Ή στραβοί είναι οι άνθρωποι ή στραβά τους βλέπουμε

Ή στραβοί είναι οι άνθρωποι ή στραβά τους βλέπουμε
Στις μέρες μας έχει εξελιχτεί σε επιδημία. Μιλάω για την απίστευτη ικανότητά μας να διαστρεβλώνουμε καθημερινά τα πάντα. Σκέψεις, καταστάσεις, συμπεριφορές.
Περνά από το μυαλό μας μια σπίθα αισιοδοξίας, λέμε τρελοί είμαστε, αφού τίποτα δεν πάει καλά. Ας το ξεχάσουμε και ας επανέρθουμε στη μιζέρια μας.
Βλέπουμε άνθρωπο χαρούμενο, που προσπαθεί να μας μεταδώσει τη ζωντάνια του, και τον κοιτάζουμε σαν να είναι εξωγήινος κολλώντας του αμέσως την ταμπέλα «χαζοχαρούμενος».
Μη σου πω ότι μας ενοχλεί κιόλας που έχει καλή διάθεση, γιατί μας χαλάει το ομιχλώδες τοπίο της κακομοιριάς μας. Συναντάμε (σπάνια) άνθρωπο καλό και τίμιο και τον κατατάσσουμε στους αγαθούς (με τη σημερινή έννοια, στους βλάκες).
Τους άξιους (σε όλα τα επίπεδα) τους βάζουμε στο περιθώριο να αισθάνονται σαν αποβράσματα της κοινωνίας, ενώ τους ψεύτες, τους κλέφτες, τους ανήθικους τους εξυψώνουμε με κάθε τρόπο, σε κάθε ευκαιρία. Φτάνει να είναι πλούσιοι ή/και να έχουν εξουσία (ή να παριστάνουν πως έχουν).
Τους πραγματικά έξυπνους και ευφυείς θέλουμε να τους εξαφανίσουμε και να τους αντικαταστήσουμε με τους πονηρούς (κοινώς «γάτες»). Και αυτούς τους δεύτερους φτάνουμε τελικά να τους θαυμάζουμε ως ξεχωριστά όντα, που είναι καπάτσα σε όλα και πετυχαίνουν ό,τι βάλουν στόχο στη ζωή. Το σύνθημά τους «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» το πήραμε κι εμείς και το κάναμε λάβαρο στη δική μας ζωή, χωρίς να το πολυσκεφτούμε…
Στραβά βλέπουμε τον κόσμο και στραβά συνεχίζουμε να τον διαμορφώνουμε. Αν δεν αρχίσουμε να βλέπουμε τα πράγματα στην αληθινή τους διάσταση, θα εξακολουθούμε να ζούμε μέσα σε μια δυστυχισμένη ψευδαίσθηση, που σε καμιά γωνιά της δεν κρύβει ισορροπία και ευτυχία. Με την πραγματική έννοια.

Οι Ζωόμορφοι στη Μυθολογία

Οι μυθολογίες όλων των λαών και ειδικά η ελληνική, βρίθουν περιπτώσεων στις οποίες οι άνθρωποι μεταμορφώνονται σε ζώα και τούμπαλιν. Για την ακρίβεια, υπάρχουν πάμπολλες αναφορές ζώων που πριν υπήρχαν άνθρωποι αλλά μεταμορφώθηκαν είτε από τους θεούς, είτε με τη θέλησή τους, για να εξυπηρετήσουν κάποιο σκοπό. Ας δούμε κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα από την ελληνική μυθολογία:

Στον ιστό της αράχνης. Η Αράχνη ήταν κόρη του βαφέα Ίδμονα από την Κολοφώνα. Κατοικούσε στην πόλη της Λυδίας Ύπαιπα. Η υφαντική της τέχνη ήταν τόσο ξακουστή ώστε ακόμα και οι Νύμφες πήγαιναν για να θαυμάσουν τα έργα της. Όλοι πίστευαν πως η Αράχνη είχε διδαχθεί την τέχνη της από τη θεά Αθηνά. Εκείνη όμως το αρνιόταν και προκάλεσε μάλιστα τη θεά σε διαγωνισμό για να φανεί ποια υφαίνει καλύτερα.
Η Αθηνά μεταμορφώθηκε σε γριά και συμβούλεψε την κοπέλα ότι ήταν ασέβεια να προσπαθεί κάποιος να αναμετρηθεί με τους θεούς. Όμως η Αράχνη δεν άκουσε τις συμβουλές της και συνέχισε να προκαλεί τη θεά. Τότε η Αθηνά πήρε την κανονική της μορφή κι ο αγώνας άρχισε.
Η Αθηνά στο υφαντό της παράστησε δυο θέματα. Το κεντρικό θέμα ήταν ο αγώνας της με τον Ποσειδώνα για την προστασία της Αθήνας. Το άλλο απεικόνιζε τέσσερις θνητούς (ένας σε κάθε γωνία του υφαντού) να τιμωρούνται γιατί είχαν τολμήσει να αναμετρηθούν με θνητούς.
Η Αράχνη στο δικό της υφαντό είχε παραστήσει τους έρωτες του Δία και άλλων θεών με θνητές καθώς και τις μορφές που είχαν πάρει για πετύχουν το σκοπό τους. Η Αθηνά πήρε το έργο της Αράχνης στα χέρια της και προσπάθησε να του βρει ψεγάδια. Όταν δεν κατάφερε να του βρει κάποιο ελάττωμα θυμωμένη από τις παραστάσεις του υφαντού και τυφλωμένη από την ζήλια το έσκισε και χτύπησε με το αδράχτι της την κοπέλα στο πρόσωπο.
Η Αράχνη από ντροπή για την προσβολή που της έγινε επιχείρησε να κρεμαστεί. Η θεά όμως δεν την άφησε να πεθάνει. Την μεταμόρφωσε στο γνωστό έντομο και την καταράστηκε να είναι πάντα κρεμασμένη καθώς θα εξασκεί την παλιά της τέχνη.

Η κουκουβάγια και ο νυχτοκόρακας. Η Μεροπίς ήταν κόρη του Εύμηλου και ζούσε μαζί με τον πατέρα της και τα αδέλφια της, τη Βύσσα και τον Αγρωνα, στην Κω. Και οι τρεις τους έδειχναν ασέβεια για τους θεούς και κακία για τους ανθρώπους.
Τιμούσαν μόνο τη θεά Γη, επειδή τους έδινε πλούσια σοδειά και δε συμμετείχαν στις γιορτές κανενός θεού, ούτε είχαν σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους. Όταν τους προσκαλούσαν στις θυσίες της Αθηνάς, ο Αγρων απαντούσε πως δε συμπαθούσε τη γαλανομάτα θεά, γιατί οι δικές του κόρες είχαν μαύρα μάτια και πως αντιπαθούσε και τις κουκουβάγιες επειδή είχαν λαμπερά μάτια όπως η Αθηνά.
Όταν τους καλούσαν σε γιορτή προς τιμή της Άρτεμης, ο Άγρων απαντούσε πως μισούσε τη θεά που τριγύριζε τις νύχτες στα δάση. Και όταν τους έλεγαν να προσφέρουν σπονδές στον Ερμή, απαντούσαν πως δε σκόπευαν να τιμήσουν κάποιο θεό που ήταν κλέφτης.
Οι θεοί μην αντέχοντας άλλο τις προσβολές αποφάσισαν να τους συναντήσουν. Η Αθηνά και η Άρτεμη μεταμορφωμένες σε κοπέλες κι ο Ερμής σε βοσκό εμφανίστηκαν μια νύχτα μπροστά στο σπίτι τους. Εκεί ο Ερμής κάλεσε τον Εύμηλο και τον Άγρωνα να τον ακολουθήσουν στο τραπέζι που ετοίμαζε με τους άλλους βοσκούς προς τιμή του Ερμή και την ίδια στιγμή προσπάθησε να πείσει τη Μεροπίδα και τη Βύσσα να πάνε τα κορίτσια της ηλικίας τους στο ιερό άλσος της Αθηνάς και της Άρτεμης. Η Μεροπίδα όταν άκουσε τα λόγια του βοσκού θύμωσε και βλαστήμησε τη θεά Αθηνά. Η θεά τότε την μεταμόρφωσε σε κουκουβάγια και την αδελφή της, τη Βύσσα, σε γλάρο. Ο Άγρων επιτέθηκε με μια σούβλα εναντίον του Ερμή, αλλά ο θεός τον μεταμόρφωσε σε ερωδιό. Ο Εύμηλος άρχισε να διαμαρτύρεται για την τιμωρία των παιδιών του κι ο Ερμής τον έκανε νυχτοκόρακα, που όταν κράζει όλοι περιμένουν πως κάποιο κακό θα συμβεί.

Ο Λυκάονας. Για το φαινόμενο της Λυκανθρωπίας, υπάρχουν αναφορές τόσο στην παγκόσμια Μυθολογία όσο και στον ιστορικό Μεσαίωνα. Ο αρχαιότερος γνωστός μύθος προέρχεται από την ελληνική μυθολογία και τη λατρεία του Λυκαίου Δία στην Αρκαδία ερμηνεύοντας το παράξενο, για τις ελληνικές θρησκευτικές αντιλήψεις, έθιμο της ανθρωποθυσίας που τελούνταν στο Λυκαίο όρος. Στην εκδοχή του Οβίδιου και του Παυσανία, ο Λυκάων, γιός του Πελασγού και βασιλιάς της Αρκαδίας, φιλοξένησε το Δία στο παλάτι του. Θέλοντας, να διαπιστώσει τη θεότητά του Δία, του πρόσφερε θυσία από σάρκες του θυσιασμένου ζώου μαζί με εκείνες ενός ομήρου. Ο Ζευς κατάλαβε το δόλο, έκαψε το παλάτι και μεταμόρφωσε τον Λυκάονα σε λύκο.
Υπάρχουν πολλές παρόμοιες μυθολογικές αναφορές στον Ηρόδοτο, τον Βιργίλιο, τον Γάιο Πετρόνιο, στον Πλήνιο Πρεσβύτερο, στις οποίες οι ασεβείς που πρόσφεραν ανθρωποθυσίες, αποκτούσαν την αρχική τους μορφή μετά από 10 χρόνια εφόσον δεν είχαν φάει ανθρώπινο κρέας. Στο όνομα του Λυκάονα πιστεύεται πως έχει τις ρίζες της η λέξη λύκος και λυκανθρωπία.
Αναφορές στη λυκανθρωπία, χωρίς τον περιορισμό του λύκου, και τη μεταμόρφωση σε άλλα κυρίως σαρκοβόρα, αλλά και σε ελάφια βρίσκουμε στις μυθολογίες και άλλων περιοχών του κόσμου, όπως στην Ινδία με την τίγρη, την Αφρική με τη λεοπάρδαλη, ύαινα ή το λοντάρι, την Κεντρική & Νότιο Αμερική με τον ιαγουάρο, την Βόρεια Ευρώπη με την αρκούδα, την Ιαπωνία με την αλεπού, τη Ρώμη με το λύκο, την Ελλάδα με το σκύλο.

Ειδικά στη Βόρεια Ευρώπη, υπάρχουν πλούσιες αναφορές σε πολλές εθνικές μυθολογίες, με προεξάρχουσα τη Νορβηγική, για τους berserk, μανιακούς σκανδιναβούς πολεμιστές που φορούσαν προβιές λύκων, ήταν άτρωτοι στον πόνο και επεδίωκαν το βίαιο θάνατο στη μάχη, φέρεται ως η επικρατέστερη για την αναβίωση του μύθου κατά το Μεσαίωνα.

Ορίστε που ανησυχούσαμε.

