Παρασιτικός μιά εγκληματική ταυτότητα

Ο χειρότερος εχθρός σου
«Η σπουδαιότητα που προσδίδει στον εαυτό του είναι ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου. Αυτό που τον αποδυναμώνει είναι το συναίσθημα πως έχει προσβληθεί από όσα νομίζει ότι κάνουν οι συνάνθρωποι του. Όταν κάποιος προσδίδει τόση σπουδαιότητα στον εαυτό του περνά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του με το να προσβάλετε από κάποιον ή από κάτι»
Αυτά τα πολύ σοφά λόγια ανήκουν στον Δον Χουάν και απευθύνονται στον Κάρλος Καστανέντα σε όλα τα βιβλία του από την μαθητεία του δίπλα στον σαμάνο μάγο. Αυτά τα λόγια είναι η πεμπτουσία και ο ένας και μοναδικός λόγος, ο ένας και μοναδικός εχθρός του ανθρώπου. Κάθε ανθρώπου.
Η σπουδαιότητα που προσδίδει κάποιος στον εαυτό του και προσβάλετε όταν δεν πετυχαίνει την συμπεριφορά που ενισχύει αυτήν την σπουδαιότητα, είναι ένα μεγάλο και παμπόνηρο παράσιτο που ονομάζεται «εγώ» κι ενώ αναφέρεται ως παράσιτο, στην πραγματικότητα είναι ένα τέρας με 5000 κεφάλια που ένα κόβεις, δύο βγαίνουν. Εδώ απαιτείται ένας Ηρακλής να καυτηριάζει κάθε κεφάλι που κόβει και φυσικά να αρχίσει να κόβει.
Αυτό που κάνει κάποιον να νοιώθει ξεχωριστός μέσα στον μικρόκοσμο του είναι η ψευδής αίσθηση της σπουδαιότητας του. Είναι πολύ σημαντικό να έχει κάποιος ισχυρή επίγνωση και να νοιώθει μοναδικός και σημαντικός αρκεί να μην μπερδεύει νοήματα και έννοιες. Είναι άλλο πράγμα να έχεις αυτοπεποίθηση και επίγνωση ότι είσαι σπουδαίος και εντελώς άλλο να πιστεύεις ταυτόχρονα ότι μόνο ΕΣΥ είσαι σπουδαίος και ξεχωριστός. Είναι άλλο να ξέρεις ότι είσαι ένα «εγώ» και άλλο να ξέρεις ότι το «εγώ» είναι ένα πουκάμισο που το πετάς και το αλλάζεις κατά βούληση.
Ανάμεσα στον άνθρωπο που ξέρει ότι είναι σπουδαίος επειδή ελέγχει και χειρίζεται το «εγώ» του και στον άνθρωπο που είναι σπουδαίος γιατί υπηρετεί το «εγώ» του η απόσταση είναι όση η άπειρη άβυσσος και δεν συναντούνται πουθενά. Είναι πολύ σημαντικό αυτό να γίνει κατανοητό, γιατί ενώ και οι δύο είναι σπουδαίοι και το γνωρίζουν, η διαφορετική τους στάση ως προς την σπουδαιότητα τους, καθορίζει το ποιος είναι ένας υγιής άνθρωπος ή ένας παρασιτικός.
Είναι όπως η απάθεια με την γαλήνη, ενώ φαινομενικά είναι δύο παρόμοιες καταστάσεις στην πραγματικότητα είναι δυο εκ διαμέτρου αντίθετες καταστάσεις. Αυτό που τις ξεχωρίζει δια γυμνού οφθαλμού, είναι ο τρόπος επικοινωνίας και η υγεία του σώματος. Στην απάθεια υπάρχουν όλες οι ασθένειες στο υποκείμενο αφού βρίσκεται μόλις ένα βήμα πριν τον θάνατο, εδώ βρίσκεται η αυτοκτονία και η καταστροφή των πάντων. Στον αντίποδα στην γαλήνη ο υποκείμενο σφύζει από ζωή και υγεία, από τύχη κι ευδαιμονία.
Σκέψου το, όσο περισσότερο το σκέφτεσαι θα παρατηρήσεις ότι κάποια δύναμη καθιστά ανίκανα τα ανθρώπινα ζώα για κάθε δραστηριότητα, κάθε πράξη, αλληλεπίδραση ή σκέψη που να μην έχει ως κεντρικό σημείο το «εγώ» και την σπουδαιότητα του. Το «εγώ» είναι οι σκέψεις, οι λέξεις, τα συναισθήματα, οι πράξεις των ανθρώπων. Είναι αυτό που γεννιέται και αυτό που πεθαίνει. Όμως δεν είναι το «εγώ» ο αληθινός, ο πρωτογενής εαυτός του ανθρώπου, αλλά ο δευτερογενής. Ο πρωτογενής και ουσιαστικά ο αληθινός εαυτός του ανθρώπου είναι το «είναι» ο διανοητικός ενεργειακός εαυτός. Εκεί δεν υπάρχουν τα στοιχεία του «εγώ» αλλά μόνο ενεργειακά πεδία.
Αυτή η κατανόηση και η επίγνωση των δύο διαφορετικών καταστάσεων ύπαρξης είναι που ξεχωρίζουν την σπουδαιότητα του εγωπαθή παρασιτικού, από τον άνθρωπο που γνωρίζει ότι είναι σπουδαίος γιατί έχει την χαρά να ζει εδώ και τώρα, όντας ένα ενεργειακό πεδίο άπειρων δυνατοτήτων.

Κύρια χαρακτηριστικά των παρασιτικών

Είναι αστείο και γελοίο κάποιος να προσβάλλετε, να κλαίει, να χτυπιέται και να παραλύει από την όποια συμπεριφορά των άλλων. Όποιος μπορεί να σε προσβάλλει σε αποδυναμώνει επίσης. Αν αναζητάς ευκαιρίες να νοιώσεις προσβεβλημένος θα βρεις αρκετές και παντού. Είναι το «εγώ» που σε πείθει ότι οι άνθρωποι δεν είναι άξιοι για σένα και δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι δηλ. να θαυμάζουν, να δοξολογούν και να υμνούν την σπουδαιότητα σου. Οι άνθρωποι όμως δεν είναι υποχρεωμένοι να φέρονται όπως βολεύει εσένα, ούτε όπως εσύ υποθέτεις ότι πρέπει να φέρονται, το να προσβάλλεσαι γι αυτό είναι το λιγότερο βλακώδες, παρανοϊκό και αδυναμία.
Από τα κύρια χαρακτηριστικά των παρασιτικών είναι η αδυναμία, η ασέβεια, η ανωριμότητα και η αυταπάτη μαζί με μια δυνατή επιθυμία να εξαπατούν άλλους ανθρώπους. Η αδυναμία και η ασέβεια είναι σημαντικοί παράγοντες γιατί φαίνεται να είναι η ρίζα της ανικανότητας για «υψηλότερη σκέψη» πέρα κι έξω από την πραγματικότητα του matrix. Τέτοια σκέψη χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια συγκεκριμένου είδους και οι παρασιτικοί απλώς δεν θέλουν και δεν μπορούν, δεν διαθέτουν την απαιτούμενη ενέργεια για να την εφαρμόσουν.
Μοιάζει πολύ με την επιλογή δουλειάς. Ακόμη και ανθρώπινα ζώα ικανά να παράγουν τεράστιο φυσικό έργο, δε φαίνεται να έχουν την ικανότητα να καταλάβουν τι είδους δουλειά είναι πραγματικά πολύτιμη. Μπορεί να ξοδέψουν μέρες, εβδομάδες, μήνες ψάχνοντας ατέλειωτες λέξεις και μεταθέσεις σε λεξικά, αλλά η ικανότητα να δουν μέσα στη βαθύτερη πραγματικότητα, που προέρχεται από ψυχικό σθένος, απλά δε βρίσκεται μέσα τους.
Τέτοια παρασιτικά όντα έχουν εκπληκτικά ταλέντα αυτό-δικαιολόγησης και εξορθολογισμού αυτών που κάνουν, μια ικανότητα δικαιολόγησης του ανορθολογισμού τους, πέρα από κάθε φαντασία. Είναι επίσης ειδικοί στο να επικαλούνται τη συμπόνια και τα συναισθηματικά εναύσματα άλλων ανθρώπων. Ακόμη, έχουν μια πολύ καλά ανεπτυγμένη ικανότητα να αποσυνδέουν, να ξορκίζουν, αυτό που δε θέλουν να δουν ή να παραδεχτούν.
Είναι γενικά δειλοί αλλά με μια στρέβλωση, ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι πως οι άλλοι θα τους δουν ως αδύναμους, έτσι δημιουργούν μια ψευδή προσωπικότητα μεγαλόστομου σθένους και δύναμης που απλώς δεν υπάρχει.

«Ευσεβείς Πόθοι»

«Τι θα πουν οι άλλοι» «Γιατί δεν μου μιλάς» « Γιατί δεν μου το είπες» οι παρασιτικοί, είναι επίσης υπερευαίσθητοι στο τι λέγεται γι’ αυτούς και θα θυμώσουν υπέρμετρα όταν νομίσουν πως ταπεινώνονται, αλλά είναι εντελώς αναίσθητοι στα συναισθήματα άλλων, στους οποίους μπορεί να φερθούν με μεγάλη σκληρότητα. Φυσικά, όταν μπορούν να χρησιμοποιήσουν κάποιον, κάνουν μεγάλες προσπάθειες να προσποιηθούν πως του συμπαραστέκονται. Είναι η φίλη που σου χτυπάει τον ώμο με συγκατάβαση ενώ σου κλέβει τον άντρα και σου διαλύει το σπίτι. Είναι ο συνάδελφος που παίρνει το μέρος σου με σθένος, ενώ σε έχει ήδη πουλήσει στο νέο επιχειρείν. Είναι μιλιούνια από δαύτους, σαν τις ακρίδες, καταστρέφουν σε ότι επιτεθούν και έχουν την «δύναμη» ενός συλλογικού ασυνείδητου όπως ακριβώς τα έντομα.
Ένας χριστιανός π.χ. όταν επιτίθεται σε έναν κανονικό άνθρωπο έχει την «δύναμη» του συλλογικού ασυνείδητου όλων των χριστιανών. Το ίδιο κι ένας οπαδός, ένας ψηφοφόρος κλπ κλπ. Γι αυτό κόπτονται τόσο όλα τα ιδρύματα των κάθε λογής –ισμών να μαζέψουν οπαδούς, πιστούς, ψηφοφόρους, φαν, ακόλουθους, φίλους, γιατί μαζεύουν συλλογική δυναμική, όπως τα έντομα και όλες οι δευτερογενείς μορφές ζωής.
Το παρασιτικό μυαλό σε όλα τα στάδια είναι ένα εγκληματικό μυαλό, υποφέρει από μια σειρά λανθασμένων μηχανισμών μπλοκαρίσματος δηλ. αυτό που αποκαλούμε «ευσεβείς πόθοι». Είναι τυφλοί και κουφοί σε οτιδήποτε αντικρούει τον τρόπο που βλέπουν τον εαυτό τους και τον κόσμο. Κυριολεκτικά αντιλαμβάνονται τα πράγματα διαφορετικά. Δεν ΒΛΕΠΟΥΝ είναι απολύτως ανίκανοι για το ΒΛΕΠΕΙΝ και απλώς αναπαράγουν μιμιδίζοντας ότι τους υποδεικνύει η συλλογική συνείδηση που ανήκουν.
«Ευσεβής πόθος» είναι η πίστη και η λήψη αποφάσεων που έχουν βάση αυτό που θα ήθελε να φαντασιώνεται κάποιος ότι συμβαίνει ή θα συμβεί κι όχι τις αποδείξεις ή την ΛΟΓΙΚΗ. Μην ξεχνάμε ότι η Λογική είναι η Ηθική.
Εκτός από την υπόστασή της ως γνωσιακή μεροληψία και ως λανθασμένη μέθοδος λήψης αποφάσεων, ο «ευσεβής πόθος» αποτελεί «λογική πλάνη» όταν βρεθεί εντός επιχειρήματος, το οποίο προϋποθέτει ότι, εξαιτίας της επιθυμίας να είναι κάτι αληθές ή ψευδές, θα είναι τέτοιο. Η πλάνη έχει την εξής μορφή:
Θα ήθελα το Χ γεγονός να είναι αληθές/ψευδές.
Άρα το Χ γεγονός είναι αληθές/ψευδές.
Για παράδειγμα: Η σημερινή σύσκεψη ήταν υπερβολικά ζόρικη! Κανονικά το επιχειρείν δεν θα έπρεπε να προκαλεί τόσο στρες. Ίσως το απευκταίο να προκαλεί δυσφορία, αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι πρέπει να αποφεύγεται οτιδήποτε προκαλεί δυσφορία. Οι «ευσεβείς πόθοι» κρύβουν πίσω τους την επίκληση στο συναίσθημα και αποτελεί πλάνη άγνοιας ελέγχου.
Ο αθεϊσμός π.χ. διατείνεται ότι μεγάλο μέρος της θεολογίας και ειδικότερα η επιχειρηματολογία υπέρ της ύπαρξης του Θεού βασίζεται σε «ευσεβείς πόθους» διότι εκλαμβάνει ως δεδομένο το ενδεχόμενο ότι «Ο Θεός υπάρχει» και αποπειράται να το αποδείξει με βάση μία πρόταση η οποία μπορεί να δεχθεί κριτική ως λογικά ατεκμηρίωτη, αν και παρουσιάζεται ως ελκυστική στον νου του πιστού. Το αντίπαλο επιχείρημα ερείδεται στην πλάνη του ψευδούς διλήμματος. Επίσης, η επιστήμη σε όλες τις τις μορφές συχνά προέρχεται και συντηρείται από «ευσεβείς πόθους»
Σχετικές πλάνες είναι η πλάνη της αρνητικής απόδειξης και το Επιχείρημα από αγνοίας δηλ. ότι «δεν έχει αποδειχθεί ψευδές, άρα είναι αληθές» και αντιστρόφως. Επί παραδείγματι, το παράσιτο που πιστεύει στην ύπαρξη της Παναγίας ή του Χριστού ίσως αποδεχθεί ότι οι φωτογραφίες και σχετικές ιστορίες με αυτούς είναι απάτες, αλλά ταυτόχρονα να ισχυρίζεται ότι όσες δεν έχουν ακόμη αποδειχθεί απάτες είναι αυθεντικές.
Εξαιτίας των συναισθηματικών προεκτάσεων των «ευσεβών πόθων», η συναισθηματική μνήμη παίζει επίσης ρόλο. Οι «ευσεβείς πόθοι» επηρεάζουν επίσης την ψυχολογία του όχλου, εκεί που ανήκει το ανθρώπινο παράσιτο, η οποία με την σειρά της επηρεάζει την λήψη των προσωπικών αποφάσεων κι αυτό ονομάζεται «Γνωσιακή μεροληψία»
Τώρα, είναι προφανές πως όλοι βρισκόμαστε σ’ αυτήν την κατάσταση σε κάποιο βαθμό, περιστασιακά και είναι αυτοί ακριβώς οι «ευσεβείς πόθοι» που μας κρατάνε στο matrix. Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, η μελέτη του εγκληματικού μυαλού έχει την ίδια επίδραση πάνω μας με αυτή που είχαν τα Φαντάσματα των Χριστουγέννων στον Scrooge, μας κάνει να έχουμε περισσότερη επίγνωση της πραγματικότητας που αγνοούμε.
Τα ανθρώπινα παράσιτα που δεν έχουν ακόμη σχηματιστεί ολοκληρωτικά προσπαθούν απεγνωσμένα να κρύψουν αυτό το σπόρο του παράσιτου μέσα τους κάνοντας «καλές πράξεις». Εδώ υπάγεται ο Αλτρουισμός. Αυτό δεν γίνεται συνειδητά. Σ’ αυτό το σημείο η ναρκισσιστική γνώμη τους για τον εαυτό είναι τόσο δυνατή, που είναι αδύνατον να κοιτάξουν στον καθρέφτη και να δουν την αληθινή κενότητα τους, τον ξενιστή που τους κατατρώει. Ένα τέτοιο γεγονός θα είχε ως αποτέλεσμα την ολική κατάρρευση ολόκληρου του συγκροτήματος της προσωπικότητας και οι υποσυνείδητες άμυνες επιβίωσης δεν το επιτρέπουν.
Αντί να αποδεχθούν και να αντιμετωπίσουν τα πραγματικά ζητήματα, να αναγνωρίσουν το σκοτάδι μέσα τους, να αναγνωρίσουν τα ψέματα και τη χειραγώγηση τους προς άλλους, να μετανιώσουν αληθινά και να ζητήσουν πραγματικά βοήθεια, τέτοιοι άνθρωποι προσπαθούν απελπισμένα να εξουδετερώσουν με όποιο τρόπο μπορούν αυτό που υποσυνείδητα υποψιάζονται για τον εαυτό τους.
Η κύρια μέθοδός των ανθρώπινων παρασίτων είναι να κάνουν “καλές” πράξεις προβάλλοντας το σκοτάδι της δικής τους ψυχής σε κάποιον άλλο. Αυτός είναι ο κύριος λόγος της έντεχνης διαστρέβλωσης κάθε αληθινά πνευματικής και φιλοσοφικής σκέψης. Είναι τα όντα που θα πάρουν μια πληροφορία φιλοεπιβιωτική για τον άνθρωπο και θα την μετατρέψουν σε θανατηφόρα. π.χ. τα βιβλία και οι διδαχές του Reiki ή της Yoga τα έχουν εκφυλίσει τόσο πολύ τα ανθρώπινα παράσιτα που πρέπει να ψάχνεις με τηλεσκόπιο για βελόνα στ’ άχυρα αναζητώντας κάποιον σοβαρό άνθρωπο-θεραπευτή και ως γνωστόν κανείς δεν ψάχνει. Το ίδιο γίνεται και με τους οργονίτες, με την πολιτική, με τις τροφές και με οποιοδήποτε θέμα καταπιαστεί ένα ανθρώπινο παρασιτικό ζώο.

Οι αρχετυπικές δυνάμεις της Σκιάς
Αυτή είναι η ψυχολογική πραγματική αιτία. Οι αρχετυπικές δυνάμεις της Σκιάς θα χρησιμοποιήσουν αυτόν τον τρόπο συμπεριφοράς, θα κινητοποιήσουν τέτοιον τρόπο σκέψης, για να πετύχουν τους δικούς τους στόχους. Ο παρασιτικός θα πειστεί μέσα στο μυαλό του πως, ακολουθώντας μια συγκεκριμένη πορεία δράσης μπορεί – σιγά σιγά – να εξαφανίσει την τρομακτική Σκιά που στοιχειώνει το μυαλό του. Και φυσικά, η Σκιά είναι «εκεί έξω». Είναι πάντα «έξω» από αυτόν.
Αυτός είναι πάντα ο καλός, ο πνευματικός, αυτός που προσφέρει στους ανθρώπους αγάπη και λουλούδια και όλες αυτές τις μαλακίες που διαβάζουμε συχνά πυκνά από παρασιτικούς και οι άλλοι είναι που φταίνε για ότι του συμβαίνει, με χιλιάδες δικαιολογητικές συμπεριφορές –μια άλλη ονομασία στα πρώιμα στάδια του εκφυλισμού του παρασιτικού είναι και «Δικαιολογητικός» – θα προσπαθήσει να πείσει τον εαυτό του και τον περίγυρο του, ότι οι άλλοι οι κακοί είναι που τον πλήγωσαν που τον πρόδωσαν, που του έκαναν εκείνο ή το άλλο.
Ούτε που του περνάει από το μυαλό του μέσα στα μαύρα σκοτάδια που ζει, ότι ο μόνος υπεύθυνος για την κατάσταση του είναι ο εαυτός του και το παράσιτο της Σκιάς μέσα του. Αυτό το παράσιτο της Σκιάς είναι που τον αποξενώνει από κάθε καλό και υγιή άνθρωπο. Άλλωστε κάθε υγιής άνθρωπος για να διατηρήσει την υγεία του γνωρίζει ότι πρέπει να κρατά μακριά του τους παρασιτικούς.

