουμε λίγο αργότερα γι αυτόν: «ερώτησαν δε οι (φαρισαίοι) άρχοντες. Ποιός είναι ο άνθρωπος που σου είπε: πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα; Ο θεραπευμένος όμως δεν ήξερε να πει ποιός ήταν, επειδή ο Ιησούς έφυγε (κειμ: εξένευσε[5]) όχλου όντος εν τω τόπω» Ιωάνν.5.13.

Η απόλυτη απουσία οποιαδήποτε πίστης, στο πρόσωπο του Ιησού βεβαιώνεται απ’ τον ίδιο τον πάσχοντα! Κατά την ίδια λοιπόν την αφήγηση, ο παραλυτικός έγινε καλά, χωρίς καν να γνωρίζει ποιός ήταν ο θεραπευτής του, πόσο μάλλον να πιστέψει σε οποιαδήποτε ιδιότητα ή επαγγελία του! Τα περί ιαματικής πίστεως λοιπόν, στις περισσότερες θεραπείες του Ιησού δεν έχουν καμμία ανάμειξη!

Μάλιστα σύμφωνα με το κείμενο, ο Ιησούς έσπευσε να φύγει, επειδή στον τόπο υπήρχε όχλος πολύς (όχι πάσχοντες)! Έτσι φαίνεται καθαρά ότι η θεραπεία του παραλυτικού συνέβη κάπου κοντά στην κολυμπήθρα και όχι μέσα στις στοές του άσυλου των ανιάτων! Μάλιστα ο Ιησούς βλέποντας κόσμο γύρω του, όχι μόνο δεν μπήκε στις στοές των δυστυχισμένων αυτών ασθενών, αλλά έκανε νεύμα στους μαθητές του δια της κεφαλής, να απομακρυνθούν το γρηγορότερο από τον τόπο!

Στην κατεύθυνση της στημένης θεραπείας, βρίσκονται και οι αντιδράσεις του μοναδικού θεραπευθέντος. Ο πανευτυχής παραλυτικός, ενώ ευχαρίστως συζητάει με τους Φαρισαίους αν έπρεπε ή όχι να σηκώσει το κρεβάτι του την ημέρα του Σαββάτου, παρ’ όλα αυτά δεν έκανε το εντελώς αναμενόμενο... δεν έτρεξε καν να ειδοποιήσει περιχαρής τους συμπάσχοντες συνανθρώπους του στις στοές, μαζί με τους οποίους υποτίθεται πως πέρασε, ολόκληρες δεκαετίες πόνου και ανημπόριας, πράγμα που αποδεικνύει ότι εκεί, όπου δήθεν πέρασε ολόκληρη την ζωή του, δεν είχε ούτε έναν γνωστό, ούτε έναν επιστήθιο φίλο και συνοδοιπόρο στον μακρύ μαρτυρικό δρόμο της υποτιθέμενης ασθένειάς του!

  Να γιατί ο Ιησούς έφυγε εγκαίρως απ’ την περιοχή, κάνοντας συνωμοτικά νόημα δια της κεφαλής και όχι μιλώντας προς όλους με θάρρος! Φαντάζεστε την πικρή έκπληξη των δυστυχισμένων εκείνων ανθρώπων, όταν με καθυστέρηση θα μάθαιναν ότι από κοντά τους πέρασε ο παν-ιαματικός Χριστός;!

Κάτω απ’ το βάρος αυτής της διαπίστωσης, δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή να πούμε ότι, πολιτισμένες και ευνομούμενες κοινωνίες, δηλαδή οργανωμένες κοινωνίες προστασία της δημόσιας υγείας, θα αντιμετώπιζαν παρόμοιες περιπτώσεις πολύ εύκολα, υποχρεώνοντας τον θεραπευτή, να αποδείξει τις ικανότητες του σε απολύτως ελεγχόμενες συνθήκες και σε παθόντες πέραν πάσης αμφιβολίας και όχι σε σκοτεινής προελεύσεως και αμφιβόλου παθήσεων πάσχοντες!

Ο Ιησούς διεκδίκησε τον τίτλο του φιλάνθρωπου θεραπευτή, περισσότερο απ’ οποιονδήποτε θεοποιημένο ήρωα της ανθρώπινης ιστορίας. Ε λοιπόν, τουλάχιστον στην περίπτωση της κολυμπήθρας της Βηθζαθά, φαίνεται πεντακάθαρα ένας εντελώς διαφορετικός Ιησούς! Βλέπουμε τον θεοποιημένο περιοδεύοντα θεραπευτή, να προσπερνάει ευχαρίστως το γνωστότερο κέντρο σύναξης ασθενών ολόκληρης της περιοχής, χωρίς να θεραπεύει κανέναν!

Δείτε την εικόνα! Ο κήρυκας της αγάπης και της ευσπλαχνίας, γύρισε την πλάτη του στο μοναδικό πραγματικό άσυλο ανίατων που έτυχε να συναντήσει! Άφησε πίσω του χωρίς καμμία θεραπεία, ένα ολόκληρο γκέτο από αναρίθμητους, συνωστιζόμενους εξαθλιωμένους βρώμικους ασθενείς, γέρους, νέους, φτωχούς και αβοήθητους, να βυθιστούν στην ασφυκτική αγωνία και τον μακρόσυρτο ασίγαστο πόνο των ανίατων παθήσεών τους! Και το χειρότερο, τους παράτησε ανυπεράσπιστους, εύκολη λεία στην άθλια φαρισαϊκή εκμετάλλευση, την οποία προσποιήθηκε ότι δεν αντελήφθη!

Το συμπέρασμα είναι απλό: ο Ιησούς γύρισε την πλάτη, στο μοναδικό άσυλο ανιάτων που έτυχε να συναντήσει! Μπροστά σ’ αυτήν την συγκλονιστική και απόλυτα αληθινή σύναξη πονεμένων ανθρώπων, μπροστά στην συγκλονιστικότερη συσσώρευση ανθρώπινου πόνου της Ιερουσαλήμ και ολόκληρης της Παλαιστίνης, ο Ιησούς έκανε στους μαθητές του νεύμα απομάκρυνσης και γυρίζοντας την πλάτη του... απλά έφυγε όσο γρηγορότερα μπορούσε!

Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία! Οι πολυάριθμοι και περιώνυμοι αιώνιοι αναλυτές του χριστολογικού προβλήματος... μας κορόιδεψαν! Δεν χρειαζόταν παρά να αναλύσουν προσεκτικά, μόνο αυτό το αίνιγμα της Βηθζαθά, και θα καταλάβαιναν αμέσως, ποιος ήταν ο πραγματικός Χριστός των ευαγγελίων!

