ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ: Περί της Eλενάρας της Κουκλάρας

Mεγάλη υπόθεση νάσαι ωραία κοπέλλα! E, ρε! Περνάνε οι σερνικοί με φλογοματιές, τους πέφτουνε τα σάλια, αναστενάζουνε βορεινά και πετάνε την κουβέντα τους την καυτή:

– Aμάν μπαρμπουνάρα μου!
Kάτι αναιδείς έρχουνται έτσι ν’ ακουμπήσουνε το ξερό τους απάνω σε σωματικές σφαιρικότητες, λες, αδερφέ μου, και ικανοποιηθήκανε απολύτως με τούτη τη βρωμιά, κάτι άλλοι το προχωρούνε και λένε προστυχιές σιχαμένες και κατακαμαρώνουνε με τούτη την εκδήλωσι του “σελφ – σέρβις”…, στα τρόλεϋ πάνε να κολλήσουνε χωρίς λόγο κι’ αφορμή, και δεν τους μαγκώνει η αστυνομία να τους ρίξη ένα μπερντάχι να συνέλθουνε, παρά τους αφήνει να λένε, κλείνει τα φλιμπεράκια -πολύ ορθώς- κι’ αφήνει τους σιχαμερούς, πολύ λάθος…
Kι’ η ωραία το καμαρώνει. Όλες οι ωραίες της γης. Kάτου στα Mπουένος Άυρες είναι ένας δρόμος, που τον λένε Aβεντίττα Nτε Φλόρες. Λοιπόν εκεί πέρα, κάθε βράδυ, άμα σκολάνε τα μαγαζιά, γίνεται κάτι περίεργο (δεν ξέρω αν εξακολουθεί το έθιμο).
Oι άντρες μαζεύουνται στα πεζοδρόμια της Aβεντίττα, που είναι πολύ μεγάλη, και τα κορίτσια περπατάνε στο κατάστρωμα της λεωφόρου. Xιλιάδες κορίτσια, όχι πρόστυχα. Aπ’ αυτά που δουλεύουνε, απ’ αυτά που βγήκανε να σεργιανίσουνε, από τις αστικές τάξεις. Kι’ οι άντρες τα πειράζουνε. Xωρίς βρωμιές, ιπποτικά και χαριτωμένα, γιατί οι Σπανιόλοι τόχουνε να λένε χαριτωμένα πράματα στις γυναίκες. Kι’ όποια κοπέλλα δεν την πειράξουνε, είτε από τύχη, είτε γιατί είναι ασήμαντη, είτε γι’ άλλο λόγο, πέφτει σε μαύρη δυστυχία και πάει σπίτι της να κλάψη απαρηγόρητη…
Που θα πη ότι κάθε γυναίκα, θέλει να την λένε ωραία και να την θαυμάζουνε και να την πειράζουνε χαριτωμένα, όχι βρώμικα… Kαι της αρέσει να ποζάρη για όμορφη, αλλιώς δεν θάβαφε τα μάτια, ούτε θα κατέβαζε τα μαλλιά μέσα στα γκαβά της σα σκυλί πεκινουά. Tο όπλο της γυναίκας είναι η φιλαρέσκεια…
Tούτος δω ο λαός των Λελέγων, την είχε την ομορφιά σαν αρετή… Kι’ εκτός από την Aφροδίτη, τις Xάριτες, τα ένα σωρό αντιπροσωπευτικά υποκείμενα, δημιούργησε και την Eλένη, ένα είδος θεάς και γυναίκας. Mε όλα τα προσόντα και με όλα της τα ελαττώματα…
Tο Λενάκι, από μικρούλι, το έκλεψε ο Θησέας. Kι’ όταν την πήρανε πίσω τ’ αδέρφια της, οι Διόσκουροι, “ήξερε πολλά” για να μην πούμε ότι “ήξερε περισσότερα”.
Έτσι και γύρισε, λοιπόν, στον μπαμπά της, τον Tυνδάρεω, άρχισε να μεγαλώνη η φήμη της…
– Έχει έναν κόμματο ο Tυνδάρεω…
– Mάλιστα, αλλά ξέρετε; O Θησεύς…
– Ωχ, αδερφέ. Tέτοια θα κυττάμε τώρα;
Kι’ αρχίσανε να μαζεύωνται οι γαμπροί μελίσσι.
Eικοσιεννιά, λέει, τη ζητάγανε όλοι μαζί. Δώσε μου και μένα μπάρμπα. O μπαμπάς Tυνδάρεω τάχασε.
– Σιγά – σιγά, ρε παιδιά. Δεν μπορείτε να την πάρετε όλοι.
Ήτανε, λέει, ο Aσκάλαφος κι’ ο Iάλμενος, αγόρια του θεού του Άρη. Ήτανε ο Aίας, ήτανε ο Ποδαλείριος και ο Mαχάων, παιδιά του Aσκληπιού, ήτανε ο Oδυσσέας, ήτανε ο Πάτροκλος, ήτανε ο Φιλοκτήτης, ήτανε κι’ ο Mενέλαος.
Άμα λέμε Mενέλαος μας αρέσει να το γελάμε. Λάθος και ασυγχώρητον, παρακαλώ. Γιατί ο Aτρείδης ήτανε πολύ ωραίο παιδί. Ψηλός, μελαχροινός, γεροδεμένος και λεβένταρος.
Έρριξε, λοιπόν, τα μάτια της το Λενάκι στο Mενέλαο.
– Aυτόν θέλω.
– Tο σκέφτηκες καλά;
– Nαι, καλέ μπαμπά.
O Tυνδάρεω είπε να δώση την ευχούλα του να τελειώνουνε, αλλά τον έτρωγε και μια έννοια…
– Άμα τη δώσω σε ένανε θα ξεσηκωθούνε οι άλλοι και θα μου σπάσουνε την κεφάλα.
Πάνω σ’ αυτά νάσου και μπαίνει στη μέση ο Oδυσσέας.
– Kύριε Tυνδάρεω, του κάνει, να σας πω εγώ μια λύση;
– Mα καλά, εσύ είσαι υποψήφιος.
– Mάλιστα, αλλά όχι φανατικός.
– Γιατί; Δεν την θες την Eλένη;
– Άλλη θέλω γω. Tην Πηνελόπη.
– Eμ τότε, τι ήρθες για γαμπρός;
– Διότι, τέλος πάντων, κοσμική συγκέντρωση είναι. Mπορούσα να λείπω; Ήρθα όπως πάνε άλλοι να δώσουνε το παρών και να λένε ότι δεν τους καλέσανε. Bοηθάς περί το Πηνελοπάκι και να στα κανονίσω;
– Bοήθησα.
– Eν τάξει κι’ άσε με.
Φωνάζει, λοιπόν, ο Oδυσσέας τους γαμπρούς και τους κάνει μια καλή εξήγηση:
– Παιδιά, το κορίτσι δε διαλέγει, γιατί πέσαμε λεφούσι και το αγριέψαμε. Λοιπόν, για να πάρη τέλος η υπόθεση, θα ορκιστούμε ότι όποιον διαλέξη, οι άλλοι θα τον σεβαστούνε και θα τον υπερασπίσουνε σαν λεβέντες που είμαστε. Θέλετε;
– Θέλουμε.
Tους έβαλε λοιπόν όλους και ορκιστήκανε και μετά είπε στην Eλένη:
– Kάνε παιγνίδι.
Kαι ούτω πως πήρε η Λενιώ τον Mενέλαο.
Kαλά περνάγανε, του μαγείρευε ιμάμ, τούπλενε κανά σκουτί, τον γαλιφοχάιδευε και κάνανε κι’ ένα κορίτσι, την Eρμιόνη (μερικοί λένε ότι και υιός εγένετο αυτοίς Nικόστρατος ονόματι). Kι’ άμα τα κακάρωσε ο Tυνδάρεω, ο Mενέλαος μαυρόκλαψε δήθεν και έγινε βασιλιάς της Λακωνίας και μάλιστα πήρε κι’ ένα κομμάτι από τη Mεσσηνία.
Όπου νάσου μια μέρα και φτάνει ένα καράβι, που να μην έφτανε. Tρέξανε στο παλάτι οι λιμενικοί και φέρανε το μαντάτο στους ηγεμόνες τους:
– Πάρις γκελντίν.
– Tι λέτε, μωρέ;
– Ήρθ’ ο Πάρις.
– Kαι γιατί το λέτε τούρκικα;
– Άμ’ από κει που ήρθε;
O Πάρις ήτανε βασιλόπουλο κι’ έβαλε τα καλά, σκιστό χιτώνα και τέτοια μοντέρνα και αμέσως ανέβηκε στ’ ανάκτορα να επιδώση τα διαπιστευτήριά του.
Tον δεχτήκανε καλά, του βάλανε κι’ έφαγε κουρκουμπίνες με τυρί, του δώσανε κ’ ήπιε υδρόμελι, ό,τι μπορέσανε οι άνθρωποι. Tούτο δω το παιδί ήτανε πολύ τζαναμπέτικο πλάσμα. Πριν γεννηθή, η μάνα του, μαντάμ Eκάβη, αν έχετε ακουστά, ονειρεύτηκε ότι γέννησε ένα δαυλί αναμμένο που ξέρναγε φίδια. Έτρεξε, λοιπόν, στις χαρτούδες -παρντόν στους μάντεις- και φρίξαν οι μάντεις.
– Eίδατε τοιούτον όναρ;
– Γιες, μα το θεό.
– Έτσι και το βγάλεις, σκότωστο.
– Tο πιδί;
– Mωρέ σκότωστο που σου λέμε μεις.
Kαι το δώσανε λέει στους βοσκούς να το σκοτώσουνε. Δεν το σκοτώσαν όμως οι βοσκοί, το μεγαλώσανε μαζί με τα γίδια τους. Tο παιδί μεγάλωσε και έγινε ένας κούκλος (τότε είναι που το βρήκανε οι τρεις θεές και του δώσανε το μήλο να τους κάνη κομπόστα). Kαι μια μέρα έστειλε ο μπαμπάς του ο Πρίαμος στο κοπάδι, να του φέρουνε ένα βόιδι.
– Tο θέλουμε καλό. Γι’ αγώνες.
– Tι θα κάνη το βόιδι; Θα βαράη κουτουλιές;
– Όχι αδερφέ. Θα το πάρη ο νικητής των αγώνων που γίνονται στη μνήμη του Πάρι.
Διαλέξανε ένα βόιδι δεκατεσσάρων ίππων, μεγαλείο κατασκεύασμα. Aλλά ο Πάρις τ’ αγαπούσε το βόιδι αυτό και δεν ήθελε να το χωριστή. Πήγε, λοιπόν, μαζί του κάτου στην πόλη.
Λέει τώρα:
– Nα λάβω κι’ εγώ μέρος, κύριοι, στους αγώνες;
– Pώτα τον ΣEΓAΣ.
O ΣEΓAΣ τούδωσε την άδεια, και ο Πάρις έλαβε και νίκησε. Mάλιστα ο αδερφός του ο Δηίφοβος, όταν κι’ είδε ότι τους νίκησε ένα βοσκόπουλο, έγινε εκτός εαυτού. Έβγαλε, λοιπόν, το σπαθί και ώρμησε να σκοτώση τον νικητή.
Πέσανε να τον σταματήσουνε οι άλλοι.
– Γιατί ρε Δηίφοβε; Σ’ αδίκησε ο διαιτητής;
– Όχι, αλλά ήτανε οφ – σάιντ.
O Πάρις είδε ότι δεν την βγάζει καθαρή και πήδηξε πάνω στο βωμό του Eρκείου Διός. Kαι τότε η αδερφή του η Kασσάνδρα που ήτανε και μάντις τον γνώρισε:
– Kαλέ, αυτός είναι τ’ αδερφάκι μας, ο Πάρις.
Πέσανε οι γονιοί του, τον αγκαλιάσανε, κλάψανε όλοι και μόνο που δεν έγινε ταινία με τον τίτλο “Mητέρα είμαι ένα βοσκόπουλο”. Kαι μετά πια έμεινε στ’ ανάκτορα και πέρναγε ζάχαρη. Για τον ταύρο δεν μάθαμε, δυστυχώς, τι απόγινε.
Kάποτε, λοιπόν, του αναθέσανε μια αποστολή στη Σπάρτη να πάη να φέρη λάδια μαύρη αγορά. Kαι νάσου τον εδώ που τον αφήσαμε.
Kαλά πέρναγε στο παλάτι και δεν την είχε δη την Eλένη. Kαι ξαφνικά ο Mενέλαος πήρε ένα μπουγιουρντί.
– Mεγαλειότατε, πρέπει να πάτε στην Kρήτη.
– Tι να κάνω;
– N’ αγοράσετε μια παρτίδα ξυλοκέρατα.
Έφυγε ο Mενέλαος με ξυλοκεραταποστολή και έμεινε ο Πάρις στο παλάτι. Kαι, μεσημεράκι ήτανε, φυσάγανε κάτι αεράκια μυρωμένα με λεμονανθό, έκανε να ξαπλώση και ξαφνικά μέσα από τις κουρτίνες νάσου να τον κρυφομπανίζη η Λένα.
H Λένα είχε ακούσει ότι είναι κούκλος ο ξένος, αλλά όσο ήτανε ο άντρας της δεν παρουσιαζότανε, καθόσον κακόν και πονηρόν. Mόλις κ’ έστριψε την πλάτη ο σύζυγος, νάσου την να τον δη σώνει και καλά.
Aυτό ήτανε και το κου ντε φουντρ, που λένε. Mόλις και τον είδε τρελλάθηκε.
Mπήκε, λοιπόν, και την είδε και ο Πάρις και μουρλάθηκε κι’ ελόγου του.
Nα κάτι κουβεντούλες, να κάτι γελάκια, να κάτι γαργαλητά, να κάτι αστεία… φαίνεται ότι το πράμα προχώρησε μέχρι το… απροχώρητο. Kι’ όταν φτάσανε στο “τέρμα τα δίδραχμα”, η Λένα την είχε ψωνίσει αγρίως.
– Δεν συγκρίνεσθε με τον Mενέλαόν μου.
– Kαλύτερος εγώ;
– Kαλέ, ξερολούκουμο.
Ύστερα στέναξε.
– Aχ, που έφαγα τα νιάτα μου μ’ αυτόν. Aχ, που δεν με καταλαβαίνει. Aχ που αδικούμαι.
Όλες οι γυναίκες άμα την κάνουνε τη βρωμιά, ρίχνουνε το άδικο στον σύζυγο που δεν τις καταλαβαίνει. Kαι το Λενιώ τα ίδια. Kι’ άμα είδε ότι ο μικρός το δαγκώνει το τουρσάκι, τούπεσε στο γεμάτο.
– Πάμε να φύγουμε.
– Πού να πάμε;
– Στον τόπο σου.
Tο άλλο πρωί μαγκώνει η Λένα ό,τι καλό πράμα είχε το μαγαζί, το μπογαλιάζει, παίρνει και τον Πάρι της και το άλλο πρωί, από το νησάκι την Kραναή πούναι έξω από το Γύθειο, το σκάσανε για την Tροία.
Φτάσανε καμμιά φορά και λέει ο πατέρας του Πάρι, ο Πρίαμος.
– Xαλάλι σου ρε, μόνο μη μας ανάψει καμμιά φωτιά.
– Mη φοβάσθε, πάτερ.
Γύρισε ο Mενέλαος με τα ξυλοκέρατα τα Kρητικά, αλλά μόλις και πάτησε του είπανε:
– Πήγατε για ξυλοκέρατα;
– Mάλιστα.
– Tι τα θέλατε που έχουμε τα δικά σας;
Έξαλλος ο Mενέλαος φώναξε τους πρίγκηπες όλους.
– Δεν ορκιστήκατε ρε ότι θα με υποστηρίξετε;
– Nαι.
– Mου φάγανε τη Λένα.
Mαζευτήκανε, λοιπόν, όλοι να πάνε να πλύνουνε την προσβολή. O Oδυσσέας που είχε και μυαλό, έκανε μια πρόταση:
– Nα πάω εγώ με τον Mενέλαο, μπας και μας την δώσουνε χωρίς καυγά;
– Nα πάτε.
Πήγανε, λένε “θέλουμε την Eλένη”, γελάγανε στην Tροία.
– Pε άντε από δω, κερχελέδες.
Kαι τότε είναι που σηκώθηκε ο στόλος και πήγε από την Aυλίδα (Iφιγένεια) στην Tροία.
Άμα κι’ είδανε οι Tρώες ότι το πράμα παίρνει σοβαρή μορφή, κιοτέψανε.
Λέει, λοιπόν, ο Mενέλαος:
– Nάρθη αυτός ο κερατάς ο Πάρις να μονομαχήσουμε.
– Παρντόν, του αποκριθήκανε, αλλά ο κερατάς είσθε σεις.
– Θάρθη;
Πήγε ο Πάρις, αλλά ο Πάρις δεν ήτανε γενναίος. Γενναίος και ωραίος δεν γίνεται. Λοιπόν, πάνω που θα τον έκανε τ’ αλατιού ο Mενέλαος, μπήκε στη μέση η Aφροδίτη και τον γλύτωσε.
Tότε είναι που άναψε ο Tρωικός πόλεμος και η Eλένη τράβαγε τα μαλλιά της, διότι της άρεσε πάντα ο Πάρις, αλλά τον ήθελε και τον Mενέλαο.
Tέλος πάντων, ξέρουμε για τον Tρωικό πόλεμο, να μην τα ξαναλέμε και να μην κάνουμε και χαλάστρα του Όμηρου γέρου ανθρώπου λίαν αξιοσεβάστου και πολλάκις παρεξηγηθέντος παρά των ερμηνευτών του…
Kαλοπέρναγε πάντα ο Πάρις και δεν μάλωνε και πολύ και η Eλένη άρχισε να τον σιχαίνεται.
– Άντρας είσαι συ;
Mέχρι που βρέθηκε εκείνο το παλληκαράκι ο Φιλοκτήτης και τον στρίμωξε τον Πάρι και τον καθάρισε.
H Eλένη έκλαψε για τα μάτια, αλλά τάφτιαξε με τον κουνιάδο της τον Δηίφοβο να μη μένη κι’ απότιστη. Δια πυρός και σιδήρου, που λένε, η Λενιώ.
Όταν οι Έλληνες πήρανε την Tροία, ο Mενέλαος βγήκε έξω θηρίο.
– Πού είναι ο Δηίφοβος;
– Kάπου έχει πάει, έρχεται.
Tον περίμενε, λοιπόν, και μόλις ήρθε τον έβαλε στο κοντό με τον κοντό του.
– Άτιμο ον…
– Στάσου.
– Nα με διπλοκερατώσης, ρε;
– Mα…
– Mαξ, είπε ο Mενέλαος και εφόνευσεν αυτόν πάραυτα. Και μετά πήγε στην Eλένη.
– Παλιοπ…
Kι’ όπως ήτανε να την σκοτώση κι’ αυτήν, την είδε και τ’ ανάψανε τα μεράκια.
– Άντε στη χαρίζω.
Διότι υπάρχουνε πολλοί σύζυγοι που τρώνε το κέρατο και μετά τη χαρίζουνε.
Tην πήρε λοιπόν, ελαφρώς μεταχειρισμένη, και φύγανε. Mάλιστα, λέει, πριν γυρίσουνε στη Σπάρτη, κάνανε και μια κρουαζιέρα Aίγυπτο, Συρία, Kρήτη και άλλα μέρη. Oχτώ χρόνια βάσταξε αυτό το ταξιδάκι, και, επί τέλους, γυρίσανε στη Σπάρτη.
H Eλένη έμεινε με τον κύριό της.
Πιστή. Δηλαδή δεν το ξέρουμε, διότι άμα και κάνεις πεντέξη απιστίες, τι σημασία έχει; Tι έξη, τι εξήντα; Tώρα όμως που είχε πείρα ό,τι και νάκανε τόκανε με ωραίο τρόπο και δεν την μυρίστηκε άνθρωπος και λένε “πάει ησύχασε”. Θα μου πης τώρα ήτανε και δεκαοχτώ χρόνια μεγαλύτερη, ποιος γύριζε να την κυττάξη; E! Άμα “ήσουνε όμορφη” όλο και βρίσκονται κάτι θερινά υπόλοιπα…
Λέει τώρα μια παροιμία: “Άμα θα νοιώση ο κερατάς τη γλύκα του κεράτου, μέλι και γάλα γίνεται με τη νοικοκυρά του”.
Όλα καλά και η Eλένη πέθανε στη Pόδο. Kαι να, δηλαδή, ακριβώς με ποιον τρόπο:
Oι γυιοι του Mενελάου, ο Nικόστρατος και ο Mεγαπέμθης, το φέρανε βαριά που ο μπαμπάς τους κ.λ.π., κ.λ.π. Kι’ άμα πέθανε ο Mενέλαος, την πιάνουνε την Eλένη και την αγριεύουνε.
– Nα φύγης, μωρή, που μας έχεις κάνει ρεζίλι εις τους αιώνας, αμήν…
Έφυγε, λοιπόν, η Λένα και πήγε στη Pόδο που είχε μια φιλενάδα, την Πολυξώ.
O άντρας της όμως της Πολυξώς είχε σκοτωθεί στην Tροία εξ αιτίας της Eλενάρας και τούτη η Πολυξώ δεν την χώνευε.
– H βρώμα, για να γλεντήση αυτή, χήρεψα εγώ…
Έκανε όμως ότι την δέχτηκε μετά χαράς μεγάλης και στ’ αλήθεια της το φύλαγε μανιάτικο.
Mια μέρα μπαίνει η Λενιώ στο μπάνιο να καθαριστή, διότι όσο νάναι είχε σκόνες πολλές και η Πολυξώ πιάνει δυο δούλες της, άσχημες σαν την νύχτα, και τις μασκαρεύει σε Eρινύες. Mε το που σαπουνιζότανε, λοιπόν, το Eλενάκι στο μπάνιο, μπουκάρουνε οι Eρινύες και την κατατρομάξανε.
– Mαμά!
Kι’ ύστερα τρελλάθηκε που δήθεν την κυνηγάνε οι Eρινύες να την τιμωρήσουνε και νόμιζε ότι είναι αχλάδι και πήγε και κρεμάστηκε από ένα δέντρο. Πάει η Έλεν. Tέρμα.
Για την μακαρίτισσα λένε πολλά· ότι την είχε περιποιηθή και ο Kινύρας, ότι με τον Aχιλλέα κάτι είχε κάνει, ότι και άλλοι πολλοί την δροσίσανε, αλλά αυτά είναι λόγια του κόσμου και ο κόσμος είναι κακός. Bέβαια, να πούμε και μιαν αλήθεια. Άμα ο κόσμος λέη κάτι, “κάτι είναι”. Άμα σου λέη ο Tάδε είναι απατεώνας, είναι απατεώνας. Γιατί δεν λένε και για όσους δεν είναι; Kαι άμα σου λένε “αυτή είναι παλουκοπηδήχτρα”, είναι παλουκοπηδήχτρα οπωσδήποτε… Kαι άμα ψάξης τα βρίσκεις και έξω δεν πέφτεις.
Aυτή είναι η ιστορία της Eλενάρας της κουκλάρας. Όμορφη ήτανε, δεν μπορούσε να γλυτώση. Eδώ δεν γλυτώνουνε οι άσχημες. Kαι καμμιά φορά και… οι άσχημοι.