Αυτή η αυταπάτη των «ευσεβών πόθων» του παρασιτικού γίνεται το εργαλείο του επικεφαλής Απαθή στην κορυφή της τροφικής πυραμίδας, για να ενισχυθούν οι πιθανότητες τροφής αφ’ ενός και να καταστραφεί κάθε απειλή στο κατεστημένο αφ’ ετέρου. Με απλά λόγια «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε» για να ‘χουμε τροφή.

Η λαϊκή παράδοση αναφέρεται στους παρασιτικούς και τους αποκαλεί «βαμπίρ» μας λέει πως το να κρατήσει κανείς έναν καθρέφτη μπροστά σ’ έναν παρασιτικό [βαμπίρ] είναι μια επικίνδυνη πράξη για όλους. Με ψυχολογικούς όρους, το να κρατήσει κανείς έναν καθρέφτη μπροστά σ’ ένα ον που έχει ενεργό το αρχέτυπο της Σκιάς μέσα του, είναι το λιγότερο προβληματικό. Εκείνη τη στιγμή το ανθρώπινο παράσιτο έχει τρεις επιλογές: άρνηση, ανάπτυξη ή αυτοκτονία.
Με όρους εγκληματικής ψυχολογίας, έχουν την επιλογή να συνεχίσουν την εγκληματική συμπεριφορά τους με μεγάλες πιθανότητες έσχατης καταστροφής, να αλλάξουν ριζικά ή να αυτοκτονήσουν και να τελειώνουν. Το ον που επιλέγει να μην αλλάξει και να μην αναπτυχθεί, να μην αναγνωρίσει την Σκιά μέσα του, ουσιαστικά επιλέγει να γίνει ένα πλήρες Παράσιτο και ονομάζεται πλέον ως Απαθής. Συναισθηματικά βρίσκεται ήδη κάτω από την κατάσταση του θανάτου και όλες οι πράξεις του τείνουν στο να τον επιφέρουν.

Ο Απαθής είναι ένα πλήρες παράσιτο χωρίς δυνατότητα επανάκαμψης.
Είναι κάπως σαν να μεταμορφώνεται μια πεταλούδα σε κάμπια.
Ένα τέτοιο παρασιτικό ον αντιμέτωπο με μια τέτοια αποκάλυψη για τον εαυτό του είναι στις περισσότερες περιπτώσεις εντελώς ανίκανο να εγκαταλείψει την απατηλή «τελειότητα» και τη «διάσημη» υπόστασή του. Δε μπορεί να απαγκιστρωθεί από την προγραμματισμένη ψευδαίσθηση και αυταπάτη του ναρκισσιστικού εγωπαθούς εαυτού, δημιουργημένης από ένα ψεύτικο φαντασιακό βιογραφικό και ψεύτικα διαπιστευτήρια.
Πρέπει να πιστέψει πως είναι ο ψεύτικος εγωπαθής εαυτός, γιατί στις βαθύτερες εσοχές του υποσυνείδητου νου του, νιώθει και γνωρίζει πως είναι ένα τίποτα, έρμαιο μιας Σκιάς. Στη πνευματική πραγματικότητα αυτό βάζει σε ισχύ. Με το να αφήνει το πρόγραμμα Σκιάς να τον ελέγχει, χρησιμοποιεί την ενέργειά του για να εκδηλώσει αυτό το αρχέτυπο της Σκιάς.
Το matrix του πλανήτη υποστηρίζει κι επιβραβεύει τέτοια συμπεριφορά. Η ψευδαίσθηση, η πραγματικότητα των «ευσεβών πόθων» στην οποία ζει ένα τέτοιο ανθρώπινο παράσιτο αποτελείται από την ισχυρή πεποίθηση πως είναι πραγματικά «φωτεινό ον» ένα «πνευματικά ανώτερο πλάσμα» και πως πρέπει να καταστρέψει αυτό που καθρέφτισε πίσω σ’ αυτόν τη φριχτή αλήθεια των ψευδών και των ατελειών του, μια αλήθεια που υποστηρίζεται από αποδείξεις και μάρτυρες πέρα από οφθαλμοφανείς.
Δραστηριοποιεί όλη την ενέργειά του για να χτυπήσει και να καταστρέψει, να εξορκίσει το σκοτάδι της Σκιάς, ώστε να μπορέσει να ζήσει στο «αιώνιο φως» που του έχει «υποσχεθεί» για τις «υπηρεσίες» του.
Το καταστροφικό παράσιτο που έριξε μια φευγαλέα μάτια στον εαυτό του και την κενότητα του και πρόβαλλε αυτήν την κενότητα σε κάποιον άλλο, γνωρίζει ενστικτωδώς ότι πρέπει να χρησιμοποιήσει τις «άλλες παρασιτικές μορφές» του για να επιβιώσει και τελικά να καταστρέψει αυτό που απειλεί την ύπαρξή του. Αυτές οι άλλες μορφές αποτελούνται αρχικά από φαινομενικές αλλαγές στη συμπεριφορά του. Αυτό εκδηλώνεται ξανά με την ψυχολογική πεποίθηση του παράσιτου πως κάνοντας καλές πράξεις μπορεί να κατατροπώσει το παράσιτο «εκεί έξω».
Θα κάνει χάρες σε άλλους, πιστεύοντας πως αυτό είναι μια καλή ανταποδοτική πράξη, που θα του φέρει τη σωτηρία. Θέλει και απαιτεί ανταλλάγματα για οτιδήποτε καλό κάνει. Γι αυτό παπαγαλίζει με περισσή άγνοια τσιτάτα-καραμέλες που η Σκιά του δίνει για να πιπιλίζει, «ότι δίνεις παίρνεις» – «όπως πάνω έτσι κάτω» – «ο θεός βλέπει το καλό και το ανταποδίδει» και όλα αυτά τα νοητικά σκουπίδια που μιμιδίζουν οι παρασιτικοί γύρω μας. Όλα «ευσεβείς πόθοι»
Αλλά κατά βάθος ξέρει πως το άτομο στο οποίο κάνει μια χάρη, είναι κάποιος που έχει αδικήσει. Στην πραγματικότητα πιστεύει το παράλογο – άλλωστε καμία σχέση δεν έχει με την λογική- πως το να κάνει κάτι για κάποιον που έχει αδικήσει χωρίς να ομολογεί το λάθος του, ή τουλάχιστον να το αναγνωρίζει, την κάνει μια ακόμα πιο καλή πράξη. Τα παρασιτικά όντα έχουν κόψει πάρε-δώσε με κάθε μορφής λογική σκέψη, είναι περιττή κάθε προσπάθεια ορθής επικοινωνίας μαζί τους.
Ο παρασιτικός θα αφιερώσει το χρόνο και την ενέργειά του σε μια ομάδα ή ένα σκοπό που κατά βάθος περιφρονεί. Θα κάνει πράγματα για ανθρώπους που κρυφά απαξιώνει και θα το κάνει με ακόμη περισσότερη γλυκύτητα αν νομίζει πως θα αυξήσει τις πιθανότητές του να επιβιώσει και να τύχει αναγνωρίσεων και διακρίσεων, που είναι η λατρεία του ναρκισσιστή.
Ένα τέτοιο ανθρώπινο παράσιτο που έχει καταφέρει να κρυφτεί καλύτερα, θα πατρονάρει ανθρώπους τους οποίους στην πραγματικότητα εκμεταλλεύεται κρυφά. Σίγουρα θα διακηρύσσει πως είναι οπαδός πεποιθήσεων που μυστικά βεβηλώνει και οι πράξεις του είναι αυτές που τελικά επιδεικνύουν ότι δεν είναι αληθινά υπερασπιστής τέτοιων ιδεών στην διανόηση του. Οι πράξεις κάποιου ανθρώπου ΔΕΙΧΝΟΥΝ αυτό που είναι και αυτό που λέει πως είναι. Οι πράξεις του και η υγεία του.
Σε μερικές περιπτώσεις, όταν το σκοτάδι της Σκιάς κάποιου γίνεται πολύ έντονο για να το αντέξει, θα το προβάλλει σε μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων. Τότε θα ψάξει να βρει μια ομάδα γειτόνων και φίλων με παρόμοιο σκοτάδι που θέλουν να το ξεφορτωθούν και θα συμφωνήσουν σε ποια ομάδα θέλουν να προβάλλουν την πολλαπλασιασμένη αδικία και ανομία τους. Με αυτόν τον τρόπο δε χρειάζεται να κρύβουν το σκοτάδι τους γιατί μπορούν να συμμετέχουν σ’ ένα δημόσιο όργιο προβολής. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που καταφεύγουν στο μαντρί των εκκλησιών ή των ομάδων και γίνονται οπαδοί, πιστοί, ακόλουθοι δηλ. πρόβατα επί σφαγή.
Πιστεύουν πως αν μπορέσουν να καταστρέψουν αυτό στο οποίο έχουν προβάλλει συλλήβδην το σκοτάδι τους, θα εξυγιανθούν συλλογικά και θα είναι όλοι φρέσκοι και καινούριοι και τέλειοι μαζί, έτοιμοι για τον παράδεισο που τους υποσχέθηκαν. Το μόνο πρόβλημα είναι, ότι σε μια τέτοια δυναμική, το προσωπικό και συλλογικό σκοτάδι αναπτύσσεται σ’ αυτήν την ανθυγιεινή επιρροή παρασιτικού ξεφαντώματος και όπως αναπτύσσεται, πρέπει να το προβάλλουν όλο και περισσότερο για να καθαρίζουν τον εαυτό τους. Γι αυτό βλέπετε τόσες προβολές θρησκευτικών και «πνευματιστικών» ιδρυμάτων να έχουν τόσο φανατικούς οπαδούς. Ο φανατισμός είναι το κύριο γνώρισμα του παρασιτικού.
Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι πως, βήμα προς προσαυξανόμενο βήμα, σκοτώνουν την ίδια την ύπαρξη τους. Γιατί τρέφοντας το παράσιτο της Σκιάς μέσα στον εαυτό, αυτό το αρχετυπικό παράσιτο γίνεται όλο και δυνατότερο και αυτή είναι η εκδήλωση της κατασπάραξης της ψυχής από τα υπερδιαστατικά αλλόκοσμα παρασιτικά όντα κι έτσι συμβολίζεται η μεταφυσική πραγματικότητα. Στο τέλος το ανθρώπινο παράσιτο κατατρώει τον ξενιστή του και πεθαίνει μαζί με εαυτόν. Φυσικά, όπως έχει ήδη σημειωθεί, αυτή είναι μια σταδιακή διαδικασία, αλλά σύντομη κι επώδυνη.
Όταν ένας απατεώνας ανθρώπινο παράσιτο, εξαπατά κάποιον σκόπιμα, κρατάει τα ανθρώπινα συναισθήματά του χωριστά και στεγανοποιημένα. Μπορεί να είναι, ουσιαστικά, δυο όντα, ένα ανθρώπινο πλάσμα για τη σύζυγο την οικογένεια και τους φίλους του και ένας εγκληματίας για τα θύματά του και τούμπαλιν. Όλες οι ψυχολογικές έρευνες δείχνουν πως αν συνεχίσει σ’ ένα τέτοιο μονοπάτι για αρκετό καιρό, τελικά γίνεται όλο και λιγότερο ανθρώπινος με όλους.
Αν επιτρέψει στο παράσιτο της Σκιάς μέσα του να υπάρχει, αν του προσφέρει «γη και ύδωρ» όποτε τον βολεύει, δηλ. όποτε θέλει να τρέφει το «εγώ» του, τότε αυτό το παράσιτο σαν γνήσιος ξενιστής παίρνει τον έλεγχο και το ανθρώπινο ζώο γίνεται ολοένα και λιγότερο ανθρώπινο. Αυτό που απομένει είναι το ζώο. Ένα ζώο έτοιμο να ταΐσει τους Εγρήγορους που περιμένουν στην γωνία και κάθε λογής αλλόκοσμα όντα διαφορετικού DNA.
Όπως ο Dr. Jekyll και Mr. Hyde κάθε φορά που ενδίδει το ον στην παρασιτική συμπεριφορά των «ευσεβών πόθων» κάθε φορά που δεν αντιστέκεται και δεν την υπερνικά, γίνεται όλο και δυνατότερη και ο απώτερος στόχος είναι να καταστραφεί αυτό το θύμα το οποίο, στην επιθανάτια αγωνία της δικής του καταστροφής, απλώνει τα χέρια προσπαθώντας να σωθεί καταστρέφοντας άλλους. Γι αυτό βλέπεις να κυβερνά τόση παράνοια γύρω μας.
Για την ανθρώπινη ΛΟΓΙΚΗ, οι παρασιτικοί αναφέρονται ως άνθρωποι που δεν έχουν τρόπους, δεν έχουν φινέτσα, δεν έχουν ευγένεια ψυχής, δεν έχουν αρμονία, κακομεταχειρίζονται το σώμα τους ακόμη κι όταν φαινομενικά γυμνάζονται, καίνε τον εγκέφαλο τους με ναρκωτικά που τα θεωρούν «καλά» και θα βρουν χιλιάδες αναφορές να σε πείσουν ότι πράγματι είναι καλά. Αυτό κι αν είναι «ευσεβής πόθος».
Μιλάνε πολύ χωρίς ειρμό και χωρίς ν’ ακούνε, άρα σπάνε τον κύκλο τις επικοινωνίας. Βρίσκονται μέσα σε μια φούσκα και μιλάνε ακατάπαυστα, χωρίς να αφήνουν χώρο για υγιή διάλογο. Οι αρχές της ορθής λογικής επικοινωνίας είναι σαφείς και συγκεκριμένες, κανένας παρασιτικός δεν είναι ικανός να χρησιμοποιήσει και να χειριστεί ούτε μία. Η επικοινωνία τους είναι συνήθως η γνωστή ως «ουγκ-ουγκ» άσχετα πόσο σημαντικό η φιλοσοφικό θέμα αναπτύσσουν είτε κατ’ ιδίαν είτε ως ομιλητές σε διάλεξη.
Είναι απαθείς, εκμεταλλεύονται δόλια κάθε καλή δράση και προσφορά προς αυτούς, δεν σέβονται τίποτε, θα κλέψουν και θα ιδιοποιηθούν κάθε γνώση που κάνεις το λάθος να τους αναμεταδώσεις, θα επιτεθούν σε κάθε υγιή δράση σου και θα την εκφυλίσουν για να την φέρουν στα μέτρα τους, αυτά που μπορούν ν’ αντέξουν τα σκοτάδια του νου τους.
Είναι απόλυτα και καθολικά ανίκανοι να αναγνωρίσουν οποιαδήποτε από αυτές τις παρανοϊκές συμπεριφορές που εκδηλώνουν, ενώ επίσης δεν κατανοούν καν πως τις έχουν. Έτσι επιχειρούν να αντισταθμίσουν τις ελλείψεις τους, δηλώνοντας πως, αυτά δεν έχουν καμιά αξία, συνεπώς το ότι δεν τα έχουν δε μειώνει την προσωπική αξία τους μέσα στο οικοδόμημα των «ευσεβών πόθων» τους. Επιπρόσθετα, επειδή είναι κάτι που αυτοί δεν έχουν, πρέπει να επιτεθούν σε αυτά και σε όσους τα κατέχουν. Θα βρουν λοιπόν κι άλλα ανθρώπινα παράσιτα και όλοι μαζί θα επιτεθούν σε όποιον διαθέτει τα χαρακτηριστικά τους ευγενούς υγιούς ανθρώπου.

Τι να κάνεις; Πώς να προστατευθείς;

Με δύο λόγια, ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ,
ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ,
ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΚΑΛΗΜΕΡΑ,
ΜΑΚΡΙΑ, ΜΑΚΡΙΑ, ΜΑΚΡΙΑ …
Κόψε κάθε επικοινωνία μαζί τους και μείνε στα απολύτως στοιχειώδη, όταν αναγκάζεσαι να ‘ρχεσαι σ’ επαφή μαζί τους. Όταν για κοινωνικούς ή άλλους λόγους είσαι στην δυσάρεστη θέση να συναναστραφείς με παρασιτικούς. Να είσαι προετοιμασμένος και να τους αναγνωρίζεις όποτε τους συναντάς για να ξέρεις με τι έχεις να κάνεις και να … την κάνεις με ελαφρά βηματάκια.
Χρησιμοποίησε την ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΟΛΟΦΑΝΕΡΟΥ και την ΔΙΑΚΡΙΣΗ.
Μην φαντασιώνεσαι με «ευσεβείς πόθους» πως είσαι σπουδαίος και όλοι οι υπόλοιποι παρασιτικοί, γιατί τότε ο παρασιτικός καθρεφτίζεται στον καθρέφτη σου.
Μόνο ο υγιής διανοητικά άνθρωπος είναι ικανός για παρατήρηση και διάκριση.
Άλλωστε οι παρασιτικοί, είναι που διαστρέφουν κι εκφυλίζουν κάθε τι καλό και φιλοεπιβιωτικό για τον άνθρωπο. Οι παρασιτικοί είναι που δολοφονούν κάθε καλό άνθρωπο ερευνητή, φιλόσοφο, μελετητή ή επιστήμονα. Βρίσκοντας κι άλλα παρασιτικά ανθρωποειδή προβάλλουν τα σκοτάδια του νου τους στην υγεία και στην ζωή. Δεν μπορούμε να τους σταματήσουμε, υποστηρίζονται από εκατοντάδες αλλόκοσμα εχθρικά προς την ζωή όντα, αφού είναι η τροφή τους, ενεργειακή και υλική. Δεν μπορούμε να τους βοηθήσουμε, αφού κάθε βοήθεια την θεωρούν εχθρική πράξη, μπορούμε όμως να τους απομονώσουμε, για να εξακολουθούν να υπάρχουν υγιείς άνθρωποι.