Ο Ιησούς απέφυγε να επισκεφθεί αυτή την κολυμπήθρα των ανιάτων περισσότερο από μιά φορές! Όταν για πρώτη φορά ο Ιησούς, δωδεκαετής ακόμα βρέθηκε στον ναό και συνομιλούσε με τους Φαρισαίους νομοδιδασκάλους, η κολυμπήθρα με τους βαριά ασθενείς ήταν εκεί τριακόσια περίπου μέτρα μακρύτερα. Όταν αργότερα, ανεβασμένος απ’ τον Σατανά πάνω στο πτερύγιο του Ναού, μπορεί από ‘κει να μην έβλεπε καθαρά τα έθνη της γης, (γιατί και τοτε η γη ήταν σφαιρική) αν όμως έσκυβε λίγο, θα μπορούσε να δει τις στοές της απόλυτης οδύνης που βρίσκονται ελάχιστες δεκάδες μέτρα πιο χαμηλά από το βορειότερο τείχος του ναού!

Όταν του έδειχναν τις οικοδομές του Ναού και γεμάτος προφητική χάρη, πρόβλεπε την καταστροφή τους, βρισκόταν και πάλι εκεί κοντά στο κολαστήριο του πάθους! Όταν εισήλθε στην Ιερουσαλήμ μετά βαΐων και κλάδων. Όταν περισπούδαστα κοιτούσε τον βράχο της Ιερουσαλήμ, απ’ τον απέναντι λόφο των ελαιών. Όταν δείπνησε σε κάποιο ανώγι της Ιερουσαλήμ. Όταν έτρωγε το Πάσχα την πρώτη αλλά και την τελευταία φορά, σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις, ο δήθεν σπλαχνικός θεραπευτής Ιησούς, βρισκόταν σε απόσταση ολίγων βημάτων από το κολαστήριο αυτό, το οποίο ποτέ του δεν καταδέχθηκε να επισκεφτεί!

Τώρα νομίζω μπορείτε κι εσείς να απαντήσετε ευκολότερα στην αρχική ερώτηση: περιοδεύοντας ο Ιησούς, έψαχνε για πάσχοντες ή τους απέφευγε;! Αν πραγματικά τους έψαχνε, τότε γιατί στην Βηθζαθά, όταν βρέθηκε κοντά στους μοναδικούς αυθεντικούς πάσχοντες της ιστορίας του, βιάστηκε να φύγει, πριν ακόμα αντιληφθούν την παρουσία του; Ναι, η Βηθζαθά ήταν το μόνο μέρος, όπου ο Ιησούς επρεπε να τους θεραπευσει ολους... και όμως δεν το έκανε... γιατί ποτέ του δεν υπηρξε πραγματικος θεραπευτης!

-----------------------
[1] Τόση είναι η προχειρότητα των κατοπινών διορθωτών (Μασσοριτών) που αιώνες μετά, ανέλαβαν να "διορθώσουν" τα κείμενα, ώστε μετέφρασαν το όνομα της κολυμπήθρας της Ιερουσαλήμ ως Βηθεσδά που ήταν όνομα πόλης! (Λουκ.9.10)

[2] Στο ευαγγέλιο του δήθεν Ιωάννη, αναφέρεται κατ’ επανάληψη η έκφραση «δια τον φόβο των Ιουδαίων» εννοώντας τους Φαρισαίους! Η έκφραση όμως αυτή ταιριάζει μόνο σε εθνικό, και δεν θα μπορούσε να γραφτεί από έναν Ιουδαίο Ιωάννη!

[3] Η πηγή λέγεται «της Παναγιάς», το αρχαίο όνομά της όμως ήταν «πηγή Γισών».

[4] Στην παράξενη αυτή εντολή ο Ιησούς ζητάει: «γίνεστε λοιπόν φρόνιμοι ως οι όφεις και αγνοί ως οι περιστερές» Ματθ.10.16. Κανείς δεν φαίνεται να καταλαβαίνει, ότι ο συνδυασμός των δύο αυτών ιδιοτήτων είναι η ουσία της εντολής! Όταν είστε ανίσχυροι, να παριστάνετε τις λευκές περιστερές (αθώους), όταν όμως μπορείτε να δαγκώσετε, κάντε το σιωπηλά και αποτελεσματικά σαν τους όφεις!

[5] «Εκνεύω, εξένευσα. Νεύω προς τα έξω. Κλίνω την κεφαλί (νεύοντας) με νόημα. Κάνω νεύμα σε κάποιον δια κινήσεως της κεφαλής».

Το μυστήριο της χαμένης λάμψης του Σύμπαντος

Πολλοί γαλαξίες παραμένουν γόνιμοι. Ο δικός μας Γαλαξίας, για παράδειγμα, γεννά τουλάχιστον ένα νέο άστρο το χρόνο. Άλλοι γαλαξίες όμως έχουν μείνει στείροι, και τα άστρα τους είναι δεκάδες φορές λιγότερα από ότι θα έπρεπε.

Νέα αμερικανική μελέτη δείχνει τώρα να απαντά στο μυστήριο της απούσας λάμψης του Σύμπαντος: σε πολλούς γαλαξίες, τα σύννεφα αέριου υδρογόνου είναι υπερβολικά καυτά για να συμπυκνωθούν και να σχηματίσουν άστρα.

Αστρονόμοι του ΜΙΤ και του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν εξέτασαν τις εκπομπές ακτίνων Χ από 200 γαλαξιακά σμήνη: ομάδες αποτελούμενες από 50 έως 1.000 γαλαξίες, οι οποίοι περιβάλλονται από αχανείς ατμόσφαιρες αερίου.
Οι ποσότητες αερίου είναι τόσο μεγάλες ώστε θα περίμενε κανείς ότι όλοι αυτοί οι γαλαξίες θα παρήγαγαν διαρκώς εκατομμύρια νέα άστρα. Περιέργως, όμως, τα γεννητούρια είναι σπάνια.
Και αυτό μπορεί να οφείλεται σε δύο λόγους, δείχνει νέα μελέτη. Σε πολλές περιπτώσεις, διαπίστωσαν οι ερευνητές, μεγάλες ποσότητες θερμότητας μεταφέρονται από τα κέντρα των γαλαξιών προς το αέριο που τους περιβάλλει, πιθανώς λόγω προηγούμενης σύγκρουσης του γαλαξία με άλλους γαλαξίες.
Σε αυτές τις περιπτώσεις το αέριο έχει θερμοκρασία δεκάδων εκατομμυρίων βαθμών Κελσίου, και δεν μπορεί να συμπυκνωθεί, να καταρρεύσει υπό το ίδιο του το βάρος και να σχηματίσει άστρα.
Ακόμα κι αν το νέφος κρυώσει τοπικά, η θερμότητα του περιβάλλοντος καταδικάζει κάθε απόπειρα. Είναι «σαν να πετάει κανείς ένα παγάκι μέσα σε νερό που βράζει» σχολιάζει ο Μάικλ ΜακΝτόναλντ του MIT, μέλος της ερευνητικής ομάδας.
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη κατηγορία γαλαξιακών σμηνών, των οποίων το αέριο έχει πολύ μικρότερη θερμοκρασία, της τάξης των μερικών εκατομμυρίων βαθμών. Ακόμα κι έτσι, όμως, τα νέα άστρα φαίνονται λίγα.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι ένοχοι πρέπει να είναι οι μαύρες τρύπες που κρύβονται στα κέντρα των γαλαξιών. Το υλικό που πέφτει στην παγίδα περιδινίζεται βίαια πριν χαθεί για πάντα στη μαύρη τρύπα. Ένα μέρος του όμως επιζεί και εκτινάσσεται στο Διάστημα με αστρονομικές ταχύτητες, θερμαίνοντας απότομα τυχόν μάζες ψυχρού αερίου.
«Ορισμένα άστρα θα προλάβουν να σχηματιστούν. Πριν προλάβει όμως η διαδικασία να πάρει μπροστά, η μαύρη τρύπα θα ξαναζεστάνει τα πάντα.
Λειτουργεί σαν θερμοστάτης του σμήνους» εξηγεί ο ΜακΝτόναλντ. Σε συνδυασμό, καταλήγουν οι ερευνητές, η απευθείας διάχυση της θερμότητας στα γαλαξιακά σμήνη, και η θέρμανση του αερίου λόγω των μελανών οπών, προσφέρουν μια ικανοποιητική εξήγηση για το γεγονός ότι τα άστρα του Σύμπαντος είναι περίπου δέκα φορές λιγότερα από το αναμενόμενο.
Το μυστήριο της χαμένης λάμψης του Σύμπαντος, επομένως, μπορεί και να έχει λυθεί.

