Abu Yusuf Ya'qub ibn Ishaq Al-Kindi (περ. 800-870 μ.Χ.) ήταν ο πρώτος αυτοπροσδιοριζόμενος φιλόσοφος στην αραβική παράδοση. Αυτός συνεργάστηκε με μια ομάδα μεταφραστών που απέδωσαν έργα του Αριστοτέλη, οι Νεοπλατωνικοί, και οι Έλληνες μαθηματικοί και επιστήμονες σε Αραβικά. Οι πραγματείες του Al-Kindi, πολλές από τις οποίες είναι επιστολές απευθυνόταν στα μέλη της οικογένειας του χαλίφη, εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από αυτά μεταφράσεις, οι οποίες περιελάμβαναν την περίφημη Θεολογία του Αριστοτέλη και το βιβλίο των αιτιών, αραβικές εκδόσεις έργων του Πλωτίνου και Πρόκλος. Η σκέψη του Al-Kindi ήταν διαποτισμένη με τον Νεοπλατωνισμό, Αν και η κύρια αυθεντία του σε φιλοσοφικά θέματα ήταν Αριστοτέλης. Οι φιλοσοφικές πραγματείες του Al-Kindi περιλαμβάνουν το On Πρώτη Φιλοσοφία, στην οποία υποστηρίζει ότι ο κόσμος δεν είναι αιώνια και ότι ο Θεός είναι απλός. Έγραψε επίσης πολλά έργα για άλλα φιλοσοφικά θέματα, ιδίως ψυχολογία (συμπεριλαμβανομένης της γνωστό Περί Διάνοιας) και κοσμολογία. Αλ-Κίντι Η εργασία στα μαθηματικά και τις επιστήμες ήταν επίσης εκτεταμένη, και ήταν γνωστή τόσο στις μεταγενέστερες αραβικές όσο και στις λατινικές παραδόσεις για το δικό του γραπτά για την αστρολογία.
1. Ζωή και έργα
1.1 Ζωή
1.2 Έργα
2. Επιρροές στον al-Kindi
2.1 Ελληνικές επιρροές
2.2 Σύγχρονες επιρροές
3. Μεταφυσική
3.1 Θεϊκή απλότητα
3.2 Δημιουργία
3.3 Αιωνιότητα του κόσμου
4. Ψυχολογία
4.1 Η ανθρώπινη ψυχή
4.2 Επιστημολογία
4.3 Εφαρμογή στη δεοντολογία
5. Επιστήμη
5.1 Η χρήση των μαθηματικών
5.2 Κοσμολογία
6. Κληρονομιά
1. Ζωή και έργα
1.1 Ζωή
Ο Al-Kindi ήταν μέλος της αραβικής φυλής Kinda, η οποία είχε παίξει ένα σημαντικό ρόλο στην πρώιμη ιστορία του Ισλάμ. Η γενεαλογία του τον κέρδισε τον τίτλο "φιλόσοφος των Αράβων" μεταξύ μεταγενέστερων συγγραφέων. Γνωρίζουμε ότι ο αλ-Κίντι πέθανε μετά το 866 μ.Χ. και η ημερομηνία θανάτου του είναι συνήθως Βάλτε στις αρχές της δεκαετίας του 870. Η ημερομηνία γέννησής του είναι πιο δύσκολο να προσδιοριστεί, αλλά είναι λέγεται ότι υπηρέτησε ως λόγιος υπό τον χαλίφη al-Ma'mun, του οποίου η βασιλεία τελείωσε το 833, και σίγουρα συνδέθηκε με το αυλή του επόμενου χαλίφη, αλ-Μουτασίμ (βασίλεψε 833–842). Έτσι, συνήθως υπολογίζεται ότι γεννήθηκε γύρω στο 800 μ.Χ. Ήταν γεννήθηκε στη Βασόρα και σπούδασε στη Βαγδάτη. Η φιλοσοφική του καριέρα κορυφώθηκε υπό τον al-Mu'tasim, στον οποίο ο al-Kindi αφιέρωσε το πιο διάσημο έργο, Περί Πρώτης Φιλοσοφίας, και του οποίου ο γιος Αχμάντ διδάχθηκε από αλ-Κίντι.
Οι φιλοσοφικές δραστηριότητες του Al-Kindi επικεντρώθηκαν γύρω από το μεταφραστικό κίνημα που είχε ξεκινήσει και υποστηριχθεί από το «Αββασίδες χαλίφηδες πριν από τη γέννηση του al-Kindi (σε αυτό βλέπε Endress 1987/1992, Gutas 1998). Ο Al-Kindi επέβλεπε έναν από τους δύο Κύριες ομάδες μεταφραστών τον ένατο αιώνα (η άλλη ομάδα ήταν με επικεφαλής τον Hunayn ibn Ishaq). Ο "κύκλος Kindi" (βλ. Endress 1997) μετέφρασε πολυάριθμα έργα φιλοσοφίας και επιστήμης από τα ελληνικά στα αραβικά. (Σχετικά με την έξοδο του κύκλου βλέπε παρακάτω, 2.1.) Αλ-Κίντι φαίνεται να ήταν μεσολαβητής μεταξύ των προστατών αυτών των μεταφραστών και οι λόγιοι που έκαναν πραγματικά τη μετάφραση, πολλοί από τους οποίους ήταν Σύριοι Χριστιανοί ή συριακής καταγωγής. Τα δικά του γραπτά μπορεί να είναι: θεωρείται ως μια συνεχής εκστρατεία δημοσίων σχέσεων που αποσκοπεί προβολή και διαφήμιση της αξίας της ελληνικής σκέψης για έναν σύγχρονο Μουσουλμανικό ακροατήριο του ένατου αιώνα.
1.2 Έργα
Έχουμε την τύχη να έχουμε έναν κατάλογο τίτλων έργων που αποδίδονται σε al-Kindi, το οποίο βρίσκεται στο Fihrist του δέκατου αιώνα βιβλιοπώλης Ibn al-Nadim. Χάρη στον Ibn al-Nadim γνωρίζουμε ότι ο al-Kindi έγραψε εκατοντάδες πραγματείες για μια πολύ μεγάλη ποικιλία επιστημονικών και φιλοσοφικούς κλάδους. Πράγματι, η επιστημονική και μαθηματική Οι τίτλοι ξεπερνούν κατά πολύ τους φιλοσοφικούς τίτλους. Πολλά από τα τελευταία θα χανόταν τώρα αν δεν υπήρχε ούτε ένα χειρόγραφο, που κρατήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, που περιέχει τα περισσότερα από τα σωζόμενα φιλοσοφικά γραπτά του αλ-Κίντι (μεταφράστηκε στο Adamson and Pormann 2012, εκδόθηκε στο Abu Rida 1950 και 1953; αρκετά σημαντικά κείμενα επιμελούνται και μεταφράζονται στα Rashed και Jolivet 1998). Αυτό περιλαμβάνει το έργο για το οποίο είναι περισσότερο γνωστός, On First Philosophy. Η δική μας εκδοχή αυτής της πραγματείας είναι ατελής, αποτελούμενη μόνο από το πρώτο μέρος, το οποίο υποδιαιρείται σε τέσσερα Τμήματα. Το πρώτο τμήμα είναι ουσιαστικά μια προτροπή προς την αναγνώστη για να τιμήσει την ελληνική φιλοσοφική σοφία. Το δεύτερο περιέχει Η περίφημη συζήτηση του al-Kindi για την αιωνιότητα του κόσμου. Το τρίτο και το τέταρτο καθιερώνουν την ύπαρξη ενός «αληθινού» Ένας», δηλαδή ο Θεός, που είναι η πηγή της ενότητας σε όλα τα άλλα πράγματα, και σκεφτείτε το ανεφάρμοστο της γλώσσας σε αυτό το αληθινό Ένα.
Το χειρόγραφο της Κωνσταντινούπολης περιλαμβάνει επίσης ένα από τα λίγα αντίγραφα του al-Kindi's On the Intellect to survive στα αραβικά (είναι διατηρείται επίσης σε λατινική μετάφραση). Αυτή είναι η πρώτη πραγματεία στο η αραβική παράδοση να δώσει μια ταξινόμηση των τύπων διάνοιας, όπως θα γίνει γνωστό στον al-Farabi, τον Avicenna και τον Averroes. Άλλα έργα ρίχνουν περαιτέρω φως στην ψυχολογία του al-Kindi (δηλ. θεωρία της ψυχής): ο Λόγος για την Ψυχή αποτελείται από: υποτιθέμενα αποσπάσματα από Έλληνες φιλοσόφους, Ότι υπάρχουν Το Separate Substances χρησιμοποιεί τις Κατηγορίες του Αριστοτέλη για να αποδεικνύουν ότι η ψυχή είναι άυλη, και το Περί ύπνου και ονείρου δίνει μια περιγραφή προφητικών ονείρων με όρους του Αριστοτέλη θεωρία της φαντασίας. Σχετίζεται με την ψυχολογική του al-Kindi θεωρίες είναι το μόνο σημαντικό σωζόμενο έργο του για την ηθική, On Διαλύοντας τις θλίψεις. (Συνέθεσε επίσης μια συλλογή ηθικών ανέκδοτα και ρήσεις που αποδίδονται στον Σωκράτη, για τα οποία βλέπε Fakhry 1963.)
Ο Al-Kindi εκθέτει τις κοσμολογικές θεωρίες του σε δύο ακόμη κείμενα που βρέθηκαν στο ίδιο χειρόγραφο, On the Proximate Agent Cause of Generation και τη διαφθορά και την προσκύνηση των εξόχως απόκεντρων Σφαίρα. Επίσης σχετικά εδώ είναι πολλά έργα για τη μετεωρολογία και πρόγνωση καιρού. Αυτά εφαρμόζουν τις ίδιες κοσμολογικές ιδέες για να δείξουν Πώς η ουράνια κίνηση παράγει βροχή και άλλα μετεωρολογικά φαινόμενα στον κάτω κόσμο όπου ζούμε. Ενώ αυτά τα έργα επηρεάζονται από Ο Αριστοτέλης, al-Kindi αντλεί επίσης από άλλες ελληνικές πηγές, όπως Πτολεμαίος. Η γνώση του για την ελληνική επιστημονική παράδοση ήταν στην πραγματικότητα εκτενής. Για παράδειγμα, χρησιμοποιεί τον Ευκλείδη και ιδέες που μπορούν να ανιχνευθούν στον Πτολεμαίο σε ένα πολύ γνωστό έργο για την οπτική, Περί Προοπτικών, που διατηρείται μόνο στα λατινικά. Το σωζόμενο επιστημονικό του Al-Kindi το corpus είναι αρκετά μεγάλο και περιλαμβάνει πραγματείες για την παρασκευή ναρκωτικών, μουσική, αστρολογία και μαθηματικά (βλ. περαιτέρω Rosenthal 1942). Αλλά Η εστίαση εδώ θα είναι στις φιλοσοφικές απόψεις του al-Kindi.
