Το τέλος της αρχαίας Ελλάδας. Η παρακμή των εμφυλίων που έφερε την πτώση.

"Αν οι Έλληνες δεν πολεμούσαν μεταξύ τους θα είχαν κατακτήσει τον κόσμο"
Βίσμαρκ -( πρωθυπουργός της Γερμανίας, 1815-98 )

197 Π.Χ. Οι Ελληνες δέν κατάφεραν να κάνουν υπέρβαση από τη φρατριαστική μικροπολιτική και έφτασαν σε σημείο να συμμαχούν με τους Ρωμαίους για την εξουδετέρωση των ομοεθνών τους.

Ήταν πλέον φανερό ότι δεν είχαν πια στρατηγούς της κλάσης του Φιλίππου Β’ ή του Μ. Αλεξάνδρου. Με την εξουδετέρωση της Καρχηδόνας οι Ρωμαίοι ήταν έτοιμοι να επεκταθούν. Η Ρώμη εμφανίζονταν σαν μία δημοκρατία που θα βοηθούσε τους Έλληνες στον αγώνα τους κατά των αυταρχικών δεσποτών της Μακεδονίας και των Ελληνιστικών αυτοκρατοριών. Η συμβολή των Ελλήνων συμμάχων της Ρώμης στη επικράτησή της συνήθως αποσιωπάται.

 Ο Φίλιππος Ε’ είχε ορθά προβλέψει ότι οι Ρωμαίοι με τη βοήθεια των Αιτωλών θα προσπαθούσαν να εισβάλουν από Δυσμάς με άξονα προέλασης την κοιλάδα του Αψου. Εδώ έχουμε μια τραγική επανάληψη των Θερμοπυλών.

Ο Ρωμαϊκός συνασπισμός άρχισε να έχει δυσκολίες καθώς το έδαφος ευνοούσε του αμυνόμενους στην κοιλάδα του Αψου.Το αντιμακεδονικό κόμμα της Ηπείρου όμως, έστειλε οδηγό στον Φλαμινίνο που τον βοήθησε να περικυκλώσει και να εξουδετερώσει τους υπερασπιστές των στενών.
Το αρχαϊκό πνεύμα της ομόνοιας προ του βαρβάρου είχε πεθάνει.

Οι Ρωμαίοι με το Αιτωλικό ιππικό εισέβαλαν στη Θεσσαλία και ο Φίλιππος αποπειράθηκε να τους σταματήσει στην τοποθεσία «Κυνός Κεφαλαί» . Και πάλι οι φάλαγγα υπερίσχυσε κατά μέτωπο της λεγεώνας. Μόλις όμως οι Αιτωλοί πλευροκόπησαν τος Μακεδόνες, η φάλαγγα συνετρίβει Ο Λίβιος πιστεύει ότι φάλαγγα στην κατά μέτωπο σύγκρουση δεν κινδύνευε από τη λεγεώνα και αναφέρει το παράδειγμα του Ατρακα όπου οι φαλαγγίτες απέκρουσαν τους λεγωνάριους παρά το αριθμητκο τους μειονέκτημα αφου είχαν τα πλευρά τους εξασφαλισμένα.

 Ο Λίβιος όμως υπογραμμίζει την ελλιπή απόδοση των ελαφρών Ελληνικών τμημάτων και την ανεπαρκή οχύρωση των Ελληνικών στρατοπέδων. Η ελλιπής ασφάλεια των στρατοπέδων ήταν και ο λόγος επικράτησης των Ρωμαίων στις Θερμοπύλες το 191 π.Χ. Η νυχτερινή Ρωμαϊκή επίθεση αιφνιδίασε τους Αιτωλούς που φρουρούσαν την Αννοπαία Ατραπό. Αλλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι η φρούρηση ήταν πλημμελής με αποτέλεσμα η φρουρά να σφαγεί και το στενό να παραβιαστεί. Παρόμοια περίπτωση πλημμελούς φρούρησης που οδηγεί σε παραβίαση στενού έχουμε στον πόλεμο ενάντια στον Περσέα το 168 π.Χ. όταν οι Ρωμαίοι διαλύουν το στράτευμα του Μίλου.

 Ο Περσέας παρουσιάζεται απο τον Πλούταρχο με μελανά χρώματα στο βίο το Αιμίλιου Παύλου. Η αλήθεια μάλλον είναι πως τον κατέτρεχαν φοβίες σχετικά με τη γνησιότητα της διαδοχής και για να γίνει αρεστός στην Ελλάδα εγκαταλείπει την παραδοσιακή φιλο-ολιγαρχική πολιτική του πατέρα του και υποστηρίζει τα λαϊκά ή «λαϊκίστικα» κατά πολλούς αιτήματα. Ο Πολύβιος και ο Πλούταρχος τον θεωρούν ίσως όχι άδικα δημαγωγό και όχι βασιλιά. Οι πληροφορίες για τη δράση του Περσέα στην Πύδνα είναι αντιφατικές. Όλες όμως συγκλίνουν στο ότι ο Μακεδονικός στρατός ήταν ανεπαρκώς διοικούμενος. Οι λεγεωνάριοι κινδύνεψαν αρχικά από τις σάρισες αλλά ο Αιμίλιος Παύλος μάλλον είχε διδαχτεί καλά από τον Μ. Αλέξανδρο. Συγκράτησε την φάλαγγα στο κέντρο και αφού κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να την διασπάσει άσκησε πίεση στα πλευρά ειδικά στο σημείο όπου βρίσκονταν παρατεταγμένοι οι ελέφαντες των Αιτωλών συμμάχων του. Οι ελέφαντες νίκησαν το ιππικό του Περσέα και αποκάλυψαν το πλευρό της φάλαγγας. Κάποιος εκατόνταρχος Σάλλιος οδήγησε τους άντρες του στο κενό και υπερφαλάγγισε του Μακεδόνες.

 Ο δρόμος για την κατάκτηση της υπόλοιπης Ελλάδας ήταν πλέον ανοικτός. Καμία προσπάθεια δημιουργίας αντιρωμαϊκού μετώπου δεν έγινε.

 Οι ταγοί των Ελλήνων «περί άλλων ετύρβαζαν» και ενδιαφέρονταν μονάχα να πλουτίσουν εκμεταλλευόμενοι στυγνά του πολίτες όπως φαίνεται από τις περιγραφές του Πολύβιου.

Η Ελλάδα του 146 π.Χ. κατέρρευσε μέσα σε ένα χάος αλλοπρόσαλλων αποφάσεων και καιροσκοπίας.

Οι στρατηγοί της Αχαϊκής Συμπολιτείας λόγω έλειψης ανδρών επιστράτευσαν δούλους. Είναι μάλλον απίθανο να διεθεταν οργανωμένη φάλαγγα και αν διέθεταν, οι άνδρες ήταν ανεπαρκώς εξοπλισμένοι και εκπαιδευμένοι.

 Οι τελευταίοι Ελληνικοί στρατοί ήταν πλέον ένοπλοι όχλοι που είχαν σκοπό τη λεηλασία και όχι την αντιμετώπιση των Ρωμαίων.Δεν λοιπόν είναι μυστήριο η ολοκληρωτική συντριβή των στρατηγών Κριτόλαου και Δίαιου από τις λεγεώνες.

 Η επικράτηση της Ρώμης όπως αναφέρθηκε προηγουμένως οφείλεται περισσότερο στην ικανότητα των διοικητών της και στη σταθερότητα του πολιτικού της συστήματος και όχι στη ανωτερότητα της λεγεώνας έναντι της φάλαγγας. Οι Ρωμαίοι διοικητές διδάχτηκαν από τα λάθη τους και προσάρμοσαν τις τακτικές τους ώστε να εξουδετερώσουν τα πλεονεκτήματα των Ελληνικών στρατών.

Ο Ρωμαϊκός στρατός διοικήτω από αξιωματικούς και όχι από δημαγωγούς.

 Αντίθετα οι Ελληνες δεν κατάφεραν να κάνουν υπέρβαση από τη φρατριαστική μικροπολιτική και έφτασαν σε σημείο να συμμαχούν με τους Ρωμαίους για την εξουδετέρωση των ομοεθνών τους.

Ο Μικρός Πρίγκιπας (XXI- απόσπασμα)

Τότε είναι που παρουσιάστηκε η αλεπού.
– Καλημέρα, είπε η αλεπού.
– Καλημέρα, αποκρίθηκε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας και γύρισε, μα δεν είπε τίποτα.
– Εδώ είμαι, είπε μια φωνή, από τη μηλιά…
– Ποια είσαι; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Μου φαίνεσαι πολύ όμορφη…
– Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.
– Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος…
– Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού. Δε μ’ έχουν ημερώσει.
– Α! με συγχωρείς, έκανε ο μικρός πρίγκιπας. Το σκέφτηκε όμως και πρόσθεσε:
– Τι πάει να πει «ημερώσει;»
– Εσύ δεν είσαι απ’ εδώ, είπε η αλεπού, τι γυρεύεις;
– Γυρεύω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι πάει να πει «ημερώσει;»
– Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγούνε. Μεγάλος μπελάς! Ανατρέφουν όμως και κότες. Αυτό είναι το μόνο τους όφελος. Κότες γυρεύεις;
– Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Γυρεύω φίλους. Τι πάει να πει «ημερώσει;»
– Είναι κάτι που παραμελήθηκε πολύ, είπε η αλεπού. Σημαίνει «να δημιουργείς δεσμούς…».
– Να δημιουργείς δεσμούς;
– Βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα, ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο μ’ άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σ’ έχω ανάγκη. Μήτε κι εσύ μ’ έχεις ανάγκη. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια μ’ εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Αν όμως με ημερώσεις, ο ένας θα έχει την ανάγκη του άλλου. Για μένα εσύ θα είσαι μοναδικός στον κόσμο. Για σένα εγώ θα είμαι μοναδική στον κόσμο…
– Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Ξέρω ένα λουλούδι…νομίζω πως με ημέρωσε…
– Γίνεται, είπε η αλεπού. Βλέπει κανείς στη Γη τόσα περίεργα πράγματα…
– Ω! δεν είναι πάνω στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
Η αλεπού φάνηκε πολύ παραξενεμένη:
– Πάνω σ’ άλλο πλανήτη;
– Ναι.
– Έχει κυνηγούς σ’ αυτόν τον πλανήτη;
– Όχι.
– Πολύ ενδιαφέρον αυτό. Και κότες;
– Όχι.
– Τίποτα δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού. Ξαναγύρισε όμως στην ιδέα της:
– Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγάω τις κότες, οι άνθρωποι κυνηγούν εμένα. Όλες οι κότες μοιάζουν, κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Γι’ αυτό λοιπόν βαριέμαι κάπως. Αν με ημερώσεις όμως, η ζωή μου θα είναι σαν ηλιόλουστη. Θα γνωρίσω έναν κρότο από πατήματα που θα είναι διαφορετικός απ’ όλους τους άλλους. Τ’ άλλα πατήματα με κάνουν να χώνομαι κάτω απ’ τη γη. Το δικό σου θα με κάνει να βγαίνω έξω απ’ τη φωλιά μου, σα μια μουσική. Κι ύστερα, κοίτα! Βλέπεις εκεί κάτω τα χωράφια με το στάρι; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι εμένα μου είναι άχρηστο. Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό, είναι κρίμα! Εσύ όμως έχεις μαλλιά χρώμα χρυσαφένιο. Θα είναι λοιπόν θαυμάσια όταν θα μ’ έχεις ημερώσει! Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μ’ αρέσει ν’ ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχυα…
Σώπασε η αλεπού και κοίταξε πολλή ώρα το μικρό πρίγκιπα.
– Σε παρακαλώ…ημέρωσέ με, του είπε.
– Θέλω βέβαια, της αποκρίθηκε ο μικρός πρίγκιπας, μα δεν με παίρνει ο καιρός. Έχω ν’ ανακαλύψω φίλους και πολλά πράματα να γνωρίσω.
– Δε γνωρίζει κανείς παρά τα πράματα που ημερώνει, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Τ’ αγοράζουν όλα έτοιμα στα εμπορικά. Καθώς όμως δεν υπάρχουν εμπορικά που πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θες ένα φίλο, ημέρωσέ με!
– Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
– Πρέπει να έχεις μεγάλη υπομονή, αποκρίθηκε η αλεπού. Θα καθίσεις πρώτα κάπως μακριά μου, έτσι στο χορτάρι. Εγώ θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου κι εσύ δε θα λες τίποτα. Τα λόγια είναι που κάνουν τις παρεξηγήσεις. Αλλά, κάθε μέρα, θα μπορείς να κάθεσαι λιγάκι πιο κοντά…
Την άλλη μέρα ήρθε πάλι ο μικρός πρίγκιπας.
– Θα ‘ταν πιο καλά να έρχεσαι πάντα την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι λόγου χάρη, στις τέσσερις το απόγευμα, εγώ θ’ αρχίζω από τις τρεις να είμαι ευτυχισμένη. Όσο θα περνάει η ώρα, τόσο εγώ θα νιώθω και πιο ευτυχισμένη. Στις τέσσερις πια, δε θα μπορώ να καθίσω και θα τρώγομαι∙ θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε και να’ ναι, δε θα ξέρω ποτέ ποια ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα καλά της…Σ’ όλα χρειάζεται κάποια τελετή.
– Τι είναι τελετή; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
– Είναι κι αυτό κάτι που πολύ παραμελήθηκε, είπε η αλεπού. Είναι αυτό που κάνει τη μια μέρα να μη μοιάζει με τις άλλες, τη μια ώρα με τις άλλες ώρες. Οι κυνηγοί μου, λόγου χάρη, έχουν μια τελετή. Κάθε Πέμπτη χορεύουν με τις κοπέλες του χωριού. Γι’ αυτό η Πέμπτη είναι θαυμάσια μέρα! Μπορώ και κάνω μια βόλτα ως τ’ αμπέλι. Αν χόρευαν οι κυνηγοί όποτε και να ‘ναι, όλες οι μέρες θα μοιάζαν μεταξύ τους, κι εγώ δε θα είχα καθόλου διακοπές.


Έτσι ο μικρός πρίγκιπας ημέρωσε την αλεπού. Κι όταν κόντευε πια η ώρα που θα χωρίζανε:
– Αχ! είπε η αλεπού. Κλάμα που θα κάνω…
– Εσύ φταις, είπε ο μικρός πρίγκιπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, μα εσύ θέλησες να σε ημερώσω…
– Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
– Μα τώρα θα κλάψεις! είπε ο μικρός πρίγκιπας.
– Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
– Και τότε τι κέρδισες;
– Κέρδισα, είπε η αλεπού, γιατί μου μένει το χρώμα του σταριού.

Antoine de Saint-Exupéry,

Κατανοώντας τους εθισμούς μας

Εθισμός μπορεί να ονομαστεί κάθε συνήθεια που ακολουθείται εκτός μέτρου από ένα άτομο το οποίο γνωρίζει ότι δυσκολεύεται ή αδυνατεί να την κατευνάσει και πολύ περισσότερο να της δώσει ένα τέλος. Μοιάζει σχεδόν αδύνατον στη σημερινή εποχή, να ανακαλύψεις έστω κι έναν άνθρωπο ελεύθερο από κάποια εξάρτηση κι ο καθένας μας που έχει έλθει αντιμέτωπος με το τέρας του εθισμού γνωρίζει καλά πόσο δύσκολο είναι να τον ξεπεράσει.