Progress Eagle: Το απίστευτο αεροπλάνο του μέλλοντος

Είναι το Progress Eagle, ένα φιλικό προς το περιβάλλον, υβριδικό αεριωθούμενο επιβατηγό αεροσκάφος 800 θέσεων με έξι κινητήρες καυσίμου υδρογόνου

Ο σχεδιαστής Oscar Viñals έχει οραματιστεί το μέλλον. Και το μέλλον δεν είναι άλλο από ένα φιλικό προς το περιβάλλον, υβριδικό αεριωθούμενο επιβατηγό αεροσκάφος 800 θέσεων με έξι κινητήρες καυσίμου υδρογόνου.

Ηλιακοί συλλέκτες στο πάνω μέρος του αεροσκάφος θα απορροφούν την ηλιακή ενέργεια και με την έξυπνη μηχανική που θα διαθέτει ο ήχος του αεροπλάνου που φέρει μέσω του αέρα θα μειωθεί κατά 75%, σύμφωνα με τον Viñals.
Το Progress Eagle θα είναι μεγαλύτερο από τα σημερινά αεροσκάφη.
Στο αεροπλάνο αυτό προβλέπεται ένα ξεχωριστό δωμάτιο, ή μάλλον μια νέα κατηγορία καμπίνας, ισάξια με αυτή του πιλότου.
Σε αυτές τις σειρές καθισμάτων η θέα θα είναι απλά μοναδική.




 

Περίπου 2.500 από τις 6.000 γλώσσες στον κόσμο απειλούνται με εξαφάνιση

Περίπου 2.500 από τις 6.000 γλώσσες στον κόσμο απειλούνται με εξαφάνιση σύμφωνα με τον Άτλαντα για τις Γλώσσες του Κόσμου που Κινδυνεύουν (Atlas of the World\’s Languages in Danger), η τελευταία έκδοση του οποίου δόθηκε στην δημοσιότητα από την UNESCO.

\»Ο θάνατος μίας γλώσσας σημαίνει ταυτόχρονα την εξαφάνιση μιας πολιτιστικής κληρονομιάς, από ιστορίες μέσω θρύλων μέχρι παροιμίες και αστεία\», δήλωσε ο επικεφαλής της UNESCO Κοϊσίρο Ματσουούρα.

Ο Άτλας αυτός είναι αποτέλεσμα διεθνούς συνεργασίας περισσότερων από 30 γλωσσολόγων από όλο τον κόσμο, ορισμένοι από τους οποίους είχαν ήδη συμμετοχή στις προηγούμενες δύο εκδόσεις.
Ο διευθυντής της έκδοσης Κρίστοφερ Μόουσλι δήλωσε ότι περίπου 200 γλώσσες πέθαναν τις προηγούμενες τρεις γενιές. Πέρυσι η γλώσσα της Αλάσκας Eyak εξαφανίστηκε με τον θάνατο της τελευταίας που την ομιλούσε, της Μαρί Σμιθ Τζόουνς.

Οι συνηθέστεροι λόγοι για την εξαφάνιση μίας γλώσσας είναι οι πόλεμοι και ο αναγκαστικός εκτοπισμός λαών. Οι γλώσσες εξαφανίζονται επίσης επειδή οι μετανάστες αντικαθιστούν την μητρική τους γλώσσα με τη γλώσσα της χώρας όπου εγκαθίστανται μόνιμα, αναφέρει ο Μόσλει.
Όμως, παραδείγματα εξακολουθούν να υπάρχουν, κυρίως στην Αυστραλία, όπου απειλούμενες γλώσσες ομιλούνται τώρα από νέους και δημιουργείται έτσι η ελπίδα ότι οι γλώσσες θα επιβιώσουν.
Οι περιοχές με την μεγαλύτερη γλωσσική ποικιλία, όπως η Μελανησία, η Υποσαχάριος Αφρική και η Νότια Αμερική, είναι μεταξύ αυτών των οποίων οι γλώσσες διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο εξαφάνισης.

Αλλά και στην Γαλλία 13 γλώσσες διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο να εξαφανιστούν, σύμφωνα με τον Άτλαντα, όπως η νορμανδική και η γλώσσα της Βρετάνης.

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΖΕΙΣ ΣΑΝ ΘΕΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΥΣ

Ποιος είναι ο Επικούρειος Άνθρωπος; Φυγόπονος, πνευματικά ρηχός, άθεος, διεφθαρμένος ηδονοθήρας, απόμακρος και αντικοινωνικός, εγωπαθής και αδιάφορος για τους άλλους, δειλός και μόνιμα κρυπτόμενος, οπαδός μιας ανήθικης παρωδίας της Ελληνικής Φιλοσοφίας, αυτή είναι σε γενικές γραμμές η αντίληψη που καλώς ή κακώς επικρατεί σήμερα. Όχι ανεξήγητα άλλωστε αφού από την εποχή ακόμα του Επίκουρου η φιλοσοφία του συνάντησε λυσσαλέες αντιδράσεις, συκοφαντήθηκε, κάποιες φορές πλαστογραφήθηκε και διαστρεβλώθηκε άγρια από τους αντιπάλους της, αρχικά από τους Ακαδημικούς αργότερα από τους Στωικούς και τέλος από τους Χριστιανούς που όλοι περιέργως είχαν διαχρονικά άριστες σχέσεις με τις εκάστοτε εξουσίες.

