Από τις γνώσεις στη γνώση...

Χρειάστηκε να περάσουν αιώνες για να συνειδητοποιήσουμε και να ανακαλύψουμε εκ νέου «το συνεχές τής γνώσης», την ανάγκη να ξαναδούμε τη γνώση στην ολότητά της. Αυτό είναι που τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο αναγνωρίζεται διεθνώς ως αίτημα τής επιστήμης αλλά και τής παιδείας.

Θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι- τηρουμένων των αναλογιών- έχουμε μια μορφή επιστροφής στην προσέγγιση τής γνώσης που χαρακτήριζε τους διανοητές τής ελληνικής αρχαιότητας, στη γνώση που συνδύαζε τη φιλοσοφία με τα μαθηματικά και τη γλώσσα, την τέχνη με την πολιτική, τον άνθρωπο με τον θεό, τον κόσμο με τη ζωή, τον μύθο με την πραγματικότητα, το σώμα με το πνεύμα.

Στην προσπάθεια τού ανθρώπου να κατακτήσει τη γνώση πέρασε από το γενικό στο ειδικό, από το καθολικό στο μεμονωμένο, από το όλον στα μέρη. Η λαχτάρα για εξειδίκευση και το κυνήγι τής ειδικής, πλήρους, βαθύτερης και εκτεταμένης γνώσης οδήγησε σε χωρισμούς και διαχωρισμούς, εν τέλει δε σε κατακερματισμούς.

Οδήγησε σταδιακώς σε χωρισμό τής επιστήμης σε επιστήμες, των επιστημών σε κλάδους, των κλάδων σε τμήματα, των τμημάτων σε τομείς κ.ο.κ. Παράλληλα οδήγησε στην ανάλυση και ανάδειξη των «ελάχιστων συστατικών», στις μονάδες, στα μόρια, στα άτομα, στα κουάρκ, στα ελάχιστα χαρακτηριστικά. Έτσι επήλθε βαθμηδόν όλο και μεγαλύτερη ειδίκευση αλλά και αποστασιοποίηση, όλο και μεγαλύτερη εμβάθυνση αλλά και διάσπαση, ένας απόλυτος κατακερματισμός που θυσίασε το δάσος στα δέντρα.

Αυτό που προκύπτει ως αδήριτη ανάγκη σήμερα είναι να ξαναβρούμε τον μίτο που ενώνει τις ποικίλες μορφές τής γνώσης, αξιοποιώντας παράλληλα την εκπληκτική πρόοδο που έχει σημειωθεί στις επιστήμες. Να επανασυνδέσουμε τις θετικές επιστήμες με τις κοινωνικές- ανθρωπιστικές και όλες μαζί με τις τέχνες και τον πολιτισμό. Να πραγματωθεί η μετάβαση από τις γνώσεις στη γνώση, να πάρει σάρκα και οστά η μέγιστη αυτή υπέρβαση. Με βάση τα σύγχρονα επιστημονικά επιτεύγματα και τις προκλήσεις τού αιώνα μας να διαλεχθούν οι επιστήμες και οι επιστήμονες στο πλαίσιο μιας δημιουργικής διακλαδικότητας καιδιεπιστημονικότητας.

Και όλα με επίκεντρο τον άνθρωπο. Έτσι που μέσα από τη συνέχεια και τη συνοχή τής γνώσης, μέσα από την ανθρωπιστικά διηθημένη γνώση, μέσα από το καταστάλαγμα τής γνώσης να προέλθει τελικά ο φωτισμός: η γνώση να γίνει σοφία. Γιατί γνώση μαζί και σοφία τι άλλο είναι από την κορύφωση και την καταξίωση τού καθοριστικού γνωρίσματος και χαρίσματος τού ανθρώπου, τού πνεύματος;

Απογοητευμένοι από το σκόρπισμα τής γνώσης σε ασύνδετες πληροφορίες, αναζητήσαμε τη λύση στη διαθεματικότητα, ιδίως στον χώρο τής εκπαίδευσης. Παίρνουμε διάφορα θέματα και τα εξετάζουμε από ποικίλες πλευρές (το νερό, λ.χ., από πλευράς φυσικής και χημείας, υγείας, διάθεσης φυσικών πόρων και περιβάλλοντος, οικονομίας, αλλά και από τη σκοπιά τής λογοτεχνίας, των εικαστικών τεχνών, τής μουσικής, κτλ.). Η διαθεματικότητα ήταν και είναι «μια κάποια λύση» όσο αποτελεί μορφή διεπιστημονικότητας. Παρά τον αποσπασματικό και μεμονωμένο χαρακτήρα της, είναι αναντίρρητα χρήσιμη, ιδίως ως εφαρμογή μιας συνδυαστικής θεώρησης που αναδεικνύει κάποια κοινά στοιχεία.

Άγιος Νικόλαος, ο καταστροφέας των μνημείων του Ελληνικού Πολιτισμού

Ο χριστιανισμός αγιοποίησε όλους τους μισέλληνες, καταστροφείς των μνημείων του ελληνικού πολιτισμού. Αυτούς τους εγκληματίες κατά της ανθρωπότητος καθιέρωσαν να γιορτάζουν οι Ρωμιοί για να εξευτελίζονται στον αιώνα τον άπαντα. Ένα κάθαρμα,  απ’ αυτούς είναι και ο άγιος Νικόλαος.

Ο Άγιος Νικόλαος Συντρίβει τα « Είδωλα »

 Σήμερα, για όσους επιμένουν να αυτοπροσδιορίζονται ως χριστιανοί, είναι ημέρα εορτασμού του « Αγίου » Νικολάου. Ας δούμε με εικόνες ποιά ήταν η σχέση του « Αγίου » με τα έργα του Ελληνικού πολιτισμού:
Εικόνα  πρώτη, φωτοτυπία από έντυπο των Εκδόσεων ΛΥΔΙΑ (Χριστιανικός Εκδοτικός Οίκος):

Εικόνα δεύτερη, από τον γνωστό δικτυακό τόπο « απολογητής » και ο νοών νοείτω:

Ο « Άγιος » γκρεμίζει τον ναό της Αρτέμιδος με την προσευχή του!
Εικόνα τρίτη:

Αυτή η τρίτη εικόνα, η οποία αποτέλεσε την εικόνα εξωφύλλου του τεύχους 291 του περιοδικού Δαυλός, με το επίγραμμα « Ο Άγιοc συντρίβει τα είδωλα », δείχνει με ποιόν τρόπο οι κάθε λογής χριστιανοί « άγιοι » κατέστρεφαν τους Ναούς και τα Αγάλματα εκείνων των ανθρώπων, των οποίων τα εναπομείναντα έργα θαυμάζει σήμερα η ανθρωπότητα, ως έργα του Ελληνικού πολιτισμού.
Ας δούμε κάποια αποσπάσματα από το άρθρο του τεύχους του περιοδικού Δαυλός, με τίτλο « ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ – Οι βανδαλισμοί στο αρχαίο λατομείο », που αναφέρεται στην εικόνα παραπάνω:
Κατά την Βυζαντινή περίοδο η Πεντέλη κατακλύστηκε από μοναχούς, οι οποίοι κατεδάφισαν τα αρχαία Ελληνικά ιερά και στη θέση τους – χρησιμοποιώντας τα υλικά τους – κατασκεύασαν χριστιανικούς ναούς και μοναστήρια. Έτσι το ιερό της Αθηνάς μετατράπηκε σε Μονή Πεντέλης, ενώ η Πεντέλη μετωνομάστηκε σε « Όρος των Αμώμων », δηλαδή των αμόλυντων, από τους πολλούς μοναχούς, που είχαν συγκεντρωθεί εκεί.
…
Η εξορυκτική δραστηριότητα στο αρχαίο λατομείο ξεκίνησε τον ε΄ αι. π.Χ., όταν άρχισε να κατασκευάζεται ο Παρθενώνας και σταμάτησε την Ρωμαϊκή εποχή. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους λειτούργησε ως ασκηταριό των « αμώμων », που έκτισαν στην είσοδο – για « εξαγιασμό » του χώρου – δύο ναΐδρια. Αξιοσημείωτη είναι η επιλογή των αγίων, στους οποίους τα αφιέρωσαν. Ο ένας είναι ο άγιος Σπυρίδων κι ο άλλος ο άγιος Νικόλαος.
Οι δύο αυτοί άγιοι έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Και οι δυο φημίζονται, γιατί γκρέμιζαν αρχαίους Ελληνικούς Ναούς κι έσπαγαν αγάλματα. Στο βίο του αγίου Σπυρίδωνα (12 Δεκ.) διαβάζουμε: « Ζούσε ακόμη ο άγιος στην επισκοπή του, όταν ο πατριάρχης Αλεξανδρείας κινούμενος από θείο ζήλο και επιποθώντας να ιδή την επαρχία του απαλλαγμένη από τα διάφορα Ελληνικά είδωλα και ξόανα, με τα οποία ήταν γεμάτος ο τόπος, κάλεσε στην επισκοπή του όλους τους αρχιερείς για μια κοινή δέηση. Ήταν συνηθισμένος τρόπος η συντριβή των ειδώλων με την προσευχή των πιστών. Στην πρόσκληση του πατριάρχη έσπευσαν όλοι οι επίσκοποι κι ένας μεγάλος αριθμός πιστών να ανταποκριθούν. Στη μέρα που ωρίστηκε, άρχισε από όλους θερμή η κοινή προσευχή κι οι παρακλήσεις. Το αποτέλεσμα ευλογημένο. Ένα ένα τα διάφορα ειδωλολατρικά σύμβολα με την προσευχή των αγίων πατέρων κατά παραχώρηση θεού άρχισαν να γκρεμίζονται και να γίνονται συντρίμματα. »
« Χαίρε, ο εκτεφρώσας τους βωμούς των ειδώλων » ψάλλουν στους χαιρετισμούς προς τιμή του αγίου Νικολάου (6 Δεκ.) οι ορθόδοξοι ιερείς.
Η επιλογή των αγίων για την αφιέρωση των ναϊδρίων δεν έγινε τυχαία. Από το λατομείο της Πεντέλης προέρχονταν τα μάρμαρα, με τα οποία κατασκευάστηκαν ο Παρθενώνας, πολλοί άλλοι αρχαίοι Ελληνικοί ναοί και περικαλλή αγάλματα (« είδωλα »), πράγματα τα οποία « θείω ζήλω » κατέστρεφαν οι τιμώμενοι αυτοί άγιοι της Ορθοδοξίας. Ούτε η επιλογή τους ήταν βέβαια δύσκολη, καθ΄ οτι στο ορθόδοξο εορτολόγιο τιμώνται πολλοί άγιοι, που έχουν καταστρέψει αρχαίους Ελληνικούς ναούς.
Εσείς, ποιά από τις παραπάνω εικονογραφήσεις θεωρείτε οτι αντιπροσωπεύει την αληθινή ιστορία;
Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα αφήνεται στην κρίση του κάθε αναγνώστη.
*****************************
Επί πλέον το κάθαρμα αυτό, αυτόν τον μισέλληνα καθιέρωσαν οι δούλοι του Γιαχβέ Ρωμιοί ως προστάτη του Πολεμικού Ναυτικού!!!
Για ποιόν λόγο ο  Άγιος Νικόλαος θεωρείται ο κατ΄ εξοχήν προστάτης των Ναυτικών καθώς και του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και Λιμενικού Σώματος; Διότι στον βίο του, λέει, αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα.Τώρα πώς γίνεται εκατοντάδες πλοία που έφεραν την εικόνα και την προστασία του να βουλιάξουν, αυτό δεν έχει καμμιά σημασία για τους αμόρφωτους και δεισιδαίμονες ειδωλολάτρες Ρωμιούς.

Η σιωπή σου μπορεί να μιλά δυνατότερα απ' τα λόγια

Όποιος δεν μπορεί να καταλάβει τη σιωπή σου, δεν μπορεί να καταλάβει ούτε τα λόγια σου.
J.R.R. Tolkien

Οι σιωπές κάνουν τις πραγματικές συζητήσεις μεταξύ φίλων. Αυτό που μετράει δεν είναι να μιλάς, αλλά να μη χρειάζεται να μιλήσεις.
Margaret Lee Runbeck

Δεν υπάρχει πιο ταπεινωτική απάντηση από την περιφρονητική σιωπή.
Michel de Montaigne

Στη σιωπή δεν μπορείς να κρύψεις τίποτα... όπως μπορείς στα λόγια.
August Strindberg

Πρέπει να σωπαίνεις ή να λες κάτι καλύτερο από τη σιωπή.
Πυθαγόρας

Πριν μιλήσεις αναρωτήσου: Αυτό που θα πω είναι ευγενικό, είναι απαραίτητο, είναι αληθινό, είναι καλύτερο από τη σιωπή;
Shirdi Sai Baba

Μιλάς με τη σιωπή σου.
Ευριπίδης

Η σιωπή δεν κάνει λάθη.
Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

Καλύτερα να σιωπήσεις για εκατό πράγματα που θα έπρεπε να μιλήσεις παρά να μιλήσεις για ένα πράγμα που θα έπρεπε να σιωπήσεις.
Geralmo Cardano

Το καλύτερο που έχει να κάνει όποιος δεν είναι σίγουρος για τον εαυτό του είναι να σωπαίνει.
Λα Ροσφουκώ

Οι πιο σιωπηλοί άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν σε μεγάλη υπόληψη τον εαυτό τους.
William Hazlitt

Αυτοί που σωπαίνουν λένε πολύ περισσότερα από αυτούς που μιλάνε όλη την ώρα.
Octave Mirbeau

Τον άνθρωπο δεν πρέπει να τον κρίνουμε μόνο από τον τρόπο που μιλάει, αλλά και από τον τρόπο που σωπαίνει.
Κόλτον

Η κυρία Dalloway πάντα κάνει δεξιώσεις για να σκεπάσει τη σιωπή.
Virginia Woolf

Οι μικρές λύπες είναι φλύαρες, η μεγάλη οδύνη είναι σιωπηλή.
Σενέκας

Να σωπαίνει εκείνος που έδωσε, να μιλάει εκείνος που πήρε.
Μιγκέλ Θερβάντες

Στο τέλος δεν θα θυμόμαστε τα λόγια των εχθρών μας, αλλά τη σιωπή των φίλων μας.
Martin Luther King

Η λίστα με τα πράγματα για τα οποία δεν μιλάω πια, μέρα με τη μέρα μακραίνει. Τελικά, τον τίτλο του φιλοσόφου τον αξίζει πιο πολύ εκείνος που έχει καταρτίσει τη μακρύτερη λίστα.
Nicolas Chamfort

Δεν υπάρχει πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ ερωτευμένων, όταν και οι δυο σιωπούν.
Τουρνιέ

Η σιωπή, ανακάλυψα, είναι κάτι που μπορείς να το ακούσεις.
Haruki Murakami

Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Η αγάπη είναι μια εποχή βαθύτερη απ’ την άνοιξη
κι ο Έρωτας μια πόρτα δίχως πόμολο

Μια μέρα θα σε βάλω σ’ ένα κοχύλι σ’ ένα άσπρο σύννεφο που θα το τραβούν περιστέρια. Θα σε ντύσω με κόκκινα πέπλα. Με λουλούδια. Ο αέρας θα φυσάει απαλά. Ή θα σε βάλω σ’ ένα δάσος με μυρωδιές μήλων. Σ’ ένα παράθυρο με πράσινα φύλλα κι ένα γαλάζιο ποτάμι στο βάθος (Από πάνω θα πετούν έρωτες)…

Η σιωπή είναι ένα κρηπίδωμα πάνω στο οποίο στηρίζεται κατά ένα μεγάλο μέρος η λειτουργία των αισθημάτων. Ο λόγος επιθυμώντας να φτάσει ως το κέντρο της ψυχής αναζητεί απεγνωσμένα κάποιο άνοιγμα, απ’ όπου βέβαια είναι αδύνατο να μπει εξαιτίας της σωματικής κατασκευής του… Έτσι καθώς ο κατήφορος οδηγεί σταθερά στο βυθό υπάρχουν μικροί απροσδόκητοι λόφοι, ασήμαντα υψώματα που καθώς τα περνάς αισθάνεσαι για μια στιγμή πως ανεβαίνεις

Παρά το υπέροχο δέρμα της μελαχρινής που κοιμάται σχεδόν αμέριμνα ολόγυμνη στο πλευρό μας, ό,τι μετράει είναι το σώμα μιας ουράνιας ξανθής που περιφέρεται με ηδυπάθεια στους κοιτώνες της φαντασίας μας. Αγνόησέ την ξαφνικά και θα δεις το όλο σύστημα να καταρρέει.



