Για το γνωστό και το άγνωστο

Ερώτηση: O νους μας γνωρίζει μόνο το γνωστό. Τι είναι εκείνο μέσα μας που μας αναγκάζει να βρούμε το άγνωστο, την αλήθεια, το φως;

Κρισναμούρτι: Σας παροτρύνει ο νους σας να βρείτε το άγνωστο; Υπάρχει μέσα μας παρότρυνση για το άγνωστο, για την αλήθεια, για το φως; Σας παρακαλώ, σκεφτείτε το σοβαρά αυτό, δεν είναι θεωρητική η ερώτηση. Ας δοκιμάσουμε πραγματικά να βρούμε την απάντηση. Υπάρχει παρότρυνση μέσα στον καθέναν από εμάς για να βρει το άγνωστο; Υπάρχει; Πώς μπορείς να βρεις το άγνωστο; Αν δεν το γνωρίζετε, πώς μπορείτε να το βρείτε; Υπάρχει μια παρόρμηση για την πραγματικότητα ή είναι απλώς μια επέκταση της επιθυμίας για το γνωστό; Καταλαβαίνετε τι εννοώ; «Έχω γνωρίσει πολλά πράγματα, αλλά δεν μου έδωσαν την ευτυχία, την ικανοποίηση, τη χαρά που ζητάω. Θέλω λοιπόν τώρα κάτι άλλο, που θα μου δώσει μεγαλύτερη ευτυχία, μεγαλύτερη χαρά, μεγαλύτερη ζωτικότητα…» – ή δεν ξέρω τι άλλο θέλετε.

Μπορεί το γνωστό, που είναι ο νους μου -γιατί ο νους μου είναι το γνωστό, το αποτέλεσμα του γνωστού, το αποτέλεσμα του παρελθόντος- μπορεί αυτός ο νους να αναζητήσει το άγνωστο; Αν δεν γνωρίζω την αλήθεια, το άγνωστο, πώς μπορώ να το αναζητήσω; Σίγουρα εκείνο θα πρέπει να έρθει σ’ εμένα, δεν μπορώ εγώ να τρέξω πίσω του. Αν το κυνηγήσω, κυνηγάω κάτι που είναι το γνωστό, κάτι που είναι προβολή μου.

Το πρόβλημά μας δεν είναι τι μας αναγκάζει μέσα μας να βρούμε το άγνωστο – αυτό είναι αρκετά ξεκάθαρο: είναι η δική μας η επιθυμία να νιώθουμε πιο ασφαλείς μέσα μας, πιο στέρεοι, πιο ευτυχισμένοι, και να ξεφύγουμε από την αναστάτωση, τον πόνο, τη σύγχυσή μας. Σίγουρα αυτή είναι η προφανής μας παρόρμηση. Και όταν υπάρχει αυτή η προτροπή, αυτή η παρόρμηση, θα βρεις μια υπέροχη φυγή, ένα υπέροχο καταφύγιο στον Βούδα, στον Χριστό ή σε διάφορα πολιτικά συνθήματα – και όλα τα υπόλοιπα του είδους. Αυτό δεν είναι η αλήθεια, δεν είναι το άγνωστο. Επομένως η παρόρμηση για το άγνωστο πρέπει να φτάσει σ’ ένα τέλος- η αναζήτηση του άγνωστου πρέπει να σταματήσει• αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρξει κατανόηση του συσσωρευμένου γνωστού, που είναι ο νους. Ο νους πρέπει να κατανοήσει τον εαυτό του ως το γνωστό, γιατί αυτό είναι όλο κι όλο εκείνο που ξέρει. Δεν μπορείς να σκεφτείς για κάτι που δεν ξέρεις. Μπορείς να σκεφτείς μόνο για κάτι που ξέρεις.

Η δυσκολία μας είναι να μην προχωράει ο νους μέσα στο γνωστό, κι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όταν ο νους κατανοεί τον εαυτό του και το πώς όλη του η κίνηση είναι το παρελθόν που μέσα από το παρόν προβάλλει τον εαυτό του στο μέλλον. Είναι μια συνεχής κίνηση του γνωστού. Μπορεί αυτή η κίνηση να φτάσει σ’ ένα τέλος; Ναι, μπορεί να φτάσει σ’ ένα τέλος, μόνο όταν κατανοηθεί από το νου ο μηχανισμός της ίδιας του της λειτουργίας, μόνο όταν ο νους κατανοήσει τον εαυτό του και όσα κάνει, τους δρόμους που ακολουθεί, τους σκοπούς του, τις επιδιώξεις του, τις απαιτήσεις του – όχι μόνο τις επιφανειακές του απαιτήσεις, αλλά και τα βαθύτερα κίνητρα και τις παρορμήσεις μέσα του.

Αυτή είναι μια αρκετά κοπιαστική δουλειά. Δεν πρόκειται να το ανακαλύψετε σε κάποια συγκέντρωση ομάδας ή σε κάποια διάλεξη ή διαβάζοντας ένα βιβλίο. Αντιθέτως, χρειάζεται αδιάκοπη προσοχή, αδιάκοπη επίγνωση της κάθε κίνησης της σκέψης, όχι μόνο όταν είσαι ξύπνιος, αλλά και όταν κοιμάσαι. Πρέπει να είναι μία διαδικασία συνολική και όχι σποραδική, μερική.

Επίσης, πρέπει και η πρόθεση να είναι σωστή. Που σημαίνει ότι πρέπει να μπει τέλος στην προκατάληψη ότι όλοι μέσα μας θέλουμε το άγνωστο. Είναι ψευδαίσθηση να νομίζουμε ότι όλοι μας αναζητάμε το φως – δεν το αναζητάμε. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε για φως. Θα υπάρξει φως όταν δεν θα υπάρχει πια σκοτάδι- και μέσα από το σκοτάδι δεν μπορούμε να βρούμε το φως. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εξαφανίσουμε εκείνα τα εμπόδια που δημιουργούν σκοτάδι- και η εξαφάνισή τους εξαρτάται από την πρόθεσή μας. Αν τα εξαφανίσεις για να δεις φως, τότε δεν εξαφανίζεις τίποτα, απλώς αντικαθιστάς τη λέξη «σκοτάδι» με τη λέξη «φως». Ακόμα και το να κοιτάς πέρα από το σκοτάδι, είναι απλώς φυγή από το σκοτάδι.

Εκείνο που έχουμε να συλλογιστούμε είναι όχι το τι μας παροτρύνει, αλλά γιατί υπάρχει μέσα μας τέτοια σύγχυση, τέτοια αναστάτωση, τέτοια πάλη και ανταγωνισμός – όλα αυτά τα ανόητα δεινά της ύπαρξής μας. Όταν δεν υπάρχουν αυτά, υπάρχει φως, δεν χρειάζεται να ψάξουμε γι’ αυτό. Όταν φύγει η ανοησία, υπάρχει νοημοσύνη. Ο άνθρωπος που είναι ανόητος και προσπαθεί να γίνει έξυπνος, εξακολουθεί να είναι ανόητος. Είναι σίγουρο ότι η ανοησία δεν μπορεί ποτέ να γίνει σοφία- μόνο όταν σταματάει η ανοησία υπάρχει σοφία, νοημοσύνη. Για να γνωρίσει κάνεις τι είναι ανοησία, πρέπει να την εξετάσει βαθιά, όχι επιφανειακά αλλά ολοκληρωτικά, απόλυτα, ουσιαστικά- να μπει σε όλα τα διαφορετικά επίπεδά της- και όταν μπει τέλος στη ανοησία, υπάρχει νοημοσύνη.

Επομένως είναι πολύ σημαντικό να ανακαλύψουμε όχι αν υπάρχει κάτι περισσότερο, κάτι μεγαλύτερο από το γνωστό, που μας σπρώχνει προς το άγνωστο, αλλά να δούμε τι είναι εκείνο μέσα μας που δημιουργεί τη σύγχυση, τους πολέμους, τις διαφορές των τάξεων, την κενοδοξία, το κυνήγι της διασημότητας, τη συσσώρευση γνώσεων, τη φυγή μέσα από τη μουσική, την τέχνη και μέσα από τόσους άλλους τρόπους. Είναι σίγουρα σημαντικό να τα δούμε όλα έτσι όπως είναι και να γυρίσουμε πίσω στον εαυτό μας, σ’ αυτό που πραγματικά είμαστε. Από εκεί μπορούμε να προχωρήσουμε. Τότε η απόρριψη του γνωστού είναι σχετικά εύκολη. Όταν ο νους είναι σιωπηλός, όταν δεν προβάλλει πια τον ίδιο του τον εαυτό στο μέλλον, στο αύριο, επιθυμώντας κάτι, όταν ο νους είναι πραγματικά ήσυχος, βαθιά γαλήνιος, τότε εμφανίζεται το άγνωστο. Δεν χρειάζεται να το αναζητήσεις. Δεν μπορείς να το προσκαλέσεις. Εκείνο που μπορείς να καλέσεις είναι μόνο εκείνο που ξέρεις. Δεν μπορείς να καλέσεις έναν άγνωστο- μπορείς να καλέσεις μόνο κάποιον που γνωρίζεις Δεν γνωρίζεις όμως το άγνωστο, το φως, την αλήθεια – ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το- εκείνο πρέπει να έρθει. Και μπορεί να έρθει μόνο όταν το χωράφι είναι έτοιμο, όταν η γη έχει οργωθεί- αλλά αν οργώνεις με σκοπό να έρθει αυτό, τότε δεν θα το συναντήσεις.

Το πρόβλημά μας δεν είναι να ψάξουμε για το άγνωστο, αλλά να κατανοήσουμε τη διαδικασία συσσώρευσης του νου, που έχει πάντα σχέση με το γνωστό. Και αυτό είναι μία κοπιαστική δουλειά- απαιτεί αδιάκοπη προσοχή, απαιτεί αδιάκοπη επίγνωση, χωρίς την ύπαρξη αφηρημάδας, ταύτισης ή επίκρισης, πράγμα που σημαίνει να είσαι με «εκείνο που είναι» χωρίς να θέλεις να ήταν κάτι άλλο από αυτό που είναι, χωρίς να θέλεις να το αλλάξεις. Τότε μόνο ο νους είναι ήσυχος. Όσο και να διαλογιστείς, όσο και να πειθαρχήσεις, δεν μπορείς να κάνεις το νου να είναι ήσυχος, με την πραγματική έννοια αυτής της λέξης. Μόνο όταν το αεράκι σταματήσει η λίμνη ησυχάζει. Δεν μπορείς να κάνεις τη λίμνη να είναι ήσυχη. Η δουλειά μας λοιπόν δεν είναι να κυνηγάμε το άγνωστο, αλλά να κατανοήσουμε τη σύγχυση, την ταραχή, τη δυστυχία μέσα μας• και τότε το άγνωστο εμφανίζεται μυστηριωδώς και σ’ αυτό υπάρχει χαρά.

 Κρισναμούρτι “Η χαρά της ελευθερίας”

Το μονοπάτι των θαυμάτων

- Πού βρίσκεται το κέντρο της ευτυχίας;

- Υπάρχει άραγε κάποιο σημείο στον ανθρώπινο εγκέφαλο που θα μπορούσε να οριστεί ως πηγή της χαράς και της εσωτερικής ειρήνης;

Με τέτοια ερωτήματα κατά νου οι ειδικοί επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας και του Ουισκόνσιν ξεκίνησαν εντατικές έρευνες μελετώντας τις εγκεφαλικές αντιδράσεις εκατοντάδων ατόμων. Μάλιστα, ανάμεσα σ εκείνους που συνεργάστηκαν με τους επιστήμονες ήταν και ο Δαλάι Λάμα.

Τα συμπεράσματά τους ανακοινώθηκαν πρόσφατα αποκαλύπτοντας πως όντως υπάρχουν κάποιες εγκεφαλικές περιοχές που ενεργοποιούνται όταν είμαστε χαρούμενοι ή γαλήνιοι. Ωστόσο, αυτά τα συναισθήματα δεν οφείλονται στον τρόπο που είναι διαμορφωμένος ο εγκέφαλος κάποιων τυχερών ανθρώπων – κάτι τέτοιο θα ήταν μια πραγματική μεροληψία της φύσης – αλλά πηγάζουν από τον τρόπο σκέψης και αντίδρασης.

Αυτό επιβεβαιώνεται και από μια εύστοχη παροιμία που λέει «σπείρε μια σκέψη θέρισε μια επιλογή, σπείρε μια επιλογή θέρισε μια συμπεριφορά, σπείρε μια συμπεριφορά θέρισε μια συνήθεια, σπείρε μια συνήθεια θέρισε πεπρωμένο.» Πρόκειται για μια αλήθεια που αρκετοί αρχίζουν να κατανοούν βαθιά αναγνωρίζοντας πως οι σκέψεις μας χτίζουν την ευτυχία ή τη δυστυχία μας.

Έτσι σταδιακά διαμορφώνεται μια νέα πραγματικότητα καθώς όλο και περισσότεροι βγαίνουν από το λήθαργο και αναρωτιούνται. Ξεκινώντας από καθημερινά προσωπικά ερωτήματα, «πώς μπορώ να συγχωρήσω τους άλλους και τον εαυτό μου;», «γιατί το έφηβο παιδί μου συμπεριφέρεται έτσι;» ή «γιατί απέτυχε ο γάμος μου;» βρίσκονται τελικά να αναρωτιούνται για τα βαθύτερα αίτια της ύπαρξης «γιατί υπάρχω;», «έχω κάποιο σκοπό να επιτελέσω;»

Εκείνοι που Φέρνουν το Μέλλον
Μια επώαση, μια αργή, σταθερή διαδικασία συντελείται χρόνια τώρα μέσα στις καρδιές και στους νόες των ανθρώπων που οραματίζονται ένα καλύτερο μέλλον και που το διεκδικούν. Αυτοί είναι οι κομιστές του 21ου αιώνα, όχι τα ημερολόγια. Στο επίπεδο του πολιτισμού και της εξέλιξης της ανθρώπινης συνείδησης δεν είναι ο χρόνος που καθορίζει το παιχνίδι αλλά ο άνθρωπος. Αυτή η αλήθεια έπρεπε να παλέψει με τη διάχυτη αφελή αντίληψη που έβλεπε το 2000 σαν πυροδοτικό μηχανισμό: με το που θα έφτανε θα μας εκσφενδόνιζε κατευθείαν σε μια νέα φουτουριστική πραγματικότητα. Όμως οι αλλαγές των ετών δεν είναι παρά συμβάσεις. Σημεία αναφοράς για να συνεννοούμεθα μεταξύ μας.

Κάθε καινούργιο έτος που αρχίζει να μετράει στους ημεροδείχτες δεν έχει καμιά δύναμη να αλλάξει τη ζωή μας από μόνο του. Μπορεί, όμως, να παίξει ένα σπουδαίο ρόλο. Να γίνει ένα σημείο παύσης – όπως αυτό ανάμεσα σε δυο ανάσες – όπου μπορούμε να σταθούμε για μια στιγμή, να ρίξουμε μια ματιά στο ποτάμι των γεγονότων και να δούμε κατά πού κυλάει. Σήμερα βρισκόμαστε κυριολεκτικά στο κατώφλι μιας εποχής που παρόμοια δεν έχει ξαναϋπάρξει γιατί για πρώτη φορά μπορούμε να συνδυάσουμε την επιστημονική κατανόηση της φύσης και την πνευματική κατανόηση του εαυτού μας.

Για τους αφυπνισμένους νόες είναι σαφής η άμεση σύνδεση της βιολογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας με την συναισθηματική, τη διανοητική και την πνευματική. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μια ξεκάθαρη εικόνα για το τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή γνωρίζοντας πως έχει να κάνει με ό,τι συμβαίνει στον εσωτερικό κόσμο κι όχι στον εξωτερικό. Με το είναι κι όχι με το φαίνεσθαι. Έτσι, κατανοώντας την σημασία του φυσικού περιβάλλοντος, και την αξία της ανθρώπινης επαφής, στρέφονται στους άλλους, μαθαίνουν να τους εμπιστεύονται και πάνω από όλα μαθαίνουν να λένε «νοιαζόμαστε». Και να το εννοούν.

Από τη Μέδουσα στον Πήγασο
Οι άνθρωποι αυτοί ξαφνιάζουν για την προθυμία τους να μιλήσουν για τις πιο μύχιες σκέψεις και συναισθήματά τους αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα την ευθύνη για αυτά που νιώθουν. Δεν φοβούνται μην «εκτεθούν», γι’ αυτό μπορούν να είναι περισσότερο έντιμοι και ειλικρινείς. Αντί να παίζουν παιχνίδια με τις ψεύτικες μάσκες προτιμούν να τις βγάλουν, να τις περιεργαστούν και να αντικρίσουν επίσης το αληθινό τους πρόσωπο. Με λίγα λόγια δεν φοβούνται να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, γι αυτό και έχουν μεγαλύτερη κατανόηση για τους άλλους. Επειδή μαθαίνουν να αποδέχονται και τις σκιώδεις πλευρές τους.