Ο εθισμός έχει διάφορα στάδια και ποικίλει σε βαθμούς έντασης από τον άνθρωπο που προσπαθεί αλλά δεν καταφέρνει να μειώσει το τσιγάρο μέχρι τον εξαρτημένο ναρκομανή που ενώ βλέπει ότι ο εθισμός του τον οδηγεί στην καταστροφή, αναγκάζεται να κλέψει για να εξασφαλίσει την επόμενη δόση του. Κάπου ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο ακραίες καταστάσεις βρισκόμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι που δε μπορούμε να τερματίσουμε μια μικρή ή μεγάλη εξάρτηση. Δυστυχώς όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι επειδή δεν βρίσκονται ξαπλωμένοι ετοιμοθάνατοι σε ένα ανήλιαγο δρομάκι με μια σύριγγα να κρέμεται από το μπράτσο τους ή δεν τρικλίζουν ζητιανεύοντας για να αγοράσουν ακόμα ένα μπουκάλι ποτό, δεν υπόκεινται σε κανέναν εθισμό. Ωστόσο, αυτό το στάδιο άρνησης, είναι ο σίγουρος τρόπος για να παραμείνουμε για πάντα προσκολλημένοι στον εθισμό μας. Αυτό που αρκετά άτομα δε τολμούν να παραδεχτούν είναι ότι είτε λαμβάνουν κάποια ουσία, είτε έχουν αποκτήσει κάποια συμπεριφορά που τους υποβαθμίζει ως ανθρώπους και τους δημιουργεί δυσλειτουργίες σε κύριους τομείς της ζωής του. Έτσι, ζουν παγιδευμένοι σε κάποιον από τους πολλούς εθισμούς: στο αλκοόλ, στην καφεΐνη, στη νικοτίνη, στα «σκληρά» και «μαλακά» ναρκωτικά, στη σοκολάτα, στο σεξ, στο τζόγο, στην υπερκατανάλωση τροφής, στην καταναλωτική μανία ή στο διαδίκτυο! 

Οι κύριοι τρόποι με τους οποίους σήμερα η κοινωνία αντιμετωπίζει τον εθισμό είναι δύο. Ο πρώτος είναι ως ασθένεια, ένα είδος καρκίνου που δε μπορεί να θεραπευτεί αλλά μπορεί να αντιμετωπιστεί έτσι ώστε να ανασταλεί η πρόοδος της νόσου. Σύμφωνα με αυτόν τον τρόπο, ο εθισμένος αντιμετωπίζεται ως κάποιος που θα είναι για πάντα εξαρτημένος, σαν κάποιος που έχει μια ανίατη ασθένεια που δεν έχει θεραπεία και οφείλει να διατηρεί το τέρας του εθισμού σε μόνιμη καταστολή μέσα του. Ο άλλος τρόπος που η κοινωνία αντιμετωπίζει τον εθισμό είναι σαν έγκλημα και απειλή για όλους τους υπόλοιπους. Όσοι έχουν αυτή την άποψη, στιγματίζουν και απορρίπτουν και ζητούν την απομόνωση του εθισμένου ως ένα ξένο και βλαβερό κύτταρο. Το σίγουρο είναι ότι κανένας από τους δύο τρόπους αντιμετώπισης των εξαρτημένων ανθρώπων δεν δείχνει να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα και αυτός είναι ο λόγος που το πρόβλημα του εθισμού σήμερα δείχνει μεγαλύτερο από οποιαδήποτε άλλη εποχή. Ίσως είναι η ώρα να εξετάσουμε πλέον με εντελώς διαφορετική οπτική τον λόγο που τόσο πολλοί άνθρωποι σήμερα, υποφέρουν από αυτή την οδύνη.

Πριν μπορέσουμε να σταματήσουμε έναν εθισμό πρέπει πρώτα να βρούμε το θάρρος και την υπευθυνότητα να παραδεχτούμε στον εαυτό μας ότι είμαστε στην πραγματικότητα εθισμένοι σε κάτι. Δεν είναι δυνατόν ποτέ να υπερνικήσουμε ένα πρόβλημα το οποίο δεν έχουμε αναγνωρίσει ότι το έχουμε. Όπως αναφέραμε παραπάνω, ο εθισμός εμφανίζεται σε διαφορετικούς βαθμούς. Επειδή λοιπόν μπορεί να μη ληστεύουμε τράπεζες για να εξασφαλίσουμε τις επόμενες δόσεις μας δεν συνεπάγεται ότι δεν μας αγγίζει το πρόβλημα του εθισμού. Ο κάθε άνθρωπος βέβαια μπορεί να καθορίζει με εντελώς διαφορετικά κριτήρια την «εξάρτηση», όμως τα δύο σημαντικότερα ερωτήματα που θα έπρεπε να θέσουμε στους εαυτούς μας για να εξακριβώσουμε αν έχουμε κάποιον εθισμό είναι τα παρακάτω:

«Υπάρχει κάτι που θέλω ή έχω προσπαθήσει μόνος μου να σταματήσω και δεν μπορώ;»

«Επηρεάζεται αρνητικά η ζωή μου από κάποια συμπεριφορά μου;»

Προσοχή όμως! Για να απαντήσουμε στα δύο αυτά ερωτήματα θα πρέπει να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Πολλοί από μας θα συνεχίσουν με υποκρισία να διατείνονται :

«Ω, δεν υπάρχει πρόβλημα, μπορώ εύκολα να το κόψω, όταν το θέλω κι όταν το αποφασίσω».

Ναι… Είναι μια πολύ καλή δικαιολογία, ένα πολύ καλό άλλοθι για να μη λυτρωθούμε ποτέ από τους εθισμούς μας, για να συνεχίσουμε αυτό που μας ελαττώνει από την πραγματική μας αξία, που μας μειώνει ως ανθρώπους. Ας είμαστε όμως ειλικρινείς τουλάχιστον ως προς τον εαυτό μας. Το δεύτερο ερώτημα θα μας βοηθήσει να προσδιορίσουμε αν η οποιαδήποτε εθιστική συνήθεια μειώνει την ποιότητα της ζωής μας. Αν αυτή η συμπεριφορά εξαλειφθεί θα βελτιωθεί η οικογενειακή μας ζωή; Μήπως η εργασιακή μας απόδοση θα πάει καλύτερα; Μήπως θα γίνουμε πιο χαρούμενοι και θα βελτιωθεί η σχέση μας με τον εαυτό μας και τους συνανθρώπους μας; Αν η απάντηση είναι «ΝΑΙ» είναι πολύ πιθανόν να έχουμε κάποιον εθισμό. Από τη στιγμή λοιπόν που θα διαπιστώσουμε ότι κάτι μας ελαττώνει και αποφασίσουμε να το σταματήσουμε μπορούμε να αρχίσουμε να εμβαθύνουμε περισσότερο στο πρόβλημα.

«Κάθε εθισμός, οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός, είναι το αποτέλεσμα της προσπάθειας να αποδράσουμε από κάτι, πηγαίνοντας προς την κατεύθυνση μιας ανάγκης που δεν ικανοποιείται σήμερα»

Από πνευματική και μεταφυσική προοπτική, τα πάντα είναι ενέργεια, η οποία βέβαια περιλαμβάνει και τον εθισμό μας. Όταν βέβαια ζούμε κοντά στην Αλήθεια μας, είμαστε πλήρως ικανοποιημένοι και δεν έχουμε καμιά ανάγκη. Δεν επιθυμούμε διακαώς τίποτα συγκεκριμένο. Έτσι, ενεργειακά, η λαχτάρα για κάτι, πρέπει να απορρέει από την υποσυνείδητη πεποίθηση ότι υπάρχει κάποια ανάγκη που δεν ικανοποιείται, συνεπώς θα πρέπει να ψάξουμε εκεί «έξω», προκειμένου να βρούμε κάτι άλλο για να καλύψουμε το κενό. Με απλά λόγια, όσο περισσότερο απομακρύνεται κάποιος από την αυθεντική του φύση, τόσο περισσότερο αποσυνδεδεμένος νοιώθει από την υπόλοιπη κοινωνία. Όλοι κάποια στιγμή θέλουμε να αποφύγουμε ορισμένες δυσάρεστες καταστάσεις και να “μουδιάσουμε” τον πόνο που μας προξενούν. Μετά από κάθε χρήση ξεφεύγουμε προσωρινά από τον πόνο, τις ενοχές, τα προβλήματα, τις πιέσεις και την πραγματικότητα. Βραχυπρόθεσμα νοιώθουμε ότι η χρήση αυτή μας βοηθάει, εφόσον ξεφεύγουμε από τα προβλήματα. Η διαφορά είναι ότι ο εθισμός γίνεται τρόπος ζωής και ο εθισμένος χάνει τον έλεγχο και μπερδεύεται σε μια καθημερινή αποφυγή της πραγματικότητας.

Συνήθως οι συναισθηματικές μας ανάγκες παύουν να μας βασανίζουν όταν τις μοιραζόμαστε με άλλους. Ο εθισμένος όμως τείνει να απομονώνει τον εαυτό του από τους άλλους λόγω της ντροπής και του πόνου που νοιώθει. Καθώς όσο ο εθισμός συνεχίζεται, νοιώθει εντελώς αδύναμος να δημιουργήσει ένα ζωτικό σύνδεσμο με άλλους ανθρώπους. Μένει μόνος του με την ουσία που τον κυριαρχεί. Πονάει, πληγώνεται, υποφέρει, νοιώθει μοναξιά και απομόνωση και στρέφεται ακόμα πιο πολύ προς τον εθισμό του για ανακούφιση. Κι έτσι ο φαύλος κύκλος ξεκινάει: η αποσύνδεση απ’ την αληθινή μας φύση οδηγεί στην δυστυχία, η δυστυχία οδηγεί στον πόνο, ο πόνος οδηγεί στην ανάγκη μουδιάσματος του πόνου μέσω της εξάρτησης από τον εθισμό, ο εθισμός οδηγεί στη ντροπή, η ντροπή οδηγεί σε περισσότερο πόνο κι έτσι μπορούμε να αντιληφθούμε πλέον πως ο φαύλος αυτός κύκλος συνεχίζεται και διαιωνίζεται. Αν, όπως μας δίδαξαν όλοι οι σοφοί, η αληθινή μας φύση είναι Αγάπη, η ισχυρότερη ενεργειακά δόνηση που υπάρχει στον κόσμο αυτό, όσο περισσότερο προσεγγίζουμε αυτή τη φύση και αυτή τη δόνηση τόσο λιγότερο θα νοιώθουμε την ανάγκη να μουδιάσουμε οποιαδήποτε αίσθηση πόνου μας προξενεί η σκληρή πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε.

Το πρώτο βήμα σε αυτή τη διαδικασία είναι να αναγνωρίσουμε και να παρατηρήσουμε τα συναισθήματα που μας αναγκάζουν κάθε φορά να παραδοθούμε στον εθισμό μας. Καθώς αντιμετωπίζουμε κάθε συναίσθημα με συμπάθεια και συμπόνια, σαν το καθένα από αυτά να είναι και μια διαφορετική πτυχή του εσωτερικού μας παιδιού, το οποίο ποτέ δεν αγαπήθηκε αληθινά και ποτέ δεν αναγνωρίστηκε στο παρελθόν, θα διαπιστώσουμε ότι αυτά τα συναισθήματα θα αρχίσουν να αυτοθεραπεύονται μόνα τους και πολύ σύντομα θα σταματήσουν να επιβαρύνουν την υπόστασή μας. Καθώς προσφέρουμε συμπόνια στα ανεπούλωτα κομμάτια της ψυχής μας αρχίζει η διαδικασία της αγάπης προς τον ίδιο τον εαυτό μας, άσχετα από την οποιαδήποτε εξάρτηση υπάρχει ακόμα την οποία και αποδεχόμαστε. Σύντομα, μέσα από αυτή την αγάπη, θα προσελκύσουμε νέους φίλους κοντά μας και θα ανακαλύψουμε νέα ενδιαφέροντα που θα εναρμονίζονται με την καινούργια δόνηση που θα εκπέμπουμε. Μια δόνηση τόσο διαφορετική από την παλιά, την προσκολλημένη στην ντροπή, την ενοχή και το φόβο.

Καθώς εξελίσσεται η διαδικασία επανασύνδεσης με την εσώτερη φύση μας, επανασυνδεόμαστε με τον συμπαντικό ρυθμό ο οποίος εκχέει μέσα μας έναν νέο, αληθινό σκοπό στη ζωή μας. Αντί τώρα να αποφεύγουμε τον πόνο, αρχίζουμε να καλωσορίζουμε όλα τα συναισθήματα με ανοιχτές αγκάλες. Όταν οι καρδιές μας πληρωθούν με αγάπη, δεν μπορεί να υπάρχει πια καμιά στρεβλωμένη ανάγκη να βλάψουμε τους εαυτούς μας ούτε κάποιο ενεργειακό κενό που να χρειάζεται πλήρωση. Τελικά, μια ζωή πλούσια σε αγάπη και χαρά και γεμάτη με ειλικρινείς διασυνδέσεις με τους συνανθρώπους μας είναι ο τρόπος της αλχημικής μεταμόρφωσης του εθισμένου ατόμου σε μια πλέον απόλυτα ικανοποιημένη και ελεύθερη ανθρώπινη ύπαρξη. Ποιος θα μπορούσε να μας προσφέρει μια τέτοια ζωή; Σίγουρα όχι ο οποιοσδήποτε εθισμός.

Οι ψεύτικες ελπίδες, πονάνε πιο πολύ

Ελπίδα. Μια τόση δα λέξη που μπορεί να σου δημιουργήσει τόσα πολλά συναισθήματα. Όταν την ακούς γεμίζεις μ’ αισιοδοξία, όταν τη νιώθεις παίρνεις θάρρος κι όπου υπάρχει χαρίζει φως. Είναι εκείνη απ’ την οποία θα κρατηθείς, όταν όλα δείχνουν εναντίον σου. Θα την αρπάξεις όσο πιο σφιχτά μπορείς κι εκείνη θα σου κρατήσει συντροφιά και θα γίνει η πιο στενή σου φίλη, όταν θα το ‘χεις πραγματικά ανάγκη. Θα σου δίνει υπομονή για ν’ αντέχεις και δύναμη για να συνεχίζεις.

Ακόμη κι όταν όλα θα ‘χουν γκρεμιστεί, αυτή θα μένει να σιγοκαίει υπομονετικά και να περιμένει την πρώτη ευκαιρία για ν’ ανάψει πάλι τη φωτιά της. Γιατί «η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία» όπως λένε και διόλου άδικο δεν έχουν. Δεν είναι τυχαία αυτή η έκφραση. Η ίδια η ελπίδα γεννιέται απ’ την πίστη για κάτι καλύτερο κι αν το καλοσκεφτείς, όταν τελειώνει αυτή, μηδενίζεται κι η προσμονή για το καλύτερο, διαλύεται τ’ όραμα για το μέλλον και τα σχέδια που ‘χεις κάνει εξανεμίζονται. Εκεί που τελειώνει αυτή, τελειώνει και κάθε ευχάριστο συναίσθημα. Ταυτόχρονα όπου υπάρχει αυτή, λειτουργεί ως αντίδοτο στα δυσάρεστα συναισθήματα.

Η ελπίδα είναι ό,τι σου απομένει, τελικά, για να πολεμήσεις. Αναμφισβήτητα είναι απ’ τα πολυτιμότερα συναισθήματα, απαραίτητη για να ζήσουμε και να προχωρήσουμε. Ποιος είναι αυτός, λοιπόν, που ‘χει δικαίωμα να σου τη στερήσει και ποιος εκείνος που θα στη δώσει μάταια; Και τι τελικά είναι χειρότερο; Να τρέφεις ψεύτικες ελπίδες ή να μην τρέφεις καθόλου;

Όταν δεν τρέφεις ελπίδες, δεν έχεις και κάτι να χάσεις. Όταν πάλι ελπίζεις και περιμένεις δίχως αποτέλεσμα, τότε γεύεσαι την απογοήτευση. Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι να ζεις με φρούδες ελπίδες.

Είναι σαν να ‘χεις στα χέρια σου πλαστό χρήμα. Στην αρχή που δεν το γνωρίζεις κι έως ότου το ανακαλύψεις, σχεδιάζεις τι θα κάνεις μ’ αυτό και ποιους στόχους σου θα πραγματοποιήσεις με τη βοήθειά του. Ανακαλύπτοντας λοιπόν την αλήθεια στη συνέχεια, γκρεμίζονται μονομιάς όσα είχες χτίσει, απ’ τη στιγμή που εναπόθεσες τις ελπίδες σου σ’ αυτό και βασίστηκες πάνω του. Τη στιγμή εκείνη όσα μπορεί να φαντάστηκες ή ακόμα και να ονειρεύτηκες γίνονται στάχτη. Όλα αυτά, γιατί στηρίχτηκες πάνω σε κάτι κούφιο, τ’ οποίο ήταν τελικά ένα ψέμα, μια απάτη.