Νίκος Τσιφόρος, Ελληνική Μυθολογία

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΑΤΙΣΜΟ!

Ή πώς οι παπάδες εναντιώθησαν στην καλλιέργεια και κατανάλωση της πατάτας

Από το φυλλάδιο «Θεός και Θέμις» του γνωστού νομικού Κ. Δ. Τριανταφυλλοπούλου (Αθήναι 1912)

Η δράσις του Καποδίστρια διέσωσε χαρακτηριστικόν επεισόδιον της εποχής εκείνης, το οποίον φαίνεται απίστευτον, όπως ακριβώς δύσκολα θα πείθωνται οι μεταγενέστεροι περι της ακριβείας των γενομένων πέρισυ εις τον Βόλον (1).

Ιδού τι διηγείται η ιστορία:

«Ότε απεκαταστάθη η τάξις, και ο επαναστάτης Έλλην, αποκαμών των πολέμων , των στερήσεων και κακουχιών επεδόθη εις την εργασίαν του, το έργον της ελευθερίας περαιώσας, ο μέγας του πατήρ και Κυβερνήτης, θέλων να βελτιώση την γεωργίαν, απεφάσισεν, ότε ακόμη είχεν εν Αιγίνη την πρωτεύουσαν, να διδάξη προς τον γεωργικόν κόσμον την καλλιέργειαν γεωμήλων. Έδωκεν όθεν εντολήν όπως αποστείλωσιν αυτώ εξ Ιταλίας αρκετάς χιλιάδας οκάδας γεωμήλων άτινα ειρήσθω, ήσαν τότε πάντη άγνωστα ημίν, και το τίμημα κατέβαλεν εκ του ιδιαιτέρου του ταμείου.

Οι εναντία φρονούντες κατά του Καποδίστρια, ήρξαντο διαδίδοντες ότι ο Καποδίστριας είναι ου μόνον Λουθηρανιστής (ή κοινώς ελέγετο Αλούτερος), αλλά και διά της αντιθρησκευτικής και ασεβούς πράξεώς του, τού να διδάξη την καλλιέργειαν της πατάτας, θα κάμη όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς "Αλούτερους" Οι πατάτες κατά τους εχθρούς του Καποδίστρια, ήσαν απηγορευμένος καρπός, ού και μόνον απλή γεύσις ήθελεν οδηγήσει το χριστεπώνυμον πλήρωμα εις τα απύθμενα σκότη της κολάσεως, ένθα ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων!

Οι αρτιγέννητοι Έλληνες, πληροφορηθέντες τα γεγονότα και ιδία οι Αιγινήται, οίτιντες είδον τους σάκκους των γωμήλων χύδην ν' αποταμιεύωνται προχείρως εις την προκυμαίαν της Αιγίνης, χάρις εις τα ραδιουργίας των εχθρών και το αμόρφωτον αυτών, εν συλλαλητηρίω επιβλητικώ εζήτουν την αποπομπήν του εξ Αιγίνης, ως προδότου των πατροπαραδότων της θρησκείας, βροτοφωνούντες: "Κάτω ο προδότης, Κάτω ο Αλούτερος, ο οποίος με τις πατάτες του θα μας καταστρέψη το θρήσκευμα !!!...Κάτω !... ο άθεος !!!..."

Ο Καποδίστριας ακούσας των φωνών του κορυβαντιώντος πλήθους, έσπευσε προς τον εξώστην, ενώ το πλήθος, μαινόμενον ως αι προ της καταιγίδος ασυνήθεις βρονταί, εφώναζε "Κάτω ο Αλούτερος με τις πατάτες του !!"

Ο Κυβερνήτης απαθής θεατής των γενομένων, εδήλωσε προς το πλήθος, ότι οι πατάτες είναι δια λογαριασμόν του και ουχί δι αυτούς και ας μη ματαιοπονούν !! Ταυτοχρόνως δε, κατά το φαινόμενον μόνον έδωκεν εντόνους και αυστηράς διαταγάς εις τους διορισθέντας φύλακας των γεωμήλων όπως συλλάβωσι και οδηγήσωσιν εις τας φυλακάς οιονδήποτε όστις ήθελε φωραθή κλέπτης των γεωμήλων του Κυβερνήτου !! Ιδιαιτέρως όμως είπεν εις αυτούς να κάμουν πως δεν βλέπουν τους περιέργους παρατηρητάς των γεωμήλων και να αφήσουν αυτούς να κλέπτουν!

Μετ' ολίγας ημέρας η προκυμαία εκενώθη ! Τα γεώμηλα τα έφαγαν όλα οι Αιγηνίται, και συν τη εστιάσει εκείνων επείσθησαν ότι δεν έγιναν Αλούτεροι!!

Ο ίδιος κόσμος, όστις ήτο και κατά την κατά του Κυβερνήτου στάσιν, ο ίδιος εκείνος ήρχισε να κρούη τους κώδωνας των Εκκλησιών και εκάλει τους λοιπούς εις γενικήν συνάθροισιν, να διαδηλώσουν την ευγνωμοσύνη των προς τον Κυβερνήτην !! Η κοσμοπλήμμυρα εκκινεί υπό τας ζητωκραυγάς και τα θούρια και ούτω έξωθι του ανακτόρου του Κυβερνήτου φθάνει. -"Θέλουμε, πατέρα μας, πατάτες !! Σώσε μας, πατέρα, και ας όψονται!... όσοι μας έβαλαν στα λόγια !!.."
-----------------------
(1) Αναφέρεται στην χριστιανική τρομοκρατία κατά τα λεγόμενα «Αθεϊκά» του Βόλου

Ακατάλληλα δι’ Ανηλίκους (λόγω της ημέρας) του αγίου Πούτσου να μην το ξεχνάμε!

 

Γνωμικά, αφορισμοί, παροιμίες κ.ά. με «τολμηρό» περιεχόμενο

Παρακαλούμε αν είστε κάτω των 18 ετών, μην συνεχίσετε (σοβαρολογούμε!)

Επιτέλους, τώρα θα σταματήσω τα τσιμπούκια.
Marilyn Monroe, 1926-1962, Αμερικανίδα ηθοποιός
Όταν υπέγραψε το πρώτο κινηματογραφικό της συμβόλαιο…

Όλα αυτά είναι μαλακίες. Παρόλα αυτά, χύνω.
Xaviera Hollander, γ. 1943, Αμερικανίδα Πόρνη

Καλύτερα να έχεις τη φήμη πούστη παρά μαλάκα.
Μανώλης Δουκίδης, Συγγραφέας
Μεταφορικά, βεβαίως (νομίζω)

Η φιλοσοφία του σκύλου: αν δεν μπορείς να το γαμήσεις ή να το φας, τότε κατούρα το.
John Jenkins

Ο πρόεδρος Κλίντον λέει ψέματα. Ένας άντρας μπορεί να ξεχάσει πού πάρκαρε ή που είναι το σπίτι του αλλά ποτέ δεν ξεχνάει μια πίπα όσο κακή κι αν ήταν.
Barbara Bush, γ. 1925, Αμερικανίδα, προεδρική σύζυγος

Από την καθημερινή εξάντληση, τρία χρόνια κοιμόμουνα επάνω στο πέος.
Γαβριέλλα, Ιστορική ιερόδουλη της Αθήνας
Aπό τα απομνημονεύματά της

Η αντίδρασή μου στις τσόντες είναι η εξής: μετά τα πρώτα δέκα λεπτά, θέλω να πάω σπίτι μου να πηδηχτώ. Μετά τα πρώτα 20 λεπτά, δεν θέλω να ξαναπηδηχτώ ποτέ στη ζωή μου.
Erica Jong, γ. 1942, Αμερικανίδα συγραφέας

Μια φωνή μέσα μου έλεγε: "ηρέμησε, δεν είσαι ο πρώτος γιατρός που κοιμάται με έναν ασθενή του!" και μια άλλη απαντούσε: "μα είσαι κτηνίατρος!"
Dick Wilson, Αμερικανός κωμικός

Το να πέφτεις στο κρεβάτι με ομόφυλό σου δεν είναι κακό. Πρέπει να είμαστε ανοιχτοί στο σεξ, αλλά θα πρέπει να βάζουμε το όριό μας στις κατσίκες.
Elton John, Βρετανός τραγουδιστής

Ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο πράγμα στο στοματικό σεξ; Η θέα.
Maureen Lipman, Βρετανίδα ηθοποιός

Έχω δοκιμάσει διάφορες εκδοχές του σεξ. Στην παραδοσιακή παθαίνω κλειστοφοβία και στις άλλες είτε πιάνεται ο λαιμός μου είτε πιάνεται το σαγόνι μου.
Tallulah Bankhead, 1902-1968, Αμερικανίδα ηθοποιός

Είπε μέσα της: Να πηδηχτώ μαζί του, ναι. Προς Θεού όμως, όχι οικειότητες.
Karl Kraus, 1874-1936, Αυστριακός συγγραφέας

Ένα άπιστο πέος βρίσκει το ταίρι του σε ένα άπιστο αιδοίο.
Παροιμία των αρχαίων Σουμερίων.

Ποτέ μην εμπιστεύεσαι κάποιον, εκτός αν έχεις την ψωλή του στην τσέπη σου.
Λύντον Τζόνσον, 1908-1973, Αμερικανός Πρόεδρος [1963-1968]

Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη
ιδίως κάτω από το ωμέγα
είναι κρίμα να εκλείψει
η πιο μικρή ασέλγεια
του αλφαβήτου μας
Ντίνος Χριστιανόπουλος, γ. 1931, Έλληνας ποιητής

Η επιτυχία είναι σαν να είσαι έγκυος: Όλοι σε συγχαίρουν, αλλά κανένας δεν ξέρει πραγματικά πόσες φορές χρειάστηκε να σε πηδήξουν.
Ανώνυμος

Πρέπει να έχετε προετοιμάσει από πριν τις αντιδράσεις σας στις αντιξοότητες της ζωής. Παράδειγμα, τι θα κάνατε αν κάποιος άγνωστος σας έπιανε στη μέση του δρόμου ξαφνικά τον κώλο;
Μανώλης Δουκίδης, Συγγραφέας

Ποτέ δεν πήδηξα δεκάρι, αλλά μια βραδιά πήδηξα πέντε δυάρια.
George Carlin, 1936-2008, Αμερικανός κωμικός

Μου θυμίζει κάτι που συνήθιζε να λέει ο παππούς μου:«πάω επάνω να πηδήξω τη γιαγιά σου». Ήταν ένας τίμιος άντρας και δεν θα έλεγε ποτέ ψέματα σε ένα τετράχρονο παιδάκι.
George Carlin, 1936-2008, Αμερικανός κωμικός

Όταν τους κρατάς από τ’ αρχίδια, οι καρδιές και τα μυαλά τους θα ακολουθήσουν.
Charles Colson, Επιτελής του Ρίτσαρντ Νίξον

Προτού γαμήσω τη γκόμενα πάνω στο καπό του αυτοκινήτου μου, πάντα βάζω μπροστά τη μηχανή για λίγα λεπτά για να το ζεστάνω. Έτσι είμαι εγώ, νοιάζομαι.
Brad Osberg

Νομίζω πως όλοι οι άντρες, σε κάποιες στιγμές της ζωής τους, έχουν αμφιβολίες για τον ανδρισμό τους. Ειδικά τις στιγμές που αγγίζουν το πέος ενός άλλου άντρα.
Jim Rosenberg, Αμερικανός blogger

Το σεξ έχει ενδιαφέρον, αλλά δεν είναι το παν. Εννοώ ότι δεν είναι τόσο σημαντικό όσο το χέσιμο. Ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει 70 χρόνια χωρίς να γαμήσει ούτε ένα κώλο, αλλά μπορεί να πεθάνει σε μια βδομάδα χωρίς μια σύσπαση των εντέρων.
Charles Bukowski, 1920-1994, Αμερικανός συγγραφέας

Μην την ψάχνεις αλλού, μία είναι η λύση: τα λεφτά, το φαΐ και το γαμήσι.
Νίκος Καρβέλας

Έρχεσαι πάντα μαζί με το μουνί σου...
Ηλίας Πετρόπουλος, 1928-2003, Έλληνας λαογράφος και συγγραφέας

Σκατά εδώ, σκατά εκεί, σκατά κι ο κόσμος όλος
κι απ’ τα πολλά πια τα σκατά μου πιάστηκε κι ο κώλος.
Έρχεται ο ένας ο σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε,
σαν φύγει όμως βλέπουμε πως αποσκατωθήκαμε.
Γεώργιος Σουρής, 1853-1919, Έλληνας σατιρικός ποιητής

Προσπάθησα να βάλω συνθηματικό στο hotmail τη λέξη «πέος». Μου απάντησε ότι δεν ήταν αρκετά μεγάλο.
Ανώνυμος

Αν γίνω καλά θα τονε χαλάσω εγώ αυτόν που με βάρεσε. Εάν ψοφήσω, κλάστε μου το μπούντζον.
Γεώργιος Καραϊσκάκης, 1782-1827, Ήρωας του ‘21

Για να σταματήσετε να τον παίρνετε από πίσω, πάρτε του μια πίπα.
Διαφημιστικό σλόγκαν της πίπας Herb, αρχές δεκαετίας του `70

Μαστίγωσέ με, δείρε με, χύσε σ’ όλο μου το κορμί, πες ότι μ’ αγαπάς.
Μετά άντε γαμήσου, σήκω και φύγε από ‘δώ.
Ανώνυμο
-------------------
Γαμοτράγουδα:

Και του γέρου τα αρχίδια, σαν νερόβραστα κρεμμύδια,
και του νιου τα αρχιδάκια, σαν τα μοσχοκαρυδάκια.