Δεν είναι τόσο οι γοφοί αυτής της ημίγυμνης ξανθιάς ούτε τα ακατάστατα κρεβάτια στις προθήκες του σινεμά που συντηρούν το καινούργιο αυτοκίνητο του ιδιοκτήτη. Τους γοφούς θα μπορούσε να τους δει και μ’ άλλο τρόπο, μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις και να τους απολαύσει κανείς. Είναι κυρίως η σιωπή με την οποία ο πρωταγωνιστής ανάβει το τσιγάρο του στη σκηνή του μπαρ, έπειτα από την ατυχή στιγμή της εκμυστηρεύσεως.

Ραψωδία
Η αγάπη είναι μια εποχή βαθύτερη από την άνοιξη
είπες. μας περιβάλλει
σαν μία τάφρος απ’ όπου είναι αδύνατο
να ξεφύγει κανείς.

Εγώ δεν έλεγα τίποτε.
Κοίταζα τα δένδρα.
Ή καλύτερα τα πουλιά
πάνω στα δένδρα.

(Περνούσαν φορτηγά)

Έπειτα άρχισε να φυσάει
δυνατά.
Και να βρέχει.
Τα πουλιά άλλαζαν
συνεχώς κλαδί.

Ξαναβγήκε ο ήλιος.
Ένας ωραίος κόκκινος ήλιος
που φώτιζε όπως πριν.

Που φώτιζε ό,τι υπάρχει.
Ό,τι ακριβώς υπάρχει.
Ούτε λιγότερα.
Ούτε περισσότερα.

Πρόγευμα στη χλόη
Τα περιστέρια ανεβοκατεβαίνουν ένα πράσινο ξεβαμμένο.
 Δίπλα το σώμα σου.
Τραβώ φωτογραφίες. Η μηχανή αποτυπώνει το θνητό σου μέρος.
(Στο βάθος η λίμνη. Μια ξύλινη γέφυρα.
Οι πάπιες ακίνητες. Νούφαρα στο νερό).
Αρχίζει να ψιχαλίζει.
Η βροχή φέρνει στο φως λησμονημένες χαραμάδες.
Πιο πέρα μια γυναίκα προσπαθεί να ξεφύγει. Πιασμένη σ’ ένα δίχτυ από ρυτίδες.

Βλέποντας ένα φως ν’ ανάβει ξαφνικά σε μιαν από τις αποθήκες του χρόνου, ένας κατώτερος εκπαιδευτικός επιδεικνύει μια ταυτότητα ποιητή εξαπατώντας το νυχτοφύλακα, και απ’ ό,τι ανακαλύπτει εκεί αποκομίζει το πιο συγκλονιστικό επιφυλάσσοντας για τον εαυτό του τη μερίδα του λέοντος

Ακριβώς τη στιγμή που το θεσπέσιο σώμα της περνούσε με έκδηλη χαρά από την εφηβική ηλικία στη γυναικεία, το κοπάδι των περιστεριών που σκέπαζαν το στήθος της σηκώθηκε ξαφνικά, αποκαλύπτοντας απέραντες παρθένες περιοχές, κατάλληλες για κάθε είδους καλλιέργεια.

Είναι η ανεξιχνίαστη ιδιότητα των παραθύρων να δείχνουν κάτι περισσότερο απ’ ό,τι θα μπορούσε να μας επαρκεί που κάνει τα παράθυρα απαραίτητα. Άνθρωποι που μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτό το περισσότερο την παρουσία τους δεν την έχουν καν αντιληφθεί.

Πολύ συχνά η συνάντηση δύο ψυχών προϋποθέτει μια συγκυρία που συνήθως μένει απραγματοποίητη. π.χ. ένας νεαρός που περιμένει ν’ αγοράσει εισιτήριο για τις παραστάσεις ενός ξένου θιάσου, κοιτάζει με σημασία μια καλοφτιαγμένη ξανθιά που έχει σχεδόν φτάσει στη θυρίδα του ταμείου. Ο νέος συλλογίζεται πως ίσως θα μπορούσαν να καθίσουν μαζί, αν οι δυο μεσήλικες που παρεμβάλλονται ανακάλυπταν ξαφνικά πως το έργο σε τελευταία ανάλυση δεν είναι από κείνα που θα μπορούσαν να τους ενδιαφέρουν.

Σε τελευταία ανάλυση –πρόσθεσε ο σοφός- οι νόμοι του σύμπαντος παραμένουν αμετάβλητοι, Ο ουρανός κατά βάθος δεν είναι ουρανός. Ο ήλιος κατά βάθος δεν είναι ήλιος. Υπάρχει ένα γουρούνι σε κάθε πιάτο με χοιρινό όσο καλά και να το ’χεις ψήσει.

Είναι φανερό ότι κάθε χρώμα δεν μπορεί να νοηθεί παρά μόνο σε στενή συνάρτηση με το μαύρο.

Μια γυναίκα στην ακμή της ηλικίας της, με υπέροχο σώμα και πνεύμα αντισυμβατικό, γεννάει στην ψυχή ενός γηραιού άνδρα μια σφοδρή επιθυμία, η οποία, εξαιτίας των αυστηρών προδιαγραφών του χρόνου, μη μπορώντας να ικανοποιηθεί, διοχετεύεται ακέραια στο βλέμμα του και στη φωνή του προσδίδοντάς τους μιαν ασυνήθιστη, σχεδόν υπέργεια ομορφιά.

Είμαστε οι ίδιοι το κερί που ανάβουμε στην αγωνία μας.

Ο ποιητής τρέφεται με χώμα, σάρκες και οστά, και απομακρύνεται συχνά από το σώμα του δίχως ιδιαίτερο λόγο. Η αναγκαιότητα αυτής της πράξεως πιθανόν να υπαγορεύεται κατά ένα μεγάλο μέρος από την επιθυμία της επανόδου.

Βλέποντας ένα πούπουλο να κατεβαίνει από τον ουρανό ένας μέτριος διανοητής συλλογίζεται αναπόφευκτα την πτώση ενός πουλιού, ενώ ένας εξαιρετικά ευαίσθητος μια συνεχή και εναγώνια ανύψωση δίχως τέλος.

Υπάρχουν ανθρώπινες επιθυμίες που είναι αδύνατο να μην ικανοποιηθούν. Μια μεσόκοπη και κατά τα φαινόμενα εξαιρετικά εύπορη γυναίκα, καθισμένη στο αναπαυτικότερο κάθισμα μιας αίθουσας αναμονής, περιεργάζεται με προσοχή έναν νεαρό άνδρα που πρόκειται σύντομα να γίνει ο καινούργιος της εραστής. Ο άνδρας, που αισθάνεται στα χέρια του το βλέμμα της, προσπαθεί ν’ απαλλαγεί από τη θέση του προσποιούμενος ότι αναζητεί σ’ έναν εξαθλιωμένο χαρτοφύλακα κάτι πολύ σημαντικό που μόλις έχει θυμηθεί,

Είναι αυτονόητο ότι η σιωπή περιέχει κι αυτό που δεν υπάρχει.


Ποίηση – ή καλύτερα, η αναίρεση του μηδενός – είναι μια σκοτεινή λειτουργία του φωτός, που συντελείται βαθύτερα από κάθε τι στο αίμα. Άνθρωποι που δεν διακρίνονται από αυτή τη δωρεά διαθέτουν τον ελεύθερο χρόνο τους και τεράστια ποσά προσπαθώντας να την αναπληρώσουν με άλλα μέσα.

Ό,τι υπάρχει υπάρχει σωστά, ακόμα και οι γαζέλες έχουν νόημα. Η γη γυρίζει με καυτούς ιμάντες και στη Λετονία (ή μήπως στη Λιθουανία;) τρώνε τριαντάφυλλα και μέλι για πρωινό. Σκέψου τα δάση. Τα σώματα είναι δένδρα και μέσα από τα άσπρα φύλλα η νύχτα τρυφερή και αθέατη κόβει τους ώριμους καρπούς. Ας αγαπήσουμε ό,τι πρέπει ν’ αγαπήσουμε. Λ.χ.τη γκρίζα σιγανή βροχή. Ή το λαιμό μιας γυναίκας. (Δε θυμάμαι ποιος το είπε: «ο έρωτας είναι μια πόρτα δίχως πόμολο». Με άλλα λόγια: μας λούζει ένα δυνατό γαλάζιο φως από σβησμένα άστρα). Ας κολυμπήσουμε χωρίς βατραχοπέδιλα στην αρυτίδωτη σιωπή. Ας πλανηθούμε στις πιο απόμακρες ανεμώνες. Αλλά κυρίως: ας επιστρέψουμε όπως πρέπει να επιστρέφουμε. Θριαμβευτές. Κορνάροντας δαιμονισμένα.

Αέναη ανάπτυξη

Το Κόκκινο Σύννεφο, ο περίφημος αρχηγός της φυλής, φωνάζει μια μέρα μπροστά του τους τρεις γιους του. Αισθάνεται ότι γερνάει και πρέπει να διαλέξει διάδοχο. Η φυλή δεν μπορεί να έχει τρεις αρχηγούς. Αν του συμβεί κάτι, ένας και μόνο θα πρέπει να τον διαδεχθεί, κι είναι δική του η ευθύνη να αποφασίσει ποιος.

«Παιδιά μου», τους λέει μόλις παρουσιάζονται μπροστά του, «σας κάλεσα εδώ για να διαλέξω ανάμεσά σας τον διάδοχό μου. Για να μπορέσω να διαλέξω σωστά, αποφάσισα να σας θέσω μια δοκιμασία. Θ’ ανεβείτε στο Ιερό Βουνό, τον τεράστιο βράχο που κανένας μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να υποτάξει. Αυτός που πρώτος θα το καταφέρει, θα είναι ο εκλεκτός μου.»

Ορίζεται η δοκιμασία και τα παιδιά δέχονται την πρόκληση του πατέρα τους, περισσότερο από σεβασμό παρά από φιλοδοξία.

Μια εβδομάδα μετά, την μέρα της Νέας Σελήνης, την νύχτα των καλύτερων οιωνών, οι τρεις νέοι αρχίζουν να σκαρφαλώνουν με πολλή όρεξη και με όνειρο να νικήσουν το βουνό.

Εντούτοις, ο ένας πρώτα και οι άλλοι μετά, γυρίζουν ηττημένοι. Η ανάβαση στο βουνό είναι πραγματικά αδύνατη. Ένας ένας, παρουσιάζονται μπροστά στον πατέρα τους για να παραδεχτούν την ήττα τους.

Έχοντας απέναντι του τον τρίτο από τα παιδιά του, ο αρχηγός αφήνει να φανεί η απογοήτευσή του:

«Βλέπω ότι το Ιερό Βουνό σε νίκησε κι εσένα…»

«Ναι και λυπάμαι, πατέρα, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Προς το παρόν με νίκησε ο Βράχος…»

«Προς το παρόν; Θέλεις να πεις , δηλαδή, ότι έφτασες πολύ κοντά στον στόχο. Έτσι είναι;» ρωτάει ο αρχηγός.

«Όχι… δεν έφτασα ούτε στα μισά της πλαγιάς του βουνού» λέει αυτός που αργότερα θα γινόταν ο αρχηγός της φυλής. «Ξέρω όμως, ότι εκείνο έχει ήδη φτάσει στο τελικό του μέγεθος, ενώ εγώ… ακόμη μεγαλώνω.» 

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό…

Λέξεις που πρέπει άμεσα να απομακρύνετε από το λεξιλόγιό σας!

Οι Λέξεις μεταφέρουν ενέργεια , και συνέλαβα τον εαυτό μου να εκστομίζει φράσεις που πίστευα ότι δεν τις εννοούσα, μόνο για να ανακαλύψω αργότερα ότι πραγματικά σήμαιναν κάτι. Επειδή πίσω από κάθε λέξη υπάρχει η πρόθεση.

Εάν η πρόθεσή μου είναι να είμαι ευγενικός και καλός προς τον εαυτό μου και τους άλλους, τότε δεν έχω κανένα λόγο να χρησιμοποιώ τις ακόλουθες λέξεις:

1. Ηλίθιος
Αποκαλούμε εμάς τους ίδιους, τους ανθρώπους γύρω μας και τα πράγματα ηλίθια όταν δεν κάνουν αυτό που θέλουμε, όταν εμείς το θέλουμε.
Με το να απομακρύνετε αυτήν την λέξη από το λεξιλόγιό σας, σας επιτρέπει να δεχτείτε τα πράγματα όπως είναι . Ποιοι είμαστε εμείς να κρίνουμε κάποιον, κάτι ή κάποιο συμβάν με αυτόν τον τρόπο;

2. Χοντρός
Αν αποκαλείτε τον εαυτό σας και τους άλλους με αυτή τη λέξη, σταματήστε (STOP) ! Αυτή η λέξη διαδίδει καθαρό μίσος. Θέλετε να συνεισφέρετε το μίσος ή την αγάπη σε αυτόν τον κόσμο; Αν θέλετε να είστε μια θετική επιρροή σε αυτόν τον κόσμο, χρησιμοποιώντας αυτή τη λέξη θα κάνετε το αντίθετο από την πρόθεσή σας.