Κι είναι άσχημο το ψέμα. Είναι άσχημη κι η κάλπικη ελπίδα. Σε παρασύρει ύπουλα με το περιτύλιγμά της και τελικά σε πουλάει, όταν καταλάβεις ότι είναι απλώς ένα πιστό αντίγραφο της αληθινής. Τι αξία μπορεί όμως να ‘χει να ζεις με την προσομοίωση του πραγματικού και τις ψευδαισθήσεις που σου δημιουργεί; Ψευδαισθήσεις για το καλύτερο, που όλο θα ‘ρθει και τελικά ποτέ δεν έρχεται.
Είναι άσχημο να σου δίνουν ψεύτικες ελπίδες κι άσχημο είναι να δίνεις κι εσύ τέτοιες. Άσχημο κι ανέντιμο. Τις δημιουργείς στον άλλον όταν δεν είσαι ειλικρινής και ξεκάθαρος μαζί του και δεν έχεις τα κότσια να παραδεχτείς την αλήθεια, πρώτα απ’ όλα στον ίδιο σου τον εαυτό.

Απ’ τη στιγμή που ξέρεις ότι κάποιος βασίζει πάνω σου κάποιες ελπίδες, αν δε σ’ ενδιαφέρει κι εφόσον δεν μπορείς ν’αναποκριθείς, καλό είναι να μην τον αφήνεις να συνεχίζει να αναπτύσσει περισσότερες. Οι ελπίδες φέρνουν συναισθήματα και στην περίπτωση που αποδειχτούν σκάρτες, τα συναισθήματα με τη σειρά τους φέρνουν πληγές.

Εσένα πόσες φορές σου ‘χουν δώσει ελπίδες που εύχεσαι να μην είχες πάρει ποτέ; Φέρσου κι εσύ όπως θέλεις να σου φέρονται οι άλλοι, δε λένε; Μετρημένα πράγματα, καθαρά και ξάστερα. Δίνεις ελπίδες όταν υπάρχει λόγος κι εφόσον πιστεύεις σε κάτι, αλλιώς το κόβεις. Και για σένα, αλλά και για τον άλλον. Κι αν ό,τι δίνεις παίρνεις σ’ αυτήν την ζωή, προτιμάς για τον ίδιο σου τον εαυτό τα λίγα κι αληθινά, παρά τα πολλά και ψεύτικα.

Πλωτή πόλη λειτουργεί ως σύγχρονη "Κιβωτός του Νώε"!

Η αυτοσυντηρούμενη πόλη αναπτύχθηκε στη Σερβία από τους αρχιτέκτονες Aleksandar Joksimovic και Jelena Nikolic ως μέσο διατήρησης της ζωής για ανθρώπους, ζώα, ψάρια και φυτά σε περίπτωση μεγάλης φυσικής καταστροφής.

 

Η πρόταση αφορά στη διαβίωση έξω από τα αστικά κέντρα και πάνω στις υδάτινες επιφάνειες. Η Κιβωτός του Νώε θα στηρίζεται σε εύκαμπτα καλώδια που φτάνουν στον πυθμένα του ωκεανού και θα προστατεύεται ολόγυρα από έναν τοίχο που θα υψώνεται 200 μέτρα. Η πόλη θα παρέχει κατοικίες, καταστήματα, πάρκα και χώρους αναψυχής τους κατοίκους ενώ εξ ολοκλήρου θα χρησιμοποιεί ηλιακή, αιολική και κυματική ενέργεια.

 

 

 

 

Τετράτροχη μοτοσικλέτα με V8 κινητήρα!

Ακολουθώντας τα χνάρια της Chrysler με το Dodge Tomahawk, η γαλλική εταιρεία Lazareth παρουσίασε ένα εντυπωσιακό τετράτροχο, το οποίο χαρακτηρίζεται ως μοτοσικλέτα. 

Το απίστευτο όχημα-μοτοσικλέτα διαθέτει τέσσερις τροχούς και τροφοδοτείται από έναν V8 κινητήρα της Maserati, απόδοσης 470 ίππων.  Ονομάζεται LM 847 και κάθε τροχός είναι ανεξάρτητος, προσφέροντας την ευελιξία ενός παραδοσιακού δίτροχου. Φέρει ρυθμιζόμενη ανεξάρτητη ανάρτηση σε κάθε ρόδα, με το σύστημα διεύθυνσης να είναι διπλό, ένα για κάθε τροχό με δύο ψαλίδια.


Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία ενημέρωση σχετικά με την παραγωγή του, αν και είναι πολύ πιθανό να το δούμε κάποια στιγμή στους δρόμους, όπως το Dodge Tomahawk.

Γιατί ο Άρης δεν είναι τόσο βαρύς όσο η Γη

Έγινε μια τεράστια ανατάραξη στο εσωτερικό του κόκκινου πλανήτη στις απαρχές του ηλιακού μας συστήματος, σύμφωνα με την δύο νέες προσομοιώσεις. Αν είναι σωστά αυτά τα μοντέλα, τότε αυτή η δραματικά πιο βίαιη άποψη του σχηματισμού των βραχωδών πλανητών, θα μπορούσε να έχει συνέπειες στην κατανόηση πολλών πλανητικών μυστηρίων, μεταξύ των οποίων είναι η αιτία που ο Άρης δεν είναι τόσο βαρύς όσο η Γη ή η Αφροδίτη.

Ο κόκκινος πλανήτης

Οι δύο ομάδες των ερευνητών παρουσίασαν τα μοντέλα τους για την απαρχή του ηλιακού μας συστήματος, στην ετήσια συνεδρίαση της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας για τις πλανητικές επιστήμες στην Πασαντένα. Αυτές οι ομάδες ξεκίνησαν τις εργασίες τους προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν ένα μακροχρόνια μυστήριο. Σύμφωνα με το καθιερωμένο μοντέλο του σχηματισμού των πλανητών, ο Άρης θα έπρεπε να έχει 5 έως 10 φορές μεγαλύτερη μάζα, από αυτή που έχει στην πραγματικότητα.

Το πρώτο μοντέλο

Το καθιερωμένο μοντέλο υποθέτει ότι ο περιστρεφόμενος δίσκος των αερίων, της σκόνης και του πάγου που περιέβαλε το νεαρό τότε ήλιο και από τον οποίο σχηματίστηκαν οι πλανήτες, είχε μια συνεχή, σχετικά ομαλή κατανομή του υλικού. Οι David Minton και Hal Levison του Ερευνητικού Ινστιτούτου στο Boulder του Κολοράντο, αμφισβήτησαν αυτή την παραδοχή με ένα μοντέλο στο οποίο ο δίσκος, από τον οποίο σχηματίστηκαν οι πλανήτες, είχε ένα χάσμα περίπου στην θέση όπου βρίσκεται πλέον ο Άρης.

Οι προσομοιώσεις από την ομάδα αυτή δείχνουν ότι καθώς οι κόκκοι σκόνης πλησίασαν και συγκολλήθηκαν στον δίσκο, η περιοχή που βρίσκεται πλησιέστερα προς τον Ήλιο σχημάτισε πλανητικά έμβρυα στο μέγεθος της Σελήνης, γρηγορότερα από τις εξωτερικές περιοχές. Η πυκνότητα των κόκκων ήταν μεγαλύτερη στις εσωτερικές περιοχές και τα υλικά εκεί περιστρέφονταν γύρω από τον ήλιο πιο γρήγορα, έτσι ήταν πιο πιθανό να συγκρουστούν και να κολλήσουν για να φτιάξουν μεγαλύτερα σώματα-πλανήτες.

Η βαρυτική αλληλεπίδραση μεταξύ των πλανητικών εμβρύων, μεγέθους σαν το φεγγάρι, κοντά στη Γη και στην Αφροδίτη, είχε σαν αποτέλεσμα την ανάδευση τους οπότε με τη βοήθεια των βαρυτικών δυνάμεων μετακινήθηκαν οι διάσπαρτοι κόκκοι ή κάποια πλανητοειδή αντικείμενα μέσα στο δίσκο. Οι κόκκοι με τη σειρά τους εξάσκησαν αντίρροπες δυνάμεις πάνω στα πλανητικά έμβρυα, οπότε η συνισταμένη των δυνάμεων στα περισσότερα έμβρυα μηδενίστηκε, και εκείνα τα πλανητικά έμβρυα έμειναν στη θέση τους.

Τα μοντέλα δείχνουν ότι κάπου 1,5 φορά την απόσταση Γης-Ήλιου, δημιουργήθηκε ένα χάσμα στον δίσκο, που σχημάτισε τους πλανήτες, οπότε το πλανητικά έμβρυο που μετακινήθηκε σιγά-σιγά εκεί πέρα (ο Άρης σήμερα) σταμάτησε να αυξάνει αφού δεν μπορούσε πλέον να αποκτήσει μεγαλύτερη μάζα, απλά γιατί δεν υπήρχε πια εκεί πέρα άλλο υλικό.

Αντίθετα, τα πλανητικά έμβρυα που βρίσκονταν πιο κοντά στον ήλιο, όπου δεν υπήρχε κενό, ήταν σε θέση να συγκεντρώσουν περισσότερη μάζα και έγιναν η Αφροδίτη και η Γη, προτείνουν οι επιστήμονες. Το μοντέλο δείχνει επίσης ότι ο Άρης θα έπρεπε να έχει μια σύνθεση και ατμόσφαιρα διαφορετική από τη Γη και την Αφροδίτη, διότι απέκτησε την περισσότερη μάζα του σε μια περιοχή μακρύτερα από ό,τι οι άλλοι γήινοι πλανήτες.

Μάλιστα ο Άρης θα πρέπει να έχει στείλει ένα μεγάλο μέρος του πλανητικού υλικού σε ένα τμήμα της ζώνης των αστεροειδών, που βρίσκεται μεταξύ Άρη και Δία, σημειώνει η ομάδα.

«Η πρότασή τους ότι ο Άρης έστειλε να αποικίσουν μικρούς πλανητοειδείς στην εσωτερική ζώνη των αστεροειδών φαίνεται εύλογη», λέει ο John Chambers του Ινστιτούτου Κάρνεγκι στην Ουάσιγκτον.

Το δεύτερο μοντέλο

Σε ένα διαφορετικό μοντέλο, ο Kevin Walsh του Νοτιοδυτικού Ερευνητικού Ινστιτούτου μαζί με άλλους ερευνητές εξηγούν το μικρό βάρος του Άρη από τη δράση του γίγαντα αέριου πλανήτη Δία. Σύμφωνα με αυτούς, ο Άρης είχε αρχικά άφθονο υλικό για να μεγαλώσει – έως ότου ο Δίας βρέθηκε στον δρόμο του στο εσωτερικό τμήμα του ηλιακού συστήματος, αφαιρώντας αέριο από τον δίσκο σπειροειδώς προς τον ήλιο. Ο Δίας τότε έφυγε πάλι προς το εξωτερικό ηλιακό σύστημα μόλις σχηματίστηκε ο κοντινότερος μεγάλος γείτονάς του, ο Κρόνος. Η βαρυτική επίδραση του Δία θα μπορούσε επίσης να εξηγήσει την προέλευση του κενού στον δίσκο που προτάθηκε από τους Minton και Levison.

Ο Walsh και οι συνεργάτες του σημειώνουν ότι το μοντέλο τους, με το οποίο ο Δίας πήγε προσωρινά στο εσωτερικό του ηλιακού συστήματος και στη συνέχεια μεταναστεύει στο εξωτερικό τμήμα πάλι, μπορεί επίσης να εξηγήσει γιατί διαφορετικά μέρη της ζώνης των αστεροειδών έχουν διαφορετικούς πληθυσμούς. Κάποιο υλικό στο εσωτερικό τμήμα της ζώνης θα είχε προέλθει από σώματα που διαμορφώθηκαν σε αποστάσεις όχι μεγαλύτερες από το 3-πλάσιο της απόστασης της Γης από τον Ήλιο, ενώ το υλικό στην εξωτερική ζώνη των αστεροειδών ήταν γεμάτο με σώματα που προέρχονται πέρα από τον Δία και τον Κρόνο.

“Το μοντέλο μας συνδέει την προέλευση του εσωτερικού ηλιακού συστήματος – εξηγώντας τόσο τη μάζα του Άρη και τις ιδιότητες της ζώνης των αστεροειδών – με μια ρεαλιστική εξέλιξη των γιγάντιων πλανητών”, σημειώνει η ομάδα. Το σενάριο αυτό διαφέρει σημαντικά από το «πρότυπο μοντέλο», στο οποίο ουσιαστικά όλα τα υλικά στο εσωτερικό του ηλιακού συστήματος σχηματίστηκε εκεί όπου βρίσκεται τώρα, προσθέτει η ομάδα. Η εργασία τους μπορεί επίσης να ρίξει φως στο πώς απέκτησε νερό η Γη.

Και τα δύο μοντέλα φαίνεται να βρίσκονται προς τη σωστή κατεύθυνση. Πρέπει δε να γνωρίζουμε όχι μόνο πώς φτιάχτηκε ο Άρης αλλά και τον σχηματισμό της Γης, της Σελήνης και της Αφροδίτης.

Η μεγαλύτερη ηφαιστειακή έκρηξη στο ηλιακό σύστημα συνέβη πριν από 3.5 δισ. έτη στον Άρη προκαλώντας μετατόπιση του άξονα του

Πριν από περίπου 3.5 δισεκατομμύρια χρόνια η επιφάνεια του  νεαρού ακόμη ‘Αρη πήρε μια κλίση 20 έως 25 μοιρών και ο πλανήτης έγινε στη συνέχεια γεωλογικά και κλιματολογικά αγνώριστος. Μία νέα γαλλική επιστημονική έρευνα αποδίδει το κατακλυσμικό αυτό γεγονός σε συνεχείς και τεράστιες ηφαιστειακές εκρήξεις. Σύμφωνα με τους ερευνητές μια (ή περισσότερες) από αυτές τις εκρήξεις ήταν χιλιάδες φορές ισχυρότερη από οποιαδήποτε ηφαιστειακή έκρηξη έχει συμβεί όχι μόνο στη Γη αλλά σε ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα!

 

Τα ηφαίστεια του Άρη τον μετέτρεψαν στον άγονο και αφιλόξενο στη ζωή πλανήτη που γνωρίζουμε. Υπήρξε μπαράζ τρομερών εκρήξεων, των μεγαλύτερων που έχουν συμβεί στο ηλιακό σύστημα

 

Πραγματική κόλαση

Οι εκρήξεις αυτές, από όπου διέρρευσαν στην επιφάνεια τεράστιες ποσότητες λάβας, σχημάτισαν την εκτεταμένη ηφαιστειακή περιοχή Θαρσίς, στην οποία βρίσκεται το όρος ΄Όλυμπος, το ψηλότερο στο ηλιακό μας σύστημα, με ύψος άνω των 21 χιλιομέτρων.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Παρισιού-Νότου,  της Τουλούζης 3 – Πολ Σαμπατιέκαι της Πολυτεχνικής Σχολής του Παρισιού, με επικεφαλής τoν γεωμορφολόγο Σιλβέν Μπουλέ εκτιμούν ότι, υπό την επήρεια των ηφαιστείων, όλο το εξωτερικό στρώμα του Αρη – ο φλοιός και το άνω τμήμα του μανδύα- υποχρεώθηκαν σε μια γιγαντιαίων διαστάσεων περιστροφή πέριξ του πυρήνα.

Αν μια παρόμοια κολοσσιαία αλλαγή είχε συμβεί στη Γη, τότε -σύμφωνα με τους ερευνητές- το Παρίσι θα είχε βρεθεί κοντά στο βόρειο πόλο. Οι επιστήμονες δεν αποκλείουν μάλιστα ότι κάτι τέτοιο όντως συνέβηκε κάποτε στη Γη, αλλά η έντονη κίνηση των τεκτονικών πλακών που ακολούθησε, «έσβησε» τα όποια ίχνη του συμβάντος.