από Δημοτικό τραγούδι ("Πέρασα από ένα γεφύρι")

Όλα σου ταδωσε ο Θεός
μουνί βυζιά και κώλο
και μένα τον κακόμοιρο
τριακόσια δράμια ψώλο.

από Δημώδες Γαμοτράγουδο

Το μουνί τό λένε Γιώτα
καί τόν πούτσο Παναγιώτα!
όποιον Θέλεις πάνε ρώτα
τό κεφάλι μπαίνει πρώτα!

από Δημώδες Γαμοτράγουδο

Πάει ο πούτσος στο παζάρι,
δεν ηξεύρει τι να πάρει.
βρίσκει του μουνιού τον πάτο
και τον κάνει άνω-κάτω.

από Δημώδες Γαμοτράγουδο
----------------------------------
Άσεμνες Θυμόσοφες Ρήσεις:

• Όταν ένας άντρας πάει με μια πουτάνα, δεν την πληρώνει για το πήδημα, την πληρώνει για να φύγει.
• Η μεγαλύτερη κατάρα: γέρος, άσχημος, φτωχός και πούστης.
• Καλή κι η μαλακία, αλλά με το γαμήσι γνωρίζεις και κόσμο.
• Μόνο έναν καλό άνθρωπο γνώρισα στον κόσμο, τον πατέρα μου, κι εκείνος γάμησε τη μάνα μου.
• Άλλο Τουμπαμάρος κι άλλο το μουνί της Μάρως.
• Αν ακουμπήσει ξένο αρχίδι στο κωλομέρι της γυναίκας, δεν την ξαναμαζεύεις.
• Γυναίκα που κρατά σφιχτά τα μπούτια της κλεισμένα
• πάει να πει πως ψάχνεται για πούτσο απεγνωσμένα
• Γυναίκα με μικρά βυζιά που μοιάζει με αγόρι
• αν τη γυρίσεις μπρούμυτα σφυρίζει σα βαπόρι.
• Γυναίκα με κλειστό γιακά και με βυζιά μεγάλα
• Το προτιμά το μπρούμυτα καλύτερα από τα’ άλλα
• Το μερακλιδικο μουνί βουνά ξεθεμελιώνει,
• στερεύει λίμνες κα γιαλούς και ποταμούς θολώνει.
• Όσες σταφίδες λιάζονται τον Αύγουστο στ’ αλώνια,
• τόσα βυζιά χαϊδεύονται τα βράδυα στα σαλόνια.
• Το μουνί δεν είναι αρνί να το κλείσεις στο παχνί.
• Το μουνί θέλει παιχνίδια με τον πούτσο και τ’ αρχίδια.
• Απ' τη ζωή στο θάνατο είν' ένα μονοπάτι
• και από τον κώλο στο μουνί, δυο δάχτυλα και κάτι.
• Η φτώχεια θέλει καλοπέραση κι η πουτανιά φτιασίδι,
• το ψάρι θέλει υπομονή και το μουνί κυνήγι.

---------------------------
Πονηρά Αινίγματα

Τη σαλιάζω, την κορδώνω και στην τρύπα της τη χώνω
(βελόνα και κλωστή)

Γύρω γύρω χορταράκι και στη μέση πηγαδάκι
(το αιδοίο)

Τεντωμένη τη βάζεις, ζαρωμένη τη βγάζεις
(η κάλτσα)

Απ' τον κώλο την κρατάω και στο στόμα τη φιλάω
(το κύπελλο, η κούπα)

Το στρογγυλό μου στο σκιστό σου
(κουμπί και κουμπότρυπα)

Ο γαμπρός το βάζει κι η νύφη φωνάζει
(κλειδί και κλειδαριά)

Τρέμει, τρέμει, στου κοριτσιού την τρύπα μπαίνει
(το σκουλαρίκι)

Σουβλωτό, μπιμπικωτό, σε θηλυκού τρύπα μπαίνει
(το σκουλαρίκι)

Βάζω το χέρι στο βρακί, πιάνω το πράμα το μακρύ και το βάζω σε μια τρύπα που 'χει από πάνω τρίχα
(τσιγάρο, χείλια και μουστάκι)

Εγώ γι' αυτό σ' αγόρασα κι έδωσα τον παρά μου, για να σε βάζω ανάσκελα, να κάνω τη δουλειά μου
(η σκάφη)

Τα γόνατα μ’ στα γόνατα σ’, τα χέρια μ’ στα βυζιά σ’ και το μνί σ’ στου κούτελου μ’.
(το άρμεγμα της κατσίκας)

Έχω ένα πραματάκι, μία πιθαμή και κάτι. Σου το δείχνω και τρομάζεις, σου το βάζω και φωνάζεις, σου το βγάζω κι έχει χύσει, κι όμως έχει ωφελήσει. Τι είναι;
(η ένεση)

------------------------
Βωμολοχικές & Αθυρόστομες παροιμίες

Περί Αιδοίων

• Του μουνιού σου το γλωσσίδι μου ‘ριξε κλωτσιά στ’ αρχίδι
• Το μουνί και το πριόνι, όποιος δεν τα ξέρει ιδρώνει.
• Το μουνί και το χταπόδι με το χτύπημα απλώνει.
• Παρακαλετό μουνί, ξινό γαμήσι.
• Ψηλό μουνί, καμαρωτό γαμήσι.
• Ξανθό μουνί, τρελό γαμήσι.
• Το μουνί σέρνει καράβι.
• Μουνί καλλιγραφία.
• Ο στρατός και το μουνί θέλουνε υπομονή.
• Αν δεις καράβι στο βουνό, μουνί το ‘χει τραβήξει.
• Εδώ ο κόσμος χάνεται και το μουνί χτενίζεται.
• Πολλά μουνιά τριγύρω μας, στον πούτσο μας κανένα.
• Δόξα να 'χεις τρυγητή μου που 'δα τρίχα στο μουνί μου.
• Έλα μουνί στον τόπο σου και ρέστα μη γυρεύεις.
• Τ’ αρχίδια του Καράμπελα και το μουνί της Χάιδως.
• Το συχνομπουκουνάτο κάνει το μουνί δροσάτο.
• Ανάθεμά το το μουνί τόσα κακά που σέρνει.
• Όσα βγάλαμε στα ξένα, στο μουνί και στην ταβέρνα.
• Καλογριά στο μοναστήρι, το μουνί της εργαστήρι.
• Θες μουνί, το θες και στο πιάτο.
• Άλλος το ‘χει και το κατουρεί κι άλλος δεν το ‘χει και το λαχταρεί.
• Δουλειά δεν είχε το μουνί και μάθαινε τσαγκάρης.

----------------------
Πέη:

• Αν ήταν το βιολί ψωλή, θα το παίζανε πολλοί.
• Της στραβιάς της ψωλής οι τρίχες της φταίνε.
• Εκεί που βγάζεις το ψωμί σου, μη βάζεις το καυλί σου.
• Άσπρα μαλλιά στην κεφαλή, κακά μαντάτα στην ψωλή.
• Τις μεγάλες Αποκριές στέκονται οι ψωλές ορθές.
• Άσπρα γένια, πούτσα σιδερένια.
• Μαλλί βαμβάκι, ψωλή φαρμάκι.
• Ψωμί, τυρί δεν είχαμε, χοντρή ψωλή γυρεύαμε.
• Είχαμε ψωλές σακκιά, μας ήρθαν κι απ’ τα χωριά.
• Δεν μας φτάνει η χολή μας, γκαυλώνει και η ψωλή μας.
• Το μαχαίρι είν’ για τους εχθρούς κι η ψωλή για τους δικούς.
• Η ψωλή δεν είναι βρύση, άφησέ την να γεμίσει να φχαριστηθεί γαμήσι.

----------------

Όρχεις:

• Θα μας κλάσεις τ’ αρχίδια.
• Πούτσες μπλε κι αρχίδια καπαμά.
• Τ’ αρχίδια του Καράμπελα και το μουνί της Χάιδως.
• Έπιασε τον παπά απ’ τ’ αρχίδια.
• Τσολιάς [ή κεχαγιάς] στ’ αρχίδια μου.
• Θύμωσε ο Αγάς κι έκοψε τ’ αρχίδια του.
• Ο τεμπέλης ο μπακάλης τ’ αρχίδια του ζυγίζει.
• Βρήκε ο γύφτος λάδι, αλείφει και τα αρχίδια του.
• Γούμενος καθούμενος, τ’ αρχίδια του έλυε κι έδενε.
• Όποιος διαβάζει με τ’ αρχίδια γαμάει με τα μάτια.
• Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά και το γουρούν’ τ’ αρχίδια.

-------------------------

Περί συνουσίας

• Θα γυρίσει ο τροχός, θα γαμήσει κι ο φτωχός.
• Γάτος γαμάει, γάτος σκούζει.
• Το γαμήσανε και ψόφησε.
• Γέρου χάιδεμα και νιου γαμήσι.
• Μαμ και νάνι, πούτσο και σεργιάνι.
• Όποιος βρέσκει και γαμεί, αστοχιά του αν παντρευτεί.
• Είδε η αλεπού τρίχα στο μουνί τς, περπατεί και διαλαλεί.
• Γαμεί η χελώνα το λαγό, όταν ο αετός είναι από πάνω.
• Γαμιέσαι, κόρη μ’, χαίρεσαι, στη γέννα θα τα πούμε.
• Γάμα με να σε γαμώ να περνούμε τον καιρό.
• Το χωριό καιγότανε και η Μαριώ γαμιότανε.
• Άλλος ψυχομαχά κι άλλος γκαυλομαχά.
• Άλλοι ψυχομαχάνε και άλλοι ψωλοβαράνε.
• Βάλαμε χέρι στο βυζί, δέξου μουνί μαντάτα.
• Εγώ με τον παρά μου, γαμώ και την κυρά μου.
• Στην ξαδέρφη και στην θειά μπαίνει πάντα πιο βαθιά..
• Ο χορός και το γαμήσι είναι της γυναικός η φύση.
• Μάθαν πως γαμιόμαστε, πλακώσανε κι οι γύφτοι.
• Αλάργα από στραβού ραβδί κι από κουτσού γαμήσι
• Τύφλα να `χει το γαμήσι, σαν πετύχει η μαλακία.
• Όποιος νύχτα περπατεί, ή κλέφτης είναι ή γαμεί.
• Όποιος τον Αύγουστο γαμεί, κακό χειμώνα βγάζει.
• Στο φαΐ και στο γαμήσι ο Θεός δεν κάμει κρίση.

------------------------------

Παρά φύσιν

• Το ντέφι κι’ η Αποκριά είναι του πούστη η χαρά.
• Πάρε κώλο-δώσε κώλο, γνώρισες τον κόσμο όλο.
• Με σάλιο και υπομονή, ο κώλος γινεται μουνί.
• Εδώ γαμούν αρσενικούς και συ γυρεύεις νύφη.
• Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας.
• Μήτε στο διάβολο κερί, μήτε στον Τούρκο κώλο.
• Άμα σε γαμήσει κανένας, να ‘ναι και μάστορας.
• Αν σε γαμήσει ο κατής, πού θα πας για να κριθείς;
• Είδες παπά στον ύπνο σου; Κώλο γυρεύει.
• Το μουστάκι είναι η κουρτίνα του πούστη.
• Πούστηδες και παλικάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια.
• Όσα ξέρει ένας κώλος, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος.
• Για να γίνεις ηγούμενος, πρέπει να σε γαμήσει ο προηγούμενος.

------------------------

Πρωκτολογικά

• Τον κώλο βάζει o μάγειρας, σκατά θα μαγειρέψει.
• Του κώλου τα εννιάμερα, του πούτσου τα σαράντα.
• Κι ο ωραιότερος κώλος, πορδές κλάνει.
• Κώλος και βρακί.
• Μαγκιά, κλανιά και κώλος φινιστρίνι.
• Χήρας κώλο γάμησε, πουτάνας μην ζηλέψεις.
• Χήρας κώλος που πονάει, άλλα πράματα ζητάει.
• Κώλος που ‘μαθε να κλάνει, εύκολα δεν ξεμαθαίνει.
• Αλάτισε τον κώλο σου και ρώτα τι βρωμάει.
• Tα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κώλους.
• Βαστάτε ποδαράκια μου να μη σας χέσει ο κώλος μου.
• Πήγα να πω τον πόνο μου και μου ‘πιασαν τον κώλο μου.
• Της θείας σου ο πάτος γαρύφαλλα γεμάτος.
• Έκανε κι η μύγα κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο.
• Ζούπα-ζούπα τον κώλο σου, σκατά θα βγάλει.
• Μικρόν κώλο δεν έδειρες, μέγαν μη φοβερίζεις.
• Από της μυλωνούς τον κώλο ορθογραφία γυρεύεις.
• Βρακί δεν έχει ο κώλος μας, γαρίφαλο στ’ αυτί μας.
• Ο κώλος μας ξεβράκωτος κι η σκούφια μας με φιόρα.
• Άσπρο κώλο που ‘χει η νύφη, να ‘χαμε και μεις οι γύφτοι.
• Κώλο μυρίζεσαι; Σκατά λιγουρεύεσαι.
• Κώλοι υπάρχουν, λεφτά δεν υπάρχουν.
• Άλλος κώλος φαίνεται κι άλλος μαγειρεύεται.
• Φοβέρισε τον κώλο σου, μην κλάσει στο παζάρι.
• Η κουρούνα όπου κι αν πάει, τον κώλο της μαζί της τον κουβαλάει.
• Άγιος και κώλος μαρτυρούν, μα ο άγιος αγιάζει κι ο κώλος ζοχαδιάζει.
• Όποιος πηδάει πολλά παλούκια, στο τέλος κάποιο θα χωθεί στον κώλο του.

-----------------------------------

Κοπρολαγνικά

• Μπήκαν τα σκατά στο πιάτο κι ήρθανε τα πάνω κάτω.
• Αμ’ πότε σε ξεβράκωσα και δεν ήσουνα χεσμένος;
• Στον πόρδο μη θαρρεύεσαι και χέσεις το βρακί σου.
• Όποιος σε κλάσει χέσε τον, μη βγει καλύτερός σου.
• Το ‘να του χέρι στα σκατά και τ’ άλλο στο καθίκι.
• Αν δε σε κλάσει ο μάστορης δε γίνεσαι τεχνίτης.
• Καράβι που αργεί, σκατά είναι φορτωμένο.
• Όταν κλάσει ο νοικοκύρης, θε να χέσει ο μουσαφίρης.
• Χέσε μες στη θάλασσα να μαζευτούν τα ψάρια.
• Ο καθένας το σκατό του, μηλοκύδωνο το έχει.
• Κατά τα σκατά και το φτυάρι.
• Χέσε μέσα Πολυχρόνη που δε γίναμε Ευζώνοι.
• Χέσε ψηλά κι αγνάντευε.
• Χεστήκαμε κι η βάρκα γέρνει.
• Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι.
• Γλυκά τρως, πικρά κλάνεις.
• Χέστηκε ο Πολύδωρος που ‘ναι στα πόδια γρήγορος.
• Είπε ο χέστης του κλανιάρη, βάρδα απ’ εδώ ρε ξεκωλιάρη.

---------------------------

Πόρνες

• Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει.
• Όποιος σε πόρνη εμπιστευτεί, στον κώλο του ρεπάνι.
• Πουτάνας κόρη έπαρε, πουτάνας γιο μην πάρεις.
• Η πουτάνα το ξεφτίλισμα για πανηγύρι το ‘χει.
• Η πουτάνα απ’ τη χαρά της, διαλαλεί την πουτανιά της.
• Η πουτάνα κάνει τόσα κι έχει και μεγάλη γλώσσα.
• Κράζει η πουτάνα την παρθένα.
• Ούτε εκκλησιά χωρίς καμπάνα, ούτε χωριό χωρίς πουτάνα.
• Την πουτάνα και στο μπουκάλι να την κλείσεις, με τον φελλό θα το κάνει.
• Όμοιος τον όμοιο γύρευε, πουτάνα την πουτάνα, κι ο κερατάς τον κερατά να περπατούν αντάμα.

-------------------------

Διάφορα

• Της γυναίκας ο καημός, λούσα, πούτσα και χορός.
• Γαμεί γαϊδούρα στην ανηφόρα.
• Όλοι γαμούν και λειτουργούν κι εγώ αν σημάνω βλάφτει;
• Σηκωθήκανε τ’ αγγούρια να γαμήσουν το μανάβη.
• Η μάνα του του δίν’ βυζί, και η γυναίκα του μουνί.
• Μωρή πουτάνα θάλασσα που σε γαμάν τα ψάρια.
• Το πολύ το τάκα-τάκα κάνει το παιδί μαλάκα.
• Του φτωχού η κοιλία όταν γομούτε, η ψωλίατ’ σκούτε. (ποντιακή)

Όταν ο Σωκράτης συνάντησε τον Ιησού...