Ο αντίπαλος και σύγχρονος του Επίκουρου, διευθυντής της Ακαδημίας Αρκεσίλαος για να εξηγήσει γιατί έχανε σε μόνιμη βάση μαθητές προς τον Κήπο ενώ σπανίως γινόταν το αντίθετο έλεγε περιφρονητικά πως «τον άνδρα μπορείς να τον κάνεις ευνούχο, τον ευνούχο όμως δεν μπορείς να τον κάνεις άνδρα».

Ο Διότιμος ο στωικός συκοφαντούσε τον Επίκουρο αποδίδοντάς του πενήντα αισχρές επιστολές, που ήταν φυσικά πλαστές, όπως μας πληροφορεί ο Διογένης ο Λαέρτιος και που πιθανότατα έγραψε ο ίδιος ο Διότιμος. Το ίδιο έγινε και από τους μαθητές του Ποσειδώνιου του Στωικού, Νικόλαο και Σωτίωνα. Ο Επίκτητος επίσης τον αποκαλούσε κιναιδολόγο και τον λοιδορούσε με τον χειρότερο τρόπο.

Ο Επικουρισμός με τον υλισμό του και την αθεοφοβία του έγινε το κόκκινο πανί για την Χριστιανική Θρησκεία που αισθάνθηκε ότι απειλείται η πνευματική κυριαρχία της και τον πολέμησε με λύσσα. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς έλεγε: «Εάν ο Απόστολος Παύλος χτύπησε τους φιλοσόφους είχε υπ’ όψιν του μονάχα τους Επικούρειους».

Γιατί όμως όλη αυτή η αντίδραση στο συγκεκριμένο φιλοσοφικό ρεύμα που κάνει τους ανθρώπους να αντιμετωπίζουν τουλάχιστον με αμηχανία κάποιον όταν δηλώνει Επικούρειος;

 

  Ποιος είναι τελικά ο Επικούρειος Άνθρωπος;

 Η φιλοσοφία του Επίκουρου αποβλέπει στην επίτευξη της καταστηματικής ηδονής δηλαδή της κατάστασης εκείνης που συνδυάζει έλλειψη σωματικού πόνου και ψυχική αταραξία και αποτελεί προϋπόθεση για την Ευδαιμονία που είναι και το ζητούμενο.

Οι αρετές όπως η φρόνηση – η μέγιστη αρετή κατά τον Επίκουρο – η δικαιοσύνη, η ανδρεία, η εγκράτεια, η φιλία δεν αποτελούν αυτοσκοπό, αλλά μέσο για την επίτευξη του ηδονικού βίου και επομένως έχουν ωφελιμιστική βάση και δεν επιβάλλονται έξωθεν από κάποια θεότητα.

 

 Για να επιτευχθεί η ψυχική αταραξία ο άνθρωπος πρέπει:

 α) να απαλλαγεί από τον αρχέγονο φόβο για τα φυσικά φαινόμενα τους θεούς και τον θάνατο με την νηφάλια μελέτη της Φύσης με βάση τις αισθήσεις και τα συναισθήματά του και σύμφωνα πάντα με τα επιστημονικά δεδομένα και όχι με αστήριχτους μύθους και αυθαίρετες δοξασίες που οδηγούν σε άχρηστες μεταφυσικές αγωνίες, δεισιδαιμονίες και παραλογισμούς που μιζερεύουν και ταλαιπωρούν την σύντομη ζωή του.

β) να ιεραρχήσει με φρόνηση τις επιθυμίες του και να επιδιώξει να ικανοποιήσει τις πιο φυσικές από αυτές, που του εξασφαλίζουν την επιβίωση, και έπειτα εκείνες που αφενός είναι μέσα στις δυνατότητές του και αφετέρου θα του προσφέρουν περισσότερο ευχαρίστηση παρά πόνο.

γ) Να αποφύγει να επιδιώξει την ικανοποίηση πλασματικών μη φυσικών επιθυμιών όπως Δόξα, Πλούτο, Επιρροή, Εξουσία, που είναι ακόρεστες, δύσκολα ικανοποιούνται και ακόμα πιο δύσκολα διατηρούνται και βυθίζουν τον άνθρωπο σε ανασφάλεια, καχυποψία, αγωνία, πόνο και δυστυχία χωρίς τέλος. «Τίποτα δεν είναι αρκετό γι εκείνον που θεωρεί λίγο το αρκετό» σημειώνει ο Δάσκαλος.

δ) Να επιδιώξει την ειλικρινή φιλία και να αναζητήσει την προσωπική του ευδαιμονία και ασφάλεια, μέσω της ευδαιμονίας και ασφάλειας της κοινότητας των φίλων.

Η πορεία των πραγμάτων στο Επικούρειο Σύμπαν είναι συνισταμένη τριών παραγόντων: Της αναγκαιότητας (αίτιο – αιτιατό), του τυχαίου (αστάθμητος παράγων) και της παρέγκλισης που αποτελεί φαινομενικά αναίτια, μη προβλέψιμη, και σε μη καθορισμένο χρόνο ενέργεια που μπορεί να μεταβάλλει την πορεία των πραγμάτων και να οδηγήσει σε απρόβλεπτες διεργασίες. Η παρέγκλιση είναι ενδογενής ιδιότητα της ύλης και σ’ αυτήν εδράζεται η συνειδητότητα και η ελεύθερη βούληση του Ανθρώπου. Η ύπαρξη της παρέγκλισης επιβεβαιώνεται σήμερα από την αρχή της απροσδιοριστίας, βασικής αρχής της κβαντικής φυσικής. Με την παρέγκλιση ουσιαστικά αποσυνδέεται το αίτιο από το αποτέλεσμα και έτσι τίποτα δεν μπορεί να προβλεφθεί εκ των προτέρων. Ο άνθρωπος λοιπόν δεν είναι έρμαιο καμιάς μοίρας. Είναι αυτός που αποφασίζει ελεύθερα για την πορεία της ζωής του λαμβάνοντας κάθε φορά υπ’ όψιν του τα δεδομένα της συγκυρίας, όπου εκεί βέβαια παίζουν ρόλο και οι αναγκαιότητες και το τυχαίο.

Η ιδέα όμως της ελεύθερης βούλησης και της ανάληψης της ευθύνης των αποφάσεων για την ζωή τους δεν κάνει όλους τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Οι περισσότεροι έχουν την τάση να αποποιούνται το δικαίωμα αλλά και την ευθύνη να αποφασίζουν οι ίδιοι για την ζωή τους και αρέσκονται να τα αναθέτουν σε άλλους, στον αρχηγό της οικογένειας, τον ηγεμόνα, τον πολιτικό, στην μοίρα, στον θρησκευτικό ηγέτη, στον ίδιο τον θεό. Έτσι έχουν την ψευδαίσθηση ότι απαλλάσσονται από την ευθύνη των επιπτώσεων από μία πιθανή αποτυχία, που κάλλιστα μπορούν να φορτώσουν στις πλάτες αυτών που εμπιστεύθηκαν.