3. Πρέπει
Αν τα πράγματα ήταν γραφτό να γίνουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο, έτσι θα γίνουν. Αν ήταν γραφτό να είστε με τον πρώην σύντροφό σας, θα ήσασταν. Αν ήταν γραφτό να γίνετε εκατομμυριούχος, θα γινόσασταν. Αν ήταν γραφτό να έχετε διαφορετικούς γονείς, θα είχατε διαφορετικούς γονείς. Είστε ακριβώς εκεί που είναι γραφτό να είστε, και μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όλα τα εφόδια σας, για την πρόοδό σας. Επιθυμώντας τα πράγματα να ήταν διαφορετικά από το πώς είναι τώρα, θα σας εμποδίσει στο να προχωρήσετε με επιτυχία.

4. Μισώ
Δεν είναι μόνο μια ισχυρή λέξη, αλλά και μια λέξη που προωθεί την αρνητικότητα. Γιατί να επικεντρωθείτε σε ό, τι πηγαίνει στραβά κατά την διάρκεια της ημέρας σας αλλά και της ζωής σας, όταν μπορείτε να επικεντρωθείτε σε όλα αυτά που πηγαίνουν καλά.

5. Αποτυχημένος
Οι άνθρωποι έχουν τις δικές τους διαδρομές σε αυτό το ταξίδι της ζωής. Στο μεγαλύτερο διάστημα αυτού του ταξιδιού δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, διότι όλοι μας έχουμε κάτι να μάθουμε από τη ζωή. Εάν κάποιος έχει αποφασίσει να ζήσει τη ζωή με τον τρόπο που οι άλλοι θέλουν, το οποίο μπορεί να φαίνεται παράξενο σε σας και τους άλλους, δεν είστε ο δικαστής για το πώς αυτοί θα επιτύχουν τους στόχους τους. Διαθέτοντας αρκετό σεβασμό και εκτίμηση για τους ανθρώπους, τους αφήνουμε να ζήσουν τη ζωή με τον τρόπο που θέλουν, χωρίς να είναι φοβισμένοι από τις ετικέτες και τους περιορισμούς.

Αν οι γονείς αγαπούσαν

Αν οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, δεν θα είναι εθνικιστές, γιατί η λατρεία του κράτους φέρνει πόλεμο, που σκοτώνει ή ακρωτηριάζει τα παιδιά τους.

Αν οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, θα καταλάβουν ποια είναι η ορθή σχέση τους με την ιδιοκτησία, γιατί το κτητικό ένστικτο έχει δώσει στην ιδιοκτησία μια τεράστια και ψεύτικη σημασία, η οποία καταστρέφει τον κόσμο.

Αν οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, δεν θα ανήκουν σε καμία οργανωμένη θρησκεία, γιατί το δόγμα και η πίστη διαιρούν τους ανθρώπους σε αλληλοσυγκρουόμενες ομάδες.
Αν οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, θα απομακρύνουν το φθόνο και την πάλη και θα βαλθούν να αλλάξουν ριζικά τη διάρθρωση της σημερινής κοινωνίας. Οι πλούσιοι ζουν σε μια ιδιάζουσα ατμόσφαιρα εντελώς δική τους. Δεν κατέχουν τον πλούτο, αλλά κατέχονται απ’ αυτόν, που είναι χειρότερο και από το θάνατο.

Η φιλανθρωπία τους είναι αλαζονεία. Όσο πιο μεγάλη είναι η εξωτερική επίδειξη, τόσο πιο μεγάλη είναι η εσωτερική φτώχεια. Για να συγκεντρώσουν πλούτο πρέπει να κάνουν κακό, να είναι σκληροί, πρέπει να υπάρχει ασπλαχνία, πονηρός υπολογισμός, ατιμία, αναζήτηση δύναμης, εγωκεντρική δράση, που απλά καλύπτεται από εύηχες λέξεις όπως ευθύνη, καθήκον, απόδοση, δικαιώματα.

Ο επιτυχημένος άνθρωπος είναι σκληρός, κλεισμένος στον εαυτό του, είναι φορτωμένος με την ίδια του τη σπουδαιότητα, με τις ευθύνες του, τις επιτεύξεις του και τις αναμνήσεις του. Η επιθυμία για επιτυχία είναι επιθυμία για κυριαρχία. Ο νοήμων άνθρωπος, επειδή είναι ευχαριστημένος με τα λίγα, είναι ελεύθερος από τα πολλά αποκτήματα. Είμαστε πάντα φιλοξενούμενοι σ’ αυτή τη γη και πρέπει να έχουμε τη λιτότητα, που έχει ένας φιλοξενούμενος. Η λιτότητα είναι κάτι πολύ βαθύτερο από το να έχουμε μόνο λίγα πράγματα δικά μας.

Krishnamurti

Δεν υπάρχει «δεν μπορώ»

Τι είναι αυτό που σε καθηλώνει σε ένα τόπο, σε μια σχέση, σε μια κατάσταση; Είναι φόβος για το άγνωστο; Για το μετά; Eίναι η καρδιά σου που είναι κολλημένη σε αυτά που ξέρεις, εκτιμάς και τιμάς; Είναι που δε σου αρέσουν οι αλλαγές; Μήπως είναι ότι ακόμα δεν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για κάτι τέτοιο; Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να φύγουν, να απαλλαχτούν, να πάνε μακριά από όλα και όλους και όμως μένουν πάλι πίσω, μένουν πάντα εδώ.

Κάποτε άφησαν τους δούλους ελεύθερους και εκείνοι ξαναγύρισαν. Είναι η σιγουριά που θέλουμε να έχουμε ζώντας σε γνωστά πλαίσια; Ή ακολουθούμε πιστά εκείνο που λέμε «μοίρα».

Κάποτε έλεγες, «θα φύγω» μα έγινες δέντρο, έβγαλες ρίζες που σε κρατούν γερά δεμένο εδώ, τα δε κλαδιά σου θέριεψαν, ξεπέρασαν τις στέγες των σπιτιών και είναι τα μόνα που βλέπουν μακριά. Ατενίζουν το απέραντο γαλάζιο του ουρανού και το μπλε βαθύ της θάλασσας. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν κάποια στιγμή να φύγουν από κάπου, να αλλάξουν τοπία, παραστάσεις, να αλλάξουν επάγγελμα, σπίτι, συνήθειες, ακόμα και τους ανθρώπους που έχουν δίπλα τους.

Κάποιοι, όμως, σε όλη τη διάρκεια της ζωή τους θέλουν να φύγουν και λένε συνέχεια «κάποτε θα φύγω» και ονειρεύονται τη φυγή … ποτέ δεν το κάνουν, απλά το λένε ίσως για να το πιστέψουν και οι ίδιοι, ίσως για να νιώσουν καλύτερα.

Βαρέθηκαν να ζουν νεκροί, στης απονιάς τον τόποΘέλουν να ανοίξουν τα φτερά, να βρουν καινούριο στόχοΗ μιζέρια τους κυριεύει, κάθε μέρα πιο πολύΚαι η θλίψη τους ποτίζει δηλητήριο την ψυχή

Η ζωή τους περιμένει κάπου αλλού, σε άλλο τόπο
Και χαρά θα βρουν εκεί σίγουρα με κάποιο τρόπο.

Και όμως πάλι εδώ, για πάντα εδώ. Κάποτε θα φύγω λένε και φωτίζει το πρόσωπό τους. Κάποτε θα φύγω λένε … για να πάρουν δύναμη για να βγάλουν πέρα με τις δύσκολες καταστάσεις που περνάνε .. Ναι έτσι είναι … κάποτε θα φύγουν… τότε όμως θα είναι η μοναδική φορά που θα θέλουν να μείνουν.

Πέρα από αυτό που νομίζουμε, από αυτό που ζητάμε απελπισμένα, από αυτό που λέμε ότι θέλουμε, υπάρχει και μια άλλη αλήθεια: τις περισσότερες φορές ζούμε ακριβώς αυτό που θέλουμε να ζήσουμε. Η μεμψιμοιρία, χαρακτηριστικό γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης, μας διακατέχει ! Μοιρολογούμε λοιπόν για τη ζωή μας, θέλουμε να ξεφύγουμε από καταστάσεις – και όμως, πώς να ξεφύγουμε από τις πεποιθήσεις, από τον ίδιο το εγώ μας; Γιατί πραγματικά δεν υπάρχει «δεν μπορώ» αλλά «δεν θέλω». Αναβάλουμε κάτι για το οποίο δεν είμαστε σίγουροι. Έτσι κι εδώ, γιατί όποιος θέλει δε λέει «Κάποτε» αλλά ΤΩΡΑ! Και δεν το λέει απλά και μόνο, αλλά το πράττει κιόλας.

Αν θέλεις πραγματικά να φύγεις, μη λες «κάποτε θα φύγω» άνοιξε τα φτερά και πέτα εκεί που θες. Τώρα δεν είσαι δέντρο πια, τώρα δε βλέπουν μόνο τα κλαδιά σου τη θάλασσα και τον ουρανό αλλά ΕΣΥ! τώρα δεν έχεις ρίζες παρά μόνο φτερά, τώρα πετάς ελεύθερα και μακριά από όλα και όλους. Επιθύμησε το αυτό που λες ανύπαρχτο. Η χειρότερη μορφή δουλείας είναι εκείνη στον ίδιο μας τον εαυτό. Στα πραγματικά μας «θέλω» που εμείς οι ίδιοι δεν τα πραγματοποιούμε και τα καταπιέζουμε στα βάθη της ψυχής μας. Είμαστε αλυσοδεμένοι σε αυτό που λέμε ότι λέμε ότι δε μπορούμε να ξεφύγουμε, σε αυτό που λέμε ανύπαρχτο.

Μη λες, λοιπόν «κάποτε θα φύγω» και πας να το ονειρευτείς … μόνο φύγε! Φύγε τώρα!
Δώσε στο όνειρο σου σάρκα και οστά. Ζήσε το όνειρο.

Επίσης μην χρησιμοποιείς, να συμπληρώσω, λάθος λέξεις, όταν λες ΘΑ κάνω αυτό ή το άλλο, το τοποθετείς σε κάποιον αόριστο μελλοντικό χρόνο και αν το επαναλαμβάνεις μένει και το όνειρο σου μόνιμα στο αόριστο μέλλον. Προπονήσου και αντικατέστησε την λέξη ΘΑ με την λέξη ΝΑ πχ «θέλω να κάνω … αυτό» και όχι «ΘΑ κάνω αυτό …» Αντικατέστησε τις λέξεις που είναι τροχοπέδη στην ζωή σου με λέξεις που σε κατευθύνουν προς τον Σκοπό και το όνειρο σου.
Η πρώτη και σημαντική ικανότητα που απαιτείται για να βαδίσει κάποιος στο μονοπάτι του Πολεμιστή – Κατεργάρη είναι η ικανότητα του να διαφοροποιεί και ν’ αντιλαμβάνεται αφηρημένες έννοιες. Γι’ αυτό χρειάζεται ικανότητα ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ και ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗΣ και ένα καλό λεξικό, όπως και η ικανότητα να μπορεί να διαβάζει ένα λεξικό.

Σε αντιδιαστολή με τον κοινό άνθρωπο που σε κατάσταση ύπνωσης, πελαγοδρομεί, ταυτίζοντας τα όλα με όλα, χωρίς διαφοροποίηση και μιλάει χωρίς να γνωρίζει τους ορισμούς των λέξεων που χρησιμοποιεί. Με αντώνυμο της Διαφοροποίησης να είναι η Ταύτιση ο μαζάνθρωπος είναι ανίκανος να ξεχωρίσει τι είναι καλό γι αυτόν και την επιβίωση του και τι δεν είναι.

Έτσι φαντασιώνεται πως αυτό που τον μπερδεύει είναι η παραπληροφόρηση κάποιων κακών … ενώ το πρόβλημα έγκειται στην ανικανότητα του να Διαφοροποιεί, και στην πολύ κακή –έως ανύπαρκτη-σχέση που έχει με τα λεξικά και τους ορισμούς των λέξεων που χρησιμοποιούνται γύρω του.
Αν θέλεις να δεις την πνευματική υγεία και την αξία ενός ανθρώπου κοίταξε πόση ικανότητα έχει να Διαφοροποιεί τα Ομοια ή να Ταυτίζει τα Ανόμοια. Επίσης πόσο καλή σχέση έχει με τους ορισμούς των λέξεων που χρησιμοποιεί.

Αυτή η ικανότητα του να αξιολογείς τους γύρω σου, στις επιχειρήσεις, στις πωλήσεις, στην δικτύωση, στις σχέσεις, στην ζωή γενικότερα, είναι τόσο πολύτιμη, γιατί σε προστατεύει από μπελάδες και άσκοπα χαμένο χρόνο απ αυτούς που επιδιώκουν να αποτύχεις στην ζωή σου.
Αν έχεις απορίες σχετικά με κάποιο θέμα βρες ποια λέξη σε μπλοκάρει και χρησιμοποιησε ένα καλό λεξικό. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να ξεφύγεις από την σύγχυση που σου προκαλεί η άγνοια.
Η προπόνηση είναι η τεχνική, με την οποία μαθαίνουμε να είμαστε οι καλύτεροι φίλοι του εαυτού μας, αλλά και οι πιο αυστηροί “προπονητές” του προκειμένου να γίνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Η Προπόνηση ο τρόπος δηλαδή με τον οποίο εκπαιδεύουμε καθημερινά τον εαυτό να διαχειρίζεται καταστάσεις είναι αποδεδειγμένα ο δρόμος με τον οποίο μπορούμε να επιτύχουμε σε κάθε τομέα της ζωής χωρίς αυτό να είναι υπερβολή.

Μελέτες που έχουν διεξαχθεί σε αθλητές καταδεικνύουν πόσο σημαντική διαφορά κάνει το γεγονός ότι ορισμένοι αθλητές πετυχαίνουν περισσότερους στόχους σε συντομότερο χρονικό διάστημα. Έρευνα που διεξήχθη σε 28 αθλητές από επτά διαφορετικά αθλήματα απ’ όλο τον κόσμο κατέληξε στο εξής συμπέρασμα: Η αυτοπεποίθηση, η δυνατότητα αυτοσυγκέντρωσης καθώς και το ισχυρό κίνητρο, ήταν παράγοντες κλειδιά στη δυνατότητά που είχαν, για να πετύχουν με συνέπεια τον σκοπό και τους στόχους τους. Προπονηθείτε λοιπόν μόνοι σας.

