Τι πρέπει να λες στο παιδί σου όταν είναι στεναχωρημένο;

Είναι σημαντικό να επαινούμε τα παιδιά μας, αλλά ακόμα πιο σημαντικό όταν οι έπαινοί μας είναι ειλικρινείς. Συχνά, ο τρόπος που οι γονείς συμπεριφέρονται στις κερκίδες των γηπέδων αποκαλύπτει πολλά για τις αρετές που εκτιμούν. Μερικοί γονείς δείχνουν ξεκάθαρα, με τον τρόπο που φέρονται ότι, γι' αυτούς, το παν είναι η νίκη.

 

Ένα παράδειγμα 

Ο εννιάχρονος Ρόμπι παίζει σε μια ομάδα μπέιζμπολ. Δεν είναι κανένας σπουδαίος αθλητής, αλλά του αρέσει να παίζει, και μέσα από τη συμμετοχή του στο σπορ αποκτά μερικές σημαντικές ικανότητες - σωματικές και κοινωνικές. Τις περισσότερες φορές προσπαθεί σκληρά και τα καταφέρνει αρκετά καλά. Όμως, σε έναν αγώνα με μια άλλη ομάδα, δεν φαίνεται να βάζει τα δυνατά του. Η μητέρα του Ρόμπι κάθεται στις κερκίδες, ουρλιάζοντας μανιωδώς υπέρ της νίκης της ομάδας του γιου της. Οι επευφημίες της γίνονται ιδιαίτερα έντονες όταν ο Ρόμπι ετοιμάζεται να χτυπήσει τη μπάλα. Όσο περισσότερο στριγκλίζει αυτή, τόσο περισσότερο εκείνος διστάζει και αστοχεί.

 

Μετά τον αγώνα, στον οποίο η ομάδα του Ρόμπι χάνει, η μητέρα του λέει, "Δεν πειράζει. Προσπάθησες". Όμως, μετά από τον τρόπο που φέρθηκε στη διάρκεια του παιχνιδιού, καί εξαιτίας του τόνου της φωνής της, ο Ρόμπι ξέρει ότι δεν εννοεί πραγματικά αυτό που λέει.

 

Πάντα θα υπάρχουν φορές που θα απογοητευόμαστε από τα παιδιά μας, καί δεν έχει νόημα να προσπαθούμε να κρύψουμε τα συναισθήματά μας. Εντούτοις, το mo σημαντικό είναι πώς νιώθουν τα ίδια τα παιδιά για τις προσπάθειές τους. Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, καί τα παιδιά το ξέρουν, πρέπει να ελέγχουμε την απογοήτευσή μας. Αυτό που χρειάζεται ο Ρόμπι από τη μητέρα του, είναι να τον αγκαλιάσει, και να τον καθησυχάσει ότι εκείνη είναι με το μέρος του, ανεξάρτητα ποιος κερδίζει.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι το σημαντικό για τα παιδιά μας είναι να αναπτύξουν αθλητικό πνεύμα, να μάθουν να συνεργάζονται μέσα σε μια ομάδα, να βάζουν τα δυνατά τους, και να διασκεδάζουν. Στο κάτω-κάτω, τη ζωή τους δεν θα την καθορίσουν οι φιλοδοξίες που έχουμε εμείς γι' αυτά, αλλά οι δικοί τους στόχοι, και τα όνειρα που κάνουν για τον εαυτό τους.

 

Δίνουμε καλύτερο παράδειγμα στα παιδιά μας, όταν τα συναισθήματα και οι πράξεις μας συμβαδίζουν όσο το δυνατό περισσότερο. Αυτό, όμως, είναι κάπως περίπλοκο ζήτημα.

 

Από τη μία, θέλουμε τα παιδιά μας να λένε αυτό που εννοούν, και να εννοούν αυτό που λένε, τουλάχιστον τις περισσότερες φορές. Από την άλλη, θέλουμε να μάθουν να καταλαβαίνουν πότε μια κατάσταση απαιτεί τέλεια ειλικρίνεια, και πότε είναι καλύτερα να αποσιωπούμε ορισμένα πράγματα. Δεν θέλουμε να είναι ανειλικρινή, θέλουμε, όμως, να είναι ευγενικά και να δείχνουν ευαισθησία και ενδιαφέρον για τα συναισθήματα των άλλων. Kαι παρ' όλο που είναι σημαντικό να τους διδάξουμε καλούς τρόπους και τα τυπικά "παρακαλώ" και "ευχαριστώ", θέλουμε να κάνουμε κάτι παραπάνω από το να τους μάθουμε να λένε απλώς τις σωστές λέξεις. Θέλουμε να εκτιμούν πραγματικά την ευαισθησία και τη γενναιοδωρία των άλλων. Αυτό δεν είναι εύκολο έργο, αλλά ο καλύτερος τρόπος να ανταπεξέλθουμε, είναι να προμηθεύσουμε στα παιδιά μας ένα πρότυπο συμπεριφοράς που να συνδυάζει την καλοσύνη με την ειλικρίνεια, την ευθύτητα με τη διπλωματία, δείχνοντάς τους, μέσα από τις δικές μας πράξεις, πώς να χειρίζονται λεπτές αλλά σημαντικές κοινωνικές συναναστροφές.

 

Αλλο είναι να σε εκτιμούν οι άλλοι, και άλλο να εκτιμάς ο ίδιος τον εαυτό σου - παρ' όλο που και τα δύο είναι σημαντικά. Θέλουμε τα παιδιά μας να αποκτήσουν συναισθηματική ωριμότητα και να μάθουν να βρίσκουν μέσα τους την υποστήριξη και την ενθάρρυνση που χρειάζονται καθώς γίνονται πιο ανεξάρτητα. Αν καταφέρουν να εκτιμήσουν τον εαυτό τους, θα έχουν μια πάντα διαθέσιμη πηγή συναισθηματικής τροφής.

Πόσο χρόνο πρέπει να αφιερώνεις στο παιδί σου;

Οι οικογενειακές στιγμές είναι πολύτιμες, κυρίως για τα μικρά μέλη, που διδάσκονται τον θεσμό της οικογένειας και τις αξίες. Μέσα από τις απλές καθημερινές στιγμές μαθαίνουν για την φροντίδα, την αγάπη, τις ανθρώπινες σχέσεις και την αλληλεπίδραση τους με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.

Οι γονείς, περνώντας ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά τους, δίνουν σημαντικά μαθήματα ζωής και τους διδάσκουν τον θεσμό της οικογένειας. Αντίθετα εάν είναι απόντες, το πιο πιθανό είναι τα παιδιά τους, στο μέλλον, να απουσιάζουν και τα ίδια από τη δική τους οικογένεια.

Συμβουλές για γονείς:

• Ακούτε το παιδί όταν σας μιλάει και συμβουλεύστε το κατάλληλα

• Προγραμματίστε βόλτες με το παιδί σας σε μέρη που θέλει να επισκεφτεί

• Να βρίσκεστε όλοι μαζί στον ίδιο χώρο ακόμα και αν κάνετε διαφορετικές δραστηριότητες

• Διοργανώστε βραδιές "τηλεόρασης" και παρακολουθείτε όλοι μαζί μια αγαπημένη εκπομπή ή ταινία

• Επιτρέψτε του να συμμετέχει ενεργά σε θέματα που το απασχολούν ώστε να ακούει όσα λέει

• Κερδίστε την εμπιστοσύνη του

• Παρέχετε του ένα ασφαλή χώρο

• Εκφράζετε του συχνά τα συναισθήματα που έχετε για εκείνο

• Διοργανώστε απο κοινού τις επόμενες διακοπές σας. Ρωτήστε το ποιά μέρη θα ήθελε να επισκεφτεί

• Αφήστε το να διαλέξει ένα βιβλίο και διαβάστε το μαζί

• Επιβραβεύετε το κάθε φορά που καταφέρνει ή προσπαθεί για κάτι

• Όταν σας ζητάει να το βοηθήσετε σε μία δραστηριότητα αφοσιωθείτε σε αυτήν και μη του δείξετε πως δεν έχετε όρεξη

• Καθιερώστε τις Κυριακές (ή αν είναι εφικτό και άλλες καθημερινές ημέρες) για να τρώτε όλη η οικογένεια μαζί

• Ακόμα και αν είναι άτακτο ή δεν έχει τη συμπεριφορά που επιθυμείτε επιβεβαιώστε ότι η αγάπη σας για εκείνο δεν αλλάζει

• Αποδεχτείτε το και στηρίξτε το όταν χρειάζεται

• Γίνετε το πρότυπο που θέλετε μελλοντικά να μιμηθεί

Αν ο άνθρωπος δε φτάσει στο χείλος του γκρεμού δε βγάζει φτερούγες για να πετάξει…

Αν ο άνθρωπος δε φτάσει στο χείλος του γκρεμού δε βγάζει φτερούγες για να πετάξει…

Λένε πως ο καλύτερος τρόπος για να κάνεις τα όνειρα σου αληθινά είναι να ξυπνήσεις… Κάποτε ο Πλάτωνας πήγε στο Σωκράτη και τον ρώτησε τι θα χρειαζόταν να κάνει για να πετύχει τα θέλω του, να πραγματώσει τους στόχους του… Τότε ο Σωκράτης τον πήγε σε μια λίμνη και του βούτηξε το κεφάλι μέσα στο νερό για ώρα… Ο Πλάτωνας τρομαγμένος και απελπισμένος , αφού κόντεψε να σκάσει, κατάφερε και ξέφυγε, τινάζοντας το κεφάλι του έξω φώναξε…
Τι κάνεις εκεί; Πας να με σκοτώσεις; Είπε. Ο Σωκράτης αποκρίθηκε ήρεμα… «Όταν θέλεις κάτι με την ίδια λαχτάρα και παλέψεις γι’ αυτό, όπως γι’ αυτή την αναπνοή για να μπορείς να ζήσεις, τότε να ξέρεις πως θα το πετύχεις”…
Σήμερα, σε μια εποχή που τα όνειρα κλονίζονται και κατακρεουργούνται!

Ατέλειωτες ώρες που «Πόσα όνειρα έμειναν όνειρα; Πόσες ιδέες δεν υλοποιήθηκαν ποτέ και έμειναν να σε στοιχειώνουν, στο πίσω μέρος του μυαλού σου; Πόσες φορές ξεκίνησες μια δραστηριότητα και την άφησες στη μέση; Πόσες φορές είπες: ‘δεν είναι αυτά για μένα’ και εγκατέλειψες την προσπάθεια; Και μετά τι;
τις διαθέτεις για να παραπονιέσαι, να τα φορτώνεις στους άλλους, στις καταστάσεις, στην κοινωνία. Το εύκολο είναι ακριβώς αυτό. Να φταίει ο άλλος. Το εύκολο είναι να ακουμπάς τις ευθύνες σου αλλού. Το αντίθετο, ξέρω, πονάει. Όπως πονάει και η αυτό-μομφή, η ενοχή του ‘δεν τα κατάφερα’.
Το εύκολο είναι να προσαρμόζεσαι στο ‘δε βαριέσαι…’ να βολεύεσαι εκεί που ουσιαστικά δεν χωράς. Εκεί που τα όνειρά σου μαραζώνουν και μαζί τους και εσύ. Ο πατέρας σου έλεγε συχνά ίσως, να βολευτείς κάπου, πρόσεχε τα ρίσκα δεν είναι για μας, το σίγουρο να κοιτάς, το σίγουρο και ας είναι και λίγο. Και εσύ έμαθες να νιώθεις λίγος και σαν λίγος να ζεις, ξεχνώντας τα όνειρα…αφήνοντάς τα για τους άλλους, τους τυχερούς…
Σκέφτηκες όμως ποτέ ‘οι τυχεροί’ πώς έφτασαν εκεί που εσύ δεν τόλμησες ουσιαστικά να φτάσεις; Ποιους δρόμους περπάτησαν; Με ποιο σκεπτικό, με ποια εργαλεία, έχτισαν αυτό που εσύ σήμερα θαυμάζεις ή ζηλεύεις;
Κάθε θετικό αποτέλεσμα, πηγάζει απο την δύναμη που του δίνει το κίνητρο που το δημιούργησε.
Ο στόχος δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά και το αποτέλεσμα δεν είναι εφικτό αν ο στόχος δεν είναι σωστά διαμορφωμένος.
Στόχος είναι κάτι που επιθυμείς, που ονειρεύεσαι, που θέλεις να φτάσεις και μπορεί να είναι εφικτός μόνον όταν εξαρτάτε στο μεγαλύτερο μέρος του, απο εσένα τον ίδιο. Είναι η φαντασίωση που σε κάνει να θέλεις να προχωρήσεις, σου δίνει χαρά, ελπίδα, σκοπό και νόημα ζωής. Το όνειρο είναι ολοζώντανο μέσα σου. Έχει εικόνα, ήχο, συναίσθημα, συμπρωταγωνιστές. Για να το πραγματώσεις, χρειάζεται να μπορείς να ορίσεις συγκεκριμένα τι θέλεις και κάτω απο ποιες συνθήκες το θέλεις. Τι είσαι διατεθημένος να δώσεις για την υλοποίησή του. Τι θα κερδίσεις, τι θα χάσεις. Γιατί μην ξεχνάς ότι κάθε φορά που λες ένα μεγάλο ναι σε μια κατάσταση, έχεις ήδη πει ένα εξίσου μεγάλο όχι σε κάποια άλλη.
Για να ζήσεις λοιπόν τη ζωή που επιθυμείς, το πρώτο πράγμα που έχεις να κάνεις, είναι να ξέρεις τι θέλεις. Να επιλέξεις το σχέδιο της ζωής σου, αυτό που θα σου φέρει το αποτέλεσμα που έχεις ονειρευτεί. Το δεύτερο είναι να είσαι εσύ ο ίδιος ο πρωταγωνιστής. Πράγμα που σημαίνει ότι ο στόχος πρέπει να είναι λογικός και μέσα στα όρια του ελέγχου σου. Επίσης πρέπει να έχει το κατάλληλο για εσένα μέγεθος. Αν φυσικά είναι πολύ μεγαλύτερος, αναρωτήσου αν πράγματι έχεις τα μέσα για να τον πετύχεις. Τι χρειάζεσαι, που θα το βρεις ή πώς θα το αποκτήσεις. Ίσως χρειαστεί να ‘σπάσεις’ τον αρχικό σου στόχο σε υπο-στόχους.
Επίσης κάτι πολύ σημαντικό είναι να μπορείς να εντοπίσεις, τι μέχρι σήμερα σε εμπόδισε να πετύχεις. Λάθος διαδρομή; Υπερεκτίμηση δυνάμεων; Έλλειψη αυτό-εκτίμησης; Ότι και να είναι αυτό που στάθηκε εμπόδιο στην εξέλιξή σου, αν το εντοπίσεις και το δουλέψεις, θα κατορθώσεις να μετατρέψεις την
αποτυχία σου σε μια πολύτιμη εμπειρία, που θα σε φέρει γρηγορότερα στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Αν βλέπεις ότι ο επαναλαμβανόμενος δρόμος σε οδηγεί σε επαναλαμβανόμενη αποτυχία, άλλαξε δρόμο ή επανα-προσδιόρισε τον στόχο σου. Κάνε κάτι άλλο.»
Να θυμάστε πως «αν ο άνθρωπος δε φτάσει στο χείλος του γκρεμού δε βγάζει φτερούγες για να πετάξει»…

Η απόλυτη τεκμηρίωση του ατόφιου Ιουδαϊκού σπέρματος του χριστιανισμού από τον Ι. Χρυσόστομο

Όταν αποκαλέσει κανείς ιουδαιοχριστιανούς τους ανθρώπους που οι ίδιοι απαιτούν να τους αποκαλούμε χριστιανούς τότε αυτομάτως γίνονται άγρια θηρία, έτοιμα να τον κατασπαράξουν! Ο Ι. Χρυσόστομος όμως δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας για το ότι ο χριστιανισμός είναι τέκνο καθαρόαιμο ιουδαϊκό. Και επειδή είναι ο μέγιστος των αγίων θεολόγων του χριστιανισμού, καλά θα κάνουν οι ιουδαιοχριστιανοί να βγάλουν τον σκασμό τους και να τον ακούσουν. 

Για ποιους λόγους όμως οι χριστιανοί εξανίστανται όταν τους αποκαλούν ιουδαιοχριστιανούς; Διότι η Παλαιά Διαθήκη είναι το αισχρότερο βιβλίο που έχει γραφεί μέχρι στιγμής παγκοσμίως. Βρώμα και δυσωδία αποπνέει η κάθε σελίδα της, το κάθε χωρίο της. Έλα μου όμως που Καινή Διαθήκη δίχως την Παλαιά δεν γίνεται να σταθεί. Και ο Ιωάννης ο Βρωμόστομος είναι κατηγορηματικός, όπως θα δούμε στην συνέχεια.
Στο κείμενό του που ακολουθεί, συνεχώς τονίζει ξεκάθαρα ότι ο Χριστός ήρθε να συμπληρώσει τον Νόμο, κι ότι ο χριστιανισμός δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά ο ορθός και κατά τον Νόμο σύμφωνος Ιουδαϊσμός.
Κι όμως, και απέναντι στις κατηγορηματικές αυτές δηλώσεις του αγίου, οι χριστιανοί αρχίζουν τα ναι μεν αλλά και τα ήξεις αφήξεις. Μια συμπεριφορά που δίνει απλόχερα στον καθένα το δικαίωμα να σιχαθεί το χριστιανικό ήθος και να ξεράσει μπροστά στην χριστιανική υποκρισία και το ψεύδος.
Λογικό είναι κύριοι ιουδαιοχριστιανοί να μην γουστάρετε αυτό το όνομα που σας ταιριάζει απόλυτα. Το ότι Έλληνες άνθρωποι ακολουθείτε ιουδαϊκές ειδωλολατρικές συνήθειες και τελετουργίες, ασφαλώς και δεν σας κολακεύει καθόλου, εδώ που τα λέμε. Όμως αυτή είναι η αλήθεια, όσο και να κλωτσάτε περί του αντιθέτου. Ή μήπως είναι ψέμα ότι ψάλλετε στις εκκλησίες σας το κατάπτυστο «Των αγίων πατέρων ημών, Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ»; Τι λέτε λοπόν, είναι ψέμα;  
ΤΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ (από: http://www.impantokratoros.gr/ioannis-chrysostomos-ypapanth.el.aspx)

Λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην Υπαπαντή του Ιησού Χριστού