2. Επιρροές στον al-Kindi
2.1 Ελληνικές επιρροές
Όπως θα περίμενε κανείς, δεδομένου του εξέχοντος ρόλου του στη μετάφραση, κίνηση, τα έργα του al-Kindi είναι διαποτισμένα με ιδέες από τα ελληνικά σκέψη. Τα φιλοσοφικά του έργα οφείλονται εν μέρει στο Μαθηματικοί και επιστημονικοί συγγραφείς μεταφρασμένοι από την εποχή του, για παράδειγμα Νικόμαχος της Γεράσας. Ο Ευκλείδης επηρέασε τη μεθοδολογία του ως καθώς και τα μαθηματικά του (βλ. Gutas 2004, Gannagé 2016, Φρόιντενταλ 2022). Αλλά η πιο σημαντική επιρροή στη φιλοσοφία του ήταν από τον Αριστοτέλη, του οποίου το corpus al-Kindi ερευνά σε μια πραγματεία που ονομάζεται Περί της ποσότητας των βιβλίων του Αριστοτέλη (Abu Rida 1950, 363–84; επίσης Guidi και Walzer 1940, Cortabarria Beitia 1972, Jolivet 2004, Ighbariah 2012). Αυτό το έργο παρέχει μια αρκετά διεξοδική επισκόπηση του corpus του Αριστοτέλη, αν και ο al-Kindi σαφώς δεν έχει Διαβάστε μερικές από τις πραγματείες που συζητά. Όταν ο al-Kindi έρχεται στο αναφέρει το περιεχόμενο της Μεταφυσικής που δίνει το Ακολουθώντας, μάλλον εκπληκτική, περίληψη:
Ο σκοπός του στο βιβλίο του που ονομάζεται Μεταφυσική είναι να εξηγήσει πράγματα που επιβιώνουν χωρίς ύλη και, αν και μπορεί να υπάρχουν μαζί. με ό,τι έχει ύλη, δεν συνδέονται ούτε ενώνονται με υπόθεση; να επιβεβαιώσει την ενότητα του Θεού, του μεγάλου και εξυψωμένου, να Εξηγήστε τα όμορφα ονόματά Του και ότι Αυτός είναι ο πράκτορας αιτία του σύμπαν, το οποίο τελειοποιεί [τα πάντα], ο Θεός του σύμπαντος που κυβερνά μέσω της τέλειας πρόνοιάς Του και της πλήρους σοφίας Του.
Αν και αυτό μπορεί να μην μοιάζει με ακριβή περιγραφή του Τα Μεταφυσικά του Αριστοτέλη, είναι απολύτως ακριβή περιγραφή της αντίληψης του ίδιου του al-Kindi για την επιστήμη του μεταφυσική. Το ότι συγχέει τη μεταφυσική με τη θεολογία είναι σαφές από το άνοιγμα του On First Philosophy, το οποίο λέει ότι από τότε Η φιλοσοφία γενικά είναι η μελέτη της αλήθειας, «πρώτα φιλοσοφία» είναι «η γνώση της πρώτης αλήθειας που είναι Η αιτία κάθε αλήθειας». Και πράγματι η Μεταφυσική του Αριστοτέλη είναι μια σημαντική επιρροή σε αυτό το έργο. Ωστόσο, όπως είναι χαρακτηριστικό των φιλοσοφικών γραπτών του al-Kindi, On First Η φιλοσοφία κάνει επίσης εκτεταμένη χρήση ιδεών από μεταφράσεις του Νεοπλατωνικά κείμενα. Η απόδειξη για την ύπαρξη ενός «αληθινού Ένα" βασίζεται εν μέρει στον Πρόκλο (όπως φαίνεται στο Jolivet 1979), και μπορεί κανείς να ανιχνεύσει επιρροές από την αραβική εκδοχή του Πλωτίνου που παράγεται στον κύκλο του al-Kindi, η λεγόμενη Θεολογία του Αριστοτέλης. Ίσως η πιο σημαντική μεμονωμένη επιρροή, ωστόσο, είναι μια επίθεση στον Αριστοτέλη από τον νεοπλατωνικό χριστιανό στοχαστή Ιωάννη Φιλόπονος, για το ζήτημα της αιωνιότητας του κόσμου.
Η Πρώτη Φιλοσοφία, λοιπόν, είναι ένα ιδιαίτερα καλό παράδειγμα πώς ο al-Kindi συνδυάζει νεοπλατωνικές και αριστοτελικές ιδέες στο όραμά του μιας συνεκτικής φιλοσοφίας που προέρχεται από τους Έλληνες. Ο τρόπος για αυτό Η συνοπτική αντίληψη της ελληνικής κληρονομιάς ήταν στην πραγματικότητα που προετοιμάστηκε από τους ίδιους τους Νεοπλατωνικούς, των οποίων τα σχόλια Ο Αριστοτέλης προμηνύει τις τάσεις εναρμόνισης που είναι εμφανείς στο al-Kindi. Αλλά ως υποστηρικτής της ελληνικής σοφίας, ο al-Kindi θα ήταν σε κάθε περίπτωση πρόθυμοι να υπογραμμίσουν τυχόν εντάσεις μεταξύ Ελλήνων φιλοσόφων, ή οποιαδήποτε αποτυχίες των Ελλήνων στοχαστών. Για παράδειγμα, δεν δίνει κανένα σημάδι ότι η θέση του για την αιωνιότητα του κόσμου αποκλίνει από εκείνη του Αριστοτέλης. (Είναι ενδιαφέρον ότι είναι πιο πρόθυμος να αναγνωρίσει τις ελλείψεις. από την πλευρά των Ελλήνων επιστημονικών στοχαστών, για παράδειγμα στην Η οπτική του Ευκλείδη, αν και ακόμη και εδώ τονίζει την ανάγκη για μια φιλανθρωπική προσέγγιση.) Αργότερα στην πρώτη ενότητα του On First Φιλοσοφία, al-Kindi εξαπολύει ένα χείμαρρο κακοποίησης εναντίον ανώνυμων σύγχρονοι που επικρίνουν τη χρήση ελληνικών ιδεών:
Δεν πρέπει να ντρεπόμαστε να θαυμάζουμε την αλήθεια ή να την αποκτούμε από όπου κι αν έρχεται. Ακόμα κι αν θα έπρεπε να προέρχεται από μακρινά έθνη και ξένους λαούς, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για τον μελετητή της αλήθειας σημαντική από την αλήθεια, ούτε η αλήθεια εξευτελίζεται ή μειώνεται από αυτός που το δηλώνει ή το μεταφέρει· κανείς δεν εξευτελίζεται από την αλήθεια, Αντίθετα, όλοι εξευγενίζονται από αυτό.
Αν και ο al-Kindi ήταν ανυποχώρητος στην υποστήριξή του για τις ιδέες Διαδόθηκε στο μεταφραστικό έργο, αναπόφευκτα επηρεάστηκε από τα πνευματικά ρεύματα της εποχής του. Αυτό βγαίνει πιο καθαρά όταν ο al-Kindi χρησιμοποιεί ελληνικές ιδέες για να ασχοληθεί με τα προβλήματα του χρόνο, ιδιαίτερα στον χώρο της θεολογίας.
2.2 Σύγχρονες επιρροές
Δύο παραδείγματα αυτής της δέσμευσης, που θα συζητηθούν λεπτομερέστερα στο επόμενη ενότητα, είναι η αντιμετώπιση των θεϊκών ιδιοτήτων από τον al-Kindi, και τις απόψεις του για τη δημιουργία. Όπως θα δούμε, ο al-Kindi είχε μια αυστηρή άποψη για το ζήτημα των χαρακτηριστικών, με βάση αυτό το κατηγόρημα πάντοτε υπονοεί πολλαπλότητα, ενώ ο Θεός είναι απεριόριστα ένας. Αυτό έγινε σε σύγκριση (Ivry 1974, Adamson 2003) με τη θέση του Mu'tazilites, οι οποίοι ήταν οι κύριοι σύγχρονοι θεολόγοι του ένατος αιώνας. Η επίδραση του μουταζιλίτη μπορεί επίσης να είναι παρούσα σε Η θεωρία του al-Kindi ότι η δημιουργία είναι ένα «φέρνοντας να είναι όντας από τη μη-ύπαρξη», και ειδικά στην άρνησή του ότι Η δημιουργία μπορεί να είναι αιώνια. (Αυτό μπορεί να σχετίζεται με τον Μουταζιλίτη ισχυρίζονται ότι το Κοράνι είναι δημιουργημένο και όχι αιώνιο. βλέπε Adamson 2007, κεφ.4.)