Φιλοσοφία και Σοφία

Αριστοτέλης: Φιλοσοφία και σοφία για ποιο σκοπό; Πρέπει κανείς νά άσχολείται μέ τή φιλοσοφία, άφού αύτή άποβλέπει στήν άπόκτηση καί τήν ασκηση τής παιδείας. ‘Η παιδεία δμως είναι άπό τά μεγαλύτερα άγαθά. Καί δέν έπιτρέπεται βέβαια γιά νά κερδίσει κανείς χρήματα νά φθάνει ως τήν ακρη τού κόσμου (τίς στήλες τού Ήρακλέους), γιά ν’ άποκτήσει δμως φρόνηση δέν είναι διατεθειμένος νά κουρασθεί καί νά κάνει θυσίες.

Δέν είναι βέβαια διόλου κακό, αν ή φιλοσοφία δέ φαίνεται νά είναι χρήσιμη καί ώφέλιμη. Γιατί έμείς δέν ύποστηρίζουμε δτι είναι ώφέλιμη άλλά άπλώς καλή καί ότι δέν άρμόζει νά τήν προτιμάει κανείς γιά κάτι αλλο παρά μόνο γι’ αύτή τήν ίδια (καθαυτή). Γιατί όπως ταξιδεύουμε γιά νά παρακολουθήσουμε τούς ‘Ολυμπιακούς άγώνες, άκόμα καί όταν δέν έχουμε νά κερδίσουμε τίποτε, γιατί τό ίδιο τό θέαμα τών άγώνων άξίζει πιό πολύ άπό τά χρήματα, — καί όπως παρακολουθούμε τίς θεατρικές παραστάσεις στά Διονύσια, όχι βέβαια μέ τήν πρόθεση νά κερδίσουμε κάτι άπό τούς ηθοποιούς άλλά άντίθετα ξοδευόμαστε άπό πάνω, καί πολλά άλλα θεάματα θά τά προτιμούσαμε άπό τά χρήματα, έτσι πρέπει νά προτιμούμε καί τή θέα τού ούρανού περισσότερο παρά όσα φαίνονται άπλώς χρήσιμα. Δέν έπιτρέπεται, λοιπόν, κανείς νά σκοτώνεται νά πάει νά δεί άνθρώπους πού παίζουν τούς ρόλους γυναικών καί δούλων, ή μονομαχούν καί τρέχουν (καί νά παθαίνεται), καί άπό τί άλλο μέρος νά νομίζει πώς δέν πρέπει νά σπουδάζει τή φύση τών όντων καί τής άλήθειας.

Μόνο οι φιλόσοφοι κατορθώνουν νά φθάσουν σέ μιά εύτυχισμένη ζωή.
’Ενθαρρύνει κανείς γενικά τίς άλλες τέχνες καί έπιστήμες, έφόσον αύτούς πού τίς άσκούν τούς τιμάει καί τούς πληρώνει μισθό. Αύτούς δμως πού άσχολούνται μέ τή φιλοσοφία όχι μόνο δέν τούς ένθαρρύνουμε άλλά συχνά τούς έμποδίζουμε. Γενικά χαρακτηριστικά τού είδήμονος είναι ή ικανότητά του νά μπορεί νά μεταδίδει (διδάσκει) τίς γνώσεις του.

’Επειδή τώρα προσπαθούμε νά όρίσουμε αύτή τή θεωρητική έπιστήμη (δηλ. τή φιλοσοφία), θά έπρεπε νά έρευνήσουμε τό άκόλουθο έρώτημα, τί είδους αιτίες καί άρχές έχει ώς άντικείμενό της ή έπιστημονική γνώση, πού άποτελεί τό περιεχόμενο τής φιλοσοφίας. Άν πάρουμε τίς συνηθισμένες άντιλήψεις πού εχουμε γιά τό σοφό, ίσως τότε τό πράγμα νά γινόταν εύκολότερα κατανοητό. Πρώτα πρώτα, λοιπόν, νομίζουμε πώς ό σοφός τά ξέρει όλα, όσο είναι δυνατό αύτό, χωρίς ώστόσο νά έχει άκριβή γνώση γιά τό καθένα πράγμα χωριστά.

Έπειτα αύτός πού είναι σέ θέση νά καταλαβαίνει τά δύσκολα πράγματα (προβλήματα), πού δέν είναι εύκολο νά τά άντιληφθεί ο οιοσδήποτε ανθρωπος, αύτός είναι έπίσης σοφός. Γιατί ή αισθητηριακή άντίληψη είναι κοινή σέ όλους, γι’ αύτό είναι εύκολη καί δέν άποτελεί καμιά σοφία. ‘Επιπλέον σοφότερο θεωρούμε αύτόν πού μπορεί νά έκθέτει μέ περισσότερη άκρίβεια καί έπαγωγικότερα τίς αιτίες γιά κάθε έπιστήμη• καί άπό τίς έπιστήμες πάλι αύτή πού τήν έπιλέγουμε γι’ αύτή τήν ίδια καί γιά τήν καθαρή γνώση καί όχι γιά τά πρακτικά της ώφελήματα, αύτή θεωρούμε ότι είναι σέ μεγαλύτερο βαθμό σοφία• έπομένως αυτή πού εχει τόν πρώτο λόγο παρά έκείνη πού ύπηρετεί είναι μάλλον σοφία• γιατί βέβαια ο σοφός δέν πρέπει νά δέχεται άλλά νά δίνει έντολές, ούτε αύτός νά ύπακούει σ’ εναν άλλο, άλλά ο λιγότερο σοφός σ’ αύτόν.

Γιά τόν Άριστοτέλη ή φιλοσοφία σημαίνει μιά ριζική διάνοιξη τού κόσμου η τού Είναι καί, σάν άναγκαιο άντίβαρο, σημαίνει καί τήν άντοχή των έμφανιζόμενων διαστάσεων. Γιατί καί ή φιλοσοφία του δέν είναι φτωχή σέ διαστάσεις: Ύπαρξη καί λογική, Ιστορία καί αίωνιότητα, γνώση καί θεώρηση, μερικό καί γενικό, γνώμη καί λόγος, προσωπική εύτυχία καί γενικό καλό, φύση κι έλευθερία. Μάλιστα, άκόμα, ή φύση πρός τήν φύση.

Αυτό πού είσέρχεται στόν εύρύ κόσμο τής φιλοσοφίας είναι κατ’ άρχήν άφετηρία . Καί τό σύστημα, λοιπόν, ό άριστοτελισμός ώς σύστημα μπορει νά κατανοηθεί σάν μιά άκατάλυτη σύνδεση των άρχων. Βέβαια μιά γερά άσφαλισμένη σύνδεση. Όμως καί ή πιό σταθερή σύνδεση είναι μέ τή σειρά της μιά άρχή πού στηρίζει όλόκληρη τή φιλοσοφία, άπό τήν άπορία καί τήν έρώτηση ώς τήν άπόδειξη καί τή διδασκαλία. Αύτή ή άρχή τής φιλοσοφίας τού Αριστοτέλη είναι ή πεποίθηση, ότι στήν πραγμάτωση τής φιλοσοφικής γνώσης, «ενα είναι» τό προορισμένο νά κυριαρχήσει στόν ανθρωπο θεϊκό πνεύμα καί ό πραγματικός κόσμος• έκεϊνος δηλαδή στόν όποιο ό ανθρωπος μπορει ν’ άναπτύξει,γεματος έπιθυμία, τή δραστηριότητά του καί νά τή διευρύνει καί νά τήν τελειοποιήσει, προσδίδοντας στήν ϋπαρξή του μορφή, χωρίς ώστόσο νά παύσουν οί ανθρωποι νά έρχονται καί νά παρέρχονται αίώνια.

Έτσι σε καταστρέφουν τα ναρκωτικά

Το ταξίδι στον κόσμο των ναρκωτικών ουσιών μέχρι το τέλος…

Το Κίουι ή Κίβι είναι ένα πουλί, από τα αρχαιότερα στον κόσμο, που συναντάται μόνο στη Νέα Ζηλανδία, καθώς έχει μια ιδιαιτερότητα. Δεν μπορεί να πετάξει. Το είδος του συγκεκριμένου πτηνού χρησιμοποιήθηκε από τον δημιουργό ενός ευρηματικού βίντεο, προκειμένου να αναδειχθεί η διαδρομή που διανύει κάποιος από την αρχή μέχρι το τέλος, όταν αναμειχθεί οριστικά, στον κόσμο των ναρκωτικών ουσιών.

Το παιχνίδι του εθισμού ξεκινάει σε πειραματικό στάδιο όταν για πρώτη φορά, το πτηνό μπαίνει στον πειρασμό να «γευτεί» αυτό που συναντάει στον δρόμο του. Σε κάθε επόμενο βήμα, ο κίνδυνος παραμονεύει και η ανάγκη πειραματισμού εντείνεται μέχρι που γίνεται συνήθεια.

Η εισχώρηση της ουσίας στον οργανισμό δημιουργεί ευφορία στο πουλί με αποτέλεσμα να ψάχνει απεγνωσμένα την «επόμενη δόση«, μέχρι τουλάχιστον τη στιγμή που η τελική πτώση από την «αμφίβολη» απόλαυση αρχίζει να αιωρείται απειλητικά στην ατμόσφαιρα και τον οργανισμό.

Τα συμπτώματα της εξασθένησης αρχίζουν να παρουσιάζονται στα μισά της διαδρομής και οι αντοχές του πτηνού όλο και μειώνονται. Το ταξίδι φτάνει στο τέλος του, όχι επειδή το πουλί κατάφερε να φτάσει στον τελικό προορισμό του. Η διαδρομή φτάνει στο τέλος της, όπως ένας κανονικός χρήστης ναρκωτικών ουσιών…

«Τεχνητό φύλλο» χαμηλού κόστους για την παραγωγή καύσιμου υδρογόνου

Τα τελευταία χρόνια αρκετές επιστημονικές ομάδες έχουν επιδιώξει τη δημιουργία ενός «τεχηνητού φύλλου», δηλαδή μίας τεχνολογίας παραγωγής υδρογόνου που θα αντιγράφει την ικανότητα των φυτών να αξιοποιούν την ηλιακή ενέργεια. Τώρα, ερευνητές του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια ισχυρίζονται πως κατάφεραν να φτιάξουν ένα τέτοιο αυτόνομο σύστημα το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί σε κλίμακα μεγάλης παραγωγής και χαμηλού κόστους.

Η αξιοποίηση του ηλιακού φωτός για το διαχωρισμό του νερού και τη συλλογή υδρογόνου αποτελεί έναν από τους πιο ενδιαφέροντες τρόπους παραγωγής καθαρής ενέργειας, δήλωσαν οι επικεφαλής της έρευνας Πεϊντόνγκ Γιανγκ και Μπιν Λιου.

Ήδη έχουν κατασκευαστεί τα πρώτα αυτοκίνητα που χρησιμοποιούν καύσιμα υδρογόνου και δημιουργούν μόνο νερό όταν χρησιμοποιούνται. Ωστόσο η διαδικασία παρασκευής υδρογόνου, το οποίο προέρχεται κατά κύριο λόγο από το φυσικό αέριο, απαιτεί ηλεκτρική ενέργεια από παραδοσιακούς σταθμούς παραγωγής που εκπέμπουν διοξείδιο του άνθρακα.

Συνεπώς η επίτευξη παραγωγής υδρογόνου χαμηλού κόστους από νερό χρησιμοποιώντας την καθαρή ηλιακή ενέργεια θα αποτελούσε μία εναλλακτική λύση απείρως πιο φιλική προς το περιβάλλον. Μετά από μία δεκαετία έρευνας, η ομάδα του Γιανγκ κατάφερε να φτάσει πολύ κοντά στην πραγματοποίηση αυτού του στόχου.

Οι ερευνητές τροποποίησαν μία διαδικασία που χρησιμοποιείται στη βιομηχανία χαρτιού και δημιούργησαν ένα επίπεδο πλέγμα από νανοσύρματα ημιαγωγών που απορροφούν το φως, το οποίο όταν βυθίζεται στο νερό και εκτίθεται στο ηλιακό φως, παράγει αέριο υδρογόνο.

Η επιστημονική ομάδα πιστεύει πως η τεχνική αυτή θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε μεγάλη κλίμακα χαμηλού κόστους. Αν και η ενίσχυση της αποδοτικότητας παραμένει μια πρόκληση, η συγκεκριμένη προσέγγιση, σε αντίθεση με άλλα παρόμοια συστήματα, είναι αυτόνομη και δεν απαιτεί επιπλέον καλώδια ή άλλες εξωτερικές συσκευές που θα επιβάρυναν το περιβαλλοντικό αποτύπωμά της.

Επιστήμονες δημιούργησαν "ολογράμματα" που μπορείς να αισθανθείς δια της αφής!

Η τεχνολογία έχει αλλάξει ραγδαία τα τελευταία χρόνια, μέσω της ανάδρασης αφής, γνωστή ως απτική, που χρησιμοποιείται στην ψυχαγωγία, την αναδόμηση και ακόμη την χειρουργική εκπαίδευση. Νέα έρευνα, με τη χρήση υπερήχων, έχει αναπτύξει μια αόρατη 3-D απτική μορφή που μπορεί να δει και να νιώσει.

Η ερευνητική εργασία, που δημοσιεύεται στο τρέχον τεύχος του ACM Transactions on Graphics δείχνει πώς μια μέθοδος δημιουργήθηκε για να παράγει 3D σχήματα που μπορούν να γίνουν αισθητά όντας μετέωρα στον αέρα.

Η έρευνα θα μπορούσε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο τα 3D σχήματα χρησιμοποιούνται. Η νέα τεχνολογία θα μπορούσε να επιτρέψει στους χειρουργούς να εξερευνήσουν μια αξονική τομογραφία, επιτρέποντάς τους να αισθάνονται μια ασθένεια, όπως όγκο, χρησιμοποιώντας απτική ανάδραση.

Η μέθοδος χρησιμοποιεί υπέρηχο, που επικεντρώνεται στα χέρια πάνω από τη συσκευή και αυτό μπορεί να γίνει αισθητό. Εστιάζοντας πολύπλοκα πρότυπα (μοτίβα) υπερήχων, οι διαταραχές του αέρα μπορούν να ιδωθούν ως αιωρούμενα 3D σχήματα. Οπτικά, οι ερευνητές έχουν επιδείξει τα πρότυπα υπερήχων κατευθύνοντας τη συσκευή σε ένα λεπτό στρώμα πετρελαίου, έτσι ώστε οι κοιλότητες (εσοχές) στην επιφάνεια μπορούν να ιδωθούν ως κηλίδες όταν η επιφάνεια φωτίζεται από μια λάμπα.

Το σύστημα δημιουργεί ένα αόρατο 3D σχήμα που μπορεί να προστεθεί σε 3D οθόνες για να δημιουργήσουν κάτι που μπορεί να δει και να νιώσει κανείς. Η ερευνητική ομάδα έχει επίσης δείξει ότι οι χρήστες μπορούν να ταιριάξουν μια εικόνα ενός 3D σχήματος με το σχήμα που δημιουργείται από το σύστημα.