Ερχόμενοι σε επαφή με τον εαυτό τους συνειδητοποιούν πως υπάρχουν ταυτόχρονα μέσα μας πολλοί μη συνειδητοί εαυτοί που λειτουργούν ανεξάρτητα και με διαφορετική θέληση και επιθυμίες μεταξύ τους, όπως αποδεικνύει η σύγχρονη νευροφυσιολογία .Η αντιφατική συμπεριφορά μας, οι εσωτερικές μας συγκρούσεις – που συχνά σωματοποιούνται και εκδηλώνονται ως υπέρταση, εντερικές διαταραχές, στομαχικά, ορμονικά ή δερματικά προβλήματα κ.λ.π. – έχουν τη ρίζα τους σ΄αυτούς ακριβώς τους διαφορετικούς εαυτούς που συνυπάρχουν μέσα μας. Ανάμεσά τους όμως είναι και εκείνα τα υπέροχα φωτεινά κομμάτια μας, τα ταλέντα και οι ικανότητές μας που αγνοούμε.

Στο μεταξύ, εκείνοι που περπατούν στο Μονοπάτι των Θαυμάτων ζητώντας να ανακαλύψουν τον εαυτό τους επιστρατεύουν παλιές και νέες γνώσεις για να κατανοήσουν το μυστήριό του. Η ελληνική μυθολογία είναι ένας από αυτούς. Η συμβολική γλώσσα της αποτελεί ένα βαθύτατο ψυχολογικό εργαλείο απίστευτης ακρίβειας. Το κοίταγμα της Μέδουσας που πέτρωνε όποιον την αντίκριζε αντιστοιχεί σε συγκεκριμένες ψυχολογικές καταστάσεις το ίδιο και ο Πήγασος που συμβολίζει την ικανότητα του νου μας να πετά πάνω από τις ψευδαισθήσεις. Ποιες άγνωστες πλευρές μας κρύβονται άραγε στο χρυσό κουτί της Πανδώρας και πώς η Ανδρομέδα μπορεί να σωθεί τελικά από το δράκοντα που την απειλεί; Όλοι αυτοί οι ήρωες βρίσκονται μέσα μας σαν πολύτιμος θησαυρός που περιμένει να ανακαλυφθεί.

Συνάντηση με τον Γοητευτικό Άγνωστο
«Νιώσε τι νιώθεις, συνειδητοποίησε τα συναισθήματά σου, αποδέξου τα». Αυτή δεν είναι απλώς μια φράση αλλά μια ολόκληρη φιλοσοφία. Εδώ δεν έχει πια θέση η νοοτροπία που κάνει τους ανθρώπους να κρύβονται από τον εαυτό τους και να μην είναι σε επαφή με τα συναισθήματά τους. Η νέα στάση φέρνει μαζί της ένα είδος εσωτερικής αποκάλυψης. Μας δείχνει ποιοι πραγματικά είμαστε.

Και το παράξενο είναι πως κάτω από τα στρώματα καθωσπρεπισμού, ενοχής, φόβου, κοινωνικών συμβάσεων και προσωπείων επιβίωσης, αποκαλύπτεται όχι ένα τέρας – όπως θα φοβόντουσαν εκείνοι που αρνούνται να απαλλαγούν από τις μάσκες τους – αλλά ένας εαυτός με πραγματικό μεγαλείο και με ανεκδήλωτα ταλέντα. Ένας άγνωστος δηλαδή. Η ανακάλυψη αυτού του γοητευτικού αγνώστου είναι από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα που μπορεί να κάνει κάποιος στη ζωή του. Βαδίζοντας στο Μονοπάτι των Θαυμάτων η συνάντηση με τον γοητευτικό άγνωστο εαυτό μας είναι η αρχή και για μια πρωτόγνωρη επαφή με τους άλλους. Έχοντας επίγνωση της αξίας και της εσωτερικής σοφίας μας οι σχέσεις μας κυριολεκτικά μεταμορφώνονται.

Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα

Είπαμε το γέλιο κάνει καλό είναι σημαντικό να γελάμε σε κάθε ευκαιρία και να μην αφήνουμε την θλίψη να κάνει παιχνίδι μόνη της. Κρατήστε αυτή την αναρτηση για να βοηθήσει σε καταστάσεις πονού ή για να χρωματίσετε με γέλιο ένα άχρωμο πάρτι.


Μια γυναίκα μπορεί να δικαιολογήσει … τα πάντα
Ένας τύπος πεθαίνει και κάνει την πιο κάτω συζήτηση με τη γυναίκα του:
- Τώρα που πεθαίνω θέλω να μάθω. Με έχεις απατήσει ποτέ;
- Αντρούλη μου, μόνο 3 φορές αλλά πάντα για το καλό σου!
- Για το καλό μου; Δηλαδή;
- Ε, να. Θυμάσαι τότε που ήθελες να πιάσεις δουλειά στην τράπεζα και δεν σε ήθελε ο προϊστάμενος; Ε, δεν σε πήραν τελικά;
- Γυναικούλα μου, έκανες αυτό το πράγμα για μένα; Και η δεύτερη;
- Ε, να. Θυμάσαι τότε που δε σου έδιναν προαγωγή; Ε, δεν την πήρες τελικά;
- Γυναικούλα μου, είμαι κατασυγκινημένος! Και η τρίτη;
- Ε, να. Θυμάσαι τότε που κατέβαινες για δήμαρχος και σου έλειπαν 2000 ψήφοι;
Ε, δε βγήκες τελικά;
——————
Κάθε σου πράξη επηρεάζει και τους άλλους.
Πεθαίνουν δυο άνθρωποι ο ένας από συγκοπή ο άλλος από πνευμονία. Συναντιούνται στον παράδεισο και λέει ο δεύτερος στον πρώτο:
- Πώς πέθανες;
- Από συγκοπή. Εσύ πως πέθανες;
- Από πνευμονία. Πώς την έπαθες τη συγκοπή;
- Ήμουν στο γραφείο και με παίρνει ένας άγνωστος τηλέφωνο και μου λέει: η γυναίκα σου σε κερατώνει. Παρατάω τη δουλειά, παίρνω το αμάξι και πηγαίνω στο σπίτι. Μπαίνω στην κρεβατοκάμαρα…τίποτα. Στο μπάνιο τίποτα. Στο πατάρι τίποτα. Στο γκαράζ τίποτα και στη κουζίνα τίποτα και από τη χαρά μου έπαθα συγκοπή.
- Είσαι βλάκας. Αν άνοιγες το ψυγείο τώρα θα ζούσαμε και οι δύο.
——————————
Ο σωστός χρονισμός έχει μεγάλη σημασία, για σκέψου τα, αυτά ανάποδα !
Ποια είναι η διαφορά στις γυναίκες στα 8, στα 18, 28, 38 και 48;
Στα 8 την πηγαίνεις στο κρεβάτι και της λες ένα παραμύθι.
Στα 18 της λες ένα παραμύθι και την πηγαίνεις στο κρεβάτι.
Στα 28 δεν υπάρχει λόγος να της πεις κανένα παραμύθι και την πηγαίνεις στο κρεβάτι.
Στα 38 σου λέει ένα παραμύθι και σε πηγαίνει στο κρεβάτι.
Στα 48 της λες ένα παραμύθι για να αποφύγεις να πας στο κρεβάτι.
———————
Κάνε το καλό και …. ΜΗΝ ΜΙΛΑΣ
Το αγοράκι έσπρωχνε με πολύ κόπο στον ανήφορο ένα βαρύ καρότσι. Η δουλειά ήταν πολύ κοπιαστική, γι` αυτό κάποιος περαστικός το λυπήθηκε και το βοήθησε ν` ανεβάσει το καρότσι μέχρι το τέρμα της ανηφοριάς. Εκεί σταμάτησε αγανακτισμένος και λέει στο παιδί:
- “Δεν λες στα αφεντικά σου ότι είναι ντροπή να σε βάζουν να κάνεις τέτοιες δουλειές.”
- “Τους το είπα κύριε.”
- “Λοιπόν, τι σου απάντησαν.”
- “Τράβα μικρέ και κάποιο κορόιδο θα βρεθεί να σε βοηθήσει.”
————————-
Όταν η πράξη δικαιολογεί την θέληση
Δυο τύποι ψαρεύουν στην προκυμαία. Ο ένας δεν πιάνει τίποτα.
Ο άλλος κάθε λίγο και λιγάκι πιάνει κι από ένα ψάρι σχεδόν ένα μέτρο, το βγάζει από το αγκίστρι και το ξαναρίχνει στη θάλασσα.
Μετά από ώρες λέει ο πρώτος:
- “Ρε φίλε σε βλέπω τόση ώρα να πιάνεις τόσο μεγάλα ψάρια, αλλά γιατί τα ξαναπετάς στη θάλασσα;”
- “Εγώ φίλε μου είμαι πολύ πλούσιος, πάω στις ταβέρνες και τρώω τα καλύτερα ψάρια, αλλά ψαρεύω γιατί μου αρέσει η διαδικασία. Να σηκώνομαι πρωί, να παίρνω τα σύνεργα, να βάζω τα αγκίστρια στην πετονιά, να δολώνω τα αγκίστρια, να περιμένω μέχρι να τσιμπήσει το ψάρι, αυτή είναι απόλαυση για μένα.”
- “Και δε μου τα δίνεις εμένα τα ψάρια, που είμαι πολύ φτωχός και έχω και εφτά παιδιά να θρέψω.”
- “Καλά και αφού είσαι φτωχός, γιατί έκανες τόσα παιδιά;”
- “Δεν το `θελα ρε φίλε, αλλά μου άρεσε η διαδικασία.”
———————————-
Ναι βλέπεις μόνο αυτό που … σε βολεύει
Ένα κλασσικό αντρόγυνο πηγαίνει στον Ζωολογικό κήπο. Τους βλέπει ο ξεναγός του κήπου και αρχίζει την περιήγηση:
Ξεναγός: Αυτό εδώ που βλέπετε είναι η κλασσική καμηλοπάρδαλη. Τρώει 5 κιλά φύλλα την ημέρα, η σεξουαλική της πράξη διαρκεί 45 λεπτά και κάνει 1 μωράκι ανά 2 χρόνια.
Γυναίκα: Τα βλέπεις; Τα βλέπεις;
Άντρας: (Ταπεινωμένος) Τα βλέπω…τα βλέπω…
Ξεναγός: Προχωράμε παρακάτω… Αυτός εδώ είναι ο Μπαμπουίνος. Τρώει 2 κιλά μπανάνες την ημέρα, η σεξουαλική του πράξη διαρκεί 40 λεπτά και κάνει 1 μπαμπουινάκι το χρόνο!
Γυναίκα: Τα βλέπεις; Τα βλέπεις;;;
Άντρας: (Ταπεινωμένος) Τα βλέπω… Τα Βλέπω…
Ξεναγός: Προχωράμε παρακάτω… Εδώ είναι το κλασσικό ελάφι… Τρώει 3 κιλά φύλλα την ημέρα, κάνει 1 ελαφάκι τα 3 χρόνια και η σεξουαλική του πράξη διαρκεί … 45 δευτερόλεπτα!
Άντρας: (επιτέλους δικαιωμένος) Τα βλέπεις; …Τα βλέπεις;
Γυναίκα: Ναι!……… Αλλά εσύ τα βλέπεις τα κέρατα;
———————————-
Όταν όλα = με όλα
Δυο φίλοι συζητούν:
- “Ήξερες ότι τα κοκόρια λαλούν όταν κάποιος λέει ψέματα;”
- “Τότε γιατί λαλούν το πρωί;”
- “Επειδή εκείνη την ώρα τυπώνονται οι εφημερίδες.”
————————–
Η εξυπνάδα είναι κάτι απλό αν είσαι παρατηρητικός
4 παντρεμένοι άντρες πήγαν για ψάρεμα. Μετά από λίγο άρχισαν να συζητούν μεταξύ τους.
Λέει ο πρώτος: Δεν θα πιστέψετε τι έπρεπε να κάνω για να μπορέσω να έρθω για ψάρεμα αυτό το σαββατοκύριακο, υποσχέθηκα στην γυναίκα μου ότι θα βάψω όλο το σπίτι μέχρι το επόμενο σ/κ.
Αυτό δεν είναι τίποτα! λέει ο δεύτερος. Εγώ έπρεπε να της υποσχεθώ ότι θα χτίσω μια καινούρια πέργκολα για την πισίνα.
Καλά, με δουλεύετε; λέει ο τρίτος. Εγώ της υποσχέθηκα ότι θα κάνω πλήρη ανακαίνιση στην κουζίνα, συμπεριλαμβανομένων και των ηλεκτρικών συσκευών..
Εσύ μεγάλε γιατί δεν μιλάς; λένε στον τέταρτο. Δεν νομίζεις πως πιστέψαμε ότι δεν της υποσχέθηκες τίποτα εσύ.
Εγώ παιδιά, λέει ο τέταρτος, έβαλα το ξυπνητήρι σήμερα το πρωί να χτυπήσει στις 5:30, κι όταν άρχισε να βαράει, γυρίζω στην γυναίκα μου και της λέω:
Ψάρεμα ή ΣΕΞ;
Και μου απαντά : Πάρε ένα πουλόβερ μαζί σου μην κρυώσεις στη θάλασσα.
——————————–
Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα
Ήταν μια μέρα δυο πατεράδες και τσακωνόντουσαν ποιανού το παιδί ήταν πιο χαζό. Λέει ο πρώτος:
- “Άσε ο δικός μου γιος είναι πολύ χαζός.”
- “Τι λες τώρα;” λέει ο άλλος, “ο δικός μου είναι πιο χαζός, κοίταξε να δεις. Έλα δω γιόκα μου. Πάρε ένα ευρώ και πήγαινε πάρε μου ένα πιάνο. Τον είδες; Πάει.”
- “Που να δεις τον δικό μου” λέει ο άλλος, πρόσεξε “έλα εδώ γιόκα μου, πήγαινε στο καφενείο να δεις άμα είμαι εκεί. Τον είδες τον βλάκα πάει! …”
Μετά από λίγη ώρα τα δύο παιδιά συναντιούνται στο δρόμο και λέει ο ένας:
- “Τι μαλάκας που είναι ο πατέρας μου, μου έδωσε ένα ευρώ να του αγοράσω πιάνο και δεν μου είπε τι μάρκα θέλει.”
- “Που να δεις ο δικός μου,” λέει ο άλλος “με έστειλε να δω άμα είναι στο καφενείο λες και δεν μπορούσε να πάρει τηλέφωνο!”

Να ζεις ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις

Να ζεις ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις – Leo Buscaglia: «Τι κρίμα για σένα, αν πιστεύεις ότι υπάρχει μόνο ό,τι μπορεί να μετρηθεί στατιστικά. Πραγματικά σε λυπάμαι αν διευθύνει τη ζωή σου μόνο αυτό που μπορεί να μετρηθεί, γιατί εμένα με κεντρίζει το απροσμέτρητο. Με κεντρίζουν τα όνειρα, όχι μόνο αυτό που είναι μπροστά μου.

Δε δίνω δεκάρα γι’ αυτό που βρίσκεται μπροστά μου. Αυτό το βλέπω. Αν θες να περάσεις τη ζωή σου μετρώντας το, είναι δικαίωμά σου, εμένα όμως με ενδιαφέρει αυτό που βρίσκεται πιο έξω. Υπάρχουν τόσα που δε βλέπουμε, δεν πιάνουμε, δε νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε.
Υποθέτουμε πως η πραγματικότητα είναι αυτό το κουτί που μας βάλανε μέσα, κι όμως σας βεβαιώνω πως δεν είναι έτσι. Ανοίξτε την πόρτα κάποτε και κοιτάξτε τι υπάρχει έξω. Το όνειρο του σήμερα θα είναι η πραγματικότητα του αύριο. Κι όμως έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε». «Κατ’ αρχήν πιστεύω ότι το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου που αγαπάει είναι ότι αγαπάει τον εαυτό του.

Δε μιλάω για το χάιδεμα του εγώ μας. Μιλάω για τον άνθρωπο που συνειδητοποιεί, ότι δεν μπορείς να δώσεις παρά αυτό που έχεις και γι’ αυτό καλά θα κάνεις να προσπαθήσεις όσο μπορείς ν’ αποχτήσεις κάτι. Θέλεις να είσαι ο πιο μορφωμένος, ο πιο λαμπερός, ο πιο ενδιαφέρων, ο πιο πολυτάλαντος, ο πιο δημιουργικός άνθρωπος του κόσμου, γιατί έτσι θα μπορέσεις να τα δώσεις όλα αυτά. Ο μοναδικός λόγος που έχεις κάτι είναι για να το δίνεις».

«Θεωρούμε το «εγώ» μας σαν κάτι ουσιαστικό, τον εαυτό που κατασκευάσαμε. Θα σας πω όμως μια αλήθεια, δεν τον κατασκευάσατεεσείς αυτό τον εαυτό. Άλλοι τον έφτιαξαν. Οι άλλοι σας είπαν ποιος πρέπει να είστε και ποιος όχι, πώς πρέπει να κινείστε, να μυρίζετε και να κάνετε τα περισσότερα πράγματα που κάνετε.

Βγες από τον εαυτό σου και άφησέ τον εκεί. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπουν μέσα σου τα νέα μηνύματα. Ο εαυτός κατασκευάζει τεράστια τείχη γύρω του για «αυτο»προστασία. Αυτά τα τείχη τα ονομάζει πραγματικότητα. Ο,τιδήποτε δεν ταιριάζει μ’ αυτό που ο περιτειχισμένος εαυτός θεωρεί πραγματικό, δεν αφήνεται να περάσει από το τείχος∙ έτσι, όταν πια φτάνει μέσα η νέα αντίληψη, έχει γίνει αυτό που ήθελε από την αρχή.