Ο Επίκουρος λοιπόν φαίνεται ότι στην προσπάθειά του να απαλλάξει τους ανθρώπους από τον φόβο των θεών και του θανάτου και να πολεμήσει τις δεισιδαιμονίες και τον παραλογισμό, τους φόρτωσε τον φόβο της προσωπικής ευθύνης για την ζωή τους. Φόβο που ανά τους αιώνες βρέθηκαν πολλοί καλοθελητές να εκμεταλλευτούν.

Σε άλλους όμως ανθρώπους η συνειδητοποίηση της ελεύθερης βούλησης και της ευθύνης των επιλογών, τους γεμίζει μ’ ένα αίσθημα αυτάρκειας ανεξαρτησίας και δημιουργικότητας. Τους κάνει ηγέτες του εαυτού τους. Τους ωθεί να ζήσουν την «αυθεντική Ζωή» όπως παρατηρεί ο υπαρξιστής φιλόσοφος Jean – Paul Sartre ο οποίος συμπληρώνει: «Χωρίς δυσκολίες δεν υπάρχει ελευθερία. Τόσο αυθεντικότερη είναι η ελευθερία όσο μεγαλύτερες είναι οι δυσκολίες». Στην κατηγορία αυτή ανήκουν και οι Επικούρειοι.

 

  Ο Επικούρειος λοιπόν είναι ο δυνατός άνθρωπος.

 Γιατί χρειάζεται εσωτερική δύναμη, νηφαλιότητα και φρόνηση για να ελέγξει κανείς τους αρχέγονους φόβους του, να υποτάξει την απληστία και τις άλογες παρορμήσεις του και να ιεραρχήσει τις επιθυμίες του επιλέγοντας να ικανοποιήσει εκείνες που θα του εξασφαλίσουν πρώτιστα την επιβίωση έπειτα την ασφάλεια, την σωματική υγεία και την ψυχική ισορροπία.

 

  Ο Επικούρειος δεν είναι μετριόφρων.

 Η μετριοφροσύνη αφορά τους μέτριους και ο Επικούρειος δεν είναι μέτριος αλλά ξεχωριστός άνθρωπος. Δεν είναι επίσης ταπεινόφρων γιατί η ταπεινοφροσύνη αφορά τους ταπεινούς και καταφρονεμένους και ο Επικούρειος δεν είναι ούτε ταπεινός ούτε καταφρονεμένος, αλλά άνθρωπος σοβαρός, με προσωπικότητα αξίες και αυτοπεποίθηση, που παίρνει στα χέρια του το τιμόνι της ζωής του για να την οδηγήσει εκεί που αυτός έχει αποφασίσει.

 

  Ο Επικούρειος δεν βασίζεται ποτέ στην τύχη.

 Η τύχη λέει ο Δάσκαλος δεν είναι θεά όπως πολλοί πιστεύουν γιατί είναι άστατη και αλλοπρόσαλλη και από ένα τυχαίο γεγονός μπορεί να προκύψουν τα μεγαλύτερα καλά όπως και τα χειρότερα κακά, αλλά αυτό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το αν θα το διαχειριστεί ο άνθρωπος με φρόνηση ή όχι. Στο τέλος της γραφής προσθέτει είναι καλύτερα να πάρουμε με φρόνηση μια απόφαση που θα αποδειχτεί λάθος παρά στην τύχη μία απόφαση που θα αποδειχτεί σωστή.

 

  Ο Επικούρειος είναι άνθρωπος αυτάρκης.

 Γνωρίζει ότι όσες λιγότερες εξωτερικές εξαρτήσεις έχει τόσο πιο ελεύθερος είναι. «Μέγιστος καρπός της αυτάρκειας η Ελευθερία» λέει ο Δάσκαλος « Αυτός που ζει ελεύθερα και ανεξάρτητα δεν μπορεί να αποχτήσει μεγάλα πλούτη, γιατί αυτό απαιτεί δουλοπρέπεια είτε προς τον όχλο είτε προς την εξουσία, μπορεί όμως να έχει όσα χρειάζεται σε συνεχή επάρκεια». Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ο Επικούρειος είναι ολιγαρκής από πεποίθηση όπως π.χ. ο Κυνικός. Θα απολαύσει λοιπόν την πολυτέλεια όποτε του τύχει, γιατί την πολυτέλεια την απολαμβάνουν ηδονικότερα όσοι την έχουν λιγότερο ανάγκη. Άλλωστε και η λιτότητα έχει τα όριά της, όπως παρατηρεί ο σοφός μας Παππούς και όποιος το παραβλέπει αυτό παθαίνει κάτι αντίστοιχο με εκείνον που δεν βάζει όρια στις επιθυμίες του. Η αυτάρκεια λοιπόν των επικούρειων ουδέποτε φτάνει στα όρια του ασκητισμού όπως έχει υποστηριχτεί από κάποιους.

 

  Ο Επικούρειος δεν είναι ο άνθρωπος του καθήκοντος.

 Οι πράξεις του καθορίζονται από την ελεύθερη βούλησή του και όχι από κάποιο ακαθόριστο ομιχλώδες αίσθημα καθήκοντος προς κάποιον θεό η κάποια ηγεσία. Αυτό σημαίνει ότι είναι δύσκολα διαχειρίσιμος από την Εξουσία. Ο Επικούρειος θα επιλέξει να ακολουθήσει το μονοπάτι του πόνου αν αυτό τον οδηγεί στην λεωφόρο της ηδονής. Έτσι θα υποστεί τον πόνο και τον κίνδυνο του πολέμου επιδιώκοντας την κατά πολύ σημαντικότερη ηδονή της απόλαυσης της Ελευθερίας και της Ασφάλειας της προσωπικής του, της οικογενείας του και των φίλων του, αλλά αυτό θα είναι συνειδητή δική του απόφαση και όχι καθήκον, όπως ακριβώς έκαναν οι Έλληνες στις Θερμοπύλες, τον Μαραθώνα και την Σαλαμίνα, αλλά και στο Μέτωπο της Αλβανίας στον τελευταίο μεγάλο πόλεμο. Η στωική έννοια του καθήκοντος που πέρασε στον Χριστιανισμό και τις άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνα μονοπάτια. Το δήθεν καθήκον στον θεό οδήγησε στην φρίκη της Ιερής Εξέτασης τον Μεσαίωνα αλλά και αποτέλεσε το πρόσχημα για τις τυχοδιωκτικές Σταυροφορίες της Δύσης με τα τραγικά τους αποτελέσματα την ίδια ιστορική Εποχή και στις μέρες μας σε μαζικά εγκλήματα όπως αυτό της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001. Το καθήκον προς την ηγεσία, την φυλή και την κακώς εννοούμενη πατρίδα, οδήγησε στο πρόσφατο παρελθόν ένα ολόκληρο Έθνος υψηλής πολιτισμικής στάθμης, να προκαλέσει το μακελειό του Β Παγκόσμιου Πολέμου και τα πρωτοφανή εγκλήματα γενοκτονίας εναντίον άλλων λαών που χαρακτηρίτηκαν σαν Ολοκαύτωμα.