Ο Al-Kindi χρησιμοποιεί τη φιλοσοφία για να υπερασπιστεί και να εξηγήσει το Ισλάμ σε αρκετές μηχανουργείο. Έγραψε μια σύντομη πραγματεία επιτιθέμενος στο χριστιανικό δόγμα του η Τριάδα, χρησιμοποιώντας έννοιες αντλημένες από την Ισαγωγή της Πορφύριος (η διάψευση του αλ-Κίντι αποτέλεσε αντικείμενο αντι-διάψευση από τον χριστιανό φιλόσοφο του δέκατου αιώνα, Yahya ibn 'Adi; Périer 1920, και για συζήτηση και μετάφραση Adamson 2020). Ενώ αυτό είναι το μόνο σωζόμενο έργο που εμπλέκεται σε θεολογική διαμάχη, γνωρίζουμε από τον Fihrist ότι έγραψε και άλλες πραγματείες για παρόμοια θέματα. Το σωζόμενο corpus περιέχει επίσης αποσπάσματα στα οποία ο al-Kindi εξηγεί την έννοια του αποσπάσματα από το Κοράνι. Το πιο εντυπωσιακό, ίσως, είναι η συζήτησή του δημιουργία εκ του μηδενός εν μέσω του On the Quantity of Βιβλία του Αριστοτέλη. Αυτό το απόσπασμα είναι ένα σχόλιο για το Κοράνι 36: 79–82. Ο Al-Kindi αναφέρει το ίδιο απόσπασμα του Κορανίου, και συζητά την ιδιαίτερη φύση της προφητικής γνώσης, σε ένα μετεωρολογική εργασία με τίτλο On Why the Higher Atmosphere is Κρύο (βλέπε Abu Rida 1953, 92–93). Το κοσμολογικό έργο On the Prostration of the Outer Sphere, εν τω μεταξύ, είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στην εξήγηση του στίχου του Κορανίου "τα αστέρια και τα δέντρα προσκυνούν» (55: 6) όσον αφορά Η αφήγηση του al-Kindi για την ουράνια επιρροή στον υποσελήνιο κόσμο. Οι παρατηρήσεις του Al-Kindi εδώ δείχνουν το ενδιαφέρον του για το σύγχρονο κλάδους της γραμματικής και της εξήγησης του Κορανίου.
Η επιθυμία να ενσωματώσει τις ελληνικές ιδέες στη δική του κουλτούρα εκδηλώνεται σε ένα διαφορετικό τρόπο από On Definitions, μια λίστα τεχνικών φιλοσοφικούς όρους με ορισμούς (βλέπε Abu Rida 1950, 165–79; επίσης Allard 1972, Klein-Franke 1982). Το έργο αυτό αποδίδεται al-Kindi, και παρόλο που η αυθεντικότητά του έχει αμφισβητηθεί, είναι σχεδόν σίγουρα τουλάχιστον μια παραγωγή του κύκλου του al-Kindi, πιθανώς αποτελείται από διάφορα στρώματα (Tarras 2023). Οι περισσότεροι από τους καθορισμένους όρους αντιστοιχούν σε ελληνικούς τεχνικούς όρους, και έτσι δημιουργούν ένα αραβικό φιλοσοφική ορολογία που προορίζεται να είναι ισοδύναμη με εκείνη των Ελλήνων. Είναι εντυπωσιακό ότι, τόσο νωρίς στα αραβικά φιλοσοφική παράδοση, υπήρχε ήδη μια αντιληπτή ανάγκη για μια Νέα τεχνική γλώσσα για την επικοινωνία φιλοσοφικών ιδεών σε ένα διαφορετικό περιβάλλον (και φυσικά για μετάφραση ελληνικών στα αραβικά). Μερικοί, αν και σίγουρα όχι όλοι, από τους όρους που αναφέρονται στο On Οι ορισμοί θα γίνουν πράγματι τυποποιημένοι αργότερα φιλοσοφική παράδοση.
3. Μεταφυσική
3.1 Θεϊκή απλότητα
Το σημαντικότερο έργο του Al-Kindi, On First Philosophy (για το οποίο βλέπε Abu Rida 1950, 97-162, Ivry 1974, Rashed and Jolivet 1998, 9-99), είναι αφιερωμένο στην «πρώτη φιλοσοφία" ή μεταφυσική, μια επιστήμη al-Kindi αμέσως ταυτίζεται με τη μελέτη του Θεού. Δεδομένου ότι όλη η φιλοσοφία είναι μια έρευνα στην αλήθεια, η πρώτη φιλοσοφία είναι η γνώση του Θεού, ο οποίος είναι «Η πρώτη αλήθεια και η αιτία κάθε αλήθειας». Ενώ αυτό μπορεί να μην ακούγεται σαν να έχει μεγάλη σχέση με του Αριστοτέλη κατανόηση της πρώτης φιλοσοφίας ως επιστήμης της ύπαρξης, al-Kindi συνδέει στενά την ύπαρξη με την αλήθεια («ό,τι έχει ύπαρξη» έχει αλήθεια»). Γι' αυτόν, να πει ότι ο Θεός είναι η αιτία όλης της αλήθειας ισοδυναμεί με το να λέμε ότι ο Θεός είναι η αιτία όλης της ύπαρξης, ένα σημείο γίνεται πιο σαφές στο τέλος αυτού που μας απομένει από το On First Φιλοσοφία (βλ. παρακάτω, 3.2).
Η κεντρική έννοια στη θεολογία του Περί Πρώτης Φιλοσοφίας, Ωστόσο, δεν είναι ούτε αλήθεια ούτε ύπαρξη, αλλά ενότητα. Πράγματι, al-Kindi επιχειρηματολογεί για μια πρώτη αιτία ύπαρξης ακριβώς επιχειρηματολογώντας υπέρ μιας πρώτης αιτία της ενότητας, και υποστηρίζοντας ότι «φέρνοντας κάτι σε είναι" σημαίνει επιβολή ενότητας ορισμένου είδους. Αλ-Κίντι Η φιλοσοφική θεολογία έχει έτσι δύο κύριες πτυχές: μια απόδειξη ότι υπάρχει πρέπει να είναι κάποιος «αληθινός Ένας» που είναι η αιτία της ενότητας στο όλα τα πράγματα, και μια συζήτηση για τη φύση αυτού του αληθινού Ενός. Αυτοί Οι πτυχές εξετάζονται, αντίστοιχα, στο τρίτο και τέταρτο τμήμα του Περί Πρώτης Φιλοσοφίας.
Στην τρίτη ενότητα, ο al-Kindi αποδεικνύει πρώτα ότι τίποτα δεν μπορεί να είναι δικό του δική του αιτία, ένα σημείο που δεν χρησιμοποιείται ρητά σε αυτό που ακολουθεί, αλλά μπορεί να έχει σκοπό να δείξει ότι τίποτα δεν μπορεί να είναι η αιτία από μόνο του ενότητα. Στη συνέχεια προβαίνει σε εξαντλητική έρευνα των διαφόρων τύπων "Ομιλία (Lafz)." Ακολουθώντας τον Ισαγωγό του Πορφύριου, ταξινομεί όλα τα κατηγορήματα ή τους όρους (maqulat) σε γένος, είδος, διαφορά, ατομική, σωστή ατύχημα και κοινό ατύχημα. Παίρνοντάς τα με τη σειρά, υποστηρίζει ο al-Kindi ότι κάθε τύπος κατηγορήματος συνεπάγεται τόσο ενότητα όσο και πολλαπλότητα. Για Παράδειγμα, το ζώο είναι ένα γένος, αλλά αποτελείται από ένα πολλαπλότητα ειδών · Ο άνθρωπος είναι ένα είδος, αλλά αποτελείται από πολλών ατόμων. Και ένας μόνο άνθρωπος είναι ένα άτομο, αλλά αποτελείται πολλών σωματικών μερών. Τέλος, ο al-Kindi αναζητά μια εξήγηση για το Ένωση ενότητας και πολλαπλότητας σε όλα αυτά τα πράγματα. Υποστηρίζει ότι η ένωση δεν μπορεί να είναι απλώς προϊόν τύχης· ούτε μπορεί Να προκαλείται από οποιοδήποτε μέρος του συνόλου των πραγμάτων που είναι ταυτόχρονα ένα και πολλοί. Επομένως, πρέπει να υπάρχει κάποια εξωτερική αιτία για τη συσχέτιση ενότητα και πολλαπλότητα. Αυτή η αιτία θα είναι αποκλειστικά μία, εξ ολοκλήρου χωρίς πολλαπλότητα: ο al-Kindi το εκφράζει αυτό λέγοντας ότι είναι "ουσιαστικά" ένα, ενώ τα άλλα πράγματα είναι "κατά λάθος" ένα. Μιλά επίσης για αυτό ως «ένα στο αλήθεια», ενώ άλλα πράγματα είναι ένα «μεταφορικά». Εν ολίγοις, η εν λόγω αιτία είναι η «αληθινός Ένας», δηλαδή Θεός.
Τώρα, αφού έχουμε ήδη δει ότι κάθε είδους όρος ή έκφραση υπονοεί πολλαπλότητα καθώς και ενότητα, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι στο Το τέταρτο τμήμα του One First Philosophy al-Kindi συνεχίζει με υποστηρίζουν ότι τα διάφορα είδη κατηγορήματος είναι ανεφάρμοστα στο αληθινό Ένα. Συνοψίζει το συμπέρασμά του ως εξής (Rashed and Jolivet 1998, 95):
Έτσι, ο αληθινός Ένας δεν κατέχει ύλη, μορφή, ποσότητα, ποιότητα ή σχέση. Και δεν περιγράφεται με κανέναν από τους άλλους όρους: δεν έχει γένος, καμία συγκεκριμένη διαφορά, κανένα άτομο, κανένα κατάλληλο ατύχημα, και Δεν υπάρχει συνηθισμένο ατύχημα. Δεν κινείται και δεν περιγράφεται μέσω Οτιδήποτε αρνείται να είναι ένα στην αλήθεια. Επομένως, είναι μόνο καθαρή ενότητα, δεν εννοώ τίποτα άλλο από την ενότητα. Και κάθε ενότητα εκτός από αυτήν είναι πολλαπλή.
Όπως προαναφέρθηκε, το συμπέρασμα αυτό συγκρίθηκε με την άποψη της Εκείνοι οι σύγχρονοι θεολόγοι αναφέρονται ως Μουταζιλίτες. Αυτοί ομοίως είχε αυστηρή άποψη για το ζήτημα των θεϊκών ιδιοτήτων, υποστηρίζοντας ότι η απλότητα του Θεού απέκλειε την αποδοχή οποιουδήποτε ιδιότητες διαφορετικές από την ουσία του Θεού. Ωστόσο, είναι ελληνικό προηγούμενα που είναι σαφώς η κύρια επιρροή στο al-Kindi εδώ. Του Ο «αληθινός Ένας» έχει μεγάλη ομοιότητα με τον πρώτο αρχή των Νεοπλατωνικών. Πράγματι, θα μπορούσαμε να θυμηθούμε τον Πλάτωνα τον εαυτό του, στο βαθμό που ο Θεός του αλ-Κίντι φαίνεται να λειτουργεί σαν Πλατωνική μορφή. Ακριβώς όπως η Μορφή του Ίσου είναι εντελώς ίση και όχι στο όλα άνισα, και χρησιμεύει για να εξηγήσει την ισότητα σε άλλα πράγματα, έτσι ο Θεός είναι εντελώς ένα, καθόλου πολλαπλάσια, και εξηγεί την ενότητα στο άλλο πράγματα.