Έτσι οι περισσότεροι από μας περνάμε τη ζωή μας βλέποντας μόνον ό,τι θέλουμε να δούμε, ακούγοντας μόνον ό,τι θέλουμε να ακούσουμε, μυρίζοντας ό,τι θέλουμε να μυρίσουμε, ενώ όλα τα υπόλοιπα παραμένουν απολύτως αόρατα. Όλα τα πράγματα βρίσκονται εδώ. Για να δούμε, το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε να μπουν, να τα αγγίξουμε, να τα γευτούμε, να τα δαγκώσουμε, να τα αγκαλιάσουμε (το πιο ευχάριστο), να τα ζήσουμε όπως είναι –όχι όπως είμαστε εμείς».

«Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, αλλά η απάθεια».
«Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στον πόνο και στο τίποτα, θα διάλεγα τον πόνο».
«Υπάρχουμε εμείς, ο εαυτός μας και πάνω σ’ αυτό τον εαυτό συσσωρεύουμε χιλιάδες και χιλιάδες πράγματα που μπορεί να μην είναι ο εαυτός μας, μα που να ανήκουν μάλλον στην οικογένειά μας, την κουλτούρα μας, τους φίλους και ούτω καθεξής. Τα παίρνουμε μαζί μας και τότε αυτά γίνονται εμείς και είμαστε ικανοί να πεθάνουμε για να υπερασπίσουμε αυτό το «εμείς» και καταφεύγουμε στην απάθεια για να αποφύγουμε τις προκλήσεις του νέου εαυτού.

Δημιουργούμε επίσης μοντέλα τελειότητας. Περνάμε τη ζωή μας προσπαθώντας να κάνουμε τον έξω κόσμο να ταιριάσει μ’ αυτό που νομίζουμε εμείς σαν τέλειο».

«Είμαστε ήδη τέλειοι. Ο κόσμος είναι ήδη τέλειος. Προσπαθούμε να επέμβουμε σ’ αυτή την τελειότητα κι από κει πηγάζουν όλα τα προβλήματά μας. Τι θαυμάσιο που θα ήταν, αν μπορούσαμε να δεχτούμε το γεγονός ότι είμαστε ο τέλειος εαυτός μας.

Μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις ποιος είναι ο τέλειος εαυτός σου. Είσαι όμως ο τέλειος εαυτός σου και είναι ο μοναδικός τέλειος εαυτός σου που θα περάσει έτσι στην ιστορία του κόσμου! Ίσως οι άλλοι να προσπαθήσουν να τον κάνουν ατελή …».

Κάθισμα Εναντίον Καρέκλας

Σε μια προσπάθεια να ταξινομηθούν οι πραγματικότητες, κάποιος βρήκε τις έννοιες αντικειμενικός και υποκειμενικός. Ο αντικειμενικός αναφέρεται σε μια πραγματικότητα που είναι έξω από το μυαλό σας, και υποκειμενικός αναφέρεται σε μια πραγματικότητα που είναι μέσα στο μυαλό σας. Αντικειμενικός ή Υποκειμενικός δηλ. κάθισμα εναντίον καρέκλας.

Παραδείγματος χάριν, μια καρέκλα στη μέση του δωματίου είναι εξωτερική όψη στο μυαλό σας, έτσι θα εξεταζόταν στην κατηγορία αντικειμενικής πραγματικότητας.

Έχετε συναισθήματα για την καρέκλα και σκέφτεστε ότι είναι όμορφη. Η ιδέα «όμορφη» είναι μέσα στο μυαλό σας. Θεωρείται υποκειμενική πραγματικότητα.

Κανένα πρόβλημα ακόμα, έτσι;

Αντικειμενικός και Υποκειμενικός φαίνονται να είναι  λογικές κατηγορίες  μέχρι τα στοιχεία που περιέχουν να διασταυρωθούν.

Παραδείγματος χάριν, φανταστείτε ότι κι άλλος  βρίσκει επίσης την καρέκλα στη μέση του δωματίου να είναι όμορφη. Η καρέκλα τοποθετείται σε ένα μουσείο και θαυμάζεται από χιλιάδες κριτικούς τέχνης που έρχονται να δουν την όμορφη καρέκλα. Η υποκειμενική ιδέα «όμορφου», εκ Συμφωνίας, έχει πάρει το χαρακτηριστικό της αντικειμενικής πραγματικότητας και η καρέκλα και η ιδέα «όμορφου» είναι τώρα έξω από το μυαλό σας.

«Το υποκειμενικό έγινε με την Συμφωνία σας αντικειμενικό» χωρίς την συμφωνία σας δεν μπορεί να υπάρξει.

Ας παρατηρούμε τη ροή της δημιουργίας. Αρχίζει με μια υποκειμενική ιδέα, κερδίζει τη συμφωνία και καταλήγει ως αντικειμενική ποιότητα. Εάν το σκεφτείτε για λίγο, θα συνειδητοποιήσετε ότι είναι ένα άλλο επιχείρημα για το αξίωμα: «Όταν ζείτε ενσυνείδητα, η πεποίθηση δημιουργεί την εμπειρία.»

Είναι η ομορφιά πάντα υποκειμενική; Κάποιοι θα απαντήσουν ναι. Γι αυτό ας προχωρήσουμε λίγο παρά πέρα. Υπάρχει «κάτι» στη μέση του δωματίου. Αυτό το  «κάτι» είναι η αντικειμενική πραγματικότητα έξω από το μυαλό σας κι άλλοι άνθρωποι θα συμφωνούσαν ότι υπάρχει «κάτι» στη μέση του δωματίου. Μπορούν να το δουν επίσης. Αποφασίζετε να αποκαλέσετε αυτό  το «κάτι»  στη μέση του δωματίου «καρέκλα.» Η ιδέα «καρέκλα» είναι στο μυαλό σας. Είναι μια υποκειμενική πραγματικότητα. Κάποιος άλλος  μπορεί να  ονομάσει το πράγμα -κάτι στη μέση του δωματίου κάπως διαφορετικά «Α! αυτό; αυτό είναι ένα κάθισμα»

Εφ’ όσον υπάρχει διαφωνία για το πως θα ονομαστεί  το πράγμα στη μέση του δωματίου, δεν γεννάται θέμα ότι οι ετικέτες είναι υποκειμενικές. Έχετε μια ομάδα που καλεί το πράγμα «κάθισμα» και έχετε μια άλλη ομάδα που καλεί το πράγμα «καρέκλα.» Ο καθένας έχει δικαίωμα στην γνώμη του. Πρέπει να το αφήσουμε ως έχει, αλλά έπειτα κάποιος υποβάλλει την πιο επικίνδυνη ερώτηση: «Ποιο  είναι σωστό;» «Σωστό» είναι όπως «η ομορφιά»  είναι πάντα υποκειμενικό, σωστά; Χμ ! Όχι δε συμφωνούν κάποιοι. Στο στρατόπεδο κάθισμα «κάθισμα» είναι το σωστό. Στο στρατόπεδο καρέκλα, «καρέκλα» είναι το σωστό.

Ας υποθέσουμε ότι αντί της συζήτησης για το κάτι στη μέση του δωματίου, συζητάτε τις θρησκευτικές ή πνευματικές ή  φιλοσοφικές πεποιθήσεις σας. Θα το θέλατε εάν κάποιος επισήμανε ότι οι παραπάνω πεποιθήσεις σας είναι υποκειμενικές; Που οδηγεί αυτό;  Οδηγεί τους ανθρώπους να υπερασπίζονται τις υποκειμενικές πεποιθήσεις τους.

Το στρατόπεδο «καρέκλα» επιτίθεται στο στρατόπεδο «κάθισμα» και τους σκοτώνει όλους. Είναι ένας ιερός πόλεμος. Αφού και ο τελευταίος του στρατοπέδου κάθισμα δολοφονηθεί και αφήσει την τελευταία πνοή του, η ετικέτα για εκείνο το πράγμα στη μέση του δωματίου γίνεται με την ομόφωνη, αντικειμενική συμφωνία, μια καρέκλα. Βλέπετε; Καταλαβαίνετε; Αυτή η πράξη ρίχνει οποιοδήποτε Φως στη σταυροφορία; !

Πόση οργή, πόνος και  χάος έχουν προκληθεί από τους ανθρώπους που προσπαθούν μάταια να μετατρέψουν μια υποκειμενική άποψη σε αντικειμενική πραγματικότητα. Πόσοι άνθρωποι εξασφαλίζουν την πίστη τους με το να προσπαθούν να πείσουν άλλους;

Συχνά χρησιμοποιούμε το «Ζήσε και άσε και τους άλλους να ζήσουν» Φιλοσοφία που δεν επεκτείνεται πάντα στα σοβαρά θέματα, ή σε εκείνα τα θέματα που αποφασίσαμε να κάνουμε σοβαρά. Εάν θέλετε να πάτε πιο πέρα από τη γλώσσα και τις ετικέτες, θα βρείτε τον εαυτό σας να συνδιαλλάσσεται με τις αντιλήψεις, τις εντυπώσεις και τις αισθήσεις-συναισθήματα. Πρόκειται να κινήσω αυτήν τη σημείωση πέρα από τη διανοητική σας εικασία.

Κοιτάξτε  γύρω σας και οποιοδήποτε /οτιδήποτε βλέπετε, πετάξτε  τις ετικέτες λέξεις μακριά απ’ όλους και όλα.

Μπορείτε να το κάνετε. Βγάλτε τις ετικέτες λέξεις από όλα.

Αυτή είναι η σφαίρα των καθαρών μορφών. Μερικοί άνθρωποι θεωρούν αυτό ως την τελευταία αντικειμενικότητα. Αλλά παρατηρήστε ότι χρησιμοποιώ ακόμα τη λέξη, «θεωρούν».  Μερικοί άνθρωποι θεωρούν… «Θεωρώ»  είναι μια υποκειμενική διαδικασία. Έτσι έχετε ακόμα αυτό το μικρό κομμάτι υποκειμενικού ακόμη και σε αυτήν την σφαίρα των καθαρών μορφών. Αυτή η επόμενη δήλωση μπορεί να σας εκπλήξει: Το μικρό κομμάτι υποκειμενικού που δεν μπορεί να αποβληθεί από τη σφαίρα των καθαρών μορφών είναι εσύ.

Είστε υποκειμενικοί; Είναι το «Εγώ Είμαι» υποκειμενικό; Καλά, δεν είστε ένα αντικείμενο, είστε; Και δεν είστε μια ποιότητα σχετικά με την οποία ο καθένας συμφωνεί.

Ένα βήμα ακόμα και να σκάψουμε λίγο πιο βαθειά σε αυτό το «εγώ είμαι» πάρτε όλες τις ετικέτες – λέξεις μακριά από εσένα. Ακριβώς ! ρίξτε κάθε εκτίμηση ή καθορισμό που έχετε για τον εαυτό εγώ -πράγμα σας. Ο πυρήνας του θέματος είναι ότι είστε πέρα από τη διχοτομία υποκειμενικός και αντικειμενικός. Υπάρχει μια συνειδητοποίηση των διανοητικών μορφών που διαμορφώνονται από τη συνειδητοποίηση. Μπορεί κάποιος να προχωρήσει περισσότερο;

Η παραίσθηση που διαλύετε είναι ότι η συνειδητοποίηση είναι μέσα στο μυαλό, και ότι  κάτι άλλο είναι έξω από το μυαλό. Αυτό το κάτι έξω από το μυαλό – αντικειμενική πραγματικότητα – εμφανίζεται να είναι ανεξάρτητο από σας. Αλλά είναι εσείς που το  καθιστάτε ανεξάρτητο. Αποφασίζετε υποκειμενικά αυτό που είναι αντικειμενικό.

Εάν παύσετε να χωρίζετε τις έννοιες από τις μορφές, πετάξτε έξω όλους τους ορισμούς και τις άκρες, όλα είναι ένα αδιαφοροποίητο σύνολο. Πετάξτε έξω το υποκειμενικό «εγώ είναι» και το αντικειμενικό «αυτό είμαι» και υπάρχει μόνο μια δυνητική Ενέργεια, αυτή της ενότητας εν αναμονή να αυτοκαθοριστεί.

Πώς περιήλθατε στην παγίδα του μυαλού; Αρχίζει όπως αυτό, καταλήγετε στο συμπέρασμα ότι είστε το αποτέλεσμα μιας ανεξάρτητης αντικειμενικής πραγματικότητας, που είναι έξω εκεί και πέρα από τον έλεγχό σας. Φαντάζεστε τη συνείδηση εμφανιζόμενη από τον κόσμο των μορφών, παρά ο κόσμος εμφανιζόμενος από τη συνείδηση. Ή διατυπωμένο  διαφορετικά, θεωρείτε ότι το υποκειμενικό σας προέκυψε από το αντικειμενικό.

Η ημέρα που θεωρείτε αυτό, είστε παγιδευμένοι. (εικ. 6) Αντίο Ενερεγιακά Όντα που είστε. Έχετε τη ροή της δημιουργίας να πηγαίνει με λανθασμένο τρόπο. Η παγίδα προσπαθεί να σας πείσει ότι οι πεποιθήσεις σας προκαλούνται από την εμπειρία σας. Αρχίζετε να κοιτάζετε στον κόσμο ως αιτία των πεποιθήσεών σας. Είστε παγιδευμένοι.

Κάνετε ψυχοθεραπεία εξετάζοντας το παρελθόν. Ακολουθείτε τις θρησκείες ψάχνοντας τις αμαρτίες και τις αντικοινωνικές επιρροές. Ακολουθείτε τους αναζητητές που ψάχνουν τις προηγούμενες ζωές, την προγενέθλια εμπειρία, και τη γονική κατάχρηση και η μόνη λύση, που οποιαδήποτε από αυτές τις προσεγγίσεις προσφέρει, είναι ότι εγκλωβίζεστε περισσότερο στην παγίδα.

Έχετε θυσιάσει το Όλο για ένα μικροσκοπικό μέρος της ανικανότητας. Έχετε εγκαταλείψει τη δύναμη της απόφασής σας την ΠΡΟΘΕΣΗ σας την ίδια.

Είμαι ευτυχής να σας πω ότι δεν είναι ο κόσμος, δεν είναι το παρελθόν και δεν είναι οι γονείς σας που είναι αρμόδιοι για το πώς δοκιμάζετε την πραγματικότητα. Το πεπρωμένο σας δεν διαμορφώνεται από τον αντίκτυπο οποιασδήποτε αντικειμενικής πραγματικότητας  διαμορφώνεται από την ερμηνεία που τοποθετείτε σε εκείνο τον αντιληπτό αντίκτυπο.

Είστε ΤΟ ΕΙΝΑΙ ! ‘Η παραμένετε στην παγίδα της σπηλιάς του Πλάτωνα ή ξυπνήστε.

Ετσι παρήκμασε η Ρώμη

Γιατί παρήκμασε η Ρώμη και ξέπεσε στον χριστιανισμό; Οι εθνικοί λένε οτι έφταιγε ο χριστιανισμός. Οι χριστιανοί λένε οτι έφταιγε η ηθική σήψη του ειδωλολατρικού κόσμου. Ας εξετάσουμε πρώτα την άποψη των χριστιανών.

Παραθέτω τα εξής στοιχεία:

1) Η ερωμένη του αυτοκράτορα Κόμμοδου (177-192 μ.κ.ε) ήταν χριστιανή. Μάλιστα βοήθησε στον στραγγαλισμό του Κόμμοδου.

2) Ο ένθερμος χριστιανός Τερτυλλιανός ( 155-240 μ.κ.ε) στα γεράματά του χαρακτήρισε τους χριστιανούς «πολύ χλιαρούς»  «νωθρούς» και «επιεικείς»

3) Ο πάπας Κάλλιστος ( περί το 249-251 μ.κ.ε) έλεγαν πώς ξεκίνησε σαν σκλάβος. Έλεγαν πως είχε κερδίσει χρήματα με ύποπτους τρόπους, είχε γίνει τραπεζίτης και είχε κατακλέψει τους πελάτες του. Έλεγαν πως είχε καταδικαστεί σε καταναγκαστικά έργα και είχε δραπετεύσει. Σαν πάπας διεκήρυξε οτι η μετάνοια μπορεί να εξαλείψει οποιοδήποτε αμάρτημα.

4) Στα χρόνια του αυτοκράτορα Ονώριου ( 384-423 μκ.ε ) ο ιστορικός Ζώσιμος αναφέρει:
Τον Γενέριδο, που ήταν ήδη ανώτατος διοικητής όλων των στρατευμάτων που στάθμευαν στην Άνω Παννονία, τον διόρισε τώρα αρχιστράτηγο της Δαλματίας. Ο Γενέριδος ήταν μεν βαρβαρικής καταγωγής αλλά απο την φύση του άνθρωπος ενάρετος και υπεράνω χρημάτων. Πιστός στα πατροπαράδοτα, δεν δέχτηκε να απαρνηθεί την λατρεία των θεών. Επειδή όμως είχε θεσπιστεί νόμος που απαγόρευε σε όσους δεν ήταν χριστιανοί να κατέχουν αξιώματα, αυτός παρέδωσε την στρατιωτική ζώνη και αποσύρθηκε στο σπίτι του.