TOY EN ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Λόγος εις την Υπαπαντήν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και εις την Θεοτόκον και εις τον Συμεών
Δεν φορεί μόνο σάρκα ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, αλλά και περιτέμνεται σύμφωνα με τον Μωσαϊκό νόμο, για να μην έχη πρόφασι η απιστία των Ιουδαίων. Γιατί έρχεται προς τον νόμο για χάρι του ίδιου του νόμου, για να ελευθερώση τους μαθητές του μέσω της πίστεως που βασιζόταν στον νόμο. Και παίρνει σάρκα και περιτέμνεται κι αυτός μαζί με τους Ιουδαίους. Πήρε το ίδιο με αυτούς σώμα, πήρε και την ίδια περιτομή. Έκανε α­ναντίρρητη την συγγένειά Του με αυτούς, ώστε να μη τον αρνη­θούν, Αυτόν, ο οποίος ήταν ο Χριστός που έρχεται από την γενιά του Δαυίδ, και που αυτοί προσδοκούσαν. Έδειξε το γνώρισμα της συγγενείας Του με αυτούς. Γιατί, αν ακόμη και μετά την περιτομή Του έλεγαν «δεν ξέρουμε από πού είναι»[1], εάν δεν είχε περιτμηθή κατά σάρκα, η άρνησίς τους θα είχε κάποια εύλογη πρόφασι.
«Όταν συμπληρώθηκαν οι οκτώ ημέρες»: Γιατί ο νόμος ορίζει την ογδόη ημέρα να γίνεται η περιτομή, και όταν φθάση η ογδόη, έρχεται μέσα ο γιατρός και πιάνει το μαχαιράκι και κάνει τα της τέχνης του. Δεν ισχύει δε τότε η αργία του Σαββάτου λόγω της περιτομής.
Ας ρωτήσουμε λοιπόν τους Ιουδαίους: Ανάπαυσις το Σάββατο· τέλεια αργία αυτή την ημέρα… Για ποια λοιπόν αιτία η ογδόη εκτοπίζει την εβδόμη; Γιατί η ο­γδόη γίνεται ανώτερη από την εβδόμη;Όμως οι Ιουδαίοι δεν γνωρίζουν τα των Ιουδαίων. Ενώ η Εκκλησία του Χριστού και τον Χριστό γνωρίζει και τις Ιου­δαϊκές διδασκαλίες. Περιτέμνεται λοιπόν το παιδί την ογδόη ημέρα, επειδή κατά την ογδόη η Ανάστασις, δηλαδή η Κυριακή, έμελλε να αποβή η περιτομή[2] όλου του κόσμου. Γιατί άλλωστε δεν διέταξε ο Μωυσής να γίνεται η περιτομή την έκτη ημέρα; Γιατί όχι την εννάτη ή την δεκάτη; Είναι λοιπόν προφανής η σημασία της ο­γδόης ημέρας, κατά την οποία γίνεται η Ανάστασις του Κυρίου. Όποιος λοιπόν δεν πιστεύει στην Ανάστασι είναι απερίτμητος στην καρδιά, αφού με την απιστία του αποξενώνεται από τον Θεό. Ενώ η περιτομή της πίστεως είναι αληθινή γνώσις και αίσθησις. Γι’ αυτό, αγαπητέ μου, η περιτομή δίδεται θεωρητικά στους πι­στούς υπό την έννοια του αγίου βαπτίσματος. Το δε άγιο βάπτισμα είναι τύπος της Αναστάσεως του Χριστού. Να περάσης λοιπόν από την σάρκα στο πνεύμα και από τα σωματικά στο μεγαλείο του πνεύματος και θα βρης εκεί μεν περιτομή σαρκική, εδώ δε περιτομή πνευματική και κάθαρσι από τις αμαρτίες. Ογδόη ημέρα είναι η περιτομή· η δε ογδόη ημέρα είναι και η ανάστασις· της δε αναστάσεως τύπος είναι το βάπτισμα. Δέστε πώς από τα μικρά προοδεύουμε στα μεγαλύτερα, από τα σω­ματικά στα πνευματικώτερα. Να έλθουν λοιπόν οι Ιουδαίοι κι αυτοί και να προοδεύσουν. Γιατί πρέπει να προοδεύσουν από τα σαρκικά και να μην αρκεστούν σ’ αυτά.
Λοιπόν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο οποίος δεν ήλθε να καταλύση τον νόμο, αλλά να τον εκπληρώση, περιετμήθη κι αυτός μαζί με τους Ιουδαίους. Λέγει λοιπόν ο Ευαγγελιστής: «Συμπληρώθηκαν οκτώ ημέρες για την περιτομή του και του δόθηκε το όνομα Ιησούς, όπως ωνομάστηκε από τον άγγελο προτού να συλληφθή στην κοιλιά της μητέρας του». Εμείς δηλαδή παίρνουμε το όνομα μετά την γέννησί μας, ενώ ο Ιησούς παίρνει το όνομά του προτού να γεννηθή. Γιατί υπήρχε και προτού να συλληφθή. Ωνομάστηκε δε Ιησούς, επειδή το έργο του ήταν έργο Σωτήρος.
«Και όταν συμπληρώθηκαν, λέει, οι ημέρες του καθαρισμού τους σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσέως». Τίνος καθαρισμού; Της Μαρίας και του Ιωσήφ. Διέταζε δηλαδή ο νόμος, η γυναίκα που μόλις είχε γεννήσει να καθαρίζεται και να φυλάγη τις ημέρες και να μην βγαίνη εξω.
«Όταν λοιπόν συμπληρώθηκαν οι ημέρες του καθαρισμού σύμφωνα με τον νό­μο του Μωυσέως» — καίτοι δεν υφίστατο τέτοια ανάγκη για την Παρθένο, αλλ’ όμως εκπληρωνόταν ετσι ο νόμος —  «τον ανέβασαν στα Ιεροσόλυμα, για να τον προσφέρουν στον Κύριο, όπως έχει γραφή στον νόμο του Κυρίου». Όπου ο λόγος είναι για σωματικό καθαρισμό, λέει «σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσέως»· όπου για προσφορά του Αγίου, «όπως έχει γραφτή, λέει, στον νόμο του Κυρίου». Όχι ότι ο νόμος του Μωυσέως δεν ήταν νόμος του Κυρίου· διότι, όσα λέει ένας προφή­της κινούμενος από το Άγιο Πνεύμα, δεν τα λέει μόνος, αλλά ο Κύριος του τα υπαγορεύει. Επειδή όμως και ο καθαρισμός είχε χαρακτήρα σωματικό, γι’ αυτό λέει «νόμο του Μωυσέως». Όταν όμως προσφερόταν το πρωτότοκο, λέει «κατά τον νόμο του Κυρίου» τιμώντας έτσι το νεογέννητο.
«Όπως είναι γραμμένο στον νόμο του Κυρίου: κάθε αρσενικό που διανοίγει μήτρα να ονομασθή άγιο και αφιερωμένο στον Κύριο». Αυτή λοιπόν η φράσις και η διάταξις ολόκληρη και η αφορμή της διατάξεως βάλθηκε γι’ αυτόν που επρόκειτο να διανοίξη μήτρα. Γιατί όλα τα πρωτότοκα των ζώων και των ανθρώπων ουδέ­ποτε διήνοιξαν μήτρα, αλλά ήταν απλώς και μόνο πρωτότοκα. Εκείνος όμως που γεννήθηκε από μητέρα παρθένο, αυτός μόνο διήνοιξε μήτρα. Κάνε μου λοιπόν την χάρι και πρόσεξε ότι η διατύπωσις όλου αυτού του νόμου έγινε για εκείνον μόνο που επρόκειτο να γεννηθή από μητέρα παρθένο. Πώς όμως να την κατανοούσαν οι Ιουδαίοι; Γιατί σαν σαρκικοί που είναι απέχουν πολύ από του να καταλάβουν τα νοήματα της πνευματικής διδασκαλίας.
Έπειτα ανεβαίνουν «για να προσφέρουν θυσία, σύμφωνα με αυτό που λέει ο νόμος του Κυρίου, ένα ζευγάρι από τρυγόνια ή δύο νεοσσούς από περιστέρια»[3]. Έγιναν δε και αυτά τυπικά, κατά τον νόμο, ώστε να μην υπάρχη καμμιά έλλειψις στην πιστή εκτέλεσι του νόμου. Αυτά είναι συγκεκαλυμμένα νοήματα του Μωσαϊ­κού νόμου. Ας έλθουμε όμως στην εξήγησι του Ευαγγελίου.
«Και να, υπήρχε ένας άνθρωπος στην Ιερουσαλήμ που ωνομαζόταν Συμεών. Και ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος και ευλαβής και το Πνεύμα του Θεού ήταν ­επάνω του. Αυτός είχε λάβει αποκάλυψι από το Άγιο Πνεύμα ότι δεν θα τελείωνε την ζωή του προτού δη τον Χριστό τον Κυρίου». Γέροντας ήταν ο Συμεών και πε­ρίμενε την εκπλήρωσι της υποσχέσεως. Έμενε στον ναό μέσα και μονολογούσε: Όπου και να γεννηθή, οπωσδήποτε εδώ θα παρουσιασθή.
«Αυτός ήλθε κατ’ έμπνευσιν του Πνεύματος στον ναό» εκείνη την ώρα που οι γονείς έφερναν εκεί το παιδί. Διότι βέβαια πολλές φορές ερχόταν, αλλά με δική του πρόθεσι. Τότε όμως οδηγημένος από το Άγιο Πνεύμα στην κατάλληλη στιγμή, έρχεται, για να λάβη την εκπλήρωσι της υποσχέσεως.
«Αυτός δέχτηκε στην αγκαλιά του τον Ιησού και ευλόγησε τον Θεό και είπε: Σήμερα αφήνεις ελεύθερο τον δούλο σου, Δέσποτα, να πεθάνη κατά τον λόγο σου με ειρήνη». Από πού τον αφήνεις ελεύθερο; Από τον στίβο της ζωής. Γιατί είναι γεμάτα λύπη τα βιοτικά πράγματα. Η ζωή είναι φυλακή. Εκείνος λοιπόν ήθελε να ελευθερωθή. Εάν όμως κάποιος την αναχώρησι από την εδώ ζωή την θεωρή ζημία αυτός δεν είναι ακόμη τέλειος στην πίστι.
Εκείνος όμως έλεγε: «Σήμερα αφήνεις ελεύθερο τον δούλο σου, Δέσποτα, να πεθάνη κατά τον λόγο σου με ειρήνη». Διότι αυτός που πρόκειται να κάμη ειρήνη με τον κόσμο έφθασε· ο ειρηνοποιός έχει έλθει- εκείνος που συνδέει τον ουρανό με την γη και μετατρέπει την γη σε ουρανό με την ευαγγελική διδασκαλία έχει κατα­φθάσει.
Ο Συμεών φωνάζει: «Σήμερα αφήνεις ελεύθερο τον δούλο σου, Δέσποτα, να πεθάνη κατά τον λόγο σου με ειρήνη, γιατί είδαν τα μάτια μου την σωτηρία σου», λέει. Τι είναι αυτό που λέει; Προηγουμένως δηλαδή πίστευα με την διάνοιά μου και γνώριζα με τον λογισμό μου. Τώρα όμως είδαν και τα μάτια μου. Και εκείνο που προσδοκούσα με την καρδιά μου, να που το είδαν τα μάτια μου εκπληρωμένο. Και ποιο είναι αυτό; «Είδα, λέει, την σωτηρία σου». Ποια σωτηρία; «Αυτήν που ετοίμασες ενώπιον όλων των λαών». Όχι του λαού του ενός ούτε του λαού του Ισ­ραήλ μόνο, αλλά «ενώπιον όλων των λαών». Γιατί αυτός που γεννήθηκε είναι δι­δάσκαλος όλων των ανθρώπων.
«Φως που θα είναι αποκάλυψις για τους εθνικούς και δόξα για τον λαό σου τον Ισραήλ». Γιατί φως; Επειδή ακριβώς οι εθνικοί βρίσκονταν στο σκοτάδι. Ε­πειδή τα σκοτισμένα ειδωλολατρικά έθνη φωτίζονταν.
«Φως που θα είναι αποκάλυψις για τους εθνικούς και δόξα για τον λαό σου τον Ισραήλ». Εδώ η δόξα και εκεί η αποκάλυψις. Εκεί η αρχή της διδασκαλίας, εδώ η πρόοδος της μαθήσεως.
«Δόξα για τον λαό σου τον Ισραήλ». Αλλά εδώ σίγουρα θα ρωτήση κάποιος: Και πού είναι οι Ισραηλίτες; Έχεις τον Πέτρο, έχεις τον Παύλο, έχεις τον Ιωάν­νη, έχεις τις τρεις χιλιάδες, έχεις τις πέντε χιλιάδες, έχεις την Εκκλησία της Ιε­ρουσαλήμ, έχεις αυτούς που πίστεψαν από τις τάξεις των Ιουδαίων. Γιατί μέσα στους πιστούς βρισκόταν το έθνος. «Εάν ο Κύριος των Δυνάμεων δεν άφηνε για σπόρο μια μικρή μερίδα πιστού λαού ανάμεσά μας, θα είχαμε γίνει σαν τα Σόδομα και θα είχαμε όμοια τύχη με τα Γόμορρα»[4]. Διότι λέει επίσης ο Θεός: «Κράτησα για τον εαυτό μου επτά χιλιάδες άνδρες, οι οποίοι δεν γονάτισαν να προσκυνήσουν τον Βάαλ»[5]. Έτσι μέσα στον λαό φυλαγόταν το σπέρμα της πίστεως και δεν χάθη­κε ο λαός — μη γένοιτο — ούτε εξαχρειώθηκαν όλοι οι Ιουδαίοι. Αφού και τώρα, σ’ αυτή την μακάρια κατάστασι και κλήσι των Χριστιανών πολλοί είναι οι καλεσμέ­νοι, λίγοι όμως οι εκλεκτοί. Ο Χριστός δηλαδή κάλεσε όλη την οικουμένη και ετοί­μασε το άγιο τραπέζι του Ευαγγελίου. Αλλά όταν έλθη στη Δευτέρα Παρουσία, μπαίνει μέσα και κάνει ξεδιάλεγμα και εξετάζει με προσοχή τους συνδαιτυμόνες. Κι αν βρη κανένα να μη έχη ένδυμα κατάλληλο για γάμο του λέει: «Φίλε, πώς μπήκες εδώ μέσα χωρίς γαμήλιο ένδυμα;»[6] Και θα τον βγάλη έξω καθώς ακού­σαμε στα Ευαγγέλια. Ώστε, όπως και εκεί έγινε εκλογή, έτσι και εδώ θα γίνη ε­κλογή. Μήπως δηλαδή, επειδή έχουμε κληθή, πρέπει στο εξής να αλαζονευώμαστε, σαν να έχουμε, αλήθεια, εξασφαλίσει την τελειότητα; Λοιπόν, η πτώσις εκείνων ας γίνη δική μας ασφάλεια. Έτσι, αγαπητέ, ούτε ο λαός χάθηκε ολόκληρος, ούτε όλος εξαχρειώθηκε, ούτε όλος απίστησε, ούτε όλος κατεδίωξε τους Αποστόλους, αλλά με το κήρυγμα των Αποστόλων πίστευσαν αμέσως τρεις χιλιάδες, χωρίς τις γυ­ναίκες και τα παιδιά. Και έγινε στην Ιερουσαλήμ Εκκλησία αναρίθμητη, ενώ α­κόμη δεν είχε καταστραφή ο Ναός, ενώ ακόμη δεν είχαν εκδιωχθή oι Ιουδαίοι, ενώ ακόμη δεν είχε γκρεμισθή η Ιερουσαλήμ. Οικοδομήθηκε Εκκλησία και τα λό­για του Ιωάννη έγιναν ξεκάθαρη αλήθεια: «Εκείνος πρέπει να μεγαλώνη, εγώ δε να μικραίνω»[7].
Ο Συμεών λοιπόν που είναι προφήτης λέγει: «Δόξα για τον λαό σου τον Ισ­ραήλ». Γιατί ήταν δόξα γι’ αυτούς που προσδοκούσαν η συνάντησις εκείνου τον οποίο προσδοκούσαν.
Και αναλογίζονταν ο Ιωσήφ και η Μαρία αυτά που άκουγαν: Ο άγγελος έφερε την ευχάριστη είδησι, οι μάγοι τον εγνώρισαν, οι ποιμένες τον έμαθαν, οι στρατιές των αγγέλων χόρευαν, το αστέρι από πάνω τον ανήγγειλε, ο Συμεών προφητεύει, η Άννα η κόρη του Φανουήλ προφητεύει, η γη αγαλλόταν, ο ουρανός μίλησε με το αστέρι, οι μάγοι αρνήθηκαν τον τύραννο, οι ποιμένες προσκύνησαν τον αρχιποιμένα, όλα τον εγνώρισαν, η μητέρα ήξερε, ο Ιωσήφ πληροφορήθηκε, έτρεμαν για όσα έγιναν, όμως κατάλαβαν την έκβασι των γεγονότων.
«Και ο Συμεών τους ευλόγησε και είπε στην Μαριάμ την μητέρα του: Αυτός πρόκειται να γίνη πτώσις και έγερσις για πολλούς μέσα στον Ισραήλ και σημείο αντιλεγόμενο». Πτώσις για ποιους; Σαφώς γι’ αυτούς που απιστούν, αυτούς που αντιλέγουν, αυτούς που τον σταυρώνουν. Και έγερσις για ποιους; Αυτούς που τον αναγνωρίζουν και τον ομολογούν με ευγνωμοσύνη.
«Και σημείο αντιλεγόμενο». Ποιο σημείο αντιλεγόμενο; Το σημείο του Σταυ­ρού, που η Εκκλησία το θεωρεί σωτηρία του κόσμου, που οι Ιουδαίοι το εχθρεύονται και που πολλές φορές και ο ουρανός το διεκήρυξε. Αμφισβητείται το σημείο, για να νικήση η αλήθεια. Γιατί χωρίς αντίλογο δεν μπορεί να γίνη ολοκληρωμένη νίκη. Έπρεπε λοιπόν να εμφανισθή η αντιλογία, για να εκδώση την απόφασί του ο δικαστής, αφού μακροθυμήση μέχρι το τέλος των αιώνων. Γι’ αυτό λέει «και ση­μείο αντιλεγόμενο». Αντιλέγουν δε εκείνοι που απιστούν.
Και συ, λέει, θεωρείσαι μητέρα. Άραγε λοιπόν εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, επειδή συμφώνησες να γίνης μητέρα, επειδή τον εγέννησες, επειδή έκρινες καλό να του δανείσης την μήτρα σου; (Διότι η κοιλιά σου έγινε δοχείο της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος). Άραγε λοιπόν θα μείνης εκτός πειρασμού, επειδή έγινες Θεο­τόκος, επειδή συνέλαβες χωρίς πείρα γάμου, επειδή καταστάθηκες Μητέρα του Δημιουργού σου; Άραγε εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού; Ούτε κι εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, αλλά «κι εσένα την ίδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυ­χή». Γιατί, Κύριε μου; Σε τι αμάρτησα; Σε τίποτε δεν αμάρτησες βέβαια. Όταν όμως Τον δης κρεμασμένο στον Σταυρό, όταν Τον δης να υποφέρη για όλο τον κό­σμο, όταν δης στον Σταυρό τα χέρια Του τρυπημένα και καρφωμένα στο ξύλο, τότε θα αρχίσης να αμφιβάλλης και να λες: Αυτός είναι εκείνος για τον οποίο μου μί­λησε ο άγγελος; Αυτός είναι εκείνος στον οποίο έγινε το θαύμα της συλλήψεως; Παρθένος ήμουν και γέννησα και έμεινα πάλι παρθένος. Γιατί λοιπόν αυτός σταυρώνεται;
«Κι εσένα την ιδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή». Ώστε, σύμφωνα με την προφητεία του δικαίου Συμεών, κανένας δεν έμεινε εκτός πειρασμού. Ο Πέτρος, ο κορυφαίος από τους μαθητές, τον αρνήθηκε τρεις φορές. Οι άλλοι μα­θητές τον εγκατέλειψαν και έφυγαν. Ούτε είχε άλλωστε ο τσομπάνος ανάγκη από τα πρόβατα για να τον προστατεύσουν, ενόσω αυτός έδιωχνε τους λύκους, ούτε ο αγωνιστής είχε ανάγκη από βοηθούς, αλλά όλοι τους έφυγαν. Και ο Χριστός έμει­νε μόνος κρεμασμένος στον Σταυρό σαν κριάρι έτοιμο για θυσία. Λοιπόν και αυ­τής την ψυχή την διεπέρασε η ρομφαία: ο πειρασμός δηλαδή και η αμφιβολία.
«Κι εσένα την ίδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή, ώστε να αποκα­λυφθούν από πολλές καρδιές οι λογισμοί». Πάσχει λοιπόν ο Ιησούς, για να ελέγξη την απιστία και για να γεμίση από ευγνωμοσύνη τις καρδιές αυτών που Τον πιστεύουν. Αντιλέγεται το σημείο, για να ελεγχθούν αυτοί που αντιλέγουν από κακία. Γιατί, αν η αλήθεια ήταν από κάθε άποψι αναντίρρητη για τους ανθρώ­πους, τότε η ευσέβεια θα έμενε αδοκίμαστη. Όμως με το να γίνεται παραχώρησις στην αντιλογία, δοκιμάζεται η ελεύθερη εκλογή της αλήθειας. Αντιλέγεται το ση­μείο. Γιατί πώς αλλιώς θα δοκιμάζονταν οι μάρτυρες στους διωγμούς; Πώς θα α­γωνίζονταν και θα αναδεικνύονταν νικητές με την καρτερία τους; Δες πόσο ωφέ­λησε η αντιλογία, αφού έφτιαξε όχι πιστούς απλώς, όπως θάλεγε κανείς, αλλά και μάρτυρες που έφθασαν μέχρι τα βασανιστήρια και τον θάνατο και παρουσίασαν μια απόδειξι της χάριτος του Χριστού με την καρτερία τους.
Όταν λοιπόν ο Συμεών λέει «ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον», εννοείται ότι ούτε την πτώσι την προξενεί αυτός, ούτε την ανάστασι την προσφέρει με την βία, αλλά «κείται εις πτώσιν» αυτών που σκοντάφτουν στον λίθο του προσκόμματος και «εις ανάστα­σιν» εκείνων που πιστεύουν με την αγαθή τους προαίρεσι. Διότι λέει «κείται». Σαν να έλεγε κανείς: Το φως ανατέλλει για να βλέπουν οι υγιείς, ενώ αυτοί που τους πονούν τα μάτια να απομακρυνθούν ακόμη περισσότερο από την λάμψι του φωτός. Γιατί πώς αλλιώς θα ήταν δυνατόν οι πρώτοι να πέσουν και να είναι αξιοκατάκριτοι, ενώ οι δεύτεροι να σηκωθούν με χρηστές ελπίδες που προέρχονται από την καλή τους προαίρεσι, αν δεν υπήρχε το «αντιλεγόμενο σημείο»; Γιατί λέει ο Συ­μεών «και εις σημείον αντιλεγόμενον»; Για να μη προξενήση η αντιλογία απορία στους πιστούς. Το να αμφισβητείται δε και η αλήθεια του Θεού, είναι φανερό ότι αυτό γίνεται, επειδή το επιτρέπει ο Θεός. Κανένας δηλαδή δεν μπορεί να προβάλη καμμιά αντίρρησι, αν δεν το επιτρέψη αυτό ο Θεός. Είναι όντως αναγκαία η παραχώρησι αυτή εκ μέρους του Θεού, για να φανερωθούν οι άξιοι.
Θα έλθη όμως εποχή που δεν θα υπάρχη πια καμμιά αντίρρησις. Όταν δηλαδή το σημείο του Σταύρου θα λάμψη σαν προάγγελος του Κυρίου από τον ουρανό, «τότε θα κλίνη κάθε γόνυ στα επουράνια και στα επίγεια και στα καταχθόνια και κάθε γλώσσα θα ομολογήση ότι ο Χριστός είναι Κύριος προς δόξαν του Θεού Πατρός»[8]. Όσο δηλαδή το σημείο αυτό φαίνεται μόνο του και είναι απλό σημείο και δεν φαίνεται πουθενά ο σημαινόμενος, το σημείο θα αντιλέγεται. Όταν όμως ο ίδιος ο σημαινόμενος αποκαλύψη τον εαυτό του κατά την Δευτέρα Παρουσία, τότε πια κανείς δεν θα τολμά να αντιλογήση στο σημείο, γιατί ο σημαινόμενος θα έχη καταφθάσει με ολοφάνερη την θεότητά του εναντίον εκείνων που Τον αρνούν­ται. Τότε εκείνοι που προηγουμένως είχαν δεχθή το σημείο θα δοξασθούν από αυ­τόν που εκείνο υποδήλωνε, ενώ εκείνοι που αμφισβήτησαν το σημείο θα καταδικα­σθούν από τον υποδηλωθέντα. Και αυτό θα είναι τότε το τέλος της αντιλογίας, το τέλος της πλάνης, το τέλος της αμφιβολίας, το τέλος της απιστίας, η αρχή δε των βραβείων και των στεφάνων. Αυτά μακάρι όλοι μας να τα επιτύχουμε με την χάρι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος στους ατελεύτητους αιώνες. Αμήν.
------------------------------
[1]  πρβλ. Ιωάν. ζ’ 41-43
[2]  Η ανάστασις των νεκρών κατά την δευτέρα παρουσία θα αποτελέση την «περιτομή» δηλ. την ο­ριστική απομάκρυνσι του κακού και της αμαρτίας από ολόκληρη την κτίσι.
[3]  Λευϊτ. ε’ 11, ιβ’ 8
[4]  Ησ. α’ 9
[5]  Ρωμ. ια’ 4· πρβλ. Γ’ Βασ. ιθ’ 18
[6]  Ματθ.  κβ’ 12
[7]  Ιωάν. γ’ 30
[8]  Φιλιπ. β’ 10-11
ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΣΟΣΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ

«Μεταλλαγμένα» κουνούπια – Η νέα επιστημονική μέθοδος που γίνεται μόδα!

Εκατομμύρια γενετικά τροποποιημένα κουνούπια σκέφτονται να απελευθερώσουν στις γειτονιές των Φλόριντα Κιζ εφόσον οι Αρχές εγκρίνουν τη χρήση τους για την καταπολέμηση δύο επώδυνων ασθενειών, του δάγγειου πυρετού και του ιού τσικουνγκούνια.

Η βρετανική Oxitec, μια εταιρεία που ίδρυσαν ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, περιμένει την άδεια της FDA (Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων) για να απελευθερώσει αρσενικά κουνούπια στα οποία έχει εισαχθεί ένα γονίδιο που προκαλεί πρόωρο θάνατο.
Ελεγχόμενη αναπαραγωγή για περιορισμό του κινδύνου

Η ιδέα είναι ότι τα κουνούπια αυτά θα προλάβουν να ζευγαρώσουν με θηλυκά κουνούπια στη φύση, οι απόγονοί τους όμως θα πεθάνουν λόγω του θνησιγόνου γονιδίου. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί ο πληθυσμός των κουνουπιών στην περιοχή, αλλά… γιατί όχι και των ανθρώπων…;

Τα «μεταλλαγμένα» κουνούπια ανήκουν στο είδος Aedes aegypti, φορέα του δάγγειου πυρετού και του ιού τσικουνγκούνια, ο οποίος προκαλεί πυρετό και πόνο στις αρθρώσεις. Το συγκεκριμένο είδος, συγγενής του διαβόητου «κουνουπιού τίγρη», απαντάται τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα, αναφέρει το Βήμα και με την τόση αφρικάνικη σκόνη που μεταφέρει και κουνούπια, ώρα είναι να τους έρθει η όρεξη να κάνουν κι εδώ πειράματα. Θα μας ρωτήσουν;

Το σχέδιο των αρχών των Φλόριντα Κιζ πάντως έχει ήδη προκαλέσει αντιδράσεις, καθώς περισσότεροι από 130.000 κάτοικοι έχουν υπογράψει αίτηση στο Change.org για την ακύρωση του πειράματος.

Ένας από τους φόβους που εκφράζονται είναι ότι η εταιρεία δεν θα καταφέρει να διασφαλίσει ότι απελευθερώνονται μόνο αρσενικά κουνούπια που δεν τσιμπούν -οι υπάλληλοι της Oxitec πρέπει να αφαιρούν με το χέρι τα… γενετικά τροποποιημένα θηλυκά!

Σε περίπτωση απόδρασης, τα θηλυκά θα μπορούσαν να τσιμπήσουν ανθρώπους και να τους «μολύνουν» με ξένο DNA. Τα γονίδια που έχουν εισαχθεί στα έντομα προέρχονται από τον ιό του απλού έρπητα, το βακτήριο E.coli, από κοράλλια και από το λάχανο. Η εταιρεία διαβεβαιώνει ότι τα γονίδια αυτά δεν μπορούν να περάσουν στον ανθρώπινο οργανισμό, ενώ οι πρωτεΐνες που παράγονται από τα γονίδια αυτά δεν είναι τοξικές ούτε αλλεργιογόνες – κοιμηθείτε ήσυχοι!!!
Το έχουν ξανακάνει

Η Oxitec, έχει ήδη απελευθερώσει περίπου 70 εκατομμύρια κουνούπια σε αρκετές χώρες. Το 2012, περίπου 3,3 έντομα αφέθηκαν ελεύθερα στα Νησιά Κέιμαν στην Καραϊβική και μείωσαν τον πληθυσμό των κουνουπιών (μόνο;) Aedes aegypti κατά 96%. Δύο χρόνια αργότερα, το 2014 η Βραζιλία έγινε η πρώτη χώρα του κόσμου που εγκρίνει τη χρήση των εντόμων της Oxitec. Ανάλογα σχέδια έχουν επίσης η Μαλαισία και ο Παναμάς.

Η FDΑ, από την πλευρά της, τόνισε ότι καμία δοκιμή πεδίου δεν θα πραγματοποιηθεί στις ΗΠΑ προτού η υπηρεσία «εξετάσει ενδελεχώς όλες τις απαραίτητες πληροφορίες».

Εκτός από κουνούπια, η Oxitec έχει επίσης δημιουργήσει στείρους αρσενικούς δάκους, οι οποίοι δοκιμάστηκαν σε μικρή κλίμακα σε θερμοκήπιο στην… Κρήτη! Όχι που θα μέναμε εκτός!
Δεν έχουν αφήσει τίποτα όρθιο στη φύση, με σκοπό το χρήμα και το ξεπάστρεμα των πληθυσμών!

Ανεξερεύνητοι κόσμοι

Ανεξερεύνητοι κόσμοι στον πλανήτη Γη
Ο μικρός μας πλανήτης είναι ακόμα γεμάτος μυστικά και άγνωστες γωνιές που αναμένουν να χαρτογραφηθούν, καθώς και πολλά είδη άγνωστων οργανισμών προς ανακάλυψη και μελέτη

Μπορεί το Curiosity της NASA να μη βρήκε μεθάνιο στην ατμόσφαιρα του Αρη την περασμένη εβδομάδα, κάνοντας την ύπαρξη μικροβιακής ζωής στον «κόκκινο πλανήτη» λιγότερο πιθανή, αλλά ας μη στενοχωριόμαστε.
Γιατί, ο δικός μας μικρός γαλάζιος πλανήτης είναι ακόμα γεμάτος μυστικά, με πολλές ανεξερεύνητες γωνιές που αναμένουν να χαρτογραφηθούν, και πολλά είδη άγνωστων οργανισμών προς ανακάλυψη και μελέτη από τους ειδικούς.

Οι ζούγκλες
Στις σκοτεινές ζούγκλες με πυκνή βλάστηση, όπως αυτές στη Λατινική Αμερική ή στη νοτιοανατολική Ασία, κρύβονται πολλά είδη ζώων και φυτών που ακόμα δεν γνωρίζουμε. Κάποια από τα φυτά αυτά ίσως έχουν θεραπευτικές ιδιότητες που μπορεί να μας φανούν χρήσιμες ενάντια στις σύγχρονες ασθένειες. Νέα είδη έρχονται στο φως κάθε χρόνο από γενναίες ομάδες βιολόγων και φωτογράφων που αφιερώνουν την καριέρα τους στον «ιερό» αυτό σκοπό.
Τον Αύγουστο, επιστήμονες ανακάλυψαν το ολινγκίτο (Bassaricyon neblina), ένα νέο σαρκοφάγο θηλαστικό που μοιάζει με αρκουδάκι και ζει στις ζούγκλες του Ισημερινού και της Κολομβίας. Το ολινγκίτο είναι το πρώτο σαρκοφάγο θηλαστικό που ανακαλύφθηκε τα τελευταία 35 χρόνια και, σύμφωνα με τον Kristofer Helgen από το Smithsonian’s National Museum of Natural History των ΗΠΑ, που ηγήθηκε της αποστολής, το γεγονός αυτό δείχνει ότι η φύση του πλανήτη μας δεν έχει εξερευνηθεί πλήρως.
Αυτό επιβεβαιώνεται και από τα πολλά είδη πουλιών, ερπετών, αμφίβιων και εντόμων που έρχονται στο φως κάθε χρόνο. Το 2013, 140 νέα είδη καταγράφηκαν από το International Institute for Species Exploration at Arizona State University, στις ΗΠΑ.

Ωκεανοί και άβυσσος
Τα βάθη των ωκεανών και των θαλασσών, που αποτελούν τα 2/3 της επιφάνειας του πλανήτη, είναι άλλο ένα πεδίο γεμάτο άγνωστα πλάσματα. Με μικρά υποβρύχια και ειδικές κάμερες, οι θαλάσσιοι βιολόγοι, ακολουθώντας τα χνάρια του περίφημου Γάλλου ωκεανογράφου Ζακ-Ιβ Κουστό, έχουν βρει μόνον ένα μικρό μέρος από αυτά.
Η άβυσσος, δηλαδή η ζώνη των ωκεανών βάθους μεταξύ 4.000 και 6.000 μέτρων, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μια και τα πλάσματα που κρύβονται στο απόλυτο σκοτάδι της είναι εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστούν. Από τα 6.000 μέτρα και κάτω ξεκινά η «Ζώνη του Αδη», που αρχίζει από τον πυθμένα του ωκεανού και περιλαμβάνει ρήγματα που φθάνουν τα 10.000 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.
Το πιο βαθύ γνωστό ρήγμα είναι το «Ρήγμα της Μαριάννας» στο βορειοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό, ο πυθμένας του οποίου φθάνει τα 10.911 μέτρα. Οι πρώτοι επισκέπτες στον πυθμένα του «Ρήγματος της Μαριάννας» ήταν οι ωκεανογράφοι Jacques Piccard και Don Walsh το 1960, οι οποίοι παρατήρησαν ίχνη θαλάσσιας ζωής. Ο γνωστός Καναδός σκηνοθέτης Τζέιμς Κάμερον το επισκέφθηκε ξανά το 2012, με το υποβρύχιο σκάφος «Deepsea Challenger».

Πάγοι και φλοιός της Γης
Οι πάγοι των πόλων και ο φλοιός της Γης δρουν ως «αποθήκες» της φυσικής ιστορίας, γεμάτες παγωμένα μαμούθ, ανθρώπους των σπηλαίων και οστά δεινοσαύρων και άλλων προϊστορικών ζώων. Εκτός από αυτά, όμως, φιλοξενούν και ζωντανούς οργανισμούς, όπως εξτρεμόφιλα βακτήρια στους πάγους, στο χώμα και σε θερμές πηγές νερού στο φλοιό της Γης.
Επίσης, στο έδαφος πιθανότατα να υπάρχουν άγνωστα έντομα ή μικρά ζώα που δεν γνωρίζουμε ακόμα. Στο Βόρειο Πόλο, η ομάδα της μικροβιολόγου Lyle Whyte από το McGill University ανακάλυψε το βακτήριο Planococcus halocryophilus που πολλαπλασιάζεται στους -15°C, φαινόμενο-ρεκόρ για ένα ζωντανό οργανισμό, και επιβιώνει μέχρι και στους -25°C.

Μικροβιόκοσμος
Τέλος, εξαιρετικά μυστηριώδης είναι και ο αόρατος με γυμνό μάτι κόσμος των μικροβίων, ο οποίος κρύβει τόσο κινδύνους όσο και άγνωστους θησαυρούς. Νέοι παθογόνοι ιοί και ανθεκτικά στα αντιβιοτικά βακτήρια προκαλούν νέες επιδημίες κάθε τόσο, που απαιτούν την ετοιμότητα των αρχών και των επιστημόνων για να τις αντιμετωπίσουν. Από την άλλη πλευρά, τα μικρόβια συχνά μας χαρίζουν πολύτιμα προϊόντα, όπως αντιβιοτικά και ένζυμα, που δεν βρίσκονται αλλού στη φύση. Επίσης, η συμβίωσή τους μαζί μας αποδεικνύεται συχνότερα ωφέλιμη παρά επιβλαβής.
Η εξερεύνηση απόμακρων σημείων της Γης για την ανακάλυψη νέων μικροβίων συνεχίζεται ακόμα με πάθος. Το 2004, ο Αμερικανός βιολόγος Craig Venter οργάνωσε μία αποστολή με το προσωπικό του σκάφος Sorcerer ΙΙ, η οποία σκοπό είχε τη συλλογή δειγμάτων νερού από διαφορετικά σημεία των ωκεανών και την ανακάλυψη νέων μικροβιακών ειδών.
Τα κίνητρά του, βέβαια, δεν ήταν αμιγώς ρομαντικά, αφού η ανακάλυψη νέων μικροβίων πιθανόν να οδηγήσει στην ανακάλυψη νέων ενζύμων που θα αποτελέσουν νέους πανάκριβους καταλύτες για μία μεγάλη ποικιλία βιοχημικών διεργασιών, όπως η παραγωγή βιοκαυσίμων, στο πλαίσιο της συνεργασίας του Ινστιτούτου για το οποίο ο ίδιος εργάζεται, με τη γνωστή πετρελαιοβιομηχανία ExxonMobil.
Εν κατακλείδι, ο πλανήτης μας είναι ακόμα γεμάτος εκπλήξεις, με ίσως χιλιάδες νέα είδη ζωντανών οργανισμών που δεν έχουν ανακαλυφθεί. Το να γνωρίζουμε όσο το δυνατόν περισσότερα για τα ζώα, τα φυτά και τους μικροοργανισμούς που ζουν σε γη και θάλασσα δεν είναι πολυτέλεια ή κάτι το ασήμαντο.
Είναι κάτι το άκρως απαραίτητο για την αυτογνωσία μας ως φιλοξενουμένων αυτού του πλανήτη, το οποίο θα μας επιτρέψει να προφυλασσόμαστε με σιγουριά από τους κινδύνους της φύσης και να απολαμβάνουμε με ευγνωμοσύνη τα ανεκτίμητα δώρα της.

Ο αγιασμός της αγάπης

Την είχε παρακαλέσει: «Να πας στο μοναστήρι και να μου φέρεις αγιασμό». Δεν μπορούσε να μην της κάνει τη χάρη. Η αδελφή της ήταν βαριά άρρωστη και η θρησκεία αποτελούσε το τελευταίο καταφύγιό της. Ανέβηκε στη μονή, έκλαψε μπροστά στη θαυματουργή εικόνα και γέμισε ένα μπουκάλι – που στην επιστροφή έσπασε. Δεν υπήρχε όμως περίπτωση να γυρίσει στην ετοιμοθάνατη με άδεια χέρια. Αγόρασε καινούργιο μπουκάλι, το γέμισε νερό από τη βρύση και το παρουσίασε ως αγιασμό.

Η ασθενής έπινε κάθε ημέρα μια γουλιά. Και, ενώ όλοι ετοιμάζονταν να την αποχαιρετήσουν για πάντα, ξεπέρασε την αρρώστια και έζησε 40 ακόμη χρόνια. Για να φύγει 101 ετών, θεωρώντας ότι εκείνο που την είχε σώσει ήταν ο αγιασμός που της είχε φέρει με τα χεράκια της η αδελφούλα της. Η τόσο καλή, πονετική και περιποιητική αδελφούλα που είχε πεθάνει ξαφνικά, πολλά χρόνια πριν, από καρδιά. Κάποιοι συγγενείς που ήξεραν το μυστικό της είχαν πει ότι τιμωρήθηκε για το βαρύτατο αμάρτημα στο οποίο υπέπεσε αλλάζοντας το θείο ύδωρ «με το παλιόνερο της ΟΥΛΕΝ».