Ορίστε που ανησυχούσαμε. Τώρα μπαίνουμε στην Εποχή του Υδροχόου, που θα διαρκέσει δύο χιλιάδες εκατόν σαράντα έξι χρόνια ευτυχίας ακριβώς. Η κακή Εποχή των Ιχθύων, στη διάρκεια της οποίας η ανθρωπότητα αλληλοσφάχτηκε και υπέφερε από ηγέτες, δόγματα και αρρώστιες, ευτυχώς τελειώνει. Η Νέα Εποχή (New Age) επιφυλάσσει σε όλους μας μια ανώτερη ζωή, με ειρήνη, αρμονία, δικαιοσύνη και υψηλή πνευματικότητα.
Ποιος τα λέει αυτά; Αν το ακροατήριο ήταν περιορισμένο, δεν θα είχε και τόση σημασία μια δόση παραλογισμού στην κοινωνία δεν βλάπτει, αντιθέτως συμβάλλει στην ισορροπία της. Όμως τα τελευταία χρόνια γινόμαστε μάρτυρες μιας επιδημικής ανοητολογίας που πλήττει αποκλειστικά τις ευημερούσες χώρες του δυτικού πολιτισμού. Σε σημείο να υποψιάζεται κανείς πως πρόκειται για αναπόφευκτο τίμημα στη μονοκρατορία του οικονομισμού και της θεοποιημένης τεχνολογίας.
Το μελαγχολικό είναι πως αυτή η Νέα Εποχή που ενέσκηψε έχει την αφετηρία της σε μια γοητευτική νεανική εξέγερση.
Η ιστορία άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του ’60 από την Αμερική’ από εκεί που πρέπει πλέον να περιμένουμε κάθε καλό ή κακό. Τα παιδιά των χορτασμένων και κάποιοι διανοούμενοι ξέρασαν τον πόλεμο (Βιετνάμ), τον βλακώδη καταναλωτισμό, το εκπαιδευτικό σύστημα και τον αμερικάνικο τρόπο ζωής γενικότερα.
«Οι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών μπορεί να έχουν πετύχει το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, αλλά έχουν καταλήξει στη χαμηλότερη ποιότητα ανθρώπινης ζωής».
Η αμερικάνικη νεολαία, επικουρούμενη από καθηγητές πανεπιστημίων (Χάρβαρντ κ.ά.) , εξεγέρθηκε αποφασισμένη να κάνει ένα νέο ξεκίνημα’ με ειρήνη, αδελφοσύνη και αγάπη για όλους. Ο ριζοσπαστισμός τους στόχευε ψηλά’ το ίδιο το σύστημα.
«Για την ίδια μας την επιβίωση η Αμερική σαν πνεύμα πρέπει να εξαφανιστεί».
Αλλά δεν είχαν τον τρόπο. Η πρότασή τους ήταν στην ουσία μια άρνηση’ με κυρίαρχα χαρακτηριστικά τη φυγή, τις ουσίες και τον αποκρυφισμό. Τα παιδιά της Αμερικής προσέδωσαν ιδεολογικές διαστάσεις στον δρόμο (On the Road, Easy Rider), χάθηκαν στη μαριχουάνα, στο LSD και στο πεγιότ: μπέρδεψαν αντικουλτούρα, κοινόβια, καταλήψεις, Γούντστοκ, ανατολικές φιλοσοφίες, αντεργκράουντ τέχνη, ελεύθερα πανεπιστήμια και μοιραία κάποιοι κάψανε τα νιάτα τους και οι πολλοί γύρισαν στο σπίτι.
‘Όταν αδειάζει ένα ασκί, γεμίζει κάποιο άλλο.
Το κενό της σύγχρονης ζωής και η κρίση ταυτότητας στέλνουν σήμερα τον κόσμο στους ψυχογιατρούς και στα κατάλοιπα της Νέας Εποχής, που οργανώθηκαν σε σέχτες και πήραν τη σκυτάλη.
Το ζήτημα τέθηκε διαφορετικά.
Αφού η ορθολογιστική σκέψη και η γνώση απέτυχαν να κάνουν τον άνθρωπο ευτυχισμένο και να απαντήσουν στα μεγάλα υπαρξιακά του ερωτήματα, ήρθε η ώρα της διαίσθησης.
Η συνταγή του New Age είναι παλιά.
Βάλτε λίγο βουδισμό και λίγο ινδουισμό’ βάλτε αστρολογία, μαγιολίκια, μετεμψύχωση και εναλλακτική ιατρική’ προσθέστε μερικές ψευτοεπιστημονικές δόσεις περί ενέργειας και σύμπαντος και έχετε την ιδεολογική σούπα της Νέας Εποχής έτοιμη για σερβίρισμα.
Το μέγα δέλεαρ είναι πως όλα γίνονται από μόνα τους. Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να δράσει, να συλλογιστεί , να κρίνει και να συγκρίνει, ούτε βέβαια να μελετήσει και να ερευνήσει. Υπάρχει απάντηση για κάθε ερώτημα. Αρπάζεσαι για αρχή απ’ αυτό που σε πνίγει και σταδιακά βυθίζεσαι ολόκληρος στον μυστικισμό (από το ρήμα «μύω», που σημαίνει «κλείνω τα μάτια μου», «δεν βλέπω»’ εξ ου και «μύωψ»).
Ο Μισέλ Λακρουά στο βιβλίο του Το «New Age» τραβάει τα μαλλιά του για όσα συμβαίνουν από το τέλος της δεκαετίας του ’80 στη Γαλλία με τους διάφορους αγύρτες που υποδύονται τους σοφούς, τους πνευματικούς δάσκαλους και τους θεραπευ­τές τα ινστιτούτα, τις σέχτες, τα σεμινάρια και τις χιλιάδες εκδόσεις βιβλίων που προσπαθούν να καταργήσουν τον άνθρωπο-πολίτη και να τον στείλουν στην ενδοσκόπηση και στον σολιψισμό. Ασφαλώς δεν φαντάζεται τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Οι συνταγές ευτυχίας προσφέρονται σε κάθε γωνία. Οι τσαρλατάνοι, οι πνευματιστές και τα μέντιουμ (μοντερνιστί «channeling») έχουν επιστρέψει τελευταίως από την κύρια είσοδο των Μαζικών Μέσων. Ο παραλογισμός προτείνεται σαν πραγματικότητα και η πραγματικότητα σαν παραλογισμός.
Ιδιαιτέρως δημοφιλής είναι η θεωρία της «ενέργειας». Της θετικής ή αρνητικής ενέργειας που εκλύεται μυστηριωδώς από παντού’ ανθρώπους, χώρους, τοπία, αντικείμενα, κρυστάλλους, λιβάνια, ψάρια και μυρωδικά. Φεύγει η χαζή διακοπές, κι αν δεν σταυρώσει γκόμενο, όπως ήλπιζε, ευθύνεται η αρνητική ενέργεια του νησιού, τα αρνητικά βάιμπς του ξενοδοχείου και της παρέας.
Επίσης, η «θετική σκέψη». Δεν χρειάζεται προσπάθεια’ αρκεί να σκέφτεσαι θετικά και όλα γίνονται. Αυτό που γράφει ο γκουρού της διεθνούς μπουρδολογίας Πάολο Κοέλιο, «αν θέλεις κάτι πολύ, όλη η φύση θα συμμαχήσει μαζί σου για να το πετύχεις», ή κάπως έτσι, έχει γίνει η νέα καραμέλα των αφελών που δεν εννοούν να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους. Άλλη θεωρία: «Δεν χρησιμοποιούμε παρά μόνο το 10% του εγκεφάλου μας».
Αυτή κι αν είναι παρηγοριά’ κάνει τον μπουμπούνα να αισθάνεται ένας αδικημένος έξυπνος. ‘Ενα θύμα της εκπαίδευσης και των λαθεμένων συναισθημάτων που του ενέπνευσαν οι γύρω του καθώς δεν του δίδαξαν να χρησιμοποιεί τις δυνατότητες του μυαλού του, που είναι απεριόριστες.
Μεγάλη υπόθεση είναι η ενόραση και ο διαλογισμός. «Για ποιον λόγο θα έπρεπε να θυσιάσουμε ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας μελετώντας, ( .. ) ο διαλογισμός μας τοποθετεί στο ίδιο επίπεδο με τον Νεύτωνα και τον Αϊνστάιν, μάλιστα τους υποσκελίζει» ..
Άρπα τη, σπασίκλα, που ξόδεψες τα χρόνια σου στα βιβλία ενώ μπορούσες να φτάσεις στο ίδιο αποτέλεσμα με την εσωτερική ενόραση.
Η κλασική ιατρική θεωρείται ξεπερασμένη. Κόσμος και κοσμάκη ς προσφεύγει στην απελπισία του σε πρωτόγονες μεθόδους αυτοθεραπείας με την αύρα του σώματος, κρυστάλλους ή απλώς τις ψυχικές του δυνάμεις , Κι αν πεθάνουν, δεν πειράζει. Τι υπάρχει στο βάθος όλων των φόβων και των φοβιών : Το «άγχος του θανάτου».
Εδώ χτύπησαν κέντρο. Μη φοβάστε. Ουκ έστι τελευτή. Παρελθόν και παρόν είναι το ίδιο• ο θάνατος έχει ηττηθεί. Ο άνθρωπος προορίζεται να ζήσει πολλές ζωές και διάφορους ρόλους. Ένας διπλωματούχοι; -πόθεν;­ τσαρλατάνος μας πληροφορεί από ένθετο σοβαρής εβδομαδιαίας εφημερίδας:
«ο θάνατος είναι ένα μεταβατικό στάδιο, όπως διαδέχεται την ημέρα η νύχτα. Αυτό πρέπει να το καταλάβει ο κόσμος, για να μην τον φοβάται. Από τη στιγμή που θα αρρωστήσουμε και η ύλη φεύγει, παραμένουν το πνεύμα και η ψυχή, τα οποία μετεμψυχώνονται επ’ αόριστον».
Η ψώρα του φενγκ σούι έχει προσβάλει κυρίως τα νωθρά μυαλά της ευμάρειας καθώς συνδυάζεται με διακοσμητικές επιλογές.
Μερικές βασικές οδηγίες:
‘Έχετε πάντα την πόρτα και το καπάκι της τουαλέτας κλειστά.
Οι σωλήνες που στάζουν συμβολίζουν τον πλούτο που χάνετε.
Οι καμπανούλες, οι κρύσταλλοι, τα γκονγκ και το χτύπημα των χεριών ξορκίζουν το κακό.
Το κάψιμο των λιβανιών και η χρήση αρωματικών ελαίων ανυψώνουν την ενέργεια σε ένα δωμάτιο.
Τα κεριά στις γωνίες και στο κέντρο ενός δωματίου θα βοηθήσουν στην απομάκρυνση της λιμνάζουσας ενέργειας.
Τα διακοσμητικά ή τα ζωντανά Ψάρια συμβολίζουν την ευτυχία. Πρέπει να είναι εννέα και το ένα μαύρο».
Δεν είναι για γέλια.
Για να πιστέψει κάποιος αυτές τις παλαβομάρες , δεν πρέπει να είναι απλώς ιδιαζόντως αφελής, αλλά και βαθιά απελπισμένος άνθρωπος.
Και αυτό είναι επικίνδυνο.

Ο μαγικός Δυόσμος στην κουζίνα σας

Η Μίνθη ήταν Νύμφη του υποχθόνιου κόσμου, που ο Άδης επιζήτησε να κάνει ερωμένη του. Η Περσεφόνη ή, κατ’ άλλους συγγραφείς, η Δήμητρα καταδίωξε την άμοιρη και την ποδοπάτησε ή όπως λένε άλλοι, την κατακρεούργησε. Κατά τη διάρκεια του μαρτυρίου της, ο Άδης μήτε καν κινήθηκε να τη βοηθήσει.
Περιορίστηκε να τη μεταμορφώσει σε ένα φυτό, που ξαφνικά φύτρωσε για πρώτη φορά στο βουνό Μίνθη της Τριφυλίας. Είναι η  γνωστή μέντα, αφιερωμένη από τότε στον θεό του κάτω κόσμου.
Το όνομα μέντα προέρχεται από το λατινικό mentha, το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από το αρχαιοελληνικό μίνθη. Συναντάται και με την ονομασία ηδύοσμος. Χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα ως σήμερα ως αρωματικό στη μαγειρική, την οινοποιία και στη φαρμακοποιία.
Οι αρχαίοι Έλληνες έτριβαν το τραπέζι με δυόσμο πριν από το γεύμα. Επίσης, αρωμάτιζαν το νερό τού μπάνιου. Από τον 6ο αιώνα πρωτοσυναντώνται κρέμες καθαρισμού δοντιών με δυόσμο. Τα ποντίκια φαίνεται να αποφεύγουν τη μυρωδιά του, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται για την απομάκρυνσή τους.
Στην Αρχαία Ελλάδα ο Ιπποκράτης και ο Γαληνός χρησιμοποιούσαν την μέντα κατά της δυσπεψίας, κατά των νευρικών διαταραχών, κατά των ιλίγγων, της αϋπνίας, της γαστρίτιδας, του βήχα, του κρυολογήματος, του πονόλαιμου και ως αντισπασμωδικό.
Οι Άραβες λατρεύουν τη μέντα, ορκίζονται στο όνομα της. Η λεπτή μυρωδιά της μέντας διαχέεται παντού και οι αρετές της έχουν υμνηθεί ιδιαίτερα.
Η Σεχραζάτ, που διηγούνταν στο Σουλτάνο τις ιστορίες στις Χίλιες και Μία Νύχτες, οφείλει ίσως τη ζωή της σε μερικά φλιτζάνια μυρωδάτο τσάι μέντας, που της σερβίριζαν κάθε μέρα, πριν ξημερώσει, την ίδια πάντα ώρα, για να μπορεί να συνεχίζει τις ιστορίες του Σεβάχ του Θαλασσινού και του Αλαντίν.
Πολλές αραβικές φυλές από την αρχαιότητα τη χρησιμοποιούσαν σε μορφή ροφήματος για τη σεξουαλική διέγερση αλλά σε αρκετά μεγάλες ποσότητες, διότι αλλιώς έχει την ακριβώς αντίθετη δράση.
Ακόμη και ο Σαίξπηρ την αναφέρει, μαζί με τη λεβάντα και το δεντρολίβανο, ως διεγερτικό για τους κυρίους της μέσης ηλικίας. O δυόσμος ανήκει στην οικογένεια της μέντας και έχει τις ίδιες αρωματικές ιδιότητες. Mαζί με το βασιλικό, είναι από τα πιο διάσημα αρωματικά χόρτα.
Φυτρώνει μόνος του σε υγρούς και ορεινούς τόπους, αλλά συνήθως καλλιεργείται σε κήπους και σε γλάστρες, μαζεύεται όλο το χρόνο και μπορούμε να τον έχουμε πάντα φρέσκο σε μια γλάστρα, ή να τον αποξεράνουμε σε ένα βάζο, για να χρησιμοποιηθεί στη μαγειρική ως καρύκευμα.
Yπάρχουν πάνω από 30 διαφορετικές ποικιλίες δυόσμου, αλλά οι πιο δημοφιλείς είναι ο δυόσμος με τα μυτερά φύλλα, αυτός με τα στρογγυλά φύλλα και ο βιετναμέζικος δυόσμος.
Tα φύλλα του δυόσμου, φρέσκα ή αποξηραμένα, χρησιμοποιούνται στη μαγειρική (σε κεφτέδες, γεμιστά, σάλτσες, κρεατόπιτες, ροφήματα, αρωματικά ξίδια κλπ.), στη φαρμακοβιομηχανία ως βελτιωτικό γεύσης και οσμής, σε διάφορα φαρμακευτικά σκευάσματα (παστίλιες για το βήχα, σιρόπι για γαργάρες κλπ.) και στην αρωματοβιομηχανία για τον αρωματισμό σαπουνιών και την παρασκευή αρωμάτων. Tο άρωμα του δυόσμου παρασκευάζεται και συνθετικά σε εργαστήρια και χρησιμοποιείται επίσης σε πολλά προϊόντα (π.χ. στις οδοντόκρεμες).

Θεραπευτικές Ιδιότητες: Στον δυόσμο αποδίδονται πολλές ευεργετικές ιδιότητες, όπως καταπολέμηση των πόνων του στομάχου και των κολικών του νεφρού, της ναυτίας, του λόξυγκα . Επίσης προσφέρει πολλά κατά της νευρώσεων και τις διάφορες εκδηλώσεις της: πονοκέφαλοι, αϋπνίες, σπασμοί, τρεμούλες, ημικρανίες, ταχυπαλμίες. Τονώνει τη λειτουργία του πεπτικού συστήματος, του ήπατος και της χολής, βοηθά στην αποβολή των εντερικών αερίων.
Χρησιμοποιείται κατά της διάρροιας, των πόνων της περιόδου και για την ανακούφιση από ρευματισμούς, σε περιπτώσεις αμυγδαλίτιδας, ουλίτιδας και φλεγμονές του ρινοφάρυγγα. Επίσης, ανακουφίζουν τους πόνους των ρευματισμών αν τα τρίψουμε στις κλειδώσεις και σταματούν τον πονοκέφαλο αν τα τρίψουμε στο μέτωπο.
*Είναι τονωτικός, χωνευτικός, καταπραϋντικό του στομάχου, αντισπασμωδικό, σταματάει τον λόξυγκα, ενώ η μάσηση των φύλλων του ανακουφίζει από τις ημικρανίες και τον πονόδοντο.
*Εάν βάλουμε το δυόσμο σε χλιαρό νερό, μπορούμε να κάνουμε γαργάρα για να βοηθήσουμε στην θεραπεία της αμυγδαλίτιδας, της ουλίτιδας, καθώς και φλεγμονές του ρινοφάρυγγα.
*Τα φύλλα του χρησιμοποιούνται για την θεραπεία δερματικών παθήσεων, ενώ συνιστάται ακόμα για περιπτώσεις τετάνου.
*Επίσης χρησιμοποιείται σαν καρύκευμα, αφέψημα ή αρωματικό.
*Τέλος ο δυόσμος χρησιμοποιείται στη σαπωνοποιία, την μυροποιία, την ζαχαροπλαστική κ.α.

Tι θα βρείτε στην αγορά: Tο δυόσμο μπορείτε να τον προμηθευτείτε από τις λαϊκές αγορές σε φρέσκια μορφή, από τα σουπερμάρκετ σε φρέσκια ή αποξηραμένη μορφή, καθώς και από τα καταστήματα μπαχαρικών.
•Kοινό δυόσμο: Έχει στρογγυλά φύλλα και φρέσκο γλυκό άρωμα.
•Bιετναμέζικο δυόσμο: Eίναι γνωστός και με την ονομασία λάξα ή δυόσμος της Kαμπότζης. Έχει στενά και μυτερά φύλλα με ελαφρώς κόκκινο χρώμα και πιπεράτη γεύση, γι’ αυτό και θεωρείται καλός για την παρασκευή πικάντικων φαγητών.
•Aιθέριο έλαιο δυόσμου: Mπορείτε να το προμηθευτείτε από επιλεγμένα φαρμακεία.