3.2 Δημιουργία
Αυτό, ωστόσο, είναι μόνο ένα μέρος της άποψης του al-Kindi για το θείο αιτιότητα. Διότι, όπως είδαμε, ο al-Kindi πιστεύει ότι είναι Πράγμα ενός συγκεκριμένου είδους είναι να είσαι ένα με έναν ορισμένο τρόπο, συμπεραίνει ότι Το αληθινό Ένα είναι η αιτία της ύπαρξης καθώς και της ενότητας (βλ. περαιτέρω Adamson 2002β). Συγκεκριμένα, πιστεύει ότι ο Θεός είναι "πράκτορας" ή αποτελεσματική αιτία. Η άποψη αυτή εκφράζεται σε Συνοπτικό κείμενο (πιθανώς ένα απόσπασμα από ένα μεγαλύτερο, χαμένο έργο) με τίτλο με τον τίτλο On the True, First, Complete Agent και το Ελλειμματικός πράκτορας που είναι μεταφορικά [ένας πράκτορας] (Abu Ρίντα 1950, 182–4). Το κείμενο αρχίζει ως εξής:
Λέμε ότι η αληθινή, πρώτη πράξη είναι η ανατροφή των όντων από μη-ύπαρξη. Είναι σαφές ότι αυτή η πράξη αρμόζει στον Θεό, τον εξυψωμένο, Ποιος είναι το τέλος κάθε αιτίας. Για την ανατροφή των όντων από Η μη-ύπαρξη δεν ανήκει σε καμία άλλη. Και αυτή η πράξη είναι ένα σωστό χαρακτηριστικό [καλείται] με το όνομα "προέλευση".
Ο Al-Kindi συνεχίζει εξηγώντας ότι ενώ ο Θεός είναι «αληθινός» πράκτορας, αφού είναι αιτία ύπαρξης και ενεργεί χωρίς να ενεργείται, Όλοι οι άλλοι παράγοντες είναι μόνο «μεταφορικά» παράγοντες, επειδή Και οι δύο ενεργούν και ενεργούνται. Η ισχύς του όρου Το "μεταφορικό" εδώ είναι το ίδιο όπως ήταν στο On First Φιλοσοφία: ακριβώς όπως τα δημιουργημένα πράγματα είναι και πολλά και ένα, και έτσι δεν είναι "πραγματικά" ένα, έτσι είναι και παθητικά και ενεργητικά, και επομένως όχι «αληθινά» πράκτορες.
Αυτό το σύντομο κείμενο εγείρει δύο ενδιαφέροντα ερωτήματα σχετικά με το πώς ο al-Kindi συλλαμβάνεται της θείας δράσης. Πρώτον, τι έχει στο μυαλό του όταν περιγράφει την ελεύθερη βούληση του Θεού ως μεσολαβούμενη από τη δράση του «μεταφορικοί παράγοντες» (ο Θεός «είναι η εγγύτερη αιτία» για το πρώτο αποτέλεσμα, και μια αιτία μέσω ενός μεσάζοντα για το δικό Του αποτελέσματα που είναι μετά το πρώτο αποτέλεσμα»); Δεύτερον, τι είναι εμπλέκονται στο να «φέρνεις την ύπαρξη από τη μη-ύπαρξη»;
Όσον αφορά το πρώτο ερώτημα, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι ο al-Kindi είναι ακολουθώντας νεοπλατωνικά κείμενα, και ότι έχει κατά νου μια διαμεσολαβημένη που απορρέουν από τα αποτελέσματα της πρώτης αρχής. Εάν αυτό είναι σωστό, τότε Το «πρώτο αποτέλεσμα» θα είναι ο «κόσμος του διάνοια» που αναφέρεται σε άλλα κείμενα του Κιντίου (π.χ. στον Λόγο περί Ψυχής, επαναλαμβάνοντας αυτή τη φράση από τη Θεολογία του Αριστοτέλη). Αυτό υποστηρίζεται από μια μη δεσμευτική παρατήρηση στο Περί Πρώτης Φιλοσοφίας ότι «θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί το η διάνοια είναι το πρώτο πολλαπλάσιο» (Rashed and Jolivet 1998, 87). Αλλά φαίνεται τουλάχιστον εξίσου πιθανό ότι το "πρώτο αποτέλεσμα" Εδώ αναφέρεται ο κόσμος των ουρανών: δημιουργώντας τους ουρανούς και θέτοντάς τα σε κίνηση, ο Θεός έμμεσα επιφέρει πράγματα στο υποσελήνιος κόσμος (βλ. παρακάτω, 5.2). Αυτό θα ήταν ένα περισσότερο Αριστοτελική εκδοχή της ιδέας ότι η θεϊκή αιτιώδης συνάφεια είναι Μεσολάβηση.
Όσον αφορά το δεύτερο ερώτημα, η ιδέα ότι ο Θεός είναι ένας παράγοντας που προκαλεί την ύπαρξη μπορεί επίσης να φανεί αρχικά ότι είναι μια απόκλιση από τον Αριστοτέλη. Αλλά στην πραγματικότητα νεοπλατωνικοί συγγραφείς όπως ο Αμμώνιος είχαν υποστήριξε ρητά ότι ο Θεός του Αριστοτέλη ήταν μια αποτελεσματική αιτία είναι, όχι απλώς μια τελική αιτία κίνησης. Και ένα απόσπασμα στο Περί του Ποσότητα των βιβλίων του Αριστοτέλη — τα προαναφερθέντα συζήτηση του Κορανίου 36: 79–82 - κατανοεί τη δημιουργία το μοντέλο της αριστοτελικής αλλαγής, στο οποίο κάτι περνά από ένα σε αντίθεση με ένα άλλο. Στην περίπτωση της δημιουργίας, ένα αντίθετο είναι «μη-είναι» και το άλλο «είναι». Η συζήτηση του Al-Kindi για αυτό έχει παραλληλισμούς με τον ένατο αιώνα θεολογικές συζητήσεις για τη δημιουργία (βλέπε Adamson 2003). Αλλά το κύριο του πηγή, παραδόξως, είναι ο μαθητής του Αμμώνιου, Ιωάννης Φιλόπονος, ένας Χριστιανός Νεοπλατωνικός που είχε επίσης μιλήσει για τη δημιουργία ως φέρνουσα κάτι που πρέπει να είναι «από τη μη-ύπαρξη». Τι χωρίζει τον al-Kindi και ο Φιλόπονος από τον Αριστοτέλη είναι η ιδέα τους ότι αυτό το είδος Η «αλλαγή» από τη μη-ύπαρξη στην ύπαρξη δεν απαιτεί κανένα υποκείμενο. Για Παράδειγμα, για να υπάρξει αλλαγή από μη λευκό σε λευκό, πρέπει να είναι κάποιο υποκείμενο ή υπόστρωμα τόσο για τη στέρηση της λευκότητας και η ίδια η λευκότητα (για παράδειγμα, ο φράχτης που πηγαίνει από την ύπαρξη μη λευκό έως λευκό όταν είναι βαμμένο). Ο Θεός, αντίθετα, μπορεί Φέρτε το να είστε εκ του μηδενός, χωρίς θέμα για την αλλαγή. Ο Al-Kindi τονίζει επίσης ότι η δημιουργική πράξη του Θεού δεν απαιτεί ώρα να πραγματοποιηθεί.
3.3 Αιωνιότητα του κόσμου
Αυτά τα δύο σημεία μας φέρνουν σε μια πιο εκτεταμένη χρήση του Φιλόπονου από al-Kindi, στο γνωστό επιχείρημα του τελευταίου ότι ο κόσμος είναι δεν είναι αιώνια (για την οποία βλέπε Davidson 1969 και 1987, και Staley 1987). Οι περισσότεροι Έλληνες φιλόσοφοι ακολούθησαν τον Αριστοτέλη υποστηρίζοντας ότι ο κόσμος είναι αιώνια, που σημαίνει όχι μόνο ότι δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει, αλλά ότι πάντα υπήρχε. Αυτό ήταν το δόγμα του Αριστοτέλη και του Στωικοί, αλλά και ορθόδοξοι νεοπλατωνικοί, που ερμήνευαν Ο Τίμαιος του Πλάτωνα ως ομοίως αφοσιωμένος στο παρελθόν αιωνιότητα του κόσμου. Ο Φιλόπονος ήταν μια εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Σε ένα έργο που αντικρούει τα επιχειρήματα του νεοπλατωνικού Πρόκλου υπέρ την αιωνιότητα του κόσμου, υποστήριξε επί μακρόν ότι Ο Τίμαιος του Πλάτωνα ορθά οραματίζεται έναν κόσμο με ξεκινώντας από το χρόνο. Και σε ένα άλλο έργο που στρέφεται εναντίον του Αριστοτέλη, Ο Φιλόπονος προσπάθησε να υπονομεύσει τα επιχειρήματα του De Caelo και της Φυσικής με τα οποία ο Αριστοτέλης είχε δείξει ότι ο κόσμος είναι αιώνιος.