Μάρκος Αυρήλιος - Αντωνίνος Αύγουστος

* Πρέπει πάντα να θυμούμαι ποια είναι του συνόλου η φύση και ποιά η δική μου και τι σχέση έχει μ’ εκείνη και ποιο μέρος ποιου συνόλου είναι, καθώς και ότι κανείς δεν μ’ εμποδίζει να κάνω πάντα και να λέω ό,τι είναι συνεπές με την παγκόσμια φύση της οποίας είμαι ένα τμήμα.
* Του ανθρωπίνου βίου η διάρκεια είναι στιγμή, η ουσία του ρευστή, η αίσθηση αμυδρή, όλου του σώματος η σύσταση φτιαγμένη για να σαπίσει. Η ψυχή είναι στρόβιλος, η τύχη ακαθόριστη και η φήμη αόριστη. Με λίγα λόγια, του σώματος όλα ποταμός, τα της ψυχής όνειρο και αχνός, τα της ζωής πόλεμος και ξένων άφιξη και η υστεροφημία λήθη. Τι λοιπόν μπορεί να μας οδηγήσει; Ένα και μόνο η φιλοσοφία. Και τούτο σημαίνει, να έχουμε ασφαλή τον εσωτερικό μας δαίμονα από προσβολή και βλάβη, δυνατότερο από τις ηδονές και τους πόνους.
* Να μην πράττει τίποτα ασυνάρτητα, ούτε με ψευτιές και με υποκρισία και να ’ναι ανεξάρτητος από το αν θα κάνουν ή δεν θα κάνουν κάτι οι άλλοι. Επίσης, τα συμβάντα και τα μοιραία να τα παραδέχεται γιατί έρχονται από εκεί από όπου κι αυτός ήλθε. Κι επάνω απ’ όλα, τον θάνατο με ήρεμη γνώμη να τον περιμένει, όχι ως άλλο τι παρά ως διάλυση των στοιχείων από τα οποία κάθε ζώο συνίσταται. Αν λοιπόν για τα στοιχεία χωριστά δεν είναι τίποτα το φοβερό, ακατάπαυστα να μεταβάλλονται σε κάτι άλλο, γιατί να φοβάται κανείς την μεταβολή και την διάλυση του συνόλου; Είναι πράγμα φυσικό και τίποτα το κακό δεν προκαλεί η φύση.
* Υβρίζει τον εαυτό της η ψυχή του ανθρώπου προπαντός, όταν, εξ ιδίας της πρωτοβουλίας, γίνει ένα απόστημα ή σπυρί του κόσμου. Διότι το να δυσχεραίνει κανείς τα συμβαίνοντα, είναι σαν να αποστατεί από την παγκόσμιο φύση, που μέσα της περιέχονται και των άλλων οι φύσεις.
* Ύβριζε, ύβριζε τον εαυτό σου ώ ψυχή μου! Για να τιμήσεις τον εαυτό σου, δεν θα σου μένει πια καιρός. Σύντομος ο βίος του καθενός. Και σύ, σχεδόν τον έχεις περάσει χωρίς να σέβεσαι τον εαυτό σου, αλλά στις ψυχές των άλλων βάζοντας την ευτυχία σου.
* Δεν υπήρξε ποτέ κανένας που δυστύχησε επειδή δεν ήξερε τι γινόταν στων άλλων την ψυχή. Εκείνοι όμως που της δικής τους ψυχής τις κινήσεις δεν παρακολουθούν, αναγκαστικά θα δυστυχήσουν.
* Όχι μόνο πρέπει να συλλογίζεσαι ότι κάθε ημέρα καταναλώνεται η ζωή σου και λιγοστεύει το υπόλοιπό της, αλλά πρέπει επίσης να συλλογισθείς ότι και αν ζήσεις πολύ παραπάνω, μένει άδηλο αν θα σου διατηρηθεί πάντα όμοια η διάνοια, ώστε ν’ αντιλαμβάνεσαι πράγματα και την φιλοσοφική σκέψη, που τείνει στην γνώση των θείων και των ανθρωπίνων.
Γιατί, αν αρχίσεις να ξεμωραίνετσαι δεν θα σου λείψει η αναπνοή, η τροφή οι εντυπώσεις, οι ορέξεις και τα άλλα παρόμοια, αλλά πριν από τον θάνατο θα σβήσει μέσα ου η δύναμη να διοικείς τον εαυτό σου, να εξακριβώνεις ποιο είναι το καθήκον, να συνδυάζεις και να εξηγείς φαινόμενα, ακόμα και να ξέρεις αν είναι ώρα να αποσυρθείς και όσα τέτοια έχουν απόλυτη ανάγκη από σκέψη συγκεντρωμένη και γυμνασμένη.
* Πρέπει λοιπόν να βιάζεσαι όχι μόνο γιατί ολοένα πλησιάζεις στον θάνατο αλλά και διότι η δυνατότητα αντίληψης και πραγματικής παρακολούθησης των πραγμάτων, εκλείπει πρόωρα.
* Κάθε ενέργειά σου να προέρχεται από την θέλησή σου, να γίνεται με πνεύμα κοινής ωφελείας, μελετημένα και ποτέ από αντίδραση. Μην προσπαθείς να ομορφαίνεις την σκέψη σου με ψεύτικα στολίδια. Μην είσαι πολύλογος ούτε ν’ ανακατώνεσαι πολύ και σ’ όλα. Ο Θεός που είναι μέσα σου να κυβερνά αληθινόν άνδρα, ηλικιωμένο, με διάνοια πολίτου, άρχοντα που έχει τακτοποιημένα τα δικά του και θέση πολεμιστή που περιμένει έτοιμος το σύνθημα της αποχωρήσεως και ούτε όρκους χρειάζεται ούτε μαρτυρίες άλλων. Εσωτερικά ατάραχος δεν αισθάνεται ανάγκη από ξένες βοήθειες δεν ζητεί από άλλους την ησυχία του. Όρθιος λοιπόν πρέπει να στέκεσαι και όχι να σε ορθώνουν άλλοι.
* Αν εκτελείς εκείνα που απαιτεί η κάθε στιγμή, ακολουθώντας τον ορθό λόγο μ’ επιμέλεια, με θάρρος με καλή θέληση και χωρίς πάρεργα, τότε κρατείς τον δαίμονα του εαυτού σου διαρκώς αγνό, ωσάν να επρόκειτο αμέσως να τον επιστρέψεις.
* Οι άνθρωποι αναζητούν τόπους για απόσυρση, εξοχές και παραλίες και όρη και εσύ πολλάκις βρέθηκες να τα λαχταράς. Όλα αυτά όμως είναι χρήσιμα μόνον εις τους ανόητους, αφού εσύ μπορείς όποια στιγμή θελήσεις ν’ αποτραβηχτείς στον εαυτό σου. Γιατί πουθενά δεν είναι πιο ήσυχα και αμέριμνα για τον άνθρωπο παρά μέσα στην ίδια του την ψυχή και ιδίως για εκείνους που έχουν εύτακτο τον εσωτερικό τους κόσμο ώστε όταν τον κοιτάζουν καταλαμβάνονται από μεγάλη γαλήνη. Και ως τέτοια εννοώ την αρμονία. Συχνά δίνε λοιπόν τού εαυτού σου, τού είδους αυτού την απομόνωση και ανανέωσέ τον.
* Την ύπαρξή σου έλαβες ως μέρος ενός συνόλου. Θα εξαφανισθείς αργότερα μέσα σ’ εκείνο που σε γέννησε. Ή μάλλον θα μεταβληθείς και θ’ αναληφθείς στον λόγο που σε δημιούργησε.
* Οικειοθελώς παραδόσου εις την Κλωθώ και άφησέ την να σε πλέξει μαζί με όσα και όποια πράγματα θέλει.
* Όλα είναι εφήμερα και οι μνημονεύοντες και οι μνημονευόμενοι.
* Δεν είναι κακό ότι τα πράγματα μεταβάλλονται ούτε καλό ότι κάποια αποκτούν ύπαρξη από την μεταβολή.
* Να θεωρείς τον εαυτό σου άξιο για κάθε λόγο, για κάθε έργο που είναι σύμφωνο με την φύση σου. Και να μη σε απασχολούν άλλων λόγια και μομφές που ίσως επακολουθήσουν. Αλλ’ αν αυτό που έκαμες ή είπες είναι καλό, να μη χαμηλώνεις ποτέ την δική σου αξία. Όλα αυτά γύρω σου λοιπόν να μην τα κοιτάζεις παρά τράβα τον ίσιο δρόμο κατά την φύση την δική σου και παγκόσμια. Και των δύο ο δρόμος είναι ένας και ο αυτός.
* Προσευχή των Αθηναίων: «Βρέξε, βρέξε φίλε Θεέ Ζεύ, στα χωράφια των Αθηναίων και στις πεδιάδες». Ή να μην προσεύχεσαι ποτέ ή να το κάνεις έτσι απλά και ανοιχτόκαρδα.
* Τα πράγματα καθεαυτά ούτε στο παραμικρό δεν θίγουν την ψυχή ούτε μπορούν να την πλησιάσουν, ούτε μπορούν να προκαλέσουν μεταβολή ή κίνησή της. Η ίδια μεταβάλλει τον εαυτό της και του δίνει κίνηση τα δε εξωτερικά, τα κάνει να είναι, όσο την αφορά σύμφωνα με τα δικά της δεδομένα.
* Ποταμός τα συμβάντα και ρέμα ορμητικό ο χρόνος. Μόλις φάνηκε κάτι και είναι ήδη περασμένο κι’ άλλο περνά και άλλο έρχεται.
* Ψυχούλα είσαι που κουβαλάς νεκρό.
* Εμείς ζούμε για μία στιγμή, μόνο μετά να ξεχαστούμε σε μία τέλεια άγνοια. * Δες πόσοι έχουν περάσει την ζωή τους σε μίση, πάθη, υποψίες… και τώρα είναι νεκροί, είναι μόνο στάχτη.
* Από την ζωή του ανθρώπου η διάρκεια είναι ένα σημείο αλλά η ουσία ξεφεύγει, όλα τα σώματα είναι προκαθορισμένα να καταστραφούν, και η ψυχή αβέβαιη και η φήμη άγνωστη. Σε έναν κόσμο που όλα τα υλικά σώματα είναι σαν ένα ποτάμι, και όλα τα ψυχικά και πνευματικά σαν ένα όνειρο, άυλο, η ζωή είναι ένας πόλεμος και η μετά θάνατον φήμη είναι κάτι που θα ξεχαστεί.
* Όλα υπάρχουν για να πεθάνουν.
* Η διάρκεια της ζωής κάποιου δεν έχει σημασία.
* Της ανθρώπινης ζωής η διάρκεια όσο μια στιγμή, η ουσία της ρευστή, η αίσθησή της θολή, το σώμα – από τη σύστασή του – έτοιμο να σαπίσει, και η ψυχή ένας στρόβιλος, η τύχη άδηλη, η δόξα αβέβαιη. Με δυο λόγια, όλα στο σώμα σαν ένα ποτάμι, όλα της ψυχής σαν όνειρο και σαν άχνη, η ζωή ένας πόλεμος κι ένας ξενιτεμός,η υστεροφημία λησμονιά.
Ποιο είναι αυτό που μπορεί να μας δείξει τον δρόμο; Ένα και μόνο: η φιλοσοφία! Κι αυτό σημαίνει να φυλάμε τον θεό μέσα μας καθαρό κι αλώβητο, νικητή πάνω στις ηδονές και τους πόνους, να μην κάνουμε τίποτε στα τυφλά, τίποτε ψεύτικα και προσποιητά, να μην εξαρτιόμαστε από το τι θα πράξει ή τι δεν θα πράξει ο άλλος. Κι ακόμη, να αποδεχόμαστε όσα συμβαίνουν κι όσα μας λαχαίνουν σαν κάτι που έρχεται κάπου από κει απ᾽ όπου έχουμε έλθει και εμείς· και πάνω απ᾽ όλα, να περιμένουμε τον θάνατο με γαλήνια διάθεση, θεωρώντας πως δεν είναι τίποτε άλλο παρά η διάλυση των συστατικών στοιχείων από τα οποία είναι συγκροτημένο κάθε ζωντανό πλάσμα.
Πέταξε τα όλα, κράτησε μόνο τούτα τα λίγα· και να θυμάσαι ακόμη ότι καθένας ζει μόνο το παρόν -τούτο το ακαριαίο· τα άλλα ή τα έχει ζήσει πια ή είναι στη σφαίρα του άδηλου. Μικρή λοιπόν η ζωή του καθενός, μικρή και η γωνίτσα της γης όπου την ζει· μικρή ακόμη και η διαρκέστερη υστεροφημία: στηρίζεται κι αυτή σε ανθρωπάκια που διαδέχονται το ένα το άλλο και που αύριο κιόλας θα πεθάνουν και δεν γνωρίζουν ούτε τον εαυτό τους,4 πολύ περισσότερο εκείνον που έχει πεθάνει από καιρό.
*Για τον Μάρκο Αυρήλιο, ο θάνατος ήταν θεμιτός, επειδή έβαζε ένα τέλος σε όλες τις επιθυμίες.
***
Μάρκος Αυρήλιος Αντωνίνος Αύγουστος (πολλές φορές επονομαζόμενος και “Σοφός”, 26 Απριλίου, 121 – 17 Μαρτίου, 180) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 161 μέχρι τον θάνατο του, το 180. Ήταν ο τελευταίος από τους τελευταίους πέντε καλούς Αυτοκράτορες (Νέρβας, Τραϊανός, Αδριανός, Αντωνίνος, Μάρκος Αυρήλιος) και θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς στωικούς φιλοσόφους. Η βασιλεία του χαρακτηρίζεται από πολέμους στην Ασία απέναντι στην επανακάμπτουσα Παρθική Αυτοκρατορία και με τις γερμανικές φυλές στη Γαλατία και τον Δούναβη, ενώ σημειώθηκε και μία στάση εναντίον του, στην Ανατολή, από τον Αβίδιο Κάσσιο, η οποία απέτυχε.
Ενώ ήταν στις εκστρατείες μεταξύ του 170 και του 180, ο Μάρκος Αυρήλιος έγραψε “Τα Εις Εαυτόν” στα ελληνικά ως πηγή για τη βελτίωση του χαρακτήρα και του πνεύματός του. Ο Μάρκος Αυρήλιος ήταν ιερέας στη Ρώμη και παθιασμένος πατριώτης. Είχε λογικό μυαλό και ήταν υποστηρικτής και αντιπρόσωπος του Στωικισμού και της Στωικής Φιλοσοφίας. Τα “Εις Εαυτόν” θεωρείται εξαιρετικό έργο, κλασσικό παράδειγμα της στωικής φιλοσοφίας.
Ακόμη και σήμερα θεωρείται ως έργο μνημείο για μια διακυβέρνηση με γνώμονα το καθήκον και την εξυπηρέτηση του συνόλου. Λέγεται πως δεν σκόπευε ο στωικός αυτοκράτωρ να το δημοσιεύσει, γιατί δεν πίστευε στην υστεροφημία
Το βιβλίο τυπώθηκε το 1558 στην Ζυρίχη, από ένα χειρόγραφο που τώρα έχει χαθεί. Το μοναδικό σωζόμενο αντίτυπο βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Βατικανού. Η σημασία του θανάτου ήταν πολύ βασική στη φιλοσοφία του Μάρκου Αυρήλιου. Δεν πίστευε στη μετά θάνατο ζωή.
Εξ ορισμού ανήκει στην ευρύτερη περιοχή της στωικής ηθικής, αφομοιωμένης όμως και εφαρμοσμένης σε προσωπικό επίπεδο. Επαυξάνοντας έτσι την αξία του, η οποία μπορεί να μετρηθεί σήμερα σε τρία τουλάχιστον κρίσιμα κεφάλαια: ιδεολογίας, σύνταξης και γλώσσας.
Ιδεολογικά εξέχει ο ρυθμιστικός ρόλος που αποδίδεται στο ηγεμονικόν μέρος της ψυχής, το οποίο αντιστοιχεί λίγο-πολύ στο λογιστικόν της πλατωνικής θεωρίας. Με τη διαφορά ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ο ανθρώπινος λογισμός εντάσσεται στο σύστημα μιας συμπαντικής, έλλογης Φύσης, η οποία δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια για μεταφυσική θεολογία, αποκλείοντας έτσι και τη μεταθανάτια ανθρώπινη αθανασία.
Από συντακτική άποψη Τα εις εαυτόν του Μάρκου Αυρηλίου παρουσιάζουν ξεχωριστό ενδιαφέρον, στον βαθμό που σπανίως προσφεύγουν στο πρώτο πρόσωπο, όπως θα περίμενε κανείς. Προκρίνοντας έναν ευφάνταστο ρητορικό ελιγμό μεταξύ δεύτερου και τρίτου προσώπου. Αποτέλεσμα: το υποκείμενο «εγώ» διακριτικά υποχωρεί στο «συ» και στο «άλλος», ανοίγοντας έτσι τον «υποκριτικό» ορίζοντα του επικοινωνιακού διαλόγου.
Τέλος, σε επίπεδο γλώσσας το κατόρθωμα του Μάρκου Αυρηλίου είναι πράγματι αξιοζήλευτο. Οχι μόνον επειδή ένας ρωμαίος, αυτοκρατορικός στοχαστής, προκρίνει την ελληνική γλώσσα, για να εκφραστεί σε προσωπικό επίπεδο. Αλλά γιατί ξέρει να τη χειρίζεται με μοναδικό τρόπο: εύστοχα, ευλύγιστα, με ενάργεια, συνδυάζοντας έξυπνα τη μεταφορά με την κυριολεξία, συχνά και με μια γενναία δόση ειρωνείας. Που πάει να πει: μεγάλος πειρασμός για τη μετάφραση και τον μεταφραστή. Αναζητήστε το στις εκδόσεις ΘΥΡΑΘΕΝ και δεν προτείνω να το συγκρίνετε με τους σημερινούς κυβερνώντες γιατί θα απογοητευτείτε οικτρά.

Επισκέφθηκε την Αθήνα, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του προστάτη της Φιλοσοφίας
Ο Μάρκος Αυρήλιος διδάχθηκε από μερικούς από τους καλύτερους διανοούμενους της εποχής του. Ο Ευφωρίων τον δίδαξε λογοτεχνία, ο Γέμινος, το δράμα, ο Άνδρων, τη Γεωμετρία, ο Κάνινος Κέλερ καί ο Ηρώδης ο Αττικός την ελληνική ρητορική. Ο Αλέξανδρος ο Κοτιαίος τον δίδαξε την Ελληνική γλώσσα καί ο Μάρκος Κορνήλος Φρόντο τη Λατινική γλώσσα.
Λόγω τις σχέσης του Μάρκου Αυρήλιου με τον Φρόντο, σήμερα έχουμε πολλές πληροφορίες για την εποχή και τη βασιλεία του Αντωνίνου. Μέσα από αυτά τα γράμματα φάνηκε ότι ο Μάρκος Αυρήλιος ήταν έξυπνος, σοβαρός και εργατικός νέος. Επίσης δείχνουν και το ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον του μελλοντικού αυτοκράτορα για τη φιλοσοφία. Δείχνοντας ανυπομονησία για τα ατέλειωτα μαθήματα των Ελληνικών και των Λατινικών, έγινε υποστηρικτής των “Διατριβών” του Επίκτητου του Ιεραπολίτη, ενός σημαντικού ηθικού φιλοσόφου της Στωικής Φιλοσοφικής Σχολής.
Ο Μάρκος Αυρήλιος πέθανε στις 17 Μαρτίου του 180 μ.κ.ε. στην πόλη της Βιντιμπόνα (σημερινή Βιέννη), και ο γιος και διάδοχός του Κόμμοδος, ήταν μαζί του. Θεοποιήθηκε και οι στάχτες μεταφέρθηκαν πίσω στη Ρώμη, και έμειναν στο Μαυσωλείο του Αδριανού (σημερινό Καστέλ Σαν Άντζελο) μέχρι την καταστροφή της Ρώμης από τους Βησιγότθους το 410. Οι εκστρατείες του εναντίον των γερμανικών φυλών και των Σαρμάτων μνημονεύτηκαν από μία στήλη και έναν ναό που φτιάχτηκε προς τιμήν τους.
Ο Μάρκος Αυρήλιος έκανε τον γιο και διάδοχό του Κόμμοδο, Καίσαρα το 166 και συναυτοκράτορα το 177, παρόλο που η απόφασή του ήταν εξαιρετικά ατυχής. Η απόφαση του να σταματήσει την διαδοχή μέσω των υιοθεσιών υπήρξε αντικείμενο κριτικής από τους μετέπειτα ιστορικούς, επειδή ο Κόμμοδος υπήρξε ένας κακός αυτοκράτορας, στρατηγός και εγωιστής με ψυχονευρωτικά προβλήματα. Είναι γνωστό ότι μεγάλος άνθρωπος όταν κάνει την βλακεία θα είναι ανάλογη της νόησης του δηλ. μεγάλη. Ο θάνατος του Μάρκου Αυρήλιου ορίζει και το τέλος της περίφημης Ρωμαϊκής Ειρήνης (Pax Romana). Η απόφαση του να βάλει τον Κόμμοδο ως διάδοχό του ήταν μάλλον λόγω της απουσίας ικανών διαδόχων και της προσπάθειας του να αποφύγει η αυτοκρατορία εμφύλιους πολέμους διαδοχής.
Ο ιστορικός Μάικλ Γκραντ στο βιβλίο του The Climax of Rome (1968) λέει όσον αφορά τον Κόμμοδο, “η νεανική του ζωή ήταν τόσο απογοητευτική και μη-παραδοσιακή, που η καταστροφή ήταν πραγματικά αναπόφευκτη. Αλλά εάν ο Μάρκος Αυρήλιος το ήξερε ή όχι είναι άγνωστο, διότι εάν απέρριπτε το δικαίωμα του γιου του να γίνει αυτοκράτορας και έβαζε κάποιον άλλο, αυτό πιθανόν θα οδηγούσε σε εμφύλιο πόλεμο διαδοχής, και θα ήταν καταστροφικό για μελλοντικές διαδοχές”. Έτσι υπολογίζουμε ότι ο Μάρκος Αυρήλιος επέλεξε τον γιο του ως διάδοχο, ώστε να αποφύγει έναν μελλοντικό εμφύλιο πόλεμο ή ίσως όχι;

Ο Μάρκος Αυρήλιος διδάχθηκε από μερικούς από τους καλύτερους διανοούμενους της εποχής του. Ο Ευφωρίων τον δίδαξε λογοτεχνία, ο Γέμινος, το δράμα, ο Άνδρων, τη Γεωμετρία, ο Κάνινος Κέλερ καί ο Ηρώδης ο Αττικός την ελληνική ρητορική. Ο Αλέξανδρος ο Κοτιαίος τον δίδαξε την Ελληνική γλώσσα καί ο Μάρκος Κορνήλος Φρόντο τη Λατινική γλώσσα. Λόγω της σχέσης του Μάρκου Αυρήλιου με τον Φρόντο, σήμερα έχουμε πολλές πληροφορίες για την εποχή και τη βασιλεία του Αντωνίνου. Μέσα από αυτά τα γράμματα φάνηκε ότι ο Μάρκος Αυρήλιος ήταν έξυπνος, σοβαρός και εργατικός νέος.
Επίσης δείχνουν και το ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον του μελλοντικού αυτοκράτορα για τη φιλοσοφία. Δείχνοντας ανυπομονησία για τα ατέλειωτα μαθήματα των Ελληνικών και των Λατινικών, έγινε υποστηρικτής των “Διατριβών” του Επίκτητου του Ιεραπολίτη, ενός σημαντικού ηθικού φιλοσόφου της Στωικής Φιλοσοφικής Σχολής. Ο Μάρκος Αυρήλιος επίσης άρχισε να αυξάνει τον δημόσιο ρόλο του δίπλα στον Αντωνίνο, καθώς έγινε ύπατος το 140, το 145 και το 161, παίζοντας ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο στις αποφάσεις του κράτους. Το 145 παντρεύτηκε την Άννα Γαλερία Φαυστίνα που έμεινε στην ιστορία ως η Φαυστίνα η Νεώτερη, και ήταν κόρη του Αντωνίνου και δική του εξαδέλφη από την πλευρά του πατέρα του.