Ο Δρ Μπεν Long, Επιστημονικός Συνεργάτης από το Bristol Interaction and Graphics (BIG) group in the Department of Computer Science,, δήλωσε:

Αισθητά δια της αφής ολογράμματα, συναρπαστική εικονική πραγματικότητα που μπορείτε να νιώσετε και πολύπλοκα χειριστήρια αφής ελέγχους σε ελεύθερο χώρο, είναι όλοι αυτοί δυνατοί τρόποι για τη χρήση αυτού του συστήματος.

Στο μέλλον, οι άνθρωποι θα μπορούν να αισθάνονται ολογράμματα αντικειμένων που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να αισθανθούν δια της αφής, όπως να αισθάνονται τις διαφορές μεταξύ των υλικών σε μια αξονική τομογραφία ή την κατανόηση των σχημάτων των αντικειμένων σε ένα μουσείο.

Ηλεκτρονικό εμφύτευμα που αντιμετωπίζει μολύνσεις και εξαφανίζεται

Σε οράματα επιστημονικής φαντασίας με θεραπευτικές νανοσυσκευές παραπέμπει η δουλειά ερευνητών του Tufts University, που σε συνεργασία με ομάδα του University of Illinois at Champaign-Urbana, έχουν αναπτύξει ένα απορροφήσιμο ηλεκτρονικό εμφύτευμα που είναι σε θέση να εξουδετερώνει βακτηριακές μολύνσεις σε ποντίκια, μέσω της εκπομπής θερμότητας στον μολυσμένο ιστό.

Το εμφύτευμα ενεργοποιείται και αρχίζει να εκπέμπει θερμότητα με ασύρματο σήμα. Στη συνέχεια, η συσκευή, φτιαγμένη από μετάξι και μαγνήσιο, διαλύεται και απορροφάται στο σώμα του πειραματόζωου, χωρίς παρενέργειες.

Η έρευνα δημοσιεύθηκε online στο Proceedings of the National Academy of Sciences Early Edition. Σύμφωνα με τον Φιορέντσο Ομενέτο, επικεφαλής συντάκτη, πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα επίδειξης όσον αφορά στην ανάπτυξη on-demand ιατρικών συσκευών, οι οποίες «μπορούν να ενεργοποιούνται εξ αποστάσεως για θεραπευτικές λειτουργίες σε έναν ασθενή και να εξαφανίζονται με ασφάλεια μετά τη χρήση τους, χωρίς να απαιτείται ανάκτησή τους.

«Αυτές οι ασύρματες στρατηγικές θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη διαχείριση μετεγχερητικών μολύνσεων, για παράδειγμα, ή να ανοίξουν τον δρόμο για χορήγηση φαρμάκων “wi-fi”».

Οι εμφυτεύσιμες ιατρικές συσκευές τυπικά χρησιμοποιούν μη διασπώμενα υλικά, τα οποία έχουν περιορισμένη διάρκεια επιχειρησιακής ζωής και πρέπει στο τέλος να απομακρυνθούν ή να αντικατασταθούν. Οι νέες ασύρματες συσκευές θεραπείας είναι αρκετά ανθεκτικές για να αντέξουν κατά την εγχείρηση, αλλά σχεδιασμένες για να αποσυντίθενται χωρίς παρενέργειες μέσα σε λεπτά ή εβδομάδες, όπως επισημαίνει ο πρώτος συντάκτης του paper, Χου Τάο, Ph.D.

Κάθε πλήρως διασπώμενη ασύρματη συσκευή θέρμανσης αποτελείται από μια «φιδόμορφη» αντίσταση και ένα πηνίο λήψης ενέργειας από μαγνήσιο, τοποθετημένα πάνω σε ένα στρώμα πρωτεΐνης μεταξιού. Το θερμαντικό σώμα από μαγνήσιο είναι τοποθετημένο σε μια «κάψουλα» από μετάξι, που προστατεύει τα ηλεκτρονικά και ελέγχει τον χρόνο διάσπασης.

Ιστοί που συνελέγησαν από τα ποντίκια 24 ώρες μετά την τοποθέτηση και τη θεραπεία έδειξαν απουσία ενδείξεων μόλυνσης, και οι γύρω ιστοί βρέθηκαν σε φυσιολογική κατάσταση. Οι συσκευές διασπάστηκαν μετά από 15 ημέρες, και τα επίπεδα μαγνησίου στο σημείο του εμφυτεύματος και τη γύρω περιοχή ήταν σχετικά φυσιολογικά.

Η θεωρία των πιθανοτήτων: Η ιστορία της ανακάλυψης των νόμων του τυχαίου

Η ύπαρξη του «τυχαίου» έχει γίνει αντιληπτή εδώ και αρκετές χιλιετίες. Η εξήγηση του όμως δεν έχει υπάρξει ακόμα. Στην πρώτη προσπάθεια τους να βάλουν τάξη στην ανεξήγητη ροή των γεγονότων, οι άνθρωποι δημιούργησαν την έννοια της «μοίρας». Αρκετά αργότερα, με λίγο ψυχραιμότερη κρίση, επινόησαν τις πιθανότητες.

Τα μαθηματικά της αβεβαιότητας της τύχης – Ενα εργαλείο που δημιουργήθηκε για χάρη του... τζόγου

Πρόκειται μάλλον για το μοναδικό κλάδο των μαθηματικών που δουλεύει πάνω στην απόλυτη αβεβαιότητα. Για ακριβώς αυτόν τον λόγο, σε αντίθεση με κάθε άλλο επιστημονικό τομέα, τα αποτελέσματα που δίνει είναι απλά... προβλέψεις. Οι πιθανότητες δεν είναι ένα εργαλείο που μπορεί να εξουδετερώσει την έννοια του τυχαίου. Το μόνο που κατάφεραν οι μαθηματικοί με την δημιουργία αυτής της θεωρίας , ήταν να περιορίσουν την ισχύ του. Να φτιάξουν διαβαθμίσεις ανάλογα με τις... πιθανότητες του.

Μάλιστα, είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι πιθανότητες δεν ανακαλύφθηκαν για να καταπολεμήσουν την έννοια της «μοίρας». Ακόμα και οι επιστήμονες αντιλαμβάνονται πως κάποια πράγματα θα παραμείνουν για πάντα ανεξήγητα και τυχαία. Η θεωρία των πιθανοτήτων δημιουργήθηκε για χάρη των τυχερών παιχνιδιών, ενώ πέρασαν αρκετά χρόνια ώστε οι μαθηματικοί να αντιληφθούν την πραγματική δύναμη αυτού του κλάδου και να τον χρησιμοποιήσουν για πιο... επιστημονικά ζητήματα.

Οι απρόβλεπτες πιθανότητες – Οσα οι μαθηματικοί δεν επιχειρούν να υπολογίσουν

Η έννοια του τυχαίου είναι πολύ βαθειά ριζωμένη στη ζωή μας. Αρκεί κάποιος να σκεφτεί πως ακόμα και η ίδια του η ύπαρξη οφείλεται σε τυχαία γεγονότα. Ενας ανάμεσα σε πολλά εκατομμύρια άλλους υποψήφιους, μπόρεσε να βρει πρώτος το σωστό μέρος για να... εγκατασταθεί κατά τη διάρκεια της σύλληψης. Οι πιθανότητες σε αυτήν την περίπτωση σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Μπορεί κάποιος να πει πως κάθε σπερματοζωάριο έχει τις ίδιες πιθανότητες, αλλά ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι τα δύο που προπορεύονταν στον αγώνα δρόμου δεν τράκαραν μεταξύ τους, αφήνοντας «μοιραία» την θέση τους στο τρίτο της σειράς;

Μπορούμε να βρούμε αμέτρητα αντίστοιχα παραδείγματα που αποδεικνύουν τον καθοριστικό ρόλο του «τυχαίου» στην ζωή. Οι μαθηματικοί όμως προτιμούν να αποφεύγουν αυτές τις περιπτώσεις, γιατί ως γνωστόν, δεν μπορούν να αποδεχτούν πως είναι ανίκανοι να τις αντιμετωπίσουν. Παρόλα αυτά ο κλάδος των πιθανοτήτων, που έχει εμφανιστεί εδώ και μόλις λίγους αιώνες, έχει κάνει τεράστιες προόδους. Πλέον οι έννοια της πιθανότητας είναι ικανή να εξηγήσει πάρα πολλά φαινόμενα που διαχρονικά θεωρούνταν τυχαία.

Πόσο πιθανό είναι να φέρει κάποιος «εξάρι»; - Πως κάθε παράγοντας επηρεάζει και την τελική πρόβλεψη

Το πιο απλό παράδειγμα των πιθανοτήτων είναι η ρίψη ενός ζαριού. Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει σε ποια από τις έξι πλευρές θα ακινητοποιηθεί. Οι νόμοι των πιθανοτήτων λένε όμως, πως αν συνεχίσουμε να ρίχνουμε το ζάρι για αρκετές φορές τότε θα εμφανιστούν όλες οι πλευρές και μάλιστα με την ίδια συχνότητα. Καταλήγουμε λοιπόν ότι κάθε πλευρά έχει περίπου 16.66% πιθανότητες να εμφανιστεί, που αντιστοιχεί στο ένα έκτο.

Δεν είναι όμως όλοι οι υπολογισμοί αντίστοιχης ευκολίας. Στην προηγούμενη περίπτωση τα πιθανά σενάρια ήταν... ισοπίθανα. Δεν υπήρχε κάποιος παράγοντας που να επηρεάζει τον υπολογισμό. Κάθε πλευρά είχε ίσες πιθανότητες με τις υπόλοιπες. Τα σενάρια που θέλουν να προβλέψουν οι επιστήμονες όμως, έχουν αρκετούς παράγοντες και πολλές τυχαίες μεταβλητές που πρέπει να ληφθούν υπόψιν. Κάθε ξεχωριστός παράγοντας έχει ένα μοναδικό τρόπο που επηρεάζει τα ποσοστά των πιθανοτήτων και επειδή κάθε αποτέλεσμα είναι ουσιαστικά μια... πρόβλεψη, αν δεν υπολογιστεί έστω και ένας τότε όλη η διαδικασία δεν έχει κανένα νόημα.

Η εξέλιξη των πιθανοτήτων και η τεράστια συμβολή τους στην επιστήμη

Ο αυστηρή θεμελίωση του κλάδου των πιθανοτήτων χάρισε στους επιστήμονες κάθε κλάδου μια νέα μέθοδο να διαχειρίζονται τα προβλήματα τους. Οσο οι πιθανότητες εξελίσσονταν, εισάγονταν όλο και βαθύτερα στην επιστημονική διαδικασία. Ο πρώτος τομέας που επωφελήθηκε από την δημιουργία των πιθανοτήτων ήταν η στατιστική, η οποία βρήκε το καταλληλότερο εργαλείο για να προβλέψει ποσοστά. Αυτό όμως δεν είναι ούτε ένα μικρό δείγμα της συνεισφοράς των πιθανοτήτων στις υπόλοιπες επιστήμες.

Ολη η σύγχρονη φυσική βασίζεται πάνω σε... πιθανότητες. Η κβαντομηχανική αλλά και οι νόμοι γύρω από την κίνηση των υποατομικών σωματιδίων στηρίζονται στα ποσοστά των πιθανοτήτων. Οι τυχαίες κινήσεις των μικρών σωμάτων, δεν είναι δυνατόν να προβλεφθούν ξεχωριστά. Οι μαθηματικοί όμως είναι ικανοί να υπολογίσουν την συνολική κίνηση τους, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που βρίσκουν τα ποσοστά που μπορεί κάποιος να φέρει «εξάρες». Οι σύγχρονη φυσική ουσιαστικά βασίζεται στην τύχη, έχοντας περιθώρια μικρών σφαλμάτων, όμως πλέον οι επιστήμονες έχουν βρει τον τρόπο να την «κοντρολάρουν».

Πιθανότατα η εξήγηση των τυχαίων γεγονότων δεν θα μπορέσει να επιτευχθεί ποτέ, αφού όσο εμβαθύνει κάποιος στον χώρο των πιθανοτήτων τόσο πιο πολύ χάνεται. Ο κλάδος των πιθανοτήτων δεν είναι ικανός να λύσει τα μυστήρια που ανέκαθεν απασχολούσαν τους ανθρώπους. Για αυτόν τον λόγο άλλωστε έχει επινοηθεί η έννοια του «τυχαίου» και η λέξη «μοίρα». Με αυτό το μαθηματικό εργαλείο όμως, η χαοτική φύση του «τυχαίου» μπορεί να μπει σε μια... τάξη. 

ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ...

Ὥσπερ γὰρ τοῖς μαχομένοις καὶ ὁπλιτεύουσιν οὐκ εὐψυχίας δεῖ μόνον, ἀλλὰ καὶ τάξεως ἑρμηνευούσης τοὺς καιροὺς τῆς μάχης, οὕτω καὶ τοῖς φιλοσοφοῦσιν ἐπιμελητέα τῶν καιρῶν, ἐν οἷς ἀποθανοῦνται, ὡς μὴ ἄτακτοι, μηδὲ θανατῶντες, ξὺν ἀρίστῃ δ' αἱρέσει ἐς αὐτοὺς φέροιντο.
------------------------
Όπως οι μαχόμενοι Πολίτες που υπηρετούν ως Οπλίτες δεν αρκεί να διαθέτουν ευψυχίαμόνον, αλλά πρέπει και να έχουν και κάποιατάξη ώστε να ερμηνεύουν τους κατάλληλους καιρούς για μάχη, έτσι και οι Φιλόσοφοι πρέπει να φροντίζουν για την ώρα τού θανάτου τους, ώστε να μην πεθάνουν κακήν κακώς, ούτε σε κατάσταση ταραχής, αλλά ν’ αντιμετωπίζουν τους εχθρούς με βάση την δική τους άριστη επιλογή!

Ἀπολλώνιος ὁ Τυανεύς

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ

Μερικές φορές τα συναισθήματα μας συνεπαίρνουν σε βαθμό που δεν μπορούμε να τα ξεπεράσουμε ή να τα ελέγξουμε και ευχόμαστε να υπήρχε κάποιος τρόπος να τα δαμάσουμε. Ο τρόπος αυτός υπάρχει! Σύμφωνα με τον Δρα Charles C. Manz, ειδικό σε θέματα ηγεσίας, δε χρειάζεται να είναι κανείς στο έλεος των συναισθημάτων του: όχι μόνο μπορούμε να τα δαμάσουμε, αλλά και να τα κατευθύνουμε σε εποικοδομητικά κανάλια. Αυτή η ικανότητα να επιλέγουμε το πώς αισθανόμαστε ονομάζεται ‘συναισθηματική πειθαρχία’.