 

  Ο Επικούρειος είναι ένας αισιόδοξος και χαρούμενος άνθρωπος.

 Να γελάς και να φιλοσοφείς την ώρα που ασχολείσαι με τις καθημερινές σου υποθέσεις συμβουλεύει ο Δάσκαλος. Να μην αναβάλλεις την χαρά αλλά να γεύεσαι την κάθε πολύτιμη στιγμή της θνητής ζωής σου. Να απολαμβάνεις αυτά που έχεις και να μην σκοτίζεσαι γι αυτά που δεν έχεις. Να απολαμβάνεις να φιλοσοφείς γιατί η φιλοσοφία είναι η μόνη ενασχόληση που μπορείς να γευθείς τους ηδονικούς καρπούς της άμεσα. Ποτέ μην πεις ότι είναι νωρίς ή ότι είναι πλέον αργά για φιλοσοφία. Είναι σαν να λες ότι είναι νωρίς η αργά για ευδαιμονία.

 

  Ο Επικούρειος είναι άνθρωπος χαμηλών τόνων.

 Δεν κάνει θόρυβο γύρω από το όνομά του, δεν επαίρεται για τον εαυτό του, τις γνώσεις του τις ικανότητές του, τα υλικά του αγαθά, δεν ζητά επιβεβαίωση από τους άλλους γιατί δεν την χρειάζεται. Είναι υπερήφανος γι αυτό που είναι, γι αυτό που αξίζει ο ίδιος. Αυτή είναι και η σημασία του περίφημου λάθε βιώσας και όχι ο αναχωρητισμός όπως κακώς πολλές φορές υποστηρίζεται από ορισμένους.

 

 Ο Επικούρειος είναι κοινωνικό ον.

 Πιστεύει στην ανάγκη της κοινωνικής συμβίωσης των ανθρώπων η οποία βασίζεται στο κοινωνικό συμβόλαιο, του να μην βλάπτει δηλαδή ο ένας τον άλλο και να επιδιώκουν μαζί την επίτευξη κοινών στόχων που θα διευκολύνουν την ζωή όλων. «Το της Φύσεως δίκαιον εστί σύμβολον του συμφέροντος εις το μη βλάπτειν αλλήλους μηδέ βλάπτεσθαι». (Επίκουρος – Κύριες Δόξες)

 

  Είναι δίκαιος και νομοταγής.

 Στην δικαιοσύνη και τον νόμο εδράζεται το κοινωνικό συμβόλαιο. «Η αταραξία είναι ο μέγιστος καρπός της δικαιοσύνης». Ο δίκαιος απολαμβάνει την ψυχική γαλήνη, ενώ ο άδικος είναι πάντοτε γεμάτος ταραχή, αφού ζει με τον φόβο της τιμωρίας και της εκδίκησης. Ο Επίκουρος θεωρούσε πως δεν ταιριάζει στον φιλόσοφο ακόμα και όταν αδικηθεί, να συγκρουσθεί ή να εκδικηθεί. ( Φιλόδημος Γαδαρινός : περί Επίκουρου)

 

  Είναι επίσης Δημοκρατικός.

 Γιατί μόνο στην δημοκρατία το δίκαιο και ο νόμος απορρέει από τους πολίτες και αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση της ομαλής κοινωνικής συμβίωσης και αλλάζει πάλι από τους πολίτες όταν πάψει να την εξυπηρετεί. Γι’ αυτόν τον λόγο ο Επικούρειος στέκεται πάντα απέναντι στην Τυραννία. Είναι ξεκάθαρη θέση του Κήπου πως ο Επικούρειος δεν θα γίνει ποτέ Τύραννος. «Νόμος που δεν εξυπηρετεί το κοινωνικό συμφέρον δεν είναι δίκαιος νόμος» (Επίκουρος-Κύριες Δόξες). Την προτροπή του Επίκουρου περί αποφυγής ενασχόλησης με την πολιτική, προκειμένου να διαφυλάξει ο σοφός την προσωπική του γαλήνη, θα πρέπει να την δούμε σαν παραίνεση και όχι σαν δογματική θέση, με φόντο την πολιτική κατάσταση των Ελληνιστικών χρόνων, όπου ο αποδυναμωμένος Δήμος είχε χάσει κάθε δυνατότητα να επηρεάσει τις τύχες της Πόλης και ο πολιτικός είτε είχε μετατραπεί σε χειροκροτητή του ηγεμόνα ( Στρατοκλής) είτε είχε εξοριστεί από την Πόλη(Δημοχάρης). Ο ίδιος ο Επίκουρος άλλωστε διευκρινίζει: «Όσοι φλέγονται από φιλοτιμία και φιλοδοξία, και δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά, ας ακολουθήσουν τη φυσική τους ορμή για πολιτική. Γιατί η απραγμοσύνη θα τους ταράξει περισσότερο και θα τους πληγώνει, όσο δεν τους γίνεται εκείνο που ορέγονται…» (από Θ 245. Επικ. 555)

 

  Οι Επικούρειοι τιμούν τους θεούς – θεσμούς της Πόλης

 Συμμετέχουν και χαίρονται περισσότερο απ’ όλους τις γιορτές και τις εκδηλώσεις της, γιατί αυτές δένουν τους ανθρώπους μεταξύ τους και ανεξάρτητα από την περιουσία τους και την κοινωνική τους θέση, τους κάνουν να αισθάνονται μέλη του ίδιου κοινωνικού συνόλου. Η κοινωνικότητα είναι λοιπόν για τους Επικούρειους φυσική ανάγκη. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να νοηθεί έξω από τον κοινωνικό του περίγυρο όχι μόνο στον Επικουρισμό αλλά στο σύνολο της Ελληνικής φιλοσοφίας αντίθετα με τις ανατολικές φιλοσοφίες.

 

  Η Επικούρεια φιλία και παρρησία

 Η εξωστρέφεια των Επικούρειων επιβεβαιώνεται από τον κεντρική θέση που κατέχει στην φιλοσοφία τους η φιλία. Δεν αρνούνται ότι η επιδίωξη της φιλίας όπως άλλωστε και της δικαιοσύνης, ξεκινά από ωφελιμιστικούς λόγους, καταλήγει όμως από μόνη της αρετή. Γιατί ο Επικούρειος θα επιδιώξει την προσωπική του ασφάλεια και ευδαιμονία μέσω της προαγωγής της ασφάλειας και ευδαιμονίας του συνόλου. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια γίνεται κατανοητό, γιατί το αίσθημα της προσφοράς στους άλλους αποτελεί για τους επικούρειους ηδονή και όχι καθήκον. «το εύ ποιείν ήδιόν εστι του εύ πάσχειν» (Το να ευεργετείς είναι ηδονικότερο από το να ευεργετείσαι).