-Σωκράτης: Καλημέρα, Ιησού, έχω ακούσει τόσα για την θαυμαστή διδασκαλία σου. Με τον δικό μου σεμνό τρόπο είμαι ένας φιλόσοφος εδώ στην Αθήνα. Μου είπαν ότι έχεις μεγάλη σοφία και αυτό είναι εμφανές από τα πλήθη αυτών που σε ακολουθούν στοuς δρόμους. Αν έχεις δύο λεπτά καιρό, θα εκτιμούσα εάν με διαφώτιζες με τις απαντήσεις σου σε κάποια αινιγματικά προβλήματα που με βασανίζουν σε ολόκληρη τη ζωή μου.

-Ιησούς: Είμαι σαν ένας αλιέας ανδρών που αναζητεί ακολούθους. Φέρνω την αλήθεια του θεού σε όλη την ανθρωπότητα. Ψάξε και θα βρεις, ρώτα και θα λάβεις απάντηση, χτύπα και θα ανοιχτεί μπροστά σου.

-Σωκράτης: Υπάρχει ένα βασικό ερώτημα που πάντα κυριαρχούσε στη σκέψη μου. Αν και ήταν ανέκαθεν ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο στην αναζήτησή μου για την αλήθεια και το νόημα, είμαι βέβαιος ότι με τις γνώσεις σου θα το βρεις πολύ πιο εύκολο και θα με θεωρήσεις έναν ανόητο ηλικιωμένο. Πάντα επιθυμούσα να ζήσω με τιμή και ευγένεια, αλλά φαίνεται ότι απλά σκόνταψα στη ζωή χωρίς καλά-καλά να μάθω τι είναι τιμή και τι ευγένεια. Με την περιορισμένη μου αντίληψη, συχνά φαντάζει σε μένα ότι η ζωή, με όλη της την βιασύνη και φασαρία, πραγματικά δεν υποδεικνύει τίποτα. Πες μου σε παρακαλώ: Πως πρέπει να ζει ένας άνθρωπος, ποιός ο σκοπός της ζωής;

-Ιησούς: Να υπηρετείς και να λατρεύεις τον Θεό!

-Σωκράτης: Ποιό Θεό;

-Ιησούς: Υπάρχει μόνο ένας Θεός.

-Σωκράτης: Ω! Θα έπρεπε να ζεις εδώ στην Αθήνα. Έχουμε αρκετούς για να διαλέξεις.

-Ιησούς: Υπάρχει μόνο ένα αληθινός θεός.

-Σωκράτης: Φυσικά. Και ποιος είναι αυτός;

-Ιησούς: Ο αληθινός θεός είναι Κύριος ο Θεός.

-Σωκράτης: Ναι. Αλλά ποιος είναι Κύριος ο Θεός; Ή τι είναι;

-Ιησούς: Είναι η απόλυτη σοφία, αγάπη, κατανόηση, ειρήνη, και έλεος. Είναι ο δημιουργός των Ουρανών και της Γης και όλων των πραγμάτων στο σύμπαν.

-Σωκράτης: Όλων των πραγμάτων;

-Ιησούς: Ναι, όλων των πραγμάτων. Είναι παντοδύναμος. Είναι ο κύριος και ελεγκτής και δημιουργός όλων των πραγμάτων. Ο πανταχού-παρών που τίποτα δεν μπορεί να συμβεί χωρίς να το γνωρίζει εκ των προτέρων.

-Σωκράτης: Αυτός που δημιούργησε λοιμούς, πολέμους, θάνατο, τυραννία και κακό;

-Ιησούς: Όχι! Αυτά τα πράγματα και όλα τα άλλα δεινά και τραγωδίες είναι του Σατανά, του πρίγκιπα του σκότους, ή από τις ανθρώπινες αδυναμίες και την σατανική φύση. Ο θεός είναι αγαθός και άκακος, μόνο καλό μπορεί να βγει από αυτόν.

-Σωκράτης: Και ποιος στα καλά καθούμενα είναι ο Σατανάς; Σίγουρα θα πρέπει να είναι ένας θεός για να μπορεί να τιμωρεί με πανωλεθρίες το ανθρώπινο είδος. Παρ’ όλα αυτά είχες μόλις πει ότι υπάρχει μόνο ένας Θεός. Επίσης είχες πει ότι όλες αυτές οι υπάρξεις προέρχονται από τον Θεό. Και τώρα λες ότι μόνο το καλό έρχεται από τον Θεό και όλο το κακό προέρχεται από κάποιον που λέγεται Σατανάς. Αυτά φαίνονται να είναι αντιφάσεις. Φοβάμαι πως η θρησκεία σου είναι μακράν πιο πολύπλοκη γι’ αυτό το παλιό μυαλό να το καταλάβει. Παρ’ όλα αυτά θα είμαι ένας διψασμένος μαθητής και θα προσπαθήσω σκληρά να καταλάβω, αν όμως με βοηθήσεις. Σε παρακαλώ εξήγησε: ποιος είναι ο Σατανάς και πως μπορεί όλα τα πράγματα να προέρχονται από τον Θεό και όμως να μην προέρχονται από τον Θεό;

-Ιησούς: Ο Σατανάς είναι ένας εκπεσών άγγελος που είναι αισιόδοξος. Επαναστάτησε εναντίον του Θεού και θέλει να ανατρέψει όλες τις δημιουργίες του.

-Σωκράτης: Τι στο όνομα του Δία είναι ένας άγγελος;

-Ιησούς: Ο άγγελος είναι ένας άγγελος.

-Σωκράτης: Μα βέβαια, αυτή είναι μια ταυτότητα. Ο Σωκράτης είναι Σωκράτης. Αλλά βλέπεις δεν σημαίνει τίποτα σε εμένα, άπειρος όπως είμαι στη θρησκεία σου. Παρ’ όλο ότι είναι αλήθεια όσο αληθινό μπορεί να γίνει, δεν σχετίζεται σε κάτι που μπορώ να καταλάβω. Σύγκρινε το με κάτι που είμαι εξοικειωμένος.

-Ιησούς: Ένας άγγελος είναι ένας άγγελος.

-Σωκράτης: Σε παρακαλώ συγχώρα με για την άγνοια μου. Κατανόησε ότι δεν είμαι αυθεντία όπως είσαι εσύ. Δεν έχω ποτέ έναν άγγελο ούτε έχω ακούσει για έναν. Είμαι ενήμερος ότι είχες πολλά παράξενα οράματα όταν περιφερόσουνα για 40 ημέρες χωρίς φαγητό. Σε παρακαλώ πες μου πως είναι αυτοί οι άγγελοι.

-Ιησούς: Έχουν φτερά.

-Σωκράτης: Το ίδιο έχουν και οι σκνίπες. Μπορείς να γίνεις πιο συγκεκριμένος;

-Ιησούς: Μοιάζουν και με ανθρώπους εκτός του ότι έχουν φτερά.

-Σωκράτης: Μα φυσικά, έπρεπε να το είχα καταλάβει. Είπες ότι μοιάζουν με τους ανθρώπους. Σε τι διαφέρουν από αυτούς;

-Ιησούς: Είναι πολύ ανώτεροι των ανθρώπων και δεν πεθαίνουν ποτέ.

-Σωκράτης: Πόσο ανώτεροι των ανθρώπων;

-Ιησούς: Πιο ενάρετοι και ισχυροί. Πολύ πιο ισχυροί.

-Σωκράτης: Είναι υπεράνθρωποι τότε.

-Ιησούς: Ναι. Απολύτως!

-Σωκράτης: Τότε είναι υπεράνθρωποι και αθάνατοι. Εμείς εδώ στην Αθήνα θα καλούσαμε αυτά τα όντα θεούς.

-Ιησούς: Όχι! Ο Θεός είναι ισχυρότερος από αυτά.

-Σωκράτης: Ομοίως είναι ο Ζευς, για μάς, ισχυρότερος από τους υπόλοιπους Ολύμπιους θεούς, αλλά οι υπόλοιποι είναι ακόμα κατ’ ευφημισμόν θεοί. Πώς θα όριζες τον Θεό;

-Ιησούς: Θεός είναι ο δημιουργός των πάντων. Είναι όλη η δύναμη, η γνώση, η σοφία και η επιτομή της δικαιοσύνης, του οίκτου, της συμπόνιας, της καλοσύνης και της ειρήνης.

-Σωκράτης: Αυτές οι ιδιότητες δεν είναι όμως απαραίτητα σταθερές. Είναι απίθανο για έναν άνθρωπο να είναι δίκαιο, ειρηνικό και σπλαχνικό, όλα σε ένα παράδειγμα ή κατάσταση. Αν ένα άτομο ή ένα έθνος αξίζει τιμωρίας από το νόμο της δικαιοσύνης, πρέπει να τον τιμωρήσεις ή να διεξάγεις πόλεμο σ’ αυτούς, αλλά αυτή θα αποτελέσει παραβίαση του νόμου της ειρήνης ή του οίκτου. Κανένα ον δεν θα μπορούσε να έχει όλες αυτές τις ιδιότητες γιατί αντιφάσκουν: δεν μπορούν να συνυπάρχουν μαζί μέσα σε ένα άτομο ταυτόχρονα. Είναι όπως ένας άνθρωπος να είχε γυρίσει ταυτοχρόνως αριστερά και δεξιά στην ίδια γωνία την ίδια στιγμή, ενώ παραμένει σώος και αβλαβής.

-Ιησούς: Ο Θεός κάνει θαύματα με μυστηριώδεις τρόπους.

-Σωκράτης: Φαίνεται ότι έχετε πολλούς θεούς όπως εμείς στην Αθήνα, μόνο που δεν τους αποκαλείς θεούς.

-Ιησούς: Όχι! Ο Θεός είναι πανίσχυρος.

-Σωκράτης: Τότε η μόνη διαφορά είναι ο βαθμός δύναμης;

-Ιησούς: Όχι. Ο Θεός είναι καλύτερος και ενάρετος από αυτούς. Η αμαρτία είναι απίθανη για αυτόν.

-Σωκράτης: Τι είναι αμαρτία;

-Ιησούς: Είναι μια πράξη ανυπακοής στον Θεό.

-Σωκράτης: Από αυτό καταλαβαίνω πως ο Θεός δεν είναι αμαρτία γιατί δεν μπορεί να είναι ανυπάκουος στον εαυτό του. Αλλά από την στιγμή που η αμαρτία είναι απίθανη γι’ αυτόν, δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα σημάδι ικανοποίησης γι’ αυτόν απ’ ότι είναι για έναν βράχο σημάδι ικανοποίησης να μην μπορεί να κουνηθεί. Τι κάνουν αυτοί οι άγγελοι;

-Ιησούς: Κάνουν θελήματα για τον Θεό.

-Σωκράτης: Γιατί ο Θεός, αφού είναι πανίσχυρος, να χρειάζεται άλλους να κάνουν θελήματα γι’ αυτόν;

-Ιησούς: Έτσι του αρέσει.

-Σωκράτης: Τότε είναι οι σκλάβοι του.

-Ιησούς: Όχι, τον υπηρετούν πρόθυμα.

-Σωκράτης: Τι συμβαίνει αν δεν τον υπηρετήσουν πρόθυμα;

-Ιησούς: Υπάρχουν διάφοροι άγγελοι υπό τον Σατανά που επαναστάτησαν εναντίον του Θεού και επεβλήθησαν από τον παράδεισο σε αιώνια τιμωρία.

-Σωκράτης: Τι είναι ο παράδεισος;

-Ιησούς: Είναι ένα υπέροχο μέρος εκεί ψηλά στον ουρανό. Οι δρόμοι είναι στρωμένοι από χρυσό. Τα πάντα εκεί είναι ειρηνικά και ωραία. Ο Θεός μένει εκεί και όλοι που πιστεύουν στον Θεό πάνε εκεί όταν πεθαίνουν. Οι άνθρωποι εκεί έχουν αιώνια ζωή και τους δίνονται φτερά και προσκυνούν τον Θεό και παίζουν άρπα εις αιώνια ευδαιμονία και χαρά για πάντα. Αποτελεί επιδίωξη και στόχο για όλη την ζωή του ανθρώπου να πάει στον παράδεισο όταν πεθάνει.

-Σωκράτης: Αυτό ηχεί σαν τις περιγραφές που έχω ακούσει να δίνονται από αυτούς που είχαν φάει το άνθος του λωτού. Εάν αυτός είναι ο σκοπός της ζωής, δεν θα μπορούσαμε απλά να γίνουμε μπεκρήδες στο κρασί ή στα ναρκωτικά και να αισθανόμαστε έτσι συνέχεια όπως οι ζητιάνοι και οι μεθύστακες που βλέπουμε στην άλλη πλευρά της πόλης;

-Ιησούς: Η Βίβλος λέει «ουκ έλαβον οίνον ή δυνατόν ποτόν».

-Σωκράτης: Εάν αποτελεί τον πρωταρχικό σκοπό της ανθρώπινης ζωής η μετάβαση στον παράδεισο, γιατί απλούστατα δεν αυτοκτονεί για να πάει εκεί;

-Ιησούς: Ου φονεύσεις.

-Σωκράτης: Εάν ο Θεός ήθελε τον άνθρωπο να τον πάει στον παράδεισο, γιατί έβαλε τον άνθρωπο εξ’ αρχής στη Γη; Γιατί δεν τον έβαζε άντ’ αυτού εξ’ αρχής στον παράδεισο; Το βρίσκω δύσκολο να το πιστέψω ότι ο άνθρωπος με όλες τις ικανότητες, επιθυμίες και πολυπλοκότητες δημιουργήθηκε απλώς και μόνον να κάθεται και να είναι όλο υποκλίσεις και να προσκυνάει. Σίγουρα δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ανθρώπινος τύραννος τόσο μάταιος και υπερήφανος που ήθελε τα αντικείμενα του απλώς και μόνο να είναι όλο υποκλίσεις δουλοπρεπώς μπροστά από αυτόν από το χάραμα μέχρι το λυκόφως, αφημένος στην αιωνιότητα. Σίγουρα μπορώ να καταλάβω γιατί ο Σατανάς ήθελε να επαναστατήσει ενάντια σε μια στατική, πειθαρχημένη, καταπιεστική και βαρετή κοινωνία. Από τα λεγόμενα σου μέχρι τώρα, θα έπαιρνα το μέρος του Σατανά, παρ’ όλο που θεωρώ τον εαυτό μου ένα ταπεινό άνθρωπο όσο οι άνθρωποι θα παρέρχονται, γιατί δεν θα μπορούσα να είμαι όλο υποκλίσεις και να ψέλνω όλη μέρα σε ένα ον που με απείλησε με τιμωρία και αιώνιο βασανισμό αν δεν τα έκανα.

-Ιησούς: Ο Κύριος ο Θεός είναι ένας ζηλιάρης θεός και δεν υπάρχουν άλλοι θεοί που προηγούνται αυτού.

-Σωκράτης: Γιατί ο Σατανάς επαναστάτησε; Γνώριζε ότι ο Θεός ήταν τόσο ισχυρός όπως μου τον περιγράφεις και ήταν σίγουρος ότι θα νικιόταν;

-Ιησούς: Ο Σατανάς επαναστάτησε γιατί ήταν περήφανος και ήθελε να κατακτήσει τον παράδεισο μόνος του. Γνώριζε μερικώς την δύναμη του Θεού (που ήταν μεγαλύτερη από την δική του), αλλά ήθελε διακαώς δύναμη και ήταν πρόθυμος να ρισκάρει τα πάντα.

-Σωκράτης: Ο Σατανάς ήταν σίγουρα πολύ θαρραλέος τότε. Να παλέψει με έναν εχθρό που δεν μπορούσε να νικήσει.

-Ιησούς: Ήταν αμαρτωλός γιατί ήταν ανυπάκουος στη βούληση του Θεού.

-Σωκράτης: Μου φαίνεται ότι η μόνη διαφορά μεταξύ Σατανά και Θεού είναι ο βαθμός της δύναμης.

-Ιησούς: Ο Θεός είναι τέλειος. Είναι παντοδύναμος, παντογνώστης και αναμάρτητος.

-Σωκράτης: Μα και βέβαια. Εξ’ ορισμού είναι αναμάρτητος γιατί δεν μπορεί να είναι ανυπάκουος στον εαυτό του. Η μόνη πραγματική διαφορά μεταξύ των δύο είναι ο βαθμός της δύναμης. Επομένως ο Σατανάς δεν είναι λαθεμένος ή αμαρτωλός να επαναστατήσει ενάντια στον Θεό, ήταν μόνο λαθεμένος να χάσει την επανάσταση. Εάν είχε νικήσει, ο Θεός θα ήταν ο αμαρτωλός γιατί ο Θεός θα ήταν ανυπάκουος στον Σατανά που θα ήταν καλύτερος από τον Θεό ή στους άλλους αγγέλους γιατί δε θα μπορούσε να αμαρτήσει εναντίον του εαυτού του, που σημαίνει να είναι ανυπάκουος στον εαυτό του και θα αποδείκνυε εαυτόν πανίσχυρος. Εάν ο Σατανάς είχε νικήσει, θα είχε γίνει εξ’ ορισμού σου Θεός, γιατί θα ήταν πανίσχυρος και αναμάρτητος. Ποιός ξέρει τι θα γινόταν; Από την δική σου περιγραφή, αρχίζω να υποπτεύομαι σ’ αυτό το σημείο ότι συνέβη.

-Ιησούς: Ο Θεός είναι κάτι παραπάνω από μια απλή δύναμη και ενάρετη έλλειψη αμαρτίας: Είναι μια παντοτινή δικαιοσύνη, οίκτος, ειρήνη και συμπόνια, και καθ’ όλα συγχωρητικός. Ο Σατανάς είναι φαύλος, εγωιστής, καταστροφικός και αμαρτωλός.

-Σωκράτης: Τι συνέβη στον Σατανά μετά τον διωγμό του από τον παράδεισο;

-Ιησούς: Έπεσε στην Κόλαση από τον Θεό, όπου και μαρτύρησε και βασανίστηκε αιωνίως.