Aπό την αγορά στο πιάτο σας:
•Όταν αγοράζετε φρέσκο δυόσμο, πρέπει να προσέχετε τα φύλλα του να έχουν έντονο χρώμα και από τις δύο πλευρές και το κοτσάνι του να είναι ευθύ και συμπαγές.
•O φρέσκος δυόσμος διατηρείται σε κλειστή πλαστική σακούλα στο ψυγείο.
•O δυόσμος χάνει μέρος από το άρωμά του όταν κόβεται με το μαχαίρι, ενώ αποδίδει το μέγιστο του αρώματός του όταν κόβεται με τα χέρια.
•Aν πρέπει να ψιλοκόψετε φύλλα δυόσμου και πρέπει αναγκαστικά να το κάνετε με το μαχαίρι, πασπαλίστε τον με 1 ή 2 πρέζες καστανή ζάχαρη, γιατί με αυτό τον τρόπο ενισχύεται το άρωμά του.
•Για καλύτερο αρωματικό αποτέλεσμα, προσθέστε τον στο φαγητό λίγο πριν το τέλος του μαγειρέματος.
•Aν φυτέψετε στη γλάστρα ή στον κήπο σας δυόσμο, φροντίστε να τον μαζέψετε πριν ανθίσει το φυτό, γιατί μετα πικρίζει λίγο.

Δροσερό αφέψημα δυόσμου: Bράζετε 2½ φλιτζάνια του τσαγιού νερό με 2 κουταλάκια πράσινο τσάι, 12-14 φύλλα δυόσμου και 1 κουταλιά ζάχαρη για 3 λεπτά περίπου. Tο αφήνετε να κρυώσει λίγο και το βάζετε στο ψυγείο. Σερβίρεται με παγάκια.

Πως σας ωφελεί:
•Eίναι άριστο αντιεμετικό και ως αφέψημα μπορεί να βοηθήσει όσους υποφέρουν από ναυτίες και εμετούς.
•Tο άρωμά του ανακουφίζει από τον πονοκέφαλο, τις νευραλγίες και το στρες, αφού έχει ηρεμιστικές ιδιότητες.
•Bάζοντας δύο σταγόνες αιθέριο έλαιο δυόσμου σε ένα μαντιλάκι, μπορεί να σας ανακουφίσει από τον πονοκέφαλο και να σταματήσει τη ναυτία.
•Έχει, ως αφέψημα, χωνευτική δράση.
•Eίναι διουρητικός και ωφελεί όσους πάσχουν από χολολιθιάσεις και ουρολιθιάσεις.
•Ως αφέψημα, καταπραΰνει τους πόνους στο στομάχι και τους κολικούς εντέρου.
•Ως κατάπλασμα, ανακουφίζει τους ρευματικούς πόνους.

Ο Δυόσμος στην κουζίνα σας

Σιρόπι δυόσμου:
Σε ένα κατσαρολάκι βάζετε 1½ φλιτζάνι νερό,
1 φλιτζάνι ζάχαρη και
1 φλιτζάνι ψιλοκομμένο δυόσμο.
Tα σιγοβράζετε για 3 λεπτά περίπου.
Σουρώνετε το σιρόπι και το σερβίρετε με σόδα, τζιν και λεμόνι ή με αφρώδη οίνο.

Kαραμελωμένα εσπεριδοειδή με δυόσμο.
Παίρνετε 2 πορτοκάλια, τα πλένετε καλά και τα κόβετε στη μέση, χωρίς να τα καθαρίσετε. Στο μεταξύ, βάζετε στο μπλέντερ 1/2 φλιτζάνι καστανή βιολογική ζάχαρη και 1/3 του φλιτζανιού δυόσμο και τα χτυπάτε μέχρι να γίνουν πολύ μικρά κομματάκια.
Πιέζετε τα φρούτα με την κομμένη τους πλευρά πάνω στο μείγμα ζάχαρης και δυόσμου, μέχρι αυτό να κολλήσει καλά επάνω τους. Mόλις κολλήσει, ακουμπάτε την κομμένη πλευρά στη ζεστή επιφάνεια ενός τηγανιού και τα ψήνετε για 4-5 λεπτά, μέχρι να πάρουν χρώμα και να καραμελώσουν.

Pesto δυόσμου με αμύγδαλο
Υλικά:
100 γρ. αμύγδαλα, άσπρα, καβουρδισμένα
1 φλιτζ. τσαγιού τυρί Σαν Μιχάλη, τριμμένο
1/2 φλιτζ. τσαγιού δυόσμος και λίγη ρόκα
1 κ.γλ. ξίδι φραμπουάζ
Παρασκευή: Aνακατεύουμε καλά όλα υλικά στο μπλέντερ.

Σολομός με φασολάκια και δυόσμο σαλάτα
Yλικά (Για 4 άτομα)
•4 φιλέτα σολομού (περίπου 200 γρ. το τεμάχιο)
•4 κουταλιές ελαιόλαδο
•500 γρ. φασολάκια
•3/4 του φλιτζανιού
ψιλοκομμένο φρέσκο δυόσμο
•3 κουταλιές χυμό λεμονιού
•1 κουταλιά μουστάρδα
•Aλάτι και μαύρο πιπέρι
Tρόπος παρασκευής. Kαθαρίζετε τα φασολάκια και τα βάζετε σε μια κατσαρόλα με βραστό νερό. Tα βράζετε για 5-10 λεπτά, μέχρι να μαλακώσουν.
•Tα στραγγίζετε και τους ρίχνετε νερό να κρυώσουν.
•Tα ανακατεύετε με το δυόσμο, το χυμό λεμονιού, τη μουστάρδα και προσθέτετε 2 κουταλιές λάδι. •Στη συνέχεια, ρίχνετε αλάτι και πιπέρι στα φιλέτα σολομού και τα ψήνετε με 2 κουταλιές λάδι σε ένα αντικολλητικό τηγάνι, μέχρι να ροδίσουν και από τις δύο πλευρές.
•Προσέχετε να τα γυρίζετε προσεκτικά για να μη σας διαλυθούν.
•Σερβίρετε τις φέτες του σολομού στρώνοντας πάνω τους τα φασολάκια και πάνω από τα φασολάκια ροδέλες λεμονιού, γαρνίροντας με φρέσκο δυόσμο.
Αντι γιά φασολάκια βάλτε σπανάκι ή αρακά.

Λικέρ Δυόσμου
Υλικά
3 – 4 ποτήρια τα φύλλα δυόσμου χωρίς κοτσάνια
½ λίτρο τσίπουρο
½ λίτρο ούζο
½ κιλό μαύρη ζάχαρη βιολογική ζάχαρη
2 μοσχοκάρυδα ολόκληρα
1 κομμάτι κανέλλα (να είναι αρωματική)
4 μοσχοκάρφια (γαρύφαλλα)
Εκτέλεση. Καθαρίζουμε, ξεπλένουμε και στεγνώνουμε με πανάκι κουζίνας τα φύλλα του δυόσμου.
Βάζουμε όλα τα υλικά σε ένα βάζο που κλείνει αεροστεγώς και το αφήνουμε για ένα 40 περίπου ημέρες στον ήλιο.
Κάθε εβδομάδα ανακατεύουμε ελαφρά και κοιτάμε αν έχει λιώσει η ζάχαρη.
Όταν περάσουν οι 40 ημέρες σουρώνουμε το περιεχόμενο του βάζου σε μία λεκάνη με ένα ψιλό τούλι και το περνάμε και δεύτερο χέρι με τούλι.
Το βάζουμε σε ένα βάζο, από εκείνους τους παλιούς με τα πολύπλοκα σχέδια, για να είναι πιο όμορφο.
Τα λικέρ γίνονται για να συνοδεύσουν γλυκά, να σερβιριστούν ως χωνευτικά, να παντρευτούν με ορεκτικά, να εμπλουτίσουν ροφήματα, όπως το καφέ, το τσάι, την σοκολάτα, να αναδείξουν χυμούς, να δημιουργήσουν δροσιστικά κοκτέιλ, απλά όπως με ένα αφρώδες ή πιο πολύπλοκα και φυσικά να νοστιμεύσουν σάλτσες, να σβήσουν κρεατικά της κατσαρόλας, να φρεσκάρουν σαλάτες και να αποτελέσουν βάση για τη δημιουργία γλυκών.
Καλή και δροσερή απόλαυση

Οι εχθροί της επιδερμίδας μας

Καθημερινές συνήθειες, όπως το έντονο βράσιμο των τροφών, η κατανάλωση τροφίμων με συντηρητικά, η συχνή χρήση φαρμάκων και το τσιγάρο, γερνούν πρόωρα το δέρμα μας και δημιουργούν ρυτίδες και χαλάρωση στο πρόσωπο και στο σώμα. Η πρόωρη γήρανση του δέρματος,οφείλεται κατά μεγάλο μέρος στην έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία και στο κάπνισμα.
Οι ρυτίδες είναι κάτι το αναπόφευκτο. Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να κάνεις για να τις αποτρέψεις αλλά σίγουρα μπορείς να αλλάξεις κάποιες συνήθειές σου και να τις καθυστερήσεις όσο γίνεται περισσότερο την εμφάνισή τους.

Καπνός τσιγάρου: Το να εκτίθεσαι στον καπνό του τσιγάρου είτε είσαι καπνιστής είτε όχι αυξάνει τις ρυτίδες του προσώπου και την ξηρότητά του διότι ο καπνός του τσιγάρου καταστρέφει τη βιταμίνη C, η οποία αποτελεί σημαντικό συστατικό για να διατηρεί το δέρμα σου ενυδατωμένο.

Έκθεση στον ήλιο: Πάντα να χρησιμοποιείς ένα αντιηλιακό με δείκτη προστασίας 15 και πάνω. Καλό είναι μάλιστα να το χρησιμποιείς όλο το χρόνο ακόμα και τις πιο συννεφιασμένες μέρες. Τα σύννεφα δεν μπορούν να προστατεύσουν το δέρμα σου από τις ακτίνες του ηλίου. Αυτές οι γλυκούλικες φακιδούλες που έκαναν πρόσφατα την εμφάνισή τους και σου αρέσουν μπορεί να καταλήξουν σε καφέ σημάδια κάνοντας το δέρμα σου να δείχνει σκληρό.

Έλλειψη άσκησης: Η γυμναστική δε σε κάνει μόνο να νιώθεις καλύτερα αλλά σε κάνει να δείχνεις και καλύτερα. Όταν γυμνάζεσαι το αίμα σου κινείται πιο έντονα μέσα στο σώμα σου και τονώνει τους μύες σου με αποτέλεσμα να παρατείνεται η γύρανση του δέρματός.

Έκθεση στο κρύο: Κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών το δέρμα σου γίνεται πιο ξηρό πράγμα που προκαλεί ο πολύς αέρας και οι χαμηλές θερμοκρασίες. Από την άλλη μεριά ξηρότητα προκαλεί και η τεχνητή ζέστη των καλοριφέρ. Μία καλή ενυδατική κρέμα είναι, λοιπόν, πολύ σημαντική.

Έλλεψη ύπνου: Η έλλεψη ύπνου φαίνεται στο πρόσωπό σου. Όταν δεν κοιμάσαι καλά τα μάτια σου γίνονται κόκκινα και δημιουργούνται σακούλες κάτω από αυτά. Οι ενήλικες λειτουργούν καλύτερα όταν κοιμούνται 8-9 ώρες κάθε βράδυ.

Στρες- Άγχος; Το στρες και η ανησυχία προκαλούν ρυτίδες στο μέτωπο. Αυτό που χρειάζεσαι όταν έχεις άγχος είναι μερικές τεχνικές χαλάρωσης τις οποίες πρέπει να κάνεις καθημερινά προκειμένου να αποφεύγεις τις ρυτίδες. 

Αλκοόλ: Έχεις παρατηρήσει ότι μετά από μία βραδιά γεμάτη αλκοόλ το δέρμα σου δείχνει αφυδατωμένο. Για φαντάσου πώς θα έδειχνε αν έπινες ακόμα πιο συχνά; Το αλκοόλ διαστέλλει τα μικροσκοπικά αιμοφόρα αγγεία στο δέρμα σου. Αυτό προκαλεί μια αύξηση της ροής του αίματος κοντά στην επιφάνεια του δέρματος. Κατά την πάροδο του χρόνου η συνεχής κατανάλωση αλκοόλ οδηγεί σε μόνιμη βλάβη των αιμοφόρων αγγείων. Αυτά τα κατεστραμμένα και σπασμένα αγγεία οδηγούν σε αφυδατωμένη επιδερμίδα.

Αντίσταση στην Εποχή του Φόβου

«Κατά την άποψή μου, αν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να καθίσει σε ένα δάσος κοιτάζοντας ανάμεσα από τα δέντρα ένα ηλιοφώτιστο λιβάδι και να πει, ‘αυτό είναι ό,τι πραγματικά χρειάζομαι’ κάτι είναι λάθος με αυτόν. Οι Αγροί των Λουλουδιών δεν Λένε Ψέματα» P. Lutus

«Οι νιφάδες του χιονιού είναι από τα πιο εύθραυστα πράγματα στη Φύση, κι όμως δείτε τι μπορούν να κάνουν όταν είναι ενωμένες»  Βέρνι Μ. Κέλι, Αμερικανός συγγραφέας

Αντικαταναλωτισμός, Αυτονομία και Αντίσταση στον Φόβο:  Ζούμε μέσα στην ήρεμη φρίκη της καταναλωτικής δημοκρατίας. Σε μια εποχή αχαλίνωτου καταναλωτισμού, ανυπόφορου κοινωνικού μιμητισμού και εκκωφαντικής έλλειψης κριτικής σκέψης. Σε μια δημοκρατία του Δεξιο-Αριστερού «μεσαίου χώρου», του «μέσου όρου», της κατατονικής μετριοπάθειας και του παγώματος των συλλογικών παθών. Προπαντός όμως ζούμε κάτω από τη δικτατορία των αγορών. Η αγορά είναι ο νέος δικτάτορας μας. Τα πάντα γύρω μας καταρρέουν και μόνον η σημαία της ανταγωνιστικότητας παραμένει όρθια. Ανταγωνιστικότητα, αυτή η υπέρτατη αξία της νέας εποχής μας!

Μήπως όμως πρέπει να αντισταθούμε στο «πνεύμα της εποχής» μας; Να αντισταθούμε στο αμερικανικό αξίωμα ό,τι η επιτυχία και το χρήμα είναι το παν στη ζωή; Συνήθως τα χρήματα είναι μια καλή δικαιολογία για την έλλειψη τέχνης και προσωπικής ολοκλήρωσης στη ζωή μας. Από ένα σημείο και μετά όμως τα χρήματα καταδυναστεύουν τον άνθρωπο μεταμορφώνοντας τον σε Homo Economicus Cretinus.

Γι’ αυτό το νέο είδος ανθρώπου, που συνηθίζει να κάνει ανθρωποθυσίες για τα κέρδη, οι υπόλοιποι άνθρωποι είναι απλώς καταναλωτικά τρόπαια που εξαγοράζονται εύκολα. Η ίδια η οικονομία είναι μια φούσκα που συστέλλεται και διαστέλλεται σύμφωνα με τις ματαιοδοξίες και τα όνειρα των άπληστων καπιταλιστών αυτής της συνομοταξίας! Αυτό όμως είναι απαράδεκτο. Η οικονομία πρέπει να υπηρετεί τον λαό και όχι ο λαός την οικονομία.

Κάτι τέτοιο, δηλαδή να θέσουμε την οικονομία στην υπηρεσία των πολλών, είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί εφόσον δεν έχουμε καταναλωτική συνείδηση, αντίθετα έχουμε καταντήσει «target group», ιδανικοί στόχοι των πολυεθνικών εταιρειών. Πρέπει λοιπόν επειγόντως να αποκτήσουμε καταναλωτική συνείδηση, να «ψηφίζουμε» δηλαδή με τα λεφτά μας.