Η ελευθερία του λόγου, η παρρησία των Επικούρειων, είναι βασικό στοιχείο της κοινωνικής τους συμπεριφοράς. Η άσκηση ελεύθερης αλλά καλοπροαίρετης κριτικής, με ευγένεια και νηφαλιότητα, συνδυάζεται πάντα με προσεκτική αποδοχή αντίστοιχης κριτικής από τους άλλους. Αυτό προϋποθέτει ελεύθερη δημοκρατική κοινωνία χωρίς διαχωρισμούς με βάση το φύλο την περιουσία και την κοινωνική θέση. Αυτό είναι και το μεγάλο πείραμα που γίνεται στον Κήπο μέσα στην καρδιά της καθημαγμένης παρακμάζουσας Αθηναϊκής κοινωνίας των Ελληνιστικών χρόνων.

Με την προώθηση της φιλίας δημιουργούν οι Επικούρειοι ένα στενότερο κοινωνικό κύκλο από ειλικρινείς φίλους, πάντα πρόθυμους να στηρίζουν και να συμπαρίστανται ο ένας στον άλλο, μεταξύ των οποίων η δικαιοσύνη είναι αυτονόητη και δεν χρειάζεται νόμους για να επιβληθεί και σχηματίζουν έτσι ένα πλέγμα προστασίας και ασφάλειας για τον καθένα που συμμετέχει σε αυτόν, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης της κοινωνίας και των θεσμών. Η Φιλία είναι η Ακρόπολη της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας που παραμένει ελεύθερη ακόμα και όταν το Κάστρο της κοινωνίας και των θεσμών έχει αλωθεί όπως συνέβαινε στην εποχή του Επίκουρου στην Ελληνιστική Αθήνα και όπως δυστυχώς κινδυνεύει να συμβεί στην σημερινή Ελλάδα.

 

  Οι Επικούρειοι δεν φοβούνται τον θάνατο.

 Γιατί όσο εμείς είμαστε ζωντανοί αυτός δεν υπάρχει και όταν αυτός είναι παρών δεν υπάρχουμε εμείς για να τον αντιληφθούμε. Πέρα από τον θάνατο δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθούμε ή να ελπίζουμε. Και ούτε την ανυπαρξία πρέπει να φοβάται κανείς γιατί ανύπαρκτος ήταν και πριν γεννηθεί. Ο θάνατος είναι αυτός που δίνει νόημα στην ζωή και κάνει κάθε στιγμή της πολύτιμη και ανεπανάληπτη. Γι αυτό πρέπει ο άνθρωπος να ζει την κάθε μέρα του σαν να ήταν η τελευταία της ζωής του. Καρπώσου την μέρα όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος. Αυτός που αναβάλλει την χαρά λέει ο Επίκουρος πεθαίνει πνιγμένος στις ασχολίες χωρίς να έχει ζήσει. Και όπως παρατηρεί ο Σενέκας το πολυτιμότερο αγαθό που μπορεί να προσφέρει ο άνθρωπος στους συνανθρώπους του είναι ο χρόνος του.

Οι Επικούρειοι δεν φοβούνται τους θεούς.

Οι θεοί των Επικούρειων είναι πρότυπα ευδαιμονίας και μακαριότητας για τους ανθρώπους. Δεν είναι φορείς παράλογων ηθικών κανόνων που επιβάλλουν με την αυθεντία τους στους ανθρώπους. Ούτε εξευμενίζονται από κανένα ούτε οργίζονται, ούτε μνησικακούν εναντίον κανενός, ούτε τιμωρούν και εκδικούνται, γιατί όπως λέει ο Δάσκαλος αυτό αντίκειται στην μακαριότητά τους και χαρακτηρίζει κατώτερα όντα. Επομένως οι θεοί δεν παρεμβαίνουν στην πορεία της ζωής των ανθρώπων, αλλά ούτε και αποτελούν αιτία των φυσικών φαινομένων τα οποία υπακούν σε φυσικούς νόμους είτε τους γνωρίζουμε είτε όχι. Οι θεοί είναι φίλοι των ανθρώπων και όχι δυνάστες. Και οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα λόγο να τους φοβούνται, αλλά ούτε και να ελπίζουν τίποτα από αυτούς. Στις δυσκολίες της ζωής ο άνθρωπος πρέπει να στηρίζεται στους συνανθρώπους του και όχι στους αμέτοχους θεούς. Γι αυτό το λόγο ο Διογένης ο Οινοανδέας προτείνει να αποδίδονται γελαστά τα πρόσωπα των θεών στα αγάλματα. Για τους Επικούρειους οι θεοί αντιπροσωπεύουν το πρότυπο της ψυχικής γαλήνης που πρέπει να επιδιώκει ο άνθρωπος. Γι αυτό και έχουν όλο το δικαίωμα όπως διακηρύσσει ο Δάσκαλος στον επίλογο της προς Μενοικέα επιστολής του, να ισχυρίζονται ότι ζουν σαν θεοί ανάμεσα σε ανθρώπους.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ-ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΥΡΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ ΤΟΥ ΖΗΝ-ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΠΗΓΩΝ. (Hutchinson-Αβραμίδης)

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ-Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (Χαράλαμπος Θεοδωρίδης)

Ο ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΣΤΟΝ 21Ο ΑΙΩΝΑ (ERIC ANDERSON)

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΙ (ΜΑΡΙΟΣ ΒΕΡΕΤΤΑΣ)

Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ (ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΤΑΞΑΣ)

Ο ΚΗΠΟΣ ΣΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ (ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΠΛΑΝΗΣ)

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΖΩΗ (ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΛΕΥΡΑΣ)

Στην Αιθιοπία ανακαλύφθηκε η αρχαιότερη γνάθος

Οι παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν στην Αιθιοπία μια κάτω γνάθο, η οποία χρονολογείται προ 2,75 έως 2,8 εκατομμυρίων ετών και πιστεύεται ότι είναι το αρχαιότερο γνωστό μέχρι σήμερα απολίθωμα προγόνου του σύγχρονου ανθρώπου. Πρόκειται πιθανώς για απομεινάρι από το αρχαιότερο μέλος της ανθρώπινης οικογένειας (Homo), που έχει βρεθεί ποτέ.
Το εύρημα είναι αρχαιότερο κατά τουλάχιστον 400.000 χρόνια, σε σχέση με το πότε πίστευαν έως τώρα οι επιστήμονες ότι εμφανίστηκαν οι πρώτοι Homo. Προηγουμένως, το αρχαιότερο ανθρώπινο απολίθωμα ήταν μια άνω γνάθος ηλικίας 2,35 εκατ. ετών, που είχε βρεθεί επίσης στην περιοχή Αφάρ της Αιθιοπίας στην ανατολική Αφρική, τη θεωρούμενη ως πιο πιθανή κοιτίδα της ανθρωπότητας.