Και όταν ο αυτοκράτορας κάλεσε τον Γενέριδο, ως μέλος της ιεραρχίας, να παρουσιαστεί στα ανάκτορα, εκείνος του είπε οτι υπάρχει νόμος που του απαγορεύει να φέρει την στρατιωτική ζώνη, και οτι γενικά δεν συγκαταλέγονται στους αξιωματούχους όσοι δεν τιμούν την χριστιανική θρησκεία. Ο αυτοκράτορας του απάντησε οτι ο νόμος ιχύει για όλους τους άλλους όχι όμως γι’ αυτόν που πέρασε τόσους κινδύνους για χάρη της πολιτείας. Ο Γενέριδος του απάντησε οτι δεν μπορεί να δεχτεί αυτό το προνόμιο, γιατί θα ήταν προσβολή για όλους εκείνους που έχουν ήδη στερηθεί τα αξιώματά τους εξαιτίας αυτού του νόμου. Επέμεινε και δεν ανέλαβε το αξίωμά του παρά μόνον όταν ο αυτοκράτωρ κατάργησε τον νόμο αυτόν για όλους και επέτρεψε να κατέχουν πολιτικά ή στρατιωτικά αξιώματα διατηρώντας τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.

Ύστερα απο αυτή την εκδήλωση μεγαλοθυμίας του αυτοκράτορα μεταστράφηκε ο Γενέριδος και βάλθηκε να εξασκεί τους στρατιώτες του με συνεχή γυμνάσια, ενώ τους έδινε ό,τι μισθούς και τρόφιμα δικαιούνταν χωρίς την παραμικρή κράτηση. Μάλιστα ο ίδιος απο τον μισθό του έδινε φιλοδωρήματα στους πιό φιλότιμους στρατιώτες του.

Ο Αδριανός (117-138 μ.κ.ε.) ήταν ένας εξαιρετικός αυτοκράτωρ: Εργατικός και φίλος του Ελληνικού πολιτισμού. Ταξίδευε σαν απλός ιδιώτης ακολουθούμενος απο τεχνικούς. Περπατούσε επικεφαλής των στρατιωτών του έως 40 χιλιόμετρα ημερησίως και δεν έχασε ποτέ ούτε αψιμαχία. Ένας τρελλός δούλος πήγε να τον σκοτώσει και του έδωσε χάρη. Έχτισε (ξανά) το Πάνθεον και την Βίλλα Αδριάνα που είναι μοναδικού κάλλους μνημεία. Κυρίως δε, επέλεξε και χάρισε στην Ρώμη έναν ακόμη πιο άξιο διάδοχο, τον Αντωνίνο.

Αντωνίνος (138- 161 μκ.ε). Πράος και υπομονετικός. Η γυναίκα του δεν ήταν καθόλου πιστή και ευπρεπής και την ανεχόταν στωϊκά. Έριξε όλη την κολοσσιαία περιουσία του στο κρατικό ταμείο. Όταν πέθανε δεν είχε τίποτα ενώ στο κρατικό ταμείο υπήρχαν 2,7 δίς σεστέρτιοι. Έδινε λογαριασμό στην Σύγκλητο για όλα τα έξοδα. Απηγόρευσε τα βασανιστήρια και τον φόνο σκλάβων. Δεν άφηνε την παλλακίδα του μετά τον θάνατο της γυναίκας του  να αναμιγνύεται στην πολιτική. Ήταν πολιορκημένος απο πρέσβεις άλλων κρατών που ήθελαν την προσάρτησή τους στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τόση ησυχία και ασφάλεια επικρατούσε ! Επέλεξε και χάρισε στην Ρώμη έναν εξαιρετικό διάδοχο, τον Μάρκο Αυρήλιο.

Μάρκος Αυρήλιος ( 61-180 μκ.ε.) Φιλόσοφος που τον θαύμαζαν όλοι για την ασκητική ζωή . Εξαιρετικός στρατιωτικός . Νίκησε τους Πέρσες «δι’ αλληλογραφίας» ! Έστειλε δηλαδή στον επιτελάρχη της Ανατολής ένα σχέδιο δράσης και με βάση αυτό κέρδισε την νίκη ! η τύχη δεν τον βοήθησε. Επιδημία πανούκλας και εισβολές γερμανικών φυλών τάραξαν την βασιλεία του. Η γυναίκα του  κόρη του Αντωνίνου  ήταν μια άπιστη σύζυγος που του χάρισε έναν γιό, τον Κόμμοδο, που είχε βιολογικό πατέρα κάποιον μονομάχο. Αν και ο Κόμμοδος νωρίς έδειξε οτι δεν ήταν το κατάλληλο πρόσωπο για αυτοκράτωρ, ο Αυρήλιος τον έχρισε διάδοχό του προσφέροντας στην Ρώμη συμφορές.

Καλιγούλας (37-41 μκ.ε.) και Κόμμοδος ( 177-192 μ.κ.ε) Οι δύο χειρότεροι αυτοκράτορες της Ρώμης.

Ερωτηματικά και Απαντήσεις

1) Καλοί και ηθικοί άνθρωποι υπήρχαν και μεταξύ των χριστιανών και μεταξύ των Εθνικών. Όπως επίσης και αχρείοι. Ακόμα και μετά την επικράτηση του χριστιανισμού υπήρχαν ηθικοί οπαδοί της Αρχαίας θρησκείας.

2) Ο Τερτυλλιανός αποκαλεί τους χριστιανούς «νωθρούς» . Δηλαδή μπορούμε να υποθέσουμε οτι δεν ήταν ο αγώνας τους που ανέτρεψε την Εθνική Θρησκεία αλλά κάποια «βοήθεια» απο τους αυτοκράτορες.

3) Οι χριστιανοί λένε οτι η Ρώμη παρήκμασε επειδή τα ήθη ξέπεσαν και κανείς δεν πίστευε τους παλαιούς θεούς. Για εξηγείστε μου, πώς γίνεται το 37 μκ.ε επι Καλιγούλα, η Ρώμη να είναι παρηκμασμένη, το 117 έως το 180 μ.κ.ε να είναι το τελειότερο κράτος που υπήρξε ποτέ και το 192 μ.κ.ε να είναι πάλι παρηκμασμένη;

Πώς γίνεται μόνο οι αποτυχημένοι αυτοκράτορες να κίνησαν διωγμούς κατά των χριστιανών; Γιατί οι χριστιανοί δεν ήταν επικίνδυνοι στα χρόνια των τριών καλών αυτοκρατόρων; Πώς γίνεται οι πλέον αχρείοι αυτοκράτορες  «Μέγας» Κωνσταντίνος, Θεοδόσιος, Ιουστινιανός, να ευνοούν τον χριστιανισμό και οι ηθικοί  Ιουλιανός, να είναι εχθροί του;

4) Πως γίνεται να έρχεται η αυτοκρατορία στον δρόμο του Θεού του ενός, του ΑΛΗΘΙΝΟΥ, του Ιεχωβά ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ !!!

Διότι, μην ξεχνάμε, οι ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ βάρβαροι εισέβαλλαν σαν μυρμήγκια στην Δυτική Αυτοκρατορία  και την κατέκτησαν  ΑΦΟΥ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ. Προφανώς, η Τύχη ήταν ευνοϊκή για το Ανατολικό κομμάτι και έζησε κακήν-κακώς για άλλα χίλια χρόνια.

Πώς γίνεται με τους ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ Αδριανό, Αντωνίνο, Μάρκο Αυρήλιο, να ακμάζει η αυτοκρατορία και με τους ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ Κωνσταντίνο, Θεοδόσιο, να παραπαίει;

Στην χριστιανική αυτοκρατορία είχε καταργηθεί η δουλεία; Είχε εξαφανισθεί η πορνεία; Διότι κάτι άκουσα οτι ακόμη ΚΑΙ ΠΟΡΝΕΣ του τσίρκου γινόταν αυτοκράτειρες  Θεοδώρα !!!

Ούτε η θρησκεία φταίει για την παρακμή, ούτε τα ήθη, ούτε το εμπόριο. Εάν κυβερνούν ΣΩΣΤΟΙ ηγέτες η χώρα πάει καλά !  Είτε σεμνές είναι οι γυναίκες, είτε ξεσαλώνουν με μονομάχους του τσίρκου. Είτε πιστεύουν οι άνθρωποι σε μηδέν θεούς είτε σε έναν είτε σε δώδεκα ή χίλιους. Αυτά δεν έχουν καμμία σημασία.

Η Τύχη το έφερε να κυβερνήσουν τρείς σωστοί άνθρωποι στην σειρά και δημιουργήθηκε η χρυσή εποχή της Ρώμης.

Σωστοί άνθρωποι κυβερνούσαν την Ρώμη τα πρώτα 600 χρόνια της. Μετά οι σωστοί έγιναν σπάνιες εξαιρέσεις. Γιατί; Διότι τα πρώτα 600 χρόνια οι ηγετικές θέσεις μοιραζόταν απο την Σύγκλητο. Ένα σώμα σχετικά μορφωμένων αριστοκρατών. Μετά οι αυτοκράτορες εκλεγόταν απο τους αμόρφωτους λεγεωνάριους ! Να η αιτία της παρακμής ! Και γιατί η Σύγκλητος παρήκμασε και φθάσαμε στους λεγεωνάριους;

Το Χρήμα ! Μετά την ήττα της Καρχηδόνας εισέρρευσε τόσος πλούτος στην Ρώμη που διεφθάρησαν τα πάντα. Εξ’ άλλου και οι Συγκλητικοί ΔΕΝ ήταν φιλόσοφοι για να αντισταθούν. Απλώς πλούσιοι αριστοκράτες ήταν. Δεν είναι υπερβολή να πούμε οτι η Καρχηδόνα κατέστρεψε την Ρώμη !

Αυτό που μου κάνει εντύπωση ήταν η στάση των δύο αυτοκρατόρων  Αντωνίνου και Μάρκου Αυρήλιου: Νοιάζεσαι για την ΣΗΜΕΡΙΝΗ ευημερία της αυτοκρατορίας. Τί κάνεις για το ΑΥΡΙΟ όμως; Αφήνεις την γυναίκα σου να πηδιέται με μονομάχους του τσίρκου; Πώς θα δώσεις ΣΩΣΤΟ διάδοχο; Και αφού βλέπεις κύριε Αυρήλιε οτι το μπάσταρδο δεν παίρνει απο γράμματα και φιλοσοφίες. Βλέπεις οτι βρίζει χειρότερα απο λιμενεργάτης. Νοιάζεται μόνο να μονομαχεί με τίγρεις Τί τον παρουσιάζεις στις λεγεώνες σου σαν διάδοχό σου; Βρές έναν φιλόσοφο μέσα στην αχανή αυτοκρατορία σου και κάνε τον διάδοχο !

Και μέσα σε εκείνους τους λεγεωνάριους που είδαν τον Κόμμοδο δεν βρέθηκε ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ να πεί «Εμείς φάγαμε την ζωή μας στον στρατό για να αποδείξουμε την αξία μας. Και εσύ Αυρήλιε μας παρουσιάζεις αυτό το παιδάκι για αυτοκράτορα; Για φέρτον εδώ στην λεγεώνα σαν απλό λεγεωνάριο. Να αποδείξει πρώτα την αξία του και μετά ΕΜΕΙΣ θα τον κάνουμε αυτοκράτορα !»

Πώς γίνεται χιλιάδες άνθρωποι, σαν υπνωτισμένοι, να οδηγούνται στην καταστροφή και να μην μιλάνε;

Αυτοί οι στωϊκοί  Αδριανός, Αυρήλιος, έδειξαν οτι ΔΕΝ είχαν τσαγανό, δεν είχαν το «νεύρο» ενός Πλάτωνα. Ο Πλάτων, πρώτος, συνέλαβε την ιδέα μιας «φάρμας παραγωγής και εκτροφής ηγετών» !
Μαζεύεις τους 100 καλύτερους φιλοσόφους σε ένα κοινόβιο. ΑΥΤΟΙ διοικούν την αυτοκρατορία. Μαζεύεις και τις 100 πιο σοφές γυναίκες στο ίδιο κοινόβιο. Μπορεί και αυτές να συμμετέχουν στην διοίκηση αν έχουν το ταλέντο του πολιτικού. Τους αφήνεις να συμμίγνυνται ελεύθερα μεταξύ τους  όχι με άτομα εκτός κοινοβίου. Γεννιούνται καλής ποιότητας παιδιά. Μόλις ενηλικιωθούν τα στέλνεις εκτός κοινοβίου για να δοκιμασθούν επι ίσοις όροις με τα παιδιά του απλού λαού. Όταν πεθαίνει κάποιος εντός κοινοβίου τον αναπληρώνεις ανασύροντας τον καλύτερο απο τους εκτός κοινοβίου μπορεί να είναι απο τα παιδιά που γεννήθηκαν εντός του κοινοβίου ή και απλό παιδί του λαού.

Ο στωϊκός Αδριανός ο πρώτος της καλής τριάδας, έγινε αυτοκράτορας επειδή έτυχε να είναι εραστής της συζύγου του αυτοκράτορα Τραϊανού που πέθανε χωρίς να αφήσει διάδοχο. Τί θα γινόταν άραγε εάν ο εραστής τύχαινε να είναι οπαδός του Πλάτωνα;

ΓΙΑΤΙ ΤΕΛΙΚΑ ΠΑΡΗΚΜΑΣΕ Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ;

1.  Το ΧΡΗΜΑ απο τις κατακτημένες επαρχίες κάνει τους Ρωμαίους μαλθακούς.

2.  Οι λεγεώνες επανδρώνονται με μή Ρωμαίους. Οι μή Ρωμαίοι λεγεωνάριοι δεν αισθάνονται κανέναν σεβασμό στην Ρώμη. Σέβονται μόνο τους ταλαντούχους στρατηγούς που ξέρουν να οδηγούν τον στρατό σε νίκες. Σύλλας, Καίσαρ.

3.  Οι ταλαντούχοι στρατηγοί παραμερίζουν την Σύγκλητο και γίνονται αυτοκράτορες.

4.  Κάθε φορά που δολοφονείται ένας τρελλός αυτοκράτωρ ή πεθαίνει χωρίς διάδοχο, οι λεγεώνες αποφασίζουν για τον επόμενο αυτοκράτορα. Δεν υπάρχει πλέον ένα ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΣΟΦΩΝ που να αποφασίζει ποιός είναι ο καλύτερος. Απο εδώ και πέρα η κατρακύλα δεν έχει σταματημό.

5. Κάποια στιγμή έρχεται, αναπόφευκτα, η ιδέα: Οι αρχαίες αυτοκρατορίες  Περσία, Αίγυπτος χρησιμοποιούσαν την θρησκεία για να ελέγχουν τον λαουτζίκο. ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ;

6. Η Αρμενία κάνει τον χριστιανισμό επίσημη και μόνη θρησκεία και όλα δείχνουν να πηγαίνουν καλά.

ΑΦΟΥ Η ΑΡΜΕΝΙΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΕ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΔΟΚΙΜΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ; Ο χριστιανισμός και ο επικουρισμός ήταν δύο διαδεδομένες ιδεολογίες εκείνη την εποχή. Ο χριστιανισμός όμως ΑΠΟΒΛΑΚΩΝΕΙ τις μάζες ! Τί καλύτερο να ψάξει ένας αφιλοσόφητος στρατηγός που τον εξέλεξαν αυτοκράτορα οι αμόρφωτοι λεγεωνάριοι;

Η κατάργηση του ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΣΟΦΩΝ έφερε τον Μεσαίωνα. Στις πόλεις -κράτη της Ιταλίας, που δεν είχαν για διοικητή έναν αφιλοσόφητο στρατηγό, δημιουργούνται οι ίδιες συνθήκες με τις πόλεις-κράτη της Αρχαίας Ελλάδος.

Ξαναδιαβάζουν τα γραπτά των Ελλήνων φιλοσόφων και αρχίζει η Αναγέννηση.

Σήμερα, οι πολιτικοί εκλέγονται απο αφιλοσόφητους και ηλίθιους τραπεζίτες.

Ένας νέος Μεσαίωνας είναι ήδη εδώ και τον βιώνουμε.

Εάν δεν αντιδράσουν οι λίγοι διεσπαρμένοι σοφοί …

Αν θέλεις να δεις με ποιόν επικοινωνείς ρώτησε τον ποιά είναι η φιλοσοφία του κι αν σου μιλήσει χριστιανικά … ξέρεις.

Θρησκευτικό Πλιάτσικο

«Ο άνθρωπος αντι-εξελισσεται σε μαιμού (νοητικά) ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ !»

«ΠΛΟΥΤΙΣΑΜΕ ΟΛΟΙ με τον ΜΥΘΟ του Ιησού» Το είπε ο Πάπας Λέων Ι΄Πάπας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας από 11-3-1513 έως 1-12-1521

«ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΣΚΥΘΟΠΟΛΗ ! η μεγαλύτερη και πρωτη γενοκτονια των Ελλήνων φυσικα απο τους Χριστιανους 26.000.000 Ελληνες, ΑΔΕΙΑΣΕ Η ΕΛΛΑΔΑ και ήρθαν αλλογενείς, δειτε τα τοπονύμια μέχρι σήμερα, και το ΕΙΣ ΕΔΑΦΟΣ ΦΕΡΕΙΝ !»