Ναι, πρέπει να γνωρίζουμε πως σε μια αγορά που υποτίθεται πως λειτουργεί σωστά «ψηφίζεις» όντως με τα λεφτά σου. Κάθε αγορά που κάνεις είναι ταυτόχρονα και μια πολιτική επιλογή, με τη διαφορά πως αντί για κόμματα «ψηφίζεις» προϊόντα και εταιρίες που τα παράγουν. Όπως πολύ σωστά λέει και ο ροκ σταρ Bono των U2 «το shopping είναι η νέα πολιτική πράξη».

Για την ώρα πάντως αφεθήκαμε να υποβιβαστούμε από πελάτες σε καταναλωτές. Έχουμε υποκύψει στον περίτεχνο διαφημιστικό μηχανισμό και στον «Δούρειο Ίππο» του μάρκετινγκ και αντιδρούμε σαν αφηνιασμένα consuming zombies, που τρέχουν στα εμπορικά κέντρα καταναλώνοντας σχεδόν ό,τι βρουν μπροστά τους. Ξεχνάμε βέβαια πως όλα όσα καταναλώνουμε χωρίς να τα έχουμε πραγματική ανάγκη είναι συνήθως «κλεμμένα» από τα στομάχια των φτωχών.

Εκτός των άλλων αυτή η υπερκατανάλωση μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην υπερχρέωση και στην πλαστική εξάρτηση από πιστωτικές κάρτες και δάνεια, καθιστώντας μας σκλάβους του τραπεζικού συστήματος. Οι τράπεζες κερδοσκοπούν ανελέητα εκμεταλλευόμενες τη ματαιοδοξία μας να αναρριχηθούμε στο Έβερεστ της ευημερίας, να γευτούμε τους «απαγορευμένους καρπούς» του καταναλωτικού μας παραδείσου.

Αυτό έχει ως τίμημα την υποθήκευση του μέλλοντος μας και, σε τελική ανάλυση, την περιστολή των ελευθεριών μας. Όπως είχε πει κάποτε ο και Αμερικανός πρόεδρος Τόμας Τζέφερσον: «Τα τραπεζικά ιδρύματα είναι πιο επικίνδυνα για τις ελευθερίες μας από τους τακτικούς στρατούς»…

Καλημέρα Τεμπελιά!

Τι μπορούμε να κάνουμε όμως απέναντι σ’ αυτή την επιδημία υπερκατανάλωσης στην οποία έχουμε υποκύψει σχετικά πρόσφατα; Καταρχάς μπορούμε να επιλέξουμε την εθελοντική λιτότητα: να εργαζόμαστε λιγότερο –άρα να έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο– και να αγοράζουμε λιγότερα περιττά υλικά αγαθά. Να λέμε «No Thanks» σε ό,τι προσπαθούν να μας πουλήσουν οι κάθε λογής επιτήδειοι.

Να λέμε στον εαυτό μας «αυτό το προϊόν δεν το χρειάζομαι. Γιατί να το αγοράσω;» Δεν πρέπει στις αγορές μας να λειτουργούμε παρορμητικά και συναισθηματικά. Αν αγοράζουμε με βάση το συναίσθημα και όχι τη λογική –δηλαδή με βάση τις πραγματικές μας ανάγκες– τότε υπάρχει κίνδυνος, μετά από την αγορά, να αισθανθούμε ένα ακόμη ισχυρότερο συναίσθημα, εκείνο της απογοήτευσης.

Γι’ αυτό και η κατάθλιψη μετά από αγορές είναι συνηθισμένο φαινόμενο της εποχής μας που πλήττει ειδικά τις γυναίκες Καταφεύγοντας παρορμητικά σε μια άχρηστη «αντικαταθλιπτική» αγορά το αποτέλεσμα είναι η επίταση της θλίψης και η έντονη αίσθηση ότι ο καταναλωτής έπεσε θύμα κάποιας παραπλανητικής διαφήμισης ή κάποιου επιτήδειου πωλητή. Παγιδευμένοι σε μια κοινωνία κερδισμένων και χαμένων, όπου επικρατεί η πεποίθηση πως πετυχημένος είναι εκείνος που έχει περισσότερη οικονομική και υλική ευημερία, αισθανόμαστε, παρά τις πρόσκαιρες «καταναλωτικές θεραπείες» μας, ολοένα και πιο δυστυχισμένοι…

Πολλοί από εμάς πιστεύουμε πως η καριέρα και η δουλειά γενικότερα είναι η μόνη διέξοδος. Μας έχουν πουλήσει μάλιστα το παραμύθι πως η δουλειά είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας. Όχι δεν είναι! Η δυναμική διεκδίκηση της καριέρας και της κοινωνικής ανόδου, μέσω σκληρής εργασίας, δεν έχει πλέον νόημα. Δεν μπορούμε να πάμε όλοι «μπροστά», να «πετύχουμε», όσο κι αν τρέχουμε καταϊδρωμένοι.

Κάποιος πρέπει να μείνει και πίσω για να παρακολουθεί τους «ήρωες» του υπερκαταναλωτισμού να προχωρούν «μπροστά» κάνοντας ανθρωποθυσίες για τα κέρδη και την καριέρα τους. Γι’ αυτό και στην εποχή μας, όπου τα κοινωνικά ασανσέρ είναι κολλημένα, η ενεργός αποστασιοποίηση από την εργασία, με άλλα λόγια η τεμπελιά αποτελεί ανατρεπτική πράξη!

Αντίσταση στην Εποχή του Φόβου

Στην ονειροκτόνα εποχή μας οι οραματικές ενατενίσεις τελούν υπό διωγμό, η αισιοδοξία σπανίζει και ο φόβος κυριαρχεί παντού. Αποτελεί κοινό μυστικό πως διακατεχόμαστε από μια κλαψιάρικη απαισιοδοξία, που χαρακτηρίζεται από το φόβο της ζωής, το φόβο της τεχνολογίας και το φόβο του μέλλοντος. Μια απαισιοδοξία που μεταμορφώνει τις προκλήσεις σε παγίδες, αντί σε ευκαιρίες.

Η κοινωνία που ζούμε μας έχει γεμίσει με ανασφάλεια. Το υπερόπλο που λέγεται τηλεόραση διαμορφώνει συνειδήσεις, καταναλωτικές συμπεριφορές και προπαντός διαχειρίζεται τους φόβους μας. Έτσι, εκτός από καταναλωτές περιττών προϊόντων, έχουμε καταντήσει και καταναλωτές φοβικών ειδήσεων. Ο φόβος έγινε το δικό μας ναρκωτικό.

Παίρνουμε καθημερινά πολλές δόσεις του κυρίως μέσα από τα μήντια. Αλλά και οι πολιτικοί μας γνωρίζουν πολύ καλά πως η πολιτική επένδυση στο φόβο, αποδίδει. Σε τελική ανάλυση φαίνεται πως μας αρέσει να φοβόμαστε, επειδή έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ασφαλείς: «Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που αρέσει στους ανθρώπους να το νιώθουν, όταν αισθάνονται ασφαλείς» (Ε. Α. Πόε).

Ο φόβος, που μας έχουν ενσταλάξει τεχνητά, μας έχει οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου παθητικότητα, που μας κατάντησε «πολίτες του καναπέ». Δεν υπάρχει πλέον διάθεση για ελευθερία, δημιουργία, επανάσταση. Αφήσαμε προ καιρού τα οδοφράγματα και τις διαδηλώσεις και πιάσαμε τις παντόφλες και τα τηλεκοντρόλ. Το τηλεκοντρόλ μας πάντρεψε με τον καναπέ και το ζάπινγκ έγινε αντανακλαστικό της παραίτησης μας από την πρωτοτυπία του ζειν.

Καθόλου παράξενο λοιπόν που λατρεύουμε τις τρομακτικές ταινίες, το ρίγος του κινηματογραφικού φόβου, ενώ οι ίδιοι βρισκόμαστε ασφαλείς στη θαλπωρή του σαλονιού μας. «Υποκύπτουμε στην άνεση του τρόμου κι αυτός ο ελεγχόμενος τρόμος μας βοηθά να κατανικούμε τους συνηθισμένους φόβους μας», λέει ο Γάλλος φιλόσοφος Πασκάλ Μπρυκνέρ. Μόνον μια επαρκή δόση κινηματογραφικής φρίκης ή ενός καλογραμμένου βιβλίου τρόμου μπορεί να εξορκίσει τους «δαίμονες» που ξεπηδούν μέσα από την καθημερινότητα μας κι εδράζονται στην απάθεια και στην ψευδαίσθηση της ασφάλειας μας.

Οι ανεξέλεγκτοι φόβοι των μαζών –ναι, έχουμε υποβιβαστεί σε μάζα, εφόσον έχουμε χάσει προ καιρού την πνευματική αυτονομία και την πολιτική ενεργητικότητά μας– κάνουν καλό στο Σύστημα, ενώ η ψυχραιμία το βλάπτει. Αποτελεί κοινό μυστικό πως η Εξουσία, ακόμη και στις δημοκρατικές χώρες, οφείλει να κρατά τους πολίτες αρκετά φοβισμένους, γιατί αν δεν φοβούνται και δεν τρέμουν για όλων των ειδών τα κακά που μπορούν να πέσουν πάνω στα κεφάλια τους –κακά που προέρχονται από έξω ή από μέσα ή ακόμη κι από το διάστημα– τότε ίσως αρχίσουν να Σκέφτονται.

Αυτό θεωρείται από την ελίτ εξαιρετικά επικίνδυνο, διότι θεωρεί πως το «ζαλισμένο κοπάδι» δεν έχει την ικανότητα να Σκέφτεται. Γι’ αυτό και πρέπει να φοβάται εσωτερικούς κι εξωτερικούς εχθρούς. Ο φόβος είναι άγνοια και η άγνοια ευτυχία. Το «ζαλισμένο κοπάδι» επιτρέπεται να είναι ευτυχισμένο, όχι όμως ελεύθερο.

Αντίσταση στο φόβο σημαίνει πρώτα απ’ όλα ψυχραιμία και σε δεύτερη φάση κριτική σκέψη. Πρέπει να γνωρίζουμε πως ο φόβος, ακόμη και για υπαρκτές απειλές –πόσο μάλιστα για φανταστικές–, αποτελεί μια απίστευτη σπατάλη ενέργειας, κατατρώγει τις σκέψεις μας, θολώνει τα συναισθήματα μας και μας παραλύει. Οι Κινέζοι έχουν μια σοφή στάση απέναντι στο φόβο: ο άνθρωπος δεν πρέπει να φοβάται και ν’ ανησυχεί γενικώς, ούτε γι’ αυτά που διορθώνονται, ούτε και για εκείνα που δεν διορθώνονται.

Εκείνα που διορθώνονται κάποια στιγμή θα διορθωθούν. Εκείνα που δεν διορθώνονται, δεν πρόκειται να διορθωθούν, οπότε γιατί να ανησυχούμε άσκοπα; Έχοντας αυτά κατά νου πρέπει να εστιαστούμε στα πραγματικά μας προβλήματα –και όχι στα φανταστικά– και να επιδιώξουμε ασφάλεια με δικαιώματα για περισσότερη ελευθερία και ποιοτικότερη δημοκρατία.

Οι αδύναμοι πρέπει να μάθουν να φοβίζουν τους δυνατούς. Πρέπει να αντιληφθούν πως, αν θέλουν να απελευθερωθούν από τους φόβους τους, μπορούν να είναι κι αυτοί δυνατοί και να ανταποδώσουν τα κτυπήματα. Η αντίσταση στο φόβο αποτελεί το σίγουρο εισιτήριο για μια πιο ελεύθερη και ολοκληρωμένη ζωή.

Αυθεντικότητα Πάνω απ’ Όλα

Πριν συνεχίσω θέλω να επισημάνω πως αυτά που γράφω εδώ δεν ισχυρίζομαι ότι αποτελούν δικές μου πρωτότυπες ιδέες, αλλά ένα σταχυολόγημα απόψεων και ιδεών που διάβασα και μελέτησα τελευταία ή, αν θέλετε, αποτελούν ανεξιχνίαστες λογοκλοπές. Όπως είπε χαρακτηριστικά και ο γνωστός Ισπανός σκηνοθέτης Πέντρο Αλμοδοβάρ: «Ό,τι δεν είναι αυτοβιογραφικό είναι υποκλοπή».

Αλλά ας έλθουμε τώρα στο ζήτημα της αυθεντικότητας. Αποτελεί κοινό μυστικό ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ζουν αυθεντικές ζωές, αλλά θλιβερά απομεινάρια ξένων ζωών που πιστεύουν πως δικές τους. Πάει καιρός που οι Έλληνες έπαψαν να είναι απρόβλεπτοι και αλλοπρόσαλλοι, σαν ανεμοδείκτες. Αντίθετα είναι απόλυτα προβλέψιμοι. Όλοι τείνουν να μοιάζουν με όλους.

Οι στατιστικές εφαρμόζονται πετυχημένα πάνω τους. Όπως και σε κάθε Δυτική κοινωνία, έτσι και στην Ελλάδα τα «ιδανικά» των νέων είναι ο πλούτος, τα υλικά αγαθά, η δόξα και η καλοπέραση. Τίποτε το πρωτότυπο δηλαδή. Σχεδόν όλοι οι νεαροί Έλληνες θέλουν να καλοπερνούν στα ιν κλαμπ, να τρώνε στα σικ εστιατόρια, να πίνουν «ντριγκς» νωχελικά, να οδηγούν καινούργια απαστράπτοντα αυτοκίνητα, να ντύνονται με πανάκριβα ρούχα φίρμας, να μένουν σε μοντέρνα σπίτια ή σε μονοκατοικίες με γκαζόν, να κάνουν διακοπές σε χάι μέρη, να έχουν φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς, μια «βεντάλια» από πιστωτικές κάρτες όλων των ειδών, διάσημους γνωστούς, λαμπερές «μπάρμπι» ερωμένες και όνειρα για το τι θα κάνουν τα λεφτά που θα κερδίσουν στο τζάκποτ του τζόκερ.

Και όταν δεν κάνουν τίποτε από τα παραπάνω λουφάζουν τεμπέλικα στο αναπαυτικό σαλόνι του πατρικού τους –ποιος είναι τόσο χαζός για να δουλεύει και να πληρώνει το μισό μισθό του για το ενοίκιο μιας «τρύπας»;– χαζεύοντας reality show και άλλα τηλεοπτικά κατακάθια. Πουθενά, επαναλαμβάνω, διάθεση για ελευθερία, δημιουργία, επανάσταση. Αυτό που έχει πλέον σημασία είναι το ανελέητο κυνήγι της ηδονής και η ικανοποίηση της ακόρεστης καταναλωτικής τους δίψας.

Στους δρόμους των ελληνικών πόλεων σέρνονται υπερτροφικές και καταθλιπτικές εγωπαθείς υπάρξεις, που μοιάζουν απελπιστικά μεταξύ τους. Οι περισσότεροι Έλληνες είναι άλλοι, δεν είναι ο εαυτός τους. Οι σκέψεις τους ανήκουν σε κάποιον άλλο, οι ζωές τους είναι μίμηση άλλων ζωών, τα πάθη τους σκέτη αντιγραφή από τηλεοπτικά σίριαλ, επιβεβαιώνοντας αυτό που είχε πει κάποτε ο Έμερσον: «Τίποτε δεν είναι πιο σπάνιο στον άνθρωπο από μια πράξη που να είναι δική του».