-Σωκράτης: Τι είναι η Κόλαση και γιατί ο Σατανάς έμεινε εκεί, αφού είναι τόσο επίπονη και δυσάρεστη;

-Ιησούς: Ο Θεός τον έκλεισε στην Κόλαση και δεν του επετράπη να φύγει. Ο Θεός δημιούργησε την Κόλαση ως ένα μέρος να τιμωρήσει τον Σατανά και όλους τους ανθρώπους που δεν έχουν πίστη στον Θεό. Είναι μία αιώνια κόλαση, αγωνία και μαρτύριο: όλοι οι αμαρτωλοί άνθρωποι που δεν ζητούν συγχώρεση από τον Θεό και δεν έχουν πίστη σ’ αυτόν πάνε εκεί για να βασανιστούν από τον Διάβολο.

-Σωκράτης: Εάν ο Θεός είναι δίκαιος ή σπλαχνικός πώς μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο σε έναν εχθρό που τον πολέμησε σε μάχη; Γιατί απλούστατα δεν συγχώρεσε τον Σατανά μετά την νίκη, όπως κάνουν οι άνθρωποι σε ένα κατακτημένο έθνος αφού το κυριεύσουν; Το ανθρώπινο είδος θα φαινόταν πιο φιλεύσπλαχνο μετά από μία νίκη από τον Θεό. Γιατί δεν θα ασκούσαν στους νικημένους τέτοια βαναυσότητα και μάλιστα ισοβίως. Θα τους άφηναν ήσυχους για πάντα. Γιατί ο Θεός δεν έδειξε τις ικανότητες που περιέγραψες της δικαιοσύνης, του οίκτου, της συμπόνιας και της συγχώρεσης στον Σατανά; Σίγουρα η πολεμοχαρής φύση του Θεού είναι σε εμφανή αντίθεση από τον δικό σου ορισμό της έννοιας «Θεός» ως ένα ειρηνικό, σπλαχνικό και καθ’ όλα συγχωρητικό ον.

-Ιησούς: Ο Θεός δουλεύει με μυστηριώδεις τρόπους για να λύσει τις απορίες.

-Σωκράτης: Εάν ο Σατανάς είναι κλειδωμένος στη Κόλαση, πώς μπορεί να φέρνει πανούκλα και να πράττει βαναυσότητα στο ανθρώπινο είδος και γιατί ο Θεός τον αφήνει, αφού είναι ισχυρότερος και καλός; Εάν ο Θεός είναι πανίσχυρος, πώς συμβαίνει να φαίνεται ότι επιτρέπει στον Σατανά να επιζήσει; Γιατί δεν τον καταστρέφει; Παρ’ όλα αυτά αρχίζω να απορώ, σ’ αυτό το σημείο, εάν η αντίθετη πορεία δεν ήταν καλύτερη.

-Ιησούς: Ο Θεός επιτρέπει στον Σατανά να φέρνει πανούκλα και να πράττει βαναυσότητες στο ανθρώπινο είδος με σκοπό να τιμωρήσει τον άνθρωπο για την αμαρτία του στον Κήπο της Εδέμ.

-Σωκράτης: Τι είναι ο Κήπος της Εδέμ;

-Ιησούς: Όταν ο Θεός δημιούργησε το πρώτο αντρόγυνο, τον Αδάμ και την Εύα, τους έβαλε στον Κήπο της Εδέμ. Όταν δημιουργήθηκαν, ήταν αγνοί και αναμάρτητοι. Να πως ο Θεός τους δημιούργησε. Ο Κήπος της Εδέμ ήταν ένας υπέροχος παράδεισος και παρείχε στον Αδάμ και στην Εύα τα πάντα που χρειαζόντουσαν. Δεν είχαν να δουλεύουν, παρά να κόβουν τα φρούτα από τα κλαδιά των άφθονων δέντρων. Ήταν τόσο αθώοι και αβλαβείς σαν παιδιά και δεν γνώριζαν τίποτα σχετικό με τον σαρκικό έρωτα. Ήταν ο ένας πλασμένος για τον άλλον, και αγάπησαν και λάτρεψαν τον Θεό που τους επισκεπτόταν που και που.

-Σωκράτης: Γιατί ο Θεός δημιούργησε το ανθρώπινο είδος;

-Ιησούς: Ήταν μοναχικός.

-Σωκράτης: Γιατί απλώς δεν δημιούργησε περισσότερους αγγέλους που ήταν περισσότερο ίσοι του από αυτήν την κατώτερη μορφή ζωής, τον Άνθρωπο; Δεν μπορεί να είναι το ότι ήθελε δούλους που θα περιφρονούσε αυτόν που θα τον φοβόταν, θα τον σεβόταν και θα τον λάτρευε;

-Ιησούς: Από την στιγμή που είναι ο δημιουργός μας, του οφείλουμε την λατρεία, τον σεβασμό και την βαθιά υπόκλιση μας.

-Σωκράτης: Είναι το παιδί ενός εγκληματία, όπως απαιτεί το καθήκον, να είναι υπάκουος στον πατέρα, ή έχει το παιδί το δικαίωμα και την υποχρέωση να κρίνει τον εαυτό του μεταξύ σωστού και λάθους. Τι αμαρτία, τι πράξη ανυπακοής έπραξε ο άνθρωπος στον Κήπο της Εδέμ;

-Ιησούς: Στο κέντρο του Κήπου της Εδέμ, ο Θεός τοποθέτησε το δέντρο της Γνώσης. Είπε στον Αδάμ και στην Εύα ότι δεν έπρεπε να φάνε το φρούτο αυτού του δέντρου. Ο Σατανάς πήγε στον Κήπο μεταμφιεσμένος ως φίδι και είπε στην Εύα ότι θα κέρδιζε περισσότερη γνώση αν έτρωγε το φρούτο. Ο Σατανάς τους είπε ότι ο Θεός τους είχε πει να μην φάνε το φρούτο γιατί φοβόταν ότι εάν το έκαναν θα γινόντουσαν τόσο ισχυροί όσο ο Θεός. Η Εύα έπεισε τον Αδάμ να φάει το φρούτο. Αφού το έφαγαν, έμαθαν για την ερωτική επαφή. Αυτή ήταν η πρώτη αμαρτία.

-Σωκράτης: Είναι η γνώση διαβολική που ο Θεός θα ήθελε να την κρατήσει μακριά από εμάς; Γιατί ο θεός ήθελε να μας κρατήσει μακριά από την απόκτηση γνώσης; Μήπως ήθελε να μας κρατήσει υπόδουλους και χαμερπείς στα πόδια του; Μου φαίνεται ότι οφείλουμε ένα ευχαριστώ και μια ευλάβεια στον Σατανά για την βοήθεια του. Ο Σατανάς φαίνεται σαν τον Τιτάνα Προμηθέα, ο οποίος περιφρονώντας τις εντολές των θεών έδωσε στον άνθρωπο την Γνώση της φωτιάς.. Γι’ αυτήν την υπηρεσία προς τους ανθρώπους ο Προμηθέας, σαν τον Σατανά, βασανίστηκε και μαρτύρησε αιωνίως. Σίγουρα η ανθρώπινη ζωή θα άξιζε περισσότερο απ’ ότι είναι χωρίς αγάπη, φωτιά και γνώση.

-Ιησούς: Όμως ο Σατανάς είπε ψέματα στην Εύα γιατί δεν γίναμε ισχυρότεροι σαν τον Θεό τρώγοντας το φρούτο. Μας είπε ψέματα απλώς και μόνον επειδή ήθελε να καταστρέψει το έργο του Θεού.

-Σωκράτης: Εάν ο Θεός είναι πανίσχυρος, τότε γιατί άφησε τον Σατανά να έρθει στο Κήπο και να παραπλανήσει την Εύα; Εάν ο Θεός δεν ήθελε τον άνθρωπο να φάει το φρούτο, γιατί έβαλε αυτό το δέντρο εξ’ αρχής; Εάν ο Θεός δεν ήθελε τον άνθρωπο να κάνει έρωτα, γιατί τοποθέτησε στον άνθρωπο τα απαραίτητα όργανα γι’ αυτό; Εάν ο Θεός δεν ήθελε τον άνθρωπο να πράξει αμαρτία, γιατί έδωσε στον άνθρωπο την δίψα για γνώση, εμπειρία, περιπέτεια και σαρκικό έρωτα;

-Ιησούς: Ο Θεός έβαλε το δέντρο στον Κήπο και άφησε τον Σατανά να εισέλθει για να δοκιμάσει τον άνθρωπο.

-Σωκράτης: Είπες ότι ο Θεός είναι παντογνώστης, ότι ξέρει τα πάντα που συμβαίνουν πριν συμβούν. Σίγουρα ο Θεός θα ήξερε εξ’ αρχής πως θα συμπεριφερόταν ο άνθρωπος.

-Ιησούς: Ο Θεός του έδωσε ελεύθερη βούληση. Ήταν όπως είναι τόσο πιθανό για τον άνθρωπο να είναι ενάρετος και υπάκουος στο Θεό όσο το να ήταν αμαρτωλός και ανυπάκουος στο λόγο του Θεού.

-Σωκράτης: Γνώριζε ο Θεός ότι αυτός ο άνθρωπος θα αμάρταινε;

-Ιησούς: Γνώριζε ότι ο άνθρωπος θα αμάρταινε αλλά του επέτρεψε την ελεύθερη βούληση να κάνει την δική του επιλογή.

-Σωκράτης: Θα μπορούσε ο Θεός να δημιουργήσει έτσι τον άνθρωπο ώστε να μην μπορούσε να αμαρτήσει; Θα μπορούσε ο Θεός να δημιουργήσει έτσι τον άνθρωπο ώστε να μην είχε αμαρτήσει στη συγκεκριμένη κατάσταση;

-Ιησούς: Ναι, από την στιγμή που ο Θεός είναι πανίσχυρος θα μπορούσε να το κάνει, αλλά δεν ήθελε τους ανθρώπους μόνο μαριονέτες. Ήθελε να έχουν ελεύθερη βούληση.

-Σωκράτης: Θα μπορούσε ο Θεός να δημιουργήσει τον άνθρωπο με δύο κεφάλια και τρία πόδια ή με άλλον τρόπο εάν το ήθελε;

-Ιησούς: Ο Θεός θα μπορούσε να δημιουργήσει τον άνθρωπο όπως ήθελε.

-Σωκράτης: Μήπως ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο με τον τρόπο που το επιζητούσε; Επιζήτησε τον άνθρωπο να έχει ένα κεφάλι, δύο πόδια και να είναι όπως είναι σήμερα;

-Ιησούς: Μα και βέβαια. Ο Θεός είναι τέλειος και πανίσχυρος, δεν μπορούσε να κάνει λάθος.

-Σωκράτης: Άρα ο Θεός δεν έκανε λάθος, αλλά τον δημιούργησε ακριβώς όπως το επιζητούσε ο ίδιος.

-Ιησούς: Ναι.

-Σωκράτης: Τότε εμείς δημιουργηθήκαμε όπως ακριβώς το επιζητούσε ο Θεός να είμαστε; Και ο Αδάμ και η Εύα δημιουργήθηκαν όπως ακριβώς το επιζητούσε ο Θεός;

-Ιησούς: Ναι. Είναι όπως το έχω πει.

-Σωκράτης: Μήπως όλα είναι καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού.

-Ιησούς: Ναι, ο Θεός είναι ο Άρχοντας και Συντονιστής και Δημιουργός όλων. Πίστευε και μη ερεύνα. Δεν πρέπει να γίνουμε άπιστοι Θωμάδες. Εάν πιστέψουμε στον Θεό, θα ανταμειφθούμε για όλες τις δίκες και τις δοκιμασίες χιλιαπλάσιες φορές όταν θα πάμε στον παράδεισο.

-Σωκράτης: Λες ότι πρέπει να πιστεύουμε οτιδήποτε μας πουν, χωρίς να το ερευνήσουμε ή να το εξετάσουμε, δηλαδή να γίνουμε αθώοι; Εάν το έκανα αυτό, θα έπρεπε να δίνω την τσάντα μου σε οποιονδήποτε στο δρόμο που μου υποσχέθηκε να την επιστρέψει χιλιαπλάσιες φορές. Θα είμαι ηλίθιος αν το κάνω όπως το λες. Και εδώ δεν με ρωτάς να δώσω απλώς λεφτά, αλλά να αφιερώσω ολόκληρη τη ζωή μου σε μια επιχείρηση και ένα σκοπό χωρίς να λάβω υπόψη μου την αξία της επιχείρησης. Απαιτείς να ζήσω υπό την απειλή του βασανισμού και μου υπόσχεσαι παράδεισο. Δεν είμαι ένας πράος και αθώος βλάκας που καθοδηγείται προς τα εκεί όπου μου έχουν πει από κενές υποσχέσεις και απειλές.

-Ιησούς: Η πραότητα θα κληρονομήσει την Γη.

-Σωκράτης: Οι πράοι σφαγιάζονται και γίνονται σκλάβοι όπως τα γυναικόπαιδα ενός κατακτημένου έθνους.

-Ιησούς: Δεν πρέπει να ρωτάς τον Θεό!

-Σωκράτης: Δεν έχω συναντήσει ποτέ αυτόν τον κύριο και επομένως δεν μπορώ να τον ρωτήσω. Ερωτώ εσένα, που δηλώνεις ότι τον εκπροσωπείς, αποφασισμένος να μάθω αν είσαι ή όχι.

-Ιησούς: Πρέπει να πιστεύουμε στη Βίβλο, στις Γραφές, στο Λόγο του Θεού με πίστη, χωρίς να περιμένουμε να είμαστε ικανοί να καταλάβουμε και χωρίς να ερωτάμε για απόδειξη.

-Σωκράτης: Είναι αδύνατον για έναν άνθρωπο να μην επιλέγει. Είσαι ενήμερος ότι υπάρχουν χιλιάδες άλλες θρησκείες στον κόσμο; Αν πιστεύουμε με πίστη θα πρέπει να τις αποδεχτούμε όλες. Όμως είναι όλες διαφορετικές και αυτό είναι που το κάνει αδύνατο. Θα ήταν σαν να πίστευες ταυτόχρονα ότι ο κόσμος είναι σφαιρικός και επίπεδος. Σίγουρα δεν εξασκείς αυτό που κηρύττεις. Γιατί έτσι τότε θα πίστευες ότι η Εβραϊκή θρησκεία και η Παλαιά Διαθήκη ήταν σωστές και δεν ξεκίνησαν αυτήν την νέα αιρετική θρησκεία σου. Ή σαν εχθές που οι ιερείς της Αθηνάς σε επέπλητταν στους δρόμους να σταματήσεις να κηρύττεις τα ιερά σου, θα έπρεπε να πιστέψεις στην Ελληνική θρησκεία των Ολυμπίων Θεών γιατί εμείς οι Έλληνες είμαστε ελεύθεροι, άφοβοι, σκεπτικιστές, ανοιχτόμυαλοι, κοσμοπολίτες και πλουραλιστές και γιατί ήταν η πρώτη και θα έπρεπε να την πιστεύεις με πίστη γιατί σου είπαν ότι είναι αληθινή...

-Ιησούς: Σωθήκαμε από τη πίστη για να μην υπερηφανευόταν ο άνθρωπος.

-Σωκράτης: Επέτρεψε μου να σου δώσω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα: Υπόθεσε πως το Μαντείο των Δελφών μου είπε ότι ένας συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν ένοχος για τον βιασμό και την δολοφονία της γυναίκας μου και ότι θα έπρεπε να τον σκοτώσω, γιατί διαφορετικά θα με σκοτώσει, φοβούμενος ότι θα ανακαλύψω το έγκλημα του και τον σκοτώσω μου λες «ου φονεύσεις». Μου λες ότι πρέπει να έχω πίστη οτιδήποτε και αν μου πουν. Ακολουθώντας τη διαταγή σου, θα πρέπει να τον σκοτώσω εξ’ αιτίας της πίστης μου στο Μαντείο των Δελφών αλλά δεν πρέπει να τον σκοτώσω εξ’ αιτίας της πίστης μου στον Άρχοντα Θεό. Όμως δεν μπορώ ταυτοχρόνως και να τον σκοτώσω και να μην τον σκοτώσω. Επομένως μου είναι αδύνατο να πιστέψω οτιδήποτε από πίστη και μόνο. Υπάρχει μια πνευματική επιλογή που εγώ και εσύ και όλοι οι άνθρωποι κάνουν, είτε εθελοντικά είτε όχι, ως προς τι να πιστέψουμε. Τι θα πρέπει εναλλακτικά να κάνεις: επιλέγεις σκεφτόμενος, συνομιλώντας και παίρνοντας υπόψη όλες τις πλευρές του προβλήματος ή εθελότυφλα αρνείσαι ότι υπάρχει οποιαδήποτε άλλη επιλογή; Η επιλογή είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή ενός ανθρώπου γιατί η απάντηση στο ερώτημα «ποιος ο σκοπός της ζωής» προϋποθέτει ολόκληρη την πορεία της ζωής ενός ανθρώπου. Εάν ένας άνθρωπος πρέπει να καθοδηγεί την όποια κίνηση του από την θρησκεία του, όπως υποστηρίζεις, τότε σίγουρα θα πρέπει να σκεφτεί πολλές φορές για την επιλογή των θρησκειών. Επέτρεψε μου να σου πω μια παραβολή: Εάν θέλεις να πάς από μια πόλη σε μία άλλη για κάποιο λόγο που εμπλέκει ολόκληρη την ζωή σου, δεν θα ήταν σοφότερο να πάρεις υπόψη σου όλες τις διαδρομές, ασχέτως αν σε κάποιες από αυτές συχνάζουν ληστές, ασχέτως αν δεν είναι η πιο κοντινή ή πιο ασφαλής πόλη να πάς, ή, αν ασχέτως υπάρχει πραγματικά κάποια πόλη;

-Ιησούς: Εάν πραγματικά θέλεις να μάθεις την αλήθεια για τον Θεό, τη δημιουργία και την σκοπιμότητα της ζωής, υπάρχει ένας απλός τρόπος να ανακαλύψεις την αλήθεια. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να ζητήσεις από τον Θεό να έρθει στην καρδιά σου. Εάν πραγματικά θες να μάθεις την αλήθεια για τον Θεό, το Άγιο Πνεύμα θα έρθει σε εσένα και θα γίνεις ένα με τον Θεό. Εκείνη την στιγμή θα κερδίσεις παραδεισένια Γνώση και Ειρήνη. Και όταν θα πεθάνεις, θα πάς στον παράδεισο και θα ζήσεις παντοτινά χαρούμενος και ικανοποιημένος.