 

Το ιστορικό

Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στον ‘Αρη εκτιμάται ότι ξεκίνησε πριν από τουλάχιστον 3,7 δισεκατομμύρια χρόνια και συνεχίσθηκε για αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, σχηματίζοντας έτσι τη Θαρσίδα, ένα πλάτωμα από λάβα με διάμετρο πάνω από 5.000 χιλιόμετρα, πάχος περίπου 12 χιλιομέτρων και συνολική μάζα ένα δισεκατομμύριο δισεκατομμυρίων τόνους. Αυτή η τεράστια μάζα προκάλεσε την περιστροφή της επιφάνειας του πλανήτη.

Η συνέπεια, μεταξύ άλλων, ήταν η Θαρσίς -που αρχικά βρισκόταν κοντά στο βόρειο πόλο- να βρεθεί στον ισημερινό του ‘Αρη, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα, καθώς οι δύο πόλοι του πλανήτη άλλαξαν θέσεις. Επίσης, άλλαξε ο ρους των ποταμών που υπήρχαν τότε στον ‘Αρη, καθώς και οι περιοχές όπου συσσωρεύονταν πάγοι.

Είναι πιθανό ακόμη ότι αυτές οι κατακλυσμικές αλλαγές στο «πρόσωπο» του ‘Αρη έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να μετατραπεί σταδιακά από ένα ζεστό και υγρό μέρος, σε ένα κρύο και ξερό, χάνοντας επίσης το μεγαλύτερο μέρος από την προστατευτική ατμόσφαιρά του. Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature».

Αντιμέτωποι με τη μπάλα…

Από τις ιδαίτερες στιγμές του αθλητισμού, όταν οι αθλητές δεν προλαβαίνουν να αντιδράσουν και βλεπουν την μπάλα να κατευθύνεται στο πρόσωπό τους. Ο φωτογράφος πάτησε το κουμπί της μηχανής του την κατάλληλη στιγμή.

ΥΒΡΙΣ: Αν οι Ελληνες παρέμεναν Ελληνες

Αν οι Ελληνες παρέμεναν Ελληνες και δεν γίνονταν Ραγιάδες

Στην αρχαιότητα οι Έλληνες Φιλόσοφοι, αποφάσισαν να κατανοήσουν το κοσμικό θαύμα, με την νόηση. Από αυτούς θεωρούμε ότι για πρώτη φορά στην Ιστορία πρόβαλε η απαίτηση να εξηγήσει ο άνθρωπος τον κόσμο και να συσχετίσει τη ζωή του με το λογικό. Στον θριαμβευτικό δρόμο που ακολούθησε η φιλοσοφία των Ελλήνων φιλοσόφων, πέρασε πολλούς σταθμούς, διήλθε από πολλές φάσεις και για περισσότερο από μία χιλιετία αυτός ο θαυμάσιος άνθρωπος, αντλώντας από την πλούσια φύση του, παρουσίασε πλήθος συστημάτων, επιτευγμάτων και λύσεων σε πλείστα όσα ζητήματα και προβλήματα αντίστοιχα.

Οι αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι, έφεραν την χαραυγή στην φιλοσοφία, που σήμερα γνωρίζουμε, διότι παρόλο που και άλλοι λαοί είχαν ωφέλιμες γνώσεις – αντιλήψεις, αυτές παρέμειναν διάσπαρτες και προσκολλημένες στην τέχνη που εξυπηρετούσε τις ανάγκες της καθημερινής ζωής. Οι έμποροι ήξεραν να λογαριάζουν και οι χτίστες και οι ξυλουργοί να χαράζουν τετράγωνα και κύκλους. Όμως δεν κατάφεραν να «διαχωρίσουν» τους αριθμούς – σχήματα από τα αντικείμενα και να τα μελετήσουν ξεχωριστά. Η κοσμοθεωρία τους δούλευε μέσα από την φαντασία και τον πόθο παραμένοντας ως το τέλος μυθική – θρησκευτική και μέσα από την ποίησή τους φανταστική και συμβολική.

Στην Ελλάδα πρώτη φορά γνωρίζουμε ό,τι «ξαστέρωσε» ο νους κάποιων ανθρώπων, των φιλοσόφων.
Περί τον 6ο ή 7ο π.κ.ε. αιώνα στις πόλεις της Ιωνίας, με την πλούσια και τολμηρή αστική τάξη, κάποιοι άνθρωποι απεγκλωβίζονται από τις μυθικές κοσμοθεωρίες και αναζητούν για πρώτη φορά να εξηγήσουν τα φαινόμενα λογικά και βάσει των φυσικών αιτίων. Θέλει ο Ελληνας Φιλόσοφος να εξηγήσει το “είναι” και το “γίγνεσθαι”. Να βρει μια “αρχή” την πρώτη ουσία, που με την αλλαγή της έκανε να γεννηθούν όσα βλέπουμε στον κόσμιο.

Την αρχή έκαναν οι Ιωνικές πόλεις της Μ. Ασίας, αρχής γενομένης από τη Μίλητο, τη μητρόπολη με τις πολυάριθμες αποικίες και με την πλατιά επικοινωνία στην οποία έζησαν οι πρώτοι φιλόσοφοι, ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξιμένης και ακολουθεί η Έφεσος με τον Ηράκλειτο και πολλές άλλες. Φυσικά υπήρχαν και φιλόσοφοι πριν από τον Θαλή, αλλά εμείς σήμερα δεν τους γνωρίζουμε, εδώ δεν γνωρίζουμε τον Ηράκλειτο καλά – καλά. Γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο των ελληνικών αποικιών, στις Θρακικές πόλεις, στα Άβδηρα με τον Πρωταγόρα και τον Δημόκριτο και στην Μεγάλη Ελλάδα με πολλές φιλοσοφικές Σχολές (Πυθαγόρειοι, Ελεάτες, Εμπεδοκλής).

Μέσα στη ζύμωση αυτή, στην Ιωνία γεννιέται η έννοια και η λέξη φιλοσοφία για να φανερώσει την ορμή του Ίωνα ανθρώπου να ψάξει για να μάθει, να υψωθεί ως προσωπικότητα και να συμπλεύσει με την φύση. Στον Όμηρο και στον Ησίοδο βρίσκουμε τον σοφό και την σοφία, στοιχεία που καθορίζουν την ικανότητα στο επάγγελμα. Ο καλός τεχνίτης και ο ικανός ναυτικός είναι σοφοί. Το ίδιο και αυτός που καταλαβαίνει τους νόμους και ξέρει να κυβερνά, δηλαδή ο σοφός και σοφιστής (οι επτά σοφοί).

Την λέξη φιλοσοφία την συναντούμε πρώτη φορά σε απόσπασμα του Ηράκλειτου. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι πρέπει να γνωρίζουν πολλά οι φιλόσοφοι / “χρή γάρ εύ μάλα πολλών ίστορας φιλόσοφους άνδρας είναι”. Στον Ηρόδοτο και στο Θουκυδίδη σημαίνει την αγάπη για σοφία που χαρακτηρίζει τον Έλληνα, με συμπληρωματική έννοια να ζητάει κανείς την γνώση για την γνώση χωρίς κάποια πρακτική ωφέλεια.

Στον Ηρόδοτο ο Κροίσος λέει στον Σόλωνα “ως φιλοσοφέων γήν πολλήν θεωρίης είνεκεν επελήλυθας”: Ξένε, άκουσα πως από αγάπη για την επιστήμη (φιλοσοφέων) έκανες πολλά ταξίδια για να παρατηρήσεις και να μελετήσεις (θεωρίης είνεκεν). Έτσι ορίζεται και η πρώτη γενική έννοια της φιλοσοφίας – θεωρία, θεωρητική ανάγκη. Σε τεχνικό όρο για μια ορισμένη πνευματική ασχολία υψώθηκε αργότερα στη σωκρατική σχολή.

Η καινούργια αντίληψη του κόσμου και της ζωής, η αμυθολόγητη κοσμοερμηνεία, γεννήθηκε από τις νέες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Οι Ίωνες φιλόσοφοι από την κοινωνική τους θέση είναι δημοκρατικοί και νοιώθουν ως αποστολή τους να καταρρίψουν τις καταχνιές των μύθων και προσπαθούν να εξηγήσουν το κοσμικό πρόβλημα, να βρουν την αρχή και την ουσία του κόσμου με την λογική και μέσα από την νατουραλιστική αντίληψη τους να φωτίσουν το λαό και να τον κάνουν να πάρει ο ίδιος στα χέρια την τύχη του.

Είναι κοινωνικοί παράγοντες που πήραν μέρος στην πολιτική ζωή του καιρού τους και το έργο τους το νιώθουν σαν λειτούργημα για την πολιτεία. Ο αρχαίος Έλληνας αγαπούσε τη ζωή, ζούσε στην φύση και διαμέσου της ανάδειξης του δήμου και της αισιόδοξης αντίληψης, στρέφεται προς στα εγκόσμια αγαθά όπως η ευδαιμονία που βρίσκεται στη γαλήνη και την ευχάριστη διάθεση, την “ευθυμία”. Χαρακτηριστικά όπως η ουσιαστική δημοκρατία, ο ορθολογισμός και η αγάπη για την ουσιώδη επίγεια ζωή αποτελούν βασικά στοιχεία του γνήσιου Ελληνικού Πνεύματος που ανέδειξε τη φιλοσοφία, καθώς και αρετές όπως η ανδρεία, η γενναιότητα, η αυτοθυσία, η ευθυκρισία, η τόλμη, η δημιουργία και υπεράνω όλων η ΣΟΦΙΑ.

Η φιλοσοφία μας υπενθυμίζει ότι μπορούμε να οδηγηθούμε, μέσω της σκέψης, στην βαθύτερη κατανόηση των σημερινών προβλημάτων μας. Αλλά το 95% των ανθρώπων προτιμούν να πεθάνουν παρά να σκεφτούν, το 3% των ανθρώπων σκέφτεται λανθασμένα και μόνο το 2% των ανθρώπων σκέφτεται σωστά. Γι αυτό η φιλοσοφική σκέψη που είναι από την φύση της αφηρημένη κι αμφίσημη είναι μόνο για τους ανθρώπους που σκέφτονται σωστά, όχι για όλους. Πράγματι αυτό το 2% των ανθρώπων παράγει απίστευτα αποτελέσματα στην ζωή του, απλώς και μόνο ακολουθώντας φιλοσοφικές αρχές και σκεπτόμενο σωστά.

Η επιστήμη της φιλοσοφίας δίνει ξεκάθαρες λύσεις και παρέχει κατευθύνσεις για να τις αναζητήσουμε, με την διεύρυνση της πραγματικότητας και αντίληψης του σύγχρονου κόσμου, μέσα από την παρατήρηση και την δίακριση. Έτσι μπορούμε να αντιπαραταχθούμε στην ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση, αναδεικνύοντας το πρόσωπο ως άτομο και παράλληλα ως μονάδα του συνόλου, βασική αρχή της αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας.

Εάν οι Έλληνες δεν είχαν προσβληθεί από τη χριστιανική νόσο
Αν ανατρέξουμε στην αρχαία Ελλάδα, βλέπουμε ότι Ο Θαλής το 500 π.κ.ε. είχε ανακαλύψει τον στατικό ηλεκτρισμό. Ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος το 400 π.κ.ε διατυπώνουν την ατομική θεωρία, που είναι η πρώτη σοβαρή προσπάθεια υλιστικής εξήγησης του κόσμου, χωρίς παρέμβαση καμμιάς υπερφυσικής δύναμης.

Ο Αρίσταρχος το 300 π.κ.ε. διατύπωνε πρώτος την ηλιοκεντρική θεωρία, ο Ερατοσθένης το 250 π.κ.ε. αποδεικνύει την σφαιρικότητα της Γης και υπολογίζει τη περίμετρο της, με αρκετή ακρίβεια, σε 252.000 στάδια. 700 δε πλέον χρόνια αργότερα, αλλά ακόμη και σήμερα, η Εκκλησία μας λέει ότι η Γη επιπλέει των υδάτων, όπως σαφώς ψέλνεται την Μεγάλη Πέμπτη «ο εν ύδασι την γην κρεμάσας». Χαίρε σκότος και χριστιανική πανούκλα …

Ο Πυθαγόρας έβαζε τις βάσεις των Μαθηματικών, ο Ευκλείδης της Γεωμετρίας, ο Αρχιμήδης με ένα πλήθος μηχανικών επινοήσεων και ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς κατασκεύασε την πρώτη ατμομηχανή (ατμοστρόβιλος), το 150 π.κ.ε. Μια κατασκευή όπου είχαν εφαρμοσθεί δύο τρομερές εφευρέσεις. Η δύναμη του ατμού, που ακόμη και σήμερα κινεί πλοία και ατμοηλεκτρικά εργοστάσια, και η δύναμη των αερίων, που σήμερα είναι η τελευταία λέξη για την κίνηση των πυραύλων, των αεροπλάνων, και των διαστημοπλοίων.

Ο Ιπποκράτης, το 400 πκ.ε. αποφαίνεται αυτό που η σύγχρονη Ιατρική έχει αποδείξει, ότι ο δαιμονισμός είναι ασθένεια και συγκεκριμένα πάθηση του εγκεφάλου, ενώ ο Ιουδαίος Ιησούς (καίτοι γιος θεού, όπως έλεγε με περισσή εγωπάθεια), δεν το γνώριζε και διέταζε τα δαιμόνια να εξέλθουν από τους ασθενείς … που δεν ήταν ασθενείς, αλλά κατά πάσα πιθανότητα ήταν αβανταδόροι, μέλη της 70μελούς ομάδας που προηγείτο του Ναζωραίου (όρα «Κατά Λουκάν», κεφ. Ι’ παρ. 1).

Ο πολύπλοκος μηχανισμός των Αντικυθήρων που ανασύρθηκε από τη θάλασσα τον περασμένο αιώνα, κατασκευασμένος το 150-100 π.κ.ε. πιθανόν από τον μαθηματικό, αστρονόμο, και γεωγράφο Ίππαρχο τον Ρόδιο, ή από μαθητή του Αρχιμήδη, αποτελεί το πρώιμο στάδιο των σύγχρονων ηλεκτρονικών υπολογιστών και μαρτυρεί το υψηλό επίπεδο επιστημονικής γνώσης και τεχνολογίας των αρχαίων Ελλήνων.

Μια γνώση που δεν θα αργούσε να δώσει τους καρπούς της που δεν ήταν άλλοι από την βιομηχανική και τεχνολογική επανάσταση, προσφέροντας τα πολύτιμα αγαθά της στην ανθρωπότητα. Δυστυχώς όμως για την ανθρωπότητα, η επανάσταση που βήμα-βήμα ετοιμάζονταν να πραγματοποιήσουν οι Έλληνες, δεν πραγματοποιήθηκε, διότι με την υποταγή τους στους Ρωμαίους, αλλά κυρίως στην Χρσιτιανική Πανούκλα, πάνω από 28 εκατομμύρια θανατώθηκαν, μαζί και οι σοφοί τους κι όσοι διέφυγαν τον θάνατο, ετέθησαν υπό διωγμό.

Οι επιστημονικές και τεχνολογικές τους γνώσεις οδηγήθηκαν σε διαπόμπευση, κατασυκοφάντηση και τελικώς στον ενταφιασμό τους, από τους (άγιους) «πατέρες» της Εκκλησίας, για πάνω από 15 αιώνες, με τα γνωστά «πίστευε και μη ερεύνα» και «απαρνήσου τα υλικά αγαθά και σώσε την ψυχή σου» όλες δηλαδή τις αρλούμπες κι ανοησίες της χριστιανικής πανούκλας. Για 1000 και πλέον χρόνια *ρωμαιοβυζαντινοχριστιανικής κυριαρχίας στον ελλαδικό χώρο, εκεί που κατά τους κλασικούς και ελληνιστικούς χρόνους, ένα πλήθος φιλοσόφων, φυσικών, αστρονόμων υπηρετούσαν τη γνώση και την ελεύθερη σκέψη, δεν κατέστη δυνατόν να αναδειχθεί ένας σημαντικός φιλόσοφος, ένας φυσικός, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ. Ο μόνος σημαντικός φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων πήρε ξεκάθαρες αποστάσεις από την Χριστιανική Παμούκλα.