Σπάνια συναντά κανείς σήμερα κάποιον «αυτόφωτο αστέρα». Οι περισσότεροι είναι ετερόφωτοι, μιμούνται τους άλλους, «η ζωή τους δεν είναι παρά η κρύα φεγγαρίσια αντανάκλαση του ήλιου» (Χένρι Μίλερ). Πως όμως μπορούμε να γίνουμε αυθεντικοί; Όπως έγραψα και στο editorial αυτού του τεύχους «η αυθεντική ζωή αρχίζει μόλις καταρρέουν οι ψευδαισθήσεις».

Με άλλα λόγια πρέπει καταρχάς να σταματήσουμε να παραμυθιάζουμε τον εαυτό μας ότι ζούμε αυθεντικές ζωές, ενώ δεν είμαστε παρά μια αντανάκλαση, ένα κούφιο ολόγραμμα, μια σκιά του αληθινού μας εαυτού. Σε δεύτερη φάση πρέπει να επιδιώξουμε την αυτονομία. Η αυτονομία είναι το αντίθετο της ετερονομίας. Δεν πρέπει να υπακούμε εύκολα σε νόμους και συμβάσεις, που έχουν κατασκευαστεί χωρίς τη συμμετοχή μας. Πρέπει πάνω απ’ όλα να υπακούσουμε στον εαυτό μας και στις ιδέες μας. Δεν πρέπει να ετεροπροσδιοριζόμαστε. Δεν χρειαζόμαστε τους άλλους για να μας πουν ποιοι πραγματικά είμαστε. Ο αυτοπροσδιορισμός είναι το επιθυμητό και αυτό προϋποθέτει την αυτογνωσία.

Η ζωή του καθενός μας πρέπει να είναι δρόμος προς τον Εαυτό του, προς την αυτοπραγμάτωση. Αν το καταφέρουμε τότε θα ζήσουμε μια ζωή που θα έχουμε χρησιμοποιήσει στο έπακρο τις δυνατότητες μας, θα έχουμε κυνηγήσει τα ατομικά και συλλογικά όνειρα μας, θα έχουμε συνειδητότητα και βαθύ σεβασμό για τη Φύση και την ύπαρξη. Με άλλα λόγια μια ζωή που αξίζει να τη ζήσει κανείς: «Μην αφήνεις στο θάνατο, παρά μόνον στάχτες» (Νίκος Καζαντζάκης).

Ο χαρακτήρας των Ελλήνων σύμφωνα με την Encyclopedia Britannica.

Π​​ριν από μερικές ημέρες, ένας φίλος από τα πολύ παλιά, ο Σ. Σ. μου έδωσε ένα κείμενο στα αγγλικά και ελληνικά, από την Encyclopedia Britannica, το οποίο περιγράφει τον χαρακτήρα των Ελλήνων. Το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον και επίκαιρο (λόγω των αποτελεσμάτων των εκλογών), το οποίο θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Μια παράκληση μόνο. Εστω και αν σας φαίνονται κοινοτοπίες, διαβάστε μέχρι το τέλος γιατί εκεί σας περιμένει μια έκπληξη.

 «Παρά τη σύνθετη προέλευσή τους, την ευρεία γεωγραφική εξάπλωσή τους και τα κοσμοπολίτικα ένστικτά τους, οι σύγχρονοι Ελληνες είναι ένας αξιοσημείωτα ομοιογενής λαός, αισθητά διαφορετικός κατά τον χαρακτήρα από τους γειτονικούς λαούς, ενωμένος από τον κοινό ενθουσιασμό για τους εθνικούς στόχους και βαθύτατα πεπεισμένος για την ανωτερότητά του έναντι των άλλων εθνών. Ο ξεχωριστός χαρακτήρας τους, σε συνδυασμό με την παραδοσιακή τάση τους να αντιμετωπίζουν τους μη ελληνικούς πληθυσμούς ως βαρβάρους, αντισταθμίζει, στην πραγματικότητα, τη μεγάλη ενέργεια και τον ζήλο τους στην αφομοίωση άλλων φυλών. Η προνομιακή θέση την οποία απέκτησαν …οφειλόμενη στον ανώτερο πολιτισμό τους, την ευελιξία τους, τον πλούτο τους και το μονοπώλιο της εκκλησιαστικής εξουσίας, θα τους επέτρεπαν πιθανώς να εξελληνίσουν μονίμως το μεγαλύτερο μέρος της Βαλκανικής, αν έδειχναν περισσότερη συμπάθεια προς τις άλλες χριστιανικές φυλές. Πάντα ως η πιο πολιτισμένη φυλή στην Ανατολή επηρέασαν τον ένα μετά τον άλλο τους… κατακτητές τους και τα εντυπωσιακά πνευματικά τους χαρίσματα δικαίως τους εξασφάλισαν μια λαμπρή θέση στο μέλλον. Ο έντονος πατριωτικός ζήλος των Ελλήνων είναι συγκρίσιμος με εκείνον των Ούγγρων. Δύναται να εκφυλισθεί σε αλαζονεία και δυσανεξία. Ενίοτε τυφλώνει την κρίση τους και τους εμπλέκει σε απερίσκεπτα εγχειρήματα, αλλά παρ’ όλα αυτά περιέχει την καλύτερη εγγύηση για την τελική επίτευξη των εθνικών στόχων τους… Το πατριωτικό τους αίσθημα, δυστυχώς, υπόκειται στην εκμετάλλευση ιδιοτελών δημαγωγών και δημοσιογράφων, που ανταγωνίζονται στην υπερβολή των εθνικών αξιώσεων και στην κολακεία της εθνικής ματαιοδοξίας. Σε καμία άλλη χώρα το πάθος της πολιτικής δεν είναι τόσο έντονο. Παθιασμένες πολιτικές συζητήσεις δίνουν και παίρνουν στα καφενεία. Οι εφημερίδες, που είναι εξαιρετικά πολυάριθμες και γενικώς μικρής αξίας, καταβροχθίζονται και κάθε κυβερνητικό μέτρο επικρίνεται και αποδίδεται σε ιδιοτελή συμφέροντα. Η επίδραση του Τύπου είναι τεράστια, ακόμη και τα γκαρσόνια στα καφενεία και οι υπηρεσίες στα σπίτια έχουν τη δική τους εφημερίδα και συζητούν με άνεση τα πολιτικά προβλήματα της ημέρας. Μεγάλο μέρος της ενέργειας του έθνους ξοδεύεται σε αυτό τον διαρκή πολιτικό πυρετό, εκτρέπεται από πρακτικούς στόχους και, ούτως ειπείν, εξαερώνεται με τα λόγια. Η ανεξαρτησία της γνώμης και η κριτική τείνουν προς την απειθαρχία του δημοσίου τομέα και έχει παρατηρηθεί ότι κάθε Ελληνας στρατιώτης είναι ένας στρατηγός και κάθε ναύτης ναύαρχος…. Μικρή είναι και η πειθαρχία στις τάξεις των πολιτικών κομμάτων, τα οποία δεν διατηρούν τη συνοχή τους χάρη σε κάποια ξεκάθαρη αρχή, αλλά χάρη στην προσωπική επιρροή των ηγεσιών τους. Αποστασίες είναι συχνές και κατά κανόνα κάθε βουλευτής στο κοινοβούλιο διαπραγματεύεται τους όρους με τον αρχηγό του. Εξάλλου ο ανεξάρτητος χαρακτήρας των Ελλήνων, εύκολα αποδεικνύεται από το γεγονός, ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στη Βαλκανική χερσόνησο όπου μια κυβέρνηση δεν μπορεί να υπολογίσει ότι μπορεί να εξασφαλίσει την απαιτούμενη πλειοψηφία με επιβολή πειθαρχίας σε ψηφοφορίες. Στις πολιτικές διαμάχες, ελάχιστοι είναι οι ενδοιασμοί, αλλά επιθέσεις που αφορούν την ιδιωτική ζωή είναι σπάνιες. Η αγάπη για τον ελεύθερο διάλογο είναι σύμφυτη με το βαθιά ριζωμένο δημοκρατικό ένστικτο των Ελλήνων. Είναι στο φρόνημα ο πιο δημοκρατικός ευρωπαϊκός λαός, ούτε ίχνος λατινικού φεουδαλισμού επιζεί και αριστοκρατικές αξιώσεις γελοιοποιούνται… Οι Ελληνες επιδεικνύουν μεγάλη πνευματική ζωντάνια. Είναι έξυπνοι, ερευνητικοί, πνευματώδεις και επινοητικοί, αλλά αβαθείς. Η παρατεταμένη πνευματική προσπάθεια και η ακρίβεια δεν τους αρέσουν, η δε αποστροφή τους στη χειρωνακτική εργασία είναι περισσότερο εμφανής. Ακόμη και οι αγρότες είναι μετρίως εργατικοί. Αφθονες ευκαιρίες ξεκούρασης προσφέρουν οι εκκλησιαστικές εορτές. Η επιθυμία για εκπαίδευση είναι έντονη ακόμη και στα χαμηλότερα στρώματα. Τα ρητορικά και λογοτεχνικά επιτεύγματα ασκούν μεγάλη έλξη στην πλειονότητα από τα επιτεύγματα στα πεδία της σύγχρονης επιστήμης. Ο αριθμός των προσώπων που επιδιώκουν τη σταδιοδρομία στα επαγγέλματα του πνεύματος είναι υπερβολικός. Σχηματίζουν ένα τμήμα της κοινωνίας που περισσεύει, ένα μορφωμένο προλεταριάτο, που προσκολλάται σε διάφορα κόμματα με την ελπίδα της κρατικής απασχόλησης και ξοδεύει την ύπαρξή του ασκόπως, περιφερόμενο στα καφενεία και στους δρόμους όταν το κόμμα τους είναι εκτός εξουσίας. Από χαρακτήρα οι Ελληνες έχουν ζωντάνια, είναι εύχαρεις, εύλογοι, προσεκτικοί, συμπαθητικοί, πρόσχαροι με τους ξένους, φιλόξενοι, προσηνείς με τους υπηρέτες ή τους οικείους τους, ιδιαίτερα απλοί και λιτοί στη συμπεριφορά τους, φιλικοί και ενωμένοι στην οικογενειακή τους ζωή… Τα ελαττώματα των Ελλήνων, σε μεγάλο βαθμό, πρέπει να αποδοθούν στη μακροχρόνια υποταγή τους σε ξένες φυλές. Η εξυπνάδα τους συχνά εκφυλίζεται σε πονηριά, η ευρηματικότητά τους σε ανειλικρίνεια, η λιτότητά τους σε απληστία και η επινοητικότητά τους σε απάτη. Η ανεντιμότητα δεν είναι εθνικό ελάττωμα, αλλά πολλοί που δεν θα καταδέχονταν να κλέψουν δεν θα διστάσουν να καρπωθούν παράνομα κέρδη μέσω δολιότητας και παραπλάνησης. Πράγματι, η εξαπάτηση συχνά ασκείται ανώφελα για την απλή πνευματική ικανοποίηση που παρέχει. Στην οξύνοια των οικονομικών τους δοσοληψιών, οι Ελληνες παροιμιωδώς υπερτερούν των Εβραίων, αλλά υπολείπονται των Αρμενίων. Η αξιοσημείωτη ικανότητά τους στις επιχειρήσεις ορισμένες φορές βλάπτεται από την κοντόφθαλμη προσέγγισή τους, που τους κάνει να επιδιώκουν το άμεσο κέρδος εις βάρος του μακροπρόθεσμου. Η ματαιοδοξία και ο εγωισμός τους, που σημειώνεται, ακόμα και από τους πιο ευνοϊκά διακείμενους παρατηρητές, τους κάνει ζηλόφθονους, απαιτητικούς και ευάλωτους στην κολακεία. Από κοινού με άλλους νοτίους ευρωπαϊκούς λαούς, οι Ελληνες είναι ιδιαίτερα ευέξαπτοι, ο εμπαθής χαρακτήρας τους εύκολα προσβάλλεται από μικρές προκλήσεις και ασήμαντες λογομαχίες συχνά καταλήγουν σε ανθρωποκτονίες. Είναι θρήσκοι, αλλά καθόλου φανατικοί, εκτός σε περιπτώσεις πολιτικό-θρησκευτικών θεμάτων, που θίγουν τις εθνικές τους επιδιώξεις. Γενικώς, οι Ελληνες μπορεί να περιγραφούν ως ένας έξυπνος, φιλόδοξος και ευρηματικός λαός, ικανός για μεγάλες προσπάθειες και θυσίες, αλλά ελλιπής σε ορισμένα πιο στερεά χαρακτηριστικά που οδηγούν στην εθνική μεγαλοσύνη».

Είμαι βέβαιος ότι και εσείς θα συμφωνήσετε με τα περισσότερα σημεία της παραπάνω περιγραφής του χαρακτήρα των Ελλήνων. Ξέρετε όμως ποιο είναι το τραγικό στην ιστορία αυτή; Το παραπάνω λήμμα προέρχεται από την έκδοση της Encyclopedia Britannica του έτους 1910 -1911, δηλαδή πριν από περισσότερα από 100 χρόνια! Οταν διάβασα το σημείωμα νόμιζα ότι ήταν παραποιημένο και σαν άπιστος Θωμάς, μπήκα στο site της Britannica (ιδού, τι μας προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία) και πιστοποίησα ότι ήταν όντως αυτούσια μετάφραση από τις σελίδες 430 – 431, του 12ου τόμου. Πέρασαν 100 χρόνια και παρά το ευρωπαϊκό λουστράρισμα που αποκτήσαμε, στην ουσία έχουμε παραμείνει οι ίδιοι. Ειδικά η επισήμανση για «ένα μορφωμένο προλεταριάτο, που προσκολλάται σε διάφορα κόμματα με την ελπίδα της κρατικής απασχόλησης» περιγράφει απόλυτα το πελατειακό κράτος. Ακόμα, η αναφορά σε «ιδιοτελείς δημαγωγούς και δημοσιογράφους, που ανταγωνίζονται στην υπερβολή των εθνικών αξιώσεων και στην κολακεία της εθνικής ματαιοδοξίας» νομίζει κανείς ότι φωτογραφίζει συγκεκριμένα σημερινά κόμματα και πρόσωπα. Τέλος, η περιγραφή των κομμάτων, των βουλευτών που εκβιάζουν, τον Τύπο (που σήμερα περιλαμβάνει όλα τα ΜΜΕ) λες και αναφέρεται στη σημερινή κατάσταση. Ισως έτσι να εξηγείται η παντελής άρνησή μας σε κάθε είδους αλλαγή ή μεταρρύθμιση που είναι απαραίτητη να γίνει, διότι ενώ ουσιαστικά «ο κόσμος άλλαξε, αλλάξαν οι καιροί» (όπως λέει και ένα παλιό τραγούδι), εμείς επιμένουμε να παραμένουμε στα ίδια και τα ίδια. Και στασιμότητα σε ένα κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται ισοδυναμεί με οπισθοδρόμηση και περιθωριοποίηση.