Ενδυνάμωση της ψυχικής ενέργειας

            Ένας από τους καλύτερους τρόπους να ενδυναμώσουμε την ψυχική μας ενέργεια είναι να αναγνωρίσουμε το γεγονός, που ίσως και να φαίνεται απίθανο, ότι μπορούμε να επιλέξουμε το πώς αισθανόμαστε. Όπως γνωρίζουμε, τα συναισθήματα είναι δυνάμεις μεγάλης έντασης, αφού δεν καθορίζουν απλώς το πώς αισθανόμαστε, αλλά και το πώς σκεφτόμαστε και το τι αποφάσεις παίρνουμε. Παρόλο που στην ψυχοθεραπεία –και όχι μόνο- συνιστάται να δίνουμε προσοχή στα συναισθήματά μας επειδή αντιπροσωπεύουν έναν βαθύτερο πυρήνα του εαυτού μας, ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η δύναμή τους μπορεί να μας εκτροχιάσει. Τα έντονα συναισθήματα μπορεί να οδηγήσουν σε λανθασμένες αποφάσεις και ενέργειες, σε συγκρούσεις και να δημιουργήσουν πυροτεχνήματα τα οποία ξεσπάνε όταν οι άνθρωποι διαφωνούν.

Τα συναισθήματα ως πηγή πληροφοριών

            Σύμφωνα με τον Δρα Manz, συγγραφέα του βιβλίου Emotional Discipline: The Power to Choose How You Feel (εκδ. Berrett-Koehler, 2003), τα συναισθήματα είναι μια πηγή πληροφοριών και μπορούν να λειτουργήσουν για τον καθένα μας αν μάθουμε να τα ελέγχουμε και να αξιοποιούμε την ενέργειά τους για καλό σκοπό. Τα συναισθήματα αποτελούν πρωταρχική πηγή ενέργειας και κινήτρων και απαρτίζονται από διαφορετικά συστατικά, όπως συμπεριφορά, σκέψη, φυσιολογία, διανόηση και νόημα. Όλα τα συστατικά των συναισθημάτων μπορούν να αξιοποιηθούν για τη βελτίωση της ζωής του ατόμου.
Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές εμπειρίες στη ζωή του, οπότε καθένας είναι διαφορετικός στο τι ακριβώς διεγείρει τα συναισθήματά του. Για κάποιους ανθρώπους μια διαφωνία μπορεί να πυροδοτήσει πολύ έντονα συναισθήματα, ενώ για κάποιους άλλους ένας θάνατος θα είχε την ίδια συναισθηματική ένταση.
Η συναισθηματική πειθαρχία δεν είναι μια διαδικασία ίδια για όλους-‘κόβεται και ράβεται’ ατομικά, στα μέτρα του καθενός. Έτσι, ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε ατόμου, η εκπαίδευση στη συναισθηματική πειθαρχία παίρνει λίγο διαφορετική μορφή, ακολουθώντας πάντα τις ίδιες βασικές αρχές, ώστε να μπορεί κανείς να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τωρινές και μελλοντικές προκλήσεις.

Η βασική στρατηγική

            Υπάρχουν κάποια βασικά βήματα που μπορεί να ακολουθήσει κανείς όταν έρθει αντιμέτωπος με ένα έντονο συναίσθημα.
Αιτία. Το πρώτο που έχει να κάνει κανείς είναι να εντοπίσει το ζήτημα ή γεγονός που προκάλεσε το έντονο συναίσθημα. Είναι απαραίτητο να διαχωρίσει κανείς τις πραγματικές αιτίες από τις αφορμές, κάτι που συχνά όμως είναι δύσκολο.
Σώμα. Ανατρέξτε νοερά σε όλο σας το σώμα και εντοπίστε το συγκεκριμένο σημείο και την ένταση των φυσικών αντιδράσεων που δημιουργούν τα συναισθήματά σας (πχ πονοκέφαλος, ‘πιάσιμο’ στο σβέρκο, κλπ). Σε ποιο σημείο του σώματός σας αισθάνεστε τη φυσική αίσθηση του θυμού; Πώς την αξιολογείτε-θετικά ή αρνητικά;
Νους. Εντοπίστε τις σκέψεις που συνοδεύουν τα συναισθήματα και τις πεποιθήσεις που τα υποστηρίζουν. Ποιες σκέψεις προκαλούν τα συναισθήματά σας; Αξιολογήστε τον τρόπο με τον οποίο μιλάτε στον εαυτό σας και τις νοερές εικόνες που περνάνε από το μυαλό σας. Ίσως να αισθάνεστε τρομερό άγχος πριν από μία ρομαντική ή επαγγελματική συνάντηση. Μπορεί να σκέφτεστε: «δεν θα τα καταφέρω, θα γελοιοποιηθώ».
Πνεύμα. Καθορίστε ποιο κομμάτι του εαυτού σας αναδύεται περισσότερο από αυτό το έντονο συναίσθημα (το ανασφαλές εγώ σας;) και ποιο κρύβεται (το υγιές σας πνεύμα;). Διαλέξτε κάποιες από τις στρατηγικές για να εργαστείτε με τα συναισθήματά σας.

Δύο στρατηγικές για να κερδίσετε συναισθηματική πειθαρχία

Διανοητική Ανατοποθέτηση

            Αλλάζοντας τον τρόπο που βλέπετε κάτι, μπορείτε να μετατρέψετε τα αδύναμα σημεία σε ευκαιρίες για επιτυχία και νέα ανοίγματα. Έτσι, όταν είστε σε μια συναισθηματικά δύσκολη κατάσταση, μην επικεντρωθείτε μόνο στους κινδύνους ή σε απαισιόδοξες σκέψεις για το μέλλον, αλλά προσπαθήστε να εντοπίσετε τις ευκαιρίες. Ένας καυγάς, για παράδειγμα, δεν είναι η συντέλεια του κόσμου, αφού μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία να μάθει κανείς κάτι για τις σχέσεις και για το πώς διαφορετικοί άνθρωπο έχουν άλλο τρόπο να βλέπουν τα πράγματα και να διαχειρίζονται καταστάσεις.

Συναισθηματικό Κουνγκ-Φου

Στην κινέζικη τέχνη της αυτοάμυνας που είναι γνωστή ως Κουνγκ Φου, στόχος είναι να χρησιμοποιήσει κανείς όσο περισσότερη επιθετική δύναμη προς όφελός του. Έτσι, χωρίς να επιτίθεται στον αντίπαλό του, το άτομο που χρησιμοποιεί αυτή την τεχνική αυτοάμυνας, διοχετεύει διαφορετικά τη δύναμη του αντίπαλου για να πετύχει τον δικό του στόχο, στέλνοντας τον αντίπαλο στο έδαφος με την ενέργεια της δικής του επίθεσης. Η ίδια διαδικασία μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στις συναισθηματικές συγκρούσεις. Αντί λοιπόν να αντιστέκεται κανείς σε μια συναισθηματική επίθεση, μπορεί να αξιοποιήσει την ενέργειά της προς το να βρεθεί λύση. Σε συναισθηματικά φορτισμένες συγκρούσεις, οι άνθρωποι κάνουν τρία πράγματα: δηλώνουν έντονα τις θέσεις τους, επιτίθενται προς τις ιδέες του συνομιλητή τους και επιτίθενται στο συνομιλητή τους. Συνήθως ο συνομιλητής μπαίνει στον πειρασμό να κάνει το ίδιο και να υπερασπιστεί τις ιδέες του απορρίπτοντας τις ιδέες του άλλου. Μια άλλη προσέγγιση, πολύ πιο αποτελεσματική, είναι να μην το πάρει κανείς προσωπικά, να παραμερίσει συναισθηματικά, να ‘ακούσει’ την κριτική που υπάρχει στις απόψεις του άλλου και να την χρησιμοποιήσει με εποικοδομητικό τρόπο για να πετύχει τους στόχους του. Προκαλώντας την κριτική προκαλείται και κρυμμένες νέες ιδέες και συμβουλές. Αν δείτε λοιπόν την κριτική ως επίθεση σε ένα πρόβλημα και όχι ως επίθεση προς εσάς τον ίδιο, αν κάνετε ερωτήσεις αντί για δηλώσεις και αν δε χάσετε την ψυχραιμία σας, τότε μπορεί να βρεθείτε στο κατώφλι νέων συνειδητοποιήσεων, γνώσεων, και προσωπικής δύναμης.

Υπάρχουν κάτι έρωτες, που δεν τους αγγίζει ούτε ο Θεός

Δεν είναι ανεκπλήρωτοι, δεν είναι πλατωνικοί, δεν είναι παραμυθένιοι.
Είναι απλώς πραγματικοί, διαφορετικοί, απάτητοι, θεϊκοί.

Τους αναγνωρίζεις αμέσως χωρίς δεύτερη σκέψη, για να επιβεβαιώσεις αν έκρινες σωστά ή λάθος.
Ίσως γιατί ποτέ δεν είναι λάθος. Ίσως γιατί σ΄ αυτούς η σκέψη δε χωράει πουθενά.
Δεν ταιριάζουν με το χρόνο, δεν διαλύονται από τη βροχή, δεν σταματάνε σε «πρέπει» και «ίσως».

Οι λέξεις μέσα τους χωράνε κομμένες και ραμμένες σε πατρόν.
Δεν ξεκινάνε ποτέ σε σωστές συνθήκες. Δεν ξεκινάνε ποτέ τη σωστή στιγμή.
Το ραντεβού μαζί τους δεν είναι προσχεδιασμένο. Δεν ντύνεσαι, ούτε στολίζεσαι για να τους συναντήσεις.
Φοράς τα παλιά σου παπούτσια, το άσπρο σου μακό, το στενό σου τζην, και εκεί που πας να βγάλεις το μπουφάν, αισθάνεσαι τον βοηθό του ταχυδακτυλουργού που προσπαθεί να σε εξαφανίσει.
Προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις αν θα σε βρουν τα μαχαίρια, αν θα σε κόψουν τα σπαθιά, παραμένεις όμως να χαμογελάς στο κοινό που σε παρακολουθεί, σίγουρος ότι ο ταχυδακτυλουργός ξέρει να κάνει σωστά τα μαγικά του.

Αποκτάς οντότητα στο χώρο.
Καταλαμβάνεις περισσότερα τετραγωνικά χωρίς να αλλάζει το σχήμα σου, αρχίζεις και συνειδητοποιείς τα όργανα στο σώμα σου σαν να σε πονάνε, μαγεύεις την κούραση και τη χρησιμοποιείς προς όφελός σου, ξεγελάς τον ύπνο και τον αποδεσμεύεις για λίγο, για να μπορείς να ζεις περισσότερο.
Η έλλειψη της επαφής γίνεται βασανιστήριο. Αισθάνεσαι μισός, παράλυτος, προβληματικός.
Νιώθεις ότι σου λείπει κάτι που δεν είχες ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή, και όμως γίνεται το απαραίτητο συστατικό για να μπορείς να συνεχίσεις τη ζωή σου.
Και αναρωτιέσαι απλώς, πως είναι δυνατόν να σου λείπει κάτι που ποτέ δεν είχες.

Γίνεσαι άφοβος, άτρωτος, συμπαγής.
Πέφτεις από το γκρεμό χωρίς αλεξίπτωτο, τρέχεις με το αυτοκίνητο χωρίς φρένα, κάνεις τα δύσκολα εύκολα.
Και μη βιαστείτε να πείτε για σύννεφα που σε ρίχνουν, ούτε για ταχύτητες που σε σκοτώνουν.
Σε τέτοιους έρωτες δεν πέφτεις ποτέ, ακόμα και αν πέσεις. Δεν σκοτώνεσαι ποτέ, ακόμα και αν πεθάνεις.
Δεν σε σκοτώνει ο έρωτας σου. Δεν σε σκοτώνει ο άνθρωπος σου.
Και τα δύο είναι πάντα εκεί. Ακόμα και αν απομακρυνθείς, ακόμα και αν χωρίσεις.

Δεν υπάρχει αρχή και τέλος. Αυτή είναι και η ουσία τους.
Όπως δεν ξέρεις πότε και γιατί άρχισαν, έτσι δεν ξέρεις και πότε θα τελειώσουν.
Είναι πάντα εκεί, πάνω στο δέρμα σου, μέσα στο μυαλό σου, κομμάτι της ψυχής σου.
Σκοτωμένοι, αλλά αίμα δεν τρέχει από πουθενά, προδομένοι, αλλά χωρίς προδότη στο σκοινί.
Τους περιμένεις, γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Τους θυμάσαι, γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο.
Δεν τους μνημονεύεις, δεν τους κηδεύεις, δεν τους ξεχνάς.
Ζουν ανάμεσα στη ζωή σου, στην καθημερινότητα σου, στις κουβέντες σου, στις κινήσεις σου, στην αναπνοή σου.

Δεν έγιναν ποτέ εξομολόγηση για αμαρτία. Δεν συγχωρέθηκαν ποτέ με προσευχές και μετάνοιες.
Δεν έγιναν συνήθεια. Ούτε ψέμα. Ούτε ανάγκη. Ούτε συμφέρον. Ούτε φυλακή.
Γεννήθηκαν μέσα από ένα άσπρο μακό κι ένα μπουφάν ανοιγμένο.
Γεννήθηκαν. Τελεία.
Ζουν. Τελεία.

«Μύηση και Μυστικά…»

Το να περνάς από μια Μύηση σημαίνει πως έχεις αλλάξει, σημαίνει πως έχεις μυηθεί στις γνώσεις γύρω από «Κάτι» η γνώση του οποίου θα σε αναγεννήσει σε έναν Νέο Εαυτό.
Αυτό γίνεται ΜΟΝΟΝ στην Σιωπή… Μύηση και Μυστικό πάνε «πακέτο».

Το να περνάς από μια Μύηση σε κάνει Μύστη, σε κάνει κάτοχο ενός Μυστικού.
Όταν κοινοποιείς το Μυστικό σου, παύεις να είσαι Μύστης…
αναιρώντας ο ίδιος την Μύηση από την οποία πέρασες και αποδεικνύοντας πως δεν είσαι άξιος Μύστης, αφού δεν μπορείς να κρατήσεις ένα Μυστικό…

Το γράμμα Λάμδα...

Ο Φιλόσοφος ισχυριζόταν πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πως ζούν, όχι στον Πραγματικό Κόσμο, αλλά σε αυτόν που δημιούργησε ο νούς τους.

Ένας φίλος του επιστήμονας όμως διαφωνούσε μαζί του.

Ο Φιλόσοφος τότε τοποθέτησε στο χώμα δυο μικρές βέργες σε μορφή του γράμματός «Λ» και ρώτησε:

– Τι βλέπεις εδώ;

– Το γράμμα «Λάμδα», είπε ο επιστήμονας.

– Αυτήν την απάντηση περίμενα είπε ο Φιλόσοφος, στη φύση δεν υπάρχει γράμμα «Λάμδα»! Αυτό το σύμβολο είναι ανθρώπινη επινόηση των Ελλήνων και υπάρχει μόνο στο νου σου. Στην πραγματικότητα εδώ υπάρχουν μόνο δυο μικρές βέργες!