Υπερβολικά πολλά

Ο Αγνωστος Wilhelm Reich
Ο Wilhelm Reich έλεγε συχνά ότι είχε ανακαλύψει «υπερβολικά πολλά»
Η ψυχιατρική του εργασία έσπασε τα σύνορα και τον οδήγησε στην κοινωνιολογία και την βιολογία. Καθώς οι μελέτες του τον μετέφεραν από τον οργανισμό, στην γύρω ατμόσφαιρα, τον οδήγησαν τελευταία στα πλανητικά θέματα της ανθρώπινης οικολογίας, όπου το πρόβλημα της μόλυνσης έγινε πρωταρχικής σημασίας. Το «υπερβολικά πολλά» προκύπτει από το γεγονός ότι οι περισσότεροι των διαφόρων «οργονομικών σχολών» έχουν καταλάβει την εργασία του Wilhelm Reich όχι τέλεια, μόνον σε έναν ή δύο τομείς, όντας ανίκανοι αφού δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να τον ακολουθήσουν σε όλους τους τομείς.
Εδικά στον τομέα / πόλεμο με τον ΕΑ [δες το Β’ άρθρο] είναι τόσο εξαιρετικά ανίκανοι να τον ακολουθήσουν που κυριολεκτικά κρύβουν την εργασία του «κάτω από το χαλί» Όλο αυτό γι’ ανθρώπους μορφωμένους κι επιστήμονες, άρα μην έχουμε μεγάλες απαιτήσεις από τους απλούς ανθρώπους.
Έγινε γνωστός κυρίως μέσα από βιβλία, όπως «Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού» (1933), «Η Ανάλυση του Χαρακτήρα» (1933), «Άκου Ανθρωπάκο» (1948) ενώ είναι άγνωστα στο ευρύ κοινό τα σημαντικότατα βιβλία του «Αιθέρας Θεός και Διάβολος» «η Βιοπάθεια του καρκίνου» το “Contact with space” (Επαφή με το διάστημα) το “Η κοσμική υπέρθεση” και άλλα, αγόρασε και μελέτησε όσα καταφέρεις να βρεις γιατί τα ξανα-μαζεύουν.

Επηρέασε καθοριστικά γνωστούς ψυχοθεραπευτές, καλλιτέχνες και διανοούμενους. Η κριτική του απέναντι στα κοινωνικά και σεξουαλικά ήθη ενέπνευσε τα νεανικά κινήματα αμφισβήτησης των δεκαετιών του 1960 και 1970 όμως διαστρέφοντας και διαστρεβλώνοντας τις ιδέες του. Η συμβολή του στην εξέλιξη της ψυχολογίας αν και παραγνωρισμένη και αφανής, υπήρξε καθοριστική. Δηλ. ακόμη μια φορά η ορθόδοξη δογματική ιερατική ψυχιατρική έκλεψε τις ιδέες ενός επιστήμονα και περιθωριοποίησε τον ίδιο. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε λιγότερο από τα συναισθηματικά ανθρώπινα πανουκλιασμένα παρασιτικά ζώα και τις Οργανικές Πύλες. [Δες τα ανάλογα άρθρα]
Το γεγονός ότι ο Wilhelm Reich άρχισε την εργασία του στο πεδίο της σεξολογίας με τις μελέτες του πάνω στον οργασμό τον έχει κάνει, από τους συναισθηματικά πανουκλιασμένους ανθρωπάκους, ιδιαίτερα τρωτό σε «ηθικολογικές» επιθέσεις ή σε πορνογραφικές δυσφημήσεις. Οι απολύτως ανακριβείς αναφορές στην εργασία του από τα ανθρώπινα ζώα, αποτελούν κοινοτοπία και μάλιστα τόσο μολυσματική που επεκτείνεται σε ευυπόληπτους συγγραφείς, οι οποίοι εν τη αγνοία τους χλευάζουν τον W. Reich, ενώ εν τη βλακεία τους αδυνατούν να τον καταλάβουν.
Το αξιοπερίεργο είναι ότι ακόμη και οργονομιστές και φίλα προσκείμενοι προς τον Reich αδυνατώντας να κατανοήσουν την εργασία του στέλνουν ανακριβείς αναφορές παρουσιάζοντας τον ως [λίγο] διαταραγμένο πνευματικά επειδή ασχολήθηκε με τον πόλεμο των UFO και τον ΕΑ. Δηλ. από την τόσο δαιδαλώδη και ευφυέστατη εργασία του Reich, κρατούν ότι τους αρέσει ή ότι τους βολεύει επειδή είναι μικρόνοες να αντιληφθούν πέρα από τα όρια της δικής τους φυλακής σωματικής νοητικής και πνευματικής.

Ο Wilhelm Reich υπήρξε καθοριστικά επιδραστικός ψυχολόγος

Κάποιες μοναδικά αυθεντικές ιδέες του ενσωματώθηκαν ύπουλα κι αθόρυβα στις σύγχρονες ψυχαναλυτικές θεωρίες εμπλουτίζοντάς τες, κάποιες συνεισέφεραν στη θεμελίωση νέων σχολών ψυχολογίας, όπως η Ψυχολογία Gestalt. Η αναγνώριση, όμως, της συνεισφοράς του Wilhelm Reich είναι περιορισμένη ως ανύπαρκτη. Η αρνητική φήμη που φρόντισαν τόσο ένθερμα τα πανουκλιασμένα ανθρώπινα ζώα να του προσδώσουν και του προσδίδουν μέχρι σήμερα, επισκίασε το σύνολο του έργου του.
Η Ψυχολογία Gestalt είναι ένας τρόπος αντιμετώπισης ατόμων που αισθάνονται ανήσυχα, δηλ. πως κάτι δεν πάει καλά. Η θεραπεία στηρίζεται στην ιδέα πως είναι καλύτερα να ζήσουμε αυτό που αισθανόμαστε «εδώ και τώρα» στον ΠΑΡΟΝΤΑ ΧΡΟΝΟ και όχι να συνεχίσουμε να σκεπτόμαστε το παρελθόν ή να ανησυχούμε για το μέλλον. Ο στόχος είναι να βοηθηθεί το ον να συνειδητοποιήσει τις σκέψεις του, τις συμπεριφορές του, τις εμπειρίες του και τα συναισθήματά του και να αναλάβει την ευθύνη γι αυτά. Με άλλα λόγια, να επικεντρωθεί το άτομο στις διαδικασίες που συμβαίνουν μέσα του με αφορμή τα εξωτερικά ερεθίσματα, αποφεύγοντας τα νοητικά παιγνίδια που διεγείρονται αυτόματα και λειτουργούν ασυνείδητα.
Στο επίκεντρο της θεραπείας Gestalt είναι η ιδέα της «συνειδητότητας» της «ανάληψης ευθύνης» όπως και της «διαβίωσης στον Παρόντα Χρόνο» Το όν ενθαρρύνεται να γνωρίσει τα προσωπικά του συναισθήματα και τις συμπεριφορές του όπως και το αποτέλεσμα αυτών, που δημιουργείται στον κόσμο γύρω του. Με τη θεραπεία Gestalt το πάσχον ον οδηγείται να αναγνωρίσει πως ένας στημένος μηχανισμός μέσα του προσπαθεί να αποφύγει τα συναισθήματα του Παρόντος Χρόνου. Όταν αρχίσει να αναγνωρίζει το γεγονός αυτό, αρχίζει και να αισθάνεται καλύτερα. Το να ζει ο άνθρωπος στον ΠΑΡΟΝΤΑ ΧΡΟΝΟ είναι μια μελέτη άλλου άρθρου.

Η λέξη Gestalt είναι γερμανική και σημαίνει «σχήμα». Η βασική αρχή της Ψυχολογίας Gestalt είναι πως ο νους δέχεται επί μέρους ερεθίσματα, αλλά τα συνθέτει με το δικό του τρόπο και «σχηματοποιεί» ένα αποτέλεσμα που είναι κάτι πολύ περισσότερο ή κάτι διαφορετικό από το άθροισμα των ερεθισμάτων που δέχτηκε. Ο όρος Gestalt έχει καθιερωθεί σαν ορολογία της Ψυχολογίας και της Ψυχοθεραπείας σε όλες σχεδόν τις γλώσσες του κόσμου, ενώ το συγκεκριμένο νόημα κατά περίπτωση μπορεί να αποδίδεται σε κάθε γλώσσα με κάποιο διαφορετικό τρόπο. Στα Ελληνικά π.χ για την ψυχοθεραπεία Gestalt μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο όρος «βιωματική θεραπεία» που ωστόσο δεν ισχύει για την ψυχολογία Gestalt.
Σήμερα ένα πλήθος οργανισμών και επαγγελματιών, απασχολούμενοι κυρίως στον χώρο της ψυχικής υγείας, εμφανίζονται να εφαρμόζουν τις θεωρίες του Wilhelm Reich, αυτούσιες ή παραλλαγμένες. Οι δύο γνωστότεροι, σήμερα, οργανισμοί με σκοπό την προαγωγή της οργονομίας είναι: Το Αμερικανικό Κολέγιο της Οργονομίας (The American College of Orgonomy) στις κύριες δραστηριότητες του Κολεγίου περιλαμβάνονται η εκπαίδευση ψυχιάτρων από όλο τον κόσμο στην ιατρική οργονοθεραπεία και στην ανάλυση του χαρακτήρα καθώς και η έκδοση του Περιοδικού της Οργονομίας (Journal of Orgonomy) δύο φορές τον χρόνο. Εδρεύει στο Νιού Τζέρσεϊ των ΗΠΑ
Το Καταπίστευμα Νηπίων «Βίλχελμ Ράιχ» (Wilhelm Reich Infant Trust) Είναι το νομικό πρόσωπο το οποίο διευθύνει το Μουσείο του Wilhelm Reich στο Ρέιντζλι του Μέιν των ΗΠΑ και διαχειρίζεται τα Αρχεία του Wilhelm Reich. Ο Reich συμπεριέλαβε οδηγίες για τη δημιουργία του ιδρύματος μετά τον θάνατο του στη διαθήκη του, την οποία υπέγραψε στις 8 Μαρτίου του 1957. Σε αυτήν αναφέρει σχετικά:
«… έκανα οδηγό των τελευταίων μου εντολών την ασφαλή μετάδοση στις μελλοντικές γενεές μιας τεράστιας αυτοκρατορίας επιστημονικών επιτευγμάτων. Κατά τη γνώμη μου το πρωταρχικό που έπρεπε να εκπληρωθεί ήταν να εξασφαλιστεί η αλήθεια για το έργο μου εναντίον της μετά θάνατον διαστρέβλωσης και συκοφαντίας» Wilhelm Reich

Όμως ακόμη και «αντίπαλοι» του Reich αρχίζουν να ανακαλούν ή να αντιλαμβάνονται το μεγαλείο της νόησης αυτού του τιτάνα και πιονέρου.
«Παρ’ όλο που η παρουσία του Reich πλανιέται ακόμα –γελοία, απειλητική, αξιολύπητη, ανάλογα με την αντίληψη- αποκλεισμένη «έξω» από την ορθοδοξία της ψυχιατρικής και της ψυχανάλυσης, φαίνεται σαν μια επανεξέλιξη που συνεχίζεται ανάμεσα στους νεώτερους ανθρώπους κάθε ηλικίας. Ακόμα και το τελευταίο έργο του αυτό που ονόμαζε «βιοφυσική» δεν μπορεί τόσο εύκολα να θεωρηθεί «παράλογο» όπως πριν δέκα χρόνια. Όσο περισσότερο γνωρίζω αυτά για τα οποία μιλούσε ο Reich από πρώτο χέρι, τόσο περισσότερο τον παίρνω στα σοβαρά» Ρόναλντ Λαίνγκ στο New Society Μάρτης του 1968
Ο Reich είδε ότι μέσα στο πολυσύνθετο των κοινωνικών, ψυχολογικών και βιολογικών επιστημών πάνω στο ανθρώπινο, περνά μια απλή κόκκινη κλωστή. «Η βιοενεργειακή λειτουργία της ευσυγκινησίας και της κινητικότητας της ζωντανής ύπαρξης» Το να πιάσουμε αυτή την κλωστή, είναι το μόνο αποφασιστικό έργο της ζωής μας.
Βασιζόμενος στην κλινική του εμπειρία ο Reich παρατήρησε αφενός πως, κατά κανόνα, οι ασθενείς του παραπονούνταν για μη ικανοποιητική σεξουαλική ζωή και αφετέρου πως η εδραίωση μιας ικανοποιητικής σεξουαλικής ζωής ανακούφιζε από τα νευρωτικά συμπτώματα. Για να επιτευχθεί θεραπεία, έπρεπε να αντιμετωπιστεί η λίμναση της σεξουαλικής ενέργειας. Εν τούτοις, η σεξουαλική δραστηριότητα δεν αρκούσε – η ικανοποίηση κατά τη συνουσία ήταν απαραίτητη προϋπόθεση. Η ικανότητα ικανοποίησης ονομάστηκε «οργασμική ικανότητα». Η λειτουργία του οργασμού ήταν, λοιπόν, η διατήρηση της ενεργειακής ισορροπίας του σώματος μέσω της εκφόρτισης της περίσσειας ενέργειας που συσσωρεύεται φυσιολογικά σε αυτό.
Στους νευρωτικούς χαρακτήρες, ωστόσο, η λίμναση της σεξουαλικής ενέργειας προκαλεί το «άγχος της λίμνασης» (νευρωτικό άγχος) το οποίο, με τη σειρά του, εμποδίζει τη βίωση επαρκούς ικανοποίησης κατά τη σεξουαλική πράξη. Η πλήρης παράδοση στο «αντανακλαστικό του οργασμού» χαρακτηρίζει τον «γενετήσιο χαρακτήρα» και τον ξεχωρίζει από τον «νευρωτικό χαρακτήρα».
Ο Wilhelm Reich αναφέρει ξεκάθαρα πως η πλειονότητα των ανθρώπων ανήκε στη δεύτερη κατηγορία, ακόμα και αν, συχνά, η ικανότητά τους να είναι λειτουργικοί στις διάφορες εκδηλώσεις της ζωής φαινόταν να διατηρείται σε ικανοποιητικά επίπεδα. Παρατήρησε, επίσης, πως ο παραπάνω ενεργειακός μεταβολισμός εμφανίζεται ως μια διεργασία τεσσάρων βημάτων: μηχανική ένταση → βιοηλεκτρική φόρτιση → βιοηλεκτρική εκφόρτιση → μηχανική χαλάρωση. Τη διεργασία αυτή ονόμασε «κανόνα του οργασμού» ή «της ζωής» καθώς φαινόταν να διέπει κάθε έμβια λειτουργία.
Τα παραπάνω ευρήματα έπεισαν τον Ράιχ πως η σεξουαλική ζωή δεν ήταν απλώς μια θεωρητική έννοια, όπως υποστήριζε η ψυχανάλυση, αλλά πραγματική ενέργεια την οποία το σώμα συγκεντρώνει και εκφορτίζει και η οποία μπορεί να μετρηθεί. Πλέον έχει μετρηθεί. Με την εισαγωγή της έννοιας της οργόνης ως απτής βιολογικής ενέργειας που εκτονώνεται κατά τον οργασμό η θεραπεία των νευρώσεων του Ράιχ ονομάστηκε οργονοθεραπεία. Η νευροφυτοθεραπεία υπήρξε μια ενδιάμεση θεραπευτική τεχνική που ακολούθησε την ανακάλυψη της μυϊκής θωράκισης και του αντανακλαστικού του οργασμού. Όλη η επίθεση και η δυσφήμηση που δέχτηκε από τους ψυχιάτρους και τους επιστήμονες της κακιάς ώρας ήταν όχι για να αποδείξουν πως η «οργόνη του» ήταν καταστρεπτική για τον άνθρωπο, αλλά για να την εξαφανίσουν, με τη δυσφήμιση. Οι ανακαλύψεις του Wilhelm Reich άνοιξαν την πόρτα στην εμφάνιση νέων επιστημονικών κλάδων, όπως η Βιοτρονική ή Οργοτρονική.

Ο Wilhelm Reich δεν συμμεριζόταν τη φροϋδική άποψη πως τα σεξουαλικά ένστικτα είναι απαραίτητο να καταπιέζονται προσαρμοζόμενα στο πλαίσιο που θέτει ο πολιτισμός. Πίστευε, αντίθετα, πως η ελεύθερη έκφραση και ικανοποίηση των μη διεστραμμένων, υγιών σεξουαλικών ορμών είναι όχι μόνο συμβατή με την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων, αλλά κύρια προϋπόθεση για ουσιαστική κοινωνική πρόοδο. Αργότερα, μάλιστα, υποστήριξε πως λόγω του μαζικού και διαχρονικού χαρακτήρα των νευρώσεων «ποτέ μέχρι σήμερα δεν υπήρξε πραγματική κουλτούρα ή πολιτισμός.