ΝΕΡΩΝ: Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΜΙΑΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗΣ ΜΟΡΦΗΣ

Το αυτοκρατορικό άστυ της Ρώμης
-
Ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Νέρων είναι μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες ρωμαϊκές προσωπικότητες και ο βίος του είναι γνωστός. Για αυτό, εδώ θα ασχοληθώ μόνο με μερικούς γνωστούς «μύθους» γύρω από τη ζωή του, και θα επιχειρήσω πολύ συνοπτικά να παραθέσω μια πιο αντικειμενική εικόνα για το ποιος ήταν πραγματικά ο παρεξηγημένος Νέρων.
Ο Νέρων έχει κατηγορηθεί για πάμπολλα εγκλήματα και εξαιρετικά βάναυσες ενέργειες. Υπήρξε πράγματι εγκληματικός, αλλά όχι στον βαθμό που του αποδίδεται και κυρίως όχι περισσότερο από άλλους Ρωμαίους αυτοκράτορες στους οποίους έχει αποδοθεί μία θετική ιστορική εικόνα. Το σημαντικότερο είναι ότι ο Νέρων μεγάλωσε μέσα στην εγκληματικότητα λόγω της αδίστακτης μητέρας του, Αγριππίνας. Αυτή ευθυνόταν και για τις πολλές δολοφονίες που διέπραξε ο Νέρων ακόμη και μετά τον θάνατο της, προκειμένου να σταθεροποιήσει την εξουσία του, επειδή από εκείνη διδάχτηκε αυτό το μάθημα κατ’ επανάληψη σε όλη τη ζωή της. Η Αγριππίνα έβλεπε τον γιο της μόνο σαν όργανο προκειμένου να ασκεί την πλήρη εξουσία στην αυτοκρατορία. Για αυτό ο Νέρων τελικά την σκότωσε, μην έχοντας άλλη επιλογή. Θεωρείται πολύ πιθανό ότι η Αγριππίνα η οποία είχε αποπλανήσει πολλούς άνδρες για να πετύχει την άνοδο της στην απόλυτη εξουσία, αποπλάνησε και τον ίδιο της τον γιο.

Οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν πλέον σχεδόν βέβαιο ότι ο Νέρων δεν έβαλε φωτιά στη Ρώμη. Αυτή την αβάσιμη φήμη την έγραψε ο ιστορικός Κάσσιος Δίων ο οποίος έζησε έναν αιώνα μετά τον Νέρωνα και αναπαρήγε τα «κουτσομπολιά» της εποχής του τελευταίου. Μάλιστα ο Κάσσιος Δίων τοποθετεί το Νέρωνα στον Παλατίνο λόφο, να βλέπει την Ρώμη που καιγόταν και να παίζει εμπνευσμένος την λύρα του. Αυτό φυσικά δεν ισχύει επειδή ο Νέρων δεν μπορούσε ούτε καν να πλησιάσει τον Παλατίνο, λόγω του ότι η φωτιά είχε κλείσει τον δρόμο. Όταν ξέσπασε η φωτιά, ο Νέρων βρισκόταν στην πατρίδα του Άντιο, στα νότια της Ρώμης. Επέστρεψε εσπευσμένα και έκανε ότι μπορούσε για να σώσει όσους περισσότερους πολίτες γινόταν, και να ανακουφίσει τους πληγέντες από τη φωτιά. Σε όλη του την ζωή μάλλον τον χαρακτήριζε η τάση να κάνει καλό στους ανθρώπους, ενώ δολοφονούσε όσους τον απειλούσαν πραγματικά, μεταξύ των οποίων και τη μητέρα του. Απεχθανόταν τη βία παρότι ήταν αναγκασμένος να την χρησιμοποιεί για να επιβιώνει. Το αρνητικό κλίμα όμως το οποίο είχε δημιουργηθεί εναντίον του στη Ρώμη, λόγω αυτής της εξαρχής φιλάνθρωπης στάσης του έναντι των λαϊκών στρωμάτων, και λόγω της αντιπαράθεσης του με τους αριστοκράτες, έστρεψε από τότε τις υποψίες για τον εμπρησμό της πόλης σε εκείνον. Αυτό συνέβη όχι επειδή η κατηγορία σε βάρος του είχε κάποια λογική, αλλά σαν πρόσχημα προκειμένου να δυσφημιστεί. Και οι υποψίες αυτές εντάθηκαν όταν ο Νέρων, εκμεταλλευόμενος τον δημόσιο χώρο που καθαρίστηκε από την φωτιά έκτισε εκεί ένα λαμπρό παλάτι, ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Φαίνεται όμως πως ο Νέρων απλά εκμεταλλεύθηκε την καταστροφή που έφερε η πυρκαγιά, για να κτίσει εκεί το παλάτι που σχεδίαζε να κτίσει στα περίχωρα της Ρώμης.

Από την άλλη πλευρά, ο Νέρων δεν ήταν φιλικός με τις λαϊκές τάξεις της Ρώμης τόσο από φιλανθρωπία, όσο από την ανάγκη να τις προσεταιρισθεί προκειμένου να έχει την υποστήριξη τους κατά τη διαρκή αντιπαράθεση του με τους αριστοκράτες συγκλητικούς και με όσους αμφισβητούσαν την εξουσία του, λόγω των αδίστακτων πράξεων της μητέρας του.
Ποιος όμως ευθυνόταν για τον εμπρησμό της Ρώμης; Κυρίως οι Πραιτωριανοί και οι Χριστιανοί έχουν κατηγορηθεί για αυτόν, επειδή συνολικά αντιπαθούσαν το Νέρωνα. Για τους Πραιτωριανούς αυτό δεν φαίνεται να ισχύει επειδή είχαν και πυροσβεστικά καθήκοντα. Ομοίως δεν φαίνεται να έβαλαν τη φωτιά οι χριστιανοί. Οι τελευταίοι θεωρήθηκαν ως οι εμπρηστές της Ρώμης από μερικούς σύγχρονους ιστορικούς, μεταξύ των οποίων και ο Adolphe Lods, κυρίως λόγω του θρησκευτικού φανατισμού τους. Μάλιστα ο Λοντς παραθέτει μια μαρτυρία της εποχής για μια απειλή των χριστιανών σε ένα αξιωματούχο του Νέρωνα (μάλλον στον Τυγγελίνο) ως αντίποινα για τις διώξεις σε βάρος τους. Του είπαν δήθεν: «Μια νύχτα, μερικοί από εμας, με λίγους πυρσούς…». Ωστόσο άποψη μου είναι ότι πρόκειται για μία «κατασκευασμένη» μαρτυρία προκειμένου να στηριχθεί το κατηγορητήριο εναντίον τους (αρχαίο ή/και σύγχρονο).
Όποιος και αν ευθυνόταν, έπρεπε να αποδοθεί η ευθύνη επίσημα σε κάποιους προκειμένου να σταματήσουν και οι ψίθυροι που έλεγαν ότι ο αυτοκράτωρ ευθυνόταν για τον εμπρησμό. Και ο αποδιοπομπαίος τράγος βρέθηκε εύκολα στο πρόσωπο των χριστιανών, της νέας θρησκευτικής ομάδας που ήταν αντιπαθής σε όλη τη Ρώμη και έτσι κανείς δεν θα είχε αντιρρήσεις για την καταδίκη τους. Άλλωστε μερικοί χριστιανοί χάρηκαν φανερά για τον εμπρησμό της Ρώμης, λόγω του ότι υπέφεραν από τους διωγμούς των Ρωμαίων και διακήρυσσαν δημόσια ότι να αλλάξουν τελείως τον κόσμο. Η φωτιά είναι το καλύτερο «εξαγνιστικό» για αυτήν την αλλαγή, αλλά δυστυχώς για τους χριστιανούς, και η προφανέστερη αφορμή για να τους αποδοθεί ο εμπρησμός. Ο Νέρων που τους απεχθανόταν λόγω της πλήρους αντίθεσης τους στον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, τους κατηγόρησε άδικα για τον εμπρησμό και τους επιφύλαξε μία τρομερή τιμωρία: τους έδεσε ψηλά σε στύλους στη Ρώμη και τους έκαψε ζωντανούς προκειμένου να χρησιμεύσουν σαν πυρσοί για τον φωτισμό της πόλης. Υπολογίζεται ότι από τους περίπου 3.000 χριστιανούς που είχε τότε η Ρώμη, εκτελέσθηκαν οι 300.
Το πιθανότερο είναι ότι η πυρκαγιά ήταν ένα τυχαίο γεγονός όπως πιστεύουν οι περισσότεροι ερευνητές. Οι πυρκαγιές στη Ρώμη δεν ήταν καθόλου σπάνιο φαινόμενο και η αφόρητη ζέστη των ημερών ευνοούσε την εμφάνιση τους. Κατά πάσα πιθανότητα, η φωτιά ξεκίνησε από τους εμπόρους τροφίμων της κεντρικής αγοράς οι οποίοι ερχόμενοι από μακρινές περιοχές και μην έχοντας κατάλυμα, διανυκτέρευαν στον χώρο της αγοράς όπου άναβαν φωτιές και έπιναν οινοπνευματώδη όλη τη νύχτα. Συνήθως μεθούσαν και λόγω αυτού, σε συνδυασμό με τη ζέστη και την υγρασία εκείνων των ημερών, ήταν πολύ εύκολο να χάσουν τον έλεγχο της φωτιάς που άναβαν για μαγείρεμα ή φωτισμό, ή να τους πέσει κάποιο λυχνάρι στη σκηνή τους ή να τους πέσει κάποιο δυνατό αλκοολούχο ποτό στη φωτιά. Από τέτοιες απροσεξίες μπορούσε να ξεκινήσει μια φοβερή πυρκαγιά, όπως εκείνη που έκαψε τότε τη Ρώμη.
Ο Νέρων έλαβε μέρος σε μουσικούς αγώνες στην Ελλάδα, αλλά η γελοία εικόνα της συμμετοχής του που μας παρέχουν οι προκατειλημμένες εναντίον του πηγές, δεν είναι πραγματική. Οι Έλληνες πράγματι χάρισαν τη νίκη στον Νέρωνα για να μην στεναχωρήσουν αυτόν τον φανατικό φιλλέληνα αυτοκράτορα – πραγματικό λάτρη του ελληνικού πολιτισμού -, αλλά όχι με τόσο οφθαλμοφανή και γλοιώδη τρόπο όσο περιγράφεται από τους αρχαίους συγγραφείς (ειδικά οι Λατίνοι συγγραφείς και γενικά οι Ρωμαίοι είχαν δυσαρεστηθεί από τη σταθερή εύνοια του Νέρωνα στην Ελλάδα και στους Ελληνες). Προφανώς ο ίδιος ο Νέρων δεν θα ήθελε κάτι τέτοιο και θα προσβαλλόταν. Απλά τοποθέτησαν σαν αντιπάλους του κάποιους Έλληνες μουσικούς που ήταν κατώτεροι του προκειμένου να εξασφαλίσουν έτσι τη νίκη του, αλλά σε αγώνα με ίσους όρους. Οι καλύτεροι Έλληνες μουσικοί δεν αγωνίσθηκαν από σεβασμό και εκτίμηση για τον φιλέλληνα αυτοκράτορα. Ο Νέρων φυσικά δεν ήταν ούτε τρελός, ούτε ηλίθιος. Και τα μουσικά του έργα δεν ήταν κακής ποιότητας, όπως έχει γραφτεί. Ένας σύγχρονος του χρονικογράφος και μάλιστα εχθρικά διακείμενος σε εκείνος, έγραψε ότι ο Νέρων ήταν μεν παράφωνος αλλά τα έργα του δεν ήταν άσχημα.
-
Ο Νέρων χάρισε την ελευθερία στη νότια Ελλάδα (ρωμαϊκή επαρχία της Αχαϊας), κάτι το οποίο ενόχλησε πολύ τους συγκλητικούς επειδή στο εξής δεν θα εισέπρατταν κανένα φόρο από τους Ελλαδίτες, καθώς η επαρχία τους ανήκε σε εκείνες των οποίων τους φόρους λάμβανε η Σύγκλητος. Η «ελευθερία της Ελλάδας» όμως αφορούσε μόνο τη φορολογική της ατέλεια, επειδή οι Έλληνες δεν μπορούσαν να έχουν δική τους εξωτερική πολιτική. Εξάλλου σε κάθε περίπτωση δεν μπορούσαν να έχουν εξωτερική πολιτική επειδή όλος ο Μεσογειακός κόσμος ανήκε στους Ρωμαίους. Μόνο με τους Γερμανούς και Σαρμάτες βαρβάρους του Βορρά ή με τους Πάρθους θα μπορούσαν να έχουν διαπολιτειακές επαφές, πράγμα αδύνατον βέβαια επειδή αυτό θα ήταν επικίνδυνο για τους Ρωμαίους. Εξάλλου ούτε αυτό ήταν εφικτό, επειδή η νότια Ελλάδα («Αχαϊα») περιβαλλόταν από παντού από εκτεταμένα ρωμαϊκά εδάφη. Επίσης η Ελλάδα δεν είχε δικές της στρατιωτικές δυνάμεις, αφού οι Ελλαδίτες ήταν πια απόλεμοι, για αυτό χρειαζονταν τον ρωμαϊκό στρατό για την άμυνα τους. Το πιθανότερο είναι ότι η ίδια η Ελλάδα μάλλον δεν ήθελε να αποσπασθεί από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Το καθεστώς που της παραχώρησε ο Νέρων ήταν το καλύτερο δυνατό για τους Ελλαδίτες: αφορολόγητοι και προστατευμένοι με τη ρωμαϊκή ασπίδα. Για αυτό οι Έλληνες είχαν πάντα καλές αναμνήσεις από το Νέρωνα. Η πρώτη ενέργεια του διάδοχου του ήταν να ανακαλέσει την ελευθερία των Ελλήνων.
Ο Νέρων μπορούσε να καταπνίξει εύκολα την επανάσταση που ξέσπασε εναντίον του στις επαρχίες και η οποία τελικά του κόστισε τη ζωή (αυτοκτόνησε εξαιτίας της). Αλλά το λάθος του ήταν ότι έδινε πάντα μεγαλύτερη σημασία στο τι του έλεγαν οι άλλοι, παρά στην ανάγκη να ερευνήσει ο ίδιος τα πράγματα. Έτσι ένας έμπιστος του αυλικός ο οποίος στην πραγματικότητα τον υπέθαλπτε, του είπε ότι επαναστάτησαν εναντίον του όχι μόνο οι δύο στρατιωτικοί διοικητές που πράγματι είχαν ξεσηκωθεί, αλλά σχεδόν όλοι οι διοικητές της αυτοκρατορίας, κάτι που δεν συνέβαινε. Αντίθετα αυτοί του έμειναν πιστοί. Ο Νέρων πίστεψε ότι έμεινε χωρίς υποστηρικτές αλλά αντί να το επιβεβαιώσει, πίστεψε τον αυλικό του και αρχικά θέλησε να παραιτηθεί από τον θρόνο και να βρει την ηρεμία του ιδιωτεύοντας και ασχολούμενος με την αγάπη του: τη μουσική και τον ελληνικό πολιτισμό. Όμως η αμείλικτη Ρώμη δεν γνώριζε πρώην αυτοκράτορες, παρά μόνο νεκρούς αυτοκράτορες. Για αυτό ο Νέρων αυτοκτόνησε μόνος του για να αποφύγει έναν ατιμωτικό θάνατο από τον σφετεριστή διάδοχο του Γάλβα.
-
Ο Νέρων σίγουρα δεν ήταν ο παρανοϊκός ή ανίκανος αυτοκράτορας που ως τέτοιος έμεινε γνωστός στην Ιστορία. Ίσως για αυτή την στρεβλωμένη εικόνα του έφταιξε σε μεγάλο βαθμό η απόδοση της ευθύνης από τον Νέρωνα στους χριστιανούς για τον εμπρησμό της Ρώμης, αλλά και η σταθερή αντιπαράθεση του με την Σύγκλητο και γενικά με την άρχουσα τάξη της Ρώμης. Επίσης η στρέβλωση της εικόνας του οφείλεται και στην απέχθεια του για τους χριστιανούς. Είναι χαρακτηριστικό πως όσοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες αντιτάχθηκαν περισσότερο στην εξάπλωση του χριστιανισμού, χαρακτηρίσθηκαν «παρανοϊκοί, ψυχοπαθείς, ανίκανοι» κτλ, όπως ο Νέρων, ο Ηλιογάβαλος, ο Ιουλιανός ο «Παραβάτης», ο Θεοδόσιος ο «Μικρός». Μάλιστα οι «ιστορικοί χαρακτηρισμοί» τους (Παραβάτης, Μικρός) είναι χαρακτηριστικοί της εμπάθειας των μεταγενέστερων χριστιανών χρονικογράφων για εκείνους.
Τέλος, ο Νέρων πιθανότατα κατέχει και μία σχετικά άγνωστη «πρωτιά»: φαίνεται πως ήταν ο πρώτος αυτοκράτωρ της Ρώμης ο οποίος δεν είχε ρωμαϊκή καταγωγή. Ειναι πολύ πιθανό ότι ήταν Ουόλσκος (όπως και ο πατέρας του, Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος). Οι Ουόλσκοι οι οποίοι κατοικούσαν στα νότια του Λατίου, είχαν εκλατινισθεί όταν γεννήθηκε ο Νέρων, όμως επρόκειτο για έναν νότιο ουμβρικό λαό (συγγενή των μητροπολιτικών Ουμβρων της Ουμβρίας) που δεν είχε σχέση με τους Ρωμαίους. Μετά τον Νέρωνα, οι συντριπτικά περισσότεροι αυτοκράτορες της Ρώμης δεν είχαν πλέον ρωμαϊκή καταγωγή.
----------
ΠΗΓΕΣ
Τάκιτος ΙΣΤΟΡΙΑ
Τάκιτος ΧΡΟΝΙΚΑ
Κάσσιος Δίων ΡΩΜΑΪΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Πλούταρχος ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ
Σουητώνιος ΟΙ ΒΙΟΙ ΤΩΝ ΚΑΙΣΑΡΩΝ
Φλάβιος Ιώσηπος ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ
Φιλόστρατος ΒΙΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ ΤΟΥ ΤΥΑΝΕΩΣ
Warmington, B. Η.: Nero: Reality and Legend. London, 1969.
Holland, R.: Nero: The Man Behind the Myth, London 2000.
Champlin, Edward: Nero, Harvard University Press 2005

ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΕΡΩΤΑ

Γιατί διαρκώς ακούμε για ανθρώπους οι οποίοι θέλουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους να κάνουν σχέση και ωστόσο δεν τα καταφέρνουν; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βρει κανείς σήμερα ένα άτομο με το οποίο να ταιριάζει τόσο ώστε να νιώθει ότι μπορεί να περάσει μαζί του όμορφα ένα μεγάλο μέρος της ζωής του ή και όλη του τη ζωή; Σήμερα έχει δημιουργηθεί μια νέα κατηγορία κοινωνικο-συναισθηματικού προβλήματος την οποία αντιπροσωπεύουν οι άνθρωποι που δηλώνουν ή είναι ‘απελπισμένοι για έρωτα’, τον οποίο και δε βρίσκουν.

Τα χαρακτηριστικά των απελπισμένων για έρωτα

 Γιατί όμως είναι τόσο δύσκολο για κάποιον, ο οποίος διακαώς επιθυμεί να κάνει μια σχέση, να δημιουργήσει μια ερωτική συντροφική σχέση; Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί και διάφοροι, αξίζει όμως να σταθούμε στα ψυχολογικά χαρακτηριστικά των απελπισμένων για έρωτα.
Ένα προφανές στοιχείο των απελπισμένων για έρωτα είναι το ότι χαρακτηρίζονται από μεγάλο βαθμό εγωισμού και ναρκισσισμού: θέλουν αυτό που θέλουν, χωρίς να νοιάζονται για τις επιθυμίες του άλλου –και αυτό περιλαμβάνει από τα πιο απλά ως τα πιο σύνθετα. Έτσι, για παράδειγμα, ο απελπισμένος για έρωτα που διακατέχεται από υπέρμετρο εγωισμό θα επιλέξει το είδος της διασκέδασης που ο ίδιος επιθυμεί και δε θα ρωτήσει τον/τη σύντροφό του τι τον/την ευχαριστεί. Ο απελπισμένος για έρωτα ακολουθεί το δικό του πρόγραμμα: θα βγει για διασκέδαση ή θα μιλήσει στο τηλέφωνο όταν το επιθυμεί ο ίδιος και όχι όταν του ζητηθεί από τον/τη σύντροφό του.
Ο εγωκεντρισμός και η εγωπάθεια είναι άλλα συστατικά της ψυχολογικής δομής των απελπισμένων για έρωτα. Συνήθως το άτομο αυτό θεωρεί ότι είναι το επίκεντρο του σύμπαντος και ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω του. Με μια τέτοια θεώρηση υπάρχει λίγος χώρος για να συνυπάρξει και κάποιο άλλο άτομο. Το άτομο αυτό περιαυτολογεί διαρκώς, με αποτέλεσμα να μην αφιερώνει χρόνο να ρωτήσει βασικές πληροφορίες τον/τη σύντροφό του. Στον μονόλογό του και την προσπάθεια εντυπωσιασμού ξεχνάει ότι έχει απέναντί του έναν άνθρωπο με σάρκα και οστά και αντίστοιχες ανάγκες επικοινωνίας.
Ο εγωκεντρισμός και η εγωπάθεια συνδυάζονται με την αδιαφορία για τον άλλον: βγαίνοντας έξω, είτε για την πρώτη γνωριμία είτε μέσα στη σχέση, δεν ρωτάνε τίποτα προσωπικό τον άλλον, ενώ αν ο άλλος πει κάτι προσωπικό αδράτουν την ευκαιρία για να επαναφέρουν τη συζήτηση στον εαυτό τους.
Η τσιγγουνιά ψυχής είναι ένα άλλο στοιχείο της ψυχολογικής τους οντότητας: αυτοί οι άνθρωποι σπάνια έχουν έναν καλό λόγο, ένα χάδι ή συντροφικότητα που μπορούν να δώσουν στον/τη σύντροφό τους. Όταν δώσουν κάτι τέτοιο, συνήθως περιμένουν αντάλλαγμα ή θεωρούν ότι είναι μέρος μιας στρατηγικής για να πετύχουν το στόχο τους, αδιαφορώντας για τον άλλον.
Το στοιχείο της υπερβολής είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό τους γνώρισμα: ζωγραφίζουν τα προτερήματά τους με τα πιο έντονα χρώματα, υπερβάλλουν για το κάθε τι σχετικά με τον εαυτό τους, ενώ ταυτόχρονα μειώνουν τους άλλους (γιατί μέσα από αυτή την αντίθεση σκιαγραφούνται εντονότερα τα δικά τους χαρακτηριστικά).
Τέλος, οι απελπισμένοι για έρωτα βιάζονται να φτάσουν στο σκοπό τους, είτε αυτό είναι η σεξουαλική πράξη είτε ο γάμος, αδιαφορώντας για το αν ο άλλος είναι έτοιμος.

Τα λάθη των απελπισμένων για έρωτα
Τα άτομα που είναι απελπισμένα για έρωτα αλλά δε μπορούν να βρουν σύντροφο για μια σταθερή σχέση, συνήθως κάνουν και λάθη στρατηγικής, τα οποία απορρέουν από το ψυχολογικό τους προφίλ.
Το νούμερο ένα πρόβλημα είναι ότι κάνουν παρορμητικές επιλογές, χωρίς να ελέγξουν από την αρχή το αν το άτομο που έχουν απέναντι τους πράγματι πληροί τις βασικές προϋποθέσεις που οι ίδιοι θέτουν. Έτσι, παρασυρμένοι όχι τόσο από ενθουσιασμό, όσο από την επιθυμία να κάνουν σχέση, υποκύπτουν στον πρώτο τυχόντα.
Μπαίνοντας στη σχέση δεν οριοθετούν και δεν ξεκαθαρίζουν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον εαυτό τους και τον άλλον. Το αποτέλεσμα είναι ότι κάνουν όλα τα χατίρια του άλλου, ενώ δεν το επιθυμούν και τους έρχεται βαρύ ή δύσκολο, παραμερίζουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους και βάζουν τον άλλο σε υψηλότερη θέση από τον εαυτό τους.
Ακόμα, οι απελπισμένοι για έρωτα δηλώνουν απερίφραστα αυτό που θέλουν, δηλαδή τη μόνιμη σχέση ή το γάμο, πριν δώσουν ένα περιθώρια να γνωριστούν με το άλλο άτομο και να δουν αν πράγματι ταιριάζουν. Το αποτέλεσμα είναι ότι το άλλο άτομο τρομάζει, ασφυκτιά και φεύγει από τη σχέση πριν αυτή καλά-καλά ξεκινήσει.
Ένα άλλο λάθος των ατόμων που είναι απελπισμένοι για έρωτα είναι το ότι διεκδικούν με αρνητικό τρόπο: με τη γκρίνια, το παράπονο και κάνοντας την προσωπική τους μιζέρια παντιέρα, προσπαθούν να ασκήσουν ψυχολογική βία στον άλλον ή να του εκμαιεύσουν μια υπόσχεση που να καλύπτει την ανάγκη τους για μια σταθερή ερωτική σχέση. Το πρόβλημα είναι ότι η τακτική αυτή προδίδει στο άλλο άτομο τις αδυναμίες τους και ο άλλος συνήθως επιλέγει να μη μείνει σε ένα τέτοιο σκηνικό.
Ακόμα, οι απελπισμένοι για έρωτα συχνά επιδεικνύουν είτε μια ακραία αδύναμη ή ακραία δυναμική στάση, κάτι το οποίο και στη μία και στην άλλη περίπτωση φοβίζει τους άμεσα ενδιαφερόμενους. Έτσι, το άτομο που προσκολλάται στο σύντροφό του δίνει την αίσθηση ότι δεν έχει εαυτό και κρεμιέται από τον άλλον, ενώ το άτομο που δε δείχνει κανέναν σημάδι υγιούς δεσίματος προκαλεί στο σύντροφό του την αίσθηση ότι δεν είναι σημαντικός.

Μπορεί να βρεθεί ο έρωτας;
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις κοινός παρονομαστής είναι τα ψυχολογικά στοιχεία αλλά και οι λανθασμένες τακτικές που χρησιμοποιούν οι απελπισμένοι για έρωτα. Ο έρωτας μπορεί να βρεθεί, αλλά το ερώτημα είναι: μπορεί το απελπισμένο για έρωτα άτομο να κρατήσει μια σωστή σχέση; Για να πετύχει κανείς κάτι τέτοιο, χρειάζεται να κάνει δουλειά με τον εαυτό του και να ξεφύγει από τις κατηγορίες εναντίον του υπόλοιπου κόσμου και των δυσκολιών ανεύρεσης σχέσης.

Μόνο όταν κανείς αντικρίσει καταπρόσωπο τις δυσκολίες του και αποφασίσει να τις αντιμετωπίσει δυναμικά, χωρίς φόβο, ενώ παράλληλα μαθαίνει κατάλληλες στρατηγικές στον τομέα των σχέσεων, μπορεί να βρει την αγάπη και τον έρωτα που επιθυμεί.

Το δικαιώμα του θρησκόληπτου στην αγένεια

Μουσουλμάνος ζήτησε από οδηγό ταξί να κλείσει την μουσική – Διαβάστε πώς αντέδρασε ο ταξιτζής….

Ένας αφοσιωμένος Μουσουλμάνος Άραβας μπήκε σε ένα ταξί κάπου στην Αθήνα. Ζήτησε κοφτά από την ταξιτζή να απενεργοποιήσει το ραδιόφωνο, επειδή, όπως συνάγεται από τη θρησκευτική διδασκαλία του, δεν πρέπει να ακούει μουσική, επειδή την εποχή του προφήτη δεν υπήρχε μουσική και κυρίως Δυτική μουσική που είναι η μουσική των άπιστων.
Ο ταξιτζής σβήνει το ραδιόφωνο, σταματάει το ταξί και ανοίγει την πόρτα.
Οπότε ο Μουσουλμάνος Άραβας τον ρώτησε, «Γιατί σταμάτησες, τι κάνεις;»
Και ο οδηγός του απαντάει ευγενικά,
«Αγαπητέ μου φίλε στην εποχή του προφήτη όπως γνωρίζεις δεν υπήρχαν ταξί, γι’αυτό κατέβα και περίμενε για καμήλα!»

Πίστη εναντίον Λογικής. Sam Harris

Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ του «έχω σοβαρούς λόγους
για να πιστεύω κάτι» και του απλά «θέλω να πιστεύω κάτι».
Ο Σαμ Χάρις δίνει μια διάλεξη σχετικά: α) με τους κινδύνους της ανάμειξης φιλοσοφίας της εποχής του σιδήρου, με τη σύγχρονη τεχνολογία, β) συνήθεις παρανοήσεις που έχουν οι θεϊστές για τους άθεους και γ) γιατί πρέπει να οικοδομήσουμε ένα σύστημα ηθικής, χωριστό από την πίστη. (ASPEN IDEAS FESTIVAL, 2007)

Δεν υπάρχουν εκατοντάδες επιχειρήματα προς υπεράσπιση του Θεού. Υπάρχουν, μάλλον, μόνο τρία:
1. Είτε, κάποιος θα υποστηρίξει ότι η δική του θρησκεία είναι η μόνη αληθινή,
2. Είτε, ότι η θρησκεία είναι χρήσιμη (τόσο χρήσιμη, μάλιστα, που καθίσταται απαραίτητη)
3. Είτε, ότι η αθεΐα είναι ουσιαστικά ακόμα μία θρησκεία: Δογματική, μισαλλόδοξη ή κάπως αλλιώς κατακριτέα»…

Περιγραφή του κάτεργου Ιουδαιοχριστιανισμός

Με την ονομασία κάτεργο χαρακτηρίζονταν κυρίως παροπλισμένο πλοίο, λόγω παλαιότητας, που χρησιμοποιούνταν ως πλωτή φυλακή. Η ιστορία των πλοίων αυτών ανάγεται στην βυζαντινή εποχή. Το κάτεργο ιουδαιοχριστιανισμός κινείται με καύσιμο το οποίο εξάγεται από την έρημο του Σινά και φέρει την ονομασία: ΑΡΧΗ ΣΟΦΙΑΣ ΦΟΒΟΣ ΚΥΡΙΟΥ.