Ο οικογενειακός γιατρός είχε πει πως δεν πήρε στα σοβαρά τις προειδοποιήσεις του να ψάξει λίγο περισσότερο το «βάρος» που ένιωθε στο στήθος. Εγώ πιστεύω πως επιδείνωσε την κατάστασή της η στεναχώρια της για την υγεία της αδελφής της και όποτε ξαναθυμόμαστε το ανέκδοτο πλέον με τον ψευτοαγιασμό, που όμως έκανε τη δουλειά του, εξακολουθώ να απορώ με τα «παιχνίδια» της ζωής. Και να στέκομαι με σκεπτικισμό απέναντι στα εξ ουρανού θαύματα, στις εξ ουρανού τιμωρίες και στις εξ ουρανού ελπίδες.

Το θέμα μου δεν είναι η πίστη αλλά το εμπόριό της. Γι’ αυτό σκέψεις με κατέκλυσαν όταν είδα από τηλεοράσεως τις ουρές που σχηματίστηκαν για το προσκύνημα στον τάφο του νεοκηρυχθέντος ''Αγίου'' Παΐσιου. Δεν απορώ πλέον (όσο μεγαλώνεις, ακόμη και αν δεν πιστεύεις, γίνεσαι πιο επιεικής) με την ανάγκη του ανθρώπου να βρει στήριγμα σε έναν θεό. Εξακολουθώ όμως να μην καταλαβαίνω εκείνους που ανερυθρίαστα χρησιμοποιούν αυτή την ανάγκη για να βγάλουν χρήμα.

Eνα νησί όπου ο θρησκευτικός τουρισμός ανθεί εδώ και δεκαετίες, την Τήνο, βλέπω με θλίψη τις γυναίκες (κυρίως) που ανεβαίνουν γονατιστές στην εκκλησία της Παναγίας και περιμένω πάντα (αδίκως, φοβάμαι) τον παπά που θα τις σηκώσει και θα τις απαλλάξει από αυτό το μαρτύριο λέγοντάς τους ότι κανένας Θεός δεν ζητάει ανούσιες θυσίες για να συντρέξει τον δοκιμαζόμενο. Οτι η επαφή με το επουράνιο, με το θαύμα, με το όπως και αν το βαφτίζει καθένας, δεν γίνεται ούτε όταν πληγώνουμε τα γόνατά μας στην καυτή άσφαλτο ούτε όταν ανάβουμε λαμπάδες ίσα με το μπόι μας ούτε όταν κρεμάμε κοσμήματα στις εικόνες ούτε όταν αλειβόμαστε με το λάδι από τα καντήλια ούτε όταν αγοράζουμε βιβλία με προφητείες.

Στη δική μου κοσμοθεωρία η παρηγοριά, η αγιοσύνη, η λύτρωση βρίσκονται στον τρόπο με τον οποίο συμπονούμε, συντρέχουμε, προσφέρουμε. Ανάμεσα στον αγιασμό που παίρνεις με το αζημίωτο στα ανά την Ελλάδα προσκυνήματα, πελάτης σε ένα παζάρι ελπίδας, και στον αγιασμό-μούφα της «αμαρτωλής» της ιστορίας μας επιλέγω τον δεύτερο. Το δικό της νερό, εκτός από δύο άτομα υδρογόνου και ένα άτομο οξυγόνου (Η2Ο), περιέχει ένα επιπλέον συστατικό που κι αν δεν το καθαγιάζει του δίνει μοναδική αξία: την αγάπη.

Αθλητικά παπούτσια

Η μακροζωία των αθλητικών παπουτσιών
Τι γίνεται με τα αθλητικά παπούτσια; Έχουν ημερομηνία λήξης; Σύμφωνα με τους ποδίατρους έχουν. Διαβάστε παρακάτω για να δείτε πώς μπορείτε να τα αξιοποιήσετε στο έπακρο.

Το περπάτημα και το τρέξιμο περιορίζουν τη διάρκεια ζωής των αθλητικών. Με κάθε βήμα μειώνεται και η υποστήριξη. Σύμφωνα με την Αμερικανική Ποδιατρική Ιατρική Ένωση θα πρέπει η αντικατάσταση να γίνεται στα 480 έως 1.000 χιλιόμετρα ανάλογα με τις συνήθειές σας. Καλός κανόνας είναι να τα αποσύρετε κάθε 800 χιλιόμετρα ή κάθε 6 μήνες. Τώρα αυτό πραγματικά ακούγεται περισσότερο σαν ένα σχέδιο συντήρησης αυτοκινήτων, έτσι δεν είναι; Πάντως, το μέσο αθλητικό παπούτσι είναι κατασκευασμένο με ένα όριο 800 χιλιομέτρων.

Ποιοι είναι οι παράγοντες που επηρεάζουν τη διάρκεια ζωής των παπουτσιών;
• Βάρος. Όπως είναι αναμενόμενο όσο περισσότερο ζυγίζει κανείς τόσο πιο γρήγορα εξαντλούνται τα παπούτσια.

• Απόσταση. Αν περπατάτε 30 λεπτά την ημέρα, αντικαταστήστε τα παπούτσια σας κάθε έξι μήνες. Εάν περπατάτε 60 λεπτά την ημέρα, αντικαταστήστε τα κάθε τρεις μήνες.

• Άσκηση. Αν τρέχετε ή περπατάτε σε ανώμαλους δρόμους, θα πρέπει να τα αντικαταστήσετε πιο γρήγορα από ό,τι αν χρησιμοποιείτε έναν διάδρομο.

• Βιτρίνα. Τα αθλητικά παπούτσια, όπως ακριβώς και τα ελαστικά, γερνάνε προτού τα αγοράσετε. Κάθονται σε μια αποθήκη και ξεραίνονται. Τα παπούτσια είναι κατασκευασμένα με υλικά που είναι κολλημένα μεταξύ τους. Μέχρι να φτάσουν στα καταστήματα η κόλλα ήδη έχει στεγνώσει. Επιπλέον, η απορρόφηση των κραδασμών μειώνεται, καθώς μένουν για έναν χρόνο ή και περισσότερο στη βιτρίνα. Αυτό μειώνει ασφαλώς τη διάρκεια ζωής τους.

Μυστικά για την προστασία σας και την παράταση ζωής τους

Μην τα βάλετε στο πλυντήριο. Μην τα ρίξετε στο πλυντήριο όσο εύκολο και αν ακούγεται αυτό, καθώς θα καταστραφεί η κόλλα. Εάν χρειαστεί να τα καθαρίσετε, πλύντε τα στο χέρι με ήπιο σαπούνι και νερό. Αποφύγετε να τα στεγνώσετε με πιστολάκι. Ομοίως και αυτή η πρακτική θα συμβάλει στην ταχύτερη αποσύνθεση της κόλλας.

Μην αγοράσετε νέες σόλες. Η αλλαγή της σόλας δεν είναι υποκατάστατο για την αντικατάσταση του παπουτσιού. Να θυμάστε ότι μια νέα εσωτερική σόλα δεν θα προσφέρει την ίδια απορρόφηση των κραδασμών και την υποστήριξη ενός νέου. Είναι σαν να βάφετε το αυτοκίνητό σας και να περιμένετε να τρέξει καλύτερα. Μόλις το παπούτσι χαλάσει, δεν μπορείτε να το διορθώσετε με μια νέα εσωτερική σόλα.

Αγοράστε δύο ζευγάρια κάθε χρόνο και εξοικονομήστε χρόνο και χρήμα. Η χρήση παλιών και φθαρμένων παπουτσιών μπορεί να προκαλέσει τραυματισμούς, καθώς χάνουν τη σταθερότητα και την απορρόφηση των κραδασμών Η συνέχιση της χρήσης μπορεί να αυξήσει την πίεση και τον αντίκτυπο στα πόδια και τις αρθρώσεις. Η μυϊκή κόπωση στα πόδια σας ή τα γόνατά σας είναι ένα σίγουρο σημάδι ότι μπορεί να φοράτε αθλητικά παπούτσια που δεν έχουν πλέον επαρκή απορρόφηση των κραδασμών.

Σημειώστε την ημερομηνία αγοράς. Καταγράψτε στο ημερολόγιό σας ή στην ατζέντα σας την ημερομηνία αγοράς ή προσπαθήσετε να την γράψετε στο εσωτερικό της γλώσσας του κάθε υποδήματος. Έτσι, πάντα θα θυμάστε ότι έχουν ημερομηνία λήξης.

Ακριβά φάρμακα και πλασέμπο

Τα ακριβά φάρμακα δουλεύουν στο μυαλό μας
Μια έρευνα που επιβεβαιώνει τη σημασία της αυθυποβολής διεξήγαγαν Αμερικανοί ερευνητές, με την οποία συμπέραναν ότι η χρήση ακριβών φαρμάκων αντί των φτηνών έχει αποτελέσματα περισσότερο στο μυαλό των ασθενών παρά στο σώμα τους.
Τα ακριβά φάρμακα, ακόμη και όταν είναι εικονικά («πλασέμπο») , δείχνουν να έχουν θετική επίδραση στους ανθρώπους, αρκεί να το πιστέψουν. Μάλιστα, φαίνεται ότι καλύπτουν μεγάλο εύρος ασθενειών, από αυτές τις ψυχικής υγείας μέχρι και την οστεοαρθρίτιδα.
Όπως δείχνουν οι κλινικές δοκιμές, τα «πλασέμπο» έχουν σχεδόν τα ίδια αποτελέσματα με τα κανονικά φάρμακα. Κι ένα ακριβό ψευδοφάρμακο, όπως δείχνει η νέα μελέτη, είναι πολύ πιο ισχυρό από ένα φθηνό.
Οι επιστήμονες που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας «Neurology» ανακοίνωσαν -παραπλανητικά- σε 12 ασθενείς με νόσο Πάρκινσον ότι θα δοκίμαζαν σε αυτούς δύο φάρμακα, ένα ακριβό με τιμή 1.500 δολαρίων ανά δόση κι ένα φθηνό των 100 δολαρίων.
Αν και στην πραγματικότητα και τα δύο φάρμακα περιείχαν μόνο αλατόνερο, οι επιστήμονες δήλωσαν στους ασθενείς πως περιείχαν την ίδια δόση φαρμάκου αλλά διέφεραν ως προς τις συνθήκες παραγωγής.
Το ακριβότερο «πλασέμπο» δούλεψε πολύ καλύτερα, προκαλώντας διπλάσια βελτίωση στα συμπτώματα των ασθενών από ό,τι το φθηνό «πλασέμπο», ενώ επέφερε και κατά 28% βελτίωση σε σχέση με όποιον δεν είχε πάρει το ψευδοφάρμακο.
Ενδιαφέρον είναι ότι η καλύτερη αποτελεσματικότητα του ακριβού ψευδοφαρμάκου ήταν ορατή ακόμη και στην απεικόνιση του εγκεφάλου των ασθενών.
Όταν, κάποια στιγμή, οι ασθενείς που συμμετείχαν στο πείραμα έμαθαν την αληθινή φύση της μελέτης, έμειναν έκπληκτοι ή αρνούνταν να το πιστέψουν.

Ο μύθος του Σίσυφου

O αγώνας του Σισύφου που περιφρονεί τους θεούς, αγαπά τη ζωή και μισεί το θάνατο γίνεται το σύμβολο της ανθρώπινης μοίρας.

 

Οι θεοί είχαν καταδικάσει τον Σίσυφο να κυλάει αδιάκοπα ένα βράχο ως την κορυφή ενός βουνού απ’ όπου η πέτρα, με το βάρος της, ξανάπεφτε. Είχαν σκεφτεί, κάπως δικαιολογημένα, πως δεν υπάρχει πιο φοβερή τιμωρία απ’ τη χωρίς όφελος κι ελπίδα εργασία. Εάν πιστέψουμε τον Όμηρο, ο Σίσυφος ήταν ο πιο ήσυχος κι ο συνετότερος των θνητών.

Μια άλλη, όμως, παράδοση τον παρουσιάζει σαν ληστή. Δε βλέπω εδώ καμιά διαφορά. Οι γνώμες διαφέρουν πάνω στα αίτια που τον ανάγκασαν να γίνει ο χωρίς κέρδος εργάτης του Άδη. Κατ’ αρχάς του καταλογίζουν κάποια αστοχασιά με τους θεούς. Αποκάλυψε τα μυστικά τους. Η Αίγινα, κόρη του Ασωπού, αρπάχτηκε από τον Δία. Ο πατέρας ταράχτηκε απ’ την απαγωγή και απευθύνθηκε στον Σίσυφο.

Αυτός, που ήξερε για την αρπαγή, υποσχέθηκε στον Ασωπό να τον βοηθήσει, με τον όρο πως θα έδινε νερό στον Ακροκόρινθο. Για τους ουράνιους κεραυνούς, θα δεχτεί την ευλογία του νερού. Τιμωρήθηκε στον Άδη. Ο Όμηρος μας διηγείται επίσης ότι ο Σίσυφος αλυσόδεσε το Θάνατο. Ο Πλούτων δεν μπόρεσε να ανεχτεί το θέαμα της έρημης και σιωπηλής αυτοκρατορίας του. Έσπευσε να στείλει το θεό του πολέμου που ελευθέρωσε το Θάνατο από τα χέρια του νικητού του.
Λένε ακόμα πως όταν ο Σίσυφος ήταν ετοιμοθάνατος θέλησε να δοκιμάσει ανόητα την αγάπη της γυναίκας του. Τη διέταξε ν’ αφήσει άταφο το πτώμα του στη μέση της δημόσιας πλατείας. Ο Σίσυφος ξαναβρέθηκε στον Άδη.

Κι εκεί, θυμωμένος εξ αιτίας μιας υπακοής τόσο αντίθετης στην ανθρώπινη αγάπη, πήρε την άδεια από τον Πλούτωνα να επιστρέψει στη γη για να τιμωρήσει τη γυναίκα του. Μα όταν ξανάδε την όψη αυτού του κόσμου, γεύτηκε το νερό και τον ήλιο, τις ζεστές πέτρες και τη θάλασσα, δεν ήθελε να γυρίσει στην καταχθόνια σκιά.

Οι προσκλήσεις, οι θυμοί κι οι συμβουλές δεν απέδωσαν τίποτα. Για πολλά χρόνια αφέθηκε στην καμπύλη του κόλπου, στη λάμψη της θάλασσας και στα χαμόγελα της γης. Χρειαζόταν η επέμβαση των θεών. Ο Ερμής ήρθε να πιάσει τον θρασύ από το σβέρκο και, αποσπώντας τον απ’ τις χαρές του, τον ξανάφερε με τη βία στον Άδη όπου ο βράχος του ήταν έτοιμος.

Έχουμε ήδη καταλάβει πως ο Σίσυφος είναι ο παράλογος ήρωας. Τα πάθη του τον συνιστούν περισσότερο απ’ το μαρτύριό του. Η περιφρόνησή του για τους θεούς, το μίσος του για το θάνατο και το πάθος του για τη ζωή του στοίχισαν αυτό το ανείπωτο μαρτύριο, να δίνει όλο του το είναι χωρίς ανταμοιβή. Είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει για τα γήινα πάθη. Δε μας αφηγούνται τίποτα για τον Σίσυφο στον Άδη. Οι μύθοι φτιάχνονται για να τους ζωογονεί η φαντασία.

Σ’ αυτόν βλέπουμε μόνο όλη την προσπάθεια ενός τεντωμένου κορμιού ν’ ανασηκώσει την πελώρια πέτρα, να τη γυρίσει και να την κάνει ν’ αναρριχηθεί σε μια πλαγιά που έχει ανεβοκατέβει εκατό φορές. Βλέπουμε το συσπασμένο πρόσωπο, το κολλημένο πάνω στην πέτρα μάγουλο, τον ώμο που δέχεται το λασπωμένο όγκο, το πόδι που τον στηρίζει, τη διαστολή των μυώνων, την ανθρώπινη σιγουριά δυο χεριών γεμάτων γη.

Στο έπακρο αυτής της τρομερής προσπάθειας, της μετρημένης με το χωρίς ουρανό διάστημα και το χωρίς βάθος χρόνο, ο σκοπός εκπληρώνεται. Ο Σίσυφος τότε, κοιτάζει την πέτρα να κατηφορίζει σε μερικές στιγμές προς αυτόν το χαμηλό κόσμο απ’ όπου θα πρέπει να την ανεβάσει πάλι στην κορυφή. Ξανακατεβαίνει στην πεδιάδα.

Δεν ανακαλύπτει κανείς το παράλογο αν δεν επιχειρήσει να γράψει κάποιο εγχειρίδιο ευτυχίας. “Ε, πώς, από τόσο στενούς δρόμους…;” Όμως, ένας κόσμος υπάρχει. Η ευτυχία και το παράλογο είναι δυο παιδιά της ίδιας γης. Είναι αχώριστα. Θα ήταν σφάλμα να πει κανείς πως η ευτυχία γεννιέται αναγκαστικά από την ανακάλυψη του παράλογου. Συμβαίνει το ίδιο συχνά, το συναίσθημα του παράλογου να γεννιέται από την ευτυχία.

“Κρίνω πως όλα είναι καλά”, λέει ο Οιδίπους, κι αυτή η φράση είναι ιερή. Αντηχεί στο βάρβαρο και περιορισμένο από τον ανθρώπινο κόσμο. Δείχνει πως τίποτα δεν είναι, δεν ήταν εξαντλημένο. Διώχνει απ’ αυτό τον κόσμο ένα θεό που μπήκε μ’ απληστία και με τη γεύση των ανώφελων πόνων. Από το πεπρωμένο δημιουργεί μια ανθρώπινη υπόθεση που πρέπει οπωσδήποτε να ρυθμιστεί ανάμεσα στους ανθρώπους.

Όλη η βουβή χαρά του Σίσυφου βρίσκεται εκεί. Το πεπρωμένο του του ανήκει. Ο βράχος είναι η πραγματικότητά του. Όμοια, ο παράλογος άνθρωπος όταν μελετάει το μαρτύριό του, κάνει όλα τα είδωλα να βουβαθούν. Στο ξαφνικά παραδομένο στη σιωπή του σύμπαν, υψώνονται οι χιλιάδες μικρές έκθαμβες φωνές της γης.

Ασυνείδητες και μυστικές επικλήσεις, προσκλήσεις προς όλα τα πρόσωπα, αποτελούν την αναγκαία επιστροφή και το τίμημα της νίκης. Δεν υπάρχει ήλιος χωρίς σκιά και πρέπει να γνωρίσουμε τη νύχτα. Ο παράλογος άνθρωπος λέει ναι και ο αγώνας του θα είναι πια αδιάκοπος.
Εάν υπάρχει ένα προσωπικό πεπρωμένο, δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή εξαιρετικής τύχης ή το πολύ να υπάρχει μια, εκείνη που κρίνεται σα μοιραία κι αξιοκαταφρόνητη. Όσο για τις υπόλοιπες, ο άνθρωπος ξέρει πως είναι κύριος της ζωής του.

Σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή που ο άνθρωπος ξαναγυρίζει στη ζωή του, ο Σίσυφος – πηγαίνοντας πάλι προς το βράχο του – μελετάει αυτή την ασύνδετη σειρά των πράξεων που γίνεται πεπρωμένο του, φτιαγμένο από τον ίδιο, απλό κάτω απ’ το βλέμμα της μνήμης και σφραγισμένο σε λίγο με το θάνατό του. Έτσι, πεισμένος για την εντελώς ανθρώπινη προέλευση όλων των ανθρώπινων, τυφλός που ποθεί να δει και ξέρει πως η νύχτα είναι ατέλειωτη, βρίσκεται πάντα σε πορεία. Ο βράχος γυρίζει ακόμα.