«Ως αποτέλεσμα χιλιάδων χρόνων κοινωνικής και εκπαιδευτικής στρέβλωσης οι μάζες των ανθρώπων έχουν καταστεί βιολογικά άκαμπτες και ανίκανες για ελευθερία. Δεν είναι πλέον ικανές να οργανωθούν σε μια ειρηνική συμβίωση»

Η θεωρία που είχε διαμορφώσει έδειχνε πως η λειτουργία του οργασμού καθώς και οι εμπειρίες της ευχαρίστησης και του άγχους βασίζονται σε βιοηλεκτρικές διεργασίες. Στη συλλογή τριών άρθρων του υπό τον τίτλο «Η Βιοηλεκτρική Θεωρία της Σεξουαλικότητας και του Άγχους» (The Bioelectrical Investigation of Sexuality and Anxiety, 1934-1937) καταγράφεται η θεωρητική αρχικά και πειραματική στη συνέχεια, διερεύνηση αυτής της έρευνας. Με τη χρήση παλμογράφου μετρήθηκε η διακύμανση του ηλεκτρικού δυναμικού στην επιφάνεια του δέρματος, υπό διάφορες συνθήκες.

Ο Wilhelm Reich αναφέρει αποτελέσματα που υποστηρίζουν τη θεωρία του. Η υποκειμενικά βιωμένη ευχαρίστηση δείχνει να συσχετίζεται με μετρήσιμη αύξηση του δυναμικού του δέρματος, ενώ η δυσφορία και το άγχος με μείωση. Τα γεννητικά όργανα μπορούσαν να θεωρηθούν, πλέον, ειδικά διαμορφωμένα όργανα του δέρματος, ικανά να συγκεντρώνουν τον βιοηλεκτρισμό του σώματος και ακολούθως να τον εκφορτίζουν.

Αυτή την “υποκειμενικά βιωμένη ευχαρίστηση” οι οργονίτες του orgonodrome την απογειώνουν, μονάχα όσοι έχουν τους οργονίτες μας και εφαρμόζουν τις Ενεργειακές ασκήσεις που δίνουμε, μπορούν να καταλάβουν τι λέω εδώ.

Καθώς θεωρούσε αυτές τις ενεργειακές διεργασίες θεμελιώδεις, επιχείρησε να τις αναγνωρίσει σε απλούστερες μορφές ζωής. Έτσι, πραγματοποίησε εργαστηριακά πειράματα χρησιμοποιώντας μεγεθύνσεις μεγαλύτερες από 3000x. Όπως αναφέρει στο βιβλίο του Τα Βιόντα (Die Bione, 1938), η έρευνά του τον οδήγησε στο εύρημα πως υπό συγκεκριμένες συνθήκες κάποιες ουσίες, αποστειρωμένες ή μη, αποσυντίθενται σε παλλόμενες κύστεις. Οι κύστεις αυτές ακτινοβολούσαν με γαλαζωπό χρώμα και εμφάνιζαν εσωτερική κίνηση. Τις ονόμασε «βιόντα» από την ελληνική λέξη «βίος».

Τα βιόντα θεωρήθηκαν ενδιάμεσες οντότητες μεταξύ των ζωντανών οργανισμών και της άβιας ύλης. Αλληλεπιδρούσαν έντονα με μικροοργανισμούς, αλλά η ακτινοβολία που εξέπεμπαν φαινόταν να επιδρά ακόμη και στον οργανισμό του ίδιου του Ράιχ και των συνεργατών του, καθώς τα μελετούσαν. Αφού απέκλεισε το ενδεχόμενο τα παρατηρούμενα φαινόμενα να είναι ηλεκτρικής ή ραδιενεργούς φύσης, ο Reich κατέληξε στο συμπέρασμα πως τα βιόντα έφεραν μια ειδική για τη ζωή ενέργεια.
Σύντομα συμπέρανε πως αυτή είναι, στην πραγματικότητα, η ενέργεια που εκτονώνεται κατά τον οργασμό και πως τα μικρά βιοηλεκτρικά φορτία που είχε ανιχνεύσει στο δέρμα ήταν μονάχα ένα παραπροϊόν της ροής της στο σώμα. Η ενέργεια ονομάστηκε «οργόνη» από τις λέξεις «οργανισμός» και «οργασμός»

Ο Reich αντιλαμβάνεται πως η οργόνη αποτελεί ένα πανταχού παρόν, πρωτογενές και ελεύθερο από μάζα υπόστρωμα ενέργειας από το οποίο αναδύεται o υλικός κόσμος και οι νόμοι που τον διέπουν. Ταυτόχρονα, της αποδίδει ιδιότητες που κάποτε οι επιστήμονες απέδιδαν στον αιθέρα. Ωστόσο, αντίθετα με τον τελευταίο που συνήθως περιγραφόταν ως ένα ισότροπο και αμετάβλητο μέσο που συνιστούσε ένα απόλυτο σύστημα αναφοράς, η οργόνη φέρει ενέργεια, διαφοροποιείται, ρέει και πάλλεται. Ο Reich αναφέρει, ακόμα, πως αν και οι εικασίες για την ύπαρξη παρόμοιων μορφών ενέργειας δεν ήταν νέες, η εδραίωση της επιστήμης της οργονομίας υπήρξε η πρώτη αυστηρά επιστημονική και ωστόσο μη μηχανιστική στη λογική της μέθοδο, προσπάθεια κατανόησης των σχετικών φαινομένων.
Το 1951 με το βιβλίο του Η Κοσμική Υπέρθεση (Cosmic Superimposition) μέσω της μελέτης της διεργασίας της αμοιβαίας έλξης και σύντηξης δύο ρευμάτων οργόνης να συνδέσει με τον «λειτουργικό» τρόπο σκέψης που εισήγαγε διάφορα φυσικά και βιολογικά φαινόμενα όπως η βιογένεση, η συνουσία των ζώων, η ανάπτυξη των τυφώνων στην ατμόσφαιρα και η δημιουργία των σπειροειδών γαλαξιών.

Ο ΛΟΓΙΚΟΣ τρόπος σκέψης σε αντιπαράθεση με τον μηχανιστικό και μυστικιστικό

Στο βιβλίο του Ο Αιθέρας, ο Θεός και ο Διάβολος (Ether, God and Devil, 1951), ο Reich αντιπαραβάλει τον δικό του, ΛΟΓΙΚΟ κι εναρμονισμένο με τις φυσικές διεργασίες τρόπο σκέψης, με τα μηχανιστικά και μυστικιστικά συστήματα σκέψης που κυριαρχούν διαχρονικά στις θωρακισμένες κοινωνίες του ανθρώπου. Η μηχανιστική επιστημονική έρευνα βασίζεται στη μελέτη στατικών, τεχνητών μοντέλων από τα οποία απουσιάζουν η ρευστότητα των φυσικών λειτουργιών αλλά και οι βαθύτερες ενοποιητικές αρχές που διέπουν κάθε φυσικό σύστημα.

«Ο τυπικός μηχανιστής φυσικός σκέφτεται σύμφωνα με τις αρχές της μηχανικής κατασκευής την οποία κυρίως υπηρετεί. Μια μηχανή πρέπει να είναι τέλεια. Συνεπώς και η σκέψη και η δράση του φυσικού πρέπει να είναι «τέλειες». Η τελειοθηρία είναι το ουσιώδες χαρακτηριστικό της μηχανιστικής σκέψης. Δεν επιτρέπει λάθη. Οι αβεβαιότητες και οι ρευστές καταστάσεις είναι ανεπιθύμητες. […] Υπάρχει μια νομοτελειακή αρμονία των φυσικών λειτουργιών που διαπερνά και διέπει όλο το είναι. Όμως αυτή η αρμονία και νομοτέλεια δεν έχουν καμία σχέση με τον μηχανικό ζουρλομανδύα που επέβαλε ο μηχανιστής άνθρωπος στον χαρακτήρα και στον πολιτισμό του»

Η μυστικιστική αντίληψη βρίσκεται στον αντίποδα της επιφανειακής και κατακερματισμένης θεώρησης του μηχανιστή. O μυστικιστής έχει διατηρήσει την επαφή του με το βάθος των εσωτερικών του διεργασιών και, ταυτόχρονα, με τη βαθύτερη ουσία των διεργασιών της φύσης. Ωστόσο, η επαφή του αυτή είναι ουσιωδώς διαστρεβλωμένη καθώς επιχειρεί να κατανοήσει την πραγματικότητα μέσω της βίωσης μιας «μυστικής» και άρρητης ένωσης με μια υπερβατική πραγματικότητα ή οντότητα, η οποία συνήθως ταυτίζεται με κάποιον θεό.

«Ο μυστικισμός σημαίνει, κυριολεκτικά, μια αλλαγή των αισθητηριακών εντυπώσεων σε κάτι μη πραγματικό και εκτός του παρόντος κόσμου» 

Οι βασικές ορολογίες της οργονομίας του Wilhelm Reich με τους ορισμούς τους
Είναι έννοιες που ο ίδιος ο Reich ανακάλυψε κι έδωσε τους ορισμούς τους, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να τους γνωρίζουμε.

Άγχος ηδονής: Ο φόβος της ηδονικής διέγερσης. Εκ πρώτης όψεως πρόκειται για ένα παράδοξο φαινόμενο, που αποτελεί παρ’ όλα αυτά κυρίαρχο χαρακτηριστικό του πολιτισμένου ανθρώπου και οφείλεται στην αρνητική προς τη σεξουαλικότητα ανατροφή. Εκδηλώνεται όταν υπάρχει διαστολή και κίνηση της οργόνης στον οργανισμό.

Άγχος οργασμού, οργασμικό άγχος: Το άγχος που εμφανίζεται στην τελική και πλήρη παράδοση του οργανισμού όταν αυτός αφήνεται στις ακούσιες οργασμικές συσπάσεις του. Παρουσιάζεται στο τελικό στάδιο της θεραπείας και συναντάται σε κάθε έκφραση της θωρακισμένης ζωής.

Ανοργονία: Kατάσταση στην οποία περιέρχεται ο οργανισμός όταν η οργόνη αποσύρεται από κάποιο μέρος του ή όταν στερείται διέγερσης. Εμφανίζεται, όταν ακινητοποιείται το πρωτοπλασματικό σύστημα.

Αντανακλαστικό του οργασμού: Η χαρακτηριστική, ενιαία, ακούσια σωματική έκφραση του αθωράκιστου οργανισμού την οποία παρατηρούμε στην ακμή της σεξουαλικής πράξης και, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, κατά την ηρεμία.

Βάκιλοι-Τ: Μελετώντας τα βιόντα κάρβουνου ο Ράιχ ανακάλυψε μικροσκοπικά σώματα που είχαν σχήμα νυστεριού. Τα ονόμασε βακίλους-Τ, δηλαδή βακίλους θανάτου (από το γερμανικό Todes), εξαιτίας δύο παρατηρήσεων που τους συνέδεαν που τους συνέδεαν με τη διεργασία του θανάτου: α) Αναπτύσσονται κατά τον εκφυλισμό και τη σηπώδη αποσύνθεση της έμβιας και άβιας πρωτεΐνης. β) Όταν ενεθούν σε ισχυρές δόσεις, μπορούν να σκοτώσουν μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες. Μεγάλες συγκεντρώσεις βάκιλων-Τ βρέθηκαν στους ιστούς καρκινικών όγκων, τόσο σε νεκροτομικά ευρήματα ποντικιών, όσο και στο αίμα καρκινοπαθών ασθενών ή σε ιστούς (π.χ. κολπικό ή γλωσσικό επιθήλιο και δέρμα) που παρουσιάζουν προκαρκινικές αλλοιώσεις. Στο βιβλίο του “Η βιοπάθεια του Καρκίνου”

Βιόντα: Ονόμασε τις ενεργειακές κύστεις οι οποίες θεώρησε ότι αντιπροσωπεύουν μεταβατικά στάδια οργάνωσης της ύλης μεταξύ άβιας και έμβιας κατάστασης. Παρατήρησε ότι σχηματίζονται διαρκώς στη φύση κατά την αποσύνθεση της οργανικής ύλης και την αποδόμηση της ανόργανης και ότι συγκεκριμένη διαδικασία μπορεί να αναπαραχθεί πειραματικά. Πίστευε ότι τα βιόντα είναι φορτισμένα με οργόνη, δηλαδή με την Ενέργεια της Ζωής και, κάτω από ειδικές προϋποθέσεις, μπορούν να εξελιχθούν σε πρωτόζωα.

Βιόντα SAPA: Πρόκειται για βιόντα που παρασκευάστηκαν από άμμο ωκεανού. Στο βιβλίο του Η βιοπάθεια του καρκίνου, αναφέρει ότι τον Ιανουάριο του 1939, μία βοηθός έκανε επίδειξη του πειράματος με το οποίο παράγονται βιόντα για κάποιον επισκέπτη του εργαστηρίου στο Όσλο. Από λάθος, θέρμανε μέχρι πυράκτωσης άμμο από τον ωκεανό αντί για χώμα. Κατά την εξέταση του παρασκευάσματος σε μεγέθυνση 2000-4000x βρέθηκαν σχηματισμοί που διαθλούσαν έντονα το φως και αποτελούνταν από πακέτα 6 έως 10 κύστεων. Ο Ράιχ ονόμασε τα βιόντα αυτά SAPA από τις λέξεις sand = άμμος, και packet = πακέτο. Τα συγκεκριμένα βιόντα εξέπεμπαν έντονη φωταύγεια και επιβεβαίωσαν την πεποίθηση του Ράιχ ότι είχε ανακαλύψει μια ως τότε άγνωστη μορφή ενέργειας.

Βιοπάθεια: Όρος του Ράιχ που υποδηλώνει την οφειλόμενη στη θωράκιση διαταραχή του βιοενεργειακού παλμού του πρωτοπλασματικού συστήματος (βλ. λήμμα «πρωτοπλασματικά ρεύματα») του οργανισμού. Σύμφωνα με τον Ράιχ «Η σεξουαλική λίμναση αντιπροσωπεύει μια θεμελιώδη διαταραχή του βιολογικού παλμού. […] Μια χρόνια διαταραχή [της σεξουαλικής] λειτουργίας πρέπει κατ’ ανάγκη να συμπίπτει με μία βιοπάθεια. […] Ο κεντρικός μηχανισμός της βιοπάθειας είναι η διαταραχή της εκφόρτισης της βιοσεξουαλικής διέγερσης.» Διέκρινε τις βιοπάθειες σε ψυχικές και σωματικές ανάλογα με την εκδήλωσή τους στην ψυχική ή στη σωματική σφαίρα του οργανισμού αντίστοιχα.
Έτσι οι νευρώσεις, οι ψυχώσεις, οι διαταραχές συμπεριφοράς και προσωπικότητας ανήκουν στις ψυχικές βιοπάθειες, ενώ πολλές χρόνιες παθήσεις από όλο το φάσμα της κλινικής παθολογίας —οι λεγόμενες «ψυχοσωματικές» διαταραχές— συγκαταλέγονται στις σωματικές βιοπάθειες όπως π.χ. αλλεργίες, βρογχικό άσθμα, πονοκέφαλοι και ημικρανίες, πολλές διαταραχές του γαστρεντερολογικού συστήματος, αυτοάνοσα νοσήματα, σακχαρώδης διαβήτης τύπου ΙΙ, παχυσαρκία, πολλά γυναικολογικά προβλήματα, ισχαιμική καρδιοπάθεια, ιδιοπαθής αρτηριακή υπέρταση, ιδιοπαθής επιληψία, σκλήρυνση κατά πλάκας, καρκινωματώδης συρρίκνωση κτλ.

Βιοφυσικός λειτουργισμός: Οργονομικός λειτουργισμός.

Δευτερογενείς ορμές: Πρόκειται για τις βίαιες, καταστροφικές και διεστραμμένες παρορμήσεις στις οποίες μετατρέπονται οι φυσιολογικές πρωτογενείς ενορμήσεις καθώς προσπαθούν να διαπεράσουν τη θωράκιση για να εκφραστούν. Το άτομο τις νιώθει να βγαίνουν από μέσα του «αυθόρμητα» και ορισμένοι θεωρούν ότι είναι απολύτως φυσιολογικό να τις εκφράσουν, πιστεύοντας ότι είναι ισότιμες με κάθε άλλη γνήσια και αυθόρμητη έκφραση της φύσης του ανθρώπου.

Dor: Η τοξική και θανατηφόρος μεταλλαγμένη οργόνη. Ο Ράιχ, στο περιοδικό Δελτίο οργόνης, εξηγεί την προέλευση του όρου DOR ως εξής: «Η μεταλλαγμένη κατάσταση της οργόνης ονομάστηκε DOR, από τα αρχικά των λέξεων Deadly Orgone Radiation (Θανατηφόρα Οργονική Ακτινοβολία)» Η αιτία που προκαλεί αυτή την τοξική μετάλλαξη της οργόνης είναι η υπερδιέγερσή της είτε από την πυρηνική ακτινοβολία (ραδιενέργεια) είτε από συσκευές και εγκαταστάσεις υψηλής τάσης και παραγωγής ιονίζουσας ακτινοβολίας π.χ. ηλεκτρικά ρεύματα υψηλής συχνότητας, μηχανήματα ακτίνων-Χ, μηχανές μικροκυμάτων κ.ά. [Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικοί οι οργονίτες του orgonodrome γιατί ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΥΝ αυτή την θανατηφόρα οργονοενέργεια DOR σε OR την οργονοενέργεια της ζωής και της υγείας]

Εργοδημοκρατία: Το σύστημα κοινωνικής διακυβέρνησης που προκύπτει όταν οι φυσικές, ενδογενώς ορθολογικές εργασιακές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων λειτουργούν απρόσκοπτα. Ο όρος εργοδημοκρατία αντιπροσωπεύει την εδραιωμένη πραγματικότητα και όχι την ιδεολογία των εργασιακών σχέσεων οι οποίες, αν και είναι συνήθως διαστρεβλωμένες, λόγω της επικρατούσας θωράκισης και των παράλογων πολιτικών ιδεολογιών, ωστόσο αποτελούν τη βάση κάθε κοινωνικού επιτεύγματος.

Θωράκιση Μυϊκή, θωράκιση: Οι παθολογικές εκφράσεις του μυϊκού συστήματος (χρόνιοι μυϊκοί σπασμοί) που αναπτύσσει ένα άτομο προκειμένου να καταστείλει έντονες οργανικές αισθήσεις και αφόρητες συγκινήσεις, ιδιαίτερα το άγχος, την οργή και τη σεξουαλική διέγερση. Είναι λειτουργικά ταυτόσημη με την χαρακτηρολογική θωράκιση.

Χαρακτηρολογική θωράκιση: Το σύνολο των τυπικών χαρακτηρολογικών στάσεων τις οποίες αναπτύσσει το άτομο προκειμένου να αμυνθεί απέναντι στις δυσβάστακτες συγκινησιακές διεγέρσεις. Οι στάσεις αυτές προκαλούν ακαμψία του χαρακτήρα, έλλειψη συγκινησιακής επαφής, «απονέκρωση». Είναι λειτουργικά ταυτόσημη με τη μυϊκή θωράκιση.

Κοσμική υπέρθεση: Κατά τον Β. Ράιχ πρόκειται για μια θεμελιώδη λειτουργία της φύσης. Εκδηλώνεται ως αμοιβαία διέγερση, έλξη και συγχώνευση (σύντηξη) δύο ή περισσότερων ενεργειακών συστημάτων.

Λίμναση, σεξουαλική: Η συσσώρευση σεξουαλικής ενέργειας λόγω αναστολής της σεξουαλικής εκφόρτισης. Τροφοδοτεί ενεργειακά κάθε σωματική και ψυχική βιοπάθεια καθώς και τον κοινωνικό παραλογισμό του ανθρώπου.