Δούλοι των άλλων

 Μια φορά ήρθε να μας δει μια ευγενική, γλυκιά και όμορφη κοπέλα. Την ρώτησα,
“Πώς ήρθες εδώ;”
“Έκανα οτοστόπ.”
“Δουλεύεις;”
“Όχι, δεν δουλεύω. Μόνο διαλογίζομαι και αγαπώ την Φύση.”
“Ποιος σε ταΐζει;”
“Φίλοι... Δεν θέλω να χάνω χρόνο με το να δουλεύω.”
“Τότε τι κάνεις;”
“Απλά ζω, θαυμάζω και περνώ τον χρόνο μου στην Φύση.”
“Εννοείς ότι πολλοί άνθρωποι εργάζονται για εσένα ώστε να σε συντηρούν;”
“Χρειάζομαι μόνο λίγο φαγητό και στέγη, και οι άνθρωποι μου δίνουν τα μεταχειρισμένα ρούχα τους.”
“Και τι γίνεται εάν κάποιος χρειαστεί οικονομική βοήθεια ή στέγη; Πώς βοηθάς;”
“Δεν ξέρω.”
Ήρθε η ώρα να φύγει και μου είπε:
“Μπορείτε να με πάτε στην λεωφόρο;”
“Κι αν δεν μπορώ; Τι θα κάνεις;”

“Ω, θα πάω στον δρόμο και θα περιμένω για κάποιον να με πάρει.”
Την πήγα στον αυτοκινητόδρομο και καθώς έφευγε είπε:
“Μπορείτε να μου δώσετε πέντε δολάρια; Δεν έχω φαγητό να φάω.”
Αυτή η κοπέλα είχε μεγάλες ιδέες· υπήρχε μεγάλη ομορφιά μέσα στην στάση της, στην αμεριμνησία της, στην ελευθερία, στην αίσθηση της ενότητας, στην έλλειψη κτητικότητας, στην απλότητά της – αλλά της έλλειπε η νοημοσύνη για να κερδίζει τις βασικές ανάγκες της ζωής της. Εκείνοι που εξαρτώνται από άλλους αργά ή γρήγορα γίνονται οι δούλοι τους.

Ανιστόρητος ο χριστιανισμός

«Αν οι άνθρωποι διψούν, ας πάνε να πιουν στην πηγή του Ελληνισμού» Αυτοκράτωρ Ιουλιανός

Ο «Μονοθεϊσμός» είναι ένα πρόσφατο Ιουδαϊκό κατασκεύασμα. Πολλές φορές βέβαια, και δικαιολογημένα, άνθρωποι με ελαττώματα είναι και αυτοί, οι ερευνητές, και είναι λογικό να παρασύρονται από τις δικές τους προσωπικές επιθυμίες, ενώ θεωρώ επίσης ότι στην πορεία ξεχνάνε κιόλας την αλήθεια και προσπαθούν με το ζόρι να ανασύρουν από την λήθη κάτι το οποίο ποτέ δεν υπήρξε. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η λεγόμενη «Βιβλική Αρχαιολογία» ή «Αρχαιολογία της Παλαιστίνης».

Από την επιθυμία ενός ανθρώπου, του Αμερικανού Albright, υιού ενός χριστιανού ιερέα, ο οποίος θέλησε να αποδείξει την ιστορικότητα των λεγομένων της Ιουδαϊκής «Βίβλου», σε αντιδιαστολή με τις εργασίες της Γερμανικής Σχολής του Βιβλικού Κριτικισμού, η οποία υποστήριζε πως τα αφηγούμενα στην «Βίβλο» δεν είναι παρά ιερατικά κατασκευάσματα της εποχής της «βαβυλωνιακής εξορίας».

Αναπτύσσοντας τα παραπάνω στοιχεία της τελευταίας παραγράφου, ξεκινά ένα εντυπωσιακό άρθρο του ο Ισραηλινός (!!) πανεπιστημιακός του Τελ-Αβίβ Χέρτζογκ (Ze’ev Herzog), το οποίο δημοσιεύθηκε στην μεγάλης κυκλοφορίας καθημερινή εφημερίδα του Ισραήλ «Ha’aretz». Ο τίτλος του άρθρου είναι «Ανασκευάζοντας τα τείχη της Ιεριχούς». Μέσα σε αυτό, ο συγγραφέας έρχεται να μας φανερώσει μια άλλη όψη του νομίσματος.

Προερχόμενος από τους κύκλους της «Αρχαιολογίας της Παλαιστίνης» μας εκθέτει με επιχειρήματα το γιατί όλες οι μελέτες μέχρι σήμερα όχι μόνο δεν αναδεικνύουν την αλήθεια των ισχυρισμών της «Βίβλου», αλλά αποτελούν χονδροειδή ψεύδη και μεθοδευμένη παραπληροφόρηση.

Στο άρθρο του αυτό, ο Χέρτζογκ μας αναφέρει τα κυριότερα σημεία των ερευνών που δημιούργησαν κενά και ένα κρίσιμο σημείο κατά το οποίο οι θεωρίες δεν αποδεικνύονταν από τα ευρήματα της Αρχαιολογίας.

Και ξεκινάει την κριτική του από την λεγόμενη «Εποχή των Πατριαρχών», η οποία σύμφωνα με την αρχική «χρονολόγηση» της «Βίβλου» πρέπει να ήταν στον 21ο αιώνα πριν την απαρχή της χριστιανικής χρονολόγησης. Τα ευρήματα κατά τον Χέρτζογκ δεν δικαιολογούσαν επ’ ουδενί μια τέτοια χρονολογία, την οποία κάποιοι μετέπειτα μελετητές μετατόπισαν 10 ολόκληρους αιώνες αργότερα, δηλαδή στην λεγόμενη «Εποχή της Εγκατάστασης» χωρίς πάλι να υπάρχουν και δεδομένα που να υποστηρίζουν μια τέτοια θέση. Κάποιοι μάλιστα τα θεώρησαν αυτά ως απλούς φυλετικούς θρύλους της «Εποχής του Βασιλείου της Ιουδαίας», με αποτέλεσμα να μην υπάρχει συμφωνία από καμία πλευρά.

Το δεύτερο σημείο στο οποίο αναφέρεται ο συγγραφέας στο άρθρο του, είναι η περίφημη «Έξοδος» και η υποτιθέμενη περιήγηση στην έρημο και το όρος Σινά. Ο Χέρτζογκ μας πληροφορεί λοιπόν ότι στην πληθώρα των Αιγυπτιακών γραπτών που έχουν βρεθεί, δεν υπάρχει η παραμικρή νύξη για ένα τέτοιο «γεγονός», παρά μόνο σύντομες αναφορές για νομαδικές φυλές, οι οποίες σε εποχές λειψυδρίας και λιμών έβρισκαν καταφύγιο στις άκρες του Δέλτα του Νείλου.

Επίσης, παρά τις προσπάθειες γενεών ολόκληρων ερευνητών κανείς τους δεν κατάφερε να εντοπίσει την πραγματική τοποθεσία του όρους Σινά ή των τόπων διαμονής των φυλών στην έρημο. Έτσι, ο συγγραφέας, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός πως τα αναφερόμενα στην «Βίβλο» δεν υποστηρίζονται από κάποιο άλλο γραπτό ή τις αρχαιολογικές έρευνες, καταλήγει στο συμπέρασμα (των περισσοτέρων μελετητών άλλωστε, όπως μας ενημερώνει) πως τα ανωτέρω αποτελούν, στην καλύτερη περίπτωση, την περιπέτεια κάποιας νομαδικής οικογένειας ή κάποιων οικογενειών, η οποία προεκτάθηκε αυθαίρετα σε «εθνικό» επίπεδο, έτσι ώστε να συμπορεύεται με το θρησκευτικό ιδεολόγημα του Ιουδαϊκού ιερατείου.

Η επόμενη «ανακρίβεια» του βιβλικού παραμυθιού, την οποία καταγγέλλει ο συγγραφέας, σε σχέση πάντα με την αλήθεια της αρχαιολογικής σκαπάνης, αφορά την περίφημη «Κατάκτηση της Γης Χαναάν». Οι πόλεις που περιγράφονται λεπτομερέστατα στο βιβλίο του Joshua και προσήλκυσαν πολλές ερευνητικές ομάδες είναι η Ιεριχώ και η Άι.

Το υπ’αριθμόν ένα πρόβλημα για την αξιοπιστία της «Βίβλου» είναι ότι τον 13ο αιώνα πριν την απαρχή της χριστιανικής χρονολόγησης, στον οποίον υποτίθεται ότι τοποθετείται χρονικά η «κατάκτηση», όχι μόνο δεν υπήρχαν τα «κυκλώπεια» τείχη που έπεσαν με την βοήθεια του «καλού» Θεού Γιαχβέ, αλλά ούτε καν οι ίδιες οι αναφερόμενες πόλεις. Βέβαια, από τα ωραιότερα σημεία είναι οι δικαιολογίες που δόθηκαν, γιατί η «Βίβλος» ως γνωστόν, δεν επιτρέπεται, ως … θεόπνευστο βιβλίο, να λέει ψέματα.

Η καλύτερη δικαιολογία ήταν πως τα «τείχη» της Ιεριχούς «ξεπλύθηκαν» (έτσι ακριβώς !!) «ξεπλύθηκαν» από τα νερά των βροχών. Όσον αφορά την Αι, τελικά μας πληροφορούν «οι αναζητητές της αλήθειας» πως δεν ήταν αυτή αλλά η διπλανή πόλη, η Beit El και συγνώμη αλλά μπερδευτήκαμε, από αναξιόπιστους αφηγητές. Ακόμη και για τις υπόλοιπες πόλεις της Χαναάν, η βιβλική αφήγηση είναι μάλλον σε άλλο χρόνο και τόπο.

Η «Βίβλος» μας λέει για «μεγάλες πόλεις, με τείχη που υψώνονται ως τον ουρανό», αλλά σε όλες της ανασκαφές δεν έχει βρεθεί ούτε μία, όχι μόνο που να έχει υψηλά έστω τείχη, ούτε καν περίφραξη δεν είχαν. Τόσο αληθής η αφήγηση. Εκτός αυτού, όπως μας πληροφορεί ο Χέρτζογκ, ακόμη και η γαιοπολιτική κατάσταση στην περιοχή την εποχή εκείνη δεν ήταν αυτή που παρουσιάζεται.

Η περιοχή βρισκόταν υπο την κατοχή των Αιγυπτίων μέχρι το ήμισυ του 12ου αιώνα και έχουμε πληθώρα Αιγυπτιακών ευρημάτων, όμως η «Βίβλος» δεν μας αναφέρει το παραμικρό για Αιγυπτίους, ενώ μάλιστα τα ευρήματα δείχνουν μια σταδιακή μετέπειτα εγκατάλειψη και παρακμή των περιοχών αυτών, αυτή δε η κατάσταση φαίνεται να διήρκεσε αιώνες και κανένα στοιχείο δεν υπαινίσσεται στο ελάχιστο έστω μια κατάκτηση.

Έτσι, δυστυχώς για τις ορδές των προβάτων που το μόνο που έχουν να υπερηφανεύονται είναι η άνευ όρων πίστη τους, ούτε οι τάχα ηρωϊσμοί των «εκλεκτών ολίγων που πολέμησαν τους πολλούς» είναι αλήθεια, πόσο μάλλον η άνωθεν βοήθεια του ανύπαρκτου Θεού τους.

Το επόμενο πρόβλημα που δημιουργείται και βέβαια είναι πιο σημαντικό και με αντίκτυπο όχι μόνο στους αποβλακωμένους πιστούς αλλά και στην σύγχρονη πολιτική σκηνή, είναι αυτό της καταγωγής των Ισραηλιτών. Αν τίποτε από τα ανωτέρω που αναφέρει η «Βίβλος» είναι ιστορικώς αληθές δηλ. η «Έξοδος», η περιπλάνηση και η κατάκτηση της Χαναάν, τότε ποιοί άραγε ήσαν εκείνοι οι Ισραηλίτες που οι απόγονοί τους προβάλλουν μέχρι σήμερα κληρονομικά τάχα δικαιώματα σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο του πλανήτη;

Όπως μας πληροφορεί ο συγγραφέας πράγματι την λεγόμενη «Εποχή της Εγκατάστασης» ξεπήδησαν πολλοί οικισμοί στην περιοχή και έχουμε μια μοναδική αναφορά στο όνομα Ισραήλ από έναν Αιγυπτιακό πάπυρο του 1200 πριν την απαρχή της χριστιανικής χρονολόγησης, το οποίο όμως αναφέρεται απλώς σε μια από τις πολλές πληθυσμιακές ομάδες των πρώην νομάδων που εγκαταστάθησαν μόνιμα στην ευρύτερη περιοχή.

Ένα ακόμη πρόβλημα που εγείρεται από τις αρχαιολογικές μελέτες είναι αυτό του υποτιθέμενου «Μεγάλου Ηνωμένου Βασιλείου» του Δαυίδ και του Σολομώντος. Τελικά, οι αρχαιολόγοι και σε αυτό το σημείο ήρθαν κοντά στις απόψεις της σχολής του «Βιβλικού Κριτικισμού», αφού αποδεικνύεται από τα ευρήματά τους ότι το τόσο διαφημισμένο αυτό «Βασίλειο» για την εποχή που αναφέρεται ήταν ένα ασήμαντο φέουδο με τους Δαυίδ και Σολομώντα τίποτε άλλο παρά τοπικούς μικρής εμβέλειας ηγεμόνες.

Ακόμη και οι ανασκαφές στην Ιερουσαλήμ την πρωτεύουσα του υποτιθέμενου «Βασιλείου», το μόνο που απέδειξαν είναι πως οι συγγραφείς της «Βίβλου» προέβαλαν την εικόνα που αυτή είχε τον 8ο αιώνα, δηλ. την εποχή του «Βασιλείου της Ιουδαίας» στο απώτερο παρελθόν, προφανώς για να στηρίξουν την όλη τους ψεύτικη ιστοριογραφία.

Και να αναλογιστεί κανείς ότι τόσον καιρό μας παρουσιάζουν συνέχεια την παραμυθολογία αυτή ως αλήθεια με υποχρεωτική πλύση εγκεφάλου στα σχολεία, συνεχείς αναφορές στα Μ.Μ.Ε., υπερπαραγωγές του Hollywood και «σοβαρά» έργα «φωτισμένων θεολόγων, τη στιγμή που ούτε το όνομα αυτού του Βασιλείου δεν υπήρξε ιστορικά.