-Σωκράτης: Περιμένω να μάθω την αλήθεια. Τι ακριβώς πρέπει να κάνω και να πω με σκοπό να κερδίσω αυτή την Γνώση και Σοφία; Πώς θα απευθυνθώ σ’ αυτόν;

-Ιησούς: Πες «Θεέ, έλα στην καρδιά μου και δώσε μου Σοφία να κατανοήσω την αλήθεια».

-Σωκράτης: Λες απλά και μόνο επαναλαμβάνοντας το, θα κερδίσω Γνώση σχετικά με το ποιός είναι ο σκοπός της ζωής;

-Ιησούς: Ναι. Ο Θεός λέει να αναζητήσεις και θα βρεις, ρώτα και θα απαντηθεί, χτύπα και θα σου ανοιχτεί διάπλατα. Ο Θεός υποσχέθηκε να δείξει την αλήθεια σε οποιονδήποτε τον ρωτήσει.

-Σωκράτης: Θεέ, έλα στην καρδιά μου και δώσε μου Σοφία να καταλάβω την αλήθεια.

-Ιησούς: Βλέπεις; Τώρα ευχαρίστησε τον Θεό που σου έδωσε αιώνια ζωή.

-Σωκράτης: Τίποτα δεν συνέβη. Δεν γνωρίζω τίποτε παραπάνω σχετικά με τον σκοπό της ζωής απ’ ότι ήξερα πριν.

-Ιησούς: Τότε δεν είσαι ειλικρινής. Δεν ευχήθηκες πραγματικά στον Θεό να έρθει στην καρδιά σου και να σου δείξει την αλήθεια. Δεν είχες πίστη που θα ερχόταν στην καρδιά σου.

-Σωκράτης:Θέλω πραγματικά να μάθω την αλήθεια. Αφιέρωσα ολόκληρη την ζωή μου μελετώντας φιλοσοφία και λόγο. Εύχομαι πολύ περισσότερο από την ίδια τη ζωή να μάθω το σκοπό της ζωής. Είναι μια απάντηση που αναζητώ από τότε που πρωτοείδα τον ήλιο. Αν δεν την μάθω ακόμη, θα την αναζητήσω μέχρι την ημέρα που θα πεθάνω. Πιθανώς να μην με άκουσε. Να τον ξαναρωτήσω δυνατά;

-Ιησούς: Απέτυχες να βρεις την απάντηση γιατί δεν έχεις πίστη. Εάν ο άνθρωπος είχε εναποθέσει το μέγεθος ενός κόκκου σινάπεως, θα μπορεί να μετακινήσει ένα βουνό και οτιδήποτε ευχηθεί να γίνουν πραγματικότητα.

-Σωκράτης: Αυτό είναι αδύνατο. Μήπως κανένας από αυτούς τους ανθρώπους που σε ακολουθούν σήμερα είχαν ποτέ τους συγγενείς ή φίλους που να ήταν άρρωστοι ή πεθαμένοι; Σίγουρα υπήρχαν. Και σίγουρα εάν ήταν καλοί Χριστιανοί ευχήθηκαν να μην αρρωστήσει ή πεθάνει κάποιος συγγενής ή φίλος, αλλά να είναι υγιής και ευτυχής και πάλι. Σίγουρα κανείς δεν θα είναι τόσο ηλίθιος να πει πως δεν είχε δει ποτέ φίλο να πεθαίνει. Σίγουρα κανένας δεν θα είναι τόσο σκληρός να πει πως ποτέ δεν ευχήθηκε για ένα φίλο του να ζήσει. Επομένως, κατανοείται πως ποτέ κανένας Χριστιανός σ’ όλη την διάρκεια των αιώνων δεν είχε πίστη στο Θεό, ή αλλιώς ότι ο Θεός ψευδόταν.

-Ιησούς: Ο Κύριος έδωκε και ο Κύριος έλαβε πίσω, ευλογημένο το όνομα του Κυρίου.

-Σωκράτης: Θα σου παρουσιάσω μια παραβολή που αποδεικνύει πως δεν υπήρξε ποτέ κανένας Χριστιανός ή Εβραίος που να είχε πίστη. Και θα σου αποδείξω ότι ο Θεός έλεγε ψέματα όταν υποσχέθηκε να έρθει στην καρδιά του ανθρώπου και να του διδάξει το νόημα της ζωής. Πρώτον, θα συμφωνούσες ότι η Κόλαση είναι χειρότερη από οποιαδήποτε πιθανή γήινη ατυχία;

-Ιησούς: Ναι. Σίγουρα.

-Σωκράτης: Και επίσης δεν είχες πει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί και υπολείπονταν στη δόξα του Θεού;

-Ιησούς: Ναι.

-Σωκράτης: Όλοι οι Χριστιανοί ή οι Εβραίοι που έχουν πίστη, πιστεύουν ότι θα πάνε στην Κόλαση αν αμαρτήσουνε. Επέτρεψε μου να σου παρουσιάσω αυτή την παραβολή. Κάθε Χριστιανός είναι σαν ένας άνθρωπος που στέκεται στην κορυφή του λόφου: γνωρίζει ότι εάν αμαρτήσει, θα πέσει εις θάνατον, ή χειρότερα, εις αιώνιο βασανισμό. Είχες πει ότι η Κόλαση είναι χειρότερη από οποιαδήποτε πιθανή γήινη ατυχία. Ασχέτως κατά πόσο τραυματικές είναι οι γήινες ατυχίες ή επιθυμίες του, κανένας άνθρωπος που ήταν ένας πιστός Χριστιανός, θα έπραττε αμαρτία, ήτοι να πηδήξει από τον λόφο εις αιώνιο βασανισμό. Είχες πει ότι όλοι οι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των πιστών Χριστιανών και Εβραίων, είναι αμαρτωλοί. Συνεπώς κανένας Χριστιανός ή Εβραίος από την αρχή της δημιουργίας του χρόνου, δεν πίστεψε ποτέ πραγματικά ότι θα πήγαινε στην Κόλαση. Γιατί εάν το πίστευε, δεν θα αμάρταινε. Δεν θα πήδαγε από τον λόφο εάν πίστευε πώς η Κόλαση και ο αιώνιος βασανισμός τον περιμένουν εκεί κάτω. Όλοι οι άνθρωποι πράγματι πηδούν από τον λόφο, όλοι κάνουν αμαρτία. Επομένως, ούτε ένας δεν σε πίστεψε πραγματικά όλους αυτούς τους αιώνες. Αποδεικνύετε πως ο Θεός δεν ήρθε στις καρδιές τους όπως δεν ήρθε στην δικιά μου μόλις πριν λίγα λεπτά. Επομένως ο Θεός δεν έχει το δικαίωμα να περιμένει από αυτούς να πράξουν με Χριστιανικό τρόπο ή να πιστέψουν σε Αυτόν. Επομένως, ο Θεός δεν έχει το δικαίωμα να τους τιμωρήσει ή να τους στείλει στην Κόλαση. Επομένως, ο Θεός δεν είναι δίκαιος. Εν κατακλείδι ο Θεός σου δεν είναι Θεός!

-Ιησούς: Κοίτα τον κόσμο γύρω σου. Δεν αποδεικνύει ότι ο Θεός υπάρχει; Δες μια ωραία και αφιλάνθρωπη φύση που σε κάνει δυνατό και υγιή και σου παρέχει τον ήλιο για ζεστασιά και τα δάση και τα χωράφια για φαΐ. Δεν πρέπει να υποκλιθείς στον Θεό για όλα όσα σου έχει κάνει;

-Σωκράτης: Ξέρω ότι η φύση είναι καθ’ όλα καλή και αφιλάνθρωπη, αλλά ποιανού κόκκοι χαλαζιού έσπασαν το παράθυρό μου;

-Ιησούς: Απλούστατα υπάρχει κάποιο κακό στοιχείο στον κόσμο που δεν αναιρεί το καλό. Πρέπει να ευχαριστήσεις τον Θεό γι’ αυτό. Ο Θεός πρέπει να υπάρχει, γιατί από πού θα ερχόταν ο κόσμος αν δεν τον δημιουργούσε;

-Σωκράτης: Δεν είναι απαραίτητο ότι ο Θεός σου δημιούργησε τον κόσμο. Υπάρχουν χιλιάδες ιερείς που υποστηρίζουν ότι ο Θεός τους τον δημιούργησε. Απλά επειδή δεν έχω την απάντηση, δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχτώ τον δικό σου Θεό χωρίς να τον ελέγξω. Θα μπορούσα απλώς λογικά να απαιτήσω να πιστέψεις ότι ο Δίας δημιούργησε τον κόσμο. Ακόμη και αν συμφωνήσω ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, συνεπάγεται το τέλος της έννοιας των ιδιοτήτων του Θεού και λογικά δεν μπορούμε να προχωρήσουμε από αυτό στην υπόθεση ότι οι άλλες πλευρές των εννοιών του Θεού είναι σωστές.

-Ιησούς: Περίμενε μην φεύγεις! Πρέπει να σώσεις την ψυχή σου από την αιώνια κατάρα. Αποδέξου τον Θεό στην καρδιά σου. Δεν θα φύγω μέχρι να μου πεις το ναι.

-Σωκράτης: Ναι. Υπάρχουν μόνο οι άεργες σκέψεις ενός γέρου άντρα. Είναι σίγουρο ότι είσαι σωστός από την στιγμή που έχεις πιστούς. Και αυτό που είμαι είναι απλά ένα μουντό και γέρικο μυαλό που βάζει την αιτία και την φιλοσοφία πάνω από τις φωνές του μέγα πλήθους.

-Ιησούς: Δόξα τω Θεώ που σου έδωσε αιώνια ζωή!

Και ο Σωκράτης έφυγε..

-Ιησούς: Σωθήκαμε από τη πίστη για να μην υπερηφανευόταν ο άνθρωπος.

-Σωκράτης: Επέτρεψε μου να σου δώσω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα: Υπόθεσε πως το Μαντείο των Δελφών μου είπε ότι ένας συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν ένοχος για τον βιασμό και την δολοφονία της γυναίκας μου και ότι θα έπρεπε να τον σκοτώσω, γιατί διαφορετικά θα με σκοτώσει, φοβούμενος ότι θα ανακαλύψω το έγκλημα του και τον σκοτώσω μου λες «ου φονεύσεις». Μου λες ότι πρέπει να έχω πίστη οτιδήποτε και αν μου πουν. Ακολουθώντας τη διαταγή σου, θα πρέπει να τον σκοτώσω εξ’ αιτίας της πίστης μου στο Μαντείο των Δελφών αλλά δεν πρέπει να τον σκοτώσω εξ’ αιτίας της πίστης μου στον Άρχοντα Θεό. Όμως δεν μπορώ ταυτοχρόνως και να τον σκοτώσω και να μην τον σκοτώσω. Επομένως μου είναι αδύνατο να πιστέψω οτιδήποτε από πίστη και μόνο. Υπάρχει μια πνευματική επιλογή που εγώ και εσύ και όλοι οι άνθρωποι κάνουν, είτε εθελοντικά είτε όχι, ως προς τι να πιστέψουμε. Τι θα πρέπει εναλλακτικά να κάνεις: επιλέγεις σκεφτόμενος, συνομιλώντας και παίρνοντας υπόψη όλες τις πλευρές του προβλήματος ή εθελότυφλα αρνείσαι ότι υπάρχει οποιαδήποτε άλλη επιλογή; Η επιλογή είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή ενός ανθρώπου γιατί η απάντηση στο ερώτημα «ποιος ο σκοπός της ζωής» προϋποθέτει ολόκληρη την πορεία της ζωής ενός ανθρώπου. Εάν ένας άνθρωπος πρέπει να καθοδηγεί την όποια κίνηση του από την θρησκεία του, όπως υποστηρίζεις, τότε σίγουρα θα πρέπει να σκεφτεί πολλές φορές για την επιλογή των θρησκειών. Επέτρεψε μου να σου πω μια παραβολή: Εάν θέλεις να πάς από μια πόλη σε μία άλλη για κάποιο λόγο που εμπλέκει ολόκληρη την ζωή σου, δεν θα ήταν σοφότερο να πάρεις υπόψη σου όλες τις διαδρομές, ασχέτως αν σε κάποιες από αυτές συχνάζουν ληστές, ασχέτως αν δεν είναι η πιο κοντινή ή πιο ασφαλής πόλη να πάς, ή, αν ασχέτως υπάρχει πραγματικά κάποια πόλη;

-Ιησούς: Εάν πραγματικά θέλεις να μάθεις την αλήθεια για τον Θεό, τη δημιουργία και την σκοπιμότητα της ζωής, υπάρχει ένας απλός τρόπος να ανακαλύψεις την αλήθεια. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να ζητήσεις από τον Θεό να έρθει στην καρδιά σου. Εάν πραγματικά θες να μάθεις την αλήθεια για τον Θεό, το Άγιο Πνεύμα θα έρθει σε εσένα και θα γίνεις ένα με τον Θεό. Εκείνη την στιγμή θα κερδίσεις παραδεισένια Γνώση και Ειρήνη. Και όταν θα πεθάνεις, θα πάς στον παράδεισο και θα ζήσεις παντοτινά χαρούμενος και ικανοποιημένος.

-Σωκράτης: Περιμένω να μάθω την αλήθεια. Τι ακριβώς πρέπει να κάνω και να πω με σκοπό να κερδίσω αυτή την Γνώση και Σοφία; Πώς θα απευθυνθώ σ’ αυτόν;

-Ιησούς: Πες «Θεέ, έλα στην καρδιά μου και δώσε μου Σοφία να κατανοήσω την αλήθεια».

-Σωκράτης: Λες απλά και μόνο επαναλαμβάνοντας το, θα κερδίσω Γνώση σχετικά με το ποιός είναι ο σκοπός της ζωής;

-Ιησούς: Ναι. Ο Θεός λέει να αναζητήσεις και θα βρεις, ρώτα και θα απαντηθεί, χτύπα και θα σου ανοιχτεί διάπλατα. Ο Θεός υποσχέθηκε να δείξει την αλήθεια σε οποιονδήποτε τον ρωτήσει.

-Σωκράτης: Θεέ, έλα στην καρδιά μου και δώσε μου Σοφία να καταλάβω την αλήθεια.

-Ιησούς: Βλέπεις; Τώρα ευχαρίστησε τον Θεό που σου έδωσε αιώνια ζωή.

-Σωκράτης: Τίποτα δεν συνέβη. Δεν γνωρίζω τίποτε παραπάνω σχετικά με τον σκοπό της ζωής απ’ ότι ήξερα πριν.

-Ιησούς: Τότε δεν είσαι ειλικρινής. Δεν ευχήθηκες πραγματικά στον Θεό να έρθει στην καρδιά σου και να σου δείξει την αλήθεια. Δεν είχες πίστη που θα ερχόταν στην καρδιά σου.

-Σωκράτης:Θέλω πραγματικά να μάθω την αλήθεια. Αφιέρωσα ολόκληρη την ζωή μου μελετώντας φιλοσοφία και λόγο. Εύχομαι πολύ περισσότερο από την ίδια τη ζωή να μάθω το σκοπό της ζωής. Είναι μια απάντηση που αναζητώ από τότε που πρωτοείδα τον ήλιο. Αν δεν την μάθω ακόμη, θα την αναζητήσω μέχρι την ημέρα που θα πεθάνω. Πιθανώς να μην με άκουσε. Να τον ξαναρωτήσω δυνατά;

-Ιησούς: Απέτυχες να βρεις την απάντηση γιατί δεν έχεις πίστη. Εάν ο άνθρωπος είχε εναποθέσει το μέγεθος ενός κόκκου σινάπεως, θα μπορεί να μετακινήσει ένα βουνό και οτιδήποτε ευχηθεί να γίνουν πραγματικότητα.

-Σωκράτης: Αυτό είναι αδύνατο. Μήπως κανένας από αυτούς τους ανθρώπους που σε ακολουθούν σήμερα είχαν ποτέ τους συγγενείς ή φίλους που να ήταν άρρωστοι ή πεθαμένοι; Σίγουρα υπήρχαν. Και σίγουρα εάν ήταν καλοί Χριστιανοί ευχήθηκαν να μην αρρωστήσει ή πεθάνει κάποιος συγγενής ή φίλος, αλλά να είναι υγιής και ευτυχής και πάλι. Σίγουρα κανείς δεν θα είναι τόσο ηλίθιος να πει πως δεν είχε δει ποτέ φίλο να πεθαίνει. Σίγουρα κανένας δεν θα είναι τόσο σκληρός να πει πως ποτέ δεν ευχήθηκε για ένα φίλο του να ζήσει. Επομένως, κατανοείται πως ποτέ κανένας Χριστιανός σ’ όλη την διάρκεια των αιώνων δεν είχε πίστη στο Θεό, ή αλλιώς ότι ο Θεός ψευδόταν.

-Ιησούς: Ο Κύριος έδωκε και ο Κύριος έλαβε πίσω, ευλογημένο το όνομα του Κυρίου.

-Σωκράτης: Θα σου παρουσιάσω μια παραβολή που αποδεικνύει πως δεν υπήρξε ποτέ κανένας Χριστιανός ή Εβραίος που να είχε πίστη. Και θα σου αποδείξω ότι ο Θεός έλεγε ψέματα όταν υποσχέθηκε να έρθει στην καρδιά του ανθρώπου και να του διδάξει το νόημα της ζωής. Πρώτον, θα συμφωνούσες ότι η Κόλαση είναι χειρότερη από οποιαδήποτε πιθανή γήινη ατυχία;

-Ιησούς: Ναι. Σίγουρα.