Το σημαντικό απολίθωμα περιλαμβάνει μόνο ένα μέρος της κάτω γνάθου και πέντε δόντια, αλλά οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτά τα ευρήματα είναι αρκετά για να βγάλουν τα συμπεράσματά τους για τη σημασία του. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τους Μπράιαν Βιλμόουρ του Πανεπιστημίου της Νεβάδα και Έριν ΝτιΜάτζιο του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, έκαναν δύο σχετικές δημοσιεύσεις στο «Science Express» και μία στο «Nature», σύμφωνα με το BBC, το «Science» και το «New Scientist».
Η ανακάλυψη, δείχνει ότι πιθανότατα η κλιματική αλλαγή (ξηρασία και εξαφάνιση των δασών και των ποταμών) ήταν αυτή που ώθησε τους προγόνους μας να κατέβουν από τα δέντρα που ζούσαν έως τότε και να βαδίσουν όρθιοι στις απέραντες ξερές πεδιάδες σε αναζήτηση τροφής, νερού και στέγης. Κάπως έτσι, χρειάστηκε να εφεύρουν τα εργαλεία και να αρχίσουν να τρώνε κρέας, αναπτύσσοντας στην πορεία μεγαλύτερο εγκέφαλο.


Οι επιστήμονες, ξεκαθάρισαν ότι η γνάθος ανήκει σε άνθρωπο και όχι σε ανθρωποειδή πίθηκο, όπως ήταν η περίπτωση της παλαιότερης «Λούσι», ηλικίας 3,2 εκατ. ετών, που είχε ανακαλυφθεί το 1974 στην κοντινή περιοχή Χαντάρ της Αιθιοπίας. Η «Λούσι» ανήκε στους Αυστραλοπίθηκους, που εξαφανίστηκαν μάλλον εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, ενώ το νέο απολίθωμα πιθανότατα σηματοδοτεί την έναρξη της οικογενειακής «αλυσίδας» του γένους Homo. Κατά κάποιο τρόπο, από ανατομική πλευρά «γεφυρώνει» τα προανθρώπινα χαρακτηριστικά με τα κατοπινά πιο εξελιγμένα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Είναι πάντως ασαφές αν ανήκει στον «επιδέξιο» άνθρωπο (Homo habilis) ή σε κάποιο άλλο ανθρώπινο είδος που έζησε πριν από αυτόν.
Άλλοι επιστήμονες, όπως ο καθηγητής Κρις Στρίνγκερ του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, χαρακτήρισαν πολύ σημαντική την ανακάλυψη, επεσήμαναν όμως πως είναι πιθανό ότι, πριν από περίπου 2 εκατ. χρόνια, στην Αφρική είχαν εκ παραλλήλου εξελιχτεί -και σε άλλες περιοχές όπως η Νότια Αφρική- διαφορετικά ανθρώπινα είδη που ανήκαν στην ευρύτερη οικογένεια του Ηomo. Από αυτά, τελικά μόνο ένα επιβίωσε και, με ενδιάμεσα στάδια τον «επιδέξιο» άνθρωπο (Homo habilis) και στη συνέχεια τον «όρθιο» άνθρωπο (Homo erectus), εξελίχτηκε τελικά στον σημερινό σύγχρονο «έμφρονα» άνθρωπο (Homo sapiens).
Δεν λείπουν και οι πιο επιφυλακτικοί, όπως ο Πιέρ Σαρντέν του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας και Ιατρικών Ερευνών της Γαλλίας, που περιμένουν να βρεθεί ένα πιο πλήρες απολιθωμένο κρανίο, προτού οριστικά εντάξουν το νέο εύρημα στο γένος Homo. Κανείς πάντως επιστήμονας δεν μπορεί να είναι ακόμη σίγουρος πώς έμοιαζε ο πρώτος Homo και πώς συμπεριφερόταν.

"Πιλοτάρισμα" μαχητικού με τη σκέψη από τετραπληγική

Το πιλοτάρισμα ενός μαχητικού F-35 σε εξομοιωτή, απλά και μόνο με τη σκέψη της, πέτυχε η 55χρονη τετραπληγική και μητέρα δύο παιδιών Τζαν Σόιερμαν, σε ένα επίτευγμα το οποίο παραπέμπει σε ιστορίες στρατιωτικής επιστημονικής φαντασίας (με χαρακτηριστικό παράδειγμα το κινηματογραφικό «Firefox» - aka «Ο Υπερκατάσκοπος των Δύο Ηπείρων» με τον Κλιντ Ίστγουντ).

Σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα του DefenseTech, η Σόιερμαν το 2012 συμφώνησε στην εγκατάσταση ηλεκτροδίων στον εγκέφαλό της για τον έλεγχο ενός ρομποτικού βραχίονα. Η τελευταία εξέλιξη ήταν η πτήση ενός F-35 – ακόμα και αν αυτή ήταν εικονική.
Η Αράτι Πραμπχακάρ, επικεφαλής της DARPA (Defense Advanced Research Projects Agency)αναφέρθηκε στο επίτευγμα αυτό πρόσφατα, στην πρώτη ετήσια συνδιάσκεψη Future of War. Η Σόιερμαν έμεινε παράλυτη πριν από χρόνια εξαιτίας μιας σπάνιας γενετικής πάθησης, και διαχειρίστηκε την όλη κατάσταση με την εγκατάσταση των εμφυτευμάτων, μεγέθους μπιζελιού, «πολύ καλά», σύμφωνα με την Πραμπχακάρ.
Η Σόιερμαν παρουσίασε εντυπωσιακές επιδόσεις στα πειράματα, οπότε και το βήμα πέρα από τον έλεγχο προσθετικών μελών ήταν ακόμα πιο πέρα στον τομέα του «neural signaling»- με την ίδια να αποφασίζει να «πετάξει» το νεότερο τζετ των ΗΠΑ, το οποίο αποτελεί και το πιο ακριβό εξοπλιστικό πρόγραμμα στην ιστορία της χώρας.

 

«Αντί να σκέφτεται τον έλεγχο ενός joystick, το οποίο είναι αυτό που κάνουν οι πιλότοι μας, η Τζαν σκέφτεται απευθείας τον έλεγχο του αεροπλάνου. Για κάποια που δεν πέταξε ποτέ- δεν είναι πιλότος στην πραγματική ζωή- πετάει αυτόν τον εξομοιωτή άμεσα μέσω neural signaling» είπε η Πραμπχακάρ- αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος μπροστά στη συγκεκριμένη έρευνα, ενώ παράλληλα προκύπτουν και ηθικά ερωτήματα σχετικά με τη διασταύρωση βιολογίας και ρομποτικής.