Στο δεύτερο μέρος του Περί Πρώτης Φιλοσοφίας, και πολλά άλλα σύντομα έργα που επαναλαμβάνουν τα ίδια επιχειρήματα που βρίσκονται σε αυτήν την ενότητα, Ο al-Kindi ακολουθεί επιχειρήματα που προέρχονται από τον Φιλόπονο. (Ακριβώς ποιο Το κείμενο ή τα κείμενα του Φιλόπονου που χρησιμοποίησε είναι ασαφή, αλλά φαίνεται ότι τουλάχιστον γνώριζε τμήματα του Κατά Αριστοτέλη.) Ενδιαφέρον Ο al-Kindi αγνοεί εντελώς μια σημαντική πτυχή του Φιλόπονου πολεμική: στο De Caelo, ο Αριστοτέλης είχε υποστηρίξει ότι η Οι ουρανοί πρέπει να είναι αιώνιοι, επειδή έχουν τέλεια, κυκλική κίνηση και επομένως δεν αποτελούνται από κανένα από τα φθαρτά τέσσερα στοιχεία του κατώτερου κόσμου μας. Ενώ ο Φιλόπονος επιτίθεται σε αυτή την κοσμολογία με ένα μακροσκελής και λεπτομερής διάψευση, ο al-Kindi απλώς δέχεται ότι η Οι ουρανοί είναι φτιαγμένοι από ένα αγέννητο και άφθαρτο πέμπτο στοιχείο - αλλά προσθέτει ευθαρσώς ότι είναι παρ 'όλα αυτά αρχικά ήρθε σε ύπαρξη από τον Θεό με μια αρχή στο χρόνο. (Για αυτό δείτε το πραγματεία ότι η φύση της ουράνιας σφαίρας είναι διαφορετική από το Natures of the Four Elements, επιμέλεια Abu Rida 1953, 40–6.)
Όταν ο al-Kindi έρχεται να επιχειρηματολογήσει ρητά κατά της αιωνιότητας του κόσμο, χρησιμοποιεί τη στρατηγική του Φιλόπονου να χρησιμοποιήσει τον Αριστοτέλη εναντίον αυτός ο ίδιος. Ο Αριστοτέλης υποστήριζε περίφημα ότι δεν μπορεί να υπάρξει τέτοιο πράγμα όπως ένα πραγματικό άπειρο. Έτσι, για παράδειγμα, το σώμα του κόσμου δεν μπορεί να είναι απείρως μεγάλο. Επειδή ο κόσμος είναι πεπερασμένος σε χωρικό μέγεθος, υποστηρίζει ο al-Kindi, τίποτα που βασίζεται στο σώμα του κόσμου δεν μπορεί να είναι άπειρος. Δεδομένου ότι ο χρόνος είναι ένα από τα πράγματα που βασίζονται σε αυτό το σώμα, Ο χρόνος πρέπει να είναι πεπερασμένος. Επομένως, ο κόσμος δεν είναι αιώνιος (βλ. Gannagé 2021–22).
Αυτό το επιχείρημα φαίνεται να είναι φτωχό. Ακόμα κι αν ο Αριστοτέλης το παραδέχεται Τίποτα άπειρο δεν μπορεί να κατηγορηθεί για ένα πεπερασμένο σώμα, θα θέλει να το κάνει λένε ότι το επιχείρημα του al-Kindi δεν λαμβάνει πλήρως υπόψη το διάκριση μεταξύ πραγματικών και απλώς δυνητικών απειροτήτων. Ένα πραγματικό άπειρο είναι ένα άπειρο που είναι ταυτόχρονα παρόν στο σύνολό του – για παράδειγμα, ένα απείρως μεγάλο σώμα, ή γενικά οποιοδήποτε σύνολο με άπειρο αριθμό μελών που υπάρχουν στο την ίδια στιγμή. Ένα δυνητικό άπειρο είναι όταν ένα πεπερασμένο μέγεθος μπορεί να είναι παρατείνεται ή πολλαπλασιάζεται επ' αόριστον. Για παράδειγμα, ο Αριστοτέλης σκέφτεται ότι οποιοδήποτε πεπερασμένο μέγεθος χώρου ή χρόνου είναι δυνητικά άπειρο, σε ότι μπορεί κατ' αρχήν να διαιρεθεί σε όσα μέρη επιθυμεί κανείς, με μικρότερες διαιρέσεις ακόμα δυνατές. Το σώμα του κόσμου, όπως Ο al-Kindi παραδέχεται ότι είναι επίσης δυνητικά άπειρος, με την έννοια ότι δεν υπάρχει τίποτα εννοιολογικά αδύνατο για την αύξηση της μέγεθος επ 'αόριστον. Παρατηρήστε, ωστόσο, ότι και στις δύο περιπτώσεις η πραγματική Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας διαδικασίας θα είναι πεπερασμένο: οποιαδήποτε καθορισμένη προσθήκη σε Το μέγεθος ενός σώματος θα εξακολουθεί να δίνει ένα σώμα πεπερασμένου μεγέθους. Επίσης Ανεξάρτητα από το πόσο λεπτά διαιρώ ένα σώμα, οποιαδήποτε συγκεκριμένη πράξη διαίρεσης θα αποδώσει έναν πεπερασμένο αριθμό μερών.
Τώρα, ο Αριστοτέλης πιστεύει ότι η αιωνιότητα του κόσμου τον δεσμεύει μόνο σε ένα δυνητικό άπειρο. Αυτό συμβαίνει επειδή λέγοντας ότι το Ο κόσμος υπήρχε πάντα δεν σημαίνει ότι οποιοδήποτε άπειρο είναι προς το παρόν πραγματικό. Αντίθετα, υπονοεί μόνο ότι «η κόσμος υπάρχει ήδη για Ν χρόνια" θα είναι αλήθεια για οποιαδήποτε τιμή του N. Μπορεί, τρόπον τινά, να πάει όσο μακριά επιθυμεί στο παρελθόν, θέτοντας όλο και μεγαλύτερες (αλλά ακόμα πεπερασμένες) περιόδους του παρελθόντος χρόνο, ακριβώς όπως μπορεί κανείς να διαιρέσει ένα σώμα όσο λεπτά επιθυμεί. Και είναι Δεν είναι καθόλου σαφές ότι αυτό το είδος δυνητικού απείρου είναι ανεφάρμοστο σε πεπερασμένο μέγεθος. Έχει ο al-Kindi κάποια απάντηση αυτό?
Το κάνει, αν και η απάντησή του έρχεται μόνο στο τέλος της θεραπείας του την αιωνιότητα του κόσμου. Η απάντηση, που βρίσκεται επίσης στον Φιλόπονο, είναι ότι ακόμη και για να φτάσουμε στην παρούσα στιγμή, ένας πραγματικά άπειρος αριθμός Οι στιγμές πρέπει να έχουν ήδη παρέλθει. Με άλλα λόγια, υπάρχει επί του παρόντος ένας πραγματικά άπειρος αριθμός στιγμών (ή ετών, ή οτιδήποτε άλλο) που έχουν παρέλθει «από τότε που άρχισε ο κόσμος». Και, όπως ο Αριστοτέλης Ο ίδιος λέει, το άπειρο δεν μπορεί να διασχίσει. Επί του ζητήματος αυτού είναι επιτυχής είναι ασαφής. Φαίνεται να προϋποθέτει ότι επιλέγουμε ένα απείρως μακρινό σημείο στο παρελθόν, και στη συνέχεια υπολογίστε τον αριθμό των χρόνια που έχουν περάσει από τότε. Αλλά ο Αριστοτέλης μάλλον θα θέλει Για να αποκλείσετε την αρχική κίνηση επιλογής ενός απείρως απομακρυσμένου σημείου στο παρελθόν, επιμένοντας ότι οποιοδήποτε συγκεκριμένο σημείο επιλέξουμε Το παρελθόν θα απομακρυνθεί από το παρόν με έναν απλώς πεπερασμένο αριθμό χρόνια.
4. Ψυχολογία
4.1 Η ανθρώπινη ψυχή
Έχουμε δύο έργα του al-Kindi αφιερωμένα στην οντολογία του ανθρώπου ψυχή: Ότι υπάρχουν Ασώματες Ουσίες και Λόγος στην Ψυχή. Τα δύο εξαρτώνται από πολύ διαφορετικές ελληνικές πηγές, και είναι πολύ διαφορετικές στη ρητορική παρουσίαση. Αλλά το δόγμα ότι προκύπτει από αυτά δεν είναι απαραίτητα ασυνεπής.
Ότι υπάρχουν ασώματες ουσίες (Abu Rida 1950, 265–69, Adamson and Pormann 2009) είναι μια δημιουργική εφαρμογή του ιδέες από τις Κατηγορίες του Αριστοτέλη στο πρόβλημα της δείχνοντας ότι η ανθρώπινη ψυχή είναι μια άυλη ουσία. Ο Al-Kindi παίρνει μέχρι αυτό το έργο σταδιακά, αποδεικνύοντας πρώτα ότι η ψυχή είναι μια ουσία, δείχνοντας στη συνέχεια ότι είναι επουσιώδες. Υποστηρίζει ότι η ψυχή είναι μια ουσία αντλώντας από τα πρώτα κεφάλαια των Κατηγοριών για να ισχυριστεί ότι η ουσία ενός πράγματος μοιράζεται ένα όνομα και ορισμός με αυτό το πράγμα. Δεδομένου ότι η ψυχή είναι η ουσία του Το ζωντανό ον, και το ζωντανό ον είναι μια ουσία, η ψυχή είναι επίσης μια ουσία. Επιπλέον, είναι μια άυλη ουσία: για την Η ψυχή είναι «η διανοητική μορφή του ζωντανού πράγματος», και Μια διανοητική μορφή είναι ένα είδος. Αλλά τα είδη, υποστηρίζει ο al-Kindi, είναι ασώματος; Επομένως, η ψυχή είναι άυλη. Μεταξύ των προβληματικών Κινήσεις σε αυτό το τρένο επιχειρημάτων είναι η ταυτοποίηση του ανθρώπου ψυχή με το είδος του ανθρώπου. Αυτό φαίνεται να είναι του al-Kindi προσπάθεια να συνδυαστεί η ιδέα του είδους, η οποία είναι μια "δευτερεύουσα ουσία" στις κατηγορίες, με το δόγμα της μορφής που βρίσκεται σε έργα όπως το De Anima και η Μεταφυσική. Ο Al-Kindi απλώς συγχέει τα δύο, χωρίς επιχείρημα – δεν εξετάζει το προφανές ερώτημα πώς υπάρχει μπορεί να είναι πολλές ανθρώπινες ψυχές, οι οποίες είναι όλες ταυτόσημες με τις ενιαίες είδος άνθρωπος.