Αφήνω τον Σίσυφο στους πρόποδες του βουνού. Πάντα ξαναβρίσκει κανείς το φορτίο του. Ο Σίσυφος όμως, συμβολίζει την ανώτερη πίστη που αρνιέται στους θεούς κι ανυψώνει τους βράχους. Κι εκείνος κρίνει πως όλα είναι καλά. Αυτό το σύμπαν, αδέσποτο στο εξής, δεν του φαίνεται άκαρπο ούτε μάταιο.

Ο κάθε κόκκος της πέτρας, η κάθε λάμψη αυτού του γεμάτου νύχτα βουνού πλάθει, μονάχα γι’ αυτόν, τη μορφή ενός κόσμου. Ακόμα κι ο ίδιος ο αγώνας προς την κορυφή φτάνει για να γεμίσει μια ανθρώπινη καρδιά. Πρέπει να φανταστούμε τον
Σίσυφο ευτυχισμένο.

H ελευθερία του λόγου

Όσοι με διαβάζουν καιρό γνωρίζουν ότι ενδιαφέρομαι πολύ για τα θέματα της ελευθερίας του λόγου, και αντιτίθεμαι σθεναρά στους «νόμους περί λόγου» (ή «ρητορικής μίσους»), που υπάρχουν στην Ευρώπη, και κυρίως απεχθάνομαι την υποκρισία των αρχιερέων της ‘δημοκρατίας’ που μιλάνε με στόμφο για «ελευθερία», ενώ περιορίζουν τις πιο βασικές ελευθερίες προκειμένου να στηρίξουν το καθεστώς του ολοκληρωτικού πολυπολιτισμού και πολυφυλετισμού.

Διάβασα πρόσφατα ότι οι Εβραίοι πιέζουν για ακόμα περισσότερο περιορισμό του λόγου στην Ευρώπη, κάτι το οποίο είναι αξιοσημείωτο, δεδομένου ότι η ελευθερία του λόγου είναι ήδη εκτός νόμου, και δεν είμαι σίγουρος τι άλλο μπορεί να γίνει, εκτός αν θέλουν να κάνουν παράνομο το να αρνηθεί ένας Ευρωπαίος να σκύβει το κεφάλι όταν περνάει δίπλα του ένας Εβραίος. Εν πάση περιπτώσει, ας παραθέσω κάποια επιχειρήματα κατά του περιορισμού του λόγου.

1. Δεν μπορείς να ποινικοποιείς τις απόψεις των αντιφρονούντων και να το λες αυτό ‘ανοχή’. Δεν μπορείς να περιορίζεις το δικαίωμα στην έκφραση και να το λες αυτό ‘ελευθερία’. Είναι πολύ εύκολο να κάνεις κλισέ δηλώσεις όπως «δεν μπορεί να υπάρξει καμία ανοχή για την μισαλλοδοξία», αλλά ποιος είναι αυτός που αποφασίζει τι είναι «μισαλλοδοξία»; Εκείνοι που βρίσκονται στην εξουσία μπορούν να εξαλείψουν πολύ εύκολα κάθε αντίθεση, με το να χαρακτηρίζουν κάθε αντίθετη άποψη ως «αδιαλλαξία» και «μίσος». Έτσι, νόμιμες εκφράσεις κοινωνικοπολιτικών απόψεων και πραγματικού ενδιαφέροντος τίθενται εκτός νόμου.
Αυτό δεν είναι ‘δημοκρατικό’, δεν είναι ‘ανεκτικό’ και αυτό σίγουρα δεν είναι ‘ελευθερία’. Αυτό είναι ο δρόμος για τον ολοκληρωτισμό. Σε μια πλήρως λειτουργική δημοκρατία, δεν μπορείς να χαράζεις μια γραμμή γύρω από θέματα που είναι από τα πιο κρίσιμα ζητήματα που αντιμετωπίζει ένα έθνος (π.χ., η μελλοντική δημογραφική και πολιτιστική μετάλλαξη αυτού του έθνους) και να δηλώνεις ότι ορισμένες απόψεις για αυτά τα θεμελιώδη ζητήματα είναι «απαράδεκτες» και πέρα από κάθε συζήτηση. Δεν μπορείς να περιμένεις ο λαός να δεχτεί τη νομιμότητα των αποφάσεων σχετικά με αυτά τα ζητήματα, όταν τον έχεις αποκλείσει από τη συζήτηση.
Οποιεσδήποτε αποφάσεις που λαμβάνονται χωρίς ανοιχτή συζήτηση και εξέταση του πλήρους φάσματος των απόψεων είναι απολύτως παράνομες, εάν μιλάμε για δημοκρατικό κράτος. Και αυτό πηγαίνει πέρα από την πολιτική. Δεν μπορεί κάποιος να μιλάει για πανεπιστημιακούς τίτλους και υποτροφίες, όταν στην πραγματικότητα είναι παράνομο να αμφισβητήσει τις λεπτομέρειες σχετικά με συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα. Αυτό είναι τρέλα, είναι μια στροφή προς τις σκοτεινές εποχές. Είναι μια απόλυτη και πλήρης ντροπή. Είναι το σύγχρονο αντίστοιχο της καύσης των μαγισσών και των αιρετικών στην πυρά.

2. Ένα επιχείρημα που χρησιμοποιείται συχνά, είναι ότι ο περιορισμός του λόγου υπήρχε ανέκαθεν και ότι «δεν μπορείς να φωνάζεις «φωτιά» σε ένα γεμάτο από κόσμο θέατρο». Συμφωνώ ότι είναι ηθικά απαράδεκτο να φωνάζεις κακόβουλα «φωτιά» όταν ξέρεις ότι μια τέτοια φωτιά δεν υπάρχει. Ωστόσο, είναι ακόμη πιο ηθικά απαράδεκτο να μην φωνάζεις «φωτιά», όταν υπάρχουν ενδείξεις ότι υπάρχει πραγματικά μια φωτιά, όταν βλέπεις τις φλόγες και μυρίζεις τον καπνό.
Πιο απαράδεκτο από όλα θα ήταν αν υπήρχαν νόμοι που θα εμπόδιζαν τους ανθρώπους από το να προειδοποιούν τους άλλους σχετικά με την ύπαρξη των πυρκαγιών, νόμοι που προτιμούν να δουν τους αθώους να καίγονται αντί να τους προειδοποιούν.
Δεδομένου ότι υπάρχουν βάσιμοι λόγοι (είτε συμφωνείτε είτε όχι) οι άνθρωποι να βλέπουν την μετανάστευση, την πολυπολιτισμικότητα, την ‘ποικιλομορφία’, κλπ ως δεινές απειλές για τον ντόπιο πληθυσμό, κάτι σαν «φωτιά», είναι επομένως ηθικά απαράδεκτο να αποτρέπεις αυτούς τους ανθρώπους να θέλουν να στρέψουν την προσοχή των συμπολιτών τους σε αυτές τις απειλές.

3. Μας λένε επίσης, ότι μια ομιλία με συγκεκριμένες «κακές» ή «προσβλητικές» λέξεις, θα μπορούσε να υποκινήσει τη βία, και ανέκαθεν απαγορεύονταν. Έτσι, το κριτήριο για το ποιες είναι οι «κακές» λέξεις βρίσκεται στα χέρια της εξουσίας και εκείνη είναι ο «απόλυτος άρχοντας» να αποφασίσει ποιες απόψεις θέλει να καταστείλει.
Εκτός από τον κίνδυνο που υπάρχει οι έχοντες την εξουσία να έχουν την εξουσία να θέσουν εκτός νόμου τον λόγο που απειλεί τη δική τους δύναμη και εξουσία, υπάρχουν και κάποια προβλήματα με το επιχείρημα των «κακών» λέξεων.
Καταρχάς, ποιος αποφασίζει για το ποιες είναι οι «κακές» ή «προσβλητικές» λέξεις; Άλλωστε, αυτό που ένα άτομο πιστεύει ότι είναι μια ήπια και ορθολογική δήλωση θα μπορούσε να θεωρηθεί από κάποιον άλλο ως εξωφρενική και δικαιολογία για βία. Στην Ευρώπη σήμερα, οι οπαδοί μιας συγκεκριμένης μη ευρωπαϊκής θρησκείας σκότωσαν γελοιογράφους επειδή είδαν την σάτιρα κατά τις πεποιθήσεις τους ως «προσβλητικές» λέξεις.
Ωστόσο, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είναι στην Αριστερά, δεν βρίσκουν τίποτα επιλήψιμο στην σάτιρα. Ποιος έχει δίκιο; Ποιος έχει λάθος; Γιατί; Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν κάθε δήλωση θα μπορούσε να θεωρηθεί απαράδεκτη και προσβλητική από κάποιον. Ως εκ τούτου, το επιχείρημα περί «προσβλητικών» λέξεων ενδεχομένως κρατά κάθε γνώμη, κάθε σχόλιο, κάθε πίστη όμηρο στις αντιρρήσεις που έχει ο καθένας.
Έπειτα, έχουμε την ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ. Είναι μυστήριο πράγματι το πώς το σύστημα φαίνεται να βρίσκει μόνο στον χώρο της Δεξιάς τέτοιες «προσβλητικές» λέξεις και ποτέ στην Αριστερά. Πράγματι, όταν η Αριστερά χρησιμοποιεί τις πιο χυδαίες προσβολές και δεν σέβεται «ιερά και όσια», έχουμε «προστατευόμενη ελευθερία έκφρασης», αλλά όταν η Δεξιά αντιδράει υπερασπιζόμενη αυτά τα ιερά και όσια, τότε έχουμε «προσβλητικές λέξεις».
Τέλος, υπάρχει το πρόβλημα αυτο-αντίφασης. Πράγματι, υπάρχουν πολλοί που θα χαρακτηρίσουν την ίδια την ιδέα του περιορισμού του λόγου ως «προσβλητικές λέξεις». Ως εκ τούτου, η υποστήριξη του περιορισμού του λόγου θα πρέπει και η ίδια να.. . περιοριστεί;

4. Στη συνέχεια έχουμε ανόητα σλόγκαν όπως «ο ρατσισμός δεν είναι γνώμη, είναι έγκλημα». Πολύ καλά. Μπορούμε να το προχωρήσουμε. Η αντι-θρησκευτικότητα δεν είναι γνώμη, είναι έγκλημα. Η υποστήριξη στην άμβλωση δεν είναι γνώμη, είναι έγκλημα. Η κριτική στην Ευρώπη και τη Δύση δεν είναι γνώμη, είναι έγκλημα. Ο μαρξισμός δεν είναι γνώμη, είναι έγκλημα. Η μαζική μετανάστευση δεν είναι πολιτική, είναι ένα έγκλημα. Η ομοφυλοφιλία δεν είναι ένας τρόπος ζωής, είναι ένα έγκλημα. Ω Θεέ μου, το πράγμα μπλέχτηκε τώρα, έτσι δεν είναι;

5. Εάν μιλήσουμε για «ρατσισμό», (έτσι όπως το σύστημα εννοεί τον «ρατσισμό»), πρόκειται για την βασική ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι γραμμένη με κεφαλαία γράμματα. Είναι μια απόλυτα φυσιολογική ανθρώπινη αντίδραση στις φυλετικές διαφορές. Η ποινικοποίηση του «ρατσισμού» είναι η ποινικοποίηση της ανθρώπινης φύσης. Είναι σαν να σας διατάζει η κυβέρνησης ποιον θα πρέπει να έχετε φίλο, με ποιον πρέπει να παντρευτείτε. Αυτό είναι ο πιο απροκάλυπτος ολοκληρωτισμός. Ο ορισμός της τρέλας για ένα κράτος που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί την «δημοκρατία». Αυτός είναι Οργουελικός έλεγχος της σκέψης.

6. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται στο όνομα του λαού έχουν νομιμότητα μόνο εφόσον ο λαός – όλοι που ανήκουν στον λαό – έχουν τη δυνατότητα να εκφράσουν τις απόψεις τους σχετικά με το θέμα, να συζητήσουν ελεύθερα, και να έχουν τη δυνατότητα να διαμαρτυρηθούν για αυτό που αντιτίθενται. Αν οι θιασώτες της πολυπολιτισμικότητας θέλουν οι «φανατικοί» να αποδεχθούν την ετυμηγορία των εκλογών που επιβάλλουν πολυπολιτισμικότητα, τότε οι «φανατικοί» θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να αμφισβητήσουν ελεύθερα την επιλογή αυτή, να μπορούν οι απόψεις τους να ακουστούν. Τα άτομα που έχουν αποκλειστεί από τη διαδικασία αυτή δεν θα αποδεχθούν την νομιμότητα του αποτελέσματος της διαδικασίας.
Με δεδομένη την αυξανόμενη υποστήριξη στην «ακροδεξιά» στην Ευρώπη, ο αριθμός των ατόμων που στερούνται πολιτικών δικαιωμάτων, έτσι θα γίνεται όλο και πιο μεγάλο μέρος του πληθυσμού, καθιστώντας τη δημοκρατία αστήρικτη. Θα οδηγούσε σε γελοία σενάρια, όπως ένα πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα που είναι η τρίτη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη, ενώ η ηγεσία του μαραζώνει στη φυλακή επειδή εκφράζει τις ίδιες απόψεις που τους έχουν δώσει αυτή την εκλογική δύναμη.
Έχουμε το παράξενο σενάριο σε όλη την Ευρώπη λαϊκά πολιτικά κόμματα να απαγορεύονται και τα mainstream δεξιά και αριστερά κόμματα να ενώνουν τις δυνάμεις τους για να αποκλείσουν τους εθνικιστές από την εξουσία, οι οποίοι υποστηρίζονται από ένα αρκετά μεγάλο μέρος του πληθυσμού της κάθε χώρας.

Και είναι πέρα από την πολιτική. Γιατί η Αριστερά φοβάται τόσο να θέσει σε συζήτηση τις ιδέες της; Γιατί αυτοί φοβούνται μια ελεύθερη διακίνηση ιδεών; Αν είναι βέβαιοι ότι έχουν δίκιο, και η Δεξιά είναι λάθος, γιατί ζητούν να εξασφαλίσουν ότι η Δεξιά θα φιμωθεί και οι ‘ακροδεξιές’ ιδέες δεν θα δουν ποτέ το φως της ημέρας; Οι βασικές ιδέες και τα σλόγκαν της κοινωνίας, καθώς και τα προϊόντα της ακαδημαϊκής γνώσης, έχουν αξία και νομιμότητα μόνο στο βαθμό που συζητούνται ελεύθερα, αντικρούονται ή υπερασπίζονται και βρίσκονται σε συνέπεια με τα γνωστά γεγονότα.
Οι περιορισμοί στην ομιλία απομακρύνουν από την ιδέα της ελεύθερης σκέψης του δυτικού κόσμου και μας οδηγούν σε σκοτεινές εποχές ενός άκαμπτου δόγματος. Οι διανοούμενοι σήμερα χλευάζουν τα «κλειστά μυαλά του παρελθόντος» – τον Σωκράτη και το κώνειο, το μαρτύριο του Τζορντάνο Μπρούνο, (Ιταλός φιλόσοφος και αστρολόγος που καταδικάστηκε να καεί ως αιρετικός από την Ιερά Εξέταση για τις αντιλήψεις του), τον διωγμό του Γαλιλαίου και τις δίκες των μαγισσών του Σάλεμ, αλλά συμπεριφέρονται ακριβώς το ίδιο. Δεν είναι σε θέση να δουν ότι έχουν γίνει αυτό που το οποίο κοροϊδεύουν.

Αλλάξτε τη ζωή σας με τη δύναμη της σκέψης σας

Όταν η δύναμη εκδηλώνεται στον άνθρωπο, μπορεί να πάρει πολλές όψεις, ανάλογα με το επίπεδο στο οποίο αναφέρεται…

Ανάμεσα στους δυο άγνωστους και άπειρους κόσμους, των φυσικών δυνάμεων που εκδηλώνονται στον άνθρωπο σαν ένστικτα και του πνεύματος που εκδηλώνεται σαν βούληση, υπάρχει ο χώρος που ανήκει στον άνθρωπο, ο ανθρώπινος κόσμος, ο κόσμος που συλλαμβάνεται με το νου και εκεί η Δύναμη γίνεται γνωστή σαν «θέληση».

Σε αυτόν τον κόσμο, ο άνθρωπος έχει άμεση πρόσβαση και είναι σε θέση να τον διαμορφώσει. Η «θέληση» του λοιπόν αναπτύσσεται, καλλιεργείται, υποβάλλεται και ελέγχεται μέσα από τεχνικές. Οι τεχνικές αυτές είναι οι λεγόμενες «τεχνικές αυθυποβολής», μέσα από τις οποίες αυτός που τις εξασκεί γίνεται κύριος της προσωπικότητας του μέσω του νου, μέσω της χρήσης της φαντασίας.

ΘΕΛΗΣΗ
Αναζητώντας τον ορισμό της θέλησης διαπιστώνει κανείς ότι είναι ένας από τους όρους που είναι πολύ δύσκολο να δοθούν. Στη βιβλιογραφία που υπάρχει, υπάρχουν κάποιοι λογοτεχνικοί ορισμοί, αλλά ελάχιστοι από αυτούς δίνουν το βάθος της ιδέας. Ίσως επειδή η αρχή των πραγμάτων δύσκολα μπορεί να μπει σε καλούπι, δύσκολα μπορεί ο δημιουργός να γίνει αντιληπτός από το ίδιο του το δημιούργημα.
Και η θέληση, απ’ ότι φαίνεται είναι στο βάθος ο δημιουργός κάθε ανθρώπινης δράσης, κι ακόμα, αν μεγεθύνουμε τα πράγματα, είναι ο δημιουργός και η κινητήρια δύναμη του Σύμπαντος. Είναι η σπίθα εκείνη που πυροδοτεί τα αποθέματα ενέργειας, «καυσίμων», που χρειάζεται κάθε δράση για να εκδηλωθεί.
Στα ανθρώπινα πλαίσια, είναι το σύνολο των νοητικών και συναισθηματικών ωθήσεων (αιτίες και κίνητρα) που οδηγούν προς ένα αντικείμενο-σκοπό. Η θέληση προϋποθέτει συνείδηση, δηλαδή γνώση του εαυτού, γνώση του πεδίου στο οποίο βρίσκεται ο εαυτός, και γνώση του πεδίου όπου θέλει να οδηγηθεί, δηλαδή του μέλλοντος.
Αυτό δένει αναπόσπαστα την ικανότητα της θέλησης με την ικανότητα της φαντασίας. Μπορεί ο άνθρωπος να βρεθεί μόνο εκεί όπου μπορεί να φανταστεί ότι θα πάει, αλλιώς δεν θα ξεκινήσει ποτέ, ακόμα κι αν πρακτικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει τη δυνατότητα να το κάνει.
Δεν πρέπει να ταυτιστεί η θέληση με την επιθυμία, πράγμα που συχνά συμβαίνει, γιατί στον κόσμο των επιθυμιών, στο συναισθηματικό κόσμο δηλαδή, το χαρακτηριστικό είναι η μεταβλητότητα, η αστάθεια, η σύγκρουση μεταξύ παράλληλων αλλά αντίθετων επιθυμιών. Η θέληση αντίθετα χαρακτηρίζεται από τη σταθερότητα και καθαρότητα σκοπού, από διάρκεια, από έλεγχο, από υπέρβαση της σύγκρουσης αντίθετων επιθυμιών, από συνείδηση.
Η θέληση, έχει τη δυνατότητα να επιβάλλεται σε όλους τους ανθρώπινους φορείς. Με τη θέληση ελέγχουμε το σώμα μας, ακόμα και ζωτικές μας λειτουργίες, με τη θέληση ελέγχουμε τα συναισθήματα μας, με τη θέληση ελέγχουμε ακόμα και τις σκέψεις μας. Ταυτίζεται λοιπόν η ύπαρξη της θέλησης και είναι ανάλογη με τη συνειδητότητα του καθενός, εφόσον πρόκειται για τη δύναμη του όντος πέρα από φυσικές δυνατότητες, προτιμήσεις ή γνώσεις.
Παρόλαυτα, αφού το κέντρο με το οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τον εαυτό μας είναι ο νους, η φυσική έδρα της συνείδησης, αλλά και της θέλησης είναι ο νους. Η δυνατότητα ελέγχου του νου, από τη θέληση, συνειδητά και αποφασισμένα, είναι και η δυνατότητα ελέγχου όλης της ανθρώπινης προσωπικότητας.