Την πιο σημαντική ωστόσο -για τα πρόβατα- αποκάλυψη, ο Χέρτζογκ μας την φύλαγε στο τέλος του άρθρου του, όπου σε μια μικρή παράγραφο μας πληροφορεί για τον δικτατορεύοντα σήμερα στα μυαλά των λαών της γής «Μονοθεϊσμό». Σχετικά με αυτόν, ο ισραηλίτης αρχαιολόγος, που έχει δεχθεί βεβαίως άπειρες οχλήσεις και απειλές για τα γραφόμενά του, αναφέρεται σε ανακάλυψη επιγραφών στα αρχαία Εβραϊκά που αναφέρουν τον «εθνικό» Θεό των μονοθεϊστών Ιεχωβά, όχι μοναχό του αλλά με μια θεϊκή σύζυγο, όπως απαντάται σε όλα τα πολυθεϊστικά πάνθεα των Εθνών της γής.

Οι επιγραφές αυτές, που χρονολογούνται από τα τέλη του 8ου αιώνος, αναφέρουν το θεϊκό ζεύγος του Jehovah και της Asherah, αποδεικνύουν το ότι σε εκείνους τους καιρούς οι Ισραηλίτες απηύθυναν τις προσευχές τους σε ένα θεϊκό ζεύγος και όχι στον γνωστό της ημέρες μας αυτιστικό «δικτατορίσκο των ουρανών».

Εδώ μπορεί να σκεφθεί κανείς το ότι σήμερα κυκλοφορούν βιβλία και άρθρα ακόμη και στην Ελλάδα (κυρίως στην Ελλάδα που ο σκληρός Χριστιανισμός της έχει υποκαταστήσει σφετεριστικά την «Ελληνικότητα» την οποία ο ίδιος κατέστρεψε) από ερευνητές και θεολόγους που υποστηρίζουν ούτε λίγο ούτε πολύ πως οι πρόγονοί μας ήσαν «μονοθεϊστές», ενώ την εποχή εκείνη δεν ήταν ούτε οι ίδιοι οι Ισραηλίτες τέτοιοι.

Συνεπώς μάλλον επιβεβαιώνονται πανηγυρικά όσοι μελετητές υποστήριξαν κατά καιρούς πως ο λεγόμενος «Μονοθεϊσμός» ήταν μια αυθαίρετη επινόηση της εποχής του «Βασιλείου της Ιουδαίας», που σκοπό είχε να ισχυροποιήσει πολιτικά και κοινωνικά την εξουσία των ηγεμονίσκων της περιοχής και του υποστηρικτικού τους ιερατείου, εκοσμικεύοντας έτσι το Θείο κατά τα μοναρχικά πρότυπα που εκθείασαν αργότερα, για συναφή λόγο, και οι λεγόμενοι «Πατέρες» του Χριστιανισμού.

Μας λέει για την αρνητική αντιμετώπιση των αποδεδειγμένων αυτών θέσεων από τους σύγχρονους Ισραηλινούς, που δεν δέχονται την αντικειμενική ιστορική αλήθεια, προφανώς γιατί έτσι καταστρέφεται το όλο τους σαθρό οικοδόδημα εις βάρος των Αράβων νύν κατοίκων της περιοχής, αλλά και για τις ενστάσεις και προσβολές που δέχεται ο συγγραφέας από εκτός του Ισραήλ πηγές, λ.χ. από τους υπόλοιπους «μονοθεϊστές» χριστιανούς που βλέπουν ότι η αλήθεια των ανασκαφών κατασυντρίβει τα ψέμματα που κατάπιναν τόσο καιρό και δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να δεχθούν αυτή την πλήρη απομυθοποίηση των θρησκευτικών τους πιστεύω.

Όπως συμβαίνει άλλωστε και στην χώρα μας με τους Έλληνες, που τρελλαίνοται και στο άκουσμα μόνον ότι η ταύτιση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας είναι και ιστορικό ψέμμα αλλά και λογικό οξύμωρο.

Εμείς θα λέγαμε πως ο καθένας μπορεί να εμμένει στην ανοησία του όσο θέλει και να μην βλέπει την αλήθεια όσο κατάμουτρα και αν του την δείχνουν, όμως δεν έχει το δικαίωμα να θέλει να στραβώσει με την δική του τύφλα όλον τον κόσμο, μόνο και μόνο για να είναι αυτός ήρεμος και ευχαριστημένος μέσα στην βλακεία του.

Γιατί τα άστρα στο σύμπαν είναι πολύ λιγότερα από όσα προβλέπουν οι προσομοιώσεις σε υπολογιστή

Χρησιμοποιώντας δεδομένα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, αστρονόμοι από το πανεπιστήμιο του Χερτφορσάιρ ανακάλυψαν έναν φυσικό μηχανισμό που μπορεί να εξηγήσει γιατί οι αστέρες στο σύμπαν είναι πολύ λιγότεροι από όσους προβλέπουν όλες οι προσομοιώσεις σε υπολογιστή.

Πιο συγκεκριμένα, η ομάδα μελέτησε έναν μακρινό γαλαξία και διαπίστωσε πως η δημιουργία νέων άστρων έχει σαν αποτέλεσμα μεγάλες ποσότητες μορίων να εκτινάσσονται στο διάστημα με τεράστιες ταχύτητες. Έτσι, μειώνεται δραστικά η «πρώτη ύλη» από την οποία θα σχηματίζονταν στη συνέχεια ακόμη περισσότεροι αστέρες.

Όλοι οι υπολογισμοί που έχουν γίνει μέχρι σήμερα συγκλίνουν στο ότι ο αστρικός πληθυσμός του σύμπαντος είναι περίπου 100 εξάκις εκατομμύρια. Παρόλο που το νούμερο αυτό είναι τεράστιο, στην πραγματικότητα υπολείπεται σε σημαντικό βαθμό από κάθε θεωρητική πρόβλεψη.

«Εδώ και 10-15 χρόνια είμαστε βέβαιοι πως ο αριθμός των άστρων είναι σαφώς μικρότερος από αυτόν που θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε», λέει στον Guardian o Τζέιμς Γκις από το πανεπιστήμιο του Χερτφορσάιρ και μέλος της ομάδας. Οι επιστήμονες γνωρίζουν πως η αστρική «γέννηση» γίνεται με τη συμπύκνωση νεφών αερίου, λόγω της βαρύτητας. Ωστόσο, όσες φορές έχει επιχειρηθεί να αναπαραχθεί αυτό το φαινόμενο σε υπολογιστές, ο πληθυσμός «εικονικών» άστρων που έχει προκύψει για όλο το σύμπαν είναι 2 με 3 φορές μεγαλύτερος από τον πραγματικό.

Η ομάδα από το βρετανικό πανεπιστήμιο πιστεύει πως βρήκε τον λόγο, μελετώντας έναν γαλαξία που βρίσκεται σε απόσταση 10 δισ. ετών φωτός και στον οποίο σχηματίζονται νέοι «ήλιοι» μαζικά – με ρυθμό 260 φορές μεγαλύτερο απ’ ότι στον Γαλαξία μας. Έτσι, ανακάλυψαν πως η ακτινοβολία των «νεογέννητων» άστρων δημιουργεί ένα ωστικό κύμα που εκτινάσσει στο διάστημα σημαντικές ποσότητες από την ύλη που απομένει.

Η ύλη «ταξιδεύει» με ταχύτητα έως και 3,2 εκατ. χιλιόμετρα/ώρα, με συνέπεια η εκροή της σε πρώτη φάση να επιβραδύνει τον σχηματισμό νέων αστέρων και εν τέλει να τον διακόπτει τελείως. Μάλιστα, όσο περισσότερα είναι τα νεογέννητα άστρα, τόσο πιο απότομη είναι η επιβράδυνση.
Πρόκειται για την πρώτη φορά που αυτή η διαδικασία φαίνεται να αποδίδεται αποκλειστικά στην αστρική «γέννηση», καθώς μέχρι σήμερα φαινόταν πως αποκλειστική αιτία για την εκροή ύλης μπορούσαν να είναι μόνο οι ενεργές μαύρες τρύπες. Ωστόσο, όπως αναφέρει η ομάδα, στον γαλαξία που μελέτησαν δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια ενεργός μαύρη τρύπα.

Όπως περιγράφουν οι επιστήμονες στο άρθρο τους στο περιοδικό Nature, κατά πάσα πιθανότητα «θύματα» του ίδιου μηχανισμού είναι και οι μικροί γαλαξίες, οι οποίοι αποσυντίθενται με αυτόν τον τρόπο. Κάτι που θα εξηγούσε γιατί οι γαλαξίες-νάνοι είναι 10-100 φορές λιγότεροι απ’ ότι θα αναμενόταν.

Αλήθειες και μύθοι γύρω από το φαινόμενο της πεταλούδας

 Είναι μια από τις έννοιες που παρουσιάζουν μεγάλες δυσκολίες ακόμα και στην ερμηνεία τους. Πως θα μπορούσε κάποιος να περιγράψει το χάος; Είναι δυνατόν μια λέξη «ανυπάκουη» στις αυστηρές ορολογίες και ετυμολογίες, να βρει την θέση της ανάμεσα στους ακόμα πιο αυστηρούς νόμους των μαθηματικών;

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το χάος είναι η έννοια που χαρακτηρίζει ένα σύνολο αντίθετο σε κάθε νόμο και τάξη. Η άναρχη, απρόβλεπτη φύση του δεν αφήνει περιθώρια για περαιτέρω ορισμούς. Η λογική που έχουμε αναπτύξει, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την λέξη «χάος». Ο άνθρωπος προσπαθεί να ερμηνεύσει κάθε φαινόμενο αιτιοκρατικά, ενώ αυτό δεν υπακούει σε κανέναν νομοτελειακό κανόνα.

Πως γύρω από μια αυθαίρετη έννοια δημιουργήθηκε μια μαθηματική θεωρία
Με αυτά τα δεδομένα, η δημιουργία μιας μαθηματικής θεωρίας γύρω από το χάος δεν θα είχε κανένα απολύτως νόημα. Τα μαθηματικά, όπως και κάθε άλλη επιστήμη, προσπαθούν να απαντήσουν σε ερωτήματα, ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο δρόμο αυστηρών αποδείξεων. Η… χαοτική φύση του χάους όμως, εμποδίζει τους επιστήμονες από κάτι αντίστοιχο. Πως λοιπόν δημιουργήθηκε η «θεωρία του χάους»;
Η αρχική «αχανής» έννοια του χάους περιορίζεται λίγο όταν εισάγεται στον χώρο των μαθηματικών. Αυτό που πριν δεν ήταν δυνατό να περιγραφεί πλήρως, η λέξη που μπορούσε να χαρακτηρίσει ακριβέστερα την φύση του σύμπαντος, όταν αποκτά μαθηματική υπόσταση μεταφράζεται στο «απρόβλεπτο». Ακόμα και έτσι όμως, αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα για την επιστήμη.

Η έννοια του «απρόβλεπτου» και τα χαρακτηριστικά ενός χαοτικού προβλήματος
Τα μαθηματικά έχουν την ικανότητα με την χρήση κάποιων δεδομένων να καταλήγουν σε επόμενες σχέσεις και αποτελέσματα. Η χαοτική έννοια εμπλέκεται, όταν όσες αρχικές συνθήκες και να έχει κάποιος για μια κατάσταση, δεν είναι σε θέση να προβλέψει τι θα συμβεί στο μέλλον. Ο Αμερικανός μετεωρολόγος Εντουαρντ Λόρεντζ, από τους πρώτους επιστήμονες που εισήγαγαν την θεωρία του χάους, στην προσπάθεια του να εξηγήσει την έννοια είχε πει πως: «Η θεωρία του χάους ισχύει σε περιπτώσεις που το παρόν καθορίζει το μέλλον, αλλά η προσέγγιση του παρόντος δεν προσδιορίζει κατά προσέγγιση το μέλλον».
Ουσιαστικά, η θεωρία του χάους μελετά συστήματα που είναι υπερβολικά ευαίσθητα στις αρχικές τους συνθήκες. Δηλαδή φαινόμενα που κατά τα αρχικά τους στάδια μπορούν να επηρεαστούν από την παραμικρή λεπτομέρεια. Φανταστείτε να θέλατε να τραβήξετε μια ίσια γραμμή 10 μέτρων.
Αν αρχίζατε να σχηματίζετε τη γραμμή με ελάχιστη λάθος κλίση θα κατέληγε αρκετά μακριά από το επιθυμητό σημείο, παρόλο που οι αρχικές συνθήκες ήταν σχεδόν ιδανικές. Η χάραξη μιας ίσιας ευθείας είναι ένα πρόβλημα αρκετά ευαίσθητο στις αρχικές του συνθήκες, όμως δεν ανήκει στην θεωρία του χάους αφού μπορεί να υπολογιστεί.
Χαοτική συμπεριφορά μπορεί να συναντηθεί σε πολύ πιο δύσκολα προβλήματα, όπως οι καιρικές συνθήκες, το ηλιακό σύστημα, η πορεία των οικονομικών συστημάτων ή ακόμα και η μεταβολή των πληθυσμών. Σε τέτοιες περιπτώσεις εμφανίζονται όλα τα χαρακτηριστικά ενός χαοτικού συστήματος. Μεγάλη εξάρτηση από τις αρχικές συνθήκες, τοπολογική μεταβατικότητα, δηλαδή απρόβλεπτα αποτελέσματα, και πυκνότητα των περιοδικών τροχιών.

Το φαινόμενο της πεταλούδας και οι ποιητικές… παρερμηνεύσεις τις θεωρίας
Φυσικά, μια τόσο ιδιαίτερη μαθηματική θεωρία δεν θα μπορούσε να μην έχει πλαισιωθεί από πιο… ποιητικές εκδοχές. «Αν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα» είναι η πιο γνωστή παραλλαγή του θεωρήματος, η οποία έχει μαθηματική βάση. Μια «αμελητέα» μεταβολή στη ροή των γεγονότων οδηγεί μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα σε εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα από εκείνα που θα λάμβαναν χώρα, αν δεν είχε συμβεί ποτέ.
Το κούνημα των φτερών της πεταλούδας, ένα τόσο ασήμαντο γεγονός ώστε να μην μπορεί να ληφθεί υπόψιν, είναι ικανό να μεταβάλει τις αρχικές συνθήκες, αν θέλουμε να δούμε την μαθηματική φύση του προβλήματος. Ωστόσο, η θεωρία του χάους και ειδικότερα οι «υπερβολικές» λογοτεχνικές μεταφορές της, έχουν δημιουργήσει αρκετές συγχύσεις.
Οι αρχικές συνθήκες από μόνες τους, δηλαδή τα φτερά της πεταλούδας, δεν είναι ικανές να επηρεάσουν την ροή των γεγονότων. Η ιδέα πως μια πεταλούδα έχει την δύναμη να προκαλέσει τυφώνες και κάθε αντίστοιχη παρερμνήνευση της θεωρίας είναι εντελώς λανθασμένη. Κάθε αρχική συνθήκη είναι σε θέση να συμβάλει στην πορεία των γεγονότων, χωρίς όμως να τα καθορίζει. Το μόνο που καταφέρνει μια πεταλούδα, είναι μαζί με χιλιάδες άλλους παράγοντες να συνθέτει τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του χάους.