Εξουδετέρωση της βαρύτητας με στάσιμα κύματα

Σταγόνες διαλυμάτων (διαφόρων φαρμακευτικών ουσιών) αιωρούνται, περιφρονώντας την βαρύτητα. Οι ερευνητές του εργαστηρίου Argonne καταφέρνουν χρησιμοποιώντας ηχητικά κύματα να εξουδετερώσουν την βαρυτική έλξη.

Χρησιμοποιώντας κατάλληλα δυο ηχητικά κύματα με συχνότητες 22 ΚHz δημιουργείται ένα κατακόρυφο στάσιμο κύμα. Τοποθετώντας τις σταγόνες στα σημεία του χώρου όπου το στάσιμο κύμα σχηματίζει του λεγόμενους κόμβους (το πλάτος της ταλάντωσης στους κόμβους είναι μηδενικό, ενώ στις κοιλίες μέγιστο) τότε οι σταγόνες ισορροπούν.

Δείτε το βίντεο:


 
Όταν τα φάρμακα έχουν κρυσταλλική μορφή, τότε δεν απορροφώνται πλήρως από τον οργανισμό. Το ζητούμενο είναι να κατασκευαστούν φαρμακευτικά σκευάσματα σε άμορφη κατάσταση. Η εξάτμιση ενός διαλύματος που περιέχεται σε κάποιο δοχείο – εξαιτίας της επαφής του με τα τοιχώματα του δοχείου – είναι πολύ πιθανό μας δώσει την διαλυμένη ουσία στην κρυσταλλική της μορφή. Για να αποφευχθεί το πρόβλημα αυτό πρέπει να πραγματοποιηθεί η εξάτμιση χωρίς το υγρό διάλυμα να αγγίζει το οτιδήποτε. Τούτο επιτυγχάνεται με την ακουστική αιώρηση των σταγόνων.

"ΠΟΙΟΙ ΗΣΑΝ τελικα ΟΙ ΓΕΦΥΡΑΙΟΙ;"

Ποίοι ήσαν οι Γεφυραίοι του Ηροδότου;
Ευτυχώς διεσώθησαν ολίγα τινα σπαράγματα από την αρχαιοελληνική γραμματεία τα οποία μας διαφωτίζουν ώστε να διαπιστώσουμε τα περί καταγωγής των Γεφυραίων.
Ο Εκαταίος ο Μιλήσιος(1), ιστορικός-χρονικογράφος, είναι η αρχαιότερη σωζόμενη ιστορική πηγή στην οποία βασιζόμαστε για αρχή της διερευνήσεως.. Ο γεωγράφος Στέφανος Βυζάντιος αντλεί πληροφορίες από τον Εκαταίο τον Μιλήσιο (0538 frag 002) και μας πληροφορεί ότι η "ΓΕΦΥΡΑ: πόλις Βοιωτίας, τινές δε τους αυτούς είναι και Ταναγραίους φασίν, ως Στράβων ΙΧ 2, 10 και Εκαταίος. Αφ ού και Γεφυραία η Δηώ".. ..

Ο δε Στράβων αναφέρει ότι: "και ΓΡΑΙΑ δ' εστ' τόπος Ωρωπού πλησίον και το ιερόν του Αμφιαράου και του Ναρκίσσου.. ... τινές δε τη Τανάγρα την αυτή φασιν, Ποιμανδρίς δ' εστιν η αυτή τη Ταναγρική, καλούνται δε και Γεφυραίοι οι Ταναγραίοι.."(Βιβλίο ΙΧ, 2 10). Στην συνέχεια ο Στράβων συνεχίζει αναφέροντας ότι η Τανάγρα έχει σύνορα με την Αττική.

Τα ίδια ισχυρίζεται και ο Ηρωδιανός(2) στην "Ρητορική-Καθολική Προσωδία" του όπου "τινές δε αυτούς (τους Γεφυραίους) είναι Ταναγραίους.. .."

Συνοψίζοντας τις θέσεις των παραπάνω αντιλαμβανόμεθα ότι υπήρχε μία παναρχαία Βοιωτική πόλις η ΓΡΑΙΑ η οποία μετωνομάσθη σε Γέφυρα κάποια εποχή και τελικώς σε Τανάγρα. Η Τανάγρα-Γέφυρα ωνομάζετο και Ποιμανδρίς, είχε σύνορα με την Αττική και κάποιοι Ταναγραίοι-Γεφυραίοι μετενάστευσαν για διαφόρους λόγους στην γειτονική Αττική.

Πρέπει να δώσουμε μεγάλη σημασία στις αιτίες των Γεφυραϊκών μεταναστεύσεων. Για τους λόγους των δύο βασικών μεταναστεύσεων μας πληροφορεί ο Μυσός Πούβλιος Αίλιος Αριστίδης(3) : "οι υπό των Δωριέων εξελασθέντες Πελοποννήσιοι εις Τανάγραν πόλιν της Βοιωτίας ελθόντες εξείλον αυτήν. Ταναγραίων ούν τινες εις Αθήνας κατέφυγον. Τανάγρα, πόλις Βοιωτία.. ..ούτοι, μή υπακούοντες Θηβαίοις, υπ' αυτών εξεβλήθησαν, όν ένιοι εις Αθήνας ελθόντες ώκησαν. Μέμνηται δε της ιστορίας Ηρόδοτος, Γεφυραίους τους Ταναγραίους καλείν.. ..". Άσχημη μοίρα για τους Ταναγραίους-Γεφυραίους οι οποίοι υπέφεραν και πιέσθηκαν ώστε πολλοί να μεταναστεύσουν τόσο υπό την πίεση των Θηβαίων όσο παλαιότερα υπό την πίεση των Πελοποννησίων οι οποίοι είχαν εκδιωχθή από τους Δωριείς.

Ας προχωρήσουμε όμως στην ουσία του πράγματος δηλαδή στον λόγο για τον οποίο οι Γραίοι ωνομάζοντο αρχικώς Γεφυραίοι κρατώντας υπ' όψιν ότι οι Έλληνες έδιναν ιδιαίτερη σημασία σε ονομασίες ώστε το όνομα να εμπεριέχη και να σημαίνη την ιδιότητα του αντικειμένου.
Ο Αίλιος Αριστείδης μας ενημερώνει και για τον λόγο για τον οποίο οι Ταναγραίοι ωνομάζοντο Γεφυραίοι(4).. .."το Παλλάδιον.. ..το από Τροίας.. ..λέγειν δε αν και περί άλλων πολλών Παλλαδίων. Τού τε κατ' Αλαλκομενόν τον αυτόχθονα ΚΑΙ παρα Αθηναίοις Γεφυραίων καλουμένων, ως Φερεκύδης (3 F 179) και Αντίοχος (VI) ιστορούσι". Προκύπτει ότι οι Γεφυραίοι ήσαν πανάρχαιοι Ιερείς κάποιου Παλλαδίου και πολλοί αρχαίοι αναφέρθηκαν σ' αυτό το ζήτημα.

Αναζητώντας την αρχαιοτάτη τοποθεσία του αρχαιοτάτου Παλλαδίου των Γεφυραίων καταλήγουμε στην απάντηση του ιστορικός Ιωάννου Λαυρεντίου του Λυδού(5) : "Ότι ΠΟΝΤΙΦΙΚΕΣ οι αρχιερείς παρά ρωμαίοις ελέγοντο, καθάπερ εν Αθήναις το πάλαι. ΓΕΦΥΡΑΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΠΕΡΙ ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΕΞΗΓΗΤΑΙ διοικηταί των όλων-..ωνομάζοντο δια το επί της ΓΕΦΥΡΑΣ ΤΟΥ ΣΠΕΡΧΕΙΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ Ιερατεύειν τω Παλλαδίω. Πόντην γαρ οι ρωμαίοι την γέφυραν καλούσι και ποντίλια τα γεφυραία ξύλα. Όθεν και και πραξιεργίαι δήθεν εκαλούντο ωσανεί τελεσταί. Τούτο γαρ σημαίνει το ποντίφιξ από το δυνατόν εν έργοις".

Δηλαδή, οι αρχαίοι Αθηναίοι ωνόμαζαν Γεφυραίους τους αρχιερείς τους σε πανάρχαιες εποχές ενώ οι αρχαίοι Γραίοι-Γεφυραίοι είχαν εγκαταστήσει Ιερόν Παλλάδιον στην γέφυρα του Σπερχειού άρα στην είσοδο του Στενού των Θερμοπυλών και πιθανώς αυτό συνέβαινε σε πολλές γέφυρες οπότε οι διερχόμενοι ίσως αισθανόντουσαν υποχρεωμένοι ή υπεχρεούντο "ν' ανάβουν ένα κεράκι" και αυτό να μην έκανε ιδιαίτερα συμπαθή την τάξη των Γεφυραίων-Ιερέων.

Από την άλλη μεριά, οι Γεφυραίοι Ιερείς είχαν προφανώς αναλάβει την συντήρηση των γεφυρών κι από 'κει ίσως προήρχετο η δύναμίς των. Αν επί παραδείγματι απεκόπτετο η Γέφυρα του Σπερχειού όποια εποχή πλήν θέρους, απεκόπτετο ουσιαστικώς η Νότιος Ελλάς. Μεγαλή λοιπόν η δύναμις των γεφυροφυλάκων Γεφυραίων και εξ αυτών οι Ρωμαίοι μετέφρασαν την λέξη γέφυρα=πόντη και οι αρχιερείς ποντι-φικες!!! Ιδού πως προέκυψε η ονομασία στους Καθολικούς του Ποντίφικος.. ..

Ιδιαίτερη σημασία οφείλουμε να αποδώσουμε στην φράση του Λαυρεντίου του Λυδού ότι το πάλαι ΓΕΦΥΡΑΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΠΕΡΙ ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΕΞΗΓΗΤΑΙ. Δηλαδή, σε χαμένες στον Μύθο εποχές, ΟΛΟΙ οι Ιερείς των Ελλήνων Θεών ελέγοντο Γεφυραίοι.. .. Πιθανώς λόγω της στρατηγικής επιλογής περασμάτων για κτίσιμο ιερών για ευνοήτους ηθιοπλαστικούς λόγους.
Η ιερατική στολή των Γραίων-Γεφυραίων πάλι από τον Λυδό(6) απετελείτο από "Εχρήτο δε στολή επ' ειρήνης, οία ποντίφεξ, αντί του Αρχιερεύς ΓΕΦΥΡΑΙΟΣ, πορφυρά, ποδήρει, ιερατική, χρυσώ λελογχωμένη, αμφιβλήματι δε ομοίως πορφυρώ, εις χρυσούς αύλακας τελευτώντι, την τε κεφαλήν έσκεπε δι' ας εν τη γραφείση μοι Περί Μηνών πραγματεία αποδέδωκα αιτίας.. .."κλπ.
Το ότι οι Ρωμαίοι ωνόμασαν τους ιερείς των με όνομα μεταφρασμένο απ' ευθείας από μία Βοιωτική Ιερατική τάξη αποδεικνύει πολλά.

Από τις λίγες πηγές προκύπτει ότι σε παμπάλαια εποχή η Γραία-Γέφυρα-Τανάγρα ήταν κραταιοτάτη και εξουσίαζε περιοχή περίπου από νοτιοδυτικά του Ευρίπου, περιελάμβανε την Μυκαλησσό και το Βοιωτικόν Άρμα, έως τα υψώματα προς τον Αττικό Δήμο Φυλής ενώ εντελώς Νότια του κράτους της Τανάγρας ήτο η Ελευσίς. (τα όρια κατά Στράβωνα ΙΧ, 2 10). Κατοικούσαν σ' αυτή οι ΓΡΑΙΟΙ και είναι γνωστό ότι κάποιοι ελληνικοί λαοί τα πανάρχαια χρόνια μετανάστευσαν κοντά στην Ρώμη και οι οποίοι αυτοπροσδιορίζοντο ως ΓΡΑΙΟΙ ή Γραικοί και εξ αυτών οι Ρωμαίοι καλούσαν τους Έλληνες υποτιμητικά Γραικύλους.

Φυσικά Γραίοι ή Γραικοί υπήρχαν σε όλον τον Ελλαδικό χώρο. Είναι γνωστό ότι οι Ρωμαίοι εχρησιμοποίησαν κάποιο χαλκιδαϊκό αλφάβητο πράγμα που αποδεικνύει μεταναστευτικό ρεύμα από Εύριπο-Χαλκίδα-Γέφυρα προς Ρώμη.

Οι Γραίοι-Γεφυραίοι μετέφεραν την σπουδαιότερη λατρεία τους, την Παλλάδειο, στις νέες Ρωμαϊκές εστίες τους. Περίπου τότε ή και παλαιότερα, Αρκάδες άποικοι στην Ρώμη έφεραν το δικό τους Παλλάδιο εκεί στον Παλλαδινό λόφο. Τα Παλλάδια Άρκάδων και Γραικών έδωσαν την εντύπωση στους Ρωμαίους ότι η λατρεία αυτή ήτο η σπουδαιοτέρα άρα οι Ρωμαίοι ετίμησαν τους σπουδαιοτέρους Θεούς των Γραικών και ασπάσθηκαν τον Παλλάδειο τίτλο των Γραικών ιερέων οπότε οι Ρωμαίοι ιερείς απεκλήθησαν Ποντίφηκες δηλ. Γεφυραίοι.

Και η προσπάθεια ετυμολογήσεως της Τανάγρας μπορεί να αποδωθή στο τελικό -ΓΡΑ=-ΓΡΑΙΑ ενώ το αρχικό -ΤΑ προκύπτει από ωραιοποίηση χάριν ευφωνίας του -ΔΑ ή δασύ -ΔΑ με προφορά -ΝΤΑ όπου τελικά το -ΝΤΑ = -ΤΑ. Οπότε το -ΤΑ και το ΓΡΑΙΑ να συνιστούν την καλλιεργήσιμη γη=γα=δα της Γραίας δηλ την Δαν της Γραίας ΤΑΝΓΡΑΝ=ΤΑΝΑΓΡΑΝ.

Το πόσο αρχαίοι ήσαν οι Γραίοι φαίνεται από το απόσπασμα του Εκαταίου του Μιλησίου ο οποίος έγραψε "αφ ου και Γεφυραία ή Δηώ". Δηώ είναι η παλαιά ονομασία της Θεάς Δήμητρος και αναφέρεται στον Ορφικό πρός Δήμητρα Ύμνο. Το όνομα προκύπτει από την τροπή του αρχαίου -Α σε -Η από τους Ίωνες και ο Εκαταίος ήτο Ίων. Άρα Δηώ=Δαώ όπου Δα η Γη δωριστί.

Από μόνη της αυτή πληροφορία προσδίδει στους Γραίους-Γεφυραίους-Ταναγραίους την πρωτοκαθεδρία στην οργανωμένη Γεωργία αφού η Δήμητρα=καλλιέργεια Σίτου-δημητριακών πρωτοενεφανίσθη εκεί. Πόσο παλαιά παράδοση πρέπει να είναι αυτή αλλά και τι σπουδαία δυναμική προβάλλει! Από την Τανάγρα μέσω Ερυθρών δρασκελίζει κανείς την σημερινή Κάζα και βρίσκεται μέσω Μάντρας στην ...Ελευσίνα. Η Δήμητρα-Δηώ είχε να κάνη ένα πάρα πολύ μικρό ταξείδι για να βρεθή από τους Γεφυραίους στούς Ελευσινίους και να τους ευνοήση με την καλλιέργεια σίτου στο Ράριον Πεδίον (αρχικώς και έπειτα στο Θριάσιο). Δηλαδή εκεί που τελειώνει το μονοπάτι από Τανάγρα προς Ελευσίνα και αρχίζει ο δρόμος προς Μέγαρα και Πελοπόννησο.

Το φυσικότερο μέρος για αποικισμό ή μετοικεσία Ταναγραίων, εμπείρων στην Γεωργία, δεν θα μπορούσε να ήταν άλλο από την ευρισκομένη ακριβώς νοτίως, Ελευσίνα όπως ορίζει και η Μυθολογία. Πράγμα που έγινε πολλές φορές και η τελευταία φορά μόνο εξιστορείτα από τον ανόητο Ηρόδοτο με τους γνωστούς Αρμόδιο-Αριστογείτονα περί το 507 π.x.