ΥΠΟΒΟΛΗ ΚΑΙ ΑΥΘΥΠΟΒΟΛΗ
Χρησιμοποιούμε τη λέξη «υποβολή» για να περιγράψουμε την επίδραση στη συμπεριφορά μας ενός μηνύματος του νου, που η δύναμη του εξαρτάται από την άμεση επιρροή που έχει στα συναισθήματα και στη φαντασία μας. Έχει πολύ μικρή ή ανύπαρκτη σχέση με τη λογική. Είναι μια κατηγορηματική δήλωση που δεχόμαστε χωρίς σκέψη, χωρίς κριτική, αφού ανταποκρίνεται σε κάποια αισθήματα, που έχουν ήδη καλλιεργηθεί μέσα μας, πιθανό στο χώρο του υποσυνείδητου.
Η δύναμη της υποβολής δεν βρίσκεται στην ίδια αλλά στη δύναμη των συναισθημάτων που ξυπνάει, χωρίς απαραίτητα να τα δημιουργεί η ίδια, αλλά οι εικόνες που μας βομβαρδίζουν. Η επανάληψη εντυπώνει μέσα μας την υποβολή, τόσο ώστε και μια αδύνατη υποβολή, με την επανάληψη να γίνεται δυνατή.
Η φαντασία που λειτουργεί κατά τη διάρκεια της υποβολής καθορίζει την συμπεριφορά, πολύ περισσότερο από ότι η θέληση. Αυτή είναι που διεγείρεται από τις όποιες ιδέες μας βομβαρδίζουν και αυτή είναι που ουσιαστικά ελέγχεται, είτε από τη δική μας θέληση, είτε από τη θέληση των άλλων που μας υποβάλλουν.
Η διαφορά ανάμεσα στην υποβολή και αυθυποβολή είναι πολύ μικρή. Η πρώτη γίνεται από έξω, ή από άλλους, ενώ η αυθυποβολή είναι η υποβολή που κάνουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας. Μια υποβολή για να γίνει αυθυποβολή, πρέπει πρώτα να έχει τη συναισθηματική μας «έγκριση».
Δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την υποβολή και την αυθυποβολή σαν βλαβερές ή ωφέλιμες. Θα πρέπει πρώτα να εξετάσουμε τα πλαίσια στα οποία γίνονται. Όλα εξαρτούνται από το πόσο μπορεί κάποιος να ελέγχει τα συναισθήματα του και να τα κατευθύνει εκεί που πρέπει. Οτιδήποτε μπορεί να επηρεάσει τα αισθήματα μας μπορεί να μας οδηγήσει σε δράση ακόμα και ενάντια στη λογική. Η λογική μας βοηθάει να αποφασίσουμε που και πότε θα εκφράσουμε τα συναισθήματα μας, δεν είναι σε θέση όμως να τα εξαφανίσει ούτε να τα καταπνίξει, πράγμα όχι μόνο δύσκολο αλλά ακόμα και επικίνδυνο.
Η ανθρώπινη συμπεριφορά χαρακτηρίζεται από υποβολές ή και αυθυποβολές που έχει υποστεί ο άνθρωπος από την ώρα που ήρθε στον κόσμο. Η πεποίθηση μας για τον κόσμο και κυρίως για τον εαυτό μας, δημιουργήθηκε με βάση τα μηνύματα που κατ’ αρχή δεχτήκαμε με το συναισθηματικό μας φορέα, μηνύματα-σοκ ή μηνύματα αδιόρατα αλλά με τη δύναμη της επανάληψης. Οτιδήποτε θα προσπαθήσει αργότερα να διαλύσει αυτή την εικόνα που μας έχει υποβληθεί θα πέσει πάνω σε ένα τοίχο.
Κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες η υποβολή μπορεί να πετύχει πολλά, σε όλο το φάσμα της προσωπικότητας μας.

ΥΠΟΒΟΛΗ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ
Όταν αναφερόμαστε στη φαντασία, μιλάμε για την ικανότητα να ξεφεύγουμε από το χώρο του πραγματικού και να βρισκόμαστε στο χώρο του φανταστικού, δημιουργώντας νέες καταστάσεις, βρισκόμενοι στο ήδη υπάρχον υλικό που υπάρχει στη μνήμη μας, ανασυνθέτοντας το σε νέες μορφές. Συνήθως υποθέτουμε ότι αυτό συμβαίνει σε κάποιες ιδιαίτερες στιγμές και υπάρχουν άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι δεν έχουν φαντασία. Όμως στην πραγματικότητα, δεν μπορούμε ούτε να μετακινήσουμε μια καρέκλα χωρίς να ακολουθήσουμε μια διανοητική εικόνα, που σχηματίστηκε στο μυαλό μας λίγο πριν αρχίσει η πράξη.
Συνεχώς πράττουμε σύμφωνα με εικόνες που σχηματίζονται από πριν στο νου μας, με τη βοήθεια της φαντασίας μας. Αυτό που διαφέρει όμως από άνθρωπο σε άνθρωπο είναι η ικανότητα ελέγχου αυτής της λειτουργίας. Όταν υπάρχει αυτός ο έλεγχος αυξάνεται η ενέργεια, ή ισχυροποιείται το κίνητρο για μελλοντικές ενέργειες. Αλλιώς η παρόρμηση της στιγμής καθορίζει τη συμπεριφορά.
Η φαντασία χρησιμεύει σαν το κιάλι του ναυτικού ή του οδοιπόρου. Για να προβλέψει δηλαδή τι είναι πιθανό να συμβεί στο μέλλον και να προετοιμαστεί. Ακόμα συχνά και για να αλλάξει αυτό που πρόκειται να έρθει.
Εφόσον τα συναισθήματα μας καθορίζουν τις περισσότερες φορές τις δράσεις μας, με τη φαντασία μπορούμε να δημιουργήσουμε εικόνες, που θα δημιουργήσουν με τη σειρά τους τα ανάλογα συναισθήματα, και με συνέπεια να αλλάξουμε ή να βελτιώσουμε ή να ελέγξουμε τη συμπεριφορά μας. Αυτό συμβαίνει γιατί με τη φαντασία μας φτιάχνουμε κάποιες καταστάσεις, όπου ξανά και ξανά μπορούμε να παίξουμε ένα ρόλο που θα έχει σαν σκοπό τη δημιουργία μιας καλής (αν το επιδιώξουμε) συνήθειας, μιας εμπειρίας που θα έχει προέρθει έστω και με τη φανταστική μας εξάσκηση.
Τη φαντασία μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε είτε για να μας προετοιμάσει για μια χρήσιμη, σωστή και εποικοδομητική δράση είτε για να προσφέρουμε στον εαυτό μας την ηδονή και την ασφάλεια ενός ελεγχόμενου κόσμου, όπου θα αποφύγουμε τις δυσκολίες του πραγματικού.
Στη δεύτερη περίπτωση μιλάμε βέβαια για φαντασιοπληξία. Όσο η φαντασία είναι κάτω από τον έλεγχο της συνείδησης μας, είναι η λεγόμενη «δημιουργική φαντασία». Σε αυτή την περίπτωση η φαντασία είναι μια διανοητική μέθοδος προετοιμασίας του εαυτού μας για τη δράση, και όχι σαν υποκατάστατο της. Έτσι η ενέργεια αυξάνεται, γιατί η φαντασία μας βοηθάει να αποθηκεύουμε ενέργεια και ενθουσιασμό για ότι έχουμε αποφασίσει να κάνουμε.
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα γεγονότα με τη δημιουργική φαντασία, αλλά μπορούμε να αποκτήσουμε μια εντελώς διαφορετική στάση για να τα αντιμετωπίζουμε, πράγμα το οποίο μπορεί να αλλάξει ακόμα και το μέλλον μας, αφού θα είμαστε σε θέση να οδηγηθούμε αλλού, με δική μας επιλογή.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΑΥΘΥΠΟΒΟΛΗ
Η υποβολή και η αυθυποβολή, κάθε άλλο παρά μαγικές και μυστηριώδεις δράσεις είναι. Υπάρχει ένα μεγάλο πεδίο έρευνας ακόμα, πίσω από αυτές τις μεθόδους, όμως είναι κάθε άλλο παρά θαυματουργές. Για να λειτουργήσει όμως χρειάζεται να ακολουθηθούν σωστά οι οδηγίες.
Ο πρώτος βασικός κανόνας είναι να θυμόμαστε πάντα ότι δεν μπορούμε να επιβάλλουμε στον εαυτό μας με επιτυχία τίποτα που δεν το επιθυμούμε αληθινά, κάτι που στο βάθος δεν θέλουμε να το δούμε να πραγματοποιείται. Δεν έχει σημασία τι θέλει να υποβάλει στον εαυτό του κανείς, αν πρόκειται για μια αλλαγή συνήθειας, ή για αλλαγή απόψεων ή του χαρακτήρα, ή κάποια υγιεινή του σώματος για την καλυτέρευση της φυσικής κατάστασης.
Εφόσον η υποβολή έχει επίδραση καταρχήν στον συναισθηματικό κόσμο, αν εκεί υπάρχει ένα συναίσθημα αντίθετο από αυτό που δημιουργούμε με την τεχνική της αυθυποβολής, τότε στο τέλος θα αναρωτιόμαστε τι δεν πήγε καλά, αφού θα έχουμε ένα αντίπαλο «εκ των έσω». Όταν ζυγίζουμε τα υπέρ και τα κατά, μπορεί να είμαστε σίγουροι ότι η λογική είναι με το μέρος μας. Αυτό είναι πολύ καλό, αλλά δεν μπορούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας να εκπληρώνει το σκοπό του και να χαίρεται γιʼ αυτό, τότε η υποβολή δεν θα βοηθήσει καθόλου.

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΑΥΘΥΠΟΒΟΛΗΣ
Για τη χρησιμοποίηση της τεχνικής της αυθυποβολής, καλό είναι να χρησιμοποιηθούν τα παρακάτω βήματα με τη σειρά που προτείνεται, όποιο κι αν είναι το αντικείμενο του στόχου.
* Φέρνουμε στο μυαλό μας την καθαρή εικόνα του τι θέλουμε να κάνουμε ή να γίνει. Σχηματίζουμε την πιο απλή και θετική πρόταση που εκφράζει την επιθυμία μας και την γράφουμε έτσι ώστε να μην την ξεχάσουμε. Ασχολούμαστε αρκετή ώρα με αυτή τη διαδικασία. Δεν σταματάμε παρά όταν αυτό που γράφουμε λέει με απόλυτη σαφήνεια και ακρίβεια αυτό που θέλουμε να πετύχουμε.
* Σκεφτόμαστε προσεκτικά τους λόγους που μας εμπόδισαν μέχρι τώρα να πετύχουμε το στόχο που βάλαμε. Ποια είναι τα συνηθισμένα συναισθήματα που το ανέτρεψαν, ή μας ανάγκασαν να κάνουμε άλλα πράγματα, διαφορετικά από αυτό που τώρα επιθυμούμε. Πως λειτούργησε μέχρι τώρα η φαντασία μας, ώστε να ικανοποιείται με το να μην κάνει αυτά που σκοπεύαμε η θέλαμε να κάνουμε; Η πρώτη και αυθόρμητη απάντηση θα είναι πως δεν παίρναμε καμία ικανοποίηση, έστω ενδόμυχη. Εμείς είμαστε που θα βρούμε ποια ακριβώς.
* Ρωτάμε τον εαυτό μας ειλικρινά αν η ικανοποίηση που θα νιώσουμε πραγματοποιώντας αυτό που επιθυμούμε είναι μεγαλύτερη (ή υγιέστερη, ή πιο ολοκληρωμένη…) από αυτήν που είχαμε μέχρι τώρα, κάτι που εντοπίσαμε στο σημείο 2.
* Εφόσον, μετά από αυτό εξακολουθούμε να βρίσκουμε τα θετικά σημεία της επιλογής μας, σκεφτόμαστε τον αυτοσεβασμό που θα ενισχύσουμε πραγματοποιώντας την, καθώς και το ενδιαφέρον και την ευχαρίστηση που θα έχουμε. Φανταζόμαστε τον εαυτό μας να συμπεριφέρεται σε διάφορες καταστάσεις έχοντας σαν δεδομένο την εικόνα μας με κατακτημένο το στόχο μας. Συνεχίζουμε μέχρι να αισθανθούμε πρόθυμοι και έτοιμοι να πραγματοποιήσουμε αυτό που ως τώρα υποβάλαμε στον εαυτό μας.
* Όταν σιγουρευτούμε, και μόνο τότε, φτιάχνουμε το οριστικό πλάνο της υποβολής μας. Αν δεν μπορούμε να το κάνουμε, τότε ψάχνουμε κάτι άλλο που να είναι σύμφωνο με τις δυνατότητες μας και τις πραγματικές επιθυμίες μας. Μέχρι τότε θα πρέπει να αλλάξουμε ξανά και ξανά το γραπτό πλάνο της υποβολής του σημείου 1. Όταν οριστικοποιηθεί το γράφουμε με κατηγορηματικό τρόπο, που να βεβαιώνει στον εαυτό μας ότι «μπορούμε και θέλουμε να πραγματώσουμε το στόχο μας».
Πρέπει να θυμόμαστε ότι καμία υποβολή δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις παλιές που έχουν ριζώσει με τη συνήθεια και αποτελούν τις βαθύτερες πεποιθήσεις μας. Καμία υποβολή δεν μπορεί να μας επηρεάσει αν είναι αντίθετη με το βασικό αίσθημα αυτοσεβασμού μας. Έτσι πριν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε κάτι στον εαυτό μας με την υποβολή, πρέπει να προσπαθήσουμε προσεκτικά να καταλάβουμε τον εαυτό μας και τα βαθύτερα αισθήματα και προβλήματα μας.
Αφού αποφασίσουμε ποιο είδος υποβολής θα εφαρμόσουμε, πρέπει να καθορίσουμε ένα συγκεκριμένο και σταθερό χρόνο για τις ασκήσεις μας. Και να διατηρήσουμε το πρόγραμμα αυτό μέχρι να φτάσουμε στα επιθυμητά αποτελέσματα.
Και θα πρέπει να θυμόμαστε πάνω απʼ όλα πως η υποβολή, που λειτουργεί μέσω της φαντασίας, μπορεί να μας δημιουργήσει ευχάριστα συναισθήματα επιτυχίες και νίκες, χωρίς να το αξίζουμε ακόμα χωρίς να έχουμε πετύχει τίποτα. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι προτιμότερη μια πραγματική και συνειδητοποιημένη αποτυχία από μια φανταστική επιτυχία, που θα μας αφήσει σε ψεύτικες δάφνες, και χωρίς προοπτική βελτίωσης, αφού θα πιστεύουμε ότι την έχουμε πετύχει ήδη.

Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΥΘΥΠΟΒΟΛΗΣ
Το επόμενο και κύριο βήμα είναι η εφαρμογή στην πράξη της αυθυποβολής μας . Χρειάζεται να αφιερώσουμε δέκα λεπτά πριν αρχίσουμε τη μέρα μας το πρωί, και δέκα λεπτά το βράδυ πριν κοιμηθούμε. Βρίσκουμε ένα μέρος που στα λεπτά αυτά θα φροντίσουμε να είμαστε μόνοι μας και να μπορούμε να χαλαρώσουμε, σε μια αναπαυτική θέση, ξαπλωμένοι ανάσκελα αν είναι δυνατό. (Η χαλάρωση θα πρέπει να είναι πραγματική, αλλά γι αυτό το σκοπό υπάρχουν ειδικές ασκήσεις, γνωστές).
Ήσυχα και αναπαυτικά, χωρίς καμία διανοητική ένταση αφήνουμε τη σκέψη μας να συγκεντρωθεί στην υποβολή που έχουμε γράψει. Αφήνουμε τον εαυτό μας να σχηματίσει με τη φαντασία εικόνες μας, καθώς κάνουμε αυτό που θέλουμε να κατορθώσουμε στο μέλλον σαν να γίνεται τώρα.
Αισθανόμαστε έντονα τη χαρά και την ικανοποίηση από τις εμπειρίες μας αυτές που τις φανταζόμαστε όσο πιο ζωντανά μπορούμε. Φανταζόμαστε τον εαυτό μας σε κάθε περίσταση, στο σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο, οπουδήποτε, να συμπεριφέρεται σύμφωνα με την υποβολή μας.
Το κάνουμε αυτό διασκεδάζοντας και με όσο μεγαλύτερο ενδιαφέρον μπορούμε για εννέα λεπτά. Το τελευταίο λεπτό επαναλαμβάνουμε στον εαυτό μας αργά και με όση συνείδηση διαθέτουμε τις λέξεις της υποβολής, μιλώντας φωναχτά και με σιγουριά, σαν να έχει ήδη πραγματοποιηθεί ο στόχος μας.
Στο τέλος του δεκάλεπτου, σηκωνόμαστε, βγάζουμε το σώμα μας και το μυαλό μας από την κατάσταση της χαλάρωσης και ξεχνάμε καθετί που αφορά τις εικόνες της φαντασίας μας και της υποβολής μας και τις αποφάσεις μας, μέχρι την επόμενη άσκηση υποβολής μας. Το να το ξεχάσουμε είναι τόσο σημαντικό όσο και η ίδια η υποβολή. Πολλοί καταστρέφουν την υποβολή τους γιʼ αυτόν ακριβώς το λόγο.
Η φαντασία και το υποσυνείδητο πρέπει να αφεθούν να κάνουν τη δουλειά τους, χωρίς να επεμβαίνει ο κοινός νους, και να δημιουργεί περίπλοκες εικόνες, άγχος, στρες, αγωνία, ψευδαισθήσεις, κ.λ.π, που θα δημιουργήσουν ένα φράγμα στη δράση μας. Η αλλαγή θα έρθει ανεπαίσθητα, χωρίς άλλη επέμβαση. Δεν το καταλαβαίνουμε στην αρχή, αλλά θα παρατηρήσουμε σιγά-σιγά τη συμπεριφορά μας να αλλάζει σύμφωνα με την υποβολή μας.