Ο Πλάτωνας διατύπωσε τις φιλοσοφικές του θέσεις περί το 350 π.κ.ε. και το 1450 μ.κ.ε. ιδρύεται στην Ιταλία πανεπιστημιακή έδρα πλατωνικών σπουδών. Ο Πλάτωνας καλείται από το μακρινό παρελθόν, να ανάψει το σβησμένο φως της ελεύθερης σκέψης και γίνεται ταυτόχρονα ο στυλοβάτης της Αναγέννησης. Οι υγιώς σκεπτόμενοι άνθρωποι εξανίστανται, πως μετά από 1800 χρόνια ζητάνε τα φώτα του σοφού μας προγόνου. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι στα τόσα χρόνια που πέρασαν δεν παράχθηκε καμιά φιλοσοφική σκέψη παρά μόνο «Κύριε ελέησον» του ανθρώπινου πρόβατου ενός αιμοσταγούς βάρβαρου Ιουδαϊκού Θεού.

Είναι τόσος ο ξεπεσμός των Ραγιάδων, που στον Ιερό Χώρο της Ελληνικής Φιλοσοφικής Σκέψης, του Ανώτερου Στοχασμού και της Φιλοσοφικής Επιστήμης, επέτρεψαν να φτιαχτεί ιουδαϊκός ναός της χριστιανικής πανούκλας !!!! όπως φαίνεται στην φωτογραφία. Δυστυχώς η ανθρωπότητα αντί να ανελιχθεί πατώντας πάνω στα χνάρια των Μεγάλων Ελλήνων Φιλοσόφων, αυτή ΑΝΤΙ-εξελίχθηκε, έρποντας πάνω στα χνάρια του Ναζωραίου Ιησού. Κρίμα γι’ αυτήν και τα παιδιά της, για δε τους Ραγιάδες να γνωρίζουν ότι, μετά την ΥΒΡΙΝ ακολουθεί η ΝΕΜΕΣΙΣ.

Το αεροπλάνο που ονειρεύονται όλες οι αεροπορικές εταιρίες

Είναι το αεροπλάνο εκείνο που ονειρεύονται όλες οι αεροπορικές εταιρίες.

Οι στρατιωτικοί αρχηγοί των ΗΠΑ, όπως μεταδίδει η Mirror, έχουν μάλιστα παρουσιάσει και σχετικά σχέδια για την κατασκευή του. Ο λόγος; Για το πειραματικό αεροπλάνο το οποίο παρουσιάζεται στο παρακάτω βίντεο, το οποίο μπορεί και απογειώνεται κάθετα, δίχως να χρειάζεται την ύπαρξη αεροδιαδρόμου.

Παρόλα αυτά, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, αν και το VTOL-X αεροπλάνο φαίνεται εντυπωσιακό, εντούτοις η Βρετανία είχε σχεδιάσει κάτι τέτοιο 30 χρόνια πριν.

Πλέον η Υπηρεσία Αμυντικής Έρευνας των ΗΠΑ, η DARPA έχει αναθέσει την κατασκευή του συγκεκριμένου project στην Aurora Flight Sciences.

Το συγκεκριμένο αεροσκάφος αναμένεται να αγγίξει ταχύτητες οι οποίες θα μπορούν να αγγίξουν τα 460 μίλια την ώρα, ενώ θα μπορούν να μεταφέρουν φορτία 4 τόνων.

Δείτε το βίντεο:

Ανθολογία Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, ΡΗΤΟΡΙΚΗ, ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ - Κατὰ Φιλίππου Α᾽ § 35-40

Οἱ καιροὶ οὐ μενετοί

Ο πρώτος λόγος Κατά Φιλίππου εκφωνήθηκε πιθανότατα το 349 π.Χ.. Ο Φίλιππος, από το 357 π.Χ., όταν κατέλαβε την Αμφίπολη, βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με τους Αθηναίους, την παρουσία και την επιρροή των οποίων στη βόρεια Ελλάδα είχε καταφέρει ενδιαμέσως να συρρικνώσει ουσιαστικά, ενώ παράλληλα είχε διεισδύσει προς τον Νότο. Λίγο πριν από την εκφώνηση του λόγου, είχε αναμιχθεί αποφασιστικά στα πράγματα της Θράκης και πολιορκούσε το Ηραίο τείχος στα βόρεια της Προποντίδας. Η πολιορκία αυτή και ο έλεγχος των ζωτικής σημασίας για τις αθηναϊκές εισαγωγές Στενών φαίνεται ότι σήμανε συναγερμό στην Αθήνα. Ο Δημοσθένης επικρίνει τους Αθηναίους για την τακτική που ακολούθησαν έως τώρα, αλλά δεν θεωρεί την υπόθεση χαμένη, αν αποφευχθούν τα λάθη του παρελθόντος. Προτείνει να συγκροτηθούν -με τη συμμετοχή τουλάχιστον κατά 1/4 και Αθηναίων πολιτών- δύο στρατιωτικά σώματα, τα οποία θα παρενοχλούν τον Φίλιππο στην ξηρά και θα του επιτίθενται στη χώρα του με ναυτική δύναμη, ώστε να του αφαιρέσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Καταθέτει επίσης εισήγηση για την εξασφάλιση χρημάτων.

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα συμβουλευτικού λόγου του Δημοσθένη, αξιοπρόσεκτο και για τον τρόπο επιχειρηματολογίας και για το χαρακτηριστικό δημοσθενικό ύφος και τη δραστική ειρωνεία.

 Κατὰ Φιλίππου Α᾽ § 35-40

[35] καίτοι τί δήποτ᾽, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, νομίζετε τὴν μὲν τῶν Παναθηναίων ἑορτὴν καὶ τὴν τῶν Διονυσίων ἀεὶ τοῦ καθήκοντος χρόνου γίγνεσθαι, ἄν τε δεινοὶ λάχωσιν ἄν τ᾽ ἰδιῶται οἱ τούτων ἑκατέρων ἐπιμελούμενοι, εἰς ἃ τοσαῦτ᾽ ἀναλίσκεται χρήματα, ὅσ᾽ οὐδ᾽ εἰς ἕνα τῶν ἀποστόλων, καὶ τοσοῦτον ὄχλον καὶ παρασκευὴν ὅσην οὐκ οἶδ᾽ εἴ τι τῶν ἁπάντων ἔχει, τοὺς δ᾽ ἀποστόλους πάντας ὑμῖν ὑστερίζειν τῶν καιρῶν, τὸν εἰς Μεθώνην, τὸν εἰς Παγασάς, τὸν εἰς Ποτείδαιαν; [36] ὅτι ἐκεῖνα μὲν ἅπαντα νόμῳ τέτακται, καὶ πρόοιδεν ἕκαστος ὑμῶν ἐκ πολλοῦ τίς χορηγὸς ἢ γυμνασίαρχος τῆς φυλῆς, πότε καὶ παρὰ τοῦ καὶ τί λαβόντα τί δεῖ ποιεῖν, οὐδὲν ἀνεξέταστον οὐδ᾽ ἀόριστον ἐν τούτοις ἠμέληται· ἐν δὲ τοῖς περὶ τοῦ πολέμου καὶ τῇ τούτου παρασκευῇ ἄτακτα, ἀδιόρθωτα, ἀόρισθ᾽ ἅπαντα. τοιγαροῦν ἅμ᾽ ἀκηκόαμέν τι καὶ τριηράρχους καθίσταμεν καὶ τούτοις ἀντιδόσεις ποιούμεθα καὶ περὶ χρημάτων πόρου σκοποῦμεν, καὶ μετὰ ταῦτ᾽ ἐμβαίνειν τοὺς μετοίκους ἔδοξε καὶ τοὺς χωρὶς οἰκοῦντας, εἶτ᾽ αὐτοὺς πάλιν, εἶτ᾽ ἀντεμβιβάζειν, εἶτ᾽ ἐν ὅσῳ ταῦτα μέλλεται, προαπόλωλεν τὸ ἐφ᾽ ὃ ἂν ἐκπλέωμεν· [37] τὸν γὰρ τοῦ πράττειν χρόνον εἰς τὸ παρασκευάζεσθαι ἀναλίσκομεν, οἱ δὲ τῶν πραγμάτων οὐ μένουσι καιροὶ τὴν ἡμετέραν βραδυτῆτα καὶ εἰρωνείαν. ἃς δὲ τὸν μεταξὺ χρόνον δυνάμεις οἰόμεθ᾽ ἡμῖν ὑπάρχειν, οὐδὲν οἷαί τ᾽ οὖσαι ποιεῖν ἐπ᾽ αὐτῶν τῶν καιρῶν ἐξελέγχονται. ὁ δ᾽ εἰς τοῦθ᾽ ὕβρεως ἐλήλυθεν ὥστ᾽ ἐπιστέλλειν Εὐβοεῦσιν ἤδη τοιαύτας ἐπιστολάς.

ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΙΣ
[38] τούτων, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τῶν ἀνεγνωσμένων ἀληθῆ μέν ἐστι τὰ πολλά, ὡς οὐκ ἔδει, οὐ μὴν ἀλλ᾽ ἴσως οὐχ ἡδέ᾽ ἀκούειν. ἀλλ᾽ εἰ μέν, ὅσ᾽ ἄν τις ὑπερβῇ τῷ λόγῳ, ἵνα μὴ λυπήσῃ, καὶ τὰ πράγμαθ᾽ ὑπερβήσεται, δεῖ πρὸς ἡδονὴν δημηγορεῖν· εἰ δ᾽ ἡ τῶν λόγων χάρις, ἂν ᾖ μὴ προσήκουσα, ἔργῳ ζημία γίγνεται, αἰσχρόν ἐστι φενακίζειν ἑαυτούς, καὶ ἅπαντ᾽ ἀναβαλλομένους ἃν ᾖ δυσχερῆ πάντων ὑστερεῖν τῶν ἔργων, [39] καὶ μηδὲ τοῦτο δύνασθαι μαθεῖν, ὅτι δεῖ τοὺς ὀρθῶς πολέμῳ χρωμένους οὐκ ἀκολουθεῖν τοῖς πράγμασιν, ἀλλ᾽ αὐτοὺς ἔμπροσθεν εἶναι τῶν πραγμάτων, καὶ τὸν αὐτὸν τρόπον ὥσπερ τῶν στρατευμάτων ἀξιώσειέ τις ἂν τὸν στρατηγὸν ἡγεῖσθαι, οὕτω καὶ τῶν πραγμάτων τοὺς βουλευομένους, ἵν᾽ ἃν ἐκείνοις δοκῇ, ταῦτα πράττηται καὶ μὴ τὰ συμβάντ᾽ ἀναγκάζωνται διώκειν. [40] ὑμεῖς δ᾽, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, πλείστην δύναμιν ἁπάντων ἔχοντες, τριήρεις, ὁπλίτας, ἱππέας, χρημάτων πρόσοδον, τούτων μὲν μέχρι τῆς τήμερον ἡμέρας οὐδενὶ πώποτ᾽ εἰς δέον τι κέχρησθε, οὐδὲν δ᾽ ἀπολείπετε, ὥσπερ οἱ βάρβαροι πυκτεύουσιν, οὕτω πολεμεῖν Φιλίππῳ. καὶ γὰρ ἐκείνων ὁ πληγεὶς ἀεὶ τῆς πληγῆς ἔχεται, κἂν ἑτέρωσε πατάξῃ τις, ἐκεῖσ᾽ εἰσὶν αἱ χεῖρες· προβάλλεσθαι δ᾽ ἢ βλέπειν ἐναντίον οὔτ᾽ οἶδεν οὔτ᾽ ἐθέλει.

***
[35] Γιατί όμως, άνδρες Αθηναίοι, νομίζετε ότι οι μεν γιορτές των Παναθηναίων και των Διονυσίων¹ πάντα τελούνται στη σωστήν ημερομηνία, είτε είναι έμπειροι, είτε άπειροι οι επιφορτισμένοι με τη φροντίδα της μιας ή της άλλης γιορτής, και γι᾽ αυτές ξοδεύονται τόσα χρήματα όσα για καμιά σας εκστρατεία και γίνεται τέτοια αναστάτωση και τόση ετοιμασία, όση δεν ξέρω να γίνεται σε καμιάν άλλην περίσταση, ενώ οι πολεμικές σας εξορμήσεις πάντοτε αργοπορούν και στη Μεθώνη και στις Παγασές και στην Ποτείδαια;²
[36] Διότι εκείνα μεν κανονίζονται από το νόμο και καθένας σας ξέρει από πολύ πριν ποιος είναι ο χορηγός, ποιος ο γυμνασίαρχος³ της φυλής του· ξέρει τι έχει να λάβει και πότε και από ποιον, και αφού λάβει, τι πρέπει να πράξει. Τίποτα δεν αφέθηκε ανεξέταστο και αόριστο. Στα ζητήματα όμως του πολέμου και της προπαρασκευής του όλα είναι ακατάστατα, ανοργάνωτα και αόριστα. Έτσι όταν πληροφορηθούμε κάτι, και τριηράρχους ορίζομε και κανονίζομε τις αντιδόσεις⁴ και φροντίζομε για την εξεύρεση χρημάτων και μετά αποφασίζομε να επιβιβάσομε τους μετοίκους και τους απελεύθερους και ύστερα πάλι τους εαυτούς μας και τέλος τους υποκαταστάτους μας.⁵
[37] Και ενόσω χάνεται καιρός για όλα αυτά, ο σκοπός για τον οποίο επρόκειτο να πλεύσομε έχει κιόλας ματαιωθεί. Το χρόνο που έπρεπε να δράσομε, τον καταναλίσκομε σε προετοιμασίες. Οι ευκαιρίες που προσφέρουν τα πράγματα, δεν περιμένουν τις αργοπορίες και τις υποκριτικές προφάσεις μας. Έτσι με τις δυνάμεις, στις οποίες εν τω μεταξύ υπολογίζομε, αποδεικνύεται πως τίποτα πια δεν μπορεί να κάνομε, όταν σημάνει η ώρα της δράσης. Εκείνος δε έφθασε σε τέτοιο σημείο αλαζονείας, ώστε να στέλνει επιστολές⁶ στους Ευβοείς, σαν και τούτην:

ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ

[38] Άνδρες Αθηναίοι, από αυτά που διαβάσθηκαν τα πιο πολλά είναι αληθινά -μακάρι να μην ήταν- και θαρρώ πως δεν είναι και ευχάριστα να τα ακούτε. Και αν όσα κανείς θα διέγραφε από τα λόγια του, για να μην σας λυπήσει, μπορούσε να τα διαγράψει και από τα πράγματα, τότε θα έπρεπε να δημηγορεί μόνο για να σας ευχαριστεί. Αν όμως η ευχαρίστηση από τα λόγια, όταν δεν είναι εκείνα που πρέπει, καταντά ζημιά στα έργα, τότε είναι ντροπή να φενακίζομε τον εαυτό μας, και αναβάλλοντας όλα όσα είναι δύσκολα, να φθάνομε καθυστερημένοι σε όλες τις επιχειρήσεις μας· [39] και ούτε τούτο να μην μπορούμε να αντιληφθούμε, ότι εκείνοι που διεξάγουν καλά έναν πόλεμο, δεν ακολουθούν τα πράγματα, αλλά προπορεύονται των πραγμάτων· και όπως έχομε την αξίωση ο στρατηγός να οδηγεί το στρατό του, έτσι αξιούμε και οι πολιτικοί να κατευθύνουν τα δημόσια πράγματα, ώστε αυτά που εκείνοι φρονούν, αυτά να εκτελούνται, και να μην σέρνονται πίσω από τα γεγονότα.
[40] Σεις, άνδρες Αθηναίοι, που διαθέτετε περισσότερη δύναμη από όλους σε τριήρεις, οπλίτες, ιππείς, σε χρηματικές προσόδους, ποτέ δεν την χρησιμοποιήσατε ώς σήμερα με τον κατάλληλο τρόπο και δεν διαφέρετε, καθώς πολεμάτε το Φίλιππο, από τους βάρβαρους πυγμάχους. Γιατί όταν κάποιος από αυτούς χτυπηθεί, πάντα βάζει το χέρι του εκεί που τον χτύπησαν· και αν αλλού τον χτυπήσουν, εκεί πάλι βάζει το χέρι του. Να αποκρούσει όμως ένα χτύπημα, ή, κοιτάζοντας κατάματα τον αντίπαλο, να παρακολουθεί τις κινήσεις του, ούτε ξέρει, ούτε θέλει.
----------------

¹ Τα (Μεγάλα) Παναθήναια είναι η μεγαλύτερη αθηναϊκή γιορτή. Γιορτάζονταν προς τιμήν της Αθηνάς κάθε πέντε χρόνια, στις 28 του μηνός Εκατομβαιώνος (περ. 15 Αυγούστου), την ημέρα γέννησης της Αθηνάς. Μετά τα Παναθήναια, τα (Μεγάλα) Διονυσία, που γιορτάζονταν κάθε χρόνο στις 10 του μηνός Ελαφηβολιώνος (περ. 25 Μαρτίου), ήταν η δεύτερη σημαντικότερη αθηναϊκή γιορτή. Και στις δύο περιπτώσεις η δαπάνη ήταν ανάλογη με τη σημασία των γιορτών.