Λιμναστική νεύρωση: Κάθε σωματική και ψυχική διαταραχή που οφείλεται άμεσα στη λίμναση της σεξουαλικής ενέργειας, Στον πυρήνα της λίμνασης βρίσκεται πάντα το λιμναστικό άγχος.

Λιμναστικό άγχος: Το άγχος που προκαλείται από τη λίμναση της σεξουαλικής ενέργειας στο βιοενεργειακό κέντρο του οργανισμού όταν εμποδίζεται η οργασμική εκφόρτιση.

Μηχανικισμός, μηχανιστική σκέψη: Φιλοσοφικό σύστημα σκέψης που θεωρεί ότι η ύλη είναι η μοναδική υπαρκτική πραγματικότητα στο σύμπαν και οι διάφορες εκφράσεις και αλληλεπιδράσεις της αρκούν για να εξηγήσουν τις φυσικές διεργασίες που συμβαίνουν τόσο στα μηχανικά, όσο και στα βιολογικά ενεργειακά συστήματα. Ο μηχανιστής έχει χάσει την επαφή με τον βιολογικό του πυρήνα και φοβάται τις φυσικές και αυθόρμητες εκφράσεις του. Λόγω της μυϊκής και χαρακτηρολογικής του ακαμψίας βιώνει μια κατακερματισμένη εικόνα για τον κόσμο και τον εαυτό του. Αντιλαμβάνεται τα πάντα γύρω του ως άθροισμα επιμέρους μηχανικών συστημάτων τα οποία δεν συνέχονται από καμία λειτουργική, ενοποιητική αρχή.

Μυστικισμός, μυστικιστική σκέψη: Το φιλοσοφικό σύστημα σκέψης που θεωρεί ότι οι φυσικές οργανικές αισθήσεις και ο μηχανιστικός τρόπος σκέψης δεν αρκούν για να κατανοήσει κανείς την πραγματικότητα. Μόνο η βίωση της «μυστικής» και άρρητης ένωσης με μια υπερβατική πραγματικότητα ή οντότητα —που συχνά ταυτίζεται με τον Θεό— μπορεί να οδηγήσει στην ολοκληρωμένη κατανόηση τόσο της φυσικής όσο και της άυλης πραγματικότητας. Ο μυστικιστής έχει διατηρήσει την επαφή με τον βιολογικό του πυρήνα, αλλά, λόγω της ιδιότυπης θωράκισής του, διαστρεβλώνει και παρερμηνεύει τις φυσικές εκφράσεις του και τις αποδίδει σε υπερφυσικές δυνάμεις. Σύμφωνα με τον Ράιχ, «Ο μυστικισμός σημαίνει, κυριολεκτικά, μια αλλαγή των αισθητηριακών εντυπώσεων και οργανικών αισθήσεων σε κάτι μη πραγματικό και εκτός του παρόντος κόσμου» Από το βιβλίο του “Ο Αιθέρας, ο Θεός και ο Διάβολος”.

Νευροφυτοθεραπεία: Η θεραπευτική τεχνική που βασίζεται στις αρχές της σεξουαλικής οικονομίας. Ονομάστηκε έτσι, επειδή ο θεραπευτικός της στόχος ήταν να ελευθερωθεί η δεσμευμένη ενέργεια του Αυτόνομου Νευρικού Συστήματος, να αποκατασταθεί η νευροφυτική ισορροπία του ασθενούς και επομένως η οργασμική του ικανότητα. Το Αυτόνομο Νευρικό Σύστημα ονομάζεται και «νευροφυτικό» ή απλά «φυτικό» σύστημα. Αποτελούσε εξέλιξη της χαρακτηραναλυτικής τεχνικής του Ράιχ, ο οποίος αργότερα —στις αρχές της δεκαετίας του ’40 και μετά την ανακάλυψη της ατμοσφαιρικής οργόνης— μετονόμασε αυτή τη θεραπευτική τεχνική σε οργονοθεραπεία.

Οργασμική Ανικανότητα: Η απουσία οργασμικής ικανότητας που χαρακτηρίζει τον μέσο άνθρωπο της σύγχρονης εποχής. Η ατελής σεξουαλική εκφόρτιση έχει ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση βιολογικής ενέργειας στον οργανισμό (οργόνης) η οποία στη συνέχεια τροφοδοτεί με ενέργεια κάθε είδους βιοπαθητικά συμπτώματα και τις μαζικές εκδηλώσεις παραλογισμού στη δημόσια ζωή.

Οργασμική Ικανότητα: Η ικανότητα πλήρους παράδοσης στον ακούσιο σπασμό του οργανισμού (οργασμός) και πλήρους εκφόρτισης της σεξουαλικής διέγερσης κατά την κορύφωση της γενετήσιας συνεύρεσης, την οποία στερούνται τα νευρωτικά άτομα. Χαρακτηρίζει τον γενετήσιο χαρακτήρα από τον οποίο απουσιάζει κάθε χαρακτηρολογική και μυϊκή θωράκιση. Η οργασμική ικανότητα πρέπει να διαφοροποιείται από την ικανότητα στύσης και εκσπερμάτισης, καθώς οι τελευταίες αποτελούν απλές προϋποθέσεις της.

Οργασμός: Ο ενιαίος, ακούσιος σπασμός ολόκληρου του οργανισμού κατά την κορύφωση της γενετήσιας συνεύρευσης. Λόγω του ακούσιου χαρακτήρα του και του άγχους οργασμού, έχει κατασταλεί στους περισσότερους ανθρώπους των πολιτισμών εκείνων που καταπιέζουν τη νηπιακή και εφηβική σεξουαλικότητα.

Οργόνη: Σύμφωνα με τον Ράιχ, πρόκειται για μια αρχέγονη κοσμική ενέργεια που βρίσκεται σε όλο το σύμπαν. Θεώρησε ότι απέδειξε την ύπαρξή της οπτικά, θερμικά, ηλεκτροσκοπικά και με τον μετρητή Γκάιγκερ-Μίλερ. Στον ζωντανό οργανισμό την ονόμασε βιο-ενέργεια ή Ενέργεια της Ζωής.

Οργονική βιοφυσική: Ο τομέας της οργονομίας που ασχολείται με τη βιοφυσική έρευνα.

Οργονοθεραπεία / Φυσική Οργονοθεραπεία: Η βιοενεργειακή φόρτιση του οργανισμού με τη βοήθεια του συσσωρευτή οργόνης ο οποίος έλκει την κοσμική οργόνη της ατμόσφαιρας και τη συγκεντρώνει στο εσωτερικό του.

Ψυχιατρική Οργονοθεραπεία: Η κινητοποίηση της μπλοκαρισμένης ενέργειας (οργόνης) του οργανισμού, έτσι ώστε να εκφραστούν ελεύθερα και αυθόρμητα οι κατεσταλμένες συγκινήσεις, με τη σταδιακή διάλυση των μυϊκών και χαρακτηρολογικών θωρακίσεων, με σκοπό πάντα την εδραίωση της οργασμικής ικανότητας.

Οργονομετρία / Οργονομετρικές εξισώσεις: Ο Ράιχ ονόμασε οργονομετρία τη μελέτη των σχέσεων των φυσικών διεργασιών, οι οποίες αποτελούν εκδηλώσεις της οργονικής ενέργειας, με βάση τη συλλογιστική τεχνική του οργονομικού λειτουργισμού. Οι οργονομετρικές εξισώσεις αποτελούν σχηματικές παραστάσεις απεικόνισης του λειτουργικού τρόπου συσχέτισης των φυσικών διεργασιών.

Οργονομία: Η φυσική επιστήμη που ερευνά την οργόνη και τις λειτουργίες της.

Οργονομικός λειτουργισμός (ή ενεργειακός, ή βιοφυσικός): Η τεχνική της λειτουργικής σκέψης στην οποία στηρίζεται η κλινική και πειραματική οργονική έρευνα των φυσικών διαδικασιών. Το χαρακτηριστικό της λειτουργικής σκέψης είναι ότι η συλλογιστική της εναρμονίζεται με τον τρόπο που λειτουργεί η φύση. Η τεχνική αυτή αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της μελέτης της διαμόρφωσης του ανθρώπινου χαρακτήρα και οδήγησε στην ανακάλυψη της οργόνης στον οργανισμό και στην ατμόσφαιρα, αποδεικνύοντας ότι είναι ικανή να προσεγγίζει σωστά τις βασικές φυσικές λειτουργίες τόσο των έμβιων όσο και των άβιων διεργασιών.

Οργονομικό δυναμικό, αντίστροφο: Έτσι ονόμασε ο Ράιχ την ενδογενή τάση και χαρακτηριστική ιδιότητα της οργόνης να κινείται αυθόρμητα από τα ασθενέστερα φορτισμένα οργονοτικά συστήματα προς τα ισχυρότερα τα οποία την έλκουν και τη συγκρατούν. Το αντίστροφο οργονομικό δυναμικό εξηγεί τη φόρτιση των συσσωρευτών οργόνης, τη λειτουργία του νεφοδιαλυτή και του ιατρικού απορροφητή DOR.
Είναι προφανές ότι μια τέτοια αυθόρμητη φυσική διαδικασία είναι ασυμβίβαστη με το δεύτερο θερμοδυναμικό αξίωμα και την αρχή της εντροπίας στη φύση, σύμφωνα με την οποία η ροή ενέργειας από συστήματα χαμηλού δυναμικού προς εκείνα υψηλότερου γίνεται μόνο με εξωτερική δαπάνη έργου και ποτέ αυθόρμητα.

Πείραμα ΧΧ: Πρόκειται για ένα πείραμα που σκοπό είχε τη μελέτη της οργάνωσης των βιόντων από την ελεύθερη μάζας οργόνη. Ο όρος «ελεύθερη μάζας ενέργεια» χρησιμοποιήθηκε από τον Ράιχ προκειμένου να υποδηλώσει την ενέργεια της οποίας η ύπαρξη δεν προϋποθέτει την παρουσία ύλης. Ο Ράιχ μελετούσε τη φωταύγεια της οργόνης σε δείγματα βιοντικού νερού με μια σειρά πειραμάτων. Κάποιο δείγμα έμεινε στο ύπαιθρο και πάγωσε. Όταν το δείγμα αποψύχθηκε, περιείχε πυκνά λέπια. Στο μικροσκόπιο και σε μεγέθυνση 3000x, ο Ράιχ παρατήρησε ότι τα λέπια περιείχαν βιοντικές κύστεις οι οποίες συστέλλονταν και διαστέλλονταν, και εξέπεμπαν ισχυρή φωταύγεια.
Ο ίδιος έγραψε για το πείραμα: «Μεταξύ 1936 και 1945, παρασκευάζαμε βιόντα αποκλειστικά από πλήρως οργανωμένη ύλη (χούμο, χόρτα, σίδηρο, άμμο, άνθρακα κτλ.). Η διαφορά του Πειράματος ΧΧ συνίσταται στο γεγονός ότι για πρώτη φορά μπορέσαμε να λάβουμε κύστεις οργόνης που είχαν όλα τα κριτήρια της έμβιας ύλης, προερχόμενες όχι από πλήρως οργανωμένη ύλη, αλλά από ελεύθερη μάζας οργόνη.» Από το βιβλίο του Β. Ράιχ Η βιοπάθεια του καρκίνου.

Παρασκευή βιοντικού νερού: Κοσκινίζουμε χώμα και αφού το βράσουμε σε αποσταγμένο νερό ή νερό βρύσης για μία ώρα ή το αποστειρώσουμε στο αυτόκαυστο για μία ώρα στους 120ο Κελσίου και πίεση 15 lbs, στη συνέχεια το διηθούμε. Το διηθημένο υγρό ονομάζεται βιοντικό νερό. “Η βιοπάθεια του καρκίνου”.

Πρωτοπλασματικά ρεύματα: Αισθήσεις ενεργειακής ροής, οι οποίες διατρέχουν ελεύθερα την αθωράκιστη και επομένως αυθόρμητα παλλόμενη έμβια ύλη. Η υποκειμενική αντίληψή τους αντανακλά την αντικειμενική μετάδοση της βιοπλασματικής διέγερσης. Η απουσία θωράκισης είναι απαραίτητη προϋπόθεση της αδιατάρακτης ενότητας του υποκειμενικού βιώματος με την αντικειμενική διέγερση του πρωτοπλάσματος. Ο Ράιχ θεωρούσε ότι τα ρεύματα αυτά προέρχονται από το πρωτόπλασμα των κυττάρων, δηλαδή από ένα πολύ βαθύ βιολογικό επίπεδο, το οποίο είναι κοινό σε όλα τα έμβια πλάσματα της φύσης.
Στο περιοδικό Δελτίο οργόνης, Τόμος 2, Νο 3, 7/1950, στο άρθρο με τίτλο «Οργονομικός λειτουργισμός» ο Ράιχ γράφει: «Όταν παρατηρούμε πρωτοπλασματικούς σπασμούς πρωτοζώων, δεν έχουμε ποτέ την εντύπωση ότι ο οργανισμός νιώθει άγχος ή είναι απορρυθμισμένος. Ο συνολικός πρωτοπλασματικός σπασμός μπορεί εύκολα να παρατηρηθεί σε ορισμένα πρωτόζωα (vorticella). Σ’ αυτά, έπειτα από μία περίοδο φόρτισης που προκαλείται από την πρόσληψη από το υγρό υψηλά φορτισμένων βιόντων (=ενεργειακών κύστεων), ξεκινούν επαναλαμβανόμενοι σπασμοί που ακολουθούνται από χαλάρωση.
Η vorticella δεν διαθέτει κανένα νεύρο. Ο οργασμικός σπασμός είναι επομένως έκφραση της φόρτισης και εκφόρτισης του πρωτοπλάσματος και είναι ανεξάρτητος από την ύπαρξη ή όχι διαμορφωμένου νευρικού συστήματος.» Παλαιότερα ο όρος είχε μεταφραστεί ως «πλασματικά ρεύματα», αλλά η λέξη «πλασματικός» στα ελληνικά σημαίνει «αυτός που δεν στηρίζεται σε πραγματικά δεδομένα, φανταστικός, υποθετικός ή ψεύτικος» (Λεξικό Νεοελληνικής Γλώσσας), πράγμα που δεν μαρτυρά καθόλου τη σχέση του όρου με τη βιολογία του κυττάρου.

Σεξουαλική οικονομία: Ο τομέας της oργονομίας ο οποίος ασχολείται με την οικονομία, δηλαδή με την ενεργειακή διαχείριση, της βιολογικής ενέργειας του οργανισμού (οργόνης).

Συγκινησιακή πανούκλα: Η καταστροφική δράση του νευρωτικού χαρακτήρα όταν αυτή εκδηλώνεται στον κοινωνικό χώρο.

Χαρακτηρανάλυση: Αρχικά επρόκειτο για μια τροποποίηση της παραδοσιακής φροϊδικής ψυχαναλυτικής τεχνικής που εισήγαγε ο Ράιχ. Στο επίκεντρο της ανάλυσης τέθηκε πλέον ο χαρακτήρας και η αντίσταση που προέβαλλε στη θεραπεία, και όχι τα συμπτώματα και η αποκάλυψη του ασυνείδητου περιεχόμενού τους. Ωστόσο, η ανακάλυψη της μυϊκής θωράκισης οδήγησε σταδιακά στην ανάπτυξη μιας νέας τεχνικής, που ονομάστηκε χαρακτηραναλυτική νευροφυτοθεραπεία. Η μεταγενέστερη ανακάλυψη της οργανισμικής οργόνης («βιοενέργειας») οδήγησε στην περαιτέρω εξέλιξη της χαρακτηραναλυτικής νευροφυτοθεραπείας, η οποία τελικά ονομάστηκε οργονοθεραπεία. (βλ. λήμμα Οργονοθεραπεία, Φυσική και Ψυχιατρική.)

Χαρακτήρας (χαρακτηροδομή): Η δομή της ψυχικής ορ­γάνωσης ενός ατόμου, ο στερεότυπος τρόπος δράσης και αντίδρασής του. Η οργονομική έννοια του χαρακτήρα είναι λειτουργική και βιολογική και δεν αποτελεί στατική, ψυχολογική ή ηθικολογική έννοια.

Χαρακτήρας, Νευρωτικός (χαρακτηρονεύρωση, νευρωτική χαρακτηροδομή): Ο χαρακτήρας ο οποίος, εξαιτίας της χρόνιας σεξουαλικής λίμνασης, λειτουργεί σύμφωνα με τις ηθικολογικές προσταγές της ψυχαναγκαστικής ηθικής.

Χαρακτήρας, Γενετήσιος (γενετήσια χαρακτηροδομή): Ο μη νευρωτικός χαρακτήρας ο οποίος δεν πάσχει από σεξουαλική λίμναση και επομένως είναι ικανός για φυσική αυτορρύθμιση, βασιζόμενος στην οργασμική ικανότητά του.

Αισθάνεσαι Ανώτερος Επειδή Νιώθεις Κατώτερος

Ο ανθρωπάκος μέσα μου λέει:
«Έγινες πια μεγάλος και τρανός, γνωστός σε Γερμανία, Αυστρία, Σκανδιναβία, Αγγλία, Αμερική και Παλαιστίνη. Οι κομμουνιστές σε πολεμούν. Οι “σωτήρες των πολιτιστικών αξιών” σε μισούν. Τα θύματα της συναισθηματικής πανούκλας σε διώκουν. Έχεις γράψει δώδεκα βιβλία και εκατόν πενήντα άρθρα για την αθλιότητα της ζωής, την αθλιότητα του ανθρωπάκου. Το έργο σου διδάσκεται στα πανεπιστήμια και άλλοι μεγάλοι, μοναχικοί άνθρωποι, λένε πως είσαι πολύ μεγάλος άνθρωπος. Συγκαταλέγεσαι ανάμεσα στους κολοσσούς της επιστήμης.
Ανακαλύπτοντας την κοσμική ενέργεια της ζωής και τους νόμους που διέπουν τη ζωντανή ύλη, έκανες τη μεγαλύτερη ανακάλυψη των τελευταίων αιώνων. Βοήθησες να γίνει κατανοητή η φύση του καρκίνου. Είπες την αλήθεια. Γι’ αυτό σε κυνηγούν από χώρα σε χώρα. Τώρα δικαιούσαι να ξεκουραστείς. Απόλαυσε την επιτυχία και τη φήμη σου. Σε λίγα χρόνια το όνομά σου θα ακούγεται παντού. Αρκετά έκανες. Φτάνει πια. Αφοσιώσου πλέον στις μελέτες σου για το λειτουργικό νόμο της φύσης».

Έτσι λέει ο ανθρωπάκος μέσα μου, επειδή σε φοβάται, ανθρωπάκο.

Για πολλά χρόνια ήμουν σε στενή επαφή μαζί σου. Μέσα από τις προσωπικές μου εμπειρίες γνώριζα τη ζωή σου και ήθελα να σε βοηθήσω. Διατηρούσα τούτη την επαφή, επειδή έβλεπα ότι σε βοηθούσα πραγματικά κι ότι δεχόσουν πρόθυμα τη βοήθειά μου, συχνά με δάκρυα στα μάτια. Λίγο-λίγο, όμως, άρχισα να καταλαβαίνω ότι ενώ ήσουν πρόθυμος να δεχτείς τη βοήθειά μου, ήσουν ανίκανος να την υπερασπιστείς. Την υπερασπίστηκα εγώ για σένα και πάλεψα σκληρά για λογαριασμό σου. Μα ήρθαν οι ηγέτες σου και κατέστρεψαν το έργο μου· κι εσύ τους ακολούθησες, δίχως να βγάλεις άχνα.
Μετά απ’ αυτό διατήρησα την επαφή μαζί σου, ελπίζοντας να ανακαλύψω τον τρόπο που θα μπορούσε κανείς να σε βοηθήσει χωρίς να καταστραφεί, είτε ως ηγέτης, είτε ως θύμα σου. Ο ανθρωπάκος μέσα μου ήθελε να σε κερδίσει, να σε «σώσει», να τον θωρείς με το ίδιο δέος που αντιμετωπίζεις τα «ανώτερα μαθηματικά», επειδή δεν έχεις ιδέα τι είναι. Όσο λιγότερο καταλαβαίνεις, τόσο περισσότερο δέος νιώθεις. Ξέρεις τον Χίτλερ καλύτερα από τον Νίτσε, τον Ναπολέοντα καλύτερα από τον Πεσταλότσι. Θεωρείς κάποιον βασιλιά σημαντικότερο απ’ τον Sigmund Freud.