Πρέπει να τηρηθεί το πρόγραμμα κανονικά, χωρίς παραλήψεις , μέχρι να πετύχουμε την αλλαγή που θέλουμε.
Δεν έχει σημασία ποιος θα είναι ο στόχος μας. Οι παραπάνω οδηγίες εφαρμόζονται σε όλα τα επίπεδα, με την ίδια ευκολία. Γιʼ αυτό και δεν έχει μεγάλη σημασία να έχουμε ξεχωριστές οδηγίες για κάθε περίσταση. Το σημαντικό είναι να μπορούμε να αποφασίσουμε με βάση τις δικές μας δυνατότητες και τις δικές μας ειλικρινείς επιλογές, ώριμα, υπεύθυνα και επιβεβαιωμένα. Το επίπεδο συνειδητότητας μας είναι που θα καθορίσει το πόσο ωφέλιμη ή βλαβερή ήταν η υποβολή που αποφασίσαμε να κάνουμε στον εαυτό μας.
Και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: «Μια μικρή νίκη, είναι το καλύτερο και σταθερότερο βήμα για τη βελτίωση του εαυτού μας από ένα μεγάλο πόλεμο που θα τον χάσουμε επειδή δεν ήμασταν έτοιμοι να τον κάνουμε».
Η δύναμη της σκέψης είναι το κλειδί στη δημιουργία της πραγματικότητάς σας. Όσα αντιλαμβάνεστε στο φυσικό κόσμο έχουν την προέλευσή τους στον αόρατο, εσωτερικό κόσμο των σκέψεων και των πεποιθήσεών σας. Για να γίνετε ο κύριος του πεπρωμένου σας, πρέπει να μάθετε να ελέγχετε τη φύση των κυρίαρχων, συνήθων σκέψεών σας. Με αυτόν τον τρόπο θα είστε σε θέση να προσελκύσετε στη ζωής σας οτιδήποτε επιθυμείτε, με την ίδια ακρίβεια που γνωρίζετε ότι οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας.

Για κάθε εξωτερική επίδραση υπάρχει μια εσωτερική αιτία:
Κάθε αποτέλεσμα που βλέπετε στον εξωτερικό ή φυσικό κόσμο, έχει μια πολύ συγκεκριμένη αιτία η οποία έχει την προέλευσή της στον εσωτερικό ή διανοητικό κόσμο σας. Αυτό είναι η ουσία της δύναμης της σκέψης. Ας το δούμε αλλιώς, οι όροι και οι περιστάσεις της ζωής σας υπάρχουν ως συνέπεια των σκέψεων και των πεποιθήσεών σας. Ο James Allen το έθεσε άριστα όταν είπε «οι περιστάσεις δεν κάνουν ένα άτομο, το αποκαλύπτουν». Κάθε πτυχή της ζωής σας, από την κατάσταση των οικονομικών σας μέχρι την κατάσταση της υγείας και των σχέσεών σας, αποκαλύπτει ακριβώς τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας.

Πρόκειται για εσωτερική εργασία:
Οι περισσότεροι άνθρωποι το βλέπουν ανάποδα, θεωρούν ότι αισθάνονται ή σκέφτονται με έναν ορισμένο τρόπο λόγω των περιστάσεών τους, μην γνωρίζοντας την αλήθεια ότι είναι δύναμη του δικού τους νου που τους δημιουργεί εκείνες τις περιστάσεις, είτε επιθυμητές είτε ανεπιθύμητες. Με την ενδοσκόπηση και την εφαρμογή αυτής της Αλήθειας, ότι οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας, θα χαρίσετε στον εαυτό σας τη δύναμη να δημιουργήσετε τις αλλαγές που επιθυμείτε να δείτε να γίνονται στη ζωή σας. Η δημιουργία πραγματικότητας είναι μια εσωτερική εργασία.

Η Δύναμη της Σκέψης σας είναι απεριόριστη:
Υπάρχει μια μοναδική, ευφυής Συνείδηση που εισχωρεί σε ολόκληρο το Σύμπαν -πανίσχυρη, πάνσοφη, πανδημιουργός και πανταχού παρούσα- ο Οικουμενικός Νους. Το μυαλό σας είναι μέρος αυτού του Ενός οικουμενικού Νου και δεδομένου ότι οι σκέψεις σας είναι ένα προϊόν του μυαλού σας, τότε κατά συνέπεια η Δύναμη της Σκέψης σας είναι επίσης απεριόριστη. Μόλις καταλάβετε αληθινά ότι ο νους σας είναι ένα με την μοναδική Πηγή της Παντοδυναμίας και ότι αυτή η δύναμη είναι μέσα σας, θα έχετε βρει τη μόνη αληθινή πηγή άπειρης δύναμης για την οποία τίποτα δεν είναι αδύνατο και το αδύνατο είναι τίποτα. Να ξέρετε ότι η Δύναμη της Σκέψης έρχεται από μέσα. Όλη η δύναμη έρχεται από μέσα.
Οι σκέψεις σας είναι ζωντανές:
Οι μέγιστοι μύστες και δάσκαλοι που έχουν περπατήσει τη γη μας έχουν πει ότι όλα είναι ενέργεια. Αυτή η θεμελιώδης αλήθεια τώρα έχει επιβεβαιωθεί αναντίρρητα από τη σύγχρονη επιστήμη. Οι σκέψεις σας είναι επίσης ενέργεια. Ο William Walker Atkinson μας είπε ότι «όπου το μυαλό είναι στατική ενέργεια, η σκέψη είναι δυναμική ενέργεια – δύο φάσεις του ίδιου πράγματος» και ο Charles Haanel είπε παραπέρα ότι η «η δύναμη της σκέψης είναι η δονητική δύναμη που διαμορφώνεται με τη μετατροπή του στατικού μυαλού σε δυναμικό μυαλό». Οι σκέψεις σας είναι ζωντανές. Κάθε φορά που «φιλοξενείται» μια συγκεκριμένη σκέψη, εκπέμπετε μια πολύ συγκεκριμένη, αντίστοιχη συχνότητα ή ενεργειακή δόνηση.

Σε ποια συχνότητα είστε εσείς:
Η βασική προϋπόθεση του Νόμου της Έλξης είναι ότι η ίδια ενέργεια προσελκύει την ίδια ενέργεια. Προσελκύετε εκείνα τα πράγματα και περιστάσεις που είναι σε παλμική αρμονία με την κυρίαρχη συχνότητά σας, η οποία καθορίζεται από την κυρίαρχη διανοητική νοοτροπία σας, τις συνήθεις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Ο Mike Dooley, ένας από τους παρουσιαστές του «Μυστικού», προτείνει κατάλληλα εάν θέλετε να ξέρετε με τι μοιάζει μια σκέψη, απλά να κοιτάξετε τριγύρω σας. Λάβετε υπόψη τις λέξεις του «οι σκέψεις είναι πράγματα».

Δεν δημιουργούνται όλες οι σκέψεις ίσες:
Η ελκυστική δύναμη οποιασδήποτε συγκεκριμένης σκέψης καθορίζεται από πόσο συχνά έχετε αυτή τη σκέψη και από τη δύναμη των συναισθημάτων που συνδέονται με αυτήν. Όσο περισσότερη ενέργεια δίνετε σε μια σκέψη, τόσο μεγαλύτερη η δύναμή της να προσελκύσει την αντίστοιχη περίστασή της στο φυσικό κόσμο σας μέσω του Νόμου της Έλξης.
Μία φευγαλέα, περαστική σκέψη δεν έχει την ίδια δημιουργική δύναμη με τις συνήθεις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Θυμηθείτε, ότι δεν έχει ιδιαίτερη χρησιμότητα να επεξεργάζεστε θετικές σκέψεις για λίγο χρόνο κάθε ημέρα εάν προχωράτε έπειτα και σκέφτεστε αρνητικά ή ανεπιθύμητα για το υπόλοιπο της ημέρας. Η πραγματικότητά σας είναι το σύνολο του ποσού όλων των σκέψεών σας.

Χρησιμοποιήστε τη Δύναμη της Σκέψης για να αλλάξετε τη ζωή σας:
Ο υποσυνείδητος Νους σας είναι η αποθήκη των βαθιών πεποιθήσεων και των προγραμμάτων σας. Για να αλλάξετε τις περιστάσεις σας και να προσελκύσετε αυτά που επιθυμείτε, πρέπει να μάθετε να προγραμματίζετε και να επαναπρογραμματίζετε τον υποσυνείδητο Νου σας. Δεδομένου ότι το Νους σας είναι ένα με τον παντοδύναμο Οικουμενικό Νου, το δυναμικό της δύναμης του υποσυνείδητου μυαλού σας είναι επίσης απεριόριστο.
Ο αποτελεσματικότερος και πρακτικός τρόπος να προγραμματιστεί το υποσυνείδητο μυαλό σας για επιτυχία σε όλους τους τομείς της ζωής σας είναι να μάθει την απλή διαδικασία της Δημιουργικής Απεικόνισης. Είναι η τεχνική που ελλοχεύει τη δημιουργία της πραγματικότητας, χρησιμοποιώντας τη Δύναμη της Σκέψης για να φανταστείτε συνειδητά, να δημιουργήσετε και να προσελκύσετε αυτά που επιθυμείτε. Η φαντασία σας είναι η μηχανή των σκέψεών σας. Μετατρέπει τη Δύναμη της Σκέψης σας σε νοητικές εικόνες.

Να γνωρίζετε τις σκέψεις σας αλλά χωρίς εμμονές:
Είναι σημαντικό ότι μαθαίνετε να γνωρίζετε τις συνήθεις σκέψεις σας και να τις ρυθμίζετε κατάλληλα ώστε να διατηρηθεί μια γενική θετική διανοητική νοοτροπία. Εντούτοις, να είστε προσεκτικοί να μην σας γίνει εμμονή η κάθε σκέψη που μπαίνει στο μυαλό σας δεδομένου ότι αυτό θα ήταν εξίσου αντιπαραγωγικό, για να μην πούμε περισσότερο απ’ το να μην έχετε καμία επίγνωση γι’ αυτές.
Θυμηθείτε ότι αν επιμένετε στις αρνητικές, ανεπιθύμητες σκέψεις σας, θα τους δώσετε δύναμη και όπως λέει και μία παροιμία, «σε ότι αντιστέκεστε, …επιμένει». Έτσι αντί της αντίστασης σε οποιωνδήποτε από τις αρνητικές σκέψεις σας, μάθετε απλά να τις ακυρώνετε αβίαστα με την αντικατάσταση τους καθώς προκύπτουν.

Αντικαταστήστε αμέσως τις ανεπιθύμητες σκέψεις:
Για να εξουδετερώσετε αμέσως τη δύναμη μιας αρνητικής σκέψης, ήρεμα και σκόπιμα αντικαταστήστε τη με την αντίθετη, θετική ισοδύναμή της. Για παράδειγμα εάν σκεφτείτε «δεν είμαι αρκετά καλός, δεν θα πετύχω ποτέ», να αντικαταστήστε τη διανοητικά με τη σκέψη «είμαι αρκετά καλός και η επιτυχία έρχεται σε μένα εύκολα».
Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε την «ακυρώνω – ακυρώνω» τεχνική που έγινε διάσημη από τη μέθοδο Silva . Κάθε φορά που πιάνετε τον εαυτό σας να κάνει μια ανεπιθύμητη σκέψη, πείτε νοητικά σε σας και στο Σύμπαν «άκυρο – άκυρο» και ακολουθείστε αμέσως μια θετική δήλωση.

Εξημερώστε τις κυρίαρχες σκέψεις σας και το Τυχαίο θα ακολουθήσει:
Υπολογίζεται ότι το μέσος άνθρωπος έχει μεταξύ 12.000 και 70.000 σκέψεων ημερησίως. Αυτό αποδεικνύει ότι ο στόχος σας δεν πρέπει να είναι να ελέγξετε κάθε σκέψη. Οι κυρίαρχες σκέψεις και οι πεποιθήσεις σας είναι που πρέπει να μάθετε να θέτετε υπό το συνειδητό έλεγχό σας δεδομένου ότι καθορίζουν κατά ένα μεγάλο μέρος τη νοητική νοοτροπία σας. Όσο θα το κάνετε, θα βρείτε τις τυχαίες σκέψεις σας να γίνονται και αυτές θετικότερες και πιο σκόπιμες.
Οι ακόλουθες λέξεις του Βούδα Siddhartha Gautama συλλαμβάνουν τέλεια την ουσία της Δύναμης της Σκέψης: «Όλα αυτά που είμαστε είναι το αποτέλεσμα αυτών που έχουμε σκεφθεί. Ο Νους είναι όλα. Ότι σκεφτόμαστε, γινόμαστε.
Με λίγα λόγια, η ζωή σας είναι ο τέλειος καθρέφτης των σκέψεων, των πεποιθήσεων και της κυρίαρχης νοητικής νοοτροπίας σας. Είτε το συνειδητοποιείτε είτε όχι, εσείς δημιουργείτε ήδη την πραγματικότητά σας μέσω της Δύναμής της Σκέψης σας. Κάθε επίδραση που βλέπετε στον εξωτερικό κόσμο σας έχει την αρχική αιτία της μέσα σας – χωρίς εξαίρεση.
Για να αποκτήσετε πρόσβαση στη μέγιστη δημιουργική δύναμη που έχετε στη διάθεσή σας, πρέπει να μάθετε να ελέγχετε τη φύση των συνήθων σκέψεών σας και να ευθυγραμμίζεστε με τη μια Πηγή όλης της Δύναμης της οποίας είστε ένα μέρος. Οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας – γνωρίστε, εσωτερικοποιήστε και εφαρμόστε αυτήν την Αλήθεια και θα δείτε τη μετατροπή στη ζωής σας με τους πιο θαυμαστούς τρόπους.

Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΙΣΧΥΛΟΥ

«ἦ μήν ἔτι Ζεύς, καίπερ αὐθάδη φρονῶν,

ἔσται ταπεινός, oἷov ἐξαρτύεται

γάμον γαμεῖν, ὅς αὐτόν ἐκ τυραννίδος

θρόνων τ’ ἄϊστον έκβαλεῖ· πατρός δ’ ἀρά

Κρόνου τότ’ ἤδη παντελῶς κρανθήσεται,

ἥν ἐκπίτνων ἠρᾶτο δηναιῶν θρόνων»[1]

 

[Μετ.: Ὡστόσο, παρ’ ὅλη τήν ἀλαζονεία τοῦ μυαλοῦ του, ὁ Δίας, κάποτε θά ταπεινωθεῖ, ἐξαιτίας τοῦ γάμου πού ἑτοιμάζεται νά κάνει, ὁ ὁποῖος ἀπό τόν θρόνο του, ἄφαντο, θά τόν γκρεμίσει. Κι ἔτσι θά ἐπαληθευτεῖ ἡ κατάρα τοῦ πατέρα του Κρόνου, τήν ὁποία ἐκστόμισε, ὅταν ἔπεσε ἀπό τόν πανάρχαιο θρόνο τῶν θεῶν] .[2]

 

Αὐτή ὑπῆρξε ἡ περίφημη «προφητεία» τοῦ Αἰσχύλου, ἡ προβλέπουσα τό Τέλος τοῦ Διός καί ἡ ὁποία λίγο ἔλειψε νά ὁδηγήσει τόν μεγάλο τραγικό στό… κώνειο, θεωρηθεῖσα ὡς παραβίαση τοῦ ἀπορρήτου της διδασκαλίας τῶν Ἐλευσινίων Μυστηρίων. Σήμερα βέβαια ἀντιλαμβανόμαστε τό ὀρφικό περιεχόμενο αὐτῆς της συμβολικῆς «προφητείας», ἀλλά ἐκεῖνο πού συγκλόνισε τό κοινό τοῦ 5ου αἰ. π.Χ. ἦταν ἡ διαπίστωση ὅτι ὑπάρχει ἐνδεχόμενο καί ἡ θρησκεία νά μήν ξεφεύγει ἀπό τό ἱστορικό Γίγνεσθαι, τό ὁποῖο ἀκολουθεῖ τή φυσική διαδικασία τῆς γέννησης καί τῆς φθορᾶς. Ὁπωσδήποτε τό γεγονός τῆς προφητείας τοῦ Προμηθέα Δεσμώτη ὑπῆρξε μοναδικό στά πάγκόσμια χρονικά· δέν ἔχει ξανασυμβεῖ νά παρουσιάζεται στό κοινό κατά τή διάρκεια Θρησκευτικῶν ἐκδηλώσεων (ὅπου παρουσιάζονταν οἱ τραγωδίες) διδασκαλία προβλέπουσα τό τέλος τῆς ἐπικρατούσας θρησκείας!

Τό ὅτι τό κοινό φαίνεται νά ἀποδέχτηκε τό αἰσχύλειο ἔργο, ὄχι βέβαια χωρίς ἀντιρρήσεις – πάντως λιγότερες ἀπό τήν Μιλήτου Ἅλωσιν τοϋ Φρύνιχου! – καταδεικνύει τό ὑψηλό πνευματικό ἐπίπεδο τοῦ ἀθηναϊκοῦ κοινοῦ του 5ου αἰ. π.Χ., ἑνός κοινοῦ πού εἶχε ἤδη ἀκούσει τίς θεολογικές ἀπόψεις τῶν προσωκρατικῶν, οἱ ὁποίες γκρέμιζαν τό πάνθεον τοῦ Ὀλυμπου χάριν τοῦ Ἑνός Θεοῦ, καί τίς εἶχε, φαίνεται, ἐν πολλοῖς ἐνστερνιστεῖ.

 

Βέβαια, εἶναι ἐπίσης ἀληθές ὅτι κι ἄν οἱ μεγάλοι θεοί τοῦ Ὀλυμπου χάθηκαν κάτω ἀπό τά κτυπήματα τῶν Προσωκρατικῶν καί τῶν Σοφιστῶν, οἱ χθόνιοι Δαίμονες ζοῦν ὡς τά σήμερα ἀθάνατοι στήν ἑλληνική ὕπαιθρο ὡς Στοιχειά, Νεράιδες καί Λάμιες[3]…
 

Πάντως, ἄν ἡ ἀρχαία ἑλληνική θρησκεία ἰχνηλατεῖται σήμερα ζῶσα καί βασιλεύουσα στή σύγχρονη λαογραφία, ἡ θεολογία τῶν Προσωκρατικῶν, τοῦ Πλάτωνα, τοῦ Ἀριστοτέλη καί τῶν Νεοπλατωνικῶν ὑποβαστάζει ὡς ἀκρογωνιαῖος λίθος τίς τρεῖς μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκεῖες καί κατ’ ἐξοχήν τόν Χριστιανισμό.