² Το 356 π.Χ. ο Φίλιππος κατέλαβε, έπειτα από πολιορκία, τη σύμμαχο των Αθηναίων Ποτείδαια (στη χερσόνησο της Κασσάνδρας), ενώ το θέρος του 353 π.Χ. συνέβη το ίδιο με την Μεθώνη (κοντά στην Κατερίνη), την τελευταία σύμμαχο των Αθηναίων στις ακτές της Μακεδονίας. Το 352 π.Χ. εγκατέστησε μακεδονική φρουρά στις Παγασές (στον Παγασητικό κόλπο).

³ Ο χορηγός αναλάμβανε τη δαπάνη για τον χορό, ο γυμνασίαρχος για τους αθλητικούς αγώνες.

⁴ Αν ανέθεταν σε Αθηναίο πολίτη τη δαπάνη για κάποια "λειτουργία" και εκείνος πίστευε ότι έπρεπε να την αναλάβει άλλος συμπολίτης του, επειδή ήταν πλουσιότερος, είχε δικαίωμα να ζητήσει από τον "πλουσιότερο" ή να αναλάβει τη δαπάνη ή να ανταλλάξουν τις περιουσίες τους (ἀντίδοσις).

⁵ Οι αντικαταστάτες μπορεί να ήταν και δούλοι.

⁶ Κατά τον αρχαίο σχολιαστή ο Φίλιππος έγραφε στους Ευβοείς να μην ελπίζουν στη συμμαχία των Αθηναίων, επειδή αυτοί δεν μπορούν να σώσουν ούτε τον εαυτό τους. Οι Ευβοείς από το 357 π.Χ. ήσαν σύμμαχοι με τους Αθηναίους. Αυτή τη συμμαχία κατάφερε να τη διασπάσει ο Φίλιππος το 350 π.Χ..

Αγάπη και λογική

Ο Σπινόζα, ένα από τα μεγάλα πνεύματα του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, λέει στο μεγάλο του έργο «Ηθική» ότι ο οίκτος και το μίσος είναι συναισθήματα λύπης συνδυασμένα με την ιδέα της εξωτερικής αιτίας.

Η διαφορά ανάμεσά τους έγκειται μόνο στη φύση της εξωτερικής αιτίας: στην περίπτωση του οίκτου, είναι η θέα της άθλιας κατάστασης του άλλου· στην περίπτωση του μίσους, είναι η ίδια η ύπαρξη του άλλου. Το γεγονός ότι και τα δύο συναισθήματα ανήκουν στο ίδιο γένος σημαίνει πως η μετάλλαξη του οίκτου σε μίσος δεν είναι δύσκολη, αλλά —όπως μας δείχνει η εμπειρία της ζωής— ούτε και σπάνια όταν συντρέχουν οι κατάλληλες συνθήκες.

Το γεγονός ότι οίκτος και μίσος, όπως και όλα τα υπόλοιπα αρνητικά συναισθήματα, είναι μόνο αποχρώσεις ενός βασικού συναισθήματος λύπης που προέρχεται από την αίσθηση της ίδιας μας της ατέλειας οδηγεί τον Σπινόζα στο συμπέρασμα ότι οι πράξεις μας δεν πρέπει να καθοδηγούνται από τα συναισθήματα αλλά από τη λογική και ότι πρέπει να πράττουμε το καλό, όχι γιατί σκοπεύουμε να αποφύγουμε αρνητικά συναισθήματα, αλλά γιατί το επιτάσσει η λογική. Και, επειδή κάθε πράξη συνοδεύεται πάντα από ένα συναίσθημα, η καλή πράξη, δηλαδή η πράξη που την επιτάσσει η λογική βασιζόμενη στη γνώση, συνοδεύεται και από ένα θετικό συναίσθημα που όμως δεν συνδέεται με μια εξωτερική αιτία, επειδή πηγάζει μόνο από εμάς — ο Σπινόζα ονομάζει αυτό το συναίσθημα «αγάπη».

Ποιο είναι το κριτήριο που καθορίζει τις επιταγές του λογικού; Η γνώση της φύσης των πραγμάτων και των καταστάσεων που μας περιβάλλουν, λέει ο Σπινόζα, προτρέποντάς μας να πράξουμε το καθήκον μας. Για να μπορέσουμε να το κάνουμε αυτό, είμαστε υποχρεωμένοι να γνωρίσουμε τη φύση των πραγμάτων και των καταστάσεων στις οποίες ζούμε, γιατί ο λογικός άνθρωπος αντιμετωπίζει κάθε πράγμα σύμφωνα με τη φύση του. Έτσι λοιπόν, όπως είναι υπό κανονικές συνθήκες ανόητο το να χρησιμοποιήσει κανείς ένα γυάλινο ποτήρι σαν σφυρί, ή να ζέψει ένα λιοντάρι σε ένα κάρο, είναι και ανόητο να αντιμετωπίσει κανείς έναν άνθρωπο είτε ως πηγή οίκτου που προκαλεί μια ορισμένη συμπεριφορά, είτε ως μέσο για την επίτευξη ενός ιδιοτελούς σκοπού, ακόμη και αν αυτός έχει έναν ωφελιμιστικό κοινωνικό μανδύα του τύπου, «Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες θα μας βοηθήσουν να λύσουμε το δημογραφικό μας πρόβλημα».

Τι δίδαγμα μπορούμε να εξαγάγουμε από αυτές τις σκέψεις του Σπινόζα για την αντιμετώπιση της πραγματικότητας που καθορίζεται από το —για τη σημερινή γενιά— πρωτόγνωρο φαινόμενο των προσφύγων και μεταναστών που βρίσκουν καταφύγιο στην Ελλάδα;

Προς το παρόν, η αντιμετώπιση των ανθρώπων αυτών χαρακτηρίζεται από τον οίκτο, σε ατομικό, σε συλλογικό αλλά και στο επίπεδο της πολιτείας. Όμως ο οίκτος μπορεί ανά πάσα στιγμή και για εντελώς συμπτωματικούς λόγους να μετατραπεί σε μίσος. Το μόνο που μπορεί να αποτρέψει κάτι τέτοιο είναι η αντιμετώπιση της κατάστασης με βάση την αρχή ότι, επειδή έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους, ξέρουμε πολύ καλά τι πρέπει να κάνουμε: πρέπει να τους βοηθήσουμε να ξαναπάρουν τη μοίρα τους στα χέρια τους, πρέπει να τους δώσουμε τη δυνατότητα να ξαναχτίσουν τη ζωή τους και, αν μπορούμε, να τους βοηθήσουμε να ξανακερδίσουν την πατρίδα τους.

Κι αυτό θα το κάνουμε, όχι επειδή μάς κινεί ο οίκτος, ούτε και από ωφελιμιστικό συμφέρον. Θα το κάνουμε επειδή αυτό αρμόζει στην κοινή μας ανθρώπινη φύση, επειδή αυτό επιτάσσει η λογική.

Επειδή είναι πράξη αγάπης.

Αποφθέγματα για μια ευτυχισμένη ζωή

Αποφθέγματα που βελτιώνουν την διάθεση και βοηθούν για μια πιο θετική στάση και νοοτροπία.

Χαμογελάτε σε κάθε ευκαιρία Όχι γιατί η ζωή είναι εύκολη, ή τέλεια, ή όπως ακριβώς θα θέλατε, αλλά επειδή έχετε επιλέξει να είστε ευτυχισμένοι και ευγνώμων για όλα τα καλά πράγματα που έχετε και όλα τα προβλήματα που ξέρετε ότι δεν έχετε.

Ποτέ μην αφήσετε μια κακή μέρα να σας κάνει να νιώσετε σαν να έχετε μια κακή ζωή.

Πείτε στην επιτροπή 'αρνητικότητα' που συνεδριάζει μέσα στο κεφάλι σας, να καθίσει ήσυχα και να μην μιλάει.

Μια κακή στάση ζωής είναι σαν ένα σκασμένο λάστιχο, δεν μπορείτε να πάτε πολύ μακριά μέχρι να την αλλάξετε.

Σε έναν κόσμο όπου μπορείτε να είστε ό, τι θέλετε, επιλέξτε να είστε ο εαυτός σας.

Όσο περισσότερο αποδέχεστε τις αποφάσεις που παίρνετε, τόσο λιγότερο χρειάζεστε να τις αποδέχονται και οι άλλοι.

Είναι σημαντικό να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο, και είναι σημαντικό να ξεκινήσετε από τον εαυτό σας.

Ο σκοπός της ζωής δεν είναι να κάνετε τους άλλους ευτυχισμένους, αλλά να μοιράζεστε την ευτυχία με τους άλλους.

Η ευτυχία δεν είναι κάτι που θα πρέπει να αναβάλετε για το μέλλον, αλλά αντίθετα πρέπει να την επιδιώκετε για το παρόν.

Μερικές φορές η ζωή σας δίνει δύο επιλογές: να 'χάσετε' τον εαυτό σας ή κάποιον άλλο. Ανεξάρτητα από την κατάσταση, μην επιλέξετε να χάσετε τον εαυτό σας.

Αν η ευτυχία σας εξαρτάται από το τι κάνει κάποιος άλλος, έχετε αρκετά μεγάλο πρόβλημα.

Ό, τι και αν έκανε κάποιος για σας κατά το παρελθόν, δεν έχει καμία εξουσία πάνω σας στο παρόν.

Μην ανησυχείτε πάρα πολύ για τους ανθρώπους που δεν ανησυχούν για εσάς.

Κάποιες φορές θα πρέπει να επιβληθείτε στα συναισθήματα σας και να να διώξτε πράγματα που κάποτε σήμαιναν πολλά για σας, ώστε να μπορέσετε να απαγκιστρωθείτε από το παρελθόν, και να ανοίξετε το επόμενο κεφάλαιο στη ζωή σας.

Λέγοντας αντίο είναι ένα από τους πιο επώδυνους τρόπους για να λύσουμε ένα πρόβλημα. Αλλά μερικές φορές είναι απαραίτητο.

Προχωρώντας στην ζωή δεν σημαίνει ότι ξεχνάτε, αλλά σημαίνει ότι μπορείτε να επιλέξετε την ευτυχία αντί για το κακό .

Σταματήστε να ψάχνετε ό, τι έχετε χάσει, ώστε να μπορέστε να δείτε τι έχετε.

Κάποιος άλλος είναι ευτυχής με πολύ λιγότερο από ό, τι έχετε.

Συζητείστε σχετικά με τα καλά που έχετε στην ζωή σας, περισσότερο από ό, τι μιλάτε για τα προβλήματά σας.

Μερικές φορές οι άνθρωποι πετάμε κάτι καλό για κάτι καλύτερο, για να ανακαλύψουμε αργότερα ότι το καλό ήταν πραγματικά αρκετά καλό, και το καλύτερο ακόμα δεν ήρθε.

Η ευτυχία που αισθάνεστε είναι σε άμεση συνάρτηση με την αγάπη που προσφέρετε.

Είναι ωραίο να έχετε τα χρήματα και τα πράγματα που τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν, αλλά είναι επίσης σημαντικό να βεβαιωθείτε ότι δεν έχετε χάσει αυτά που τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν.

Δεν χρειάζεστε πολλά χρήματα για να ζήσετε μια πλούσια ζωή. Οι καλοί φίλοι και μια αγαπημένη οικογένεια αξίζουν το βάρος τους σε χρυσό.

Ποτέ δεν πιστέψατε πλήρως στον εαυτό σας, αν τον συγκρίνατε διαρκώς μ όλους τους άλλους. Αντ 'αυτού, συγκρίνετε τον εαυτό σας με το ποιος ήσασταν χτες.

Μία από τις μεγαλύτερες ελευθερίες είναι να μην νοιάζεστε πραγματικά για το τι σκέφτονται οι άλλοι για σας.

Πονάει περισσότερο όταν προσποιείστε ότι αυτό δεν συμβαίνει.

Ο θάνατος δεν είναι η μεγαλύτερη απώλεια στη ζωή. Η μεγαλύτερη απώλεια είναι τι πεθαίνει μέσα μας ενώ είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Μπορείτε να ορίσετε τη δική σας ζωή. Μην αφήνετε τους άλλους να γράψουν για εσάς την ιστορία της ζωής σας.

Μην φοβάστε την αλλαγή. Πολλές φορές θα χάσετε κάτι καλό, αλλά στη συνέχεια θα κερδίστε κάτι ακόμα καλύτερο.

Το να ανησυχείτε είναι μια τεράστια σπατάλη χρόνου και ενέργειας. Δεν αλλάζει τίποτα. Το μόνο που κάνει είναι να σας κλέβει τη χαρά και να εμποδίζει να κάνετε θετικές αλλαγές.

Αν δεν σας αρέσει κάτι, αλλάξτε το. Εάν δεν μπορείτε να το αλλάξετε, αλλάξτε τον τρόπο που σκέφτεστε για αυτό.

Η ζωή δεν πρέπει να είναι τέλεια, για να είναι υπέροχη.

Δείχνετε στα καλύτερα σας, όταν φοράτε το χαμόγελό σας. Δεν υπάρχει καλύτερη ομορφιά, από αυτή που έρχεται από μέσα μας.

Δεν μπορείτε να αλλάξετε ότι αρνείστε να αντιμετωπίσετε.

Η διαφορά μεταξύ του ποιος είστε και του τι θέλετε να είσαι, είναι το τι κάνετε για να το πετύχετε.

Αν θέλετε η ζωή σας ν αλλάξει, θα πρέπει να αλλάξουν οι επιλογές και οι ενέργειές σας. Κάθε μέρα ξημερώνει με μια ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα.

Τα καλά πράγματα δεν έρχονται σε αυτούς που τα περιμένουν. Τα καλά πράγματα έρχονται σε αυτούς που επιδιώκουν τους στόχους και τα όνειρα τους.

Όταν πιάνετε τον εαυτό σας να είναι σε απελπισία και δεν μπορείτε να βρείτε το δρόμο έξω από το σκοτάδι, να θυμάστε ότι αυτό θυμίζει το μέρος όπου πηγαίνουν οι κάμπιες γα να βγάλουν τα φτερά τους.

Το τι πιστεύετε έχει περισσότερη δύναμη από αυτό που ονειρεύεστε, επιθυμείτε ή ελπίζετε. Θα γίνετε αυτό που πιστεύετε.

Κρατήστε την καρδιά σας ανοιχτή στα όνειρα. Για όσο διάστημα υπάρχει ένα όνειρο, υπάρχει ελπίδα, και εφ 'όσον υπάρχει ελπίδα, υπάρχει η χαρά της ζωής.

Όταν προσπαθείτε να ελέγχετε τα πάντα, καταλήγετε να μην απολαμβάνετε τίποτα. Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι να χαλαρώσετε και απλά να ζήσετε τη στιγμή.

Ακόμα κι αν δεν μπορείτε να ελέγξετε όλα όσα συμβαίνουν, μπορείτε να ελέγχετε τη στάση σας απέναντι σε αυτά που συμβαίνουν.