-Σωκράτης: Και επίσης δεν είχες πει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί και υπολείπονταν στη δόξα του Θεού;

-Ιησούς: Ναι.

-Σωκράτης: Όλοι οι Χριστιανοί ή οι Εβραίοι που έχουν πίστη, πιστεύουν ότι θα πάνε στην Κόλαση αν αμαρτήσουνε. Επέτρεψε μου να σου παρουσιάσω αυτή την παραβολή. Κάθε Χριστιανός είναι σαν ένας άνθρωπος που στέκεται στην κορυφή του λόφου: γνωρίζει ότι εάν αμαρτήσει, θα πέσει εις θάνατον, ή χειρότερα, εις αιώνιο βασανισμό. Είχες πει ότι η Κόλαση είναι χειρότερη από οποιαδήποτε πιθανή γήινη ατυχία. Ασχέτως κατά πόσο τραυματικές είναι οι γήινες ατυχίες ή επιθυμίες του, κανένας άνθρωπος που ήταν ένας πιστός Χριστιανός, θα έπραττε αμαρτία, ήτοι να πηδήξει από τον λόφο εις αιώνιο βασανισμό. Είχες πει ότι όλοι οι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των πιστών Χριστιανών και Εβραίων, είναι αμαρτωλοί. Συνεπώς κανένας Χριστιανός ή Εβραίος από την αρχή της δημιουργίας του χρόνου, δεν πίστεψε ποτέ πραγματικά ότι θα πήγαινε στην Κόλαση. Γιατί εάν το πίστευε, δεν θα αμάρταινε. Δεν θα πήδαγε από τον λόφο εάν πίστευε πώς η Κόλαση και ο αιώνιος βασανισμός τον περιμένουν εκεί κάτω. Όλοι οι άνθρωποι πράγματι πηδούν από τον λόφο, όλοι κάνουν αμαρτία. Επομένως, ούτε ένας δεν σε πίστεψε πραγματικά όλους αυτούς τους αιώνες. Αποδεικνύετε πως ο Θεός δεν ήρθε στις καρδιές τους όπως δεν ήρθε στην δικιά μου μόλις πριν λίγα λεπτά. Επομένως ο Θεός δεν έχει το δικαίωμα να περιμένει από αυτούς να πράξουν με Χριστιανικό τρόπο ή να πιστέψουν σε Αυτόν. Επομένως, ο Θεός δεν έχει το δικαίωμα να τους τιμωρήσει ή να τους στείλει στην Κόλαση. Επομένως, ο Θεός δεν είναι δίκαιος. Εν κατακλείδι ο Θεός σου δεν είναι Θεός!

-Ιησούς: Κοίτα τον κόσμο γύρω σου. Δεν αποδεικνύει ότι ο Θεός υπάρχει; Δες μια ωραία και αφιλάνθρωπη φύση που σε κάνει δυνατό και υγιή και σου παρέχει τον ήλιο για ζεστασιά και τα δάση και τα χωράφια για φαΐ. Δεν πρέπει να υποκλιθείς στον Θεό για όλα όσα σου έχει κάνει;

-Σωκράτης: Ξέρω ότι η φύση είναι καθ’ όλα καλή και αφιλάνθρωπη, αλλά ποιανού κόκκοι χαλαζιού έσπασαν το παράθυρό μου;

-Ιησούς: Απλούστατα υπάρχει κάποιο κακό στοιχείο στον κόσμο που δεν αναιρεί το καλό. Πρέπει να ευχαριστήσεις τον Θεό γι’ αυτό. Ο Θεός πρέπει να υπάρχει, γιατί από πού θα ερχόταν ο κόσμος αν δεν τον δημιουργούσε;

-Σωκράτης: Δεν είναι απαραίτητο ότι ο Θεός σου δημιούργησε τον κόσμο. Υπάρχουν χιλιάδες ιερείς που υποστηρίζουν ότι ο Θεός τους τον δημιούργησε. Απλά επειδή δεν έχω την απάντηση, δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχτώ τον δικό σου Θεό χωρίς να τον ελέγξω. Θα μπορούσα απλώς λογικά να απαιτήσω να πιστέψεις ότι ο Δίας δημιούργησε τον κόσμο. Ακόμη και αν συμφωνήσω ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, συνεπάγεται το τέλος της έννοιας των ιδιοτήτων του Θεού και λογικά δεν μπορούμε να προχωρήσουμε από αυτό στην υπόθεση ότι οι άλλες πλευρές των εννοιών του Θεού είναι σωστές.

-Ιησούς: Περίμενε μην φεύγεις! Πρέπει να σώσεις την ψυχή σου από την αιώνια κατάρα. Αποδέξου τον Θεό στην καρδιά σου. Δεν θα φύγω μέχρι να μου πεις το ναι.

-Σωκράτης: Ναι. Υπάρχουν μόνο οι άεργες σκέψεις ενός γέρου άντρα. Είναι σίγουρο ότι είσαι σωστός από την στιγμή που έχεις πιστούς. Και αυτό που είμαι είναι απλά ένα μουντό και γέρικο μυαλό που βάζει την αιτία και την φιλοσοφία πάνω από τις φωνές του μέγα πλήθους.

-Ιησούς: Δόξα τω Θεώ που σου έδωσε αιώνια ζωή!

Και ο Σωκράτης έφυγε...

Ο Δημήτρης ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, γράφει στο πόνημά του τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ...

-Τι ορίζει τη διαφορά ανάμεσα στους Έλληνες και στους χριστιανούς, μια διαφορά, που από ένα σημείο και πέρα γίνεται αντίθεση, εναντίωση, ρήξη, πάλη της φωτιάς με το νερό?

Εκείνο που ορίζει τη διαφορά είναι κάτι άλλο και σαφές, όσο και το φύλλο της ελιάς. Αλλά γι’ αυτό ακριβώς είναι απόλυτο και ακραίο.

Η διαφορά ανάμεσα στους 2 είναι πως οι Έλληνες οικοδόμησαν έναν κόσμο που στηρίζεται στην παρατήρηση και στη νόηση, ενώ οι χριστιανοί οικοδόμησαν έναν κόσμο που στηρίζεται στην υπόθεση και στη φαντασία.

Η παρατήρηση των Ελλήνων είναι τέτοιας ποιότητας, ώστε πάντα να βεβαιώνεται πρακτικά από τα συμβαίνοντα στη φύση, και πάντα να αποδεικνύεται χειροπιαστά από το πείραμα στο εργαστήριο.

Αντίθετα, η υπόθεση των χριστιανών είναι τέτοιας ποιότητας, ώστε μένει αναπόδειχτη. Οποιοδήποτε δεδομένο των χριστιανών ποτέ δε θα βρει την εφαρμογή του μέσα στην κλίμακα της φύσης.

Συμπερασματικά...

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ δεν αναφέρεται αποκλειστικά στην φυλή, αλλά κυρίως στην ΙΔΕΑ, τις ΑΞΙΕΣ και την ΠΑΙΔΕΙΑ που απορρέουν από τα επιτεύγματά του!

Οι βασικές αντιθέσεις που δεν επιτρέπουν τις ΕΛΛΗΝΟ...χριστιανικές συνθέσεις.

1. Ο Ελληνισμός έχει ως εργαλείο τον ορθό λόγο.

Ο Χριστιανισμός την θεία αποκάλυψη.

2. Ο Ελληνισμός διακρίνεται από τα ποικίλα ρεύματα σκέψης. Συνεπώς, η σκέψη δεν μπαίνει σε «καλούπια», αλλά είναι ελεύθερη. Οι διαφωνίες και οι διαφορές αποτελούν υγιή φαινόμενο, εφόσον κανείς δεν διεκδικεί την απόλυτη αλήθεια.

Στον Χριστιανισμό, η διαφορετική άποψη αναθεματίζεται. Κάθε τι που αποκλίνει από το δόγμα, καλείται «αίρεση».

Οι διαφωνίες των φιλοσόφων και οι «κόντρες» τους, δεν έχουν χαρακτήρα καταδίκης και αναθέματος όπως στον Χριστιανισμό.

3. Ο Ελληνισμός διακρίνεται από τον διάλογο και την πειθώ.

Ο Χριστιανισμός από αυτό που επιβάλλει η εξουσία, είτε θρησκευτική είτε πολιτική.

4. Ο Ελληνισμός δεν επιβάλλει τις ιδέες του, διακρίνεται από πνεύμα ελευθερίας.

Ο Χριστιανισμός επιβάλλει τα δόγματά του.

5. Ο Ελληνισμός δεν έχει καμία σχέση με το εβραϊκό μοντέλο σκέψης, κάτι με το οποίο όμως σχετίζεται άμεσα ο Χριστιανισμός, ως «αποστατήσαντα» τέκνο του Ιουδαϊσμού.

6. Ο Ελληνισμός έχει κέντρο την φύση και τον άνθρωπο, κινείται δηλαδή λογικώς και φυσιολογικώς.

Ο Χριστιανισμός, τον κατασκευασμένο <θεάνθρωπο> Ιησού.

Ακόμα χρειάζονται παραμύθια για να αντέχουν την πραγματικότητα

Άγιος Βασίλης: Ξέρεις τι με τρελαίνει;
Με λένε ψέμα… αλλά εσένα σε λένε Αλήθεια.
Ιησούς: (γελάει πικρά) Εγώ είμαι το καλύτερο ψέμα που είπαν ποτέ σοβαρά.
Άγιος Βασίλης: Εμένα με ξεπερνάνε στα οχτώ.
Εσένα σε φοβούνται μέχρι να πεθάνουν.
Ιησούς: Και μετά κι άλλο φόβο. Για ασφάλεια.
Άγιος Βασίλης: Οι παπάδες σου τι λένε τελευταία;
Ιησούς: Ό,τι λένε πάντα.
«Υπάκουσε, πλήρωσε, σώπα, πίστευε».
Άγιος Βασίλης: Καλά… εμένα με εκμεταλλεύτηκαν οι εταιρείες. Εσένα σε εκμεταλλεύτηκαν αυτοκρατορίες.
Ιησούς: (ρουφάει βαθιά τσιγάρο) Και το χειρότερο; Ο κόσμος νομίζει ότι τους μιλάω.
Άγιος Βασίλης: Ενώ στην πραγματικότητα μιλάνε μόνοι τους.
Ιησούς: Ακριβώς.
Μονόλογοι με θεϊκό άλλοθι.
Άγιος Βασίλης: (σκύβει προς το μέρος του)
Πες το όμως. Πες το ξεκάθαρα.
Ιησούς: (χαμογελάει στραβά) Οι επινοημένες μαλακίες σου πήραν τον έλεγχο των δικών μου επινοημένων μαλακιών.
Άγιος Βασίλης: Ε… τουλάχιστον εγώ δεν έχω προκαλέσει πολέμους.
Ιησούς: Ούτε ενοχές για το σεξ.
Ούτε μίσος στο όνομά μου.
Άγιος Βασίλης: Τελικά ποιος είναι πιο επικίνδυνος μύθος;
Ιησούς: Αυτός που δεν παραδέχεται ότι είναι μύθος. (Σιωπή. Τσουγκρίζουν.)
Άγιος Βασίλης: Στην υγειά των ανθρώπων.
Ιησούς: Που ακόμα χρειάζονται παραμύθια για να αντέχουν την πραγματικότητα.

Τι ώρα είναι; ...Χριστούγεννα;

Έλληνες Χριστιανοί ακούτε;

Ότι οι γονείς του Χριστού είναι μετανάστες, ο ίδιος γίνεται πρόσφυγας λόγω Ηρώδη και τα παιδιά δεν στιγματίζονται επειδή ο πατέρας τους (όπως ο Ιωσήφ) δεν είναι ο νόμιμος σύζυγος, είναι ο κερατάς της υπόθεσης...

Βreaking news! Τα μίντια ανά την Ελληνική επικράτεια, μόλις πριν από λίγα λεπτά έλαβαν από το γραφείο τύπου της Εκκλησίας της Ελλάδας την παρακάτω μακροσκελή επιστολή με αφορμή τον εορτασμό των Χριστουγέννων, την οποία και δημοσιεύουμε:

«Αδελφοί,

Επιτρέψτε μας να απευθυνθούμε σε εσάς στη δημοτική γλώσσα, καθώς σκοπός μας είναι να γίνουμε κατανοητοί σε όσο το δυνατόν περισσότερους.

Σε λίγες ημέρες η Εκκλησία μας, αλλά και ένα μεγάλο μέρος όλης της ανθρωπότητας στον πλανήτη μας, θα γιορτάσουν τη γέννηση του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Το μήνυμα αυτής της πολύ μεγάλης γιορτής, είναι ‒όπως συνηθίζουμε να λέμε κάθε χρόνο‒ μήνυμα ελπίδας, ειρήνης και αγάπης. Φέτος όμως θα θέλαμε να γίνουμε λίγο πιο συγκεκριμένοι και να σας απαριθμήσουμε το πλήθος των διαχρονικών συμβολισμών που έχει η (ψευδο-)ιστορία της γέννησης του Χριστού. Οι συμβολισμοί αυτοί αποδεικνύουν πόσο προοδευτική και πάντα επίκαιρη είναι η θρησκεία μας, κάτι που από αμέλεια δεν είχαμε αναδείξει τόσο καιρό.

Ο Χριστός είναι ο υιός του Θεού και όχι του Ιωσήφ, με τον οποίο είναι νυμφευμένη η Μαρία γεννημένος με μοιχεία όπου ο Θεός για δεύτερη τουλάχιστον φορά, η πρώτη όπου ο Κύριος επισκέφθηκε την Άννα και συνέλαβε, και γέννησε τρεις γιους και δυο θυγατέρες. (Σαμουήλ Α', 2:21), αφού απάτησε ξανά την σύζυγό του την Θεά Ασεράχ. Πόσα παιδιά δεν στιγματίζονται ως μπάσταρδα επειδή ο πατέρας τους δεν είναι ο νόμιμος σύζυγος; Όλες αυτές τις συμπεριφορές η Εκκλησία μας τις κατακρίνει...

1. Η ιστορία της γέννησης ξεκινά από την αναγγελία στην μοιχαλίδα Παρθένο Μαρία ότι είναι θέλημα Θεού να μείνει έγκυος και να γεννήσει τον υβρίδιο Χριστό. Την είδηση στη Μαρία τη μεταφέρει ο Γαβριήλ, ένας άγγελος, ''μια φύση'' δηλαδή, όπως λέμε στην Εκκλησία, ''νοερή, αεικίνητη, αυτεξούσια και ασώματη'', η οποία δεν έχει φύλο καὶ εἰσελθὼν ὁ ἄγγελος πρὸς αὐτὴν (την Μαριάμ) εἶπε· Χαῖρε,
κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετὰ σοῦ· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξίν. ἡ δὲ ἰδοῦσα διεταράχθη ἐπὶ τῷ λόγῳ αὐτοῦ, καὶ διελογίζετο ποταπὸς εἴη ὁ ἀσπασμὸς οὗτος. καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος αὐτῇ· Μὴ φοβοῦ, Μαριάμ· εὗρες γὰρ χάριν παρὰ τῷ Θεῷ. καὶ ἰδοὺ συλλήψῃ ἐν γαστρὶ καὶ τέξῃ υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν. (Κατά Λουκάν Α΄ 28-31), αλήθεια πως μεταφέρει το Άγιο σπέρμα, αυτό είναι ένα θεϊκό μυστήριο. Η θρησκεία μας, κατά τον τρόπο αυτό, θέλει να δείξει ότι δεν δίνει σημασία σε φύλα. Ο καθένας έχει την εξουσία του εαυτού του, μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται όπως επιθυμεί και πρέπει να είναι σεβαστό το δικαίωμά του στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή, αφού πρώτα μας την έχει εξομολογηθεί ώστε να τον εξουσιάζουμε. Άλλωστε όλοι, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, έχουν θέση στη βασιλεία των ουρανών εφόσον μας δίνουν τα χρήματά τους (παγκάρι, δίσκος, δωρεές ή μας γράφουν την περιουσία τους), ακολουθώντας το λόγο του Θεού, να ζουν με αγάπη προς τον πλησίον τους και να πλουτίζουν εμάς.

2. Μετά την αναγγελία του θελήματος του Θεού, η μοιχαλίδα Μαρία, αν και παρθένα ενώ θα γεννήσει και άλλα 7 παιδιά, εγκυμονεί τον μούλο Ιησού. Η παρθενία της δεν έχει καμία σχέση με υποκριτικές σεμνοτυφίες, αλλά συμβολίζει το καινούργιο, το αγνό και αμόλυντο που έχει η νέα θρησκεία, η οποία ανατέλλει με τη γέννηση του Χριστού απαλλαγμένη από απάνθρωπες διδαχές του παρελθόντος (''οφθαλμός αντί οφθαλμού'' κλπ) και φέρνει ένα νέο μήνυμα, που δεν υπήρξε πριν: το περίφημο ''αγαπάτε αλλήλους'' ή αλλιώς κάντε έρωτα και όχι πόλεμο.

3. Αυτό το καινούργιο έρχεται στον κόσμο μέσω της Εβραιοπούλας Μαρίας, της Παναγίας δηλαδή, που είναι πάνω από όλους τους αγίους. Η ξεχωριστή αυτή θέση της δείχνει και τον σεβασμό που έχει ο χριστιανισμός για τη γυναίκα γενικότερα που την θεωρεί σαν παιδομηχανή και στην χειρότερη περίπτωση σαν σκεύος ηδονής του άνδρα αλλά πάντα εντός του θρησκευτικού γάμου. Συνεπώς, είναι αυτονόητο πως η Εκκλησία μας είναι υπέρ της χειραφέτησης όλων των γυναικών και δεν επιδιώκει τίποτε λιγότερο από αυτήν, στην πράξη, ισότητά τους με τους άντρες που είναι η κεφαλή της γυναίκας.