«Τα τρία κακά της μοίρας μας Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μουσουλμανισμός, δεν τα βλέπω να καταστρέφονται σύντομα, ειδικά τώρα που η άκρα επιθετικότητα του τελευταίου, επηρεάζει μοιραία και την επιθετικότητα των άλλων δύο.»
***

Θρησκείες, παιχνίδια θανάτου και πλιάτσικο: Όπως είναι γνωστό η πλέον διαδεδομένη θρησκεία στον κόσμο είναι ο Μουσουλμανισμός (Ισλάμ) που είναι και η πολυπληθέστερη. Ακολουθεί ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός. Οι θρησκείες αυτές σαν αφετηρία τους έχουν την αραβική έρημο, μέσα στην οποία οι ιδρυτές αυτών των θρησκειών περιφερόντουσαν με τις καμήλες τους, τη φυλή τους και τις κατσίκες τους.

Ένας Ρωμαίος πολίτης ο Σαούλ, διώκτης μιας σέχτας Ιουδαίων οπαδών κάποιου που τον έλεγαν Ιησού και αγωνιζόντουσαν κατά των κατακτητών ρωμαίων για την ελευθερία τους, βρήκε μια καλή ευκαιρία να αλλάξει στρατόπεδο κατόπιν Ρωμαϊκής εντολής. Από διώκτης γίνεται υπέρμαχος και προστάτης του κινήματος, θα το ονομάσει θρησκεία και θα αναλάβει τη διάδοσή της σε όλη την παραμεσόγειο Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από όπου οι Ρωμαίοι αντλούσαν το στρατιωτικό τους δυναμικό.

Οι οπαδοί του Παύλου πλέον, θα του δώσουν τον τίτλο του Αποστόλου των Εθνών. Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία ως πολυεθνικό και πολυθρησκευτικό μόρφωμα αντιμετώπιζε προβλήματα συνοχής και φυγοκέντρων πολιτικών τάσεων και προκειμένου να αποφύγει την διάσπαση σιγοντάρισε και δημιούργησε τη νέα θρησκεία που πλασάριζε ο Παύλος.

Στόχος ήταν όλοι οι υπήκοοι της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας να ομογενοποιηθούν, να καταργηθεί κάθε διαφορά μεταξύ τους για να αποφευχθεί το αλληλοφάγωμα, να γίνουν όλοι οι λαοί ένα συνονθύλευμα, χωρίς φυλετικές και θρησκευτικές διαφορές για να έχουν οι Αυτοκράτορες το κεφάλι τους ήσυχο από επαναστάσεις.Ως γνωστόν ακολουθήσανε αμέτρητες σφαγές προκειμένου να υποταχθούν όλοι στην θέληση των βυζαντινών αυτοκρατόρων. Σκοπός των σφαγών ήταν να επιτευχθεί μια ενότητα θεολογικού και πολιτικού δόγματος.

Μία αυτοκρατορία, ένας αυτοκράτωρ, ένας θεός, μία θρησκεία.

Έτσι μέσα στις δυο κύριες θρησκείες της ερήμου, προσετέθη και μια τρίτη ο Χριστιανισμός, που αρχικά προήλθε κυρίως από τη διαμάχη μεταξύ των συντηρητικών Ιουδαίων Φαρισαίων Ραβίνων και των εκσυγχρονιστών Μακκαβαίων.

Οι Φαρισαίοι για να ξεφορτωθούν το κίνημα των Μακκαβαίων κατέδωσαν τον Ιησού στους Ρωμαίους, πως είναι επαναστάτης και εχθρός του Αυτοκράτορα, αυτοί τον σταύρωσαν και τέσσερις αιώνες μετά άρχισαν να γράφουν οι απολογητές του χριστιανισμού για πράματα και θάματα που τάχα είχε κάνει όσο ζούσε ο Ιησούς.

Ετσι απλά και με τόνους αίμα, μια θρησκεία επηρεάζει την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων, φανατίζει και τελικά κάνει το ανθρώπινο ζώο έρμαιο στα χέρια των θρησκευτικών καθοδηγητών – τσοπάνηδων του.

Οι θρησκείες δεν γίνανε για να φέρουνε όπως ψευδεπίγραφα υποστηρίζουν την αγάπη και την ειρήνη μεταξύ των λαών, αλλά αντιθέτως να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους σπέρνοντας το μίσος του ενός οπαδού εναντίον του άλλου και όποιος έχει διαβάσει λίγη ιστορία θα παραδεχτεί πως δεν έχω άδικο.

Ας ξεκινήσουμε από την πρώτη και πολυπληθέστερη θρησκεία το Μουσουλμανισμό ή Ισλάμ ή Μωαμεθανισμό και να δούμε τι πρεσβεύει. Από δω και πέρα αρχίζει το μεγάλο παιχνίδι.

Ο Μωάμεθ πήρε από τους Άραβες το όνομα Αλλάχ του Θεού τους, το έχωσε στη θρησκεία του που την ονόμασε Ισλάμ και υποστήριξε πως ένας είναι ο Θεός ο Αλλάχ και αυτός ο Μωάμεθ ο μοναδικός και μεγαλύτερος προφήτης του.

Πρώτα πρώτα Ισλάμ σημαίνει υποταγή. Υποταγή σε ποιόν; στο Θεό Αλλάχ και πως οι προσταγές του μεταφέρονται μόνο μέσω των Μουφτήδων. Άρα ο πιστός αποδέχεται και εφαρμόζει ότι του πει ο Μουφτής αδιαμαρτύρητα, γιατί είναι Θεού θέλημα και το θέλημά του το μεταφέρει ο εκάστοτε Μουφτής ή Αγιατολαχ. Εντάξει; ξηγηθήκαμε και πιστεύω να καταλάβατε.

Αυτούς τους απόλυτα πιστούς τους τραβάνε από τη μύτη ο κάθε Μουφτής, ο κάθε Ιμάμης, ο κάθε Μουεζίνης, ο κάθε Αγιατολάχ και όλο αυτό τον κόσμο τον κουμαντάρουν ανάλογα με τα συμφέροντά τους οι μεγαλοκαρχαρίες σήμερα του πετρελαίου, που αναβλύζει άφθονο στις αραβικές περιοχές που διαφεντεύει ο Αλλάχ.

Για να είναι μάλιστα ευκολότερα διαχειρήσιμοι όλοι αυτοί οι αστοιχείωτοι πιστοί, τους έχουν χωρίσει σε διάφορες φυλετικές και θρησκευτικές σέχτες. Τους Σουνίτες που είναι οι ορθόδοξοι μουσουλμάνοι, Σούνα η τήρηση των παραδόσεων και είναι οι πολυπληθέστεροι, τους Σιίτες που τους χαρακτηρίζουν αιρετικούς και είναι αυτοί που αυτομαστιγόνονται δημοσίως με αλυσίδες μέχρις αιματοχυσίας.

Όλους αυτούς τους φανατικούς μουσουλμάνους, τους βάζουν οι πετρελαιάδες μαζί με τους σεΐχηδες να τρώγονται μεταξύ τους και αυτοί μοιράζονται και απολαμβάνουν τα τεράστια κέρδη από τον πλούτο αυτών των περιοχών. Είδες κάνα σεϊχη να νοιάζεται για τους μουσουλμάνους τησ Γάζας, της Αιγύπτου ή αλλού; Μπα νοιάζονται μόνο για την χλιδή τους. Λεπτομέρειες στα εγκλήματα που γίνονται στις μέρες μας πάνω στο θέμα αυτό δεν το θεωρώ αναγκαίο να αναφερθώ. Τα ακέφαλα κορμιά τα βλέπετε κάθε μέρα στα δελτία ειδήσεων και ακόμα πολύ σκληρότερες εικόνες υπάρχουν στο διαδίκτυο.

Το τζιχάντ στην Αραβική γλώσσα σημαίνει «αγώνας, πάλη» που είναι το θρησκευτικό καθήκον που επιβάλλει στους μουσουλμάνους τον πόλεμο για τη διάδοση του Ισλάμ. Η λέξη με την πάροδο του χρόνου κατέληξε να σημαίνει οποιαδήποτε σύγκρουση η οποία προκαλείται για λόγους αρχής ή πίστης και συχνά μεταφράζεται ως «ιερός πόλεμος».

Οι θρησκευτικοί ηγέτες μάλιστα όταν τα συμφέροντα το απαιτούν, δε διστάζουν να φορτώσουν κάποιον πιστό με κάμποσα κιλά εκρηκτικά και τον στέλνουν να πάει να ανατιναχτεί στο σημείο που θα του πουν Χαμάς π.χ. Του υπόσχονται πως θα γίνει μάρτυρας του Αλλάχ, θα πάει κοντά του να τρώει βουνά πιλάφι με μέλι παρέα με τα ουρί του παραδείσου και η οικογένειά του θα είναι υπερήφανη που έχει στο σόι της ένα μάρτυρα του Αλλάχ.

Η άλλη θρησκεία του Γιαχβέ ο Ιουδαϊσμός, που ξεφύτρωσε κι’ αυτή μέσα στην έρημο, διδάσκει μέσα από το ιερό βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης.Διαβάστε αυτά τα μικρά αποσπάσματα από την ΠΔ για να αντιληφτείτε τι κληρονομιά κουβαλάνε και αυτοί οι αγελαίοι οπαδοί και την νοοτροπία που τους διέπει. Τα θεωρούν όλα δικά τους και αν τολμήσει κανείς να αρνηθεί θα του κάνουν το σπίτι και τη χώρα του «γης Μαδιάμ» χωρίς κανένα δισταγμό.

* Και επολέμησαν εναντίων του Μαδιάμ, καθώς προσέταξε Κύριος εις τον Μωησήν, και εθανάτωσαν παν αρσενικόν και ηχμαλώτευσαν οι υιοί του Ισραήλ τας γυναίκας του Μαδιάμ, και τα παιδία αυτών και πάντα τα κτήνη αυτών, και πάντα τα ποίμνια αυτών και πάντα τα υπάρχοντα αυτών ελεηλάτησαν.

*και είπεν ο Ελεάζαρ, πλήν το χρυσίον και το αργύριον, τον χαλκό, τον σίδηρον τον κασσίτερον και τον μόλυβδον και θέλει είσθαι καθαρόν πρέπει να καθαρισθεί δια του ύδατος του καθαρμού (αριθμοί κεφ. λα΄7-24)

* ζήτησον παρ’ εμού, και θέλω σου δώσει τα έθνη κληρονομίαν σου και ιδιοκτησίαν τα πέρατα της γης. Θέλεις ποιμάνει αυτούς εν ράβδω σιδηρά ως σκεύος κεραμέως θέλεις συντρίψει αυτούς. (ψαλμός β8-9)

* διότι το έθνος και η βασιλεία που δεν ήθελον σε δουλεύσει, θέλουσιν αφανισθεί ναι τα έθνη εκείνα θέλουσιν ολοκλήρως ερημωθεί. (Ησαΐας (κεφ. ξ12)

* Και επάταξαν οι Ιουδαίοι πάντας τους εχθρούς αυτών με πάταγμα ρομφαίας και σφαγήν και όλεθρον και έκαμον τους μισούντας αυτούς όπως ήθελον. (Εσθήρ κεφ.θ5)

Πήρα μόνο πέντε μικρά αποσπάσματα από ολόκληρη την ΠΔ, που τα θεωρώ αρκετά για να δείξουν και να αποδείξουν την ακόρεστη δίψα των Εβραίων για κατακτήσεις καταστρέφοντας τα πάντα και την απληστία τους στον πλούτο. Όπως διαπιστώνεται όλα αυτά τους τα διδάσκει η θρησκεία τους και τα παιδιά τους μετά την περιτομή διδάσκονται όλα αυτά, αλλά και πολλά περισσότερα τα οποία δεν αντέγραψα για να μη γίνει το κείμενο κουραστικό.

Στο διεθνές γίγνεσθαι άλλωστε θα βλέπετε με τα μάτια σας, την χωρίς οίκτο συμπεριφορά τους σε όποιον αντιστρατεύεται τα συμφέροντά τους. Η θρησκεία είναι εκείνη που τους κατευθύνει και τους δίνει το ελεύθερο να κάνουν τον κόσμο ολόκληρο «γης Μαδιάμ» για να αποκτήσουν όσο περισσότερο πλούτο μπορούν και να τον περάσουν μέσα από τις τράπεζές τους από ύδωρ καθαρμού.

Αυτό είναι στην κυριολεξία το ξέπλυμα μαύρου χρήματος.

Ο Χριστιανισμός, είναι μια αίρεση του Ιουδαϊσμού, με τη διαφορά στο ότι ο Ιουδαϊσμός βασίζεται στην ΠΔ, ενώ ο Χριστιανισμός περισσότερο στην ΚΔ. χωρίς να απορρίπτει την ΠΔ. Οι πρώτοι Χριστιανοί αποκαλούσαν την χριστιανική Εκκλησία «Καθολική» πριν γίνει ο διαχωρισμός σε Καθολική και Ορθόδοξη. Στα δύο χιλιάδες χρόνια περίπου από τότε, δημιουργηθήκανε δογματικές διαφορές που ονομαστήκανε από τους «Καθολικούς» αιρέσεις και τους οπαδούς τους «τέρατα με όψη ανθρώπινη, τους οποίους όχι μόνο δεν πρέπει να δέχεστε στο σπίτι σας αλλά ούτε και να τους γνωρίζετε»

Όλες οι αποχρώσεις του χριστιανισμού υπόσχονται αόριστα την ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ, σωτηρία της ψυχής. Η Καθολική εκκλησία με την Ιερά Εξέταση έκανε άπειρα εγκλήματα δήθεν για την σωτηρία της ψυχής,  στα ανήλιαγα και υγρά υπόγεια των εκκλησιών. Εκατοντάδες οι τρόποι βασανισμού του σώματος, αυτού που ήθελαν δήθεν να σώσουν δια της βίας, αλλά ο σκοπός των Παπών και των Δόγηδων ήταν να αρπάξουν την περιουσία ή την γυναίκα του θύματος που την είχαν λιγουρευτεί.

Στα υπόγεια βασανίζανε ανηλεώς τα θύματά τους που ουρλιάζανε απ’ τον πόνο και στις θεοσκότεινες αίθουσες των εκκλησιών που φωτιζόντουσαν από τα πολύχρωμα βιτρό ψέλνανε με κατάνυξη το «αβε Μαρία». Την άλλη μέρα ο Τίβερης ή ο Τάμεσης ή σε κανένα απόμερο κανάλι της Βενετίας ξεβραζότανε το πτώμα του άτυχου να πάει κολυμπώντας στον Παράδεισο. Ο Χιτλερ και τα στρατόπεδα του, ωχριούν μπροστά στην Ιερά Εξέταση των Καθολικών.

Η θρησκεία εμπόδισε με κάθε τρόπο, την εξέλιξη της επιστήμης και της ανθρωπότητας και δεν ανεχόταν διαφορετική άποψη από τις δογματικές της θέσεις.

Δε δίστασε να κάψει στην πυρά ένα φανατικό μοναχό τον Σαβοναρόλα, γιατί στα φλογερά κηρύγματά του επιτέθηκε εναντίον της διαφθοράς, της θρησκευτικής και της πολιτικής εξουσίας των Μεδίκων και των Βοργίων. Έτσι ο πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄(ο έκφυλος Βοργίας) τον αναθεμάτισε και οι ίδιοι οι οπαδοί του, τον ανεβάσανε στην πυρά και βάλανε φωτιά στις 23 Μαΐου του 1498. Απλά πράγματα και συνοπτικές διαδικασίες. Για να δεις περισσότερα για την έκταση και το αίσχος του χριστιανισμού, παρακολούθησε την σειρά «Βοργίες»

Ακόμη η Καθολική χριστιανική εκκλησία είναι υπεύθυνη και για το θάνατο του Τζορντάνο Μπρούνο ενός διανοούμενου Δομινικανού μοναχού, επειδή οι φιλοσοφικές του αντιλήψεις επί του απείρου του σύμπαντος και περί υπάρξεως και άλλων κόσμων θεωρήθηκαν αιρετικές κακοδοξίες, μεταφέρθηκε το 1453 στη Ρώμη όπου έμεινε εγκάθειρκτος για επτά χρόνια. Καθώς όμως δεν θέλησε να αποκηρύξει τις φιλοσοφικές του ιδέες, καταδικάστηκε σε θάνατο δια της πυράς από την Ιερά Εξέταση της Ρώμης, τον οποίο και υπέστη στις 17 Φεβρουαρίου του 1600.

Ας γυρίσουμε όμως τέσσερις αιώνες πίσω στην εποχή που αρχίζουν οι σταυροφορίες. Στο βυζάντιο και στην περιοχή των λεγόμενων αγίων τόπων, είχε μαζευτεί πάρα πολύ χρήμα κι έτσι οι άπληστοι Χριστιανοί της Ευρώπης, που διέπονται κιαι αυτοί από τις εντολές της ΠΔ το βάλανε στο μάτι. Η ιδέα για εκστρατεία με σκοπό το πλιάτσικο ήταν του πάπα Ινοκέντιου Γ’ με το πρόσχημα της απελευθέρωσης των Αγίων Τόπων από τους άπιστους.

Έτσι μαζευτήκανε όλα τα ρεμάλια της Ευρώπης, βάλανε κι ένα τεράστιο σταυρό στις πανοπλίες τους, ονομαστήκανε σταυροφόροι, πήρανε τις ευλογίες του πάπα και άρχισαν να μαζεύονται στη Βενετία και από κει να ξεκινήσουν για το θεάρεστο έργο τους με αρχηγό τον Ιταλό κόμη Βονιφάτιο το Μομφερατικό.