Η ζωή δεν θα είναι ποτέ τέλεια, ανεξαρτήτως πόσο σκληρά θα προσπαθείτε. Ακόμα κι αν δώσετε την καρδιά και την ψυχή σας , ποτέ δεν θα βρείτε την τελειότητα που ζητάτε. Πάντα θα υπάρχουν ραγισμένες καρδιές, πάντα θα υπάρχουν ημέρες όπου τίποτα δεν θα πηγαίνει καλά. Αλλά θα πρέπει να το αποδεχθείτε και να γνωρίζετε ότι ακόμη και τα πιο ατελή πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα με την αγάπη και το γέλιο.

Στη ζωή δεν περιμένουμε να κοπάσει η καταιγίδα, αλλά πρέπει να μάθουμε να χορεύουμε στη βροχή.

Ικανοποίηση δεν είναι πάντα η εκπλήρωση αυτών που θέλουμε. Είναι και η συνειδητοποίηση του πόσο ευλογημένοι είμαστε για ότι έχουμε.

Πως αναπτύσσεται η συναισθηματική κακοποίηση σε μια σχέση;

Ο θυμός και η κακοποίηση στις σχέσεις ξεκινά με την κατηγορία: «Νιώθω άσχημα και εσύ φταις για αυτό».

 

Ακόμα και αν παραδέχεται κάποιος ότι συμπεριφέρεται άσχημα, συχνά κατηγορεί το σύντροφό του ως εξής: “Παίζεις με τα νεύρα μου” ή “Μπορεί να το παράκανα αλλά είμαι και εγώ άνθρωπος…αλλά κοίτα τι έκανες!”. Με λίγα λόγια τα άτομα που είναι επιθετικά και κακοποιητικά νιώθουν ότι είναι θύματα, πράγμα που κάνει τους άλλους να αισθάνονται ότι αυτοί τους κακοποιούν τελικά.

 

Ποιά είναι η ψυχολογία των κακοποιητικών ατόμων;

Οι φανερά επιθετικοί και κακοποιητικοί σύντροφοι διακατέχονται από άγχος. Πιθανολογείται ότι από όταν ήταν μικροί είχαν αναπτύξει την αίσθηση ότι τα πράγματα θα πάνε στραβά και ότι δεν θα μπορέσουν να τα διαχειριστούν. Η τότε προσπάθεια να ελέγξουν όσο μπορούν μια κατάσταση οδηγεί τα άτομα να θέλουν να ελέγξουν το τώρα περιβάλλον τους ώστε να μην νιώσουν το παρελθοντικό αίσθημα αποτυχίας και ανεπάρκειας. Η προσπάθεια να ελέγξουν τους άλλους τελικά δεν τους καλύπτει διότι το άγχος αυτό είναι μέσα τους και συνεχίζει να υπάρχει. Το άγχος αυτό προέρχεται είτε από το αίσθημα της αποτυχίας ή το φόβο ότι μπορεί να πάθουν κάτι κακό, να μείνουν μόνοι ή να εγκαταλειφθούν.

 

Πως διατηρούμε το κλίμα κακοποίησης χωρίς να το θέλουμε;

Το πιο δύσκολο κομμάτι του να μένει κάποιος με ένα κακοποιητικό σύντροφο δεν είναι τα ξεσπάσματα του, οι προσβολές του ή η άσχημη συμπεριφορά του, αλλά η προσπάθεια διατήρησης ενός ήρεμου κλίματος. Το να είναι κάποιος σε εγρήγορση προκειμένου να μην γίνει κάτι “λάθος” και αρχίσει η συναισθηματική κακοποίηση κάνει πιο ευάλωτες τις γυναίκες στο άγχος. Πολλά άτομα προκειμένου να μην “ταράξουν τα νερά” εάν πάει να γίνει κάτι θα τα ρίξουν στον εαυτό τους, ασχέτως αν φταίνε, ώστε να μην υπάρξει έκρηξη θυμού ή άλλων αρνητικών συμπεριφορών. Συχνά οι γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί συναισθηματικά στην προσπάθεια τους να φέρνουν συνεχώς αυτή την ισορροπία νιώθουν ότι έχουν χάσει τον εαυτό τους. Κατ’ επέκταση τείνουν να απομονώνονται όλο και περισσότερο και να μένουν στο σπίτι.

 

Ο σιωπηλός θύτης

Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχουν φωνές ή αυστηρή κριτική για να πούμε ότι ένα άτομο έχει υποστεί συναισθηματική κακοποίηση. Ένα είδος συναισθηματικής κακοποίησης μπορεί να αποτελέσει και το γεγονός ότι το άτομο δεν συμμετέχει στη σχέση. Πιο συγκεκριμένα το άτομο βρίσκεται στο χώρο χωρίς όμως να ακούει ουσιαστικά το σύντροφο του και τις ανάγκες του λέγοντας συχνά :”Κάνε ότι νομίζεις και άσε με ήσυχο-η”. Η δική τους προσπάθεια ώστε να αντιμετωπίσουν την ανεπάρκεια τους μέσα στη σχέση είναι απλά το να μην προσπαθούν για τίποτα. Για αυτά το να μην προσπαθούν σημαίνει και ότι δεν θα αποτύχουν και σε κάτι.

Το άτομο που είναι σε σχέση με ένα σιωπηλό θύτη συνήθως νιώθει:

-Ασήμαντο

-Μη ελκυστικό

 

Κανείς δεν μπορεί να αποφύγει τις συνέπειες μιας κακοποίησης.

Όσοι διαμένουν κάτω από κακοποιητικές συνθήκες χάνουν ένα μέρος της αυτονομίας τους και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αναπτύξουν κάποιου είδους ψυχοπαθολογία. Τα περισσότερα μέλη της οικογένειας, συμπεριλαμβανομένων και των παιδιών έχουν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσουν κάποια αγχώδης διαταραχή ή καταθλιπτικά στοιχεία. Συμπτώματα όπως απώλεια ύπνου, δυσκολία συγκέντρωσης και εργασίας και εξαρτητικές συμπεριφορές μαρτυρούν ότι κάτι δεν πάει καλά. Ως ενήλικες οι περισσότεροι υπάρχει πιθανότητα να εμφανίσουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και αίσθηση επάρκειας.

Η συναισθηματική κακοποίηση είναι αρκετά πολύπλοκη για να τη διαχειριστεί κάποιος από μόνος του καθώς ο θύτης από τη μια μετανιώνει για τη συμπεριφορά του και δίνει ελπίδες στο θύμα του ότι θα αλλάξει και από την άλλη συνεχίζει την κακοποίηση.

 

Γιατί είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι κακοποιούμαστε συναισθηματικά;

Όταν η κακοποίηση γίνεται με τρόπο που να υποδηλώνει ότι εμείς φταίμε ή ότι για παράδειγμα εμείς είμαστε κακοί γονείς ή χαζοί ή ανεπαρκείς ή ασήμαντοι ή ότι δεν αξίζουμε να μας αγαπήσει κανείς άλλος, τι γίνεται; Καταλήγουμε στο ότι εμείς φταίμε, ότι είναι δικό μας το πρόβλημα.

 

Πως μπορεί να θεραπευτεί η συναισθηματική κακοποίηση;

Η θεραπεία της συναισθηματικής κακοποίησης απαιτεί να εστιάσουμε πρώτα στην προσωπική μας υγεία και μετά στη σχέση και το σύντροφο μας. Εφόσον εμείς είμαστε καλά μπορούμε να κρίνουμε καλύτερα τις καταστάσεις και να τις διαχειριστούμε καλύτερα. Το να επισκεφτούμε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας είναι σίγουρα ένα βήμα που εκτός από συναισθηματική αποφόρτιση θα μας εφοδιάσει με τις κατάλληλες τεχνικές ώστε να αντιμετωπίζουμε παρόμοιες καταστάσεις.

Η κοινωνική παρενέργεια της θρησκείας

Η πρωτόγνωρη λέξη «φονταμενταλισμός» είναι ελληνική μεταγραφή του αγγλικού όρου fundamentalism (από το λατινικό fundamentum: θεμέλιο). Αποδίδεται ως «θεμελιωτισμός» ή «θεμελιοκρατία» και σημαίνει την επιστροφή στα «θεμέλια» μιας παράδοσης του παρελθόντος, την εμμονή στα «θεμελιώδη» άρθρα πίστης και τη μαχητική προάσπιση των «θεμελιακών» στοιχείων κάποιας θρησκευτικής κληρονομιάς.

Φονταμενταλισμός είναι ο μαχητικός θρησκευτικός συντηρητισμός.


Τρία χαρακτηριστικά στοιχεία του είναι η συντηρητικότητα, η θρησκευτικότητα και η μαχητικότητα.

Πρώτιστο ιδίωμα παραμένει ο συντηρητισμός, που διαφοροποιεί τον φονταμενταλισμό από τον εκσυγχρονισμό, τον αντιπαραθέτει με τον φιλελευθερισμό ή τον σοσιαλισμό και τον αντιδιαστέλλει με τον διαφωτισμό, με τον ορθολογισμό και τον ατομικισμό της νεωτερικότητας. Η συντήρηση της παράδοσης των «θεμελίων» χωρίς ανανέωση και δίχως προσαρμογή, η πιστή κατά γράμμα ερμηνεία και η τυφλή τυποποιημένη εφαρμογή των επιταγών της κληρονομιάς του παρελθόντος μαζί με την αντιπαράθεση σε καθετί νεωτερικό, σύγχρονο, μοντέρνο, δυτικό (ευρωπαϊκό ή αμερικανικό) συνιστούν τον πυρήνα του φονταμενταλιστικού κινήματος.

Η θρησκευτικότητα χρωματίζει τον φονταμενταλισμό αποφασιστικά και καθορίζει τον συντηρητισμό του. Χάρη στη βασική εμπειρία της ενότητας που διακρίνει κάθε θρησκεία τόσο στον χώρο όσο και μέσα στον χρόνο ιδρύοντας την κοινωνία (οριζόντια ενότητα των ομόδοξων μέσα στον χώρο) και γεννώντας την ιστορία (κατακόρυφη ενότητα των ομοφρόνων μέσα στον χρόνο), η συντήρηση των «θεμελίων» επικυρώνεται μεταφυσικά και επεκτείνεται από τον θολό πυθμένα κάποιου παρελθόντος «χρυσού αιώνα» στον απλησίαστο ορίζοντα ενός μελλοντικού «παραδείσου». Η θρησκεία λειτουργεί σαν το «τσιμέντο» της συντήρησης, ως το ανθεκτικότερο συνεκτικό υλικό των «θεμελίων» της παράδοσης που υποτάσσει το κοσμικό (κράτος, κοινωνία, οικονομία) στο θρησκευτικό και υποτάσσει το ιδιωτικό (προσωπική ζωή του ατόμου) στο δημόσιο (θρησκευτικός κώδικας ηθικών αξιών, «ιερός νόμος»).

Η μαχητικότητα είναι το τρίτο στη σειρά, αλλά πρώτο σε εντυπωσιασμό στοιχείο του φονταμενταλισμού. Η βία στη διακονία του ιερού εν ονόματι της συντήρησης είναι που συνοψίζει το φονταμενταλιστικό κίνημα άριστα. Προσφυγή στα όπλα, αιματοχυσίες και εκατόμβες, ακρωτηριασμοί τιμωρίας και παραδειγματικές εκτελέσεις, πογκρόμ και γκέτο, φυλετικές διακρίσεις και σεξιστικοί διαχωρισμοί, εθνοκάθαρση και τρομοκρατία βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη των φονταμενταλιστών όλου του κόσμου, κάθε εποχής.

Κάθε θρησκευτική κληρονομιά έχει να παρουσιάσει κρούσματα φονταμενταλισμού. Δυστυχώς δεν υπήρξε αναίμακτη θρησκεία ως σήμερα, όπως επίσης δεν εμφανίσθηκε ποτέ αναίμακτη επανάσταση, ειρηνική εξέγερση ή «βελούδινη» ανταρσία.

Η πολιτική σκοπιμότητα και η ειδησεογραφική προχειρότητα σε μερικές περιπτώσεις δημιούργησαν την εσφαλμένη εντύπωση πως δήθεν μόνον το Ισλάμ ταυτίζεται με τον φονταμενταλισμό, ενώ η αδιάψευστη ιστορική πραγματικότητα είναι ότι κάθε θρησκεία διαβρώνεται από τον φονταμενταλιστικό ιό, ακόμη και τα ινδικά θρησκεύματα που δεν υστερούν σε βίαιες αναμετρήσεις δολοφονώντας μέλη της οικογενείας Γκάντι «δι' ασήμαντον αφορμήν».

Η σχέση της θρησκείας με τον φονταμενταλισμό είναι σαν τη σχέση της ενέργειας με την παρενέργεια ή του προϊόντος και του υποπροϊόντος. Οπως κάθε φάρμακο έχει ενδείξεις και αντενδείξεις, έτσι και η θρησκεία ως φαινόμενο της Ιστορίας, της κοινωνίας και του πολιτισμού αντανακλά το περιβάλλον της και αναπαράγει τον περίγυρό της άλλοτε προς το καλύτερο και άλλοτε προς το χειρότερο.

Ο φονταμενταλισμός είναι η θρησκευτική αναπαραγωγή της κοινωνίας προς το χειρότερο, κατιτί σαν καρκίνωμα της Ιστορίας και παράσιτο του πολιτισμού.

Η ίδια η θρησκεία μπορεί να παράγει το αντίδοτο κατά του φονταμενταλισμού, εάν και όταν η φωτισμένη θεολογία και η υπεύθυνη ιεραρχία ερμηνεύσουν τις επιταγές της παράδοσης κατά το πνεύμα που ζωοποιεί και όχι κατά το γράμμα που σκοτώνει, εφαρμόζοντας με τρόπο φιλάνθρωπο και όχι απάνθρωπο ό,τι είναι απολύτως απαραίτητο για τη συνοχή της κοινωνίας σε έναν χώρο παγκοσμιοποιημένο πλανητικά και σε έναν ιστορικό χρόνο με προοπτική μελλοντολογική κι όχι παρελθοντολογική.

Εάν επιβίωση σημαίνει συμβίωση και εφόσον ο λόγος είναι διάλογος, ποτέ μονόλογος ούτε αντίλογος, τότε η θρησκεία έχει κοινωνικό συμφέρον και ιστορικό ενδιαφέρον να φανεί τίμια με τον εαυτό της ως δύναμη που ενώνει αντί να χωρίζει. Πρώτιστο μέλημα κάθε θρησκευτικής παρουσίας σήμερα είναι η παραγωγή θεολογικών αντιδότων κατά του φονταμενταλισμού για το καλό όλων μας. Αλλιώτικα θα αποβληθούν τα προϊόντα μαζί με τα υποπροϊόντα και μάλιστα εξαιτίας αυτών των τελευταίων…

Γίνεται να ακούς τα «χρώματα» και να «βλέπεις» τη μουσική;

Κι όμως γίνεται! Το φαινόμενο ονομάζεται συναισθησία και αφορά το 1% του πληθυσμού.

Υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι που όταν βλέπουν ένα χρώμα ταυτόχρονα το "ακούνε" και όταν ακούνε μουσική παράλληλα την "βλέπουν". Η κατάσταση αυτή που ακούει στο όνομα συναισθησία είναι ένα φαινόμενο νευρολογικού χαρακτήρα που ουσιαστικά περιγράφει την ταυτόχρονη λειτουργία, τη συλλειτουργία των αισθήσεων.

Πώς εξηγείται το παράξενο αυτό φαινόμενο;
Αυτό που βρέθηκε πως συμβαίνει στα άτομα με συναισθησία είναι ότι συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου τους, όπως εκείνες που ελέγχουν την γλώσσα και συλλαμβάνουν τα χρώματα, έχουν στενές συνδέσεις μεταξύ τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, τα συγκεκριμένα άτομα, όταν λαμβάνουν μια πληροφορία με τις αισθήσεις τους, για παράδειγμα δέχονται ένα ηχητικό ή οπτικό ερέθισμα, περισσότερες από μια περιοχές του εγκεφάλου τους μπαίνουν σε λειτουργία για να το επεξεργαστούν και να το κατανοήσουν. Με λίγα λόγια, η συναισθησία είναι αποτέλεσμα του ότι διάφορες αισθήσεις συνεργάζονται για να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα. Έτσι, κάποιος με συναισθησία θα δει π.χ. το πράσινο όταν ακούσει έναν ήχο όπως η κόρνα ή θα έχει στο στόμα του τη γεύση της φράουλας όταν θα ακούσει κάποιον να γελά. Τα παραπάνω δεν είναι αποτέλεσμα φαντασίας ή συνειρμών, αλλά μιας διαφορετικής λειτουργίας των αισθήσεων. 