Εκτός από σύντομες εισαγωγικές και καταληκτικές παρατηρήσεις, Ομιλία για την Soul (Abu Rida 1950, 272–80, επίσης D'Ancona 1996, Genequand 1987, Jolivet 1996) αποτελείται εξ ολοκλήρου από υποτιθέμενα αποσπάσματα από τις ελληνικές αρχές – τον Πλάτωνα, τον Πυθαγόρα και τον Αριστοτέλη – για τη φύση της ψυχής. Οι πραγματικές πηγές που χρησιμοποιούνται είναι ασαφές, αν και η Δημοκρατία είναι η τελική πηγή για μια τμήμα που περιγράφει την τριμερή ψυχή του Πλάτωνα. Η ενότητα για Ο Αριστοτέλης είναι ένας μύθος για έναν Έλληνα βασιλιά και δεν έχει καμία σχέση με οποιοδήποτε σωζόμενο αριστοτελικό έργο. Το περιεχόμενο αυτών των παρατηρήσεων είναι φρικτό, ασκητικός και ακόμη και οραματιστής: το καθήκον μας είναι να καθαρίσουμε τις ψυχές μας από το "λεκέδες" που προσκολλώνται σε αυτό από το σώμα, και να ανέβει μέσα από τις ουράνιες σφαίρες, τελικά στον «κόσμο του διάνοια» όπου θα κατοικεί «στο φως του Δημιουργός». Η εν λόγω ψυχή εδώ φαίνεται να είναι η ορθολογική ψυχή: τα κατώτερα μέρη της τριμερούς ψυχής του Πλάτωνα (το Τα ευερέθιστα και συγκλονιστικά μέρη) περιγράφονται ως σχολές που κάθονται σε το σώμα. Το νόημα αυτής της ψυχολογικής δοξογραφίας δεν διαφέρει από το αυτή των Ασώματων Ουσιών: η ψυχή είναι μια «απλή ουσία», χωριστά από το σώμα. Πράγματι, αυτό παρουσιάζεται ως το συνολικό μήνυμα της πραγματείας στο κλείσιμο του al-Kindi Παρατηρήσεις.
4.2 Επιστημολογία
Αυτή η αυστηρά δυϊστική ψυχολογία έχει εκτεταμένες επιπτώσεις σε Η επιστημολογία και η ηθική του al-Kindi. Είναι σαφές από την Ομιλία ότι όταν ο αλ-Κίντι μιλάει για την ψυχή ως ξεχωριστή Από το σώμα, ακόμη και κατά τη διάρκεια της εγκόσμιας ζωής μας, αναφέρεται μόνο στο διανοητική ή λογική ψυχή. Ενώ αυτό δεν αποκλείει από μόνο του ότι η διάνοια και η λογική βασίζονται κατά κάποιο τρόπο στο σώμα εμπειρία, ο al-Kindi δεν ακολουθεί ένα εμπειριστικό πρόγραμμα σε πλαίσια όπου ασχολείται με επιστημολογικά ζητήματα.
Το πιο σημαντικό κείμενο για την επιστημολογία είναι το πιο γνωστό του al-Kindi έργο εκτός από το On First Philosophy, δηλαδή το On the Διάνοια (Abu Rida 1950, 353–8· επίσης McCarthy 1964, Ruffinengo 1997). Αυτή η πραγματεία έχει λάβει μια ασυνήθιστη ποσότητα προσοχή, παρά τη συντομία και το συμπιεσμένο επιχείρημά της, επειδή είναι το πρώτο αραβικό έργο που δείχνει την επιρροή των ελληνικών ταξινομιών του διάνοια σε επίπεδα ή τύπους. (Βλέπε ιδιαίτερα Jolivet 1971, με Endress 1980.) Αυτές οι ταξινομίες, με διάφορες εκδοχές που προτάθηκαν από Ο Αλέξανδρος, ο Θεμίστιος, ο Φιλόπονος και άλλοι σχολιαστές, ήταν με τη σειρά τους προσπαθεί να συστηματοποιήσει τις παρατηρήσεις του Αριστοτέλη για τη διάνοια στο βιβλίο 3 του De Anima και αλλού.
Μακριά από τη γείωση της διάνοιας στην αίσθηση, ο al-Kindi υποστηρίζει στο On η διάνοια ότι η ανθρώπινη διάνοια έχει μια παράλληλη, αλλά ξεχωριστή, λειτουργία στην ανθρώπινη αίσθηση-αντίληψη. (Για παρόμοια αντίθεση βλέπε, επίσης, Περί Πρώτης Φιλοσοφίας, τμήμα 2.) Ακριβώς όπως αίσθηση, η ανθρώπινη διάνοια από μόνη της αρχίζει σε μια κατάσταση Δυνατότητα. Αυτός είναι ο πρώτος τύπος διάνοιας, το δυναμικό διάνοια, η οποία είναι απλώς μια ικανότητα κατανόησης διανοητικών μορφών. Μόλις συλλάβει μια μορφή και πραγματικά σκέφτεται, γίνεται «πραγματική διάνοια». Στη συνέχεια, είμαστε σε θέση να τα σκεφτούμε αυτά μορφές κατά βούληση. Η ικανότητά μας να το κάνουμε αυτό είναι αυτό που ο al-Kindi αποκαλεί "επίκτητη διάνοια" (δεν πρέπει να συγχέεται με "επίκτητη διάνοια" στο al-Farabi, ο οποίος εννοεί με αυτό ένα ολοκληρωμένη επίτευξη των πολλών πνευματικών μορφών). Παρατηρήστε ότι Αυτοί οι τύποι διάνοιας είναι πραγματικά μόνο οι ίδιοι, η ανθρώπινη διάνοια στο τρεις διαφορετικές καταστάσεις: πλήρως δυνητικές, πλήρως πραγματικές, και προσωρινά δυνητική αλλά ικανή να πραγματοποιήσει κατά βούληση.
Αλλά πώς στην πρώτη θέση παίρνουμε από τη δυνητική διάνοια να πραγματική διάνοια; Είναι εδώ που ο al-Kindi θα μπορούσε να πει σε μερικούς είδος εμπειριστικής ιστορίας, που ίσως περιλαμβάνει αφαίρεση. Μια τέτοια ιστορία παίζει τουλάχιστον κάποιο ρόλο στους διαδόχους του al-Kindi al-Farabi και Αβικέννας. Αλλά αντ 'αυτού ο al-Kindi δίνει έναν απόλυτα διανοουμενιστή περιγραφή του πώς καταλήγουμε να σκεφτόμαστε, μια αφήγηση που είναι παράλληλη, αλλά διαφορετικό από την αφήγησή του για την αίσθηση. Ακριβώς όπως είναι η αίσθηση Πραγματώνεται από μια εξωτερική αισθητή μορφή, έτσι η διάνοια πραγματώνεται από μια εξωτερική κατανοητή μορφή. Αυτή η φόρμα θα βρίσκεται στον τελικό τύπο της διάνοιας, της «πρώτης διάνοιας», η οποία είναι Η εκδοχή του al-Kindi για τη διαβόητη «διάνοια του κατασκευαστή» στο έργο του Αριστοτέλη De Anima 3.5. Αν και δεν είναι σαφές τι θέση που αυτή η πρώτη διάνοια προορίζεται να έχει στην al-Kindi οντολογία, είναι σαφές ότι είναι διαφορετική από την ανθρώπινη διάνοια. Ο Η πρώτη διάνοια είναι «πάντα σε δράση», πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να χρησιμεύσει ως εξωτερική πηγή για κατανοητές μορφές, όπως ακριβώς Το αισθητό αντικείμενο χρησιμεύει ως εξωτερική πηγή για μια λογική μορφή.
Έχουμε κάποια αίσθηση του πώς ο al-Kindi θα μπορούσε να το είχε εφαρμόσει αυτό σε μεγάλο βαθμό διανοουμενιστική επιστημολογία σε συγκεκριμένα πλαίσια από έργα σχετικά με ανάμνηση και στα όνειρα. Το Περί Αναμνήσεών του (για το οποίο βλέπε Endress 1986 και 1994) υποστηρίζει ρητά ότι δεν μπορούμε να αντλήσουμε κατανοητές μορφές από την αντίληψη των αισθήσεων. Έτσι, δεν το κάνουμε "Μάθετε" αυτές τις μορφές, αλλά απλά "θυμηθείτε" Από πριν η ψυχή εισέλθει στο σώμα. Εδώ ο al-Kindi είναι πορεία ακολουθώντας σε γενικές γραμμές την αφήγηση της ανάμνησης που έδωσε ο Πλάτωνας στο ο Μένος ή ο Φαίδων, αν και πώς θα μπορούσε να γνωρίζει αυτού του λογαριασμού παραμένει ασαφής. (Πιθανότατα είναι από ένα αραβικό εκδοχή, ίσως συνοπτικά, του Φαίδωνα.)
Ένα μεγαλύτερο και πιο λεπτομερές κείμενο είναι το On Sleep and Dream (Abu Ρίντα 1950, 293–311. επίσης Ruffinengo 1997), η οποία δίνει μια Νατουραλιστική περιγραφή του γιατί συμβαίνουν τα προφητικά όνειρα και πώς μπορούν Ερμηνεύεται. Εδώ η κύρια πηγή του al-Kindi ήταν Parva Naturalia του Αριστοτέλη, τα οποία περιλαμβάνουν τα έργα Περί ύπνου, Περί ονείρων και Περί προφητείας στο Ύπνος. Η σωζόμενη αραβική εκδοχή αυτών των κειμένων, η οποία μπορεί κάλλιστα να σχετίζεται με την έκδοση που χρησιμοποιείται από τον al-Kindi, είναι σημαντικά διαφορετική από την ελληνική απόδοση, στο ότι παραδέχεται ότι πραγματικά προφητικό Τα όνειρα μπορούν να σταλούν από τον Θεό (βλ. Pines 1974). Αν ο αλ-Κίντι το γνώριζε αυτό εκδοχή τότε την ακολουθεί μόνο εν μέρει: αγκαλιάζει την ιδέα του προφητικά όνειρα, αλλά δεν ισχυρίζεται ότι έρχονται σε μας από τον Θεό. Προς εξηγήστε τα όνειρα al-Kindi επικαλείται μια ικανότητα που δεν έχουμε συζητήσει ακόμα, δηλαδή φαντασία ή φαντασία. Ακολουθώντας τον Αριστοτέλη, Ο al-Kindi λέει ότι τα όνειρα συμβαίνουν όταν κοιμόμαστε επειδή η Οι αισθήσεις δεν είναι πλέον ενεργές και η φαντασία έχει την ελευθερία να δημιουργούν φόρμες από μόνες τους. Μας δίνεται επίσης ένας φυσιολογικός απολογισμός του ύπνου, που ξεφεύγει από τον Αριστοτέλη τοποθετώντας το ευφάνταστο ικανότητα στον εγκέφαλο. Ενώ ο Αριστοτέλης έχει κάποια δυσκολία εξηγώντας, και στην πραγματικότητα είναι μάλλον επιφυλακτικός, το φαινόμενο της προφητικά όνειρα, ο al-Kindi είναι ενθουσιώδης γι 'αυτά. Αυτός ακόμη και εξηγεί τους διάφορους τύπους ονείρων, με την ακρίβειά τους να καθορίζεται από τη φυσική κατάσταση του εγκεφάλου. Αλλά παρά τις φυσιολογικές πτυχές της αφήγησης του al-Kindi, η θεμελιώδης επεξηγηματική εργασία γίνεται από την ασώματη ψυχή, η οποία «αναγγέλλει» τα οράματά της το μέλλον στη φαντασία. Και πάλι, η λογική ψυχή συλλαμβάνει το αντικείμενα από μόνη της. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο al-Kindi πιστεύει ότι η αίσθηση εμποδίζει αυτή τη δύναμη της ψυχής, αντί να συνεισφέρει τίποτα σε αυτήν.