Ο ανθρωπάκος μέσα μου θέλει να σε κερδίσει, όπως σε κερδίζουν συνήθως με τα ταμ-ταμ της ηγεσίας. Όταν ο ανθρωπάκος μέσα μου ονειρεύεται να «σε οδηγήσει στην ελευθερία», σε φοβάμαι. Υπάρχει κίνδυνος να ανακαλύψεις μέσα μου τον εαυτό σου κι εμένα μέσα σου, να τρομάξεις και γυρεύοντας να δολοφονήσεις τον εαυτό σου, να δολοφονήσεις εμένα. Μα δεν είμαι πια πρόθυμος να πεθάνω, υπερασπίζοντας την ελευθερία σου να είσαι σκλάβος του καθενός.
Δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Αντιλαμβάνομαι ότι η «ελευθερία να είσαι σκλάβος του καθενός» δεν είναι ευκολονόητη ιδέα.
Προκειμένου να ξεφύγεις από την κατάσταση του σκλάβου που είναι αφοσιωμένος σε έναν και μοναδικό αφέντη και να γίνεις σκλάβος του καθενός, πρέπει πρώτα να σκοτώσεις το συγκεκριμένο δυνάστη, τον τσάρο ας πούμε. Δίχως, όμως, επαναστατικά κίνητρα και υψηλά ιδανικά περί ελευθερίας, δεν μπορείς να διαπράξεις έναν τέτοιο πολιτικό φόνο. Συνεπώς, ιδρύεις ένα επαναστατικό κόμμα κάτω από την ηγεσία ενός πραγματικά μεγάλου ανθρώπου, του Ιησού, ας πούμε, του Μαρξ, του Λίνκολν ή του Λένιν.
Τούτος ο πραγματικά μεγάλος άνθρωπος παίρνει πολύ σοβαρά το θέμα της ελευθερίας σου. Αν θέλει να πετύχει πρακτικά αποτελέσματα, είναι υποχρεωμένος να μαζέψει γύρω του ένα σωρό ανθρωπάκια, βοηθούς κι εκτελεστικά όργανα, επειδή δεν μπορεί να φέρει σε πέρας ένα τέτοιο κολοσσιαίο έργο μονάχος.
Αν δε συγκέντρωνε γύρω του μερικά μεγάλα ανθρωπάκια, δε θα τον καταλάβαινες, θα τον αγνοούσες. Περιβάλλεται από μεγάλα ανθρωπάκια για να αποκτήσει δύναμη για χάρη σου, να κατακτήσει μιαν αλήθεια, ή να θεμελιώσει μια νέα, καλύτερη πίστη. Γράφει ευαγγέλια, φτιάχνει νόμους για να διασφαλίσει την ελευθερία σου κι υπολογίζει στη βοήθειά σου και την προθυμία σου να τον συνδράμεις. Σε τραβάει έξω από τον κοινωνικό βούρκο, όπου είχες βουλιάξει.
Προκειμένου, όμως, να κρατήσει ενωμένα όλα τα μεγάλα ανθρωπάκια και να μη χάσει την εμπιστοσύνη σου, ο πραγματικά μεγάλος άνθρωπος αναγκάζεται, λίγο-λίγο, να θυσιάσει τη μεγαλοσύνη που ανέπτυξε με μόχθο, σε βαθιά πνευματική απομόνωση, μακριά από σένα και τη σύγχυση της καθημερινότητάς σου, μα πάντα σε στενή επαφή με τη ζωή σου. Προκειμένου να σε καθοδηγεί, πρέπει να σου επιτρέψει να τον λατρεύεις σαν απρόσιτο Θεό. Δε θα του είχες καμιά εμπιστοσύνη αν παρέμενε ο απλός άνθρωπος που ήταν και πριν, αν συζούσε, για παράδειγμα, με μια γυναίκα, δίχως να έχουν ενωθεί με τα δεσμά του γάμου. Έτσι, εσύ ο ίδιος δημιουργείς τον καινούργιο αφέντη σου.
Όμως, εξυψωμένος στο βαθμό του καινούργιου αφέντη, ο μεγάλος άνθρωπος χάνει τη μεγαλοσύνη του, που ήταν συνισταμένη ακεραιότητας, απλότητας, θάρρους και επαφής με την πραγματικότητα της ζωής. Τα μεγάλα ανθρωπάκια, που αντλούν το κύρος τους από το μεγάλο άνθρωπο, καταλαμβάνουν καίριες θέσεις στην οικονομία, τη διπλωματία, την κυβέρνηση, τις τέχνες και τις επιστήμες. Εσύ παραμένεις εκεί που ήσουν εξαρχής, στο βούρκο!
Εξακολουθείς να περιφέρεσαι ρακένδυτος, για χάρη του «μέλλοντος του σοσιαλισμού», ή του «Τρίτου Ράιχ». Εξακολουθείς να ζεις σε λασποκαλύβες, σοβαντισμένες με κοπριά. Είσαι, όμως, περήφανος για το Μέγαρο του Πολιτισμού. Είσαι ικανοποιημένος με την ψευδαίσθηση πως έχεις δύναμη… Μέχρι τον επόμενο πόλεμο και την πτώση των καινούργιων αφεντάδων.
Άλλα ανθρωπάκια σε μακρινές χώρες μελέτησαν διεξοδικά τον πόθο σου να είσαι σκλάβος του καθενός. Κι αυτό τους δίδαξε πώς να γίνονται μεγάλα ανθρωπάκια, με τη μικρότερη νοητική προσπάθεια. Τούτα τα μεγάλα ανθρωπάκια δε γεννήθηκαν σε επαύλεις· αναδύθηκαν από τις δικές σου τάξεις. Πείνασαν, όπως κι εσύ. Υπέφεραν, όσο κι εσύ. Ανακάλυψαν έναν ταχύτερο τρόπο να αλλάζουν αφέντες. Επί εκατοντάδες χρόνια αληθινά μεγάλοι διανοητές έκαναν ανυπολόγιστες θυσίες. Αφιέρωσαν το νου και τη ζωή τους για να σου εξασφαλίσουν την ελευθερία και την ευημερία σου. Ε, λοιπόν, τα ανθρωπάκια που αναδύθηκαν από τους κόλπους σου, ανακάλυψαν πως δε χρειάζεται να καταβάλει κανείς τόσο κόπο και μόχθο.
Εκείνο που κατόρθωσαν, μετά από δοκιμασίες και σκληρό πνευματικό αγώνα πολλών χρόνων, οι αληθινά μεγάλοι διανοητές, αυτοί κατάφεραν να το καταστρέψουν σε λιγότερο από πέντε. Μάλιστα, τα ανθρωπάκια από τις τάξεις σου ανακάλυψαν τον τρόπο να επισπεύδουν τη διαδικασία. Η μέθοδός τους είναι χυδαία και κτηνώδης. Σου λένε απερίφραστα ότι εσύ κι η ζωή σου, τα παιδιά κι η οικογένειά σου δεν αξίζουν πεντάρα· ότι είσαι ένα ηλίθιο ανδράποδο που μπορούν να το κάνουν ό,τι θέλουν. Δε σου υπόσχονται ατομικές, μα εθνικές ελευθερίες. Δε λένε λέξη περί αυτοσεβασμού.
Σου λένε μονάχα να σέβεσαι το κράτος. Δε σου υπόσχονται προσωπική μεγαλοσύνη, αλλά εθνικό μεγαλείο. Εφόσον η «ατομική ελευθερία» και η «ατομική μεγαλοσύνη» δε σημαίνουν για σένα το παραμικρό, ενώ η «εθνική ελευθερία» και τα «εθνικά συμφέροντα» διεγείρουν τις φωνητικές σου χορδές ακριβώς όπως τρέχουν τα σάλια του σκύλου μπροστά στο κόκαλο. Ο ήχος αυτών των λέξεων σε κάνει να ζητωκραυγάζεις. Φυσικά, κανένα από αυτά τα ανθρωπάκια δεν πληρώνει το τίμημα της γνήσιας ελευθερίας που πλήρωσε ο Τζιορντάνο Μπρούνο, ο Ιησούς, ο Καρλ Μαρξ ή ο Λίνκολν.
Δε σ’ αγαπούν, ανθρωπάκο· σε περιφρονούν, επειδή περιφρονείς τον εαυτό σου. Σε ξέρουν απ’ έξω κι ανακατωτά, καλύτερα απ’ ό,τι σε ξέρουν οι Ροκφέλερ και οι Τόρις. Γνωρίζουν τις χειρότερες αδυναμίες σου, όπως θα έπρεπε να τις γνωρίζεις εσύ. Σε θυσίασαν σ’ ένα σύμβολο κι εσύ τους έδωσες τη δύναμη να σ’ εξουσιάζουν. Εσύ ο ίδιος τους αναγόρευσες αφεντικά σου και συνεχίζεις να τους στηρίζεις, παρόλο που πέταξαν τις μάσκες τους. Στο ‘παν κατάμουτρα: «Είσαι και θα είσαι πάντα κατώτερος, ανίκανος να αναλάβεις την παραμικρή ευθύνη». Κι εσύ τους αποκαλείς καθοδηγητές και σωτήρες και φωνάζεις «ζήτω, ζήτω».

Σε Φοβάμαι Ανθρωπάκο. Σε Τρέμω

Επειδή από σένα εξαρτάται το μέλλον της ανθρωπότητας. Σε φοβάμαι, επειδή το κυριότερο μέλημά σου στη ζωή είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου. Είσαι άρρωστος, ανθρωπάκο, άρρωστος βαριά. Δε φταις εσύ γι’ αυτό, μα έχεις υποχρέωση να γιατρευτείς. Θα ‘χες από καιρό αποτινάξει τα δεσμά σου, αν δεν ενθάρρυνες ο ίδιος την καταπίεση και δεν τη στήριζες άμεσα με τις πράξεις σου. Καμία αστυνομική δύναμη στον κόσμο δε θα ήταν ικανή να σε συντρίψει, αν διέθετες στην καθημερινή σου ζωή έστω και μια στάλα αυτοσεβασμό· αν συνειδητοποιούσες, πραγματικά συνειδητοποιούσες, πως χωρίς εσένα η ζωή δε θα συνέχιζε ούτε μια ώρα. Στο είπε αυτό ο ελευθερωτής σου; Σε αποκάλεσε «Προλετάριο του Κόσμου», αλλά δε σου είπε ότι εσύ, και μόνο εσύ, είσαι υπεύθυνος για τη ζωή σου (κι όχι για την τιμή της πατρίδας σου).
Πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι εσύ αναγορεύεις τα ανθρωπάκια σου καταπιεστές και φοράς το αγκάθινο στεφάνι του μαρτυρίου στους πραγματικά μεγάλους ανθρώπους. Ότι τους σταυρώνεις και τους λιθοβολείς, ή τους αναγκάζεις σε λιμοκτονία. Ότι δεν τους σκέφτεσαι ποτέ, ούτε λογαριάζεις όσα έκαναν για σένα. Ότι δεν έχεις ιδέα σε ποιους χρωστάς όσα απολαμβάνεις στη ζωή…
Μα ποιος νομίζεις ότι είσαι ανθρωπάκο; κοίτα γύρω σου
«Πριν σε εμπιστευτώ, θέλω να μάθω τι πρεσβεύεις».
Αν σου πω τι πρεσβεύω, θα τρέξεις γραμμή στον εισαγγελέα ή την Επιτροπή Αντιαμερικανικής Δραστηριότητας, στο FBI ή τη GPU, στην αγαπημένη σου παλιοφυλλάδα, την Κου Κλουξ Κλαν ή τους διάφορους ηγέτες του παγκόσμιου προλεταριάτου.
Δεν είμαι λευκός μήτε μαύρος, κόκκινος ή κίτρινος.
Δεν είμαι Χριστιανός, ούτε Εβραίος, Μουσουλμάνος ή Μορμόνος.
Δεν είμαι πολύγαμος, μήτε ομοφυλόφιλος ή αναρχικός.
Όταν αγκαλιάζω μια γυναίκα, είναι επειδή την αγαπώ και την ποθώ κι όχι επειδή έχω πιστοποιητικό γάμου ή είμαι σεξουαλικά πεινασμένος.
Δε δέρνω τα παιδιά. Δεν ψαρεύω, δεν κυνηγώ κι ας είμαι καλός σκοπευτής κι ας αγαπώ τη σκοποβολή. Δεν παίζω μπριτζ και δε δίνω πάρτι για να διαδώσω τις ιδέες μου. Αν οι ιδέες μου ευσταθούν, θα διαδοθούν από μόνες τους.
Δεν υποβάλλω τις εργασίες μου σε καμιά ιατρική αυθεντία, εκτός κι αν τις κατανοεί καλύτερα από μένα. Εγώ αποφασίζω ποιος κατανοεί τις ανακαλύψεις μου και ποιος όχι.
Τηρώ κάθε λογικό νόμο κατά γράμμα, αλλά μάχομαι τους απαρχαιωμένους ή τους εξωφρενικούς. (Μη βιαστείς να καταφύγεις στον εισαγγελέα, ανθρωπάκο! Αν είναι έντιμος άνθρωπος, το ίδιο κάνει κι εκείνος).
Θέλω τα παιδιά και οι νέοι να απολαμβάνουν το σωματικό έρωτα δίχως αναστολές.
Δε θεωρώ ότι για να είναι κανείς θρήσκος, με την καλύτερη, αυθεντικότερη έννοια, πρέπει να καταστρέψει την ερωτική του ζωή και να μουμιοποιηθεί, στην ψυχή και το σώμα.
Γνωρίζω πως εκείνο που αποκαλείς «Θεός» υπάρχει πραγματικά, αλλά όχι με τη μορφή που φαντάζεσαι. Ο Θεός είναι η πρωταρχική κοσμική ενέργεια, ο έρωτας στο κορμί σου, η ακεραιότητα του χαρακτήρα σου και το αίσθημα της φύσης, μέσα σου και γύρω σου.
Αν δοκίμαζε κανείς με οποιοδήποτε πρόσχημα να επέμβει στο έργο μου ως γιατρός ή εκπαιδευτικός, θα τον πετούσα έξω από την πόρτα. Κι αν με καλούσαν στο δικαστήριο, θα του έθετα μερικές απλές, ξεκάθαρες ερωτήσεις, στις οποίες δε θα μπορούσε να απαντήσει δίχως να ντρέπεται σ’ όλη του τη ζωή. Κι αυτό γιατί γνωρίζω τι είναι εσωτερικά ο άνθρωπος. Γνωρίζω πως κάθε ανθρώπινο ον, έχει την ιδιαίτερη αξία του. Θέλω, επίσης, να κυβερνάται ο κόσμος με γνώμονα το έργο και όχι τις απόψεις περί έργου. Έχω τις δικές μου απόψεις και μπορώ να διακρίνω το ψέμα από την αλήθεια. Τη χρησιμοποιώ καθημερινά σαν εργαλείο στη δουλειά μου· την καθαρίζω όταν τελειώνω και τη διατηρώ καθαρή.

Σε φοβάμαι, ανθρωπάκο, σε φοβάμαι πολύ.

Δεν ήμουν έτσι πάντα. Ήμουν κι εγώ ανθρωπάκος, ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλα ανθρωπάκια. Κατόπιν έγινα επιστήμονας και ψυχίατρος. Έμαθα να διακρίνω πόσο άρρωστος είσαι και πόσο επικίνδυνη είναι η αρρώστια σου. Έμαθα να διακρίνω ότι αυτό που σε καθηλώνει -καθημερινά, κάθε ώρα της μέρας, ακόμα και δίχως την ενίσχυση κάποιας εξωτερικής πίεσης- είναι η ψυχική διαταραχή σου κι όχι κάποια ανώτερη δύναμη, έξω από σένα.
Αν ήσουν εσωτερικά ζωντανός και υγιής, θα ‘χες ανατρέψει τους τύραννους, από καιρό. Στο παρελθόν οι δυνάστες σου προέρχονταν από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, μα σήμερα ξεπηδούν από τους κόλπους σου. Είναι κι αυτοί ανθρωπάκια σαν κι εσένα, ανθρωπάκο. Και πρέπει να είναι στ’ αλήθεια πολύ μικροί και ποταποί για να γνωρίζουν, από πείρα, την αθλιότητά σου και με βάση τούτη τη γνώση να σε καταπιέζουν αποτελεσματικότερα και στυγνότερα από ποτέ.
Δεν έχεις κανένα αισθητήριο για να διακρίνεις τον πραγματικά μεγάλο άνθρωπο. Ο χαρακτήρας του, τα βάσανά του, η λαχτάρα του, η οργή του κι ο αγώνας του για σένα σου είναι άγνωστα. Αγνοείς εντελώς πως υπάρχουν άντρες και γυναίκες που, από φύση τους, είναι ανίκανοι να σε καταπιέσουν και να σε εκμεταλλευτούν· άντρες και γυναίκες που θέλουν να είσαι ελεύθερος, πραγματικά κι αληθινά ελεύθερος. Μα αντιπαθείς τούτους τους άντρες και τις γυναίκες, επειδή είναι έξω από τη φύση σου. Είναι απλοί και ειλικρινείς. Εκτιμούν την αλήθεια, όσο εκτιμάς εσύ την κομπίνα. Βλέπουν μέσα σου σα να ‘σαι διάφανος, αλλά δε σε περιφρονούν.

Θλίβονται για την κατάντια του ανθρώπου

Μα διαισθάνεσαι πως βλέπουν μέσα σου και νιώθεις να απειλείσαι. Αναγνωρίζεις τη μεγαλοσύνη τους, ανθρωπάκο, μόνο όταν πολλά άλλα ανθρωπάκια σού πουν ότι είναι μεγάλοι. Φοβάσαι τους μεγάλους ανθρώπους, την επαφή τους με τη ζωή και την αγάπη τους γι’ αυτή. Όμως ο μεγάλος άνθρωπος σε αγαπά, όπως θα αγαπούσε κάθε ζωντανό πλάσμα. Δε θέλει να υποφέρεις, όπως υποφέρεις χιλιάδες χρόνια τώρα. Δε θέλει να λες ανοησίες, όπως λες εδώ και χιλιάδες χρόνια. Δε θέλει να δουλεύεις σαν μουλάρι, επειδή αγαπά τη ζωή και θέλει να την απαλλάξει από τα βάσανα και τον εξευτελισμό.