Tα αεροσκάφη του μέλλοντος!- Eτσι θα γίνονται οι επιβατικές πτήσεις κάποια στιγμή...

Οι αεροπορικές πτήσεις είναι σταθερά στις μέρες μας, έχοντας ήδη αλλάξει τον τρόπο που ταξιδεύουμε αλλά και φέρνοντας τον κόσμο πολύ κοντύτερα.

 

Παρά ταύτα, τείνουμε να θεωρούμε τα επιβατικά αεροσκάφη λίγο-πολύ στάνταρ, σαν να μην εξελίσσεται λες ο σχεδιασμός και ο τρόπος λειτουργίας τους.

 

Κι όμως, αναρίθμητα concepts κυκλοφορούν κάθε χρόνο που ψάχνουν να αλλάξουν τους κανόνες του παιχνιδιού προς όφελος της ταχύτητας, την άνεσης και της ασφάλειας.

 

Οραματιστές αεροναυπηγοί από τα πέρατα του κόσμου αναπτύσσουν συνεχώς πειραματικούς σχεδιασμούς για τις πτήσεις του άμεσου ανθρώπινου μέλλοντος, φέρνοντας στον αέρα έναν άνεμο αλλαγής…

 

Το αερόπλοιο του μέλλοντος

 

Τα αερόπλοια σφράγισαν την εμπορική αεροπορία και έζησαν τις δικές τους ένδοξες στιγμές πριν συναντήσουν την πτώση τους εκεί στα μέσα του 20ού αιώνα. Κι όμως, κάποιοι θαρραλέοι νοσταλγοί του αερόπλοιου προσπαθούν να το επαναφέρουν σήμερα στη ζωή και η πλέον ενδιαφέρουσα προσπάθεια είναι αναμφίβολα το Aether Airship. Το πνευματικό παιδί του σχεδιαστή Mac Byers δεν μοιάζει σε τίποτα με τα αερόπλοια του παρελθόντος και τις τραγωδίες που μας θυμίζουν (όπως το Χίντενμπουργκ), γι’ αυτό και το design του βγάζει και φουτουρισμό και ασφάλεια.

 

Και βέβαια σε επίπεδο άνεσης θυμίζει περισσότερο κρουαζιερόπλοιο παρά επιβατικό αεροπλάνο, καθώς ο σκοπός είναι να παραμένει ο επιβάτης στο εσωτερικό του χωρίς να χρειάζεται να κατεβαίνει. Γι’ αυτό και προσφέρει πολλαπλές επιλογές σε φαγητό και διασκέδαση, ευρύχωρα προσωπικά δωμάτια αλλά και την πλέον υπέροχη θέα που μπορεί να εξασφαλίσει ανθρώπινη δημιουργία!

 

Παρά το γεγονός ότι ο σχεδιασμός παραμένει ακόμα σε στάδιο σύλληψης, δείχνει αγέρωχα το μέλλον, καθώς πολλές φίρμες εξερευνούν πια σοβαρά το ενδεχόμενο της αναβίωσης των αερόπλοιων, αφού είναι οικονομικότερα στο ταξίδι και προσφέρουν μια εντελώς διαφορετική εμπειρία πτήσης…

 

Ο καλός βομβαρδιστής

 

Προσπαθώντας να κλέψει από τη Βρετανία τον πρώτο λόγο στους υπερηχητικούς αεροδιαστημικούς σχεδιασμούς, η καναδική Bombardier εισέβαλε πρόσφατα στο τοπίο με το φοβερό και τρομερό concept της για επιβατικό τζετ αεροσκάφος που είπε Antipode. Το αποτέλεσμα είναι ένα μικρό μεν αεροπλάνο που μπορεί να μεταφέρει λίγους επιβάτες, το κάνει ωστόσο με ταχύτητες Mach 24! Καλύπτοντας δηλαδή την απόσταση Λονδίνου-Νέας Υόρκης σε 11 λεπτά ακριβώς!

 

Για να το κάνει βέβαια αυτό, έχει επαναστατικοποιήσει τη λειτουργία του αεριωθούμενου κινητήρα πηγαίνοντας πολλά βήματα παρακάτω την τζετ τεχνολογία. Οι απαιτήσεις του σχεδιασμού θέλουν το αεροπλάνο να απογειώνεται κατακόρυφα και μόλις πιάσει το επιθυμητό ύψος, να προωθείται μπροστά με αστρονομικές ταχύτητες Mach 24.

 

Το μόνο σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει το concept είναι οι πολύ υψηλές θερμοκρασίες που δημιουργούνται στην άτρακτο λόγω της τριβής, αν και οι σχεδιαστές διατείνονται ότι αυτό έχει λυθεί μέσω μιας σειράς αεραγωγών στη μύτη του σκάφους. Αν το πολυμήχανο Antipode οργώσει ποτέ τους αιθέρες, κανείς δεν ξέρει, για την ώρα πάντως ο δραστικός σχεδιασμός του ανανεώνει ριζικά την αεροπορία πυροδοτώντας ήδη τα επόμενης γενιάς τζετ επιβατικά…

 

Όριό μας, τα αστέρια

 

Το Γερμανικό Κέντρο Αεροδιαστημικής αναπτύσσει ήδη το δικό του μοντέλο για πτήσεις υψηλών ταχυτήτων. Αν και δεν μένει στα γνωστά και παραδεδομένα, καθώς ο σχεδιασμός των Γερμανών κατέληξε σε κάτι που λειτουργεί και μοιάζει περισσότερο με διαστημικό λεωφορείο παρά με συμβατικό αεροπλάνο. Το SpaceLiner συνδυάζει τα καλύτερα χαρακτηριστικά του πυραύλου και του αεροπλάνου, καθώς μεταφέρεται εκτός ατμόσφαιρας με τη βοήθεια πυραύλου και μετά λειτουργεί σαν κανονικό αεροσκάφος.

 

Για να είναι μάλιστα τα υλικά του επαναχρησιμοποιήσιμα, οι Γερμανοί αναπτύσσουν συνοδευτικά αεροπλάνα ώστε να συλλαμβάνουν στον αέρα τους αποσπώμενους προωθητήρες του πυραύλου. Εκεί στις παρυφές της γήινης ατμόσφαιρας, το SpaceLiner πιάνει ταχύτητες Mach 25, καλύπτοντας την απόσταση Ευρώπης-Αυστραλίας σε μόλις 90 λεπτά.

 

Στο τέλος του ταξιδιού του μάλιστα το ιδιαίτερο αυτό διαστημικό λεωφορείο προσγειώνεται σαν κανονικό αεροπλάνο. Στα μεγάλα «συν» του σχεδιασμού είναι η ταχύτητα και τα επαναχρησιμοποιούμενα υλικά, αλλά και η φιλικότητα στο περιβάλλον, καθώς τα μόνα που καίει το μηχανικό αυτό σύστημα είναι υγρό υδρογόνο και υγρό οξυγόνο, απελευθερώνοντας δηλαδή στην ατμόσφαιρα απλούς υδρατμούς. Το Γερμανικό Κέντρο Αεροδιαστημικής ελπίζει να δει το SpaceLiner στον αέρα μέχρι το 2050…

 

Ο πολυμήχανος Δαίδαλος

 

Το AWWA-QG Progress Eagle είναι και επισήμως ο πιο περίπλοκος αεροπλανικός σχεδιασμός που έχουν δει ποτέ ανθρώπινα μάτια, λες και έχει στριμώξει κάποιος εντός του όλες τις μελλοντικές τεχνολογίες. Παρά ταύτα, το concept παραμένει μια αρκούντως βιώσιμη λύση για ένα μεγάλο και φιλικό στο περιβάλλον επιβατικό αεροπλάνο και η ανωτερότητά του δεν μπορεί να κρυφτεί.

 

Καταρχάς, το Progress Eagle είναι πελώριο, μεγαλύτερο από κάθε επιβατικό που κυκλοφορεί σήμερα, καθώς τα τρία καταστρώματά του μπορούν να φιλοξενήσουν άνετα 800 επιβάτες. Ταυτοχρόνως, τα φτερά του είναι πτυσσόμενα ώστε να μπορεί να προσγειωθεί στα υπάρχοντα αεροδρόμια, κάτι που βοηθά στην απήχηση του σχεδιασμού του. Όσο για τη μηχανική του καρδιά, βασίζεται σε έξι κινητήρες υδρογόνου, οι οποίοι παρέχουν επίσης όλο τον ηλεκτρισμό που θα χρειαστεί κατά τη διάρκεια της πτήσης (συνεπικουρούμενοι από τα καινοτόμα ηλιακά πάνελ στα φτερά).

 

Και βέβαια φέρει πάνω του ένα τεράστιο φίλτρο διοξειδίου του άνθρακα, ώστε να αφήνει πίσω του καθαρό αέρα! Οι ιθύνοντες του concept εμφανίζονται αισιόδοξοι ότι το αεροπλάνο θα εμφανιστεί στους αιθέρες μέχρι το 2030…

 

Το ανατρεπτικό

 

Ο δημιουργός του το είπε «Mobula» και παραμένει το πιο παράξενο ίσως από όλα τα νέα αεροπλανικά concepts. Ικανό να μεταφέρει περισσότερους από 1.000 επιβάτες στα πέντε καταστρώματά του, το Mobula δεν ασχολείται μόνο με την άνετη κάλυψη της απόστασης ως τον προορισμό, καθώς αυτό που επιζητά είναι να προσφέρει μια εντελώς διαφορετική εμπειρία πτήσης.

 

Γι’ αυτό και πετάει μόλις λίγα μέτρα πάνω από τον ωκεανό, εκμεταλλευόμενο τα ρεύματα αέρα! Αν και δεν έχει κανένα πρόβλημα να οργώνει, πέρα από τα νερά, και τις στεριές, καθώς μπορεί να προσεδαφιστεί πρακτικά παντού. Όσο για τον ιδιαίτερο σχεδιασμό του, δεν είναι στιλιστικοί οι λόγοι αλλά περισσότερο αεροδυναμικοί, κάνοντας το Mobula ιδανικό για πτήση σε χαμηλά υψόμετρα.

 

Παρά το γεγονός ότι είναι πιθανότατα καταδικασμένο να παραμείνει σε στάδιο σχεδιασμού, το Mobula προσφέρει χορταστικές ματιές στο μέλλον της αεροπορίας έτσι πρωτοποριακό και θαρραλέο καθώς είναι…

Ανακαλύφθηκε πώς ο εγκέφαλος γεννά νέα κύτταρα!

Επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Γενεύης στην Ελβετία - μεταξύ των οποίων ο διακεκριμένος καθηγητής γενετικής Εμμανουήλ Δερμιτζάκης- έριξαν για πρώτη φορά φως στους μηχανισμούς μέσω των οποίων γεννιούνται νέα εγκεφαλικά κύτταρα (νευρώνες) από βλαστικά κύτταρα του εγκεφάλου.

 

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον νευροεπιστήμονα Ντενί Ζαμποντόν του Τμήματος Βασικών Νευροεπιστημών της Ιατρικής Σχολής, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science", ανέπτυξαν μια νέα τεχνολογία με την ονομασία FlashTag, η οποία καθιστά δυνατή την παρακολούθηση των νευρώνων, καθώς γεννιούνται.

 

Η δυνατότητα αυτή επέτρεψε στους επιστήμονες να απομονώσουν και να παρατηρήσουν επιμέρους νευρώνες σε πραγματικό χρόνο, ακριβώς τη στιγμή που δημιουργούνται. Αυτό βοήθησε επίσης τους ερευνητές να αποκωδικοποιήσουν για πρώτη φορά τον βασικό γενετικό κώδικα που επιτρέπει την κατασκευή ενός νευρώνα.

 

Η ανακάλυψη αυτή όχι μόνο διευρύνει την κατανόηση του πώς αναπτύσσεται ο εγκέφαλος, αλλά -το κυριότερο- ανοίγει το δρόμο για να χρησιμοποιηθεί αυτός ο γενετικός κώδικας, προκειμένου στο μέλλον να δημιουργηθούν νευρώνες από βλαστικά κύτταρα. Έτσι, όχι μόνο θα κατανοηθούν καλύτερα οι διάφορες νευρολογικές παθήσεις (αυτισμός, σχιζοφρένεια κ.α.), αλλά πιθανώς ανοίγουν και νέες προοπτικές για τη θεραπεία τους.

 

Ο εγκέφαλος διαθέτει πολλά διαφορετικά είδη νευρώνων, το καθένα με τη δική του ξεχωριστή γενετική «υπογραφή», η οποία καθορίζει και την αντίστοιχη εξειδίκευση και λειτουργία του. Όλοι οι νευρώνες προέρχονται από προγονικά βλαστικού τύπου κύτταρα.

 

Με την τεχνική FlashTag, κάθε φορά που ένα βλαστικό κύτταρο γεννά ένα νευρώνα, αυτός αμέσως καθίσταται ορατός χάρη σε ένα φωσφορίζοντα δείκτη. Οι επιστήμονες, στη συνέχεια, μπορούν να παρακολουθούν καθένα ξεχωριστό νευρώνα και να βλέπουν ποιά γονίδια ενεργοποιούνται (εκφράζονται) τις πρώτες ώρες μετά τη δημιουργία του. Επίσης, στη συνέχεια, είναι σε θέση να καταγράφουν τις εξελικτικές αλλαγές που συμβαίνουν σε βάθος χρόνου στη γονιδιακή έκφραση κάθε νευρώνα.

 

«Μέχρι τώρα είχαμε μόνο λίγες φωτογραφίες με τις οποίες έπρεπε να ανακατασκευάσουμε την ιστορία των νευρώνων, πράγμα που άφηνε μεγάλα περιθώρια για εικασίες. Χάρη στο FlashTag, έχουμε πλέον μια κανονική γενετική ταινία να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας», δήλωσε ο Ζαμποντόν.

 

Δοκιμάζοντας την τεχνική στον εγκεφαλικό φλοιό ποντικιών, οι επιστήμονες εντόπισαν τα γονίδια-κλειδιά για την ανάπτυξη των νευρώνων. Ορισμένα από αυτά τα γονίδια φαίνεται να εμπλέκονται στις νευροαναπτυξιακές και νευροεκφυλιστικές παθήσεις, οι οποίες μπορεί να εμφανιστούν πολλά χρόνια μετά τη γέννηση των νευρώνων.

 

Οι ερευνητές δεν αποκλείουν να υπάρχει ήδη μια γενετική προδιάθεση στους νευρώνες, οι οποίοι αργότερα θα δυσλειτουργήσουν, υπό την επήρεια και περιβαλλοντικών παραγόντων. Γι' αυτό, θα αναζητήσουν πιθανές πρώιμες ενδείξεις ανωμαλίας και μελλοντικών παθήσεων στους νεογέννητους νευρώνες, τώρα πια που τους έχουν «βάλει στο μάτι» κυριολεκτικά.

 

Ήδη, γνωρίζοντας τον γενετικό κώδικα των νευρώνων, προχώρησαν δοκιμαστικά στην τροποποίηση (αλλαγή έκφρασης) ορισμένων γονιδίων, επεμβαίνοντας έτσι στο «σενάριο» ανάπτυξης των εγκεφαλικών κυττάρων και επιταχύνοντας την ανάπτυξή τους.

 

Μάλιστα οι ερευνητές δημιούργησαν μια ιστοσελίδα, ώστε και άλλοι επιστήμονες να χρησιμοποιήσουν ελεύθερα το νέο εργαλείο FlashTag, λαμβάνοντας υπόψη ότι το ανθρώπινο γονιδίωμα περιεχει περίπου 20.000 γονίδια και κάθε μία ερευνητική ομάδα δεν μπορεί να εστιαστεί παρά σε μερικά μόνο από αυτά κάθε φορά.