4.3 Εφαρμογή στη δεοντολογία
Δεδομένου ότι ο al-Kindi χωρίζει απότομα την ορθολογική ψυχή από το σώμα και τις κατώτερες ψυχολογικές ικανότητες, και ότι βλέπει τις λογικές ψυχή ως τον αληθινό μας «εαυτό» ή «ουσία» και ως Το μόνο μέρος μας που επιβιώνει από το θάνατο του σώματος, δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι η ηθική του σκέψη είναι επίσης εξαιρετικά διανοουμενίστικη. Δυστυχώς, τα πολυάριθμα έργα για ηθικά και πολιτικά θέματα που του αποδίδονται στο Fihrist είναι σχεδόν όλα χαμένα. Το πιο σημαντικό υπόλοιπο κείμενο είναι On Dispelling Sadness (Ritter και Walzer 1938, επίσης Butterworth 1992, Druart 1993, Jayyusi-Lehn 2002, Mestiri και Dye 2004). Αυτό είναι επίσης το έργο του al-Kindi που θα αναφέρονται συχνότερα από μεταγενέστερους στοχαστές, για παράδειγμα από Ο Miskawayh στο Tahdhib al-Akhlaq (Η Εκλέπτυνση του Χαρακτήρας).
Το On Dispelling Sadness, όπως υποδηλώνει και ο τίτλος του, είναι ένα έργο στο Το είδος της φιλοσοφικής παρηγοριάς. Μεγάλο μέρος του κειμένου αποτελείται από πρακτικές συμβουλές, αποφθέγματα και ανέκδοτα που μπορεί κανείς να έχει κατά νου όταν Βρίσκει κανείς τον εαυτό του να επηρεάζεται από τη θλίψη. Ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό Το πέρασμα αλληγορεί την επίγεια ζωή μας ως προσωρινή προσγείωση κατά τη διάρκεια μιας θαλάσσιο ταξίδι· Αυτή η εικόνα προέρχεται τελικά από τον Επίκτητο. Ο Τα φιλοσοφικά θεμέλια της πραγματείας, όμως, τίθενται στο πρώιμα τμήματα, όπου ο al-Kindi δίνει ένα επιχείρημα αρχής εναντίον δίνοντας αξία σε φυσικά αντικείμενα. Από τη φύση τους, λέει, Ο πλούτος και άλλα υλικά αγαθά είναι ευάλωτα και παροδικά. Κανένας μπορούν να είναι σίγουροι ότι τα υπάρχοντά τους δεν θα τους αφαιρεθούν - Μπορεί να «καταληφθούν από οποιαδήποτε εξουσία». Και το πιο σημαντικό, το Το ίδιο το γεγονός ότι είναι φυσικά σημαίνει ότι υπόκεινται γενιά και διαφθορά, και ως εκ τούτου είναι φευγαλέες. Αντ 'αυτού, εμείς θα πρέπει να εκτιμούν και να επιδιώκουν πράγματα που είναι σταθερά και ανθεκτικά, και ότι δεν μπορούν να μας αφαιρεθούν: αυτά θα είναι τα πράγματα στο τώρα γνωστό «Κόσμος της Διάνοιας». Στο βαθμό που κάποιος Οι επιθυμίες κατευθύνονται αποκλειστικά προς κατανοητά πράγματα, κάποιος θα είναι άτρωτο στη θλίψη. Αυτό το επιχείρημα, λοιπόν, δείχνει ότι η θλίψη είναι πάντα περιττό. Τα ανέκδοτα και πιο πρακτικά Οι «θεραπείες» που προσφέρονται στην υπόλοιπη πραγματεία είναι: με σκοπό να μας διευκολύνει να αποδεχόμαστε και να ζούμε σύμφωνα με με αυτό το συμπέρασμα.
5. Επιστήμη
5.1 Η χρήση των μαθηματικών
Παρά τον αντιεμπειριστικό χαρακτήρα της επιστημολογίας του al-Kindi Σημείωσε παραπάνω, αφιέρωσε τεράστια ενέργεια σε διάφορους κλάδους του φυσικές επιστήμες. Ιδιαίτερα καλά εκπροσωπείται στο σωζόμενο corpus είναι το έργο του στην οπτική και την ιατρική, ειδικά η σύνθεση του φάρμακα (για την οπτική βλέπε Rashed 1997· για την ιατρική βλέπε Gauthier 1939, Klein-Franke 1975, Celentano 1979; Για τις πτυχές αυτές: Η σκέψη του al-Kindi γενικά βλέπε Adamson 2007, ch.7). Τι είναι χαρακτηριστικό της προσέγγισης του al-Kindi σε τέτοια θέματα είναι η χρήση μαθηματικών. Έχει υποστηριχθεί πειστικά ότι τα μαθηματικά ήταν θεμελιώδης για τη φιλοσοφική μέθοδο του al-Kindi (Gutas 2004, πρβλ. Endress 2003)· Ένα καλό παράδειγμα είναι η μαθηματική του προσέγγιση στις κατηγορίες του Αριστοτέλη, που κάνει την ποσότητα και την ποιότητα θεμελιώδης για την αριστοτελική λογική (Ighbariah 2012). Σίγουρα αυτός δεν χάσαμε καμία ευκαιρία να εφαρμόσουμε μαθηματικές τεχνικές σε αυτό που εμείς θα σκεφτόταν τώρα ως «επιστημονικά» θέματα. Επιπλέον, έγραψε πολυάριθμα έργα για τη μουσική (επιμέλεια Zakariyya' 1962), τα οποία για τους αρχαίους και ο ίδιος ο al-Kindi ήταν κλάδος του μαθηματικού επιστήμες. Έγραψε επίσης εκτενώς για πιο αναγνωρίσιμα μαθηματικά θέματα, όπως πιστοποιείται από τον Fihrist, αν και πάλι μεγάλο μέρος του Αυτό το υλικό χάνεται.
Ένα καλό παράδειγμα για το πώς ο al-Kindi εφάρμοσε τα μαθηματικά σε άλλους τομείς είναι τη χρήση της γεωμετρίας στην οπτική (βλ. περαιτέρω Lindberg 1971, Rashed 1997, Adamson 2006). Σε αυτό το θέμα ο al-Kindi ακολούθησε την παράδοση εγκαινιάστηκε από τον Ευκλείδη, και συνεχίστηκε από τον Πτολεμαίο και άλλους, στην οποία Γεωμετρικές κατασκευές χρησιμοποιήθηκαν για να εξηγήσουν φαινόμενα όπως οπτική προοπτική, σκιές, διάθλαση, αντανάκλαση και καύση Καθρέφτες. Αυτή η διαδικασία συνεπάγεται ότι το φως και η όραση μπορούν να είναι επισημοποιήθηκε ως γεωμετρικές γραμμές, μια συνέπεια ότι ο al-Kindi και ο δικός του Οι πηγές αγκαλιάζουν υποστηρίζοντας ότι η όραση συμβαίνει όταν «ακτίνες» που εκπέμπονται από τα μάτια κατά μήκος ευθειών γραμμών χτυπούν ένα οπτικό αντικείμενο. Ομοίως, τα αντικείμενα φωτίζονται όταν μια πηγή φωτός εκπέμπει ακτίνες φωτός που χτυπούν τις επιφάνειες των αντικειμένων. Πτυχές του al-Kindi Η αφήγηση προεξοφλεί εκείνη του Ibn al-Haytham, ο οποίος μερικές δεκαετίες αργότερα θα ήταν ο πρώτος που θα εξηγούσε με ακρίβεια το όραμα.
Τώρα, αυτή η αφήγηση που βασίζεται στις «ακτίνες» φαίνεται επίσης να αποτελεί τη βάση Το πιο φιλόδοξο έργο του al-Kindi για τις φυσικές επιστήμες: α μακροσκελής πραγματεία με τίτλο On Rays (de Radiis, για που βλέπε D'Alverny and Hudry 1974) και διατηρείται μόνο στα λατινικά. Υπάρχει κάποια αμφιβολία ως προς την αυθεντικότητά του (μια ισχυρή υπόθεση κατά έχει γίνει στο Matton 2022). Αλλά αν είναι αυθεντικό ή τουλάχιστον εν μέρει βασισμένο σε αυθεντικό υλικό, τότε το On Rays θα μπορούσε αντιπροσωπεύουν την προσπάθεια του al-Kindi να εξηγήσει όλη τη σωματική αλληλεπίδραση – από τη θέρμανση και την ψύξη, στην όραση, στην αστρική επιρροή, στην μαγικά ξόρκια – από την άποψη μιας θεμελιωδώς γεωμετρικής μηχανισμός. (Για συνδέσεις με τα οπτικά έργα, δείτε Travaglia 1999.)