Έλα όμως που για να πάνε στους Αγίους Τόπους χρειαζόντουσαν πλοία και αυτά τα διέθεταν μόνο οι Βενετσιάνοι και ζητάγανε ναύλα! Λεφτά δεν υπήρχανε και έτσι ο γηραιός δόγης Ερρίκος Δάνδολος που ήτανε και θεόστραβος, αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την περίσταση και να χρησιμοποιήσει τους Σταυροφόρους για τους δικούς του σκοπούς. Στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου, όπου έγινε η επίσημη τελετή υποδοχής τους, ο δόγης πρότεινε στο Μομφερατικό και στους παρατρεχάμενούς του μια και δεν διέθεταν λεφτά, να χρηματοδοτήσει αυτός την εκστρατεία και να του τα ξεπληρώσουν από το πλιάτσικο που θα κάνουν κατά την διάρκειά της και επιπροσθέτως να του δώσουν τα μισά από τα εδάφη που θα κατακτήσουν.

Το ρεμπέτ ασκέρ των σταυροφόρων συμφωνεί και ξεκινάει με πρώτο σταθμό το πλούσιο λιμάνι της Ζάρα στη Δαλματία που πλούτιζε με το εμπόριο ξυλείας και που ο Δάνδολο χρώσταγε τα μαλλιά της κεφαλής του από την ξυλεία που έπαιρνε για να φτιάξει το στόλο του. Δεν αφήνουν τίποτα όρθιο, κατακλέψανε τα πάντα, ο Δάνδολο γλύτωσε από τους πιστωτές του, πήρε και ένα μέρος για τα μεταφορικά και οι σταυροφόροι φορτωμένοι με τη λεία τους βάλανε πλώρη για την Κωνσταντινούπολη.

Ο στόλος των Ενετών Σταυροφόρων έφθασε προ των τειχών της Κωνσταντινούπολης στις 23 Ιουνίου 1203. Οι νεοφερμένοι έμειναν κατάπληκτοι από όσα έβλεπαν τα μάτια τους: «Δεν μπορούσαν να φαντασθούν ότι υπήρχε στον κόσμο τόσο οχυρή πόλη. Είδαν τα υψηλά τείχη, τους ισχυρούς πύργους, τα θαυμαστά παλάτια, τις μεγάλες εκκλησίες που ήταν τόσες πολλές ώστε κανείς δεν θα το πίστευε αν δεν τις έβλεπε με τα μάτια του. Το μήκος της, το πλάτος της, έδειχναν πως ήταν βασιλεύουσα». Με τα λόγια αυτά περιγράφει τις πρώτες του εντυπώσεις ο ιστορικός και εκ των ηγετών της Σταυροφορίας Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος. Στις 17 Ιουλίου οι Σταυροφόροι αποβιβάσθηκαν στη στεριά και επιτέθηκαν από τη νοτιοανατολική πλευρά της Πόλης. Έβαλαν μία μεγάλη φωτιά, που προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στην Πόλη και πέσανε με τα μούτρα στο πλιάτσικο και δεν άφησαν ούτε κολυμπιθρόξυλο.

Τα χρόνια εκείνα τα παλιά χρησιμοποιούσαν πάντα τη θρησκεία ως πρόσχημα για τα ανομήματά τους και σήμερα χρησιμοποιούν τα διδάγματα των θρησκειών τους για να αιματοκυλήσουν και κατακλέψουν τον πλούτο του κόσμου. Η θρησκεία πάντα ήταν κατασταλτικός παράγοντας στην απελευθέρωση του πνεύματος και της γνώσης και έκανε τα δικά της παιχνίδια με τους ισχυρούς της Γης με κοινό συμφέρον να έχουν υποταγμένο και πειθήνιο το ανθρώπινο ζώο.

Άλλωστε από την ώρα που θα γεννηθείς σε πείθουν πως είσαι δούλος του θεού, λες και ο πατέρας θέλει δούλους τα παιδιά του. Δούλους θέλουνε οι παντός είδους εξουσίες που απειλούν είτε με φυλάκιση τους ανυπότακτους, είτε με την κόλαση τους αφελείς.

Οι Προτεστάντες Λούθηρος με τον Ιωάννη Καλβίνο κήρυξαν ότι η ανθρωπότητα είναι αμαρτωλή και διεφθαρμένη και το χάσμα μεταξύ ανθρώπου και θεού είναι πολύ μεγάλο για να υπερνικηθεί από ανθρώπινα έργα. Μόνο ο θεός μπορεί να σώσει τον άνθρωπο, ενώ ούτε και ο πιο χαρισματικός δεν αξίζει μία θέση μεταξύ των εκλεκτών.

Διαπιστώνουμε πως έχει επηρεάσει η Προτεσταντική θρησκεία όλους τους βόρειους λαούς που έχουν πειστεί πως πρέπει να δουλεύουν ακατάπαυστα για να καλύψουν το χάσμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ θεού και ανθρώπων. Όποιος δεν προσπαθεί, πρέπει να τιμωρηθεί δεόντως. Η Μέρκελ αυτά διδάχτηκε από τον πάστορα πατέρα της και εφαρμόζει με σκληρότητα στον ευρωπαϊκό Νότο, γιατί έχει πιστέψει πως ο Νότος είναι τεμπέλης και διεφθαρμένος.

Το μεγαλύτερο σφαγείο ανθρώπων και το πλέον ελεεινό αιματοκύλισμα έγινε στην Σκυθόπολη εναντίων των Ελλήνων Εθνικών: Η Σκυθόπολις ή Μπετσηάν ή Beit She’an στο Ισραήλ, είναι μια πόλη άγνωστη στους περισσότερους από εμάς. Στη Βίβλο μνημονεύεται ως Βεθσηάν ή Βεθσάν και βρίσκεται 8 χιλιόμετρα δυτικά του ποταμού Ιορδάνη και 28 χιλιόμετρα νότια της λίμνης Τιβεριάδας. Ο Ηρόδοτος μας λέει ότι οι Έλληνες την αποκαλούσαν «Σκυθόπολη» λόγω της κατάληψής της από τους Σκύθες το 631 π.κ.ε. Ωστόσο, σύμφωνα με τον έγκριτο Ρωμαίο στρατιωτικό και ιστορικό Αμμιανό Μαρκελλίνο, φαίνεται ότι εκεί λειτούργησε το πρώτο στρατόπεδο θανάτου της Ιστορίας, ιδρυθέν περίπου το 341 μ.κ.ε. από τον Κωνστάντιο τον Β’, δευτερότοκο γιο του «Μεγάλου» Κωνσταντίνου – και θύματα δεν ήσαν αυτήν τη φορά Εβραίοι, αλλά Ελληνες Εθνικοί που αρνήθηκαν να ασπασθούν τον χριστιανισμό.

Ας δούμε τι γράφει ο Ροΐδης:

Ουχ ήττον επιβαρυντική είναι και η μαρτυρία του Αμμιανού Μαρκελλίνου, ην πιστώς μεταφράζομεν: «Ήρκει να κατηγορηθή τις υπό κακοβούλου κατασκόπου, ότι έφερ περί τον τράχηλον φυλακτήριον κατά του πυρετού ή εφάνη παρακαθήμενος πλησίον τάφου ή ερειπίου, ίνα καταδικασθή εις θάνατον ως ειδωλολάτρης ή νεκρόμαντις. Εκ των απωτάτων άκρων της αυτοκρατορίας, εσύροντο αλυσόδετοι πάσης τάξεως και ηλικίας πολίται, ων οι μεν απέθνησκον καθ’ οδόν, οι δε εν τοις δεσμωτηρίοις· οι δε επιζώντες εστέλλοντο εις Σκυθόπολιν, απόκεντρον εν Παλαιστίνη Πόλιν, όπου είχον στηθή τα βασανιστήρια και το σφαγείον. Ο πρώτος βασανισθείς ην ο Σιμπλίκιος, μετά τούτον Παρνάσιος, είτα ο Ανδρόνικος.

Εμπνευστής και οργανωτής του σφαγείου αυτού των ΕΛΛΗΝΩΝ, ήταν σύμφωνα με τη μαρτυρία του Αμμιανού, ο επίσκοπος Αλεξανδρείας Γεώργιος. Στο 11ο κεφάλαιο του 17ου τόμου του έργου του, ο Αμμιανός αναφέρει: «ο Γεώργιος με τη συμμορία του προχωρούσε στους δρόμους των Ελλήνων της Αλεξάνδρειας κομματιάζοντας ανθρώπους και καίγοντας τα πάντα και είχε αναρριχηθεί στη θέση του επισκόπου εξοντώνοντας πολλούς ανθρώπους».

Είναι σημαντικό εδώ να τονίσουμε και να αναφέρουμε ότι οι Εθνικοί (κυρίως ελληνόθρησκοι) ήταν ακόμη πλειοψηφία μεταξύ των υπηκόων της αυτοκρατορίας και κατείχαν, λόγω καταγωγής, μορφώσεως και προϋπηρεσίας, όλες σχεδόν τις διοικητικές θέσεις στις ρωμαϊκές επαρχίες. Μην ξεχνάμε ότι εκείνο τον καιρό οι μετέπειτα «άγιοι» της εκκλησίας επεδίδοντο σε έναν αδυσώπητο αγώνα εξόντωσης των «ειδωλολατρών» ώστε να επικρατήσει το δικό τους δόγμα. Ο Γεώργιος λοιπόν, φαίνεται ότι έθεσε ως στόχο την εξόντωση των Εθνικών, αφού η παρουσία τους αποτελούσε εμπόδιο στο στόχο της απόλυτης επικράτησης του Χριστιανισμού. Προσφέρθηκε στον αυτοκράτορα να γίνει «υπερασπιστής του» ζητώντας τη συνδρομή του για να καταπνίξει κάθε συνωμοσία που μπορεί να οργανωνόταν κατά του προσώπου του αυτοκράτορα.

Ο Αμμιανός απορεί (ο.π., 19:12) πως «ο στενόμυαλος Κωνστάντιος, ενώ κώφευε σ’ άλλα σοβαρά ζητήματα και ήταν πάντοτε καχύποπτος, στην προκειμένη περίπτωση πείσθηκε πλήρως από το Γεώργιο». Νομίζω ότι κακώς απορούσε ο Αμμιανός, γιατί και ο ίδιος ο αυτοκράτορας επιθυμούσε την εξόντωση των Εθνικών, που με τη μόρφωσή τους σκέπτονταν ανεξάρτητα από τη βούλησή του και δεν υποτάσσονταν τυφλά.

Έτσι, ο Κωνστάντιος δέχθηκε και έστειλε στη Σκυθόπολη τον αρχιγραμματέα του τον Παύλο, αποκαλούμενο και «Τάρτατο» θεωρούμενο ως επαγγελματία εξολοθρευτή και διαβόητο για τη σκληρότητά του. Από κοινού ο Γεώργιος και ο Παύλος οργάνωσαν το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σκυθόπολης.

Αναφέρει ο Αμμιανός: «το θέατρο των βασανιστηρίων και του θανάτου, η Σκυθόπολη, μια πόλη της Παλαιστίνης, έμοιαζε για δυο λόγους καταλληλότερη από κάθε άλλη: ήταν η πιο απομονωμένη και κυρίως βρισκόταν ανάμεσα στην Αντιόχεια και την Αλεξάνδρεια, από τις οποίες προερχόταν ο μεγαλύτερος αριθμός των κατηγορουμένων» (ο.π.).

Η κύρια κατηγορία ήταν βέβαια αυτή της «εσχάτης προδοσίας» και σταδιακά άρχισε να απαγγέλλεται εναντίον όλων των Εθνικών αδιακρίτως. Χαρακτηρίζονταν υπονομευτές του αυτοκράτορα, συλλαμβάνονταν και οδηγούνταν στη Σκυθόπολη, μόνο και μόνο επειδή διατηρούσαν τις θρησκευτικές τους παραδόσεις: «έφτανε να φορά κανείς στο λαιμό του ένα φυλαχτό κατά του πυρετού ή άλλης αρρώστιας ή να κάθεται κοντά σε τάφο για να κατηγορηθεί ότι επικαλείται φαντάσματα και δαίμονες και να θανατωθεί» (ο.π., 19:12, παρ. 14).

Το κολαστήριο άρχισε γρήγορα να δέχεται «πελάτες» όχι μόνο απ’ την Ανατολή, αλλά και από όλη την αυτοκρατορία. Γράφει ο Αμμιανός: «Απ’όλο σχεδόν τον κόσμο ευγενείς ή απλοί πολίτες οδηγούνταν αλυσοδεμένοι στη Σκυθόπολη. Μερικοί υπό το βάρος των αλυσίδων και τις κακουχίες της φυλακής πέθαιναν πριν καν δικαστούν» (ο.π., 19:12, παρ. 7).

Ελάχιστοι γλίτωσαν – είτε γιατί «είδαν το φως» (όπως οι «αντιφρονούντες» στη Μακρόνησο) είτε γιατί κατάφεραν να αποδείξουν την αθωότητά τους. Αυτοί οδηγούνταν στην εξορία και οι περιουσίες τους κατάσχονταν, για να τροφοδοτήσουν τα χριστιανικά κοινόβια. Τέτοιας «επιείκιας» έτυχαν και γλίτωσαν το θάνατο (όχι όμως και τα βασανιστήρια) επιφανείς άνδρες όπως ο Σιμπλίκιος, ο Παρνάσιος, ο Ανδρόνικος κ.α.

Ο Παύλος είχε, σύμφωνα με τον Αμμιανό, τόση εξουσία στα χέρια του, ώστε «με μια κίνηση του κεφαλιού του, με ένα του μόνο νεύμα εξαρτιόταν η ζωή όλων όσων περπατούσαν στη γη» (ο.π., 19:12, παρ. 13). Αληθινός πρόδρομος των διοικητών των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης ο Παύλος.

Η διάρκεια ζωής του σφαγείου της Σκυθοπόλεως παραμένει άγνωστη, όπως είναι αναμενόμενο. Θεωρώ βέβαιο ότι ο Ιουλιανός ο Μέγας, αν το βρήκε εν ενεργεία, το έκλεισε το 361 μ.κ.ε. Ωστόσο η ζημιά είχε ήδη γίνει.

Έτσι, για περίπου 20 χρόνια λειτουργούσε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, με θύματα πρωτίστως Έλληνες Εθνικούς (αλλά και άλλους πολυθεϊστές). Η 20ετής λειτουργία αυτού του σφαγείου αποκαλύπτει περίτρανα, πώς επιβλήθηκε ο Χριστιανισμός στον ελληνικό κόσμο, και γιατί ακολούθησε ο Μεσαίωνας και ο Ισλαμισμός. Αποκαλύπτει επίσης και το γιατί τα μετέπειτα αυτοκρατορικά διατάγματα, που θέσπισαν την «επί ελληνισμώ» θανατική καταδίκη, εφαρμόσθηκαν χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Αποκαλύπτει και την έλλειψη αντίδρασης όταν, σαράντα χρόνια αργότερα, ο Αλάριχος αποδεκάτισε τις ελληνικές πόλεις, συνοδευόμενος από ορδές μοναχών. Στα γεγονότα εκείνα εξοντώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες. Όσοι απέμειναν, μπήκαν στο «ποίμνιο» για να σώσουν τις ζωές τους, δεχόμενοι άκοντες-εκόντες την αλλοίωση της εθνικής και πολιτιστικής τους ταυτότητας.

Αυτά που οι ομόθρησκοι σας χριστιανοί, της μικρής ψεύτικης αγάπης και του Μεγάλου αληθινού μίσους έκαναν στην Σκυθόπολη δεν τα βλέπετε;«η θα γίνεις χριστιανός η θα πεθάνεις» έλεγαν τότε στους Έλληνες προγόνους μας, αυτοί που νομίζετε αδερφούς σας, κι αντί να ανοίξετε τα μάτια σας και να διαβάσετε ιστορία, έχετε πέσει με τα μούτρα μέσα στο πορνογράφημα της δήθεν «αγίας» γραφής σας! Με όλα αυτά, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να βάλουμε οριστικά την ταφόπλακα στα μυθεύματα της «ελληνικότητας του Βυζαντίου» και του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού».

Το 390 ο Θεοδόσιος δίνει εντολή και μέσα στον ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης σφαγιάζονται 15.000 άοπλοι Έλληνες πολίτες. Αλλά δεν έφταναν αυτά το 396 ο αυτοκράτορας Αρκάδιος έστρεψε τον Αλάριχο στρατηγό των Γότθων- και αφού τον εφοδίασε με πολυάριθμους μοναχούς- κατά των κέντρων πολιτισμού του Ελλαδικού χώρου. Ο ιστορικός Κ. Παπαρρηγόπουλος γράφει χαρακτηριστικά : «οι δε (Γότθοι) καθοδηγούμενοι υπό πολυαρίθμων μοναχών κατεπλημμύρησαν πάντα τα μεταξύ Θερμοπυλών και Αττικής, Λοκρίδα, Φωκίδα, Βοιωτίαν, λεηλατούντες και καταστρέφοντες χώρας και πόλεις, και τους μεν άνδρες ηβηδών αποσφάτοντες, (ομαδικά αποκεφαλίζοντας) παίδας δε και γυναίκας αγεληδών συνεπαγόμενοι. Η συμφορά υπήρξε τοσαύτη ωστε ο πεντηκονταετίαν βραδύτερον ακμάσας (ιστορικός) Ζώσιμος βεβαιεί, ότι μέχρι των χρόνων αυτού εφαίνοντο έτι τα στίγματα αυτής.»