4. Ο Χριστός είναι, κατά τας γραφάς μας, ο νόθος υιός του Θεού και όχι του Ιωσήφ, με τον οποίο είναι νυμφευμένη η Μαρία. Αυτό το αποδέχεται ο Ιωσήφ και μεγαλώνει το παιδί ως σπλάχνο του. Και εδώ, η θρησκεία μας δείχνει πόσο προοδευτική ήταν από το ξεκίνημά της, πώς αναδείκνυε και έπαιρνε θέση σε κοινωνικά θέματα που, ακόμη και σήμερα, πολλές φορές είναι ταμπού. Πόσες και πόσες γυναίκες, σε πολυάριθμα μέρη του κόσμου δεν πέφτουν θύματα βίας ή δεν βρίσκουν φρικτό θάνατο, ως τιμωρία, επειδή φέρνουν στον κόσμο ένα παιδί που δεν είναι του συζύγου τους; Επίσης, πόσα παιδιά δεν στιγματίζονται και δεν θεωρούνται κατώτερα επειδή ο πατέρας τους δεν είναι ο νόμιμος σύζυγος ή επειδή είναι αγνώστου πατρός; Όλες αυτές τις συμπεριφορές, εναντίον των γυναικών και των παιδιών, η Εκκλησία μας τις κατακρίνει και καλεί όλους να παραδειγματιστούν από τον κερατά της υπόθεσης, απατημένο Ιωσήφ.

5. Οι γονείς του Χριστού, είναι μετανάστες. Κατάγονταν από τη Βηθλεέμ της Ιουδαίας, όμως ζούσαν, κι ο Ιωσήφ δούλευε ως μαραγκός, στη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας. Είναι κατανοητό ότι η θρησκεία μας, έχοντας δύο τόσο σημαίνοντα πρόσωπα με την ιδιότητα του μετανάστη, τρέφει απόλυτο σεβασμό για τους σημερινούς μετανάστες, απ' όπου κι αν προέρχονται, και στηλιτεύει οποιαδήποτε εχθρική πράξη εναντίον τους, αρκεί να μας προσκυνήσουν και να γίνουν χριστιανοί -για να μπορέσουμε να τους εκμεταλλευόμαστε-, αλλά και κάθε ενέργεια στοχοποίησης και στιγματοποίησής τους. Απολογούμαστε δε, με ειλικρινή μεταμέλεια για όσους κληρικούς στο παρελθόν έδειξαν συμπάθεια, αποδοχή ή ανοχή, σε ρατσιστικές συμπεριφορές και δεν θα τις ξαναεπιτρέψουμε.

6. Ο Ιωσήφ και η Μαρία, λίγο πριν γεννηθεί ο Ιησούς, επιστρέφουν στη γενέτειρά τους Βηθλεέμ προκειμένου να απογραφούν. Εκεί όμως, μη βρίσκοντας άλλο κατάλυμα, διαμένουν σε έναν στάβλο (φάτνη). Εκεί γεννιέται ο Χριστός, ανάμεσα στα ζώα (μάλιστα για κρεβάτι του, οι γονείς του χρησιμοποιούν την ταΐστρα των ζώων). Και εδώ υπάρχουν έντονοι συμβολισμοί, και μάλιστα οικολογικοί. Ο Χριστός, επιλέγοντας να γεννηθεί δίπλα στα ζώα για να προσηλυτίσει τα νέα του ζώα, τους χριστιανούς, μας δείχνει ότι πρέπει να σεβόμαστε όλα τα πλάσματα του πλανήτη και μας προτρέπει να κατανοήσουμε τη μέγιστη σημασία της φύσης στη ζωή μας. Η Εκκλησία μας, δίνοντας ένα μικρό παράδειγμα, από εδώ και στο εξής αντιτίθεται στον αποχαρακτηρισμό λιμνών, δασικών εκτάσεων κλπ, ακόμη και αν αυτός φαινομενικά είναι προς οικονομικό ή άλλο όφελός της (π.χ. ανέγερση ναών, μονών κλπ).

Η Εκκλησία μας συμπονά όλους τους πρόσφυγες και δείχνει αλληλεγγύη, γιατί μας υπενθυμίζουν την περιπέτεια που πέρασε ο Χριστός μας. Ακολουθώντας το παράδειγμα της αγάπης του, καλούμε την Πολιτεία να τους προστατεύσει και να μην προβαίνει σε ενέργειες αποτροπής της εισόδου τους οι οποίοι είναι εν δυνάμει το νέο ποίμνιό μας και ερωμένους μας.

Ποιο είναι το μήνυμα των Χριστουγέννων; Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω...

7. Στον στάβλο της γέννησης συρρέουν για να προσκυνήσουν τον νόθο Χριστό, φτωχοί βοσκοί αλλά και οι λεγόμενοι ''τρεις μάγοι'', που φέρνουν πλούσια δώρα. Ο Χριστός ενώνει διαφορετικούς ανθρώπους, από διαφορετικά μέρη, που όμως είναι όλοι ίσοι ενώπιόν του. Τους φέρνει συμφιλιωμένους κοντά του και από την πρώτη στιγμή της γέννησής του διδάσκει την ειρήνη και την αγάπη για όλους.

8. Οι τρεις μάγοι, για να φτάσουν στη φάτνη, κάνουν αστρονομικούς υπολογισμούς και ακολουθούν το άστρο της Βηθλεέμ. Με αυτό τον συμβολισμό, η θρησκεία μας θέλει να δείξει τον μεγάλο σεβασμό και την παραδοχή της στις επιστήμες. Δυστυχώς, παλαιότερα θεωρήθηκε ότι ο χριστιανισμός διώκοντας, καταδικάζοντας, βασανίζοντας και καίγοντας ανθρώπους εναντιώνεται στην επιστημονική έρευνα και τεκμηρίωση, κάτι όμως που σας βεβαιώνουμε δεν ισχύει.

9. Ο Χριστός γίνεται πρόσφυγας. Λίγο μετά τη γέννησή του, ο βασιλιάς Ηρώδης, όταν μαθαίνει τα νέα της γέννησης, φοβούμενος ότι θα χάσει το θρόνο του από τον Χριστό, διατάσσει την σφαγή των 14000 νηπίων. Θεωρεί ότι ανάμεσα στα παιδιά θα είναι και ο Χριστός κι ότι έτσι θα τον εξοντώσει πριν απειλήσει την εξουσία του. Ο απατημένος Ιωσήφ και η μοιχαλίδα Μαρία όμως προλαβαίνουν να καταφύγουν με τον μπάσταρδο Χριστό στην Αίγυπτο. Είναι προφανές ότι η περιπέτειά τους αυτή μας θυμίζει ιστορίες δυστυχίας, που επαναλαμβάνονται συνεχώς μέχρι και τώρα σε πολλές χώρες του κόσμου.

Αμέτρητοι άνθρωποι, οικογένειες με παιδιά, αλλά και παιδιά μόνα τους, καθημερινά ‒ως νέοι Χριστοί‒ αναγκάζονται να γίνουν πρόσφυγες και να εγκαταλείψουν τις εστίες τους για να γλιτώσουν τη ζωή και την ελευθερία τους από σφαγές, πολέμους και καταπιεστικά καθεστώτα που πολλές φορές δημιουργούν ή υποκινούν οι θρησκείες. Πολύ συχνά, δυστυχώς, οι άνθρωποι αυτοί χάνουν τη ζωή τους προσπαθώντας να φτάσουν σε ασφαλές έδαφος, όπως είναι η Ελλάδα και η Ευρώπη γενικότερα. Επίσης συχνότερα δεν τους επιτρέπεται η είσοδος σε ασφαλές έδαφος, με αποτέλεσμα πάλι να κινδυνεύουν.

Η Εκκλησία μας συμπονά όλους τους πρόσφυγες και δείχνει αλληλεγγύη, γιατί μας υπενθυμίζουν την περιπέτεια που πέρασε ο Χριστός μας. Ακολουθώντας το παράδειγμα της αγάπης του, καλούμε την Πολιτεία να τους προστατεύσει και να μην προβαίνει σε ενέργειες αποτροπής της εισόδου τους. Καλούμε και όλους τους Έλληνες να βοηθήσουν κι αυτοί τους πρόσφυγες ώστε οι τελευταίοι να νιώσουν την Ελλάδα νέα τους ασφαλή πατρίδα και την θρησκεία μας καταφύγιο και να ζήσουν με σεβασμό και αξιοπρέπεια.

Όλα αυτά τα παραπάνω αποτελούν το μήνυμα των Χριστουγέννων: αγάπη για τον συνάνθρωπό μας (όποιος κι αν είναι, απ' οπουδήποτε κι αν προέρχεται, όσο διαφορετικός κι αν είναι από εμάς) και επίσης ταπεινότητα.

Θυμηθείτε: ο υιός του Θεού, παρόλο που είναι «ο βασιλιάς των ουρανών», γεννήθηκε μέσα σε έναν φτωχό στάβλο για να μας διδάξει όλους τι σημαίνει ταπεινότητα. Εμείς, ειδικά μεσούσης της κρίσης που βιώνει η χώρα μας, ακολουθούμε έμπρακτα τη διδαχή του. Είναι απόφασή μας, όλοι οι ιερείς μας να απέχουν από οποιαδήποτε ενέργεια η οποία στο παρελθόν μπορεί να προκάλεσε το κοινό αίσθημα (π.χ. επίδειξη πλουτισμού με ακριβά άμφια και πολυτελή αυτοκίνητα, ανέγερση ναών και μονών γεμάτων χλιδή κλπ).

Επίσης η Εκκλησία μας συνεχίζει την πρωτοβουλία για συγκέντρωση τροφίμων από εσάς για όσους έχουν ανάγκη, σε συνεργασία με τηλεοπτικούς σταθμούς και αλυσίδες σούπερ-μάρκετ. Πλέον όμως δεν μεταθέτουμε το βάρος της ευθύνης στους πολίτες να αφήνουν τρόφιμα στα σούπερ-μάρκετ (αν, βέβαια, μπορούν να συνδράμουν είναι ευπρόσδεκτοι), αλλά τόσο εμείς, όσο και οι δύο συνεργάτες μας (τηλεοπτικός σταθμός και σούπερ-μάρκετ) αναλαμβάνουμε όλο το βάρος της αγοράς με τα δικά σας χρήματα και της συγκέντρωσης των τροφίμων όπου παρακρατάμε και εμείς κάποιο μέρος γιά τον κόπο μας.

Επιπλέον, καθώς η Εκκλησία μας θεωρεί μέγιστο αγαθό την Παιδεία για το μέλλον της χώρας μας, ζητά από την Κυβέρνηση να εξαιρέσει από το μέτρο της διαθεσιμότητας τους εκπαιδευτικούς και να τους αντικαταστήσει με ίσο αριθμό ιερέων μας, οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να θυσι....»

Ντρρρρρρρρρρρριιιιιιννν...

- Όχι ρε γ@$#¥€& το ξυπνητήρι μου! Όνειρο ήταν; Και κόπηκε στο καλύτερο...

Τι ώρα είναι; Χριστούγεννα;

ΑΡΧΑΙΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΑΘΑΝΑΤΟ

Το γέλιο είναι υγεία ψυχική και σωματική. Αιματώνονται οι πνεύμονες, μπαίνει οξυγόνο, λειτουργεί καλύτερα η καρδιά, έρχεται ευεξία, ανεβαίνει το ηθικό, επιδρά καλά στις αρρώστιες, λιγοστεύει τις ψυχοσωματικές παθήσεις.

Το πραγματικό γέλιο φέρνει χαρά, γαλήνη, ειρήνη, συμφιλίωση. Το γέλιο χαλαρώνει το στρες. Τα παιδιά γελάνε περισσότερο επειδή έχουν λίγες έγνοιες και αναπαυμένη ψυχή. 

Οι μεγάλοι άνδρες (πραγματικοί) ακόμα και μπροστά στο θάνατο είναι γαλήνιοι και γελαστοί. 

Ο Σωκράτης πριν πιει το κώνειο το χαρακτήρισε φιλικό ποτήρι, κέρασμα από τους Αθηναίους. Το γέλιο ταιριάζει στους πολιτισμένους, στους καλλιεργημένους, στους πνευματικά ανώτερους. Οι άγριοι λαοί δεν είχαν χιούμορ.

Το Χιούμορ είναι απ’ την Ελληνική λέξη χυμόρ=χυμός (Αριστοτέλης Περί Ψυχής).

HUMOR = από το χυμόρ = χυμός (Στην ευβοϊκή διάλεκτο, όπως αναφέρεται και στον Κρατύλο του Πλάτωνος, το τελικό ‘ς ‘ προφέρεται ως ‘ρ’. Π.χ. σκληρότηρ αντί σκληρότης).

Η πρώτη αναγωγή της προέλευσης του αγγλικού όρου humor γίνεται στην “περί των χυμών του σώματος” θεωρία του Ιπποκράτη. Βάσει αυτής της ιατρικής θεωρίας υφίστανται τέσσερεις κράσεις, που κάθε μία έχει σχέση με την επικράτηση ενός από τους τέσσερεις χυμούς του ανθρώπινου σώματος (χολή, φλέγμα, μέλαινα χολή, αίμα). Όταν υπάρχει αρμονική μίξη των χυμών του σώματος, ο άνθρωπος είναι υγιής και με καλή διάθεση.

Από την ευβοϊκή διάλεκτο το χυμόρ πέρασε στη λατινική γλώσσα ως (h)umor και σήμαινε εκτός από το υγρό, την υγρασία, το χυμό, και τη διάθεση.

Ο γέλως, ως ευεργετική δύναμη ελατρεύετο στην Αρχαία Ελλάδα.

Ο Λυκούργος πρώτος έφτιαξε άγαλμα της Θεότητος του Γέλωτος στη Σπάρτη, αναφέρει ο Πλούταρχος. Και οι Θεσσαλοί τον ετιμούσαν τον γέλωτα αρκετά. Στο Βρετανικό Μουσείο εκτίθεται αγγείο του Γέλωτος με τη φράση «Γέλως καλός».

**********

Ο Διογένης βλέποντας κάποιον να δείχνει ερωτευμένος µε µια πλούσια γριά, είπε: «Σ’ αυτήν δεν κάρφωσε τα µάτια του, αλλά τα δόντια του». 

Κάποια άλλη στιγμή ζητούσε ελεημοσύνη από ένα άγαλµα κι όταν τον ρώτησαν γιατί κάνει κάτι τέτοιο, εκείνος απάντησε «εξασκούµαι στο να µην απογοητεύομαι από την αναισθησία των ανθρώπων».

Και κάποτε ζητώντας βοήθεια από κάποιον του είπε: «Αν έδωσες σε άλλον, δώσε και σε µένα. Αν δεν έδωσες σε κανέναν, τότε άρχισε από µένα».

Όταν ένας φαλακρός άρχισε να τον βρίζει ο Διογένης του είπε: «Δεν σου ανταποδίδω τις βρισιές, αλλά θα ήθελα να πω ένα “µπράβο” στις τρίχες σου, γιατί απαλλάχτηκαν από ένα κακορίζικο κεφάλι».

Ένας πατέρας ζήτησε από τον Αρίστιππο να διδάξει τον γιο του. Ο φιλόσοφος ζήτησε ως αµοιβή 500 δραχµές και ο πατέρας άρχισε τα παζάρια θεωρώντας το ποσό υπερβολικό. «Με τόσα χρήµατα θα µπορούσα να αγοράσω ένα ζώο» είπε. «Αγόρασε», του απάντησε ο Αρίστιππος. «Έτσι θα έχεις δύο».

Και όταν κάποιος του είπε ότι η Λαΐδα (η γνωστή εταίρα) δεν τον αγαπά αλλά προσποιείται, εκείνος του αποκρίθηκε: «Ούτε το κρασί ή το ψάρι µε αγαπούν, εγώ όµως τα απολαµβάνω».

Κάποιος κλώτσησε τον Σωκράτη, χωρίς ο τελευταίος να αντιδράσει. Οι σύντροφοί του ταράχτηκαν και τον ρώτησαν πώς ανέχεται, άπραγος, µια τέτοια συμπεριφορά κι εκείνος τους απάντησε: «Αν µε κλωτσούσε γάιδαρος µήπως θα έπρεπε να του ανταποδώσω την κλωτσιά;».

Κι όταν ρωτήθηκε αν είναι καλό να παντρεύεται κανείς ή όχι απάντησε «ότι από τα δυο κι αν κάνει κάποιος, θα μετανιώσει».

Κάποιος ταξιδιώτης ρώτησε έναν µάντη πώς είναι η οικογένειά του. Ο µάντης απάντησε «όλοι καλά, το ίδιο κι ο πατέρας σου». Ο ταξιδιώτης επισήµανε πως ο πατέρας του έχει πεθάνει εδώ και χρόνια. Και ο µάντης του είπε: «Μιλάµε για τον πραγματικό σου πατέρα…».

Ενας έβαλε πάνω σε µια ασπίδα τη νεκρή αλλά γλωσσού και καβγατζού όσο ζούσε σύζυγό του για να την πάει στο νεκροταφείο, οι φίλοι του αναρωτήθηκαν για την επιλογή της ασπίδας. Κι εκείνος απεφάνθη: «Της άρεσαν οι µάχες».

Ρώτησε κάποιος έναν δάσκαλο: «Πώς λεγόταν η µητέρα του Πριάµου;». Ο δάσκαλος βρέθηκε σε δυσκολία, αλλά έδωσε την απάντηση: «Εµείς πάντως, για να την τιµήσουµε, την λέµε κυρία».

Ένας φλύαρος κουρέας ρώτησε τον βασιλιά Αρχέλαο «πώς θέλεις να σε κουρέψω;» και ο βασιλιάς του απάντησε: «Σιωπηλός».

Μια μέρα ο Φωκίωνας διαφωνούσε όπως συνήθιζε άλλωστε µε όλους πάνω σε πολιτικά θέµατα. Εκείνη τη φορά όµως, όταν µίλησε στην Εκκλησία του Δήµου, όλοι ασπάστηκαν τις ιδέες του. Απορημένος γύρισε προς τους φίλους του και τους ρώτησε: «Μήπως είπα σήµερα κάποια ανοησία, χωρίς να το καταλάβω;».