5.2 Κοσμολογία
Ένα κεντρικό μέρος του On Rays εξηγεί ότι τα αστέρια και οι πλανήτες να επιφέρει γεγονότα στον υποσελήνιο κόσμο μέσω των ακτίνων που εκπέμπονται Από τα ουράνια σώματα σε σημεία στην επιφάνεια της γης. Αυτό διαφέρει από μια αφήγηση που βρίσκεται σε αρκετές άλλες κοσμολογικές πραγματείες από τον al-Kindi, όπου ακολουθεί τον Αλέξανδρο της Αφροδισίας υποστηρίζοντας ότι Τα ουράνια σώματα θερμαίνουν κυριολεκτικά τον κάτω κόσμο μέσω τριβή καθώς περνούν από πάνω του. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, ο λογαριασμός Δεδομένου έχει σκοπό να εξηγήσει την αποτελεσματικότητα της επιστήμης της αστρολογίας. Ο Al-Kindi έγραψε πολλά έργα για το θέμα αυτό, και ο συνεργάτης του Abu Ο Ma'shar ήταν η μεγαλύτερη φιγούρα στην αραβική αστρολογία. Και οι δύο Είδαν την αστρολογία ως μια ορθολογική επιστήμη, που υποστηρίζεται από μια καλά δουλεμένη θεωρία των φυσικών αιτιών (βλ. περαιτέρω Burnett 1993, Adamson 2002α).
Το corpus του Al-Kindi περιλαμβάνει αρκετές πραγματείες για την κοσμολογία, Εξηγώντας και υπερασπιζόμενος μια εικόνα του κόσμου ως τεσσάρων ομόκεντρων κύκλοι στοιχείων, τα οποία αναμιγνύονται μεταξύ τους από το εξωτερικό, ουράνιο σφαίρες για την παραγωγή σύνθετων σύνθετων ουσιών όπως ορυκτά, φυτά, και τα ζώα. Αν και οι κύριες επιρροές του al-Kindi είναι έργα Ο Αριστοτέλης και οι σχολιαστές του, ειδικά ο Αλέξανδρος, γνωρίζει επίσης κάτι από τον Τίμαιο, όπως φαίνεται από μια πραγματεία εξηγώντας γιατί ο Πλάτωνας συνέδεσε τα στοιχεία και τους ουρανούς με το Πλατωνικά στερεά (Abu Rida 1953, 54–63, επίσης Rescher 1968).
Μια άποψη στην οποία ο αλ-Κίντι ακολουθεί τον Αλέξανδρο είναι η πεποίθησή του ότι Οι ουράνιες σφαίρες είναι το μέσο με το οποίο ο Θεός ασκεί πρόνοια πάνω από τον υποσελήνιο κόσμο (βλ. Fazzo και Wiesner 1993). Οι τολμηροί ισχυρισμοί του Al-Kindi για την αστρολογία τον δεσμεύουν ήδη στο ιδέα ότι ένα ευρύ φάσμα συγκεκριμένων γεγονότων μπορεί να προβλεφθεί στο βάση της αστρικής αιτιότητας. Το δόγμα της πρόνοιάς του πηγαίνει παραπέρα υπονοώντας ότι όλα τα γεγονότα στον κάτω κόσμο προκαλούνται από το αστέρια, τα οποία εκτελούν την καλοήθη «εντολή» του Θεού. Αυτό το δόγμα εκτίθεται στο Περί της προσκύνησης των εξόχως απόκεντρων Σφαίρα (Abu Rida 1950, 244–261, Rashed and Jolivet 1998, 177–99) και σχετικά με την εγγύτερη αιτία παραγωγής παράγοντα και Διαφθορά (Abu Rida 1950, 214–237). Ο πρώτος εξηγεί: ότι οι ουρανοί κατέχονται από ψυχές και ακολουθούν ελεύθερα τις ψυχές του Θεού εντολή έτσι ώστε να κινείται κατά τέτοιο τρόπο ώστε η προνοητικά προβλεπόμενη Υποσελήνια πράγματα και γεγονότα θα συμβούν. Αυτό, σύμφωνα με al-Kindi, είναι αυτό στο οποίο αναφέρεται το Κοράνι όταν λέει ότι τα αστέρια «προσκυνούν» ενώπιον του Θεού. Σε εγγύς πράκτορα Γιατί, εν τω μεταξύ, ο al-Kindi δίνει μια πιο λεπτομερή περιγραφή του μέσα με τα οποία οι ουρανοί προκαλούν πράγματα στον κάτω κόσμο (εδώ αυτός επικαλείται τριβή, όχι ακτίνες). Η πιο προφανής επίδραση των αστεριών Ο κόσμος μας είναι φυσικά οι εποχές, επειδή ο ήλιος (λόγω του μεγέθους του και εγγύτητα) είναι το ουράνιο σώμα με το πιο ισχυρό αποτέλεσμα. Αν δεν υπήρχε τέτοια ουράνια αιτιώδης συνάφεια, σύμφωνα με τον al-Kindi, το Τα στοιχεία δεν θα είχαν ποτέ συνδυαστεί καθόλου, και η κατώτερη σφαίρα θα αποτελούνται από τέσσερις σφαίρες μη αναμεμειγμένης γης, νερού, αέρα και φωτιάς.
Η αφήγηση του Al-Kindi για την αστρική αιτιότητα και πρόνοια είναι πολύ Καλό παράδειγμα της φιλοσοφικής του μεθόδου: συνδυασμός και αξιοποίηση ιδέες παρμένες από τον Αριστοτέλη, μεταγενέστερους Έλληνες φιλοσόφους, και "επιστημονικούς" συγγραφείς όπως ο Πτολεμαίος, δίνει μια λογική περιγραφή μιας κεντρικής έννοιας στο Ισλάμ. Η προσκύνηση δείχνει ότι Είναι μάλιστα πρόθυμος να χρησιμοποιήσει μια τέτοια αφήγηση για να εξηγήσει το ίδιο το Κοράνι. Ο Al-Kindi είναι πεπεισμένος ότι, μόλις εκτεθεί σε συνετές παρουσιάσεις του Η ελληνική σοφία, οι πιο φωτισμένοι σύγχρονοί του και χορηγοί θα συμφωνούν ότι αυτά τα ξένα κείμενα μπορούν να χρησιμοποιηθούν — από κοινού με αυτόχθονες "αραβικές" πειθαρχίες όπως η γραμματική - στο την υπηρεσία μιας βαθύτερης κατανόησης του ίδιου του Ισλάμ.
6. Κληρονομιά
Η αισιοδοξία του Al-Kindi σχετικά με αυτό το θέμα δεν επιβεβαιώθηκε απαραίτητα στις επόμενες γενιές. Αλλά μεταξύ των στοχαστών που επηρεάστηκαν από τον al-Kindi, Μπορεί κανείς να διακρίνει μια συνεχή τάση εναρμόνισης «Ξένη» φιλοσοφία με τους «αυτόχθονες» εξελίξεις του μουσουλμανικού πολιτισμού. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό του τι μπορεί να είναι ονομάζεται «Κινδιανή παράδοση», ένα πνευματικό ρεύμα Αυτό εκτείνεται μέχρι τον δέκατο αιώνα, ο οποίος είναι πιο εμφανής εκπροσωπείται από μαθητές πρώτης και δεύτερης γενιάς του αλ-Κίντι. Ιδιαίτερα εξέχουσα μεταξύ αυτών των αριθμών είναι al-'Amiri, ένας πολύ γνωστός νεοπλατωνικός στοχαστής που ήταν δεύτερος γενιά μαθητής του al-Kindi (ο σύνδεσμος ήταν του al-Kindi φοιτητής Abu Zayd al-Balkhi). Επίσης επηρεασμένοι από τον al-Kindi ήταν οι Εβραίος στοχαστής Isaac Israel (για τον οποίο βλέπε Altmann και Stern 1958) και ο προαναφερθείς πολυμαθής του δέκατου αιώνα Miskawayh.
Ο Al-Kindi σπάνια αναφέρεται από συγγραφείς που γράφουν στα αραβικά αργότερα από τον δέκατο αιώνα ή στην ισλαμική Δύση, με μια αξιοσημείωτη εξαίρεση είναι μια διάψευση που αποδίδεται στον νομικό και λογοτεχνική φιγούρα Ibn Ḥazm (πεθαίνει το 1063), το οποίο επικρίνει το Περί Πρώτης Φιλοσοφίας για αποκαλώντας τον Θεό αιτία, η οποία στο μυαλό του συγγραφέα θα σήμαινε ότι Ο Θεός πρέπει αναπόφευκτα να έχει αποτέλεσμα (Bellver 2020, η οποία αμφισβητεί το απόδοση στον Ibn Ḥazm). Αντίθετα, ο al-Kindī ήταν σημαντική φιγούρα για τους Λατίνους μεσαιωνικούς συγγραφείς. Η μεγαλύτερη επιρροή ήταν τα έργα του για την αστρολογία (βλ. Burnett 1999)· αλλά λειτουργεί όπως το On the Η διάνοια μεταφράστηκε επίσης, και όπως σημειώθηκε παραπάνω υπάρχουν έργα στο Kindian corpus που σώζονται μόνο στα λατινικά. Ένα από τα Αυτά, το On Rays, ήταν ο στόχος μιας πολεμικής που συνέθεσε ο Giles της Ρώμης.
Σε αυτό θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ότι η φιλοσοφία στον ισλαμικό κόσμο ήταν η ίδια μια ευρύτερη κληρονομιά του al-Kindi, και αυτό από δύο απόψεις. Πρώτον οι μεταφράσεις που παράγονται στον κύκλο Kindi θα γίνουν πρότυπο φιλοσοφικά κείμενα για τους επόμενους αιώνες – ιδιαίτερα Επιρροή θα είχαν οι μεταφράσεις ορισμένων αριστοτελικών έργων τους (όπως τα Μεταφυσικά) και του Πλωτίνου, στη Θεολογία του Αριστοτέλη. Δεύτερον, αν και οι συγγραφείς αρέσουν Ο al-Farabi και ο Averroes δεν αναφέρουν σχεδόν καθόλου τον al-Kindi ονομαστικά (al-Farabi ποτέ δεν το κάνει, και ο Αβερρόης το κάνει μόνο για να επικρίνει το δικό του φαρμακολογική θεωρία), συνεχίζουν τη φιλελληνική του έργο, στο οποίο η πρακτική της φιλοσοφίας ορίζεται από ένα ενασχόληση με ελληνικά φιλοσοφικά έργα.