Προορισμός του κάτεργου, ο επίγειος λιμένας, στον προβλήτα του οποίου γράφει με χρυσά γράμματα: ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ
ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΤΟ ΚΑΤΕΡΓΟ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ
Διότι είναι κατασκευασμένο από υλικά και της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Και τα δυο βιβλία (ΒΙΒΛΟΣ) είναι ιερά για τους χριστιανούς. Επομένως το σωστό όνομα, κατά χρονολογική τάξη, είναι το Ιουδαιοχριστιανισμός.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΓΟΥ
Η ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΟΣ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΚΑΤΑΡΤΙ  ΑΝΑΓΡΑΦΕΙ:
«Ο Θεός αγάπη εστί και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ».  (Α΄ Ιωάν. 4, 16)
ΟΜΩΣ ΣΤΟ ΕΡΜΑ ΤΟΥ ΚΑΤΕΡΓΟΥ, ΤΟ ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΥ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΝ,  ΓΡΑΦΕΙ ΤΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΑ:
«Αν δεν υπακούσεις, ο Κύριος θα σε κτυπήσει με πυρετό, ρίγος, ερεθισμό, μαρασμό, φλόγωση και ώχρα (κιτρινάδι;) με πληγή στις έδρες, με αιμορροΐδες (!) και με άγρια ψώρα και ξυσμό, με αρρώστιες αγιάτρευτες, …Θα σε χτυπήσει (ο Κύριος) με τρέλα, με τύφλωση …με σύγχυση μυαλού, να ψηλαφείς σαν τον τυφλό στο καταμεσήμερο
Ο Κύριος θα σε χτυπήσει στα γόνατα και στα σκέλη και από τις πατούσες έως την κορυφή σου με κακή πληγή, ώστε να μην μπορείς να γιατρευτείς …Αν δεν υπακούσεις, ο Κύριος θα κάνει τις πληγές σου …πληγές μεγάλες και αθεράπευτες και ασθένειες κακές, βαριές και αθεράπευτες.
Και θα φέρει πάνω σας όλες τις οδυνηρές πληγές, απ’ τις οποίες κατατρομάξατε και θα τις κολλήσει σε σας. Αλλά ακόμα και κάθε ασθένεια και κάθε πληγή που δεν είναι γραμμένη στο βιβλίο αυτό, θα φέρει ο Κύριος επάνω σας, εάν δεν υπακούσετε… »
«…Εάν δεν υπακούσης εις την φωνήν Κυρίου του Θεού σου, διά να προσέχης να εκτελής πάσας τας εντολάς αυτού και τα διατάγματα αυτού, τα οποία εγώ προστάζω εις σε σήμερον, πάσαι αι κατάραι αύται θέλουσιν ελθεί επί σε και θέλουσι σε ευρεί.
Κατηραμένος θέλεις είσθαι εν τη πόλει, και κατηραμένος θέλεις είσθαι εν τω αγρώ.
Κατηραμένον το καλάθιόν σου και η σκάφη σου.
Κατηραμένος ο καρπός της κοιλίας σου και τα γεννήματα της γης σου, αι αγέλαι των βοών σου και τα ποίμνια των προβάτων σου.
Κατηραμένος θέλεις είσθαι όταν εισέρχησαι, και κατηραμένος θέλεις είσθαι όταν εξέρχησαι.
Ο Κύριος θέλει εξαποστείλει επί σε την κατάραν, την θλίψιν και την φθοράν, εις πάντα όσα επιβάλης την χείρα σου διά να πράξης, εωσού εξολοθρευθής και εωσού αφανισθής ταχέως, διά την πονηρίαν των έργων σου, διότι εγκατέλειπες εμέ.
Ο Κύριος θέλει προσκολλήσει εις σε το θανατικόν, εωσού σε εξολοθρεύση από της γης, όπου υπάγεις να κληρονομήσης αυτήν.
Ο Κύριος θέλει σε πατάξει με μαρασμόν και με πυρετόν και με ρίγος και με φλόγωσιν και με μάχαιραν και με ανεμοφθορίαν και με ερυσίβην και θέλουσι σε καταδιώκει εωσού αφανισθής. Και ο ουρανός σου ο υπεράνω της κεφαλής σου θέλει είσθαι χαλκός, και η γη η υποκάτω σου σίδηρος.
Ο Κύριος θέλει δώσει την βροχήν της γης σου κονιορτόν και χώμα, εκ του ουρανού θέλει καταβαίνει επί σε, εωσού εξολοθρευθής.
Ο Κύριος θέλει σε κάμει να συντριφθής έμπροσθεν των εχθρών σου, από μιας οδού θέλεις εξέλθει επ’ αυτούς, και από επτά οδών θέλεις φύγει από προσώπου αυτών και θέλεις διασκορπισθή εις πάντα τα βασίλεια της γης. Και το πτώμα σου θέλει είσθαι τροφή εις πάντα τα όρνεα του ουρανού και εις τα θηρία της γης, και δεν θέλει είσθαι ο αποδιώκων.
Ο Κύριος θέλει σε πατάξει με την αιγυπτιακήν πληγήν και με αιμορροΐδας και με ψώραν και με ξυσμόν, ώστε να μη δύνασαι να ιατρευθής.
Ο Κύριος θέλει σε πατάξει με αφροσύνην και με τύφλωσιν και με έκστασιν καρδίας, και θέλεις
ψηλαφά εν τω μέσω της ημέρας, ως ο τυφλός ψηλαφά εν τω σκότει, και δεν θέλεις ευοδούσθαι εις τας οδούς σου και θέλεις είσθαι μόνον καταδυναστευόμενος και διαρπαζόμενος πάσας τας ημέρας, και δεν θέλει είσθαι ο σώζων.
Θέλεις αρραβωνισθή γυναίκα, και άλλος ανήρ θέλει κοιμηθή μετ’ αυτής, οικίαν θέλεις οικοδομήσει, και δεν θέλεις κατοικήσει εν αυτή, αμπελώνα θέλεις φυτεύσει, και δεν θέλεις τρυγήσει αυτόν.
Ο βους σου θέλει είσθαι εσφαγμένος ενώπιόν σου, και δεν θέλεις φάγει εξ αυτού, ο όνος σου θέλει αρπαχθή απ’ έμπροσθέν σου και δεν θέλει αποδοθή εις σέ, τα πρόβατά σου θέλουσι παραδοθή εις τους εχθρούς σου, και δεν θέλει είσθαι εις σε ο σώζων.
Οι υιοί σου και αι θυγατέρες σου θέλουσι παραδοθή εις άλλον λαόν, και οι οφθαλμοί σου θέλουσι βλέπει και μαραίνεσθαι δι’ αυτούς όλην την ημέραν και δεν θέλει είσθαι δύναμις εν τη χειρί σου.
Τον καρπόν της γης σου και πάντας τους κόπους σου θέλει φάγει έθνος το οποίον δεν γνωρίζεις, και θέλεις είσθαι μόνον καταδυναστευόμενος και καταπατούμενος πάσας τας ημέρας. Και θέλεις γείνει παράφρων διά τα θεάματα των οφθαλμών σου, τα οποία θέλεις ιδεί.
Ο Κύριος θέλει σε πατάξει εις τα γόνατα και εις τα σκέλη με πληγήν κακήν, ώστε να μη δύνασαι να ιατρευθής από του ίχνους των ποδών σου έως της κορυφής σου…».
Παλαιά Διαθήκη (Δευτερονόμιο 28:15-63).
ΠΡΟΣΟΧΗ, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΟΝΟ ΓΙ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΚΟΥΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ
Ο ΝΕΟΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ ΜΕ ΠΑΛΙΑ ΡΟΤΑ
Κατά Λουκάν (19.27) «πλήν τους εχθρούς μου εκείνους τους μη θελήσαντές με βασιλεύσαι επ’ αυτούς, αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς έμπροσθέν μου». Τα λόγια αυτά βγαίνουν από το στόμα του θεού της αγάπης παρακαλώ, του Χριστού. Αυτό το ίδιο στόμα που έλεγε να αγαπάμε του εχθρούς μας!
Το πορτρέτο του Καπετάνιου

Ο  ίδιος καπετάνιος φιλολογικώς πώς:
11-Και μέσα σε όποια πόλη ή κωμόπολη μπείτε, εξετάστε ποιος είναι άξιος μέσα σ’ αυτή, και εκεί να μείνετε μέχρις ότου φύγετε.
12-Και μπαίνοντας μέσα στο σπίτι, χαιρετήστε το.
13-Και αν μεν το σπίτι είναι άξιο, η ειρήνη σας ας έρθει επάνω του. Αλλά, αν δεν είναι άξιο, η ειρήνη σας ας επιστρέψει σε σας.
14-Και όποιος δεν σας δεχθεί ούτε ακούσει τα λόγια σας, βγαίνοντας έξω από το σπίτι ή από την πόλη εκείνη, ξετινάξτε τη σκόνη από τα πόδια σας.
15-Σας διαβεβαιώνω: Ελαφρότερη θα είναι η τιμωρία κατά την ημέρα της κρίσης στη γη των Σοδόμων και των Γομόρρων.
ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10 ΣΤΙΧΟΙ 11-15
Όπως αντιλαμβάνεται ο καθείς πρόκειται για το γνησιότερο  θεϊκό αγαπητικό δείγμα παγκοσμίως.
Ο ΒΡΩΜΟΣΤΟΜΟΣ ΥΠΟΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΖΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ:
«Λόγος κατά Ιουδαίων» τόμος 34 σελ. 107 «… πράγμα που έπαθαν και οι Ιουδαίοι, οι οποίοι, αφού κατέστησαν τους εαυτούς τους άχρηστους για εργασία έγιναν κατάλληλοι για σφαγή» (οι Ιουδαίοι ουδέποτε δέχτηκαν τον Χριστό ως Μεσσία). Και συνεχίζει ο άγιος «Γι’ αυτό και ο Χριστός έλεγε: τους εχθρούς μου που δεν θέλησαν να βασιλεύσω σ’ αυτούς οδηγήστε τους εδώ και κατασφάξετέ τους».
Ο άγιος λοιπόν πατέρας αυτός μας επιβεβαιώνει κατηγορηματικώς ότι ο Χριστός  εννοούσε τοις μετρητοίς το «κατασφάξατε αυτούς έμπροσθέν μου».
«ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ». Ιωάννη Χρυσόστομου των εκδ. «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» 1980.

Η παλάμη της χειρός του Βρωμόστομου, που οδηγούσε και συνεχίζει να οδηγεί το ιουδαιοχριστιανικό κάτεργο, και η οποία συλλέγει πολλές οκάδες χρυσού, κάθε φορά που εκτίθεται προς προσκύνηση.
Ο ΒΡΩΜΟΣΤΟΜΟΣ ΓΕΜΙΖΕΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙ ΜΕ ΠΑΛΑΙΟΔΙΑΘΗΚΙΚΗ ΜΠΑΡΟΥΤΙ:
«Κι αν ακόμη φονεύσει κάποιος κατά το θέλημα του θεού, ο φόνος αυτός είναι από κάθε φιλανθρωπία καλύτερος, ενώ αν κάποιος από λύπη δείξη ευσπλαχνία και φιλανθρωπία, παρά το θέλημα του θεού, θα μπορούσε η φειδώ αυτή να αποβή πιο μιαρή από οποιοδήποτε φόνο»!!!
Η θεωρία όμως θέλει και το παράδειγμά της: «Λόγος κατά Ιουδαίων Δ΄» σελ. 199, «Ο Φινεές λοιπόν, που διέπραξε σε μια στιγμή δύο φόνους, φονεύοντας έναν άνδρα και μια γυναίκα, τιμήθηκε με το αξίωμα της ιεροσύνης, ενώ  αυτός όχι μόνον δεν μόλυνε με το αίμα τα χέρια του αλλά καθαρώτερα τα έκαμε».
«ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ». Ιωάννη Χρυσόστομου των εκδ. «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» 1980.
ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΤΕΡΓΟΥ
Σε τέλεια περιγραφή του Αρχικελευστή Σαούλ-Παύλου, απευθυνομένου στο ίδιο το πλήρωμα του πλοίου:
«Παρατηρήσατε αδελφοί, ποιοι είσθε σεις που ο θεός κάλεσε. Δεν υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί σοφοί κατ’ άνθρωπο, ούτε πολλοί δυνατοί, ούτε πολλοί ευγενείς την καταγωγήν, αλλά εκείνους που ο κόσμος θεωρεί μωρούς εδιάλεξε ο θεός δια να καταισχύνη τους σοφούς, και τους αδύνατους κατά κόσμον εδιάλεξε ο θεός, δια να καταισχύνη του δυνατούς, και ανθρώπους που έχουν ταπεινή καταγωγή κατά κόσμον και τους περιφρονημένους εδιάλεξε ο θεός, ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν». Προς Κορινθίους 1.26. Απόστολος Παύλος.
Ο ΒΡΩΜΟΣΤΟΜΟΣ ΥΠΟΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΕΞΗΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΚΑΤΕΡΓΑΡΕΟΥΣ ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΕΞΟΠΛΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΚΑΤΕΡΓΟ
«…δια να καταισχύνωμεν και τους Έλληνας. Διότι τώρα, αν και θέλω να απευθύνομαι προς αυτούς, ενώ τους νικώμεν εις τους λόγους και εις την αλήθεια των δογμάτων, επισύρωμεν εις βάρος μας τον χλευασμόν από την σύγκρισιν του βίου, αφού εκείνοι μεν, αν και ευρίσκονται εις την πλάνην και δεν πιστεύουν εις τίποτε ισάξιον με την ιδικήν μας πίστιν, όμως ζουν βίον φιλοσοφίας, ενώ εμείς κάμνομεν το εντελώς αντίθετον».
«αλλ’ εγώ τώρα θρηνώ, όταν Έλληνες είναι φιλοσοφώτεροι από εμάς που έχομεν εντολή να μιμούμεθα αγγέλους».
«Ας μιμηθώμεν τουλάχιστον τους βαρβάρους εμείς οι πολίται των ουρανών». (Α΄ Κορινθίους, Ομιλία Ζ΄ τόμος 18 σελ. 197»
Στη συνέχεια περιγράφει τους βαρβάρους Έλληνες, αυτούς τους «άθλιους και ταλαίπωρους, παράνομους, ασεβείς, ευρισκομένους στο σκοτάδι, συγγενείς των σκύλων, ελεεινότερους πάντων, μέθυσους, πόρνους, χειρότερους των χοίρων και των τράγων, βέβηλους μιαρούς, δαιμονιζόμενους, απάνθρωπους, άρπαγες, συγκοιμωμένους μετά μητέρων και αδελφών…».
ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΚΗΣ ΚΑΤΑΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ
. Παπαδαριό (Πατριάρχες, Επίσκοποι-Μητροπολιτάδες, Αρχιμανδρίτες, Παπάδες, Διάκονοι)
. Μοναχοί (Ηγούμενοι, Καλόγεροι, Καλογριές, Δόκιμοι. Ψαλτάδες (τραγουδιστές που δεν ξέρουν τι σημαίνουν τα λόγια των τραγουδιών τους)
. Παράσιτοι Μητροπόλεων και ενοριών (Εκκλησιαστικοί Επίτροποι, Συγγενείς ιερωμένων, Εργολάβοι ανακαινίσεων Μοναστηριών και εκκλησιών, Διευθυντές εκκλησιαστικών οργανώσεων και οργανισμών.
. Χριστεπώνυμο πλήρωμα, το οποίο ταΐζει όλες τις παραπάνω τάξεις των κηφηναριών.
ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΤΕΡΓΟΥ:
Εκκλησίες, Μοναστήρια, Εκκλησάκια,
Συντήρηση της αγραμματοσύνης,
Κλέψιμο, Απάτες,
Σκοταδισμός,
Απέχθεια προς την ελληνική παιδεία,
Καλλιέργεια του ιστορικού ψεύδους,
Απαίτηση ζητιανιάς (Κύριε ελέησον),
Κατοχή γης εις βάρος της αγροτικής τάξης,
Εκμετάλλευση καθυστερημένων ανθρώπων και φοβισμένων γερόντων και αρπαγή των περιουσιών τους,
Ιερές παιδεραστίες,
Αρσενοκοιτίες ιερωμένων και μοναχών
Καταληστεύσεις παγκαριών,
Επιδόσεις στην φοροδιαφυγή,
Συκοφαντισμός,
Υποκρισίες,
Ανθελληνισμός,
Μετατροπές λιμνών σε οικόπεδα, άνευ κατασκευής αποξηραντικών έργων (Βατοπέδι),
Απορροφήσεις κρατικών κονδυλίων υπέρ της καλοπέρασης και μακροημέρευσης άγαμων και ανώμαλων κηφήνων,
Χρηματοδοτήσεις του τουρκόφρονου πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης,
Διδασκαλία της υψίστης των αρετών «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι»,
Τάισμα, εδώ κι εκεί, τεμπέληδων ανθρώπων, προς διευκόλυνση της αναλγησίας της πολιτείας απέναντι στις υποχρεώσεις της, ...