Άγνωστος ο αριθμός των σφαγιασθέντων, στα 2 χρόνια που κράτησε η επιδρομή. Εικάζεται ότι ανέρχεται σε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες.

Τα θανατηφόρα αυτοκρατορικά διατάγματα (κώδικες) κατά των Ελλήνων εξακολουθούν να εκδίδονται συνεχώς, ακόμη και επί Ιουστινιανού το 530. Στη στάση του Νίκα το 532 θανατώνονται στον ιππόδρομο της Πόλης 30.000 άοπλοι πολίτες.

Οι Κρητικοί, πιστοί ακόμη στη θρησκεία των προγόνων τους, και διαβλέποντας τις άγριες διαθέσεις των ορθόδοξων Βυζαντινών, ζητούν τη βοήθεια των Αράβων, αλλά βοήθεια που φθάνει είναι ασήμαντη. Με πρωταγωνίστρια την ιέρεια της Αρτέμιδος Κλεαγέτη αναλαμβάνουν μόνοι τους την υπεράσπιση της πατρίδος τους.

Το 961 οι Βυζαντινοί με το πρόσχημα να ελευθερώσουν την Κρήτη από τους Άραβες, πνίγουν στο αίμα τους Κρητικούς, απολογισμός 270 000 νεκροί. Με πρωτοστατούντες Δεσποτάδες, παπάδες και καλογέρους, οι διωγμοί, και τα εγκλήματα, κατά των μη χριστιανών, τέλος δεν έχουν, συνεχίστηκαν μέχρι το 990 περίπου, με τελευταίους υποκύψαντες τους Κρητικούς και τους Μανιάτες.

Το Βυζάντιο, ο νεκροθάφτης του Ελληνικού πολιτισμού και ο δολοφόνος του Ελληνικού πληθυσμού, ήταν το κράτος όπου κυριαρχούσαν τα δύο σύνδρομα η θεοκρατία και η αναξιοκρατία, και που κατάντησε τους λίγους εναπομείναντες Έλληνες, αγράμματους, κουρελήδες, και πεινασμένους, έρμεους στη κτηνωδία του κάθε επιδρομέα. Η Δημοκρατία καρατομήθηκε, και λέξεις Έλλην και Ελλάς διαπομπεύτηκαν, και για αιώνες έσβησαν από το λεξιλόγιο των Ελλήνων.

Ο Ελλαδικός χώρος εκεί που κάποτε έσφυζε από ζωή, και χαρούμενες γιορτές ερήμωσε, τεράστιες περιοχές έμειναν ακατοίκητες, και όπου συναντούσες οικισμούς εκεί βασίλευε η θλίψη και ο μαρασμός. Οι ολυμπιακοί αγώνες, τα Νέμεα, τα Ίσθμια, τα Πύθια, τα Παναθήναια σταμάτησαν. Οι ποιητικοί και οι θεατρικοί αγώνες δεν ξανάγιναν. Τα στάδια και τα θέατρα έρημα, έμειναν βουβοί μάρτυρες, του λαμπρού παρελθόντος, και με τις κουκουβάγιες που τα κατοίκισαν να θρηνούν ολονυχτίς, την πνευματική και πολιτισμική κατάντια των Ελλήνων.

Το Ελληνικό έθνος ψυχορραγούσε όχι μόνο πολιτισμικά αλλά και πληθυσμιακά. Κατά την υποδούλωση των Ελλήνων στους Ρωμαίους το 146 π.κ.ε. λογικό είναι ο πληθυσμός τους θα αριθμούσε πολλά εκατομμύρια. Αν λάβουμε υπ” όψιν τις περιγραφές του Παυσανία, που θέλοντας να δείξει πόσο πυκνοκατοικημένος ήταν ο Ελλαδικός χώρος, γράφει ότι τα κατσίκια μπορούσαν να πηδούν από τα κεραμίδια τις μιας οικίας στα κεραμίδια της άλλης. Ακόμη και τους, οικειοθελώς, εξελληνισμένους, από τους διαδόχους του Μακεδόνα Αλεξάνδρου, λαούς της Μικράς Ασίας.

Προτού από την επιβολή του χριστιανισμού, ως αποκλειστικής θρησκείας, οι Ελληνόφωνες της αυτοκρατορίας υπερέβαιναν τα 40 000 000. Σήμερα το Ελληνικό έθνος, μαζί με τους Έλληνες της διασποράς είναι περίπου 15 εκατομμύρια. Αν συγκρίνουμε τον πληθυσμό των Τούρκων που σήμερα φθάνει τα 70 εκατομμύρια, και οι Οθωμανοί Τούρκοι που ήλθαν στη Μικρά Ασία το 1200 δεν υπερέβαιναν τις 50.000 οικογένειες, σύμφωνα με την Τούρκικη ιστορία, τότε ο Ελληνικός πληθυσμός, αν δεν σφαγιαζόταν από τις χριστιανικές ορδές και το φανατικό τους πλιάτσικο, σήμερα έπρεπε να ήταν πολύ περισσότερος από 100 εκατομμύρια.

Πραγματικά λοιπόν είναι αληθές:
«ΠΛΟΥΤΙΣΑΜΕ ΟΛΟΙ με τον ΜΥΘΟ του Ιησού» Πάπας Λέων Ι΄

Προτεστάντες, Καθολικοί, Ορθόδοξοι, Ιεχωβάδες, Χιλιαστές, Ευαγγελιστές και λοιποί παρατρεχάμενοι, είναι μια από τα ίδια και όλοι τους υπεύθυνοι για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Ισλαμιστές, τζιχαντζιστές και τα παραμάγαζά τους, όλοι τραβάνε από τη μύτη τους αφελείς πιστούς-πρόβατα, με την υποσχετική της σωτηρίας της ψυχής ΜΕΤΑ τον θάνατο τους.

Όλες οι θρησκείες, εξακολουθούν να υπάρχουν λόγω κοινωνικής μίμησης είναι δηλ. τα ανθρώπινα πρόβατα – μιμίδια που τους δίνουν υπόσταση και δύναμη.

Όση βλακεία και αφέλεια, τόσα πρόβατα !

Ο μύθος που είναι κοσμική πραγματικότητα -Τι συνέβη όταν ο Κρόνος «επιτέθηκε» στον Εγκέλαδο

Τι συνέβη όταν ο Κρόνος «επιτέθηκε» στον Εγκέλαδο

Μια φορά και έναν καιρό μέσα στο πυκνό σκοτάδι του Διαστήματος ζούσε ένας γίγαντας αερίου, ο Κρόνος, που ήταν γνωστός για τη ματαιοδοξία του. Σε αντίθεση με τους άλλους πλανήτες της γειτονιάς του εκείνος είχε καταφέρει να ξεχωρίζει χάρη στα πολλά και μεγάλα λαμπερά δαχτυλίδια του.

Κάποια στιγμή κοντά στον πλανήτη έκανε δειλά την εμφάνισή του ένα διαστημικό σώμα, ο Εγκέλαδος, που ήταν πολύ μικρότερο από αυτόν και έγινε γρήγορα δορυφόρος του. Ο δορυφόρος αυτός όμως ήταν επίσης πολύ φωτεινός και με όμορφη, λεία «επιδερμίδα».

Ο πλανήτης ζήλεψε και αποφάσισε να δείξει στον «αυθάδη» δορυφόρο ποιος είναι το αφεντικό. Τον πλησίασε και χρησιμοποιώντας τις πανίσχυρες βαρυτικές του δυνάμεις άρχιζε να τον «παρενοχλεί», να τον πιέζει. Ο δορυφόρος εκνευρίστηκε αφάνταστα και άρχισε να βράζει από μέσα του αφού δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τον τεράστιο γείτονά του.

Αυτός ο «εκνευρισμός» όμως είχε επιπτώσεις στην εξωτερική εμφάνιση του δορυφόρου αφού τον έκανε να βγάζει καπνούς από τη... μύτη του και παράλληλα του προκάλεσε ρυτίδες στο πρόσωπο.
Αυτή τη φορά ο Κρόνος δεν είχε φάει ένα από τα «παιδιά» του αλλά απλά το είχε υποχρεώσει να ασχημύνει. Επιπλέον ο Κρόνος αφού ασχήμυνε τον δορυφόρο του, τον υποχρέωσε να του προσφέρει εσαεί όλα εκείνα τα υλικά που ανανέωναν και βελτίωναν τη δική του εμφάνιση. 

Ο Εγκέλαδος
Ο Εγκέλαδος είναι ένα παγωμένο φεγγάρι με διάμετρο μόλις 500 χιλιόμετρα και είναι καλυμμένος με πάγο που ανακλά το 90% του ηλιακού φωτός. Για τον λόγο αυτόν και οι επιστήμονες τον καταγράφουν ως το πιο ανακλαστικό σώμα του ηλιακού μας συστήματος.

Το διαστημικό σκάφος Cassini που εξερευνά τον Κρόνο και τα δεκάδες φεγγάρια του τα τελευταία χρόνια έχει κάνει πολύ σημαντικές παρατηρήσεις στον Εγκέλαδο αναδεικνύοντάς τον σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σώματα του ηλιακού μας συστήματος. Η βασικότερη ανακάλυψη του Cassini ήταν κάποιοι πίδακες που ξεπηδούν με ορμή προς το Διάστημα μέσα από μεγάλες σχισμές (ρωγμές) στο έδαφος.

Οι πίδακες εκτοξεύουν στο Διάστημα μεγάλες ποσότητες  υδρατμών και παγωμένων υλικών με τα οποία ο Κρόνος ενισχύει και ανανεώνει τα δαχτυλίδια του.

Οι ωκεανοί
Τα ως τώρα στοιχεία δείχνουν ότι αυτοί οι πίδακες του Εγκέλαδου τροφοδοτούνται από έναν ωκεανό που βρίσκεται κάτω από την παγωμένη επιφάνειά του. Οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει άλατα μέσα στους περίεργους πίδακες, κάτι που δείχνει ότι πιθανότατα ο υπόγειος ωκεανός βρίσκεται σε επαφή με τα πετρώματα στο εσωτερικό του δορυφόρου.

Αυτό καθιστά τον Εγκέλαδο σημαντικό στόχο για την αναζήτηση εξωγήινων μορφών ζωής, καθώς τα πετρώματα είναι πιθανό να τροφοδοτούν το νερό με χημικά συστατικά που είναι ζωτικά για την ανάπτυξη ζωής. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το γεγονός ότι οι διαστημικές υπηρεσίες εξετάζουν πολύ σοβαρά την οργάνωση μιας αποστολής εξερεύνησης στον παγωμένο δορυφόρο.

Επιβεβαίωση
Ομάδα ειδικών με επικεφαλής επιστήμονες του Ινστιτούτου Ερευνών Southwest στο Κολοράντο, μελετώντας τα διαθέσιμα στοιχεία που υπάρχουν για τον Εγκέλαδο, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπεύθυνη για τα γεωλογικά φαινόμενα του δορυφόρου είναι η βαρυτική επίδραση του Κρόνου.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η επίδραση αυτή συμπιέζει το εσωτερικό του Εγκέλαδου δημιουργώντας περιοχές με μεγάλη θερμότητα και έντονη γεωλογική δραστηριότητα, με συνέπεια, μεταξύ άλλων, να εκτινάσσονται οι πίδακες του νερού από επιφανειακές ρωγμές.

Η νέα μελέτη που επιβεβαιώνει τον «μύθο» του Κρόνου και του Εγκέλαδου μετατρέποντάς τον σε κοσμική πραγματικότητα.

Η αθανασία της ψυχής και οι αναμνήσεις της

Ο Πλάτωνας στο βιβλίο του «ΜΕΝΩΝ» αναλύει επακριβώς την άποψή του για την ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, αλλά και για το άμεσο συμπέρασμα που προκύπτει από αυτό καθεαυτό το γεγονός της αθανασίας.

Υποστηρίζει δηλαδή, ότι η Ψυχή μας, λόγω της αιώνιας και άφθαρτης φύσης της, είναι σε θέση να γνωρίζει τα πάντα, αφού κατά την διάρκεια των προηγουμένων ενσαρκώσεών της, έχει ζήσει πάρα πολλές και διαφορετικές καταστάσεις, τις οποίες όμως δυστυχώς δεν μπορεί να θυμάται, όσο βρίσκεται σε ένσαρκη κατάσταση.

Σε αυτήν την λογική βασίζεται η περίφημη άποψη του Πλάτωνα ως προς το θεμελιώδες θέμα της ανάμνησης, υποστηρίζοντας ξεκάθαρα ότι «Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΗ»
Ας δούμε όμως αναλυτικά, το σχετικό απόσπασμα του διαλόγου μεταξύ του Σωκράτη και του Μένωνα, σε ό,τι αφορά στο θέμα της ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ.

Σωκράτης: ἔγωγε: ἀκήκοα γὰρ ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν σοφῶν περὶ τὰ θεῖα πράγματα.
Βεβαίως, έχω ακούσει πολλούς σοφούς άνδρες και γυναίκες, που ανέπτυξαν θεολογικές συζητήσεις.
Μένων: τίνα λόγον λεγόντων;
Ποια επιχειρήματα πιστεύεις ότι χρησιμοποιούσαν;
Σωκράτης: ἀληθῆ, ἔμοιγε δοκεῖν, καὶ καλόν.
Πιστεύω ότι ο τρόπος που ανέπτυσσαν τα θέματά τους, βασιζόταν στην αλήθεια και γι αυτό παρουσίασαν ωραίες ιδέες. Μένων: τίνα τοῦτον, καὶ τίνες οἱ λέγοντες;
Ποια είναι αυτά τα λόγια και ποιοι ήταν αυτοί οι σοφοί άνθρωποι που τα ανέπτυσσαν;
Σωκράτης: οἱ μὲν λέγοντές εἰσι τῶν ἱερέων τε καὶ τῶν ἱερειῶν ὅσοις μεμέληκε περὶ ὧν μεταχειρίζονται λόγον οἵοις τ᾽ εἶναι διδόναι:
Άλλοι μεν από τους ομιλητές ανήκαν στην τάξη των ιερέων ή και των ιερειών, εφόσον αυτοί είχαν το ενδιαφέρον να αναπτύξουν τέτοιου είδους θεολογικά θέματα, κάτι που βεβαίως θεωρούμε δεδομένο.
λέγει δὲ καὶ Πίνδαρος καὶ ἄλλοι πολλοὶ τῶν ποιητῶν ὅσοι θεῖοί εἰσιν.
Το αναφέρει μάλιστα και ο Πίνδαρος, όπως και πολλοί άλλοι ποιητές που ασχολούνται με θεολογικά θέματα και είναι θεόπνευστοι,
ἃ δὲ λέγουσιν, ταυτί ἐστιν:
για τα οποία ισχυρίζονται ότι όσα λένε είναι αλήθεια.
ἀλλὰ σκόπει εἴ σοι δοκοῦσιν ἀληθῆ λέγειν.
Αλλά προσπάθησε να διερευνήσεις αν πράγματι τα όσα λένε ανταποκρίνονται στην αλήθεια.
φασὶ γὰρ τὴν ψυχὴν τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀθάνατον,
Αυτοί οι σοφοί, ισχυρίζονται λοιπόν ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατη,
καὶ τοτὲ μὲν τελευτᾶν ὃ δὴ ἀποθνῄσκειν καλοῦσι τοτὲ δὲ πάλιν γίγνεσθαι,
και αυτό που ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΘΑΝΑΤΟ θεωρείται ένα προσωρινό τέλος που συμβαίνει κάποια δεδομένη στιγμή, ενώ κάποια άλλη στιγμή αργότερα, Η ΨΥΧΗ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΝΕΟ ΣΩΜΑ,
ἀπόλλυσθαι δ᾽ οὐδέποτε:
με αποτέλεσμα, Η ΨΥΧΗ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ.
δεῖν δὴ διὰ ταῦτα ὡς ὁσιώτατα διαβιῶναι τὸν βίον:
Για τον λόγο αυτόν, θα έπρεπε κάθε άνθρωπος να διάγει τον βίο του με ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΕΝΤΙΜΟΤΕΡΟ ΤΡΟΠΟ.
οἷσιν γὰρ ἂν
Αυτοί οι σοφοί, θα πρέπει να γνωρίζουν το εξής ποίημα (του Πινδάρου)
Φερσεφόνα ποινὰν παλαιοῦ πένθεος δέξεται,
«Η Περσεφόνη υποδέχεται την Ψυχή του νεκρού, (στον κάτω κόσμο του Πλούτωνα) και της επιβάλλει την ποινή που αναλογεί στις αμαρτίες του προηγούμενου ένσαρκου βίου της,
εἰς τὸν ὕπερθεν ἅλιον κείνων ἐνάτῳ ἔτεϊ ἀνδιδοῖ ψυχὰς πάλιν,
για να τιμωρηθεί όταν επανενσαρκωθεί, μετά την πάροδο εννέα ετών (στον επάνω κόσμο της θάλασσας του Ποσειδώνα) που ζούνε οι ένσαρκες Ψυχές.»
ἐκ τᾶν βασιλῆες ἀγαυοὶ
Μέσα από αυτήν την διαδικασία της επανενσάρκωσης, επανέρχονται στη ζωή ακόμα και οι βασιλικές ψυχές,
καὶ σθένει κραιπνοὶ σοφίᾳ τε μέγιστοι ἄνδρες αὔξοντ᾽:
με ισχυρό σθένος και με σοφία, ώστε να εξελιχθούν σε ανθρώπους μέγιστης σημασίας.
ἐς δὲ τὸν λοιπὸν χρόνον ἥρωες ἁγνοὶ πρὸς ἀνθρώπων καλεῦνται.
Αυτές τις ενσαρκωμένες ψυχές οι άνθρωποι τις αποκαλούν ήρωες και τις λατρεύουν αιωνίως.
ἅτε οὖν ἡ ψυχὴ ἀθάνατός τε οὖσα καὶ πολλάκις γεγονυῖα,
Εφόσον λοιπόν αυτή η Ψυχή έχει ενσαρκωθεί πολλές φορές ΚΑΘΟΤΙ ΕΧΕΙ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΑΘΑΝΑΤΗ,
καὶ ἑωρακυῖα καὶ τὰ ἐνθάδε καὶ τὰ ἐν Ἅιδου καὶ πάντα χρήματα,
και έχει δει πάρα πολλά, τόσο τα ΟΡΑΤΑ που συμβαίνουν στον κόσμο των ζωντανών, όσο και τα ΑΟΡΑΤΑ που συμβαίνουν στον κόσμο του Άδη, και με τον τρόπο αυτόν, έχει γνωρίσει όλα αυτά που κάποια στιγμή θα της χρησιμεύσουν,
οὐκ ἔστιν ὅτι οὐ μεμάθηκεν
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΟΤΙ Η ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΔΑΧΘΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!
ὥστε οὐδὲν θαυμαστὸν καὶ περὶ ἀρετῆς καὶ περὶ ἄλλων οἷόν τ' εἶναι αὐτὴν ἀναμνησθῆναι, ἅ γε καὶ πρότερον ἠπίστατο.
Ώστε δεν πρέπει να μας προκαλεί εντύπωση ούτε και θαυμασμό, το γεγονός ότι η Ψυχή έχει την δυνατότητα να επαναφέρει στην μνήμη της όλα αυτά για τα οποία έχει αποκτήσει γνώσεις στις προηγούμενες ενσαρκώσεις της, τόσο όσον αφορά το θέμα της αρετής όσο και όλα τα άλλα θέματα.
ἅτε γὰρ τῆς φύσεως ἁπάσης συγγενοῦς οὔσης,
Επειδή λοιπόν ο,τιδήποτε που βρίσκεται μέσα στη φύση, συγγενεύσει με το σύνολό της,
καὶ μεμαθηκυίας τῆς ψυχῆς ἅπαντα,
και εφόσον Η ΨΥΧΗ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ,
οὐδὲν κωλύει ἓν μόνον ἀναμνησθέντα ὃ δὴ μάθησιν καλοῦσιν ἄνθρωποι
δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο, η Ψυχή να μπορέσει να επαναφέρει στην μνήμη της ένα γεγονός, το οποίο οι άνθρωποι ονομάζουν διδασκαλία.
τἆλλα πάντα αὐτὸν ἀνευρεῖν,
Κατόπιν η Ψυχή θα έχει την δυνατότητα να θυμηθεί όλα τα υπόλοιπα γεγονότα που έχει βιώσει στις προηγούμενες ζωές της, όπως επίσης και όλες τις γνώσεις που είχε αποκτήσει.
ἐάν τις ἀνδρεῖος ᾖ
Όλα αυτά θα συμβούν υπό την προϋπόθεση ότι διαθέτει κάποιος την απαιτούμενη ανδρεία, (ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει ακόμα και τις δύσκολες καταστάσεις που βίωσε η ψυχή στις προηγούμενες ζωές)
καὶ μὴ ἀποκάμνῃ ζητῶν:
και να μην παραιτηθεί με την δικαιολογία της εξάντλησης από αυτήν την προσπάθεια.
τὸ γὰρ ζητεῖν ἄρα καὶ τὸ μανθάνειν ἀνάμνησις ὅλον ἐστίν.