 

• Ποιά θά ἦταν σήμερα ἤ θεωρία περί Ψυχῆς τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ,τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τοῦ Ἰσλαμισμοῦ, χωρίς τόν Ὀρφισμό τοῦ 5ου αἰ. π.Χ.;

• Ποιά θά ἦταν σήμερα ἡ διδασκαλία Περί Θεοῦ (Πατρός) τοῦ Χριστιανισμοῦ χωρίς τή θεολογία τοῦ Πλάτωνα καί τῶν Προσωκρατικῶν;

• Ποιά θά ἦταν ἡ Τριαδική θεολογία τῆς Χριστιανικῆς ’Ἐκκλησίας χωρίς τήν Τριαδολογία τοῦ Πλωτίνου ἤ τήν Ἑναδολογία του Πρόκλου;

 

Βέβαια δέν θά ἰσχυριστοῦμε ὅτι ὅλη ἡ θεολογία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Μυστῶν μεταφέρθηκε αὐτούσια στόν Χριστιανισμό ἤ τόν Ἰσλαμισμό. Ἐκεῖνο γιά τό ὁποῖο βοᾶ ἡ Ἱστορία εἶναι ὅτι ἡ ἀρχαία ἑλληνική θεολογία τῶν Προσωκρατικῶν, τοῦ Πλάτωνα, τοῦ Ἀριστοτέλη καί τῶν Νεοπλατωνικῶν, κληρονομήθηκε στόν Χριστιανισμό, ἔστω καί μετασχηματισμένη. Χωρίς τή θεολογία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Μυστῶν ἦταν ἀδύνατον νά εἶχε ὑπάρξει ὁ Χριστιανισμός μέ τή μορφή ποῦ τόν γνωρίζουμε σήμερα. (Γι’ αὐτό, συκοφαντώντας ἀνιστόρητα τους ἀρχαίους Ἕλληνες ὡς «εἰδωλολάτρες», δέν ἀδικοῦμε μόνο τόν Ἠράκλειτο, τόν Παρμενίδη, τόν Ξενοφάνη, τόν Σωκράτη, τόν Πλάτωνα, τόν Ἀριστοτέλη, τόν Πλωτίνο, τόν Πρόκλο κ.λπ., ἀλλά ἀπεμπολοῦμε τό ἴδιο τό φιλοσοφικό Θεμέλιο του Χριστιανισμοῦ καί τῶν ἄλλων μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν.) Ἡ ἱστορική ἀλήθεια εἶναι ἁπλῆ: ἡ θεολογία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Μυστῶν εἶναι πιό κοντά στόν Χριστιανισμό καί τόν Ἰουδαϊσμό, παρά στή λαϊκή δεισιδαιμονία τῆς ἐποχῆς της! Αὐτό βέβαια δέν σημαίνει ὅτι ὁ Παρμενίδης, ὁ Ξενοφάνης ἤ ὁ Πλάτων θά μποροῦσαν νά ἦταν Χριστιανοί, ἄν βέβαια ζοῦσαν στήν πρωτοβυζαντινή περίοδο. Τό πιθανότερο εἶναι νά μήν ἦταν· ὅπως δέν ἔγιναν χριστιανοί ὁ Ἰάμβλιχος, ὁ Πλωτῖνος, ὁ Πρόκλος, ὁ Σιμπλίκιος, ὁ Δαμάσκιος. Ἀλλά ἡ Ἱστορία σπάνια δέχεται ἐκβιαστικά διλήμματα τοῦ τύπου: «Χριστιανοί ἤ Πολυθεϊστές». Μπορεῖ κάποιοι νά μήν εἶναι οὔτε τό ἕνα οὔτε τό ἄλλο – ὅπως συνέβαινε μέ τούς Ἕλληνες Μύστες τῆς ὕστερης ἀρχαιότητας. Αὐτό ὅμως δέν ἀναιρεῖ τόν «προδρομικό» ρόλο πού ἔπαιξε ἡ θεολογία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Μυστῶν γιά τή θεολογία τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τῶν ἄλλων μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν.

 

Τά μεγαλύτερα πνεύματα τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιότητας δέν ὑπῆρξαν «δωδεκαθεϊστές»· ἀντίθετα λειτούργησαν στήν ἱστορική ἐξέλιξη τοῦ θρησκευτικοῦ στοχασμοῦ ὡς ἀγγελιαφόροι ἑνός, ἀποφατικῶς, ἀντιλαμβανόμενου Θεοῦ. Ὅ Δαμάσκιος ὑπῆρξε ἕν προκειμένω σαφέστατος : «τό ἐπέκεινα τοῦ Ἑνός πάντῃ ἀπόρρητον ». (Περί Ἀρχῶν 1,56,6).

 

Ἄν οἵ Χριστιανοί ἀπέδωσαν στήν ἔννοια τοῦ Θεοῦ τόν προσδιορισμό «Πατήρ» καί οἱ Ἑβραῖοι τόν προσδιορισμό «Κύριος» (Adonai), οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες δέχθηκαν ὡς πλέον ἁρμόζον τό προσωνόμιο: «ὁ Ἄγνωστος Θεός», ὁ Ἄρρητος. Ἡ συνεκφορά αὐτή δέν ἀναφέρεται τόσο σ’ ἕναν Θεό πού δρᾶ incognito ἀνάμεσά μας, ὅσο σ’ ἕναν Ὑπερβατικό θεό, «πάντων Ἐπέκεινα», Ξένο πρός ὅλα ἀκόμα, καί σ’ αὐτήν τήν ἔννοια τοϋ Εἶναι.

 

Ἄν πυρήνας τῆς Φιλοσοφίας εἶναι τό πρόβλημα τοϋ Θεοῦ,[4] ἡ ἀρχαία ἑλληνική φιλοσοφία, θεολογοῦσα, ἔφτασε στό ὕψιστο σημεῖο πού μπορεϊ νά φτάσει ἡ ἀνθρώπινη σκέψη. Ὅταν ὁ ἀνθρώπινος Λόγος νοεῖ τό «ὅλως ἀνόμοιον», αὐτό πού εἶναι ἀ-δια-νόητο. τότε ξεπερνᾶ τόν ἑαυτό του, αὐθυπερβαινεται. Αὐτη τήν αὐθυπέρβαση, τήν κατέκτησε πρῶτο καί μόνο τό ἀρχαῖο ἑλληνικό πνεῦμα, ὅπως ἀποτυπώθηκε στούς ἀρχαιους Ἕλληνες Μύστες, τούς τραγικούς ἀγγελιαφόρους τοϋ Μή-Ὄντος.

 

Ἡ πορεία αὐτή βέβαια, ὅπως εἴδαμε, δέν ἦταν οὔτε ἀνθόσπαρτη οὔτε γραμμική. «Ἐν ἀρχῇ», τό Ἕτερον ἐμφανίστηκε ὡς Διονύσιος Ζαγρεύς (Ὀρφικοί), κατόπιν ὡς ἀνύπαρκτο Μηδέν (Παρμενίδης), ὥσπου ν’ ἀρχίσει νά ἀποκαλύπτεται ὡς «Ζωντανό Κενό», στούς Ἀτομικούς Φιλοσόφους καί στόν Πλάτωνα. Στή μαθηματική σκέψη τῶν θεολογούντων φιλοσόφων τό «Ἕτερον» ταυτίστηκε μέ τό «Χωρίς πέρας» (ἄρρητοι ἀριθμοί) καί θεωρήθηκε ὡς ἡ μήτρα τοῦ Κακοῦ. Χρειάστηκε ἡ μεγαλοφυΐα τοϋ Ἀναξαγόρα γιά νά ἀποκατασταθεῖ τό Χαοτικό «Ἄπειρον» στή συνείδηση τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ὡς «χαρακτηριστικό» τοῦ Θεοῦ.

 

Ὕστερα ἐμφανίστηκε ὁ μέγας Μύστης Σωκράτης. Σ’ αὐτόν ὁ μυστικισμός ἔγινε Πίστη στόν Ἄγνωστο Θεό, πού ἐμφανίζεται στούς ἀνθρώπους ὡς μία ἀνεξήγητη, μυστική ἀποῦσα παρουσία:

 

 «Σφίγγει τό χέρι στίς ἄφεγγες νύχτες…

       Τί εἶναι ὁ Θεός, κανείς μας

       στούς αἰῶνες δέν θά μάθει·

       Ὅμως ζητᾶ παντοτεινά

       νά συνδεθεῖ πιστά μαζί μας».[5]

 

Στόν Σωκράτη τό τέλος τοῦ λόγου εἶναι ἡ Ἀπορία. Ὅμως τό τέλος τῆς ἀπορίας εἶναι ἡ Πίστη. Ὡς τέλος τοῦ λόγου, ἡ ἀπορία δέν σημαίνει καταστροφή, ἀλλά συνείδηση τῶν ὁρίων τοῦ λόγου. Ὡς τέλος τῆς ἀπορίας, ἡ πίστη δέν σημαίνει ἀφανισμό, ἀλλά συνείδηση τῶν ὁρίων τῆς ἀπορίας. Στόν Σωκράτη,ὅπως καί στόν Πλάτωνα, ὁ ἀνθρώπινος λόγος διαισθάνεται τήν προτεραιότητα ἑνός ἄλλου ὑπερβατικοῦ Λόγου-Ὑπερλόγου, ὁ ὁποῖος «εἶναι» τό Μή-Εἶναι,τό «ὅλως Ἕτερον», τό παντελῶς Ἀνόμοιον. Ὁ Πλάτων εἰδικά, συνέλαβε ὅτι ἡ Πραγματικότητα δέν μπορεῖ νά συλληφθεϊ παρά μόνο σέ σχέση μέ αὐτό, τό «Ἕτερον». Τό μεγαλεῖο τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων, ἀπό τόν Πυθαγόρα μέχρι τόν Δαμάσκιο, εἶναι ὅτι αὐτό τό φρικῶδες καί ἀπροσδιόριστο «Ἕτερον» τό ἀποδέχθηκαν καί τό ὀνόμασαν «Θεό». Οἱ μεταγενέστεροι θεολογοῦντες, αὐτήν τήν κατάκτηση τήν καταχώρησαν ὡς «Ἀποφατική θεολογία» ἤ ὡς «Μυστικισμό». Ὅ ἑλληνισμός, ὡστόσο, ἀποδέχθηκε τόν «Ἄγνωστο Θεό» τῶν μυστῶν καί τόν κατέστησε κέντρο τῆς κοινωνικῆς του ζωῆς ἐγκαθιστώντας τον μέ τή μορφή τοῦ Διονύσου – πού ἐνσαρκώνει στό ἑλληνικό πάνθεον τήν ἔννοια τοῦ «Ἑτέρου»[6] – στό κατ’ ἐξοχήν κέντρο τοῦ κοινωνικοῦ σώματος, στό θέατρο,[7] ὡς μέγιστο μάθημα Ἀνοχῆς πρός τόν Ξένο, τόν Ἀλλότριο.

 

Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες Μύστες, ὡς φιλόσοφοι, ἐννόησαν τό ἀδιανόητο τοῦ «Ἑτέρου» κι αὐτό ὑπῆρξε ἡ ὕψιστη κατάκτηση τῆς φιλοσοφικῆς σκέψης. Ὡς θεολόγοι, ὅμως, διαισθάνθηκαν ὅτι αὐτο τό «Ὅλως Ἀνόμοιον Ἕτερον» εἶναι ὁ ἀπρόσιτος Θεός, ἡ τελική πηγή παντός Ἀγαθοῦ. Ἡ διαίσθηση αὐτή ὑπῆρξε ἐσωτερική ἀποκάλυψη,δήλ. πίστη. Ἡ ἐμπειρία αὐτή κατέστησε τούς ἀρχαίους Ἕλληνες φιλοσόφους, Μύστες. Ἡ θεολογική ἀντιληψη ὅτι ὁ Θεός εἶναι τό «Ὅλως Ἀνόμοιον Ἕτερον» ὑπῆρξε, μέ τό πού διατυπώθηκε, ἡ αὐθυπέρβαση κάθε θεολογίας. Ἡ θεολογία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Μυστῶν δέν εἶχε ὡς σκοπό τήν κατάκτηση τῆς ἔννοιας τοῦ Θεοῦ ἐκ μέρους τοῦ ἀνθρώπου· τελικός προορισμός της ὑπῆρξε πάντα ἡ καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου ἐνώπιον του Θεοῦ, ἡ αὐθυπέρβαση. Εἴτε καταφατική θεολογία (Ὀρφικοί, Πυθαγόρας) εἴτε Ἀποφατική (Πλάτων, Πλωτῖνος, Πρόκλος) εἴτε θεολογία τοῦ Αὐτοδημιουργούμενου Θεοῦ (Ἠράκλειτος), ἡ συνολική ἀπάντηση τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων στό Ἐρώτημα περί Θεοῦ ὑπῆρξε καταλυτική γιά τήν παγκόσμια θεολογική σκέψη καί ἰδιαίτερα τήν χριστιανική: οἱ ἀναζητοῦντες τόν Θεό εἶναι ἀργοναῦτες πού γνωρίζουν ὅτι τό χρυσόμαλλο δέρας δέν εἶναι δυνατόν νά κλαπεῖ, γιατί αὐτό ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ, δωρεάν, σέ ὅσους συνειδητοποιοῦν ὅτι δέν ἀξίζουν τέτοια μεγάλη προσφορά. Ὁ Θεός προσφέρεται στόν ἄνθρωπο, ἀκριβῶς ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος δέν ἀξίζει τήν προσφορά. Ἡ ὑποδοχή αὐτῆς της προσφορᾶς (πού ὁ ἄνθρωπος δέν ἀξίζει) ὀνομάζεται στήν θρησκευτική γλώσσα: Πίστη. Πιστεύων ὁ ἄνθρωπος, δηλαδή ἀποδεχόμενος τήν θεία προσφορά πού δέν ἀξίζει, μιμεῖται τόν Θεό, ἐφ’ ὅσον χαρίζει σ’ Αὐτόν τόν ἑαυτό του, ὅπως προηγουμένως ὁ Θεός δώρισε τή Χάρη του στόν ἀνάξιο ἄνθρωπο. Τή «διαδικασία» αὐτή ὁ Πλάτων τήν ἀποκαλοῦσε ὡς γνωστόν, «ὁμοίωσιν Θεῷ». Ἐν ἀντιθέσει πρός τήν ἑβραϊκή ἀγωνία τῆς αὐτοδικαίωσης ἐνώπιόν τοῦ Θεοῦ «διά τῶν ἀνθρωπίνων ἔργων», ὁ πιστός ταῆς Ἑλλάδας γνωρίζει ὅτι «πᾶσα δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθεν ἔστιν καταβαῖνον ἀπό τοῦ πατρός τῶν φώτων»[8]:

 

«Ζεῦ, μεγάλαι δ’ ἀρεταί

Θνατοῖς ἕπονται

ἐκ Σέθεν»[9]

 

[Μετ.: Ζεῦ, οἱ μεγάλες ἀρετές ἔρχονται στούς θνητούς ἀπό Σένα].

 

Ἡ πνευματική αὐτή ταπείνωση εἶναι ἡ Ὡραία Πύλη διά μέσου τής ὁποίας εἰσέρχεται στόν χῶρο τοῦ προσωρινοῦ, τό Αἰώνιο. Ἡ εἴσοδος αὐτή ὅμως γίνεται μέ τραγικό τρόπο, γιατί λαμβάνει χώρα κάθε φορά πού ὁ ἄνθρωπος ἀκούει τούς «μαντατοφόρους ἀπό τήν Τροία» νά τοῦ λένε:

 

«Πῶς τόσος πόνος τόση ζωή πῆγαν στήν ἄβυσσο

γιά ἕνα πουκάμισο ἀδειανό, γιά μιάν Ἑλένη!»[10]

 

Σέ μιά τέτοια ἀπέραντη μοναξιά ὁ Ἕλλην Μύστης φέρνει στό νοῦ του τόν Αἰσχύλο· μπορεῖ ὁ Προμηθέας Δεσμώτης νά στενάζει λέγοντας ὅτι: «οὐδέν ἐστι τέρμα μοι προκείμενον μόχθων, πρίν ἄν Ζεύς ἐκπέσῃ τυραννίδος»[11] (= τέλος τῶν πόνων μου πουθενά δέν βλέπω, πρίν ἀπ’ τό θρόνο του πέσει ὁ Δίας), ὡστόσο ἡ προφητεία τοῦ τραγικοῦ Αἰσχύλου ὁλοκληρώνεται μέ «μεσσιανικό», θά λέγαμε, τρόπο:

 

«τοιοῦδε μόχθου τέρμα

μή τι προσδόκα,

πρίν ἄν θεῶν τις διάδοχος

τῶν σῶν πόνων φανῇ,

θελήσῃ τ’ εἰς ἀναύγητον μολεῖν

Ἅϊδην κνεφαῖά τ’ ἀμφί Ταρτάρου βάθη»[12]

 

[Μετ.: Τέλος τοῦ μαρτυρίου σου μήν περιμένεις, προτοῦ κάποιος ἀπό τους θεούς φανεῖ τά πάθη σου νά ἀναλάβει καί ἑκούσια νά κατεβεῖ στά ἀνήλια βάθη τοῦ Τάρταρου καί τοῦ Ἅδη].

 

Ὅσο, ὅμως, κι ἄν αὐτή ἡ προφητεία τοῦ Αἰσχύλου ἀποδόθηκε στόν Χριστό, ἡ ἀρχαία ἑλληνική θεολογία σέ ὅλες τίς ἐκδοχές της (προσωκρατική, πλατωνική, ἀριστοτελική, στωϊκή, νεοπλατωνική) ποτέ δέν κατέληξε νά γίνει Δόγμα, μονολιθικό καί ἀπαγορευτικό γιά τήν ὕπαρξη τῶν ἄλλων θρησκειῶν, γιατί, σέ τελική ἀνάλυση, ἦταν πάντα ἡ Ἐλευθερία ἐκείνη πού ἀποτελοῦσε τό ἔσχατο κριτήριο τῆς ἑλληνικῆς ἀντίληψης γιά τή ζωή, τόν ἄνθρωπο, τόν κόσμο καί τόν θάνατο. Σέ κάθε περίπτωση, ἰσχύει πάντα ἡ Προσευχή τῆς Ἑκάβης στόν Δία, ὅπως τήν ἀναφέρει στίς Τρωάδες ὁ Εὐριπίδης:

 

«Ὅστις ποτ’ εἶ Σύ, δυστόπαστος εἰδέναι,

Ζεύς, εἴτ’ ἀνάγκη φύσεος εἴτε νοῦς βροτῶν,

προσηυξάμην σε· πάντα γάρ δι’ ἀψόφου

βαίνων κελεύθαι κατά δίκην τά θνήτ’ ἄγεις»[13]

 

[Μετ.: Ὦ Δία, ποιά εἶναι ἡ Οὐσία Σου, δύσκολο

νά τό ξέρει κανείς: νόμος φυσικός ἤ ἀνθρώπινη

ἐπινόηση (εἶσαι;). Ἐσένα (ὅμως) παρακαλῶ στήν προσευχή μου,

γιατί πάντα μέσ’ ἀπό τους δρόμους τῆς Σιγῆς, κανονίζεις

δίκαια τά ἀνθρώπινα πράγματα]. 

---

[1] Αἰσχύλος, Προμηθεύς Δεσμώτης, 907-912.

[2] Η μετάφραση είναι του Γ. Θέμελη. 

[3] Μ. P. Nilsson, Ἑλληνική Λαϊκή Θρησκεία, μέτ. I. Κακριδη, ἐκδ. Ἑστίας, Ἀθήνα 2000, σελ.14. 

[4] Σ. Δ. Κυριαζόπουλος, Προλεγόμενα εἰς τήν ἐρώτησιν περί Θεοῦ, ἐκδ. Γρηγόρη, Ἀθήνα 2000. σέλ. 220.

[5] C. F. Meyer, In Harmesnachten (W. W. – W. Linden I. Teil 1929, σελ. 36). 

[6] J. – P. Vemant, To Βλέμμα τού Θανάτου. Μορφές τῆς Ἑτερότητας στήν Ἀρχαία Ἑλλάδα, μετ. Γ. Παππάς, ἐκδ. Αλεξάνδρεια, Ἀθήνα 1992, σελ. 33.

[7] Τοῦ ἰδίου, Le Dionysos masque des Bacchantes d’ Euripides, L ’ Homme, 93, Ίαν.- Μάρ. 1985, XXV (1), σ. 31-58. 

[8] Ἰακ. 1,17.

[9] Πίνδαρ. Ἰσθμιονικ. Γ, 4-5.

[10] Γ. Σεφέρης, Ἑλένη, Ἀνθολογία Νεοελλ. Γραμματείας, Ρ. – Η. καί Σ. Ἀποστολίδη, Ἡ Ποίηση,τ. 3ος, Τα Νέα Ελληνικά, Αθήνα 1983, σελ. 1323.

[11] Αἰσχύλος, Προμηθεύς Δεσμώτης, 755-756.

[12] Αἰσχύλος, Προμηθεύς Δεσμώτης, 1026-1029. 

[13] Εὐριπίδης, Τρωάδες·,885-888.