Ωθείς τους πραγματικά μεγάλους ανθρώπους να σε περιφρονούν, να αποστρέφουν με θλίψη το κεφάλι στη θέα της μικρότητάς σου, να σε αποφεύγουν και, το χειρότερο, να σε λυπούνται. Κι αν τύχει, ανθρωπάκο, να είσαι ψυχίατρος, ένας Λαμπρόσο για παράδειγμα, χαρακτηρίζεις τον αληθινά μεγάλο άνθρωπο εγκληματία ή εν δυνάμει εγκληματία και τρελό, επειδή ο μεγάλος άνθρωπος, αντίθετα από σένα, δε βάζει στόχο στη ζωή του τα πλούτη, την κοινωνική αποκατάσταση της κόρης του μ’ έναν καλό γάμο, την πολιτική καριέρα ή τους ακαδημαϊκούς τίτλους.
Έτσι, επειδή είναι διαφορετικός από σένα, τον αποκαλείς «μεγαλοφυΐα» ή «παλαβιάρη». Εκείνος από την πλευρά του είναι πρόθυμος να παραδεχτεί πως δεν είναι μεγαλοφυΐα, μα ένα απλό, ζωντανό πλάσμα. Τον χαρακτηρίζεις ακοινώνητο, επειδή προτιμά να μένει μόνος με τις σκέψεις του, παρά να ακούει ανόητες φλυαρίες στις κοινωνικές εκδηλώσεις σου. Τον αποκαλείς τρελό επειδή ξοδεύει τα λεφτά του σε επιστημονικές έρευνες, αντί να τα επενδύει στο χρηματιστήριο, όπως εσύ. Έχεις το θράσος, ανθρωπάκο, στον αβυσσαλέο εκφυλισμό σου, να αποκαλείς έναν απλό, ειλικρινή άνθρωπο «ανώμαλο». Τον συγκρίνεις με τον εαυτό σου, τον μετράς με τα ευτελή σου κριτήρια και βρίσκεις πως δε φτάνει τις απαιτήσεις της δικής σου ομαλότητας.

Δεν μπορείς να δεις ανθρωπάκο

Αρνείσαι να αναγνωρίσεις ότι εξωθείς αυτόν τον άνθρωπο, που σε αγαπά και θέλει να σε βοηθήσει, μακριά από κάθε μορφή κοινωνικής ζωής, επειδή την έχεις καταντήσει αφόρητη, είτε στο σαλόνι, είτε στην ταβέρνα. Ποιος τον έκανε αυτό που είναι σήμερα, μετά από βάσανα κι απόγνωση δεκαετιών; Εσύ, με την αναλγησία σου, τη στενοκεφαλιά σου, το διεστραμμένο τρόπο σκέψης και τις «απαράβατες αξίες» σου, που είναι ανίκανες να αντέξουν τις κοινωνικές εξελίξεις μιας δεκαετίας. Σκέψου μόνο όλα εκείνα τα αδιαμφισβήτητα στα οποία ορκιζόσουν τα χρόνια που μεσολάβησαν μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου.
Πες μου ειλικρινά, ανθρωπάκο, πόσα αναθεώρησες από αυτά; Κανένα, ανθρωπάκο. Ο μεγάλος άνθρωπος σκέφτεται προσεκτικά, αλλά όταν αφοσιωθεί σε μια ιδέα, βλέπει πολύ μακριά. Κι εσύ, ανθρωπάκο, όταν η ιδέα του αποδεικνύεται σωστή κι αντέχει στο πέρασμα του χρόνου, εκεί που η δική σου είναι ρηχή κι εφήμερη, του φέρεσαι σαν να ‘ναι απόβλητος. Εξωθώντας τον στο περιθώριο, σπέρνεις μέσα του τον τρομερό σπόρο της μοναξιάς. Όχι το σπόρο που γεννά μεγάλες πράξεις, αλλά το σπόρο του φόβου πως θα τον παρεξηγήσεις και θα τον προσβάλεις.
Γιατί είσαι «ο λαός», «η κοινή γνώμη», «η συνείδηση της κοινωνίας». Αναλογίστηκες ποτέ σου, ανθρωπάκο, τη γιγάντια ευθύνη που συνεπάγεται αυτή η ιδιότητά σου; Αναρωτήθηκες ποτέ -πες μου ειλικρινά!- κατά πόσο, από την άποψη της μακροπρόθεσμης κοινωνικής εξέλιξης, της φύσης, ή των μεγάλων επιτεύξεων της ανθρωπότητας, από τη σκοπιά του Ιησού, για παράδειγμα, ο τρόπος σκέψης σου είναι σωστός ή λάθος; Όχι, δεν αναρωτιέσαι ποτέ αν ο τρόπος σκέψης σου είναι σωστός ή λάθος. Αναρωτιέσαι μονάχα τι θα πει ο γείτονάς σου ή, αν πράττεις το σωστό, πόσα λεφτά θα σου κοστίσει. Αυτά είναι τα μόνα που αναρωτιέσαι, ανθρωπάκο· αυτά και τίποτ’ άλλο!
Μα αφού ώθησες το μεγάλο άνθρωπο στην απομόνωση, ξεχνάς τι του έκανες. Είπες απλά μερικές βλακείες παραπάνω, έκανες μια μπαγαποντιά ακόμα, προκάλεσες κι άλλο βαθύ πόνο. Ξεχνάς! Ο μεγάλος άνθρωπος, όμως, δεν ξεχνά. Δε σχεδιάζει την εκδίκησή του, μα προσπαθεί να καταλάβει γιατί συμπεριφέρεσαι τόσο ελεεινά. Ξέρω ότι κι αυτό είναι έξω από τη φύση σου. Πίστεψέ με, όμως! Όσες φορές κι αν τον πονέσεις, όσες αγιάτρευτες πληγές κι αν του προκαλέσεις, ακόμα κι αν σ’ ένα λεπτό έχεις κιόλας ξεχάσει τη μικρόψυχη κατεργαριά σου, ο μεγάλος άνθρωπος υποφέρει για τις κατεργαριές σου, αντί για σένα.
Όχι επειδή είναι σημαντικές, αλλά ακριβώς επειδή είναι ασήμαντες. Προσπαθεί να καταλάβει τι είναι εκείνο που σε κάνει να πετάς λάσπη στο σύζυγο ή τη σύζυγο που σε απογοήτευσε· να βασανίζεις ένα παιδί επειδή το αντιπαθεί κάποιος κακοήθης γείτονας· να προδίδεις τους φίλους σου, να γελοιοποιείς τους πονόψυχους, ενώ τους εκμεταλλεύεσαι στο έπακρο και να ζαρώνεις κάτω από το μαστίγιο. Προσπαθεί να καταλάβει τι είναι εκείνο που σε κάνει να παίρνεις ό,τι σου δίνουν, να δίνεις ό,τι απαιτούν από σένα κι όμως να μη δίνεις ποτέ με τη θέλησή σου, ποτέ από αγάπη· τι σε κάνει να κλωτσάς εκείνους που έχουν πέσει ή κοντεύουν να πέσουν, να ψεύδεσαι αντί να λες την αλήθεια και να διώκεις όχι το ψεύδος, μα την αλήθεια.

Ανθρωπάκο είσαι πάντα με το μέρος των διωκτών
Προκειμένου να κερδίσει την εύνοιά σου, ανθρωπάκο, να κερδίσει την άχρηστη φιλία σου, ένας μεγάλος άνθρωπος πρέπει να προσαρμοστεί στο δικό σου τρόπο ζωής, να λέει εκείνο που θα ‘θελες να ακούσεις, να στολιστεί τις αρετές σου. Μα τότε δε θα ήταν μεγάλος, αληθινός κι απλός. Αν είχε τις δικές σου αρετές, τη γλώσσα και τη φιλία σου, δε θα ‘ταν μεγάλος άνθρωπος. Άλλωστε, το βλέπεις καθαρά ότι οι φίλοι σου, αυτοί που λένε ό,τι θες να ακούσεις, δεν υπήρξαν ποτέ μεγάλοι άνθρωποι.
Όχι πως πιστεύεις ότι ο φίλος σου θα μπορούσε ποτέ να κάνει κάτι μεγάλο. Περιφρονείς τον εαυτό σου στα κρυφά, ιδιαίτερα όταν επιδεικνύεις την αξιοπρέπειά σου. Κι εφόσον περιφρονείς τον εαυτό σου, είσαι ανίκανος να σεβαστείς το φίλο σου. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως οποιοσδήποτε κάθισε στο τραπέζι σου, ή μοιράστηκε το σπίτι σου, είναι ικανός για μεγάλα επιτεύγματα. Αυτός είναι ο λόγος που όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι είναι μοναχικοί.

Κοντά σου είναι πολύ δύσκολο να στοχάζεται κανείς, ανθρωπάκο. Μπορεί να σε σκέφτεται, ή να σκέφτεται για σένα, μα όχι με σένα· καταπνίγεις κάθε μεγάλη, πρωτότυπη σκέψη.
Αν είσαι μητέρα, όταν το παιδί σου σκέφτεται λες, «Αυτό δεν κάνει για παιδιά». Αν είσαι καθηγητής βιολογίας, λες, «Αυτά δεν αρμόζουν σε σοβαρούς σπουδαστές. Ακούς εκεί! Να αμφισβητείς ότι υπάρχουν μικρόβια στον αέρα;» Αν είσαι δάσκαλος, λες «Τα καλά παιδιά δεν κάνουν αυθάδικες ερωτήσεις». Κι αν είσαι σύζυγος, λες, «Ανακάλυψη; Κι επειδή έκανες ανακάλυψη; Δεν κοιτάς τη δουλειά σου λέω ‘γώ, να θρέψεις την οικογένειά σου!» Μα σαν δημοσιευτεί η ίδια ανακάλυψη στις εφημερίδες, ανθρωπάκο, τότε την αποδέχεσαι, είτε την καταλαβαίνεις είτε όχι.
Γι’ αυτό σου λέω, ανθρωπάκο, έχεις χάσει την αίσθηση ό,τι καλύτερου υπάρχει μέσα σου. Την κατέπνιξες. Κι αν τύχει και βρεις κάτι αξιόλογο στους άλλους, στο παιδί σου, τη γυναίκα σου, τον άντρα σου, τον πατέρα ή τη μητέρα σου, το σκοτώνεις. Είσαι πολύ μικρός, ανθρωπάκο, και θες να παραμείνεις μικρός.
Αναρωτιέσαι πώς τα ξέρω όλα αυτά; Θα σου πω.

Σε γνωρίζω γιατί μοιράστηκα τις εμπειρίες σου· σε γνωρίζω από τον εαυτό μου. Ως γιατρός σε ελευθέρωσα από τη μικρότητα μέσα σου. Ως εκπαιδευτικός σε οδήγησα συχνά στο δρόμο της ακεραιότητας και της ευθύτητας. Ξέρω με πόση λύσσα αντιστέκεσαι στην ακεραιότητά σου, το θανάσιμο φόβο που σε καταλαμβάνει όταν σου ζητούν να ακολουθήσεις την αληθινή, την πραγματική σου φύση.
Δεν είσαι πάντα μικρός, ανθρωπάκο. Ξέρω πως έχεις και τις «μεγάλες στιγμές» σου, τις «εκρήξεις ενθουσιασμού» και τις «εμπνεύσεις» σου. Όμως, σου λείπει το σθένος να επιτρέψεις στον ενθουσιασμό σου να κορυφωθεί, να αφήσεις την έμπνευσή σου να σε ανυψώσει όλο και ψηλότερα. Φοβάσαι να πετάξεις, φοβάσαι τα ύψη και τα βάθη. Στα ‘πε κι ο Νίτσε, πριν από χρόνια, πολύ καλύτερα από μένα. Ήθελε να σε εξυψώσει σε υπεράνθρωπο, να ξεπεράσεις το επίπεδο του ανθρώπου. Αλλά υπεράνθρωπος έγινε μονάχα ο Φύρερ σου, ο Χίτλερ. Κι εσύ παρέμεινες αυτός που ήσουν πάντα, υπάνθρωπος.
Θέλω να σε βοηθήσω να πάψεις να είσαι υπάνθρωπος και να γίνεις «ο εαυτός σου». «Ο εαυτός σου», λέω. Όχι η εφημερίδα που διαβάζεις, μήτε η άποψη του μοχθηρού σου γείτονα, αλλά «ο εαυτός σου». Εγώ ξέρω τι είσαι κατά βάθος, ενώ εσύ το αγνοείς. Στο βάθος είσαι ό,τι είναι κι ένα ελάφι, ό,τι είναι κι ο Θεός σου, ο ποιητής σου ή ο φιλόσοφός σου. Εσύ, όμως, νομίζεις πως είσαι μέλος του συλλόγου βετεράνων, του αθλητικού ομίλου σου, ή της Κου Κλουξ Κλαν.
Κι επειδή έτσι νομίζεις, φέρεσαι ανάλογα. Αυτό σου το ‘χουν ξαναπεί, πριν από πολλά χρόνια, ο Χάινριχ Μαν στη Γερμανία, ο Άπτον Σινκλέρ κι ο Τζον Ντος Πάσος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μα εσύ δεν έχεις ιδέα ποιος είναι ο Μαν ή ο Σινκλέρ. Ξέρεις μόνο τον πρωταθλητή του μποξ και τον Αλ Καπόνε. Κι αν είναι να διαλέξεις ανάμεσα σε μια βόλτα μέχρι τη βιβλιοθήκη ή το ματς, σίγουρα θα διαλέξεις το ματς.
Γυρεύεις την ευτυχία δήθεν αλλά θεωρείς τη σιγουριά σημαντικότερη, ακόμα κι αν σου στοιχίζει τα μαλλιοκέφαλά σου ή σου καταστρέφει τη ζωή. Κι εφόσον δεν έμαθες ποτέ ν’ αρπάζεις την ευτυχία, να την απολαμβάνεις και να την προστατεύεις, σου λείπει το σθένος της ακεραιότητας. Να σου πω, ανθρωπάκο, τι σόι άνθρωπος είσαι; Ακούς τις διαφημίσεις στο ραδιόφωνο, διαφημίσεις για καθαρτικά, οδοντόπαστες, βερνίκι παπουτσιών, αποσμητικά και όλα τ’ άλλα.
Μα δεν έχεις συναίσθηση της αβυσσαλέας ηλιθιότητας, της αηδιαστικής κακογουστιάς στο τραγούδι της σειρήνας, που είναι επιμελώς μελετημένο να τραβάει την προσοχή σου. Αλήθεια, άκουσες ποτέ με προσοχή τα αστεία που λένε για σένα οι κωμικοί; Για σένα, για κείνους, για ολάκερο τον άθλιο κόσμο σου. Άκου τις διαφημίσεις για τη βελτίωση της λειτουργίας του εντέρου και μάθε ποιος και τι είσαι.
Άκου, ανθρωπάκο! Κάθε μικρόψυχη κατεργαριά σου υπογραμμίζει την αθλιότητα της ανθρώπινης ζωής. Κάθε μικρόψυχη πράξη σου μειώνει την ελπίδα να βελτιώσεις, έστω κι ελάχιστα, τη θέση σου. Κι αυτό προκαλεί θλίψη, ανθρωπάκο, βαθιά θλίψη που ραγίζει την καρδιά. Για να ξορκίσεις τούτη ακριβώς τη θλίψη, κάνεις ανόητα αστειάκια. Κι αυτό το αποκαλείς «αίσθηση του χιούμορ».
Ακούς ένα ανέκδοτο για τον εαυτό σου και γελάς μαζί με τους άλλους. Μα δε γελάς γιατί εκτιμάς το αστείο που γίνεται σε βάρος σου. Γελάς με τον ανθρωπάκο, δίχως να υποπτεύεσαι ότι γελάς με τον εαυτό σου, ότι το αστείο γίνεται σε βάρος σου. Κανένα από τα εκατομμύρια ανθρωπάκια δε συνειδητοποιούν πως το αστείο γίνεται σε βάρος τους. Αλήθεια, γιατί γελούν μαζί σου αιώνες τώρα, τόσο ξεκαρδιστικά, τόσο ανοικτά, με τόση κακεντρέχεια; Παρατήρησες πόσο γελοίο παρουσιάζουν τον κοινό άνθρωπο οι ταινίες του κινηματογράφου;
Θα σου πω γιατί γελούν μαζί σου, ανθρωπάκο· επειδή σε παίρνω στα σοβαρά, πολύ στα σοβαρά.
Το σκεπτικό σου πάντα χάνει την ουσία. Μου θυμίζεις δεινό σκοπευτή που σκόπιμα χάνει το κέντρο του στόχου, από καπρίτσιο. Διαφωνείς; Θα σου το αποδείξω.
Αν η σκέψη σου επικεντρωνόταν στην ουσία, θα ‘χες γίνει κύριος της ζωής σου από καιρό. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα της σκέψης σου:
«Για όλα φταίνε οι Εβραίοι», λες. «Τι είναι ο Εβραίος;» σε ρωτώ. «Κάποιος που στις φλέβες του κυλάει εβραϊκό αίμα», απαντάς. «Και πώς ξεχωρίζεις το εβραϊκό αίμα από το αίμα των άλλων;» Η ερώτηση σου προκαλεί σύγχυση. Μπερδεύεσαι, κομπιάζεις. Ύστερα λες, «Εννοούσα ότι ανήκει στην εβραϊκή φυλή». «Τι είναι η φυλή;» σε ρωτώ. «Η φυλή; Αυτό είναι προφανές. Όπως υπάρχει γερμανική φυλή, έτσι υπάρχει κι εβραϊκή». «Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της εβραϊκής φυλής;» «Ο Εβραίος έχει μαύρα μαλλιά, μακριά, γαμψή μύτη και διαπεραστικό βλέμμα.
Οι Εβραίοι είναι άπληστοι και κεφαλαιοκράτες». «Αν δεις ένα Γάλλο της Μεσογείου ή έναν Ιταλό δίπλα σ’ έναν Εβραίο, θα τον ξεχωρίσεις;» «Ε, όχι, για να είμαι ειλικρινής…» «Τότε, λοιπόν, τι είναι ο Εβραίος; Το αίμα του δε διαφέρει από το αίμα των άλλων. Η εμφάνισή του δε διαφέρει από εκείνη ενός Γάλλου ή ενός Ιταλού. Και μια και το ‘φερε η συζήτηση, έχεις δει Γερμανοεβραίους;» «Μοιάζουν με τους Γερμανούς». «Τι είναι ο Γερμανός;» «Ο Γερμανός ανήκει στη βόρεια φυλή των Αρίων». «Οι Ινδοί είναι Άριοι;» «Ναι». «Είναι βόρειοι;» «Όχι». «Είναι ξανθοί;» «Όχι». «Βλέπεις; Δεν ξέρεις καν τι είναι ο Εβραίος και τι ο Γερμανός». «Μα, υπάρχουν Εβραίοι!» «Ασφαλώς και υπάρχουν. Όπως υπάρχουν Χριστιανοί και Μωαμεθανοί». «Σωστά! Να, αυτό εννοούσα, την εβραϊκή θρησκεία». «Ηταν Ολλανδός ο Ρούσβελτ;» «Όχι». «Και γιατί ονομάζεις τον Εβραίο απόγονο του Δαβίδ κι όχι τον Ρούσβελτ Ολλανδό;» «Με τον Εβραίο είναι διαφορετικό». «Σε τι διαφέρει;» «Δεν ξέρω».

Τέτοιες κουταμάρες λες, ανθρωπάκο. Και με τέτοιες κουταμάρες, συγκροτείς ένοπλες συμμορίες που σκοτώνουν δέκα εκατομμύρια ανθρώπους επειδή είναι Εβραίοι κι ας μην ξέρεις να μου πεις τι είναι ο Εβραίος. Να γιατί γελάνε μαζί σου. Να γιατί όποιος θέλει να κάνει κάτι σοβαρό σε αποφεύγει. Να γιατί είσαι χωμένος στο βούρκο μέχρι το λαιμό. Όταν αποκαλείς κάποιον «Εβραίο», αισθάνεσαι ανώτερος. Αισθάνεσαι ανώτερος, επειδή νιώθεις κατώτερος. Νιώθεις κατώτερος, επειδή εκείνο που θέλεις να εξοντώσεις στους ανθρώπους που αποκαλείς Εβραίους, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Και τούτο είναι απλά ένα δείγμα του τι είσαι στ’ αλήθεια, ανθρωπάκο.

Βίλχελμ Ράιχ: Άκου ανθρωπάκο