Σαν τελικό συμπέρασμα καταλήγουμε ότι κάθε έρευνα αλλά και κάθε διδασκαλία πρέπει να έχει σαν στόχο ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΚΑΙ ΓΝΩΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ.

Earthlings: Το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ για τη σχέση ανθρώπων και ζώων

Το Earthlings είναι ένα ντοκιμαντέρ με θέμα την απόλυτη οικονομική εξάρτηση που έχει από τα ζώα η ανθρωπότητα. Από τα κατοικίδια, την τροφή, την διασκέδαση έως την επιστημονική έρευνα.

Με την χρήση κρυφής κάμερας και με υλικό που δεν έχει ξανά προβληθεί το Earthlings μας δείχνει βήμα προς βήμα τις καθημερινές πρακτικές των μεγαλύτερων βιομηχανιών του κόσμου, οι οποίες όλες εξαρτώνται απόλυτα στα ζώα για το κέρδος τους.

Το Earthlings είναι ένα από τα πιο ξεχωριστά ντοκιμαντέρ που φτιάχτηκαν ποτέ στον τομέα της φύσης, των ζώων και των ανθρώπινων οικονομικών συμφερόντων.
Δείτε το Ντοκιμαντέρ:

Είδαν την «εκκόλαψη» του Ήλιου!

Μια σπουδαία κοσμολογική έρευνα πραγματοποιούν ερευνητές στην Αυστραλία. Ανασυνθέτουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκε ο Ήλιος.

Οι διεργασίες που οδήγησαν στη γέννηση του μητρικού μας άστρου θα βοηθήσουν στη καλύτερη κατανόηση της δημιουργίας και εξέλιξης του ηλιακού μας συστήματος.

Η έρευνα
Ερευνητές του Κέντρου Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Monash στην Αυστραλία προσπαθούν να συνθέσουν την εικόνα της «προϊστορικής» όπως την ονομάζουν φάσης του ηλιακού μας συστήματος. Της εποχής δηλαδή που στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα ο Ήλιος, οι πλανήτες, οι αστεροειδείς, οι κομήτες και τα υπόλοιπα αντικείμενα του ηλιακού μας συστήματος δεν υπήρχε απολύτως τίποτε.
Οι ερευνητές συγκεντρώνουν δεδομένα για το πότε ξεκίνησε και εξελίχθηκε η συγκέντρωση κοσμικής ύλης στη διαστημική μας γειτονιά, ύλης από την οποία γεννήθηκε ο Ήλιος. Οι ερευνητές μελετούν τόσο τη ροή όσο και τη σύσταση αυτής της ύλης στην περιοχή μας καθώς και τα γεγονότα που οδήγησαν στη γέννηση του Ήλιου.

Τα βαρέα στοιχεία
Έχει διαπιστωθεί ότι ο Ήλιος γεννήθηκε πριν από περίπου 4,6 δισ. έτη. Οι ερευνητές με βάση τα στοιχεία που έχουν συλλέξει μέχρι τώρα εκτιμούν ότι η συγκέντρωση της κοσμικής ύλης στην περιοχή μας ξεκίνησε εκατοντάδες εκατομμύρια έτη πριν τη γέννηση του Ήλιου. Κρίσιμο ρόλο σύμφωνα με τους ερευνητές στη γέννηση του Ήλιου έπαιξαν τα λεγόμενα βαρέα στοιχεία όπως ο χρυσός, ο σίδηρος και η πλατίνα καθώς και διάφορα σπάνια χημικά στοιχεία.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η συγκέντρωση των βαρέων στοιχείων στην περιοχή μας ολοκληρώθηκε περίπου 100 εκ. έτη πριν τη γέννηση του Ήλιου. Σύμφωνα με τους ερευνητές η ολοκλήρωση της συγκέντρωσης των βαρέων στοιχείων συνιστά και την εκκίνηση των διεργασιών γέννηση του Ήλιου.
Σχηματίζεται μια «κοσμική μήτρα» μέσα στην οποία δημιουργείται ένα κοκτέιλ από βαρέα και άλλα (σπανιότερα στη Γη) χημικά στοιχεία όπως ο μόλυβδος. Σύμφωνα με τους ερευνητές η συγκέντρωση των μη βαρέων χημικών στοιχείων σε αυτό το κοκτέιλ ολοκληρώθηκε περίπου 30 εκ. έτη πριν τη γέννηση του Ήλιου.

Η εκκόλαψη
Οι ερευνητές θεωρούν ως ορόσημο την ολοκλήρωση της συγκέντρωσης των βαρέων στοιχείων και αναφέρουν πώς όταν αυτό συνέβη ξεκίνησε μια φάση την οποία ονομάζουν φάση «εκκόλαψης». Στο διάστημα των 100 εκ. ετών που ακολουθεί στη κοσμική μήτρα που έχει δημιουργηθεί συντελούνται όλες οι απαραίτητες διεργασίες για να κάνει την εμφάνιση του ένα άστρο. Μάλιστα οι ερευνητές κάνουν μια ακόμη άκρως ενδιαφέρουσα υπόθεση. Πιστεύουν ότι η κοσμική κύηση ήταν… πολλαπλή και ο Ήλιος είχε αδέλφια την τύχη των οποίων δεν γνωρίζουμε.
«Ο τελικός μας στόχος είναι να αποκτήσουμε μια καθαρή εικόνα των συνθηκών της προϊστορίας του ηλιακού μας συστήματος και της γέννησης του Ήλιου. Ανακαλύπτοντας τις διεργασίες που οδήγησαν στη γέννηση του Ήλιου και τον σχηματισμό του ηλιακού μας συστήματος καθώς και το πόσο διήρκεσε η κάθε διεργασία θα μπορέσουμε να έχουμε δεδομένα τέτοια ώστε να τα συγκρίνουμε με εκείνα άλλων πλανητικών συστημάτων του γαλαξία μας» αναφέρει η Μαρία Λουγκάρο, επικεφαλής της έρευνας.

Αλήθεια πότε γελάσατε για τελευταία φορά;

Αλήθεια πότε γελάσατε για τελευταία φορά;
Αν οντως έχετε καιρό να γελάσετε,
θα πρέπει να ξέρετε πως..η καλή διάθεση και το χιουμορ...
ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, με φυσικό τρόπο...
βελτιώνει το καρδιαγγειακό σύστημα και αυξάνει τη …μακροζωία.
Όλες αυτές οι ιδιότητες δεν συγκεντρώνονται σε κάποιο μαγικό φίλτρο,
αλλά στην ικανότητά μας να γελάμε....

Ελάτε να δούμε μαζί τι κάθισαν κι έψαξαν όλοι αυτοί ,
που δεν έχουν…άλλη δουλειά να κάνουν…
Ο ήχος του γέλιου είναι τόσο κοινός και οικείος που είναι αναγνωρίσιμος ακόμη και αν παιχτεί ανάποδα στο μαγνητόφωνο.
Τα μωρά δεν γελούν παρά μόνο αφού συμπληρώσουν 3 μήνες ζωής.
Όταν γελάμε, ο αέρας που εκπνέουμε,
φεύγει από τους πνεύμονες με ταχύτητα 96 χλμ/ώρα....
 Χρησιμοποιούμε 17 μυς του προσώπου μας για να γελάσουμε και 47 για να κατσουφιάσουμε.

Οι χαρούμενοι άνθρωποι.....
έχουν 40% μειωμένο κίνδυνο για καρδιοπάθεια συγκριτικά με τους.. απαισιόδοξους.
 Ένα 6χρονο παιδί γελά κατά μέσο όρο 300 φορές την ημέρα.
Ένας ενήλικος γελά μόλις… 15 φορές την ημέρα.
Οι χαμογελαστοί σερβιτόροι παίρνουν 50% περισσότερα φιλοδωρήματα από τους αγέλαστους συναδέλφους τους.
Οι περισσότεροι γελαστοί άνθρωποι ζουν στην Κούβα και τη Βραζιλία.
Στον αντίποδα βρίσκονται οι κάτοικοι των σκανδιναβικών χωρών.( φταίει κι έλλειψη..ηλιου..)

Πρέπει να χαμογελάσετε περίπου 250.000 φορές για να κάνετε μία ρυτίδα…αρα μην φοβάστε..
την επομένη φορά που θάχετε την ευκαιρια, γελάστε με την καρδιά σας..
Το να γελάσετε 100 φορές ισοδυναμεί με το να κάνετε....
10-15 λεπτά ποδήλατο.....

15 λεπτά γέλιου έχουν τα ίδια οφέλη με.. 2 ώρες ύπνου.
Σύμφωνα με έρευνα Γερμανού ψυχολόγου,  τη δεκαετία του ’50,
οι άνθρωποι γελούσαν κατά μέσο όρο 18 λεπτά την ημέρα. 
Σήμερα, 4-6 λεπτά την ημέρα.Με το γέλιο ο εγκέφαλος απελευθερώνει
τις βήτα-ενδορφίνες, τις φυσικές οπιούχες ουσίες με αναλγητική δράση.
Το γέλιο ρίχνει τα επίπεδα της κορτιζόλης,
ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο το ανοσοποιητικό σύστημα και αποτρέποντας την εμφάνιση ασθενειών.

Δεν χρειάζεσθε και πολύ κόπο για να γελάσετε..
Υπάρχουν ανέκδοτα ( τα λένε…κουφά..) που μπορεί να φαίνονται σαχλά,
αλλά τη δουλειά τους την κάνουν..Φέρνουν ένα αυθόρμητο, αβίαστο γέλιο.
Όχι δεν εννοώ τα ανόητα εκείνα που έχουν σεξουαλικά υπονοούμενα..
αλλά τα απλά, που δεν υποτιμούν τον άλλον..

Σ αυτή την κατηγορία εμπίπτουν αυτά για τις ξανθιές.....που σας διαβεβιώωωωωω...
που δεν είναι καθόλου, μα καθόλου ανόητες..

Απλά το γέλιο βγαίνει αβίαστα, και πάει τέλειωσε..
Γελάστε....με τη καρδιά σας...

...και θα έχετε πάρει το καλύτερο φάρμακο..και στιγμές ζωής!

Αν έστω και ένα απ' αυτά...που σας έγραψα... σας έκανε να υπομειδιάσετε,
σημαίνει ότι έχετε ακόμα απόθεμα χιουμορ μέσα σας..

Αν πάλι σας άφησαν εντελώς αδιάφορους, ξανασκεφτείτε το.....

Μαρία Ιωσηφίδου

Τα μπισκότα και ο χρόνος που δεν γυρίζει πίσω..

Μια νεαρή κυρία περίμενε την πτήση της στην αίθουσα αναμονής ενός μεγάλου αερολιμένα. Επειδή έπρεπε να περιμένει πολλές ώρες, αποφάσισε να αγοράσει ένα βιβλίο για να περάσει η ώρα. Αγόρασε επίσης κι ένα πακέτο μπισκότα.

Κάθισε σε μια πολυθρόνα, στην αίθουσα VIP του αερολιμένα, για να διαβάσει με ησυχία. Δίπλα από την πολυθρόνα βάζει τα μπισκότα της, ενώ ένας άνδρας που κάθισε στο διπλανό κάθισμα, άνοιξε το περιοδικό του και άρχισε να διαβάζει.
Όταν πήρε το πρώτο μπισκότο, ο άνδρας πήρε κι αυτός άλλο ένα. Αισθάνθηκε ενοχλημένη αλλά δεν είπε τίποτα. Σκέφτηκε:
"Τι νεύρα έχω! Εάν ήμουν σε κατάλληλη διάθεση θα τον χτυπούσα που τόλμησε!"

Για κάθε μπισκότο που έπαιρνε, ο άνδρας έπαιρνε κι αυτός άλλο ένα.
Αυτό την εξαγρίωνε αλλά δεν θέλησε να κάνει σκηνή.
Όταν έμεινε μόνο ένα μπισκότο, σκέφτηκε:
"Ααα... Τι θα κάνει αυτός ο καταχραστής τώρα;"
Τότε, ο άνδρας, παίρνει το τελευταίο μπισκότο, το κόβει στη μέση, δίνοντας της το ένα μισό. Ααα! Αυτό ήταν πάρα πολύ.. Ήταν πολύ πάρα πολύ θυμωμένη τώρα!

Σε μια στιγμή, πήρε το βιβλίο της, τα πράγματά της και όρμησε στην αίθουσα επιβίβασης. Όταν κάθισε στο κάθισμά της, μέσα στο αεροπλάνο, έψαξε την τσάντα της για να πάρει τα γυαλιά της, και, προς μεγάλη της έκπληξη, το πακέτο με τα μπισκότα της ήταν εκεί, άθικτο, κλειστό!
Αισθάνθηκε τόσο ντροπιασμένη!! Συνειδητοποίησε ότι έκανε λάθος...
Είχε ξεχάσει ότι τα μπισκότα της δεν τα είχε βγάλει από την τσάντα της.
Ο άνδρας είχε μοιραστεί τα μπισκότα του μ’ αυτήν, χωρίς κανένα συναίσθημα θυμού ή πίκρας.

... ενώ αυτή ήταν πολύ θυμωμένη, σκεπτόμενη ότι μοιραζόταν τα μπισκότα της μ’ αυτόν. Και τώρα δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να εξηγήσει... ούτε να ζητήσει συγγνώμη..

Υπάρχουν 4 πράγματα που δεν μπορείτε να ανακτήσετε:
Η πέτρα... ...      αφού ριχθεί!
Η λέξη...... ...     αφού ειπωθεί!
Η ευκαιρία... ... αφού χαθεί!
Ο χρόνος... ...    αφού περάσει!