Αυτοί οι επαναλαμβανόμενοι ανά τους αιώνες Γεφυραϊκοί αποικισμοί εδημιούργησαν Ταναγραϊκές-Γεφυραϊκές συνοικίες από τις εκβολές περίπου του Κηφισσού κατά Στράβωνα(8) όπου "ποταμοί δ' εισίν ο μέν Κηφισσός εκ Τρινεμέων τας αρχάς έχων ρέων δε δια του πεδίου εφ' ο και η ΓΕΦΥΡΑ και οι ΓΕΦΥΡΙΣΜΟΙ.. .." έως την Ελευσίνα. Η επιλογή της τοποθεσίας φυσικά δεν ήταν τυχαία διότι οι Γεφυραίοι έψαχναν να εγκατασταθούν κοντά σε .. ..γέφυρα.. .. όπου κατά την πανάρχαια παράδοσή τους υπεχρέωναν τους περαστικούς προφανώς "ν' ανάβουν κεράκι" σε κάποιο προσκήνυμα της Ιεράς Οδού.

Επειδή όμως είχαν όλοι οι ευσεβείς Αθηναίοι γνώση της καταγωγής της Δηούς-Δήμητρος, οι Ταναγραίοι-Γεφυραίοι επέβαλαν διόδια στις πομπές προς Ελευσίνα κατά τα Μυστήρια και βέβαια οι Αθηναίοι το εδέχθησαν ως φυσιολογικό και δίκαιο γεγονός και καθόλου δεν αντέδρασαν σεβόμενοι τους Γεφυραίους αφ' ενός ώς πρώτους ιερείς της πολιούχου της Πόλεώς των Παλλάδος και αφ' ετέρου την Γεφυραϊκή προέλευση της Δήμητρος. Την πανάρχαια λατρεία της Δηούς-Δήμητρος ελάτρευον με τον δικό τους πανάρχαιο τρόπο σε δικά τους Ιερά οι πανάρχαιοι Γεφυραίοι-Ταναγραίοι και αυτό ο ανόητος Ηρόδοτος το παρουσιάζει εμμέσως ως .. ..μη ελληνική λατρεία.

Οι Αθηναίοι περνώντες εκ των διοδίων όχι μόνον επλήρωναν διόδια εις τους Γεφυραίους αλλά αντήλλασσον σκωπτικές και ίσως υβριστικές εκφράσεις. Από αυτό το γεγονός είχει δημιουργηθεί η έκφρασις "γεφυρισμός" που εσήμαινε την ανταλλαγή πειραγμάτων.

Ο λεξικογράφος Ησύχιος κατέγραψε ότι "ΓΕΦΥΡΙΣΤΑΙ: οι σκώπται επεί εν Ελευσίνι επί της γεφύρας τοις μυστηρίοις καθεζόμενοι έσκωπτον τοις παριόντας". Εξ άλλου κατά την πολιορκίαν των Αθηνών από τον Σύλλα, οι Αθηναίοι εξώργισαν τον Ρωμαίο στρατηγό διότι γεφυρίζοντες τον λοιδωρούσαν από τα τείχη για την μεμπτή ηθική της συζύγου του Μετέλλας. (Πλουτάρχου Βιογραφίες - Σύλλας).

Όπως φαίνεται, με την πάροδο των ετών και την πλήρη πλέον κατάρρευση στα κλασσικά χρόνια των Ιερών Παραδόσεων, ο αθηναϊκός όχλος δεν επιθυμούσε να πληρώνη σε ξένους-Βοιωτούς (και μάλιστα σε απογόνους των δεδηλωμένων εχθρών τους Βοιωτών-Θηβαίων) βάσει μίας ήδη θεωρουμένης ως απαξιωμένη μυθολογίας όντας ό ίδιος στην αρχή της φρικτής παρακμής του κι έτσι έφθασε να διαβάζουμε στο λεξικό Σούδα ή Σουίδα ότι "Γεφυρίς: ξένη και επείσακτος. Οι γαρ Γεφυραίοι ξένοι και επήλυτοι όντες Αθήνησιν ώκησα. Ούτως Ηρόδοτος". Ξένος όμως καθ' όλου δεν εσήμαινε τον μη Έλληνα. Δηλαδή τελικά μέχρι να το πη ο Ηρόδοτος για Φοίνικες ουδείς το είχε διανοηθεί!!!

Η διερεύνησις όλων των αρχαίων πηγών σε σχέσι με την καταγωγή των Βοιωτών ΔΕΝ αφήνει περιθώρια σε κανέναν να αμβισβητήση την αυτοχθονία τους. Εκτός του Ηροδότου ο οποίος με γλωσσικά τεχνάσματα και παραμυθολογίες, εκμεταλλευόμενος το παραδοσιακό μίσος Αθηναίων-Βοιωτών, δημιουργεί την πρώτη ιστορική αμφισβήτηση η οποία καταλήγη όλως παραδόξως σε .. ..ιστορικό δόγμα καθ' ότι εξυπηρετεί ανθελληνικά συμφέροντα.

Ο Ηρόδοτος απετέλεσε και αποτελεί άριστο όπλο στα άρρωστα μυαλά των ανθελλήνων και η απόδειξις έρχεται από τον παλαιό μας γνώριμο (Τετρακτύς Αείγνητος Τεύχος 1ον, άρθρο για τον Μέγα Αλέξανδρο και τον ραββίνο), τον ..εβραίο ιστορικό της κακιάς ώρας, τον Φλάβιο Ιώσηπο ή Γιοσέφ Μπεν Ματατία.

Ο απελπισμένος από τις πηγές του δικού του λαού, οι οποίοι ως ποιμένες της ερήμου ΔΕΝ είχαν καμμία σπουδαία καταγραφή στην ιστορία, έψαξε να βρη στοιχεία στους Έλληνες τα οποία θα διέστρεφε λίγο ώστε να φανούν κι οι δικοί του πρόγονοι λιγουλάκι σπουδαίοι και ένδοξοι.. Στον Ηρόδοτο βρήκε τα περί Φοινίκων, τα οποία με κάποιες παρερμηνείες θα τάρασσαν τα στάσιμα ύδατα της μη υπαρχούσης εβραϊκής ιστορίας. Όπου ο πανύβλαξ Ηρόδοτος έγραφε Φοίνικας ο Ιώσηπος έβαλε ..εβραίος.

Οι υπόδουλοι και παρακμιακοί Έλληνες δεν ήταν σε θέση να αντιδράσουν. Εκτός του Μεγάλου Αρχιερέως των Δελφών, του Βοιωτού Πλουτάρχου ο οποίος μέσα στα τόσα σπουδαία έργα του εθεώρησε υποχρέωσή του να αφήση Ιερά Παρακαταθήκη για τις μελλοντικές γενεές ένα καθαρτήριο έργο στα Ηθικά του, το "Περί της Ηροδότου κακοηθείας". Αυτό αποδεικνύει ότι πολλοί ενοχλήθηκαν από τις Ηροδότειες ανοησίες τις οποίες όμως ο Πλούταρχος ονομάζει κακοήθειες.
Ένα απόσπασμα από τό έπος "ΠΕΡΣΙΚΑ" του Σαμίου ποιητού Χοιρίλου(9) εχρησιμοποιήθη από τον απελπισμένο για να σταθή ιστορικά από κάπου Ιώσηπο ώστε να "αποδείξη" εβραϊκή παρουσία στον στρατό του Ξέρξη. Καταγράφει λοιπόν ο Φλάβιος Ιώσηπος -Γιοσέφ Μπεν Ματατίας στο ΚΑΤ' ΑΠΙΩΝΟΣ 173:
"των δ' όπισθεν διέβαινε γένος θαυμαστόν ιδέσθαι,
γλώσσαν μεν Φοίνισσαν από στομάτων αφιέντες,
ώκεον δ' εν Σολύμοις όρεσι πλατέη παρά λίμνη,
αυχαμαλέοι κορυφάς τροχοκουράδες^ αυτάρ ύπερθεν
ίππων δαρτά πρόσωπ' εφόρουν εσκληκότα καπνώ."
(τούτων δ' όπισθεν διέβαινε φυλή θαυμαστή κατά την μορφή
γλώσσα με Φοινικικήν ωμίλουν
κατοικούσαν δε εις τα όρη των Σολύμων παρά πλατειά λίμνη,
η εξαγριωμένη κόμη των ήταν κουρεμένη ολόγυρα και από πάνω φορούσαν
δέρματα κεφαλής ίππων που είχαν ξεραθεί με καπνό.)

Τα χαζά του Ιωσήπου έπρεπε να αποτελούν για τους ιστορικούς παράδειγμα ιστορικής κωμοδιογραφίας. Αντί γι' αυτό όμως βλέπουμε τον παγκόσμιο εβραϊσμό να επιβάλλη την ανοησία ως βιβλιογραφία για την επιστημονική έρευνα. Αξιοθαύμαστο παράδειγμα για όλους ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι λαοί προσπαθούν να επιβάλλουν στους άλλους ακόμη και την παραμυθολογία ώστε να απαιτούν τον σεβασμό τους.

Αν ασχοληθούμε σοβαρά με τις παραπάνω 5 γραμμές του Χοιρίλου βλέπουμε πρωτίστως ότι ο Ιώσηπος προσπαθεί ν' αποδείξη ότι η Φοινικική γλώσσα ήταν ίδια με την ιουδαϊκή ή ότι Φοίνικες κι εβραίοι ήταν το ίδιο.. Αυτά αυτοκαταρρίπτονται απ' το ίδιο το έργο του όπου πλειστάκις διαφοροποιεί ο ίδιος τους Φοίνικες απ' τους Εβραίους. Για παράδειγμα, ήδη από το κεφ 2, 8 αναφέρει ότι "τα γεγονότα όμως παρ' Αιγυπτίοις και Χαλδαίοις και Φοίνιξι -δεν συγκαταλέγω εμάς (δηλ. ιουδαίους) με εκείνους.." οπότε ο ίδιος διαχωρίζει τον λαό του. Πιό κάτω, κεφ. 17, 113 αναφέρεται στον Φοίνικα βασιλέα Είρωμο ό οποίος ως φίλος του Σολομώντα τον βοήθησε στο κτίσιμο του ναού και συγκεκριμένα λέει "ούτος (ο Είρωμος) τα ανατολικά μέρη της πόλεως (της Τύρου) επεχωμάτωσε και μεγαλυτέραν την πόλιν κατέστησε και το ιερόν του ΟΛΥΜΠΙΟΥ ΔΙΟΣ, το οποίον ήτο απομονωμένο κλπ κλπ". Άρα οι Φοίνικες ελάτρευαν τον Δία άρα δεν θα μπορούσαν νάταν Εβραίοι!!!

Όσο για το αν μιλούσαν Φοινικικά οι Εβραίοι ή τέλος πάντων κάτι κοντά στα Πελασγικά υπάρχουν δύο περιπτώσεις προς διερεύνησιν. Στην πρώτη πιθανή περίπτωση ας υποθέσουμε ότι οι Εβραίοι έδωσαν γλώσσα στους Φοίνικες ενώ στην δεύτερη ας υποθέσουμε ότι έγινε το αντίθετο δηλαδή οι Φοίνικες έδωσαν γλωσσικά στοιχεία στους Εβραίους.

Όμως έχουμε την σοβαρόατη μελέτη "HEBREW IS GREEK"(10) του νομικού Γιόσεφ Γιεχούντα ο οποίος τεκμηριώνει το έντονο και αδιαμφισβήτητο ελληνικό γλωσσικό υπόστρωμα της εβραϊκής γλώσσας. Άρα, μέσα από εβραϊκές πηγές προκύπτει ότι οι πελασγογενείς Φοίνικες ή κάποιοι άλλοι Φιλισταίοι έδωσαν γλωσσικά στοιχεία στους Εβραίους αρχικώς. Αργότερα, στα χριστιανικά χρόνια όταν οι Φοίνικες αφωμοιώθηκαν έχασαν την γλώσσα τους.. .. Αυτό όμως δεν τεκμηριώνει ότι ιουδαίοι μιλούσαν φοινικικά στα χρόνια των Μηδικών. Αυτό είναι γνωστό σήμερα. Οπωσδήποτε εβραϊκή γλώσσα στον στρατό του Ξέρξη ή Δαρείου ΟΥΔΕΙΣ αναφέρει.

Σε ότι αφορά το κούρεμα των δήθεν Εβραίων του Ιωσήπου σημειώνει ο Ηρόδοτος ότι τέτοιο κούρεμα με ξύρισμα κροτάφων ήτο σύνηθες παρά των Αράβων (Ηρόδοτος ΙΙΙ, 8). Αποτελεί παράδοξον το ότι ο Ιώσηπος ετόλμησε να αναφερθή σ' αυτό το επιχείρημα διότι πάλι αυτοαναιρείται. Συγκεκριμένα στο Λευιτικόν 19,27 ο Νόμος απαγορεύει στους Ιουδαίους ρητώς κούρεμα γύρω απ' το κεφάλι. Ο Ιώσηπος όμως ήταν Φαρισαίος και μάλιστα με ιδιαίτερες επιδόσεις στην γνώση των γραφών άρα δεν ήτο δυνατόν να αγνοούσε τέτοια σοβαρή διάταξη.

Τελικώς, πρέπει να διερευνήσουμε τον λαό που ζούσε στα Σόλυμα Όρη. Ο Όμηρος (Οδύσσεια Ε 283) αναφέρει τα Σόλυμα Όρη τοποθετώντας τα στην Λυκία. Πουθενά στην Παλαιά Διαθήκη προ Δαυίδ υπήρχε ονομασία που να υπονοή Σολύμους ενώ οι προσπάθειες του Ιωσήπου περί ταυτίσεως της Γερουσαλάγιεμ με τους Σολύμους είναι σοφιστική και αγωνιώδης αλλά ατυχής. Ο Στράβων (ΧΙΙΙ, 4 16) αναφέρει περί Σολύμων: "Σολύμους δε είναί φασι τους Καβαλείς. τους γουν Τερμησσέων άκρας ο υπερκείμενος λόφος καλείται Σόλυμος και αυτοί δε οι Τερμησσείς Σόλυμοι καλούνται. Πλησίον δ' εστί και ο Βελλερεφόντου χάραξ και ο Πεισάνδρου τάφος του υιού αυτού πεσόντος εν τη προς Σολύμους μάχη.. .. Τερμησσός πόλις Πισιδική.. .." ενώ στο I, 1 10 ο ίδιος γράφει ".. .. ούτω και τα της θαλάττης της εντός. Περιέχει γαρ ταύτην από στηλών αρξαμένοις Λιβύη τε και Αίγυπτος και Φοινίκη, εξής δε πέριξ της Κύπρου, είτα Σόλυμοι και Λύκιοι και Κάρες.. ..". Ο Ηρωδιανός στην "Ρητορική της Καθολικής προσωδίας" αναφέρει ότι "Μιλύας έθνος οι πρότερον Σόλυμοι ώς Τιμαγένης πρώτω βασιλέων. Λέγονται και Μίλυες από Μιλύης της γυναικός Σολύμου και αδελφής". Ο γεωγράφος Στέφανος Βυζάντιος στα Εθνικά του αναφέρει ότι "οι Πισίδαι πρότερον Σόλυμοι από Σολύμου του ΔΙΟΣ και Χαλδήνης.. ..".

Τι προκύπτει λοιπόν για τους Σολύμους; Ότι ήσαν Λύκιοι ή Πισίδαι, ένα ακόμη χαμένο πελασγικό φύλο εγκατεστημένο παρά την Φοινίκην όπως βεβαιώνει ο Στράβων ενώ ο πρώτος βασιλεύς των ο Τιμαγένης δεν θυμίζει εξ ονόματος ..Ιουδαίο.

Τελικά οι 5 γραμμές του Χοιρίλου που χρησιμοποίησε ο Ιώσηπος μάλλον επιχειρήματα εναντίον του καθίστανται.. Δεν πρέπει βέβαια στην εποχή μας να υπάρχουν σκοτεινά σημεία και αδιερεύνητα αίτια σε ότι αφορά ιστοριοπλασίες 2500 ετών.

Παρ' όλα αυτά δεν βρήκαν οι ιστορικοί σκόπιμο το να εξετάσουν τον λόγο που ώθησε τον Ηρόδοτο να αφελληνίση τους Βοιωτούς. Γνωρίζουμε φυσικά για το μίσος ή αντιπαλότητα Αθηναίων-Βοιωτών. Το μίσος των Ελλήνων, λόγω θερμής ιδιοσυγκρασίας, είναι γνωστό ότι ωδήγησε σε εμφύλιες καταστροφές. Επομένως, όταν κάποιος εκμεταλλευθή την πνευματική ανωριμότητα του όχλου, δηλαδή γίνει λαϊκιστής-λαοπλάνος, όλοι οι αντίπαλοι του όχλου είναι βέβαιον ότι θα καθυβριστούν, θα καταχλευασθούν και θα λοιδωρηθούν, ώστε ο λαοπλάνος να ικανοποιήση τα χυδαία ένστικτα του εν γένει ακαλλιεργήτου όχλου. Αυτό ακριβώς έπραξε ο Ηρόδοτος με τους εχθρούς των Αθηναίων Σπαρτιάτες και Βοιωτούς τις ηρωικές πράξεις των οποίων υποτιμά και χλευάζει διαρκώς.

Υπάρχει όμως και βαθύτερη αιτία η οποία ωδήγησε τον Ηρόδοτο να καθυβρίζει έντεχνα, πονηρά και παντοιοτρόπως τους Θηβαίους-Βοιωτούς. Μας την δίνει ο Πλούταρχος στο "περί της Ηροδότου κακοηθείας" όταν αναφέρεται σε σύγγραμμα του Αριστοφάνους του Βοιωτού ο οποίος είχε γράψει πως ο Ηρόδοτος, στην τυχοδιωκτική πορεία του έφθασε κάποτε στην Θήβα και εζήτησε μισθό από τους Θηβαίους αλλά οι Θηβαίοι τον περιφρόνησαν και δεν του έδωσαν και μάλιστα τον εμπόδισαν να συναναστραφή με τους νέους των Θηβών πράγμα που αποτελούσε μεγάλη προσβολή.
Οδηγούμεθα στο συμπέρασμα ότι ο Ηρόδοτος ο Αλικαρνασεύς, στην προσπάθειά του να βρή δουλειά σε κάποια πόλη κατέληξε στην Αθήνα αφού προσπάθησε κι αλλού όπως στις Θήβες. Οι Θηβαίοι τον υποψιάστηκαν προφανώς για επικίνδυνα επιπόλαιο λαοπλάνο και ουσιαστικά τον έδιωξαν. Αν τον είχαν κρατήσει, πιθανώς τώρα θα αγωνιζόμασταν να αποδείξουμε την ελληνική καταγωγή των .. ..Αθηναίων. Είχε λοιπόν σοβαρό προσωπικό λόγο ο Ηρόδοτος να θέλη την εκδίκηση και ηθική εξόντωση των Βοιωτών οι οποίοι τον περιφρόνησαν. Και τι θα ήταν χειρότερο και πιό εξοντωτικό από το να αφαιρέσης από έναν Έλληνα ή να του αμφισβητήσης την ελληνική καταγωγή του;

Αηδιασμένος ο Βοιωτός εκ Χαιρωνείας Πλούταρχος ο οποίος ειρωνεύεται τον Ηρόδοτο γράφων: "Αριστογείτονα μέντοι ουκέτι κύκλω και κακώς, άλλ' άντικρυς δια πυλών εις Φοινίκην εξελαύνει, Γεφυραίον γεγονέναι λέγων ανέκαθεν. τους δε Γεφυραίους ουκ απ' Ευβοίας ούδ' Ερετριείς, ώσπερ οίονταί τινες, αλλά Φοίνικας είναί φησιν, αυτός ούτω πεπυσμένος". (στην περίπτωση του Αριστογείτονα δεν χρησιμοποιεί τέτοια κυκλική κακή πορεία αλλά απέναντι μέσα από τις πύλες (ΣΗΜ. δηλ. όχι με πλάγιο τρόπο αλλ' απ' ευθείας) τον εξορίζει στην Φοινίκη λέγων πως ανέκαθεν ήταν εκ γεννήσεως Γεφυραίος, για τους Γεφυραίους μάλιστα λέει ότι ούτε Ευβοείς ούτε Ερετριείς ήσαν όπως πιστεύουν κάποιοι αλλά Φοίνικες όπως ο ίδιος πυνθάνεται).

Όμως στην αρχή της διερευνήσεως είδαμε ότι ένα μεταναστευτικό κύμα Γεφυραίων-Ταναγραίων εγκατεστάθη στην Ελευσίνα υπό την πίεση των Θηβαίων. Πολύ θα ίδρωνε ο Ηρόδοτος αν ζούσε, στην προσπάθειά του να δώση ικανοποιητική εξήγηση-απόδειξη εμφυλίου .. ..φοινικικού πολέμου Θηβαίων-Ταναγραίων. Πάντα όμως στους παραχαράκτες ξεφεύγουν λεπτομέρειες.. ..

Τις κακοήθειες του Ηροδότου τις ασπάσθηκαν φυσικά ασμένως οι ανθέλληνες αλλά είναι απαράδεκτο οι νεο-Έλληνες να μην έχουν περάσει από δικαστήριο Νεκρών τον Ηρόδοτο όπου η καταδίκη θα ήταν καθιέρωση ημέρας ιστορικών κακοηθειών με το δικαίωμα ετησίου λαϊκού πετροβολήματος του ομοιώματος του μεγα-αθλίου Ηροδότου. Όλως ανεξήγητος και η στάσις της "υπερπατριωτικής" ακροδεξιάς.. .. ή μήπως όχι;.. ..

---------------
1 εξ ευγενούς οικογενείας της Μιλήτου, ο σημαντικότερος εκ των προ του Ηροδότου (sic) λογοποιών, δηλ. συγγραφέων οι οποίοι θέλησαν να καταγράψουν τα ιστορικά γεγονότα με γεωγραφικές και εθνολογικές πληροφορίες. Επειδή όμως ούτε την μέθοδο της ιστορικής ερεύνης ηδύναντο να χειρισθούν ούτε την ενότητα της ιστορικής ζωής να κατανοήσουν έμειναν στο στάδιο της χρονογραφίας και της υπερβολής. Γεννήθηκε περί το 549 π.0 και απέθανε περί το 476 π.0. (Εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ)

2 Αίλιος Ηρωδιανός. Αλεξανδρινός Γραμματικός υιός και μαθητής του Απολλωνίου του Δυσκόλος. Επωνομάζετο και "τεχνικός". Τα έργα του έχουν μεγάλη αξία διότι είχε στην διάθεσή του την βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας πριν καεί. Οι αναφορές στο άρθρο είναι από τον 3ο τόμο του σπουδαιοτέρου έργου του, της "Καθολικής προσωδίας" η οποία απετελείτο αρχικώς από 21 βιβλία στα οποία προσετέθησαν αργότερα άλλα 2.

3 Πούβλιος Αίλιος Αριστείδης (126-189 μ.0) Απεκαλείτο Θεόδωρος και εγεννήθη εις Αδριανούς (νυν Αδρανός ή Εδρενός) της Μυσίας. Πατήρ του ο Ιερεύς Ευδαίμων ενώ διδάσκαλοί του ήσαν ο Αριστοκλής εκ Περγάμου, ο Ηρώδης ο Αττικός και ο Αλέξανδρος ο Κοτυαεύς. Ήταν από την οικογένειά του ευσεβής, και χάριν παιδείας πολυταξειδευμένος ενώ κατέστη άριστος ρήτωρ. Επίδειξη ρητορικής έκανε εις Αθήνας και πολλές άλλες πόλεις. Κατέληξε μονίμως στην Σμύρνη όπου και χαλκούς ανδριάντας του. Διεσώθησαν περί τους 50 λόγους του. Το παρόν απόσπασμα εκ συλλογής Ντίντορφ (1829) Σχόλια εις Αίλιον Αριστείδην. (Εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ)

4 Το παρόν απόσπασμα εκ συλλογής Ντίντορφ (1829) λόγος Παναθηναίων σελ. 320,

5 ΙΩΑΝΝΗΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ ΛΥΔΟΣ - De Mensibus- βιβλίο 4 παρ.15 στίχος 9

6 ΙΩΑΝΝΗΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣmΛΥΔΟΣ - De Magistratibus populi Romani

7 Δηώ ή Διηώ κατά τον Αίλιο Ηρωδιανό όπου σε ελεύθερη μετάφραση από την Καθολική Προσωδία ..."χωρίς το -ι, από το δήω σημαίνει το ευρίσκω διότι η Δηώ περιήλθε εις ζήτησιν της θυγατρός της. Κατ' ευφημισμόν έλεγον πάντες δήεις τουτέστιν ευρήσεις ή επειδή αύτη εφηύρε τον σίτον. Εάν όμως έχει -ι, γέγονε παρά το δαίω δηλ. κόπτω κατά Ιωνική τροπή τα -α εις -η διότι η γη διαιρείται ή διακόπτεται από το όργωμα. Επίσης το δαίω-καίω διότι λένε ότι με λαμπάδες εζήτη την θυγατέρα της. Μερικοί λένε ότι είναι υποκοριστικόν του Δήμητρα.. .."

8 ΣΤΡΑΒΩΝ Βιβλίο 9 κεφ. 1 παρ. 24

9 Χοίριλος ο Σάμιος. επικός ποιητής που όμως δεν είναι βέβαιες οι χρονολογίες της ζωής του αλλά φαίνεται να ήτο σε ώριμη ηλικία το 420 π.0. Κατά το λεξικό Σούδα παρέμεινε επί μακρόν στην Αθήνα ενώ περί το 400 π.0 απέθανε στην Μακεδονία όπου υπήρξε μέλος της Αυλής του Αρχελάου. Έγραψε το έπος ΠΕΡΣΙΚΑ το οποίον ήτο εξιστόρησις των Μηδικών Πολέμων διότι εκ της φράσεως του Σούδα αποκαλούντος το έπος βνίκη των Αθηναίων κατά των Περσών ενώ εικάζεται ότι επίκεντρον του έπους ήτο η ναυμαχία της Σαλαμίνος. Το έπος είχε ενθουσιάσει τους Αθηναίους οι οποίοι απεφάσισαν αυτό να διαβάζεται παράλληλα με τον Όμηρο. Λέγεται ότι πολλά πήρε ο Χοίριλος απ' τον Ηρόδοτο. Οι Αθηναίοι ετίμησαν το έπος διότι περιγράφει ή κολακεύει την εθνική τους φιλοτιμία όμως ο Αριστοτέλης κακίζει τον ποιητή για επιτήδευση και ασάφεια των παραβολών του οι δε Αλεξανδρινοί δεν έδωσαν σημασία στο έργο αυτό. Τα διασωθέντα αποσπάσματα των έργων του δείχνουν ότι δεν έμεινε πιστός στην ιστορική αφήγηση.. Και φυσικό ήταν αφού είχε φίλο τον Ηρόδοτο.. (Εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ).

10 Joseph Yahuda, LL.B., "HEBREW IS GREEK", Becket Publications, Oxford Unversity Press, 1982. Prefaced by professor Saul Levin, SUNY. O Γιαχούντα στην εισαγωγή ευχαριστεί τους πολλούς "ανωνύμους" δωρητές οι οποίοι τον ενίσχυσαν οικονομικώς ώστε να πραγματοποιηθή η έκδοσις αυτή η οποία ΔΕΝ αφήνει αμφιβολίες για το ελληνικό γλωσσικό υπόστρωμα της εβραϊκής και έτσι καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι εβραίοι δεν είναι σημίτες αλλά ...όπως εμείς...

Ευρυφάεσσα

Στην ελληνική μυθολογία η Ευρυφάεσσα (όνομα που σημαίνει «πλατύφωτη») ήταν η μητέρα του ίδιου του θεού Ήλιου και μία από τις Τιτανίδες.

Σύμφωνα με τον «Ομηρικό Ύμνο» 31 (εδάφιο 2), η Ευρυφάεσσα ήταν σύζυγος του Τιτάνα Υπερίωνα, με τον οποίο και απέκτησε τον Ήλιο, αλλά και τη Σελήνη και την Ηώ. Σε άλλες όμως πηγές, η σύζυγος του Υπερίωνα και μητέρα του Ηλίου ονομάζεται Θεία ή Ευρυφάτεια. Ουσιαστικά πρόκειται για συνώνυμα ονόματα του ίδιου προσώπου. Ο Πίνδαρος υμνεί τη Θεία ως εξής στην 5η Ισθμία ωδή του:
«Μάνα του Ήλιου, Θεία των πολλών ονομάτων, για χάρη σου οι άνθρωποι τιμούν το χρυσάφι σαν το δυνατότερο απ' όλα τα αγαθά.»

Η Ευρυφάεσσα έδωσε το όνομά της σε ένα είδος εντόμου, το Dayus euryphaessa. Επίσης, ο αστεροειδής 405 Θεία (405 Thia), που ανακαλύφθηκε το 1895, πήρε το όνομά του από το άλλο όνομα της Ευρυφάεσσας. Το ίδιο όνομα (Θεία) δίνεται και σε έναν υποθετικό πλανήτη, σύμφωνα με μια υπόθεση (γνωστή ωςΥπόθεση της γιγαντιαίας σύγκρουσης) για την δημιουργία της Σελήνης. Ο πλανήτης αυτός, σύμφωνα με αυτή, κάποια στιγμή στο παρελθόν συγκρούστηκε με τη Γη και από τη σύγκρουση αυτή δημιουργήθηκε η Σελήνη.

Οι 10 πιο πρόσφατες ψυχολογικές μελέτες που πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς

Ένας από τους πολλούς λόγους που η ανατροφή των παιδιών είναι τόσο δύσκολη, είναι και το ότι οι γονείς συχνά γίνονται δέκτες αντικρουόμενων συμβουλών. Οι περισσότερες από τις οποίες στερούνται επιστημονικού υπόβαθρου, ενώ αρκετές είναι αποδεδειγμένα λανθασμένες.Οι παρακάτω δέκα νέες ψυχολογικές μελέτες, θα βοηθήσουν να λυθούν κάποιες από τις χιλιάδες απορίες που έχει κάθε γονιός.

1. Αυτοί που έχουν παιδιά είναι πιο ευτυχισμένοι από όσους δεν έχουν παιδιά
Τα τελευταία χρόνια, ορισμένες μελέτες έδειξαν ότι οι χαρές που παίρνουν οι γονείς από τα παιδιά υπερκαλύπτονται από τις πολλές δυσκολίες .
Πολλοί γονείς θα σκεφτούν: "Το φανταζόμουν!". Όμως μην βιάζεστε.
Μια καινούρια έρευνα διαπίστωσε ότι, κατά μέσο όρο , οι γονείς αισθάνονται σε καθημερινή βάση καλύτερα από όσους δεν έχουν παιδιά, και αντλούν περισσότερη ευχαρίστηση από τη φροντίδα των παιδιών τους από ό, τι θα έπαιρναν από κάποια άλλη δραστηριότητα (Nelson et al. 2013.).
Ιδιαίτερα οι πατεράδες αποκομίζουν υψηλά επίπεδα θετικών συναισθημάτων και ευτυχίας από τα παιδιά τους.

2 . Οι «παιδοκεντρικοί» γονείς είναι πιο ευτυχισμένοι
Οι γονείς που έχουν τα παιδιά τους πάνω από τον εαυτό τους είναι πιο ευτυχισμένοι απ’ ό,τι εκείνοι που έχουν τον εαυτό τους προτεραιότητα, σύμφωνα με μία νέα μελέτη (Ashton-James et al. (2013) .
Το εύρημα αντικρούει τον μύθο ότι οι γονείς που κάνουν τα πάντα για τα παιδιά τους, το «πληρώνουν» με την δική τους ευτυχία, λένε οι Ολλανδοί ερευνητές που πραγματοποίησαν τη μελέτη.
Η δρ Κλαιρ Άστον-Τζέιμς, επίκουρη καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο VU του Άμστερνταμ, και οι συνεργάτες της υποστηρίζουν ότι οι γονείς, εστιάζοντας στο μέγιστο βαθμό στην ευτυχία των παιδιών τους, όχι μόνο δεν βλάπτουν την δική τους, αλλά απολαμβάνουν περισσότερο τη ζωή και τον ρόλο τους ως γονέων.
Η δρ Άστον-Τζέιμς επισήμανε ότι ,αν και αποτελεί ευρύτατα διαδεδομένη πεποίθηση, είναι λίγες οι μελέτες που υποστηρίζουν τον ισχυρισμό ότι η επένδυση χρόνου στα παιδιά έχει προσωπικό τίμημα .
«Οι δυνητικές συνήθειες της γονεϊκής συμπεριφοράς που επικεντρώνεται στο παιδί αποτελεί αντικείμενο έντονης διαμάχης, επειδή κυρίως δεν υπάρχουν επαρκείς μελέτες επ’ αυτής», δήλωσε η δρ Άστον-Τζέιμς.
Και συνέχισε: «Πολλές μελέτες έχουν δείξει πως όσο περισσότερη προσοχή και φροντίδα δίνουμε στους άλλους, τόσο περισσότερη ευτυχία νιώθουμε και τόσο περισσότερο αισθανόμαστε ότι έχει νόημα η ζωή μας.
»Η μελέτη μας αποδεικνύει ότι το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους “παιδοκεντρικούς” γονείς».

3. Το στυλ γονεϊκής ανατροφής “γονιός ελικόπτερο” μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη
Όπως συμβαίνει με πολλά πράγματα στη ζωή , υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ της φροντίδας και της ασφυκτικής φροντίδας. Ειδικά όταν τα παιδιά έχουν μεγαλώσει .
Ο Schiffrin, ρώτησε 297 προπτυχιακούς φοιτητές για τη συμπεριφορά των γονιών τους και πώς ένιωθαν γι ‘αυτό. Η μελέτη κατέληξε ότι συμπεριφορές των “γονιών ελικοπτέρων” (ο όρος αναφέρεται στο γονέα που είναι συνεχώς πάνω από το παιδί του και δεν το αφήνει σε ησυχία) κάνουν τα ενήλικα παιδιά τους να αισθάνονται ανεπαρκή, ανίκανα, εξαρτημένα και με περιορισμένη δυνατότητα να κάνουν σχέσεις. Οι νεαροί ενήλικες που ένιωθαν έτσι, ήταν πιο πιθανό να υποφέρουν από σοβαρό άγχος και κατάθλιψη (Schiffrin et al. (2013) ).
Οι ειδικοί λένε ότι ο “γονιός ελικόπτερο” επηρεάζει αρνητικά την ευημερία των παιδιών του (σε κάθε ηλικία) γιατί καταπατά την ανάγκη τους να αισθάνονται ικανά και αυτόνομα. Το είδος αυτό της γονεικότητας παραβιάζει βασικές ψυχικές ανάγκες των παιδιών και οδηγεί σε σοβαρές και μακροχρόνιες αρνητικές ψυχολογικές συνέπειες. Οι μελέτες στους φοιτητές υποδεικνύουν ακριβώς αυτό: ότι τα παιδιά των γονιών που εμπλέκονται υπερβολικά στη ζωή τους νιώθουν λιγότερο επαρκή και άξια και λιγότερο ικανά να διαχειριστούν την καθημερινότητα και τις πιέσεις της, ακόμα κι όταν έχουν ενηλικιωθεί. Έρευνες, μάλιστα, σαν αυτή δείχνουν ότι αν και οι γονείς με τέτοια στάση και συμπεριφορά πιστεύουν ότι είναι υποστηρικτικοί με το να εμπλέκονται πολύ στις ζωές των παιδιών τους, στην πραγματικότητα τα ίδια τα παιδιά τους αισθάνονται ότι τα ελέγχουν, τα χειραγωγούν και τα υπονομεύουν.
Είναι, βέβαια, σημαντικό να μην συγχέουμε τα πράγματα: η συνεπής και συνεχής ενασχόληση των γονιών με τα παιδιά τους είναι απαραίτητο συστατικό της ζωή των παιδιών και διευκολύνει την υγιή τους ανάπτυξη, τόσο συναισθηματικά, όσο και κοινωνικά. Καθώς όμως ο χρόνος κυλά, η ανάγκη των παιδιών για αυτονομία αυξάνεται.
«Ο γονέας πρέπει πάντα να έχει στο μυαλό του πόσο κατάλληλη και αντίστοιχη με την ανάπτυξη του παιδιού είναι η ενασχόλησή κι η εμπλοκή στη ζωή του. Πρέπει επίσης να μάθει να προσαρμόζει ανάλογα το στυλ της ανατροφής του, όταν τα παιδιά με τον τρόπο τους του δείχνουν ότι «πλανιέται» επικίνδυνα στενά γύρω τους.»( Schiffrin et al .2013)

4. Αποφύγετε την αυστηρή πειθαρχία
Η επιβολή τιμωρίας από τους γονείς με φωνές και υποτιμητικές εκφράσεις (π.χ. βλάκας, τεμπέλης, κ.λπ.) αυξάνει τον κίνδυνο το παιδί να εμφανίσει κατάθλιψη ή επιθετική συμπεριφορά, σύμφωνα με νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στην ψηφιακή επιστημονική επιθεώρηση Child Development (Wang et al., 2013).
Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι αυτές οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται πολύ συχνά από τους γονείς προκειμένου να κάνουν τα παιδιά τους να πειθαρχήσουν, έχουν ακριβώς τον ίδιο αντίκτυπο στο παιδί με τη φυσική βία. «Τα αρνητικά αποτελέσματα που είχαν οι φωνές μέσα στα δύο χρόνια που διήρκεσε η έρευνα ήταν παρόμοια με αυτά που προέκυψαν σε ανάλογες έρευνες την ίδια περίοδο που μελετούσαν τις επιπτώσεις του ξύλου και της σωματικής βίας στα παιδιά«, εξηγεί ο επικεφαλής της έρευνας, καθηγητής ψυχολογίας Ming-Te Wang.
Για τις ανάγκες της έρευνας μελετήθηκαν οι συνήθειες 976 13χρονων και 14χρονων και των γονιών τους επί δύο συνεχόμενα χρόνια. Φάνηκε, λοιπόν, ότι συμπτώματα κατάθλιψης και κακής συμπεριφοράς ήταν πιο διαδεδομένα ανάμεσα στα παιδιά που ήταν εκτεθειμένα σε σκληρές πρακτικές λεκτικής πειθαρχίας.
«Φωνάζοντας, δεν λύνεις ένα πρόβλημα στη συμπεριφορά του παιδιού. Αντίθετα, το κάνεις χειρότερο», σχολιάζει ο επικεφαλής της έρευνας. Ειδικά στην εφηβεία, που είναι μια πολύ ευαίσθητη περίοδο όπου τα παιδιά αναπτύσσουν την ταυτότητά τους, οι φωνές μπορεί να βλάψουν την αυτοεικόνα τους και να τα κάνουν να νιώθουν ότι δεν αξίζουν τίποτα».

5. Τακτικές ώρες για ύπνο
Τα παιδιά που δεν πέφτουν συγκεκριμένη ώρα για ύπνο φαίνεται πως έχουν περισσότερα προβλήματα συμπεριφοράς στο σπίτι και το σχολείο, σύμφωνα με μια νέα έρευνα. Ερευνητές από το University College του Λονδίνου, με επικεφαλής την καθηγήτρια Yvonne Kelly του Τμήματος Επιδημιολογίας και Δημόσιας Υγείας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο παιδιατρικό περιοδικό "Pediatrics" (Kelly et al., 2013), βρήκαν πως όταν τα παιδιά άρχισαν να έχουν πιο συνεπείς ώρες ύπνου παρουσίασαν βελτίωση στη συμπεριφορά τους.
Η επιστημονική ομάδα ανέλυσε δεδομένα για πάνω από 10.000 παιδιά και τις ώρες που έπεφταν να κοιμηθούν σε ηλικία τριών, πέντε και επτά ετών. Στη μελέτη δεν συμπεριελήφθησαν παιδιά με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας, ούτε παιδιά με αυτισμό.
Όταν τα παιδιά ήταν τριών ετών, σχεδόν το 20% των γονέων ανέφερε πως σπάνια έως ποτέ δεν έπεφταν τα παιδιά για ύπνο σε συνεπείς ώρες. Το ποσοστό αυτό έπεσε στο 9% στην ηλικία των πέντε ετών και στο 8% στην ηλικία των επτά ετών.
Τα παιδιά που δεν είχαν τακτικές ώρες ύπνου εμφάνισαν περισσότερα προβλήματα στη συμπεριφορά τους, καθώς έμοιαζαν δυστυχισμένα, μπλέκονταν σε καυγάδες και ήταν αδιάφορα. Όσο μεγάλωναν και δεν είχαν μία συνεπή ώρα ύπνου, τα προβλήματα επιδεινώνονταν. Όταν, όμως, αποκτούσαν μία πιο σταθερή ώρα, εμφάνιζαν αμέσως σημάδια βελτίωσης στη συμπεριφορά τους.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, αυτό οφείλεται στο ότι η απουσία κανονικότητας στον ύπνο διαταράσσει το «βιολογικό ρολόι» των παιδιών, με συνέπεια να επέρχεται στέρηση ύπνου και, τελικά, διαταραχή στην ανάπτυξη του εγκεφάλου τους.
Η βρετανίδα επιδημιολόγος συνιστά την αποφυγή της έκθεσης των παιδιών στην τηλεόραση ή άλλου είδους οθόνη πριν από τον ύπνο και την καθιέρωση μίας «ρουτίνας», η οποία θα περιλαμβάνει συνεπείς ώρες ύπνου και άλλες χαλαρωτικές δραστηριότητες. Η επίπτωση του ακανόνιστου ύπνου συσσωρεύεται σταδιακά όλο και περισσότερο κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας αλλά αν οι συνήθειες του παιδιού αλλάξουν έγκαιρα τότε οι συνέπειες μπορεί να είναι αναστρέψιμες.

6. Κάντε τις δουλειές μαζί
Η ανατροφή ευτυχισμένων παιδιών είναι πιο εύκολη όταν είναι καλή η σχέση μεταξύ της μαμάς και του μπαμπά. Πολύ συχνά, μήλον της έριδος μεταξύ των γονέων είναι οι δουλειές του σπιτιού. Ένας τρόπος για την επίτευξη ικανοποίησης κατά τη διάρκεια του γάμου, είναι να μοιράζονται οι γονείς τις δουλειές του σπιτιού.
Σύμφωνα με μια μελέτη που διεξήχθη ανάμεσα σε 160 ετεροφυλόφιλα ζευγάρια ηλικίας από 25 έως 30 ετών, όσο περισσότερο βοηθά ο άντρας στο νοικοκυριό, τόσο πιο καλή είναι η σχέση ανάμεσά τους.
Σύμφωνα με τον βοηθό καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Μιζούρι, Adam Galovan, το «μοίρασμα» δε σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι είναι το ίδιο για όλους.
«Κάθε ζευγάρι λειτουργεί διαφορετικά. Θα μπορούσε για παράδειγμα να σημαίνει ότι ο κάθε ένας από τους δύο γονείς κάνει βάρδιες στη φροντίδα των παιδιών, ή ότι ενώ ο ένας ασχολείται με τα παιδιά, ο άλλος ετοιμάζει φαγητό. Το να κάνουν επίσης πράγματα μαζί και να συμφωνήσουν στο πώς θα διαμοιράσουν τις δουλειές του σπιτιού, κάνει πολύ καλό στη σχέση ενός ζευγαριού. Όσο περισσότερο οι γυναίκες έχουν την αίσθηση ότι οι άντρες τους συμμετέχουν ενεργά στην “οικογενειακή ρουτίνα” τόσο καλύτερα και για τους δύο. Η δική μας μελέτη απέδειξε ότι οι γυναίκες επιθυμούν οι σύζυγοί τους να συμμετέχουν τόσο στη φροντίδα των παιδιών όσο και στις οικιακές εργασίες, καθώς έτσι αναπτύσσουν δεσμούς με τα παιδιά τους ενώ αντιλαμβάνονται καλύτερα πόσα μπορεί να προσφέρουν οι γυναίκες “στο σπίτι”» λέει ο ίδιος.
Η συγκεκριμένη μελέτη δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Journal of Family Issues» (Galovan et al., 2013).

7. Περιορίστε την τηλεθέαση
Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής συνιστά τα παιδιά μικρότερα των δύο ετών να μην βλέπουν καθόλου τηλεόραση και για τα μεγαλύτερα το πολύ δύο ώρες την ημέρα.
Υπάρχουν αρκετοί τρόποι που η υπερβολική παρακολούθηση τηλεοπτικών προγραμμάτων μπορεί να αυξήσει την επιθετική συμπεριφορά ενός παιδιού, τονίζουν οι ερευνητές στη μελέτη τους που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Archives of Pediatrics & Adolescent Medicine. Τα παιδιά μπορεί να βλέπουν σκηνές βίας και ο χρόνος που αφιερώνουν στην TV να περιορίζει τις ώρες πιο δημιουργικών ασχολιών, όπως το παιχνίδι και το διάβασμα. Οι γονείς θα πρέπει να εξετάσουν συνολικά «το τηλεοπτικό περιβάλλον» του σπιτιού τους και το πόσες ώρες τελικά βλέπει το παιδί τους τηλεόρασης, καταλήγουν οι ερευνητές.
Σύμφωνα με τη μελέτη (Pagani et al., 2013), τα παιδιά των τριών ετών που παρακολουθούν τηλεόραση πάνω από δυο ώρες την ημέρα έχουν περισσότερες πιθανότητες να συμπεριφέρονται με επιθετικότητα. Δεν φθάνει μόνο να παρακολουθούν τηλεόραση, αλλά ακόμα κι αν υπάρχει ανοιχτή τηλεόραση στο σπίτι τα αποτελέσματα μπορεί να είναι τα ίδια.
«Οι γονείς πρέπει να είναι προσεκτικοί με τη χρήση της τηλεόρασης», επισημαίνει η Τζένιφερ Μανγκανέλο από το Πανεπιστήμιο του Ολμπανι. «Πρέπει να περιορίζουν το χρόνο που το παιδί τους παρακολουθεί τηλεόραση, να προσέχουν το περιεχόμενο των εκπομπών και να εξετάζουν γενικά το πως χρησιμοποιείται η τηλεόραση στο χώρο του σπιτιού».

8. Η άσκηση βελτιώνει τις σχολικές επιδόσεις των παιδιών
Μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε 5.000 παιδιά έδειξε ότι υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ της άσκησης και της επιτυχίας στις εξετάσεις σε γλωσσικά μαθήματα, στα μαθηματικά και στις θετικές επιστήμες.
Η καλύτερη επίδοση παρατηρήθηκε για κάθε επιπλέον 17 λεπτά άσκησης στα αγόρια και 12 λεπτά άσκησης στα κορίτσια.
Σύμφωνα με άρθρο του BBC, οι ερευνητές από τα Πανεπιστήμια Strathclyde και Dundee που πραγματοποίησαν τη μελέτη διαπίστωσαν ότι η σωματική άσκηση ήταν εξαιρετικά ωφέλιμη για τα κορίτσια όσον αφορά μαθήματα των θετικών επιστημών.
Πρόκειται για ένα πρώτο βήμα προς την καλύτερη κατανόηση της επίδρασης της άσκησης στον εγκέφαλο ανάλογα με το φύλο.
Η μελέτη υπέδειξε ότι τα παιδιά που γυμνάζονται συστηματικά έχουν καλύτερες επιδόσεις στην ηλικία των 11, των 13 και των 16 ετών.
Ο Josie Booth, ένας από τους επικεφαλής της μελέτης δήλωσε: «Η άσκηση δεν είναι σημαντική μόνο για τη σωματική υγεία. Υπάρχουν επιπρόσθετα οφέλη και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τους γονείς, τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και όσους έχουν μια θέση στην εκπαίδευση.»
Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύθηκαν στο British Journal of Sports Medicine (Booth et al., 2013).

9. Κίνδυνος από την έντονη μητρότητα
Πολλές μητέρες λένε ότι πως η ενασχόληση με τη φροντίδα των παιδιών μπορεί να προκαλέσει περισσότερο στρες από ό,τι τους προκαλεί η δουλειά τους. Επίσης η εμμονή με το ρόλο της μητρότητας μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο άγχος και αισθήματα ενοχής.
Πώς μπορούμε να συνδυάσουμε τα παραπάνως με τα πορίσματα της έρευνας ότι τα παιδιά γεμίζουν τη ζωή με χαρά και νόημα; Μπορεί να οφείλεται σε διαφορά νοοτροπίας στην ανατροφή των παιδιών. Συγκεκριμένα , η έντονη μητρότητα έχει το τίμημα της.
Η επιστημονική ομάδα με επικεφαλής την Kathryn Rizzo από το Πανεπιστήμιο Mary Washington, ανέφερε στην μελέτη που έκανε ( Rizzo et al. (2012)) ότι η ανατροφή των παιδιών απαιτεί ένα ευρύ φάσμα δεξιοτήτων. Χρησιμοποιώντας ένα online ερωτηματολόγιο, ρώτησαν 181 μητέρες παιδιών κάτω των πέντε ετών σχετικά με τις πεποιθήσεις για τον ρόλο τους ως μητέρες. Στις ερωτήσεις περιλαμβάνονταν το κατά πόσο θεωρούσαν ότι οι μητέρες είναι ο πιο απαραίτητος από τους δύο γονείς, αν η ευτυχία των γονιών πηγάζει από τα παιδιά και αν οι γονείς θα πρέπει να θυσιάζουν τα πάντα για τις ανάγκες του παιδιού. Συνολικά, οι γυναίκες φάνηκαν ικανοποιημένες από τη ζωή τους, αλλά είχαν μέτρια επίπεδα στρες. Ωστόσο, το ένα πέμπτο των γυναικών που εμφάνιζαν συμπτώματα κατάθλιψης, ήταν πολύ πιο πιθανόν να επιδοκιμάσουν την αφοσίωση με πάθος στον ρόλο του γονέα. Όταν το επίπεδο της στήριξης της οικογένειας ελήφθη υπόψη, οι μητέρες που πίστευαν ότι οι γυναίκες αποτελούν τον πιο… σημαντικό από τους δύο γονείς φάνηκαν λιγότερο ικανοποιημένες από τη ζωή τους.
Οι συγγραφείς της μελέτης αναρωτήθηκαν και κατέληξαν στο συμπέρασμα: «Αφού οι γυναίκες που έχουν εμμονή με τη μητρότητα αναλαμβάνουν έναν ρόλο που συνδέεται με τόσα πολλά αρνητικά για την ψυχική υγεία αποτελέσματα, γιατί οι γυναίκες αυτές εξακολουθούν να αντιδρούν έτσι;», «Ίσως επειδή θεωρούν ότι θα γίνουν καλύτερες μητέρες, αν είναι πρόθυμες να θυσιάσουν τη δική τους ψυχική υγεία για την ενίσχυση του γνωστικού, κοινωνικού και συναισθηματικού προφίλ των παιδιών τους». «Στην πραγματικότητα, η εμμονή στην άσκηση του γονικού ρόλου, μπορεί να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα στα παιδιά από αυτό που οι γονείς επιδιώκουν»
Ναι, μεγαλώστε με πάθος τα παιδιά σας, αλλά μην θυσιάζετε την ψυχική υγεία σας.

10. Γιατί τα αδέλφια είναι τόσο διαφορετικά
Όσοι έχουν περισσότερα από ένα παιδιά θα έχουν παρατηρήσει ένα περίεργο πράγμα: η προσωπικότητα τους είναι πολύ διαφορετική.
Στην πραγματικότητα , σύμφωνα με μια μελέτη από τους Plomin και Daniels, τα αδέλφια δεν έχουν περισσότερα κοινά στοιχεία στην προσωπικότητά τους από ότι έχουν δύο εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους.
Αυτό είναι πολύ περίεργο δεδομένου ότι το 50 % του γενετικού κώδικά τους είναι πανομοιότυπο .
Η απάντηση δεν είναι στα γονίδια, αλλά στο περιβάλλον στο οποίο τα παιδιά μεγαλώνουν .
Εκτός από το ότι μεγαλώνουν στο ίδιο σπίτι , κάθε παιδί έχει :
μια διαφορετική σχέση με τους γονείς του,
μια διαφορετική σχέση με τα άλλα αδέλφια του, διαφορετικούς φίλους και εμπειρίες στο σχολείο …
… Και ούτω καθεξής .
Και όλες αυτές οι διαφορές προστιθέμενες δημιουργούν την αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ των αδελφών .
Όλα αυτά βέβαια σημαίνουν, ότι επειδή η ​​προσωπικότητα των παιδιών είναι συχνά τόσο διαφορετική, ο τρόπος ανατροφής που έχει επιτυχία σε ένα παιδί , δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα λειτουργήσει επιτυχώς και στο άλλο.
Το να είσαι γονιός, είναι απλά μια ακόμη πρόκληση !

Ο γυναικείος οργασμός "Squirting" και πως να τον πετύχετε

 Αυτό θα μπορούσε να είναι και δώρο για όσες ζουν χωρίς τη χαρά της ζωής. Τους δίνει τη πιο μοναδική εμπειρία οργασμού, που μέχρι τώρα μπορεί να μην γνώριζαν καν ότι υπάρχει...

... Μιλάμε για το νούμερο 1 γυναικείο οργασμό, που με την έκρηξη του, χύνει κυριολεκτικά όλη τη λάβα του γυναικείου πάθους.

Η πρώτη που φορά που είδαμε να αναφέρεται κάποιος δημόσια στο squirting , ήταν η τηλεοπτική Σαμάνθα του "Sex and the City", σε ένα από τα επεισόδια της σειράς. Γνωστή η Samantha για την ποικιλία της και τους πειραματισμούς της στο άθλημα, ήταν αναμενόμενο να μην προσπεράσει μία τέτοια εμπειρία και φυσικά πολύ καλά έκανε, αφού όσες τυχερές γυναίκες το έχουν ήδη δοκιμάσει, δηλώνουν ότι ήταν ο καλύτερος οργασμός της ζωής τους. Το squirting έχει ως βάση τον απόλυτο ερεθισμό του περίφημου σημείου G της γυναίκας, το οποίο εάν διαχειριστεί σωστά, στα κατάλληλα χέρια (κυριολεκτικά και μεταφορικά) μετατρέπει τον οργασμό της γυναίκας σε κανονικό ηφαίστειο, εκτοξεύοντας τα υγρά της με την έκρηξη του.

 Στη χώρα μας δυστυχώς, δεν είναι ακόμα ιδιαίτερα διαδεδομένο. Δεν είναι όμως και άγνωστο. Αυτό συμβαίνει γιατί πολλές γυναίκες, είτε ντρέπονται να συζητήσουν γι’ αυτό το θέμα με τις φίλες τους και τον σύντροφο τους, είτε γιατί ακόμα και τη στιγμή που πρόκειται έστω κατά τύχη να τους συμβεί, μεταφράζουν λάθος τα σημάδια της κορύφωσης που νιώθουν και το σταματούν από μόνες τους άθελα τους, φοβούμενες ότι πρόκειται να ουρήσουν (όπως θα δείτε παρακάτω, η αίσθηση αυτή αποτελεί ένα από τα στάδια που αισθάνεται η γυναίκα λίγο πριν τη πλήρη κορύφωση).

 Αρχικά ας το δούμε επιστημονικά. Έχουν γίνει αρκετές έρευνες σχετικά με την ακριβή προέλευση των υγρών που εκτοξεύει η γυναίκα τη συγκεκριμένη στιγμή, καθώς και για το ποιά είναι τελικά η σύσταση τους. Ωστόσο καμία έρευνα ακόμα, δε μπορεί να απαντήσει αυτά τα ερωτήματα με ακρίβεια. Μέχρι το 1980, συνέδεαν το φαινόμενο αυτό με τη διαρροή ούρων, γι' αυτό και συμβούλευαν τις γυναίκες να κάνουν όσες περισσότερες πυελικές ασκήσεις μπορούν ώστε να ενδυναμώσουν τους μυς της περιοχής. Η άποψη αυτή, με τα χρόνια καταρρίφθηκε και το μόνο σίγουρο πλέον είναι ότι τα συγκεκριμένα υγρά δεν περιέχουν ούρα, αλλά είναι αλκαλικής σύστασης, έχουν διάφανο χρώμα, δεν μυρίζουν και όταν στεγνώσουν δεν λερώνουν τα σεντόνια, ή τα ρούχα. Υποστηρίζεται μάλιστα, ότι τα υγρά αυτά περιέχουν παρόμοια συστατικά με το υγρό που παράγεται στους άνδρες από τον προστάτη, αλλά ταυτόχρονα περιέχουν γλυκόζη και φρουκτόζη.

 Εν συνεχεία, ας το δούμε θεωρητικά. Αν καταφέρετε να ερεθίσετε σωστά το σημείο G της γυναίκας, αυτό το ευαίσθητο και ευδιάκριτο στην αφή ‘’ μπαλάκι-φουσκωματάκι’’ που βρίσκεται στη μπροστινή πλευρά της, λίγο μετά την είσοδο του κόλπου της, εκείνο θα σας προφέρει με τη σειρά του ένα μοναδικό οπτικοακουστικό σόου πάθους, μιας και θα την δείτε να τελειώνει, εκτοξεύοντας πραγματικά τα υγρά της και θα την ακούσετε να φωνάζει όπως ποτέ άλλοτε από ηδονή. Αξίζει πιστεύω να συμπληρώσω σε αυτό το σημείο, πως η πλειοψηφία των γυναικών που βίωσαν μία τέτοια εμπειρία, δηλώνουν ότι τους έχει μείνει αξέχαστη ως η πιο ευχάριστη και ιδιαίτερη σεξουαλική εμπειρία, ότι θα θυμούνται πάντα τον πρώτο άντρα που τους πρόσφερε αυτή τη κορύφωση και πως με μεγάλη τους χαρά, όποτε τους δίνεται η ευκαιρία θέλουν να το περιλαμβάνουν στα σεξουαλικά τους παιχνίδια. Πειραματιστείτε λοιπόν και με την κατάλληλη ‘’από κοινού πάντα εξάσκηση’’ θα ξεχωρίσετε!

Πάμε τώρα και στα πρακτικά του θέματος. Δοκιμάστε τον παρακάτω οδηγό, με τα βασικότερα βήματα και έχοντας υπομονή, άνεση και όρεξη για νέες καταστάσεις με το σύντροφο σας θα ανταμειφθείτε πολύ σύντομα, πιστέψτε με!

1. Αρχικά χρησιμοποιείστε τα δάχτυλά σας για να βρείτε το σημείο G της. Ναι, υπάρχει, και ναι, κάθε γυναίκα το έχει. Σύρετε ένα ή δύο (εσείς θα το κρίνετε αυτό) δάχτυλά σας μέσα της, σε βάθος περίπου 2 cm, προς τη μπροστινή πλευρά του σώματος της. Ουσιαστικά θα το νιώσετε στο χέρι σας, σαν ένα ‘’φούσκωμα’’ στο μπροστινό εσωτερικό τοίχωμα του κόλπου. Θα σας φανεί και διαφορετικό στην αφή γιατί είναι και ελαφρά πιο τραχύ από το υπόλοιπο λείο εσωτερικό του κόλπο. Ως εδώ καλά; Το βρήκαμε; Συγχαρητήρια. Συνεχίζουμε λοιπόν.

2. Λυγίστε ελαφρά τα δύο δάχτυλα σας προς τα μέσα, και πιέστε λίγο. Πειράξτε αυτό το σημείο, χαϊδέψτε το με τα δάχτυλα σας, με σταθερές και προσεκτικές κινήσεις ώστε να μην συμβεί κανένα κατά λάθος γδάρσιμο και έχουμε αντίθετα αποτελέσματα. Ερεθίστε την και κάντε την να νιώσει πολύ ωραία. Όσα αυξάνετε τον ρυθμό των κινήσεων σταδιακά, θα δείτε ότι αρχίζει να αναστενάζει και να ανασαίνει πιο έντονα.

3. Ενώ κινείτε μέσα-έξω και πιέζετε τα δάχτυλα σας ρυθμικά στο σημείο G της, τόσο εκείνη θα υγραίνεται. Αν το κάνετε σωστά και νιώθει άνετα με αυτό, θα καταλάβετε ότι είστε ήδη πολύ κοντά. Το σημείο G της είναι σαν σφουγγάρι, περιέχει πολλά υγρά, και έχει κάπως τραχιά αίσθηση. Όσο το ερεθίζετε , τόσο εκείνο διογκώνεται. Συνεχίστε να κινείτε τα δάχτυλά σας μέσα και έξω, ξανά και ξανά, ρυθμικά, με το ίδιο τρόπο που θα είχατε αν κάνατε έρωτα.

4. Καθώς αρχίζει να γίνεται πιο υγρή, και να το απολαμβάνει περισσότερο, κάντε το ακόμα πιο έντονο.. Κάντε το ολοένα και πιο γρήγορα, διατηρήστε τον ρυθμό, αλλά αυξήστε τη πίεση στο σημείο της. Ακόμα και όταν τα δάχτυλα σας τύχει να βγουν τελείως έξω από τον κόλπο της, φροντίστε να διατηρούν την ανοδική καμπύλη τους για να συνεχίζουν να ερεθίζουν το σημείο.

5. Μέτα από όλα αυτά, θα πρέπει ήδη να έχει αρχίσει να φωνάζει και να κινείται ανάλογα με τον ρυθμό σας και προφανώς θα της αρέσει πολύ. Αν όχι, πρέπει να σταματήσετε. Εάν λέει ότι πονάει (ειδικά αν το πει παραπάνω από μία φορά, ίσως να χρειάζεται να σταματήσετε ή τουλάχιστον να χαλαρώσετε το ρυθμό μέχρι να είναι έτοιμη πάλι). Σιγουρευτείτε ότι είναι υγρή όλη την ώρα.

6. Φτάσαμε στο κρίσιμο σημείο.

Όταν φτάνει κοντά στην εκσπερμάτωση, θα σας πει ότι νιώθει πως θέλει να ουρήσει. Στη πραγματικότητα ΔΕΝ έχει ανάγκη να ουρήσει. Είναι απλά μια προσωρινή αίσθηση που θα φύγει, αλλά καλό είναι να είστε σίγουροι από πριν (να έχει πάει τουαλέτα πριν ξεκινήσετε), ώστε αυτό να γίνει το σημάδι που θα σας δείξει ότι πλησιάζει στη κορύφωση χωρίς αμφιβολία. Στην πραγματικότητα όταν σας το πει αυτό, τότε είναι που πρέπει να κάνετε ακόμα πιο έντονη τη πίεση και ακόμα πιο γρήγορες τις κινήσεις σας. Ένας τρόπος που συνήθως βοηθάει περισσότερο, ειδικά για τις πρώτες φορές, είναι με το άλλο σας χέρι να πιέσετε από πάνω τη περιοχή του ηβικού οστού, (φανταστείτε το σαν να κρατάτε κόντρα για να μη σηκωθεί η σύντροφος σας απ’ το κρεβάτι). Με αυτό τον τρόπο πιέζεται και από την πάνω πλευρά το σημείο αυτό και το πάρτι για τους δυο σας ξεκινάει.

7. Σε 10 με 50 δευτερόλεπτα μετά το σημάδι αυτό, να ξέρετε πως ξεκινά ο οργασμός της. Όταν το νιώσει, μην σταματήσετε ακόμα. Συνεχίστε όλο και πιο γρήγορα, δίνοντας απόλυτη έμφαση στο σημείο αυτό. Τώρα θα αρχίσει να εκσπερματώνει. Θα φωνάζει πιο δυνατά και θα αρχίσουν να πετάγονται τα πολυπόθητα διάφανα και άοσμα υγρά από τον κόλπο της. Η ποσότητα που θα πεταχτεί μπορεί να είναι μεγάλη γι’ αυτό φροντίστε να είστε προετοιμασμένοι.

Σας εγγυώμαι, πως αν δεν το έχει ξανακάνει ποτέ πριν, αυτή τη φορά θα νιώσει τον καλύτερο οργασμό της ζωής της. Περίπου το 97% των γυναικών μπορούν να το κάνουν, αρκεί να το θέλουν και να αποβάλουν τις ντροπές και τα ταμπού από το κρεβάτι τους. Αν θέλετε να την κάνετε να εκσπερματώσει με μεγαλύτερη ένταση φροντίστε να έχει πιει πολύ νερό πριν το κάνετε και κρατείστε την υγρή σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Αφού τελειώσει τη πρώτη φορά, μπορεί να το κάνει πάλι. Ναι, μπορεί ξανά, ειδικά αν δεν ήσασταν πολύ απότομος τη πρώτη φορά κι έτσι μέσα στα επόμενα δέκα λεπτά μπορείτε να ξαναδοκιμάσετε από την αρχή. Οι περισσότερες κοπέλες εξουθενώνονται μετά τη δεύτερη φορά αλλά αυτό εξαρτάται φυσικά από τις δικές σας αντοχές. Μετά από αυτό το ‘’δώρο’’ σας προς εκείνη το πιθανότερο είναι να σας ερωτευτεί τρελά, ή στη χειρότερη, να σας θέλει στο κρεβάτι της όλη την ώρα, γι’ αυτό χρησιμοποιείστε αυτή τη τεχνική με σύνεση και σε συντρόφους που θέλετε να τους μείνετε αξέχαστοι για πάντα, με βασικό όρο να τους έχετε προετοιμάσει και να έχουν συμφωνήσει για αυτό που πρόκειται να δοκιμάσετε.

Θυμηθείτε ότι υπάρχουν τουλάχιστον πενήντα διαφορετικοί τρόποι για να φέρετε μια γυναίκα σε οργασμό και τουλάχιστον πέντε διαφορετικά είδη γυναικείου οργασμού. Γι’ αυτό μη βάζετε όρια στον εαυτό σας και πειραματιστείτε στον έρωτα ανεξάρτητα αν θα πετύχετε το στόχο σας με τη πρώτη ή όχι.

Είναι πολύ φυσιολογικό να περνάμε μια δύσκολη στιγμή... να πέφτουμε και να χάνουμε την ισορροπία μας. Αυτό που δεν είναι φυσιολογικό, είναι αυτήν την δύσκολη στιγμή να την κάνουμε Ζωή.

Ο μύθος λέει ότι ο Άνθρωπος περπάτησε πάνω στην θάλασσα…
Και το να πιστεύεις έναν μύθο χωρίς καμία προσπάθεια να ερμηνεύσεις το κρυφό του μήνυμα, είναι για την σημερινή εποχή, το λιγότερο α-νόητο…
Όταν επιτρέπουμε στα συναισθήματα να παίρνουν τα ηνία της συνείδησης μας, αυτόματα παίρνουν και τα ηνία του σώματος μας. Κοινώς, τα συναισθήματα ελέγχουν την Ύπαρξή μας σε όλα τα επίπεδα και δημιουργούν όσα μπλοκαρίσματα θέλουν, όσο πόνο θέλουν και όσες σκέψεις και σενάρια θέλουν.
Και είναι ειρωνικό, γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν να ελέγξουν τα συναισθήματα τους, παγώνοντάς τα ή θάβοντάς τα και εκείνη την στιγμή παραδίνουν την βούλησή τους στα συναισθήματα, που δουλεύουν υπόγεια. Τους ωθούν να κάνουν εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που είχαν σαν πρόθεση. Λένε κουβέντες που δεν συνειδητοποιούν, κάνουν πράξεις που δεν εγκρίνουν, χωρίς να το παίρνουν είδηση.
Για να μπορεί όμως κάποιος να κυριαρχήσει στον αχανή συναισθηματικό του κόσμο, χρειάζεται εκείνη η Θέληση, η οποία περιέχει μια γερή δόση αυτοεκτίμησης. Δυστυχώς, χωρίς αυτοεκτίμηση, τα συναισθήματα θα είναι πάντα ο αρχηγός του ανθρώπου (κι ας λένε ότι είναι ο νους). Το να βουλιάζουμε στις σκέψεις δεν είναι θέμα του νοητικού μας πεδίου, αλλά του συναισθηματικού…

Αυτοεκτίμηση, αυτοαγάπη, αυτοπεποίθηση, είναι τα μοναδικά όπλα, με τα οποία μπορούμε συνειδητά να πολεμήσουμε με τον φόβο και το ασυνείδητο και να ξεφύγουμε από τις παγίδες τους.
Όταν υπάρχει έλλειψη αυτοεκτίμησης, ο άνθρωπος θα σαμποτάρει οτιδήποτε του θυμίζει Αγάπη...Είναι Νόμος.
Γιατί η Αγάπη ποτέ δεν στηρίζει τον συναισθηματικό κομπασμό των πεποιθήσεων που μπορεί να έχει κάποιος άνθρωπος για τον Εαυτό του, που μπορεί να είναι υπέρ του ή κατά του.
Κάποιος μπορεί να θεωρεί ότι είναι επιδέξιος και στην ουσία να είναι, οι πράξεις του όμως και καμιά φορά τα λόγια του είναι αδέξια...
Κάποιος μπορεί να θεωρεί ότι είναι ευγενικός και στην ουσία να είναι, οι πράξεις του όμως και καμιά φορά τα λόγια του είναι αγενή
Κάποιος μπορεί να θεωρεί ότι είναι αφοσιωμένος και στην ουσία να είναι, οι πράξεις του όμως και καμιά φορά τα λόγια του είναι μνησίκακα
Και εδώ χρειάζεται το Θάρρος που ενισχύει την Θέληση για να πάρει όλες τις πληροφορίες αυτές για τον εαυτό του, παρατηρώντας και τις πράξεις και τα λόγια του και να ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ πόσο μακριά είναι από τις προθέσεις του.
Υπάρχουν εκείνοι που υπερεκτιμούν τα προσόντα τους και κάποιοι που θεωρούν ότι είναι εντελώς άχρηστοι... Είναι καταστάσεις που βιώνει ένας άνθρωπος εναλλάξ στην ζωή του και όσο και να θέλει δεν μπορεί να επιλέξει ή την μία κατάσταση ή την άλλη. Έρχεται η Ζωή και διαψεύδει και τις δύο.
Η εσωτερική εργασία κάνει την συνείδησή μας να αντιλαμβάνεται τις αποστάσεις του "Θέλω" με του "πράττω" και τότε μόνο μπορούν να σταματήσουν οι οποιεσδήποτε δικαιολογίες, ότι οι άλλοι μας κάνουν αυτό ή εκείνο, γιατί δεν είναι αλήθεια, αλλά σίγουρα είναι μια πραγματικότητα, που την βιώνουμε αδύναμοι να αντιδράσουμε στην ορμή των ασυνείδητων συναισθημάτων. Μα αυτή είναι και η ασθένεια…
Είναι πολύ φυσιολογικό να περνάμε μια δύσκολη στιγμή... να πέφτουμε και να χάνουμε την ισορροπία μας. Αυτό που δεν είναι φυσιολογικό, είναι αυτήν την δύσκολη στιγμή να την κάνουμε Ζωή. Και αυτό κάνει η πλειοψηφία των ανθρώπων.
Μετά, άντε να αγαπήσεις αυτήν την Ζωή που μέσα της Υπάρχει ο Εαυτός σου.
Η ποιότητα που χρειάζεται να αναπτυχθεί είναι η Πίστη...
Και όταν είμαστε σε κατάσταση φόβου, η Πίστη χτυπιέται από όλους τους τομείς της Ζωής, όχι γιατί ή Ζωή είναι άδικη για κάποιους ανθρώπους, αλλά γιατί νομίζουν ότι ο πόνος είναι μόνο δική τους υπόθεση...
Ο πόνος όμως είναι μια πανανθρώπινη κατάσταση, που δείχνει πόσο μακριά είμαστε από την κατάσταση της Αγάπης. Και αν η Ψυχή δεν τρέφεται μέσα στην Αγάπη, τότε μαραζώνει και ασθενεί, ενώ η συνείδησή μας νομίζει ότι αγάπη είναι ένα συμβόλαιο, που συνάπτει με τον θεό, έτοιμος να πληρώσει τους όρους του…
Ο χρόνος περνάει και προσπαθώντας να τηρήσουμε τους όρους του συμβολαίου, κοιμόμαστε και ξυπνάμε χρεωμένοι… Και αυτό το χρέος δεν επιβαρύνει την ευημερία μας, αλλά την ίδια την Ζωή μας. Μετά, σίγουρα θα βρεθούν και οι «επιτήδειοι» να προσπαθούν διαρκώς να μας κρατάνε χρεωμένους, ενόσω ο Εαυτός μας έχει σαν αληθινή αξία την Ελευθερία…

Πόσο απόσταση πια από τον Εαυτό μας?

Αναρωτήθηκες ποτέ;

Ξυπνάς κάθε πρωί και δεν ξέρεις πλέον τι έχεις να ακούσεις και να αντιμετωπίσεις. Η ζωή μας κατακλύζεται καθημερινά από εικόνες φρίκης και καταστροφής. Εικόνες τις οποίες κατά κύριο λόγο δημιουργούν οι ίδιοι οι άνθρωποι για ιδιοτελής σκοπούς. Χρήμα, εξουσία, επιβολή.

Όλα αυτά λοιπόν, μας εμποδίζουν να σκεφτούμε και να προσδιορίσουμε τη θέση μας σε αυτό το χάος που λέγεται σύμπαν. Ένα σύμπαν το οποίο γεννήθηκε βίαια, εξελίχθηκε και εξελίσσεται βίαια. Όταν κοιτάς τον ουρανό, η εικόνα του γαλάζιου ή των αστεριών μπορεί να σε μαγεύει και να σε ηρεμεί, όμως πέρα από αυτά, εκεί έξω κρύβονται άπειροι κίνδυνοι που μας απειλούν. Κίνδυνοι τους οποίους δεν μπορούμε ούτε να προβλέψουμε αλλά ούτε και να αντιμετωπίσουμε.

Το βίντεο που ακολουθεί, δεν έχει σκοπό ούτε να τρομάξει, ούτε να ξυπνήσει φοβίες. Περιγράφει ένα γεγονός που όσο απίθανο είναι να συμβεί, άλλο τόσο είναι πιθανό. Σκοπός του λοιπόν είναι να σε κάνει να αναρωτηθείς.

Να αναρωτηθείς για το εάν ο κόσμος που έχουμε δημιουργήσει μας αξίζει ή θα μπορούσε να γίνει καλύτερος.
Να αναρωτηθείς για το ποιος είσαι και πως θα έπρεπε να ζεις.
Να αναρωτηθείς για τις προτεραιότητες που θέτεις, για το τι είναι το πιο σημαντικό και το πιο ασήμαντο.
Να αναρωτηθείς τι κάνεις εσύ για να αλλάξεις όλα αυτά τα άσχημα που συμβαίνουν γύρω σου με την απάθεια και την ανοχή σου.
Να καταλάβεις, πως αυτό το θείο δώρο που λέγεται ζωή, μπορεί μέσα σε μια στιγμή, σε μια τόση δα στιγμούλα να εξαφανιστεί. Αξίζει να διαθέσεις 5 λεπτά για να το δεις!

 

Τα φλογερά κόκκινα μαλλιά

Τα φλογερά κόκκινα μαλλιά και οι προκαταλήψεις

Σε όλη την ιστορία οι κοκκινομάλληδες έχουν υπάρξει αντικείμενο φόβου και σεβασμού, αποστροφής και λατρείας, απαξίωσης και εξύμνησης. Κανένα άλλο ανθρώπινο χαρακτηριστικό δεν έχει προκαλέσει τέτοια πόλωση συναισθημάτων σε διαφορετικούς λαούς και πολιτισμούς. Τα κόκκινα μαλλιά (που ποικίλουν σε βαθμό κοκκινάδας και συνήθως συνοδεύονται με ανοιχτόχρωμο δέρμα ή/και φακίδες) συναντώνται κυρίως στη δυτική Ευρώπη (με πρωτοπόρους τους Σκωτσέζους, τους Ιρλανδούς, τους Ουαλούς και τους Άγγλους) αλλά και στις ΗΠΑ.

Παραδοσιακά η προκατάληψη και η καχυποψία προς τους κοκκινομάλληδες συνδυαζόταν πάντα με την πεποίθηση ότι είναι παθιασμένοι και θερμοκέφαλοι. Αυτή η εικόνα- λανθασμένη ή όχι- μπορεί να πηγάζει από τουςΣκοτσέζους, οι οποίοι ήταν απόγονοι των Κελτών, διαβόητα βίαιων πολεμιστών ή να έχει ρίζες πιο παλιές. Όποια και αν ήταν η πηγή της, η εντύπωση αυτή είναι η αιτία πολλών παράξενων και ευφάνταστων πεποιθήσεων για τα κόκκινα μαλλιά που φαίνεται να έχουν διεισδύσει σε όλες τις κουλτούρες.

Στην Αρχαιότητα οι υπερ-προληπτικοί αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν πολλές δοξασίες όσον αφορά τα κόκκινα μαλλιά. Ο κακόβουλος θεός Σετ ήταν βίαιος και άγριος, είχε λευκό δέρμα και κοκκινωπά μαλλιά. Πολλοί φαραώ (που θεωρούνταν παιδία των θεών) ήταν κοκκινομάλληδες (συμπεριλαμβανομένου και του διαβόητου Ραμσή Β). Οι Αιγύπτιοι απεχθάνονταν τόσο αυτό το χρώμα κόμης που το παρομοίαζαν με το τρίχωμα γαϊδάρου. Το κόκκινο χρώμα θεωρούνταν άτυχο και πολλές κοκκινομαλλούσες κοπέλες ρίχνονταν στη πυρά για να εξαλειφθεί το γονίδιο. Υπάρχουν ιστορίες που μιλούν για ανθρώπους με κόκκινα μαλλιά που θάφτηκαν ζωντανοί.

Οι αρχαίοι Βαλκάνιοι πίστευαν πως οι κοκκινομάλληδες μεταμορφώνονται σε βρικόλακες μετά το θάνατο! Ο ρωμαίος ιστορικός Δίων Κάσσιος περιέγραψε τη Βρετανή βασίλισσα- πολεμίστρια Βοαδίκεια ως «ψηλή και τρομακτική στην όψη με πλούσια πυροκόκκινα μαλλιά». Παρεμπιπτόντως, οι αρχαίοι Ρωμαίοι πλήρωναν περισσότερα για τους κοκκινομάλληδες σκλάβους!!

Από το Μεσαίωνα και δώθε

Στην χριστιανική μεσαιωνική Ευρώπη, το κόκκινο θεωρούνταν το χρώμα του Διαβόλου και τα κόκκινα μαλλιά σήμαιναν μαγεία και ήταν σημάδι ενοχής στα μάτια των κυνηγών μαγισσών, έτσι έκαψαν ουκ ολίγες κοπέλες απλώς επειδή είχαν κόκκινα μαλλιά, οι χριστιανοί της αγάπης. Τα παιδία που γεννιούνταν με κόκκινα μαλλιά πιστεύονταν ότι συνελήφθηκαν κατά τις μέρες της έμμηνου ρήσης της γυναίκας. Για κάποιο περίεργο λόγο, το μεσαιωνικό μυαλό, γαλουχημένο από τον χριστιανισμό, απέδιδε μαγικές ιδιότητες στα σωματικά υγρά των κοκκινομάλληδων. Για παράδειγμα, πίστευαν πως το λίπος από ένα κοκκινομάλλη άντρα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να φτιαχτεί δηλητήριο.

Παρομοίως, ο Λατίνος συγγραφές Theophilus Presbyter υποστήριξε πως το αίμα ενός κοκκινομάλλη άντρα ήταν κύριο συστατικό στη διαδικασία μετατροπής του χαλκού σε χρυσάφι (αλχημεία). Κι επειδή το παράλογο του ανθρώπινου παρασιτικού μυαλού σπάνια σταματά τόσο εύκολα, κατά το μεσαίωνα, για να χρωματίσουν τα βιτρό παράθυρα χρησιμοποιούσαν τα ούρα κοκκινομάλλικων αγοριών. Τι θα πει γιατί; Επειδή είχαν κόκκινα μαλλιά; Οι ρώσικες παραδόσεις θέλουν τα κόκκινα μαλλιά να είναι σημάδι θερμού ταμπεραμέντου και τρέλας.


Μια παροιμία προειδοποιεί «δεν υπάρχει άγιος με κόκκινα μαλλιά». Όντως, οι κοκκινομάλληδες στον οχετό της Βίβλου είναι αμφιλεγόμενα πρόσωπα. Το όνομα του Αδάμ σημαίνει κόκκινος ή κοκκινωπός στα Εβραϊκά. Ο Βασιλιάς Δαυίδ όπως και ο Βασιλιάς Σολομώντας επίσης, πιστεύεται ότι είχαν κόκκινα μαλλιά. Κάποιοι ακαδημαϊκοί πιστεύουν ότι το βιβλικό σημάδι του Κάιν δεν ήταν κάποιο κυριολεκτικό σημάδι, άλλα τα χαρακτηριστικά κόκκινα μαλλιά. Η ιδέα της αναξιοπιστίας, προδοσίας, ρουφιανιάς, παραλληλίζεται με την ιδέα ότι ο Ιούδας- ο υποτιθέμενος προδότης του υποτιθέμενου Ιησού- είχε κόκκινα μαλλιά. Διόλου τυχαία, στη μεσαιωνική τέχνη, ο Ιούδας απεικονίζεται με κόκκινα μαλλιά ή γενειάδα. Ως κοκκινομάλλα απεικονίζεται και η Μαρία Μαγδαληνή.

Απ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, φαίνεται ότι οι Γάλλοι έχουν τη χειρότερη γνώμη για τα κόκκινα μαλλιά. Από το 19ο αιώνα η φράση «poil de Judas» (μαλλιά του Ιούδα) χρησιμοποιούνταν υποτιμητικά για τα κόκκινα μαλλιά. Λέγεται ότι οι Γαλλίδες μάγισσες του 14ου αιώνα βλασφημούσαν αναφερόμενες στη Παναγία ως «la Rousse», η κοκκινομάλλα. Κατά τη Ιερά Εξέταση στην Ισπανία τα πυροκόκκινα μαλλιά ήταν απόδειξη ότι το άτομο είχε κλέψει φωτιά από την Κόλαση και γι αυτό έπρεπε να καεί ως μάγος/ μάγισσα. Στη Κορσική, όσοι διασταυρωνόταν με κάποιον κοκκινοτρίχη στο δρόμο έπρεπε να φτύσουν και να στριφογυρίσουν.

Στη σύγχρονη εποχή οι κοκκινομάλλες τραβάνε τη προσοχή

Η συσχέτιση των κόκκινων μαλλιών με αναξιοπιστία και την ασχήμια κατά κάποιο επικρατεί και στις μέρες μας. Οι Ναζί είχαν σε δυσμένεια και τους κοκκινομάλληδες, εξετάζοντας την πιθανότητα να τους απαγορεύσουν το δικαίωμα να παντρεύονται για να μην έχουν “εκφυλισμένους απογόνους”. Πιο πρόσφατα ακόμα, το 2001, ένας Ιρλανδός δικαστής έδωσε πρόστιμο σε έναν άνδρα για διατάραξη κοινής ησυχίας, δηλώνοντας: “Πιστεύω ακράδαντα πως το χρώμα των μαλλιών επιδρά στην ψυχική κατάσταση του ατόμου και το δικό σας χρώμα μαλλιών υποδηλώνει οξυθυμία”

Γενικά, στο Ηνωμένο Βασίλειο η προκατάληψη και ο ρατσισμός απέναντι στους κοκκινομάλληδες, είναι σε πολύ υψηλότερα επίπεδα από ότι θα περίμενε κανείς σε μια πολιτισμένη κοινωνία του 21ου αιώνα, φτάνοντας μέχρι και στο φόνο ανθρώπων μόνο και μόνο λόγω του χρώματος των μαλλιών τους. Η συγγραφέας Ruth Mellinkoff στο βιβλίο της Outcasts (απόβλητοι, απόκληροι) σχολίασε όλες τις προκαταλήψεις πιστεύοντας ότι οφείλονται στο ότι οι κοκκινομάλληδες είναι μειονότητα σε κάθε κοινωνία και όπως συμβαίνει με κάθε μειονότητα, περιθωριοποιείται.

Δεν είναι όλα άσχημα όμως για τους κοκκινομάλληδες στην ιστορία και τη μυθολογία. Ο μυθικός βασιλιάς Αρθούρος αναφέρεται ότι είχε κόκκινα μαλλιά. Υπάρχει μια προφητεία που λέει ότι ένας ηγέτης με κόκκινα μαλλιά θα σώσει τη χώρα σε στιγμές κρίσεις. Η βασίλισσα Ελισάβετ Ά θεωρήθηκε η απάντηση σε αυτό το θρύλο. Επίσης τα μέλη της δυναστείας των Μεροβίγγειων στη Γαλατία θεωρείται ότι είχαν κόκκινα μαλλιά και ότι αυτά ήταν πηγή μαγικών δυνάμεων.

Οι κοκκινομάλλες εξακολουθητικά τραβάνε τη προσοχή

Το βλέμμα «κολλάει» πάνω σε κάτι κόκκινο που κινείται στον ορίζοντα. Ιδίως ανάμεσα σε μια ξανθομελαχρινή λαοθάλασσα. Δεν έχει σημασία αν είσαι άντρας ή γυναίκα. Αν δεις μια εντυπωσιακή κοκκινομάλλα θα την κοιτάξεις. Είτε από φθόνο, είτε από θαυμασμό, δε θα περάσει απαρατήρητη. Ειδικά αν είσαι άντρας, θα την παρατηρήσεις σίγουρα Το κόκκινο χρώμα είναι ερωτικό, είναι παθιάρικο, είναι σέξι. Στο μαλλί συγκεκριμένα προσφέρει μια έξτρα σέξι νότα σε ένα όμορφο προσωπάκι. Θες να στο δώσω και επιστημονικά;

Πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστήμιο του Αμβούργου αποκάλυψε πως οι κοκκινομάλλες είναι πιο σεξουαλικά ενεργές σε σχέση με τις ξανθιές και τις μελαχρινές γυναίκες αντίστοιχα. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, φαίνεται πως το κόκκινο χρώμα μεταφέρει υποσυνείδητα στο αρσενικό το μήνυμα της γονιμότητας, πάντα σε συνδυασμό με την εκκεντρικότητα που προσφέρει ως χρώμα. Αλλά θα επηρεάσει και την προσωπικότητα σου. Μιλώντας πάλι με έρευνα. Οι ειδικοί έχουν αποδείξει ότι το χρώμα των μαλλιών επηρεάζει την αρτηριακή πίεση με τρόπο ανάλογο της αδρεναλίνης, η οποία αποτελεί έναν από τους ρυθμιστές των συναισθημάτων μας. Με λίγα λόγια αγαπητές μου κυρίες που είστε ή σκέφτεστε να γίνετε κοκκινομάλλες, η επιστήμη λέει πως αν κοιτάζεις καθημερινά τον εαυτό σου στον καθρέφτη, λόγω του κόκκινου χρώματος που αντικρίζεις τόσο έντονο πάνω σου, αποκτάς σταδιακά μια άνοδο στην αδρεναλίνη σου, κάνοντας πιο «φλογερή» την προσωπικότητα σου. Όμως προσοχή!

Υπάρχουν πάρα πολλές κοπέλες που βάφουν τα μαλλιά τους σε διάφορες αποχρώσεις του κόκκινου και καταλήγουν να έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που θα ήθελαν. Αυτό συμβαίνει, γιατί όπως και να το κάνουμε, δεν πάει σε όλες. Δε πάει σε όλες το μαύρο, το καστανό ή το ξανθό μαλλί. Όπως δεν πάει σε όλες το πολύ μακρύ ή αντίστροφα το κοντό και το καρέ. Ειδικά όταν μιλάμε για κόκκινο, εκεί η περίπτωση είναι πολύ ιδιαίτερη. Πρέπει να το υποστηρίζει με όλο της το στιλ, πέρα από την εμφάνιση. Οπότε όχι. Μην κάνετε απλώς μια αλλαγή επειδή το λέει μια έρευνα. Ούτε επειδή το λέει ο σύντροφός σας ή η φίλη σας. Αλλά αν δείτε πως όντως κάθεται καλά πάνω σας μια τέτοια αλλαγή, σας προτείνω (ή καλύτερα σας προκαλώ) να το δοκιμάσετε.

Εδώ ολόκληρος Jon Snow (ο οποίος να σημειωθεί ότι δεν ήξερε τίποτα από επιστημονικές έρευνες) υποτάχθηκε στην Βόρεια Ingrid μια κοκκινομάλλα, άνευ όρων και πάτησε τους όρκους του. Τι ελπίδες έχουμε οι υπόλοιποι; Και πώς να αντισταθείς, φίλε μου, όταν ακόμη και στα κόμικ που διάβαζες μικρός (ή είσαι μερακλής και συνεχίζεις ως μεγάλος) σου γίνεται η απόλυτη πλύση εγκεφάλου για τις κοκκινομάλλες ηρωίδες; Πώς μπορείς να ξεχάσεις τη Poison Ivy του Batman ή την Red Sonja του Κόναν; Ακόμη χειρότερα, πώς να ξεχάσεις τη Mystique των X-Men, που την είδες να ζωντανεύει στη ταινία και μάλιστα ενσαρκώθηκε από την πανέμορφη Jennifer Lawrence. Με αποκορύφωμα την κοκκινομάλλα Scarlett Johansson στους Avengers και στις υπόλοιπες ταινίες της Marvel.

Αξίζει να αναφερθεί και η πεποίθηση ότι τα κόκκινα μαλλιά είναι σημάδι ζωώδους ερωτικής επιθυμίας και σεξουαλικής ελευθερίας. Συνάδοντας με την αύρα μυστηρίου που συνοδεύει πάντα τους κοκκινομάλληδες, έτσι και στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση του φανταστικού, οι ήρωες με κόκκινα μαλλιά δεν είναι από αυτούς που θα περάσουν απαρατήρητοι, ειδικά οι εντυπωσιακές κοκκινομάλλες. Από τις παντοδύναμες μάγισσες Willow (Buffy) και Endora (Bewitched) μέχρι τη γοργόνα Ariel (The Little Mermaid) και την πανέμορφη ξωτικίνα Tauriel (The Hobbit), οι κοκκινομάλλες πάντα ιντριγκάρουν, είτε θετικά είτε αρνητικά.

Το κόππα

Το κόππα (Ϙ ϙ, γραμμένο ή με την αρχαία του μορφή "ϙ" ή με την σύγχρονη "ϟ") είναι γράμμα των πρώιμων ελληνικών αλφαβήτων μεταξύ του π και του ρ, που ισοδυναμούσε ηχητικά με το κ.
Ενώ το γράμμα κάππα χρησιμοποιήθηκε στην ελληνική για να δηλώσει στη γραφή, ως τα μέσα περίπου του 6ου π.Χ. αιώνα το άηχο κλειστό ουρανικό σύμφωνο που προφέρουμε λ.χ. στα νεοελληνικά κυρία - και, την ίδια περίοδο για την απόδοση του άηχου κλειστού υπερωικού συμφώνου πρό των ο και υ, αυτού που προφέρουμε σήμερα στις λέξεις κόσμος -ακούω χρησιμοποιήθηκε το γράμμα κόππα (Ϟ).
Έτσι στα αρχαϊκά ελληνικά αλφάβητα βρίσκουμε να γράφονται ΔΙΚΕ (=δίκη), ΚΑΛΟΣ(=καλός), ΑΛΚΙΒΙΑΔΕΣ(=Αλκιβιάδης), αλλά ϞΑϞΟΣ (=κακός), ϞΟΡΕ(=κόρη), ΛΕϞΥΘΟΣ(=λήκυθος), ϞΟΡΙΝΘΟΣ(=Κόρινθος).

Φωνολογικώς η χρήση δύο διαφορετικών γραμμάτων στις αρχαϊκές, κυρίως, επιγραφές σημαίνει ότι το φωνολογικό σύστημα της Ελληνικής διέθετε δύο αλλόφωνα του κ: ένα ουρανικό και ένα υπερωικό, κάτι αντίστοιχο δηλαδή στην προφορά -αλλά όχι στη γραφή- με αυτό που συμβαίνει στη νέα Ελληνική.
Η γενικευμένη χρήση ενός μόνο κ (του κάππα) από τα μέσα του 6ου π.Χ. αιώνα σημαίνει είτε ότι η διαφορά αυτή στην προφορά έπαψε από τότε να υπάρχει είτε ότι έπαψε απλώς να δηλώνεται στη γραφή.
Ενώ για τη γραφή λέξεων χρησιμοποιήθηκε η μορφή του αρχαϊκού κόππα ( Ϙ ϙ ), στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης το κόππα χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα με τη μορφή του κεραυνόμορφου κόππα ( Ϟ ϟ )για να δηλώσει τον αριθμό 90.

Στο λατινικό αλφάβητο το γράμμα κόππα αντιστοιχεί στο γράμμα Q.
Η παροιμία "Οὐδὲ ϟόππα γιγνώσκων" λέγονταν για εντελώς αδαή άνθρωπο.

Τι εννοούμε ως πραγματικότητα; Μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε δεν είναι απλώς αποκύημα της φαντασίας μας;

Τι εννοούμε ως «πραγματικότητα»; Για όσους από εμάς θεωρούν εαυτούς πραγματιστές, ρεαλιστές, υπάρχει μια λογική απάντηση: «Η πραγματικότητα αποτελείται από τα πράγματα – τραπέζια, καρέκλες, σπίτια, πλανήτες, ζώα, ανθρώπους κ.ο.κ. – τα οποία είναι φτιαγμένα από ύλη». Θα συμπεριλαμβάναμε ίσως σε αυτά και μερικές πιο αφηρημένες έννοιες όπως ο χώρος και ο χρόνος, και θα αναφερόμασταν στο σύνολο όλων αυτών των «πραγματικών» πραγμάτων με τον όρο «το Σύμπαν».

Ορισμένοι θα μπορούσαν να αντιτάξουν ωστόσο ότι αυτή δεν είναι ολόκληρη η πραγματικότητα. Το ζήτημα που τίθεται κυρίως είναι αυτό της πραγματικότητας του μυαλού μας. Δεν θα έπρεπε να συμπεριλάβουμε τις συνειδητές εμπειρίες ως κάτι πραγματικό; Ή έννοιες όπως η αλήθεια, η αρετή ή η ομορφιά;

Ορισμένοι πραγματιστές μπορεί να υιοθετήσουν μια πεισματικά υλιστική άποψη και να θεωρήσουν τη νοητική ικανότητα και όλα τα χαρακτηριστικά της δευτερεύοντα σε σχέση με ό,τι είναι υλικά πραγματικό. Οι νοητικές μας καταστάσεις στο κάτω κάτω (θα μπορούσαν να πουν μερικοί) αποτελούν απλώς τα εμφανή χαρακτηριστικά της κατασκευής και της συμπεριφοράς του «υλικού» εγκεφάλου μας. Συμπεριφερόμαστε με συγκεκριμένους τρόπους επειδή ο εγκέφαλός μας ενεργεί σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους – τους ίδιους νόμους στους οποίους υπακούουν όλα τα πράγματα που είναι φτιαγμένα από φυσική ύλη. Η συνειδητή νοητική εμπειρία επομένως δεν έχει άλλη πραγματικότητα πέρα από την πραγματικότητα της ύλης που προκαλεί την ύπαρξή της. Παρ” ότι ακόμη δεν έχει κατανοηθεί πλήρως, είναι απλώς ένα «επιφαινόμενο» το οποίο δεν έχει καμία επιπρόσθετη επιρροή, πέραν των επιταγών των φυσικών αυτών νόμων, στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται ο οργανισμός μας.

Ορισμένοι φιλόσοφοι θα μπορούσαν να υιοθετήσουν εντελώς αντίθετη άποψη, υποστηρίζοντας ότι το πρωτεύον στοιχείο είναι αυτή καθαυτή η συνειδητή εμπειρία. Από αυτή την οπτική γωνία η «εξωτερική πραγματικότητα» η οποία φαίνεται να συνθέτει το περιβάλλον αυτής της εμπειρίας, πρέπει να εκληφθεί ως δευτερεύουσα κατασκευή η οποία εξάγεται από τα συνειδητά αισθητικά δεδομένα. Ορισμένοι θα μπορούσαν ακόμη και να προτάξουν την άποψη ότι η συνειδητή εμπειρία του καθενός από εμάς ξεχωριστά πρέπει να θεωρείται πρωτεύουσα και ότι οι εμπειρίες των άλλων είναι απλώς πράγματα τα οποία πρέπει να εξαχθούν τελικά από τα αισθητικά δεδομένα του καθενός μας.

Πρέπει να ομολογήσω ότι μου είναι δύσκολο να αποδεχθώ μια τέτοια εικόνα της πραγματικότητας. Αφενός είναι δύσκολο να πειστεί κανείς από μια θεωρία περί πραγματικότητας η οποία βασίζεται σε ένα τόσο ακραίο «εγωμονισμό». Επί πλέον, μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο να κατανοήσω πώς η εκπληκτική ακρίβεια που παρατηρούμε στις διεργασίες του φυσικού κόσμου μπορεί να έχει τη βάση της στους στοχασμούς οποιουδήποτε ατόμου.

 

Ακόμη και αν δεν υιοθετήσει κανείς την ακραία «εγωμονιστική» βάση και θεωρήσει ως πρωτεύουσα πραγματικότητα το σύνολο όλων των συνειδητών εμπειριών, εξακολουθώ να έχω μεγάλες αντιρρήσεις. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι η «εξωτερική πραγματικότητα» είναι απλώς κάτι το οποίο αναδεικνύεται από ένα είδος πλειοψηφικής επικράτησης μεταξύ των ατομικών συνειδητών εμπειριών όλων μας συνολικά. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι μια τέτοιου είδους ανάδειξη της πραγματικότητας θα είχε στο ελάχιστο τη δύναμη και την ακρίβεια που βλέπουμε έξω από εμάς να απλώνεται στο άπειρο και προς όλες τις κατευθύνσεις στον χώρο και στον χρόνο, και προς τα μέσα, σε απειροελάχιστα επίπεδα τα οποία δεν αντιλαμβανόμαστε άμεσα με τις αισθήσεις μας.

Σε όλες τις περιπτώσεις απαιτούνται πολλών διαφορετικών ειδών όργανα ακριβείας για να εξερευνήσουμε το σύμπαν σε ένα τεράστιο φάσμα διαφορετικών κλιμάκων. Βεβαίως υπάρχει ένα μυστήριο γύρω από αυτή καθαυτή τη συνειδητότητα και το πώς αυτή μπορεί να προκύπτει από τους φαινομενικά απολύτως υπολογιστικούς, χωρίς συναίσθημα και εντελώς απρόσωπους νόμους της φυσικής που φαίνονται να διέπουν τη συμπεριφορά όλων των υλικών πραγμάτων. Και όμως, από τους θεμελιώδεις νόμους της φυσικής που γνωρίζουμε – και δεν τους γνωρίζουμε ακόμη όλους – ορισμένοι είναι ακριβείς σε εκπληκτικό βαθμό, ξεπερνώντας κατά πολύ την ακρίβεια των άμεσων εμπειριών των αισθήσεών μας ή των συνδυασμένων υπολογιστικών ικανοτήτων όλων των συνειδητών ατόμων στη σφαίρα της ανθρωπότητας.

 

Ένα παράδειγμα θεωρίας εξαιρετικού βάθους και ακρίβειας είναι η υπέροχη γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν, η οποία ξεπερνά σε ακρίβεια ακόμη και την ήδη εκπληκτικά ακριβή θεωρία του Νεύτωνα για τη βαρύτητα. Στη συμπεριφορά του ηλιακού συστήματος η θεωρία του Νεύτωνα είναι ακριβής περίπου κατά ένα μέρος ανά 10⁷.  Η θεωρία του Αϊνστάιν είναι πολύ περισσότερο επιτυχής, όχι μόνο δίνοντας διορθώσεις στη θεωρία του Νεύτωνα οι οποίες ισχύουν όταν τα πεδία της βαρύτητας μεγαλώνουν, αλλά και προβλέποντας εντελώς νέα φαινόμενα όπως οι μαύρες τρύπες, οι βαρυτικοί φακοί και τα βαρυτικά κύματα.

Στην άλλη πλευρά της κλίμακας των μεγεθών υπάρχει πλήθος πολύ ακριβών παρατηρήσεων οι οποίες δίνουν αναρίθμητες επιβεβαιώσεις της ακρίβειας της Θεωρίας των Κβάντων και της γενίκευσής της στη σχετικιστική κβαντική θεωρία πεδίου, που μας δίνει την κβαντική ηλεκτροδυναμική. Κάτι σημαντικό το οποίο πρέπει να τονιστεί σχετικά με αυτές τις φυσικές θεωρίες είναι ότι όχι μόνο είναι εξαιρετικά ακριβείς αλλά επίσης βασίζονται σε ιδιαίτερα εξελιγμένα μαθηματικά. Θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι ο ρόλος των μαθηματικών στη θεμελιώδη φυσική θεωρία είναι απλώς οργανωτικός, ότι οι οντότητες που αποτελούν τον κόσμο απλώς συμπεριφέρονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και οι θεωρίες μας δεν είναι παρά προσπάθειες – μερικές φορές πολύ επιτυχημένες – να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Υπό ένα τέτοιο πρίσμα δεν θα πρέπει να υπάρχει συγκεκριμένη μαθηματική τάξη στον κόσμο, εμείς επιβάλλουμε, υπό μίαν έννοιαν, αυτή την τάξη περιγράφοντας με περίτεχνους μαθηματικούς τύπους όποιες πλευρές της συμπεριφοράς του κόσμου μπορούμε να κατανοήσουμε.

 

Κατά τη γνώμη μου και αυτή η αντίληψη δεν είναι σε θέση να εξηγήσει την εκπληκτική ακρίβεια που διαπιστώνουμε στη συμφωνία ανάμεσα στις σπουδαιότερες θεωρίες της φυσικής που έχουμε διατυπώσει και στη συμπεριφορά του υλικού Σύμπαντός μας στα πλέον θεμελιώδη επίπεδά του.

Ας πάρουμε, ως ένα άλλο παράδειγμα, την πλέον οικουμενική φυσική δύναμη, τη βαρύτητα. Αυτή λειτουργεί στα πιο απομακρυσμένα σημεία του Διαστήματος, όμως ήδη από τον 17ο αιώνα ο Νεύτων είχε ανακαλύψει ότι υπέκειτο σε έναν υπέροχα απλό μαθηματικό τύπο. Ο τύπος αυτός αργότερα αποδείχθηκε ότι παραμένει ακριβής κατά δεκάδες χιλιάδες φορές περισσότερο από την ακρίβεια παρατήρησης που μπορούσε να επιτευχθεί στην εποχή του Νεύτωνα.

Στον 20ό αιώνα ο Αϊνστάιν μας έδωσε τη γενική σχετικότητα, προσφέροντάς μας τη δυνατότητα να φθάσουμε σε ακόμη βαθύτερα επίπεδα. Η θεωρία αυτή απαιτούσε πολύ πιο εξελιγμένα μαθηματικά από αυτή του Νεύτωνα: ο Νεύτωνας χρειάστηκε να εισαγάγει τις διαδικασίες του λογισμού των ροών για να διατυπώσει τη Θεωρία της Βαρύτητας, ο Αϊνστάιν όμως πρόσθεσε την εξελιγμένη διαφορική γεωμετρία – και αύξησε τη συμφωνία ανάμεσα στη θεωρία και στην παρατήρηση κατά περίπου 10 εκατομμύρια φορές. Θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι, και στις δύο περιπτώσεις, η μεγάλη ακρίβεια δεν ήταν αποτέλεσμα μιας νέας θεωρίας η οποία διατυπωνόταν απλώς και μόνο για να εξηγήσει έναν τεράστιο αριθμό νέων δεδομένων. Η αυξημένη ακρίβεια διαπιστώθηκε μόνο αφότου οι θεωρίες είχαν διατυπωθεί, αποκαλύπτοντας μια εναρμόνιση ανάμεσα στη φυσική συμπεριφορά στο βαθύτερο επίπεδό της και σε έναν ωραίο, περίτεχνο μαθηματικό τύπο.

 

Αν, όπως υπονοείται από αυτό, τα μαθηματικά βρίσκονται πράγματι ήδη στη συμπεριφορά των φυσικών πραγμάτων και δεν τα επιβάλλουμε εμείς, τότε πρέπει να ρωτήσουμε ξανά, ποια είναι πραγματικά η υπόσταση αυτής της «πραγματικότητας» που βλέπουμε γύρω μας;

Από τι τελικά αποτελείται το πραγματικό τραπέζι στο οποίο κάθομαι αυτή τη στιγμή; Είναι φτιαγμένο από ξύλο, εντάξει, αλλά από τι είναι φτιαγμένο το ξύλο; Ε, από ίνες οι οποίες κάποτε ήταν ζωντανά κύτταρα. Και αυτά; Από μόρια τα οποία αποτελούνται από μεμονωμένα άτομα. Και τα άτομα;  Έχουν πυρήνες, που αποτελούνται από πρωτόνια και νετρόνια τα οποία συγκρατούνται από ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις. Γύρω από αυτούς τους πυρήνες περιφέρονται ηλεκτρόνια τα οποία συγκρατούνται από τις σημαντικά ασθενέστερες ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις. Πηγαίνοντας ακόμη πιο βαθιά, τα πρωτόνια και τα νετρόνια θεωρείται ότι αποτελούνται από ακόμη πιο στοιχειώδη συστατικά, τα κουάρκ, τα οποία συγκρατούνται από άλλα σωματίδια, τα λεγόμενα γκλουόνια. Τι είναι όμως ακριβώς τα ηλεκτρόνια, τα κουάρκ κ.ο.κ.;

Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε σε αυτό το στάδιο είναι απλώς να παραπέμψουμε στις μαθηματικές εξισώσεις τις οποίες αυτά ικανοποιούν, δηλαδή για τα ηλεκτρόνια και τα κουάρκ στην εξίσωση του Ντιράκ. Αυτό που διακρίνει ένα κουάρκ από ένα ηλεκτρόνιο είναι οι πολύ διαφορετικές μάζες τους και το γεγονός ότι τα κουάρκ συμμετέχουν σε αλληλεπιδράσεις – ιδιαίτερα στις λεγόμενες «ισχυρές» αλληλεπιδράσεις – στις οποίες τα ηλεκτρόνια δεν αντιδρούν. Τι είναι τα γκλουόνια; Σωματίδια «βαθμίδας» τα οποία διοχετεύουν την ισχυρή δύναμη – η οποία και πάλι με τη σειρά της είναι μια έννοια που μπορεί να εννοηθεί μόνο με τους μαθηματικούς όρους που χρησιμοποιούνται για την περιγραφή της.

Ακόμη και αν δεχθούμε ότι ένα ηλεκτρόνιο, ας πούμε, μπορεί να εννοηθεί απλώς ως οντότητα η οποία αποτελεί τη λύση μιας μαθηματικής εξίσωσης, πώς ξεχωρίζουμε αυτό το ηλεκτρόνιο από ένα άλλο ηλεκτρόνιο; Εδώ έρχεται να μας βοηθήσει μια θεμελιώδης αρχή της κβαντικής μηχανικής. Πρεσβεύει ότι όλα τα ηλεκτρόνια είναι αδιάκριτα το ένα από το άλλο, δεν μπορούμε να μιλάμε για το τάδε ή το δείνα ηλεκτρόνιο αλλά μόνο για το σύστημα το οποίο αποτελείται, για παράδειγμα, από ένα ζεύγος ηλεκτρονίων ή από μια τριάδα ή μια τετράδα κ.ο.κ. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τα κουάρκ, τα γκλουόνια και κάθε άλλο συγκεκριμένο είδος σωματιδίου. Η κβαντική πραγματικότητα είναι παράξενη από αυτή την άποψη.

 

Η αλήθεια είναι ότι η κβαντική πραγματικότητα είναι παράξενη από πολλές απόψεις. Τα ατομικά κβαντικά σωματίδια μπορούν ταυτοχρόνως να βρίσκονται σε δύο διαφορετικά σημεία – ή και τρία ή και τέσσερα ή και να απλώνονται σε μια ολόκληρη περιοχή, να χορεύουν σαν ένα κύμα. Πράγματι, η «πραγματικότητα» που η κβαντική θεωρία φαίνεται να μας ζητάει να πιστέψουμε, απέχει τόσο πολύ από αυτό στο οποίο είμαστε συνηθισμένοι ώστε πολλοί κβαντικοί θεωρητικοί θα μας έλεγαν να ξεχάσουμε την ίδια την έννοια της πραγματικότητας όταν εξετάζουμε τα φαινόμενα στην κλίμακα των στοιχειωδών σωματιδίων, των ατόμων, ακόμη και των μορίων.

Αυτό φαίνεται μάλλον δύσκολο, ιδιαίτερα όταν μας λένε επίσης ότι η κβαντική συμπεριφορά διέπει όλα τα φαινόμενα και ότι ακόμη και μεγαλύτερης κλίμακας αντικείμενα, τα οποία αποτελούνται από κβαντικά συστατικά, υπόκεινται και αυτά στους ίδιους κβαντικούς κανόνες.

Πού σταματάει η κβαντική μη πραγματικότητα και αναλαμβάνει τη σκυτάλη η φυσική πραγματικότητα που γνωρίζουμε; Η σημερινή κβαντική θεωρία δεν έχει ικανοποιητική απάντηση σε αυτό το ερώτημα.

Η δική μου άποψη σχετικά με αυτό – και υπάρχουν πολλές άλλες απόψεις – είναι ότι η σημερινή κβαντική θεωρία δεν είναι ακριβώς σωστή και ότι καθώς τα αντικείμενα που εξετάζουμε γίνονται μεγαλύτερα οι αρχές της γενικής σχετικότητας του Αϊνστάιν αρχίζουν να συγκρούονται με αυτές της κβαντικής μηχανικής, και τότε αρχίζει να αναδεικνύεται μια πραγματικότητα η οποία πλησιάζει περισσότερο στις δικές μας εμπειρίες.

Πρέπει ωστόσο να προειδοποιήσουμε τον αναγνώστη: η κβαντική μηχανική όπως είναι διατυπωμένη σήμερα δεν έχει καμία αποδεκτή απόδειξη παρατήρησης εναντίον της και όλες οι προτεινόμενες τροποποιήσεις παραμένουν στο στάδιο της εικασίας. Επί πλέον, ακόμη και η γενική σχετικότητα, προϋποθέτοντας την ιδέα ενός καμπύλου χωροχρόνου, αποκλίνει και αυτή από την έννοια της πραγματικότητας στην οποία έχουμε συνηθίσει.

 

Όταν κοιτάζουμε το Σύμπαν στο επίπεδο των κβάντα ή στις τεράστιες διαστάσεις στις οποίες γίνονται ορατές οι επιδράσεις της γενικής σχετικότητας, τότε η πραγματικότητα του κοινού νου, των καρεκλών, των τραπεζιών και των άλλων υλικών πραγμάτων φαίνεται να εξαφανίζεται, να αντικαθίσταται από μια βαθύτερη πραγματικότητα η οποία κατοικεί στον κόσμο των μαθηματικών. Τα μαθηματικά μοντέλα μας για τη φυσική πραγματικότητα απέχουν πολύ από το να είναι πλήρη, μας προσφέρουν όμως τύπους οι οποίοι απεικονίζουν την πραγματικότητα με μεγάλη ακρίβεια – μια ακρίβεια η οποία ξεπερνά κατά πολύ την ακρίβεια οποιασδήποτε περιγραφής που δεν υπόκειται στα μαθηματικά.

Φαίνεται ότι υπάρχει κάθε λόγος να πιστέψουμε ότι αυτές οι ήδη αξιοθαύμαστες απεικονίσεις θα βελτιωθούν και ότι ακόμη πιο κομψά και δεξιοτεχνικά μαθηματικά σχήματα θα βρεθούν για να αντικατοπτρίσουν την πραγματικότητα με ακόμη μεγαλύτερη ακρίβεια.

Θα μπορούσαν οι μαθηματικές οντότητες να κατοικούν σε έναν δικό τους κόσμο, τον αφηρημένο πλατωνικό κόσμο των μαθηματικών τύπων; Αυτή είναι μια ιδέα η οποία δεν ξενίζει πολλούς μαθηματικούς. Σε αυτή την απεικόνιση οι αλήθειες που οι μαθηματικοί αναζητούν βρίσκονται ήδη «εκεί» και η μαθηματική έρευνα μπορεί να συγκριθεί με την αρχαιολογία: έργο του μαθηματικού είναι να αναζητήσει αυτές τις αλήθειες εν είδει μάλλον ανακάλυψης και όχι επινόησης. Για έναν πλατωνικό μαθηματικό δεν είναι τόσο παράλογο να αναζητεί την τελική εστία της φυσικής πραγματικότητας μέσα στον κόσμο του Πλάτωνα. Αυτό δεν είναι αποδεκτό από όλους.

 

Δεν κατανοούμε δεόντως γιατί η φυσική συμπεριφορά αντικατοπτρίζεται με τόση ακρίβεια στον πλατωνικό κόσμο ούτε πώς η συνειδητή νοητική ικανότητα φαίνεται να αναδύεται όταν φυσικά υλικά, όπως αυτά που υπάρχουν σε έναν υγιή ανθρώπινο εγκέφαλο που βρίσκεται σε εγρήγορση, οργανώνονται με τον κατάλληλο τρόπο. Ούτε επίσης κατανοούμε πραγματικά πώς αυτή η συνειδητότητα, όταν κατευθύνεται προς την κατανόηση των μαθηματικών προβλημάτων, είναι ικανή να μαντεύει τη μαθηματική αλήθεια. Τι μας λέει αυτό για τη φύση της φυσικής πραγματικότητας; Μας λέει ότι δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε σωστά το ζήτημα αυτής της πραγματικότητας αν δεν κατανοήσουμε τη σύνδεσή του με τις άλλες δύο πραγματικότητες, τη συνειδητή νοητική ικανότητα και τον υπέροχο κόσμο των μαθηματικών.

Πολλοί φιλόσοφοι, μεταξύ άλλων, θα υποστήριζαν ότι τα μαθηματικά αποτελούνται απλώς από εξιδανικευμένες νοητικές έννοιες και αν θεωρηθεί ότι ο κόσμος των μαθηματικών αναδύεται τελικά από το μυαλό μας, τότε φθάνουμε σε έναν φαύλο κύκλο: το μυαλό μας αναδύεται από τον – φυσικό – εγκέφαλό μας και οι απολύτως ακριβείς φυσικοί νόμοι που διέπουν αυτή τη λειτουργία θεμελιώνονται στα μαθηματικά που απαιτεί ο εγκέφαλός μας για την ύπαρξή του.

Η δική μου θέση είναι ότι πρέπει να αποφύγουμε αυτό το άμεσο παράδοξο παραχωρώντας στον πλατωνικό μαθηματικό κόσμο τη δική του, εκτός χρόνου και τόπου, ύπαρξη, αλλά επιτρέποντάς του παράλληλα να μας είναι προσιτός μέσω της νοητικής δραστηριότητας. Η άποψή μου αναγνωρίζει τρία διαφορετικά είδη πραγματικότητας: τη φυσική, τη νοητική και την πλατωνική-μαθηματική, με μια (ως τώρα) βαθιά μυστηριώδη σχέση ανάμεσα